Tagalog

Kabanata Walo: “Huwag Mo Kaming Ipahintulot…”

Ang tatlong kahilingan sa gitna ng Ama Namin ay nagbibigay sa atin ng mga paraan upang makamit ang maluwalhating hantungan na siyang ating bokasyon: ang walang hanggang kaligayahan sa piling ng Diyos, habang niluluwalhati Siya magpakailanman sa Kanyang Kaharian. Matapos nating lubusang ipaubaya ang ating sarili sa pagtanggap ng kapatawaran at pagpapatawad sa kapwa, pagtanggap sa pagkalinga ng Diyos sa ating kakanin sa araw-araw, at pag-aayon ng ating sarili sa Kanyang banal na kalooban, may natitira pang ilang panlabas na hadlang na dapat nating ipanalangin na mapagtagumpayan sa tulong ng biyaya.

Una, kinikilala nating ipinahihintulot ng Diyos na dumanas tayo ng iba’t ibang pagsubok—hindi upang hadlangan o tuksuhin tayo, kundi upang tulungan tayong lumago sa birtud sa pamamagitan ng pagdaig sa mga ito sa tulong ng biyaya. Ikalawa, kinikilala natin ang pag-iral ng masama at ng kanyang mga anghel na nagkasala, na nagsisikap hadlangan ang ating paglalakbay tungo sa pinakamatayog na rurok ng kaluwalhatian.

Sa kabanatang ito, pagninilayan natin ang una sa mga hadlang na ito, gaya ng ipinahahayag sa Ama Namin: “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso.”

Pagdaig sa mga Hadlang

Para sa marami, medyo nakalilito ang tradisyonal na salin sa Ingles ng kahilingang ito. Dinadala ba tayo ng Diyos sa tukso? Tiyak na hindi. Ang pariralang Griyego para sa “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso” (kai mē eisenenkēs hēmas eis peirasmon) ay literal na nangangahulugang “Huwag Mo kaming dalhin sa tukso” o “sa pagsubok.” Ang pandiwang eisenenkēs ay nangangahulugang “akayin papasok” o “dalhin papasok,” at ang peirasmon ay maaaring mangahulugang pagsubok, pagsusulit, o tukso. Gaya ng paliwanag ng Katesismo, “ang Griyego ay nangangahulugan kapwa ng ‘huwag Mong hayaang pumasok kami sa tukso’ at ‘huwag Mong hayaang magpadala kami sa tukso’” (CCC 2846). Ito lamang ang kahilingan sa Ama Namin na hindi ipinahahayag sa anyong pautos na aoristo (na karaniwang ginagamit upang magpahayag ng isang apurahan at tiyak na kahilingan). Sa halip, ginagamit nito ang anyong pasakali na aoristo, kasama ang katagang pananggi na mē—na nangangahulugang “hindi” o “huwag”—isang karaniwang kayarian sa Griyego na ginagamit upang magpahayag ng isang mapagpakumbabang kahilingan o mapitagang pagbabawal.

Malinaw na sinasabi ng Banal na Kasulatan na hindi ang Diyos ang dahilan ng pagkatukso natin. Isinulat ni Santiago Apostol:

“Mapalad ang taong nagtitiyaga sa tukso, sapagkat kapag napatunayan na ang kanyang katapatan, tatanggapin niya ang korona ng buhay na ipinangako ng Diyos sa mga umiibig sa Kanya. Walang sinumang dumaranas ng tukso ang dapat magsabi, ‘Tinutukso ako ng Diyos’; sapagkat ang Diyos ay hindi matutukso ng kasamaan, at hindi rin Siya nanunukso kaninuman. 

Sa halip, ang bawat tao ay natutukso kapag siya ay nahihila at naaakit ng sarili niyang pagnanasa. Pagkatapos, ang pagnanasa ay naglilihi at nagsisilang ng kasalanan, at ang kasalanan, kapag ganap nang lumaki, ay nagbubunga ng kamatayan. Huwag kayong padaya, mga minamahal kong kapatid: ang bawat mabuting kaloob at bawat sakdal na handog ay mula sa itaas, bumababa mula sa Ama ng mga liwanag, na sa Kanya ay walang pagbabago ni aninong dulot ng pagbabago. 

Niloob Niyang isilang tayo sa pamamagitan ng salita ng katotohanan upang tayo ay maging isang uri ng mga unang bunga ng Kanyang mga nilikha” (James 1:12–18).

Samakatuwid, ang kahilingang ito ay hindi nagpapahayag ng takot na baka tuksuhin tayo ng Diyos, kundi isang mapagpakumbabang pagsamo na sa Kanyang pagkalinga ay ingatan Niya tayo upang hindi tayo madala sa mga pagsubok o pagsusulit na lampas sa ating lakas. Ipinagkakatiwala tayo nito sa Kanyang paggabay at pag-iingat, na hinihiling na huwag Niyang ipahintulot na madaig tayo ng tukso, kundi palakasin Niya tayo sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, sapagkat “ang bawat sakdal na handog ay mula sa itaas, bumababa mula sa Ama ng mga liwanag.” Habang ang di-wastong pagnanasa ay naglilihi at nagsisilang ng kasalanan, ang ating Ama sa Langit ay nag-aalok ng karunungan, lakas, at pagliligtas sa lahat ng nagtitiwala sa Kanya.

Mga Pagsubok, Tukso, at Pagsusulit

Upang higit na maunawaan ang kahilingang ito, makatutulong na makita ang pagkakaiba ng mga panlabas na pagsubok at mga panloob na tukso. Ang mga panlabas na pagsubok ay ang mga hirap, pagdurusa, at kapighatiang ipinahihintulot ng Diyos na danasin natin sa buhay na ito—karamdaman, pag-uusig, kahirapan, kawalan, kawalang-katarungan, at iba pa. Ang mga pagsubok na ito, bagaman masakit, ay hindi masama sa ganang sarili. Nagmumula ang mga ito sa makasalanang kalagayan ng ating daigdig bunga ng Kasalanang Orihinal at ipinahihintulot ng Banal na Providensiya upang lumago tayo sa kabanalan at higit na matulad kay Kristo. Sinusubok ng mga ito ang ating pananampalataya, dinadalisay ang ating pag-ibig, at pinalalaya tayo sa pagkakapit sa mga makamundong bagay. Sa ganitong diwa, ipinahihintulot ang mga ito ng Diyos para sa ating ikabubuti, kahit na nagmumula ang mga ito sa masasamang pangyayari, layunin, o sa ating makasalanang kalagayan.

Ang mga panlabas na pagsubok ay maaaring magdulot ng pakiramdam ng paniniil—isang espirituwal na bigat na nagpapabigat sa kaluluwa. Ang paniniil na ito, tulad ng pagsubok mismo, ay hindi kasalanan kundi bahagi ng pagdurusang ipinahihintulot ng Diyos. Kapag binabata natin ang mga pasaning ito sa tulong ng biyaya ng Diyos, lumalago tayo sa mga birtud at higit na ganap na natutulad kay Kristo, na nagbata ng pinakamatitinding kapighatian sa lahat.

Gayunman, kapag hindi tayo umasa sa biyaya at sa halip ay nagpadala sa takot, paghihiganti, o pagkaawa sa sarili, nanganganib tayong mahulog sa labis na pagkahumaling—isang di-maayos na pagkatuon ng kalooban sa pagdurusa mismo. Ang ganitong uri ng panloob na pakikibaka, na kadalasa’y pinaghalong takot, pagkamakasarili, at pag-asa sa sariling kakayahan, ay maaaring magdala sa kaluluwa sa isang madilim at masakit na landas. Kaya naman, sa kahilingang ito, isinasamo natin sa Diyos na ilayo tayo sa gayong espirituwal na kaguluhan. Isa itong panalangin na manatiling nakaugat sa biyaya ang ating pagtugon sa kapighatian sa halip na mabaluktot ng kasalanan at kahinaan—upang ang mga pagsubok ay magpabanal sa kaluluwa sa halip na magpadilim dito.

Ang labis na pagkahumaling ay maaari ring udyukan ng mga panloob na tukso—mga pagkahilig sa kasalanan na umuusbong sa puso at madalas na pinupukaw ng daigdig, ng laman, o ng diyablo. Bagaman hindi kailanman ang Diyos ang sanhi ng tukso, kung minsan ay ipinahihintulot Niya ito upang lumago tayo sa mga birtud, sa pagpapakumbaba, at sa mas malalim na pag-asa sa Kanyang biyaya.

Sa buhay espirituwal, ang mga pagsubok at tukso ay mga pagsusulit na nagbibigay ng mga pagkakataong lumago sa mga birtud sa pamamagitan ng pagpapatatag ng ating paglaban sa kasalanan at ng ating katapatan sa biyaya. Kapag nananalangin tayo ng “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso” o “Huwag Mong hayaang magpadala kami sa tukso,” hinihiling natin sa Ama na huwag hayaang ang mga pagsusulit na kinakaharap natin—mga panlabas man o panloob na pagsubok at tukso—ay maging mga pagkakataon ng espirituwal na kapahamakan. Hindi natin hinihiling na mailigtas tayo sa lahat ng pagdurusa, sapagkat ang pagdurusang kaisa ni Kristo ay may bisa ng pagtubos. Sa halip, ipinapanalangin natin na ang ating mga pagdurusa ay hindi masayang o mabaluktot ng ating sariling kahinaan, na nagbubunga ng labis na pagkahumaling, kawalan ng pag-asa, paghihimagsik, o kasalanan.

Ang Pagsubok Bilang Paraan ng Pagpapabanal

Kapag nahaharap tayo sa isang pagsubok, madalas ay agad nating ipinapanalanging alisin ito. Kapag nananatili ito, maaari nating itanong kung bakit ito nangyayari sa atin at panghinaan ng loob. Sa mga sandaling iyon, makatutulong na alalahaning ang Diyos, sa Kanyang walang hanggang karunungan, ay nakaaalam kung ano ang kailangan ng bawat kaluluwa upang maging banal. Alam Niya kung ano ang dapat ipahintulot at kung ano ang dapat pigilin. Sa buong Banal na Kasulatan, nakikita nating hinahayaan ng Diyos na masubok ang Kanyang mga minamahal na anak upang patatagin ang kanilang pagtitiwala, palaguin ang kanilang mga birtud, at ihanda sila para sa kaluwalhatian.

Isaalang-alang si Abraham. Sinubok siya ng Diyos sa paghinging ialay niya bilang hain ang kanyang kaisa-isang anak na si Isaac. Bagaman tiyak na tumagos sa kanyang puso ang utos na ito, buong tapang na sumunod si Abraham nang may pananampalataya, na nagtitiwalang matutupad pa rin ng Diyos ang Kanyang pangako. Mahirap isipin kung gaano kalalim ang pagtitiwala ni Abraham sa Diyos sa sandaling iyon. Sa huli, hindi ipinahintulot ng Diyos na matuloy ang paghahain; sa halip, ginantimpalaan Niya ang pagsunod ni Abraham at ipinahayag: “Sapagkat ngayon ay alam Kong may takot ka sa Diyos, dahil hindi mo ipinagkait sa Akin ang iyong anak, ang iyong kaisa-isang anak” (Genesis 22:12). Pinatunayan ng pagsubok ang pananampalataya ni Abraham at dinalisay ito, kaya siya ay naging ating Ama sa Pananampalataya.

Isinulat ni San Pedro ang tungkol sa halaga ng ating mga pagsubok: “Dahil dito ay nagagalak kayo, bagaman sa ngayon ay maaaring kailangan ninyong magdusa nang sandaling panahon sa sari-saring pagsubok, upang ang kadalisayan ng inyong pananampalataya, na higit na mahalaga kaysa ginto na nasisira bagaman sinusubok sa apoy, ay magbunga ng papuri, kaluwalhatian, at karangalan sa pagpapahayag ni Jesucristo” (1 Peter 1:6–7). Kung paanong dinadalisay ng apoy ang ginto, gayundin dinadalisay ng mga pagsubok ang kaluluwa. Ang pagdadalisay na ito ay nagbibigay sa atin ng kakayahang mas lubos na tuparin ang ating pinakamataas na tungkulin: ang luwalhatiin ang Diyos.

Ang pagtitiis sa mga pagsubok ay isang banal na kabalintunaan—na sumasalamin sa pinakadakilang kabalintunaan sa lahat: ang Krus. Ang mga pagsubok at tuksong ipinahihintulot ng Diyos ay nagpapakumbaba sa atin sa pamamagitan ng paglalantad ng ating kahinaan, ngunit may kapangyarihan din ang mga ito na itaas tayo sa pamamagitan ng pag-akay sa atin tungo sa mas malalim na pag-asa sa Kanya. Sa pamamagitan ng mga pagsubok, nakikita natin ang kawalang-saysay ng pag-asa sa sariling lakas at natututo tayong magtiwala sa lakas ng Diyos lamang, kaya nakikibahagi tayo sa Muling Pagkabuhay ni Cristo matapos nating makiisa sa Kanyang Krus.

Kapag sinasabi nating, “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso,” hinihingi natin ang biyaya ng pagtitiyaga upang mas ganap nating matupad ang naunang limang kahilingan. Kapag pinupuspos ng biyaya ang ating mga kaluluwa sa gitna ng kapighatian, nagagawa nating magpatawad gaya ng pagpapatawad sa atin, magtiwala sa mapagkalingang pagkupkop ng Diyos—lalo na ayon sa pagkakaloob nito sa Eukaristiya—at iayon ang ating sarili sa Kanyang banal na kalooban, maging sa pagdurusa. Sa ganitong paraan, ang ating mga pagsubok ay nagiging daan upang dumating ang Kanyang Kaharian at mahayag ang Kanyang kabanalan sa atin at sa pamamagitan natin.

Ang Ating Huwaran at Bukal ng Lakas

Ang buhay ng ating Panginoon bilang tao ang bukal ng lahat ng biyaya at awa, gayundin ang ating ganap na huwaran ng kabanalan. Walang ibang inaasahan ang Ama sa atin kundi ang inaasahan Niya sa Kanyang Anak. Nagpakita si Jesus ng halimbawa ng pagtitiis sa mga pagsubok at tukso sa buong buhay Niya bilang tao. Isa sa pinakamalinaw na halimbawa nito ay sa simula ng Kanyang hayagang ministeryo, nang kusang-loob Siyang pumasok sa ilang upang mag-ayuno at manalangin at upang tuksuhin ng diyablo sa loob ng apatnapung araw at gabi.

“Pagkatapos ay dinala si Jesus ng Espiritu sa ilang upang tuksuhin ng diyablo. Nag-ayuno Siya nang apatnapung araw at apatnapung gabi, at pagkatapos ay nagutom Siya. Lumapit ang manunukso at sinabi sa Kanya, ‘Kung Ikaw ang Anak ng Diyos, ipag-utos Mong maging mga tinapay ang mga batong ito’” (Matthew 4:1–3).

Ang unang dapat pansinin sa talatang ito ay na “ang Espiritu” ang umaakay kay Jesus patungo sa ilang, hindi ang diyablo. Ang pagsubok at mga tukso sa ilang ay hindi ipinilit sa Kanya; malayang pinili ni Jesus ang mga ito alinsunod sa kalooban ng Kanyang Ama na nagpapahintulot. Bagaman iisa lamang ang banal na kalooban ng Diyos, pinag-iiba ng mga teologo ang Kanyang positibong kalooban—na sa pamamagitan nito ay tuwiran Niyang ninanais ang mabuti—at ang Kanyang kaloobang nagpapahintulot, na sa pamamagitan nito ay pinahihintulutan Niyang mangyari ang ilang kasamaan o pagsubok, hindi bilang mga layunin, kundi bilang mga daan tungo sa higit na kabutihan: ang ating pagpapabanal at ang Kanyang kaluwalhatian.

Saklaw ng iisang kalooban ng Diyos ang lahat ng totoo, mabuti, at ganap. Kapag ang mabuti para sa atin ay nangangailangan ng pagtatagumpay laban sa isang pagsubok o tukso, tinatawag natin itong kaloobang nagpapahintulot ng Diyos—na laging nakatuon sa pinakamataas na kabutihan: ang pagdating ng Kanyang Kaharian at ang higit na pagdakila sa Kanyang kaluwalhatian.

Sa simula ng Kanyang hayagang ministeryo, ang kaloobang nagpapahintulot ng Ama ang nagtulak kay Jesus patungo sa ilang upang mapagtagumpayan ang tukso—hindi dahil nanganganib na magkasala si Jesus, kundi dahil naparito Siya upang tubusin ang ating kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan, sa pamamagitan ng pagharap sa bawat tukso at pagtatagumpay laban sa mga ito nang may ganap na katapatan sa Ama.

Ang apatnapung araw ng pag-aayuno, pagtukso, at pagsubok kay Hesus ay katumbas ng apatnapung taon ng paglalagalag ng Israel sa ilang, ngunit kapansin-pansin ang pagkakaiba. Hindi tulad ng mga Israelita na nagreklamo, nag-alinlangan, at naghimagsik, nananatiling ganap na masunurin si Hesus. Nagugutom Siya, ngunit nilalabanan Niya ang tuksong gawing tinapay ang mga bato. Hinahamon Siyang subukin ang pagkalinga ng Ama at ang pag-iingat ng mga anghel, ngunit tumatanggi Siyang ilagay sa pagsubok ang Kanyang Ama. Iniaalok sa Kanya ang lahat ng kaharian sa daigdig, ngunit pinipili Niya ang Kaharian ng Langit. Sa bawat pagsubok, nagtatagumpay Siya hindi sa pamamagitan ng kapangyarihan, kundi ng pag-ibig, pagpapakumbaba, at ganap na pagsunod sa Ama.

Ang tagumpay ni Hesus sa ilang ay tagumpay rin natin, kung mananatili tayong kaisa Niya. Hindi Niya iniwasan ang tukso; hinarap Niya ito at ipinakita sa atin kung paano ito malalampasan, na pinagkakalooban tayo ng Kanyang banal na lakas upang magawa rin natin ang Kanyang ginawa. Kapag tinutukso tayo—dahil man sa kaguluhan sa ating kalooban o sa pagsubok mula sa labas—dapat nating alalahanin na nauna na sa atin ang ating Panginoon. Kilala Niya ang ilang. Nilakaran Niya ito, nag-ayuno Siya rito, nagdusa rito, at pinabanal ito. At ngayon ay sinasamahan Niya tayo sa sarili nating mga ilang, pinalalakas tayo ng Kanyang biyaya, pinakakain ng Kanyang Salita, at binabantayan sa pamamagitan ng Kanyang mga anghel.

Kapag ipinagdarasal natin, “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso,” hindi natin hinihiling na lubusang maiwasan ang ilang. Hinihiling natin ang lakas upang mapagtiisan ito nang mabuti, malabanan ang mga kasinungalingan ng diyablo, at makalabas dito na mas tapat, mas mapagpakumbaba, at higit na katulad ni Kristo. Ang ilang ay hindi lugar ng pagkatalo; ito ay lugar ng pagdadalisay at tagumpay kapag nilalakaran natin ito kasama si Hesus.

Ang ating pagtitiis sa ilang, na kaisa ng ating Panginoon, ay nag-aalis sa una sa dalawang malaking hadlang na kinakaharap natin habang nagsisikap tayong tuparin ang ating pinakamataas at pinakamaluwalhating misyon: ang ipahayag sa buong kawalang-hanggan, “Santo, Santo, Santo ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat.” Ang ikalawang hadlang—ang kasamaan mismo—ay pagninilayan natin sa susunod at huling kahilingan sa Ama Namin. Sa ngayon, ipinagdarasal nating bigyan tayo ng Diyos ng lakas upang mapagtagumpayan ang bawat tukso at pagsubok na ipinahihintulot Niya, sa pagkaalam na ang tagumpay ay nagbibigay sa Kanya ng kaluwalhatian at tumitiyak sa ating pagiging kabilang sa Kanyang Kaharian.

Kaloob ng Espiritu Santo: Pagkaunawa

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso” sa Kaloob ng Pagkaunawa, isa sa pitong Kaloob ng Espiritu Santo. Ang banal na kaloob na ito ay nagbibigay ng espirituwal na kabatiran, na tumutulong sa atin na:

  • Mabatid ang tunay na kalikasan ng tukso.
  • Makilala ang pagkakaiba ng tunay na mabuti at ng mukhang mabuti lamang.
  • Makilala ang mga tusong panlilinlang ng kaaway.

Hindi natin kayang labanan ang tukso at tiisin ang mga pagsubok sa pamamagitan lamang ng pagsisikap ng tao—kailangan natin ang banal na liwanag. Ang Kaloob ng Pagkaunawa ay:

  • Nagbibigay-liwanag sa isip upang makilala ang kasalanan at ang mga bunga nito.
  • Nagpapatatag sa puso sa pamamagitan ng banal na Katotohanan upang hindi tayo magpadala sa tukso.
  • Umaakay sa kalooban palayo sa mga pagkakataon ng pagkakasala, kung saan maaaring samantalahin ang ating kahinaan.

Madalas ikubli ng tukso ang kasalanan sa anyo ng kabutihan. Kung wala ang Pagkaunawa, maaari nating:

  • Pangatwiranan ang makasalanang asal.
  • Ikumpromiso ang moral na birtud.
  • Hindi maunawaan ang mga walang-hanggang bunga ng mga pasiyang tila maliit o walang kinalaman sa mabuti o masama.

Sa pamamagitan ng Kaloob ng Pagkaunawa, naliliwanagan ang ating isipan. Nakikita natin ang tukso ayon sa tunay nitong kalikasan: isang patibong na naglalayong ilayo tayo sa Diyos at sa Kanyang kaluwalhatian.

Mahalaga ang Pagkaunawa sa ating pang-araw-araw na espirituwal na pakikibaka—ngunit lalo na para sa pagtitiyaga hanggang wakas. Gaya ng pinatototohanan ni San Pablo: “Nakipaglaban ako nang mabuti; natapos ko ang takbuhan; iningatan ko ang pananampalataya. Mula ngayon ay naghihintay sa akin ang korona ng katuwiran…” (2 Timothy 4:7–8)

Kapag ipinagdarasal natin, “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso,” hinihiling natin ang:

  • Biyaya upang manatiling matatag.
  • Pagkilatis upang makilala ang mga patibong ng kaaway.
  • Lakas upang tumakbo sa takbuhan nang nakatuon ang ating mga mata kay Kristo.

Ito rin ang biyayang hinihingi natin sa Aba Ginoong Maria: “…ngayon at kung kami’y mamamatay.” Sa oras ng ating kamatayan, haharap tayo sa matinding tukso—ngunit aalukin din tayo ng walang-kapantay na biyaya: ang biyaya ng pagtitiyaga hanggang wakas, sa patnubay ng Kaloob ng Pagkaunawa.

Ang Mapalad na Pahayag: “Mapapalad ang mga May Malinis na Puso”

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang ikaanim na kahilingan sa Ama Namin sa ikaanim na Sabda ng mga Mapapalad: “Mapalad ang mga malinis ang puso, sapagkat makikita nila ang Diyos” (Mateo 5:8). Kadalasan, ang “malinis ang puso” ay isinasalin bilang “dalisay ang puso,” na nangangahulugang nakatuon lamang sa Diyos, at hindi nahahati sa maraming iba pang pagnanasang tumutukso sa atin na lumayo sa Diyos.

Ang kahilingang—“Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso”—ay lubos na naaayon sa kadalisayan ng pusong inilalarawan sa Sabda ng mga Mapapalad. Ang pagiging malinis ang puso ay ang pagkakaroon ng di-nahahating debosyon sa Diyos: ang hangarin Siya nang higit sa lahat at tanggihan ang anumang maglalayo sa atin sa Kanya.

Ang mga malinis ang puso ay yaong ang paningin ay nakatuon lamang sa Diyos. Ang kanilang mga puso ay hindi nalalambungan ng karumihan, nahahati dahil sa mga di-wastong pagkakapit, o pinahihina ng nakaugaliang kasalanan. Sa halip, nagsisikap silang panatilihing dalisay ang santuwaryo ng kanilang mga kaluluwa, na iniingatan ang kanilang mga pagnanasa at layunin laban sa lahat ng makadudungis sa kanilang pakikipag-isa sa Diyos.

Ginagawang posible ng Kaloob ng Pagkaunawa ang kadalisayang ito sa pamamagitan ng pagbibigay-liwanag sa kaluluwa upang makilala ang tukso, makita ang panlilinlang ng kasalanan, at manatiling matatag sa pagpili ng anumang umaakay tungo sa pakikipag-isa sa Diyos. Tinutulungan tayo nitong mabatid ang ating pinakamataas na kabutihan—ang Kaharian ng Langit at ang walang hanggang kaluwalhatian ng Ama—at dalisayin ang bawat pagmamahal na hindi naglilingkod sa layuning iyon.

Ito ang gantimpala ng Sabda ng mga Mapapalad: “Sapagkat makikita nila ang Diyos.” Ang pagiging malinis ang puso ay ang mamuhay na ngayon pa lamang ay inaasam na ang Beatikong Pananaw, ang makita ang Diyos kahit ngayon sa kabila ng tabing ng pananampalataya, at ang manabik sa araw na aalisin ang tabing na iyon at makikita natin Siya nang harapan.

Pag-aayon ng Ating mga Hangarin

Lalong tumitindi ang tukso sa pusong nahahati. Kapag hindi wasto ang pagkakaayos ng ating mga pagnanasa, madali tayong mabitag ng kaaway. Kapag wasto ang pagkakaayos ng ating mga pagnanasa, nawawalan ng kapangyarihan ang tukso. Ito ang layunin ng ikaanim na kahilingan: na ang ating mga pagnanasa ay madalisay, maiayon sa Diyos, at mapatatag, upang manatili tayong tapat kahit sa gitna ng pagsubok.

Nahahati ba ang iyong puso at hindi wasto ang pagkakaayos ng iyong mga pagnanasa?

  • Mas hinahangad ko ba ang kaginhawahan kaysa sa kabanalan?
  • Mas hinahanap ko ba ang pagsang-ayon ng iba kaysa sa katotohanan?
  • Mas hinahangad ko ba ang agarang kasiyahan kaysa sa walang hanggang gantimpala?

Ang pag-aayon ng ating mga pagnanasa ay nangangahulugang pagsisikap na maging malinis ang puso—dalisay ang puso—na nakatuon lamang sa Diyos, sa Kanyang kaluwalhatian, at sa ating pakikibahagi sa kaluwalhatiang iyon. Kapag dumarating ang mga tukso at pagsubok, nakikita ng mga dalisay ang puso ang mga ito bilang mga pagkakataong puspos ng biyaya upang maging banal sa pamamagitan ng pakikipag-isa kay Kristo at pagtatagumpay kasama Niya.

  • Hinahangad ko ba ang isang malinis na pusong nakatuon lamang sa Diyos at sa mga paraan upang makamit ang pakikipag-isa sa Kanya?
  • Idinadalangin ko ba na liwanagan ng Espiritu Santo ang aking isip sa pamamagitan ng Kaloob ng Pagkaunawa, upang makilala ko ang tunay na mabuti at maibukod ito sa panlilinlang ng kasalanan?
  • Matatag ko bang iniaayon ang aking kalooban sa kalooban ng Diyos at tinatanggihan ang lahat ng salungat sa pagtatayo ng Kanyang Kaharian?

Ang pagdurusa at mga kapighatian ay bahagi ng buhay sa ating kalagayang nahulog sa kasalanan. Hindi tayo nananalangin ng “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso” dahil natatakot tayo sa mga pagsubok at pagdurusa. Idinadalangin natin ito dahil mapagpakumbaba nating kinikilala ang ating kahinaan at ang ating pangangailangan sa biyaya. Binabago ng mapagpakumbabang pagkilalang ito ang ating pag-unawa sa mga kapighatian, kapwa panlabas at panloob, at tinutulungan tayong makita ang mga ito hindi bilang mga hadlang na dapat takasan kundi bilang mga hakbang tungo sa pagpapakabanal.

Aling mga panlabas na pagsubok ang pinakanaglalagay sa iyo sa tukso?

  • Karamdaman?
  • Pag-uusig?
  • Kahirapan?
  • Pagkawala?
  • Kawalang-katarungan?
  • Iba pa?

Hindi dahil masakit ang isang bagay ay dapat na itong pawiin. Pagnilayan ang Pasyon ni Kristo. Ang Kanyang pagdurusa, kapwa pisikal at espirituwal, ay higit na matindi kaysa sa kaya nating isipin. Maaari Niyang ialay ang Kanyang buhay sa anumang paraang Kanyang piliin, ngunit pinili Niya ang pinakamasakit na paraan, upang pumasok sa ating pinakamasasakit na sandali at pagkalooban ang mga ito ng biyayang kinakailangan upang mabago ang mga ito tungo sa mga pagpapahayag ng kaluwalhatian ng Diyos at ng ating kaligayahan—ang lubos na kaligayahan.

Ang kahilingang ito ay nananawagan sa atin na maging mapagbantay at matiyaga sa pag-abot sa layuning ito. Iniaayon natin ang ating mga hangarin sa kahilingang ito kapag sinisikap nating mamuhay nang may espirituwal na pagkaalisto, na batid na ang kaaway ay gumagala na parang leong umuungal (cf. 1 Peter 5:8) at na maging ang pinakamatatag nating mga layunin ay kailangang suportahan ng palagiang pananalangin, biyaya ng mga sakramento, at pag-ibig na may disiplina.

Maaari tayong madaig ng kasalanan sa isang iglap kung hindi tayo mapagbantay. At ang pagbabantay na ito ay dapat magpatuloy hanggang sa wakas, pati sa ating huling oras—tinatapos ang takbuhin upang makamit ang korona ng katuwiran sa Kaharian ng Diyos.

Pinakamadali itong maisasakatuparan kapag naging nakagawian na natin ang pagtitiis sa bawat pagsubok nang may pag-asa at kusang-loob, at ang pagdaig sa bawat tukso. Kapag nangyari ito, nakasusumpong tayo ng kagalakan sa mga sakripisyong ginagawa natin, nakikita natin ang halaga ng mga pagsubok na tinitiis natin, at natutuklasan natin ang karunungan ng pagtanggi sa bawat kahangalan na natutukso tayong pagbigyan.

  • Nakasusumpong ba ako ng kagalakan sa pagsasakripisyo?
  • Nakikita ko ba ang halaga ng pagtitiis sa bawat pagsubok nang may pag-ibig?
  • Nakikita ko ba ang kahangalan ng tukso at marubdob ko bang hinahangad na tanggihan ito kaagad?

Ang kagalakan, pagpapahalaga, at pananabik na ito ang humuhubog sa ating mga hangarin, na nagbibigay sa atin hindi lamang ng pakikibahagi sa Pagpapakasakit ni Kristo, kundi pati sa Kanyang marubdob na mga hangarin—sa Kanyang sigasig at determinasyon. Ang panalanging ito, na sumasaklaw sa buo nating pagkatao, ay ginagawa tayong matatapang at malalakas na nagtatagumpay laban sa kasamaan, mga tunay na anak ng Ama sa Langit.

Idalangin mo ang kahilingang ito para sa iyong sarili at sa lahat ng taong kasama sa “kami” ng panalanging iyon, para sa lahat ng kasapi ng Mistikong Katawan ni Kristo, ang Simbahan:

Panginoon, palakasin Mo kami upang magtagumpay sa bawat banal na pagsubok na ipinahihintulot Mo.

Habang nananalangin ka, asamin mo ang panahon na ang iyong panloob na buhay ay lubos nang nakaayon sa Diyos, anupat maging ang tukso ay nagiging pagkakataon upang lumago sa kabanalan. Idalangin mong mahalin mo ang Diyos nang may gayong kadalisayan, gayong katapatan, at gayong buong-pusong debosyon, upang ang pinakadakila mong hangarin ay ang luwalhatiin Siya—at na walang anumang makapaglayo sa iyo sa Kanya.

Manalangin Tayo:

Ama namin, Kabanal-banalan at Maluwalhating Diyos, akayin Mo kaming mga anak Mo nang ligtas sa gitna ng bawat tukso, kapighatian, at pagsubok na ipinahihintulot Mo, sa Iyong karunungan at ganap na pag-ibig, para sa aming pagpapakabanal. Bigyan Mo kami ng malinaw na pag-unawa sa bawat pagsubok at tukso upang mapagkilala namin ang Iyong kalooban, na naglalantad sa bawat panlilinlang. Palayain Mo kami sa mga kaisipang nagpapahirap sa amin at palakasin Mo kami sa aming kahinaan. Ipagsanggalang Mo kami sa lahat ng maaaring dumaig sa amin, at ipagkaloob Mo sa amin ang lakas ng Iyong banal na Anak, upang matiis namin nang may kagalakan at buong puso ang bawat pagsubok na aming hinaharap ngayon at hanggang sa wakas, kung kailan magwawakas ang lahat ng pagsubok.


Talaan ng mga Nilalaman

Kabanata Siyam: “Iadya Mo Kami…”

Paperback – Kindle eBook – Audible – Google Play – Apple Books – at iba pa!

Ibahagi ang Pahinang Ito: