அதிகாரம் எட்டு: “எங்களை அழைத்துச் செல்லாதேயும்…”

ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த இறைவேண்டலின் நடுவிலுள்ள மூன்று மன்றாட்டுகள், நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ள மாட்சிமிக்க இலக்கை அடைவதற்கான வழிகளை நமக்குத் தருகின்றன. அந்த இலக்கு, கடவுளின் திருமுன் நிலைவாழ்வின் பேரின்பத்தைப் பெற்று, அவரது அரசில் என்றென்றும் அவரை மாட்சிப்படுத்துவதே ஆகும். மன்னிப்பைப் பெறுவதற்கும் பிறரை மன்னிப்பதற்கும், நம் அன்றாட உணவில் வெளிப்படும் கடவுளின் பராமரிப்பை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், அவரது திருவுளத்திற்கு நம்மை இசைவாக்கிக்கொள்வதற்கும் நம்மை முழுமையாக ஒப்படைத்த பின்னரும், சில வெளிப்புறத் தடைகள் எஞ்சியிருக்கின்றன. அவற்றை மேற்கொள்ள அருள்வேண்டி நாம் மன்றாட வேண்டும்.

முதலாவதாக, பல்வேறு துன்பச் சோதனைகளை நாம் அனுபவிக்கக் கடவுள் அனுமதிக்கிறார் என்பதை உணர்கிறோம். நமக்குத் தடையாக இருப்பதற்கோ நம்மைப் பாவத்திற்குத் தூண்டுவதற்கோ அல்ல, மாறாக அருளின் துணையால் அவற்றை மேற்கொண்டு நற்பண்புகளில் நாம் வளர உதவுவதற்கே அவர் அவற்றை அனுமதிக்கிறார். இரண்டாவதாக, மாட்சிமையின் மிக உயர்ந்த சிகரங்களை நோக்கிய நமது பயணத்தைத் தடுக்க முயலும் தீயோனும் அவனது வீழ்ச்சியுற்ற வானதூதர்களும் இருப்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

இந்த அதிகாரத்தில், ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த இறைவேண்டலில், “எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்று வெளிப்படுத்தப்படும் இத்தடைகளில் முதலாவதைச் சிந்திப்போம்.

தடைகளை மேற்கொள்ளுதல்

இந்த மன்றாட்டின் மரபுவழி ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு சற்றுக் குழப்பமாக இருப்பதாகப் பலர் கருதுகின்றனர். கடவுள் நம்மைச் சோதனைக்கு இட்டுச் செல்கிறாரா? நிச்சயமாக இல்லை. “எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்பதற்கான கிரேக்கச் சொற்றொடரின் (kai mē eisenenkēs hēmas eis peirasmon) நேரடிப் பொருள், “எங்களைச் சோதனைக்குள் கொண்டுவராதேயும்” அல்லது “பரிசோதனைக்குள் கொண்டுவராதேயும்” என்பதாகும். eisenenkēs என்னும் வினைச்சொல் “உள்ளே வழிநடத்துதல்” அல்லது “உள்ளே கொண்டுசெல்லுதல்” என்று பொருள்படும்; peirasmon என்பது துன்பச் சோதனை, பரிசோதனை அல்லது பாவச் சோதனை ஆகியவற்றைக் குறிக்கலாம். திருஅவை மறைக்கல்வி விளக்குவதுபோல், “கிரேக்க மொழியில் இது ‘நாங்கள் சோதனைக்குள் நுழைய அனுமதிக்காதேயும்’, ‘நாங்கள் சோதனைக்கு இணங்கிவிட விடாதேயும்’ ஆகிய இரு பொருள்களையும் கொண்டுள்ளது” (CCC 2846). ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த இறைவேண்டலில், அயோரிஸ்ட் ஏவல் வினை வடிவில் வெளிப்படுத்தப்படாத ஒரே மன்றாட்டு இதுதான். பொதுவாக, அவசரமான, உறுதியான வேண்டுகோளை வெளிப்படுத்த அந்த வடிவம் பயன்படுகிறது. அதற்குப் பதிலாக, இங்கு அயோரிஸ்ட் விருப்பநிலை வினை வடிவம், mē என்னும் எதிர்மறை இடைச்சொல்லுடன் இணைத்துப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. “இல்லை” அல்லது “செய்யாதீர்” என்று பொருள்படும் இச்சொல்லுடன் அமைந்த இந்தக் கிரேக்க வாக்கிய அமைப்பு, தாழ்மையான வேண்டுகோளையோ மரியாதையுடன் எதையும் செய்யாதிருக்கக் கோருவதையோ வெளிப்படுத்தப் பொதுவாகப் பயன்படுகிறது.

நாம் பாவச் சோதனைக்கு உள்ளாவதற்குக் கடவுள் காரணமல்ல என்பதைத் திருவிவிலியம் தெளிவாகக் கூறுகிறது. புனித யாக்கோபு எழுதுகிறார்:

“சோதனையில் மனவுறுதியுடன் நிலைத்திருப்பவர் பேறுபெற்றவர்; ஏனெனில், அவர் சோதனையில் தகுதியுள்ளவரென மெய்ப்பிக்கப்பட்டபின், தம்மிடம் அன்புகூர்வோருக்குக் கடவுள் வாக்களித்த வாழ்வின் வெற்றிவாகையைப் பெறுவார். சோதனைக்கு உள்ளாகும் எவரும், ‘கடவுள் என்னைச் சோதிக்கிறார்’ என்று சொல்லக்கூடாது; ஏனெனில் தீமை செய்யும்படி கடவுளைச் சோதிக்க முடியாது; அவரும் எவரையும் பாவத்திற்குத் தூண்டுவதில்லை.

மாறாக, ஒவ்வொருவரும் தமது சொந்த ஆசையால் கவரப்பட்டு, இழுக்கப்படும்போதே சோதனைக்கு உள்ளாகிறார். பின்னர் ஆசை கருவுற்றுப் பாவத்தைப் பிறப்பிக்கிறது; பாவம் முதிர்ச்சியடையும்போது சாவைப் பிறப்பிக்கிறது. என் அன்புச் சகோதரர்களே, ஏமாந்துவிடாதீர்கள்: நல்ல கொடைகள் அனைத்தும், நிறைவான ஒவ்வொரு கொடையும் மேலிருந்தே வருகின்றன; அவை ஒளிகளின் தந்தையிடமிருந்து இறங்கி வருகின்றன. அவரிடம் மாற்றமோ, மாறுதலால் ஏற்படும் நிழலோ இல்லை.

தம் படைப்புகளில் நாம் ஒருவகையான முதற்கனிகளாக இருக்கும்படி, உண்மையின் வார்த்தையால் நம்மைப் பெற்றெடுக்க அவர் திருவுளம் கொண்டார்” (யாக்கோபு 1:12–18).

எனவே, இந்த மன்றாட்டு, கடவுள் நம்மைப் பாவத்திற்குத் தூண்டிவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. மாறாக, நம் வலிமைக்கு அப்பாற்பட்ட துன்பச் சோதனைகளுக்கோ பரிசோதனைகளுக்கோ நாம் இட்டுச் செல்லப்படாதவாறு, கடவுள் தமது பராமரிப்பால் நம்மைக் காக்க வேண்டுமென்ற தாழ்மையான வேண்டுகோளாகும். சோதனை நம்மை மேற்கொள்ள அவர் அனுமதிக்காமல், தமது அருளால் நம்மை வலுப்படுத்த வேண்டுமெனக் கேட்டு, அவரது வழிநடத்துதலுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் நம்மை ஒப்படைக்கிறது. ஏனெனில், “நிறைவான ஒவ்வொரு கொடையும் மேலிருந்தே வருகிறது; அது ஒளிகளின் தந்தையிடமிருந்து இறங்கி வருகிறது.” நெறிபிறழ்ந்த ஆசை கருவுற்றுப் பாவத்தைப் பிறப்பிக்கிறது; ஆனால் நம் விண்ணகத் தந்தையோ தம்மில் நம்பிக்கை வைக்கும் அனைவருக்கும் ஞானத்தையும் வலிமையையும் விடுதலையையும் வழங்குகிறார்.

துன்பச் சோதனைகள், பாவச் சோதனைகள், பரிசோதனைகள்

இந்த மன்றாட்டை இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, வெளிப்புறத் துன்பச் சோதனைகள் மற்றும் உள்ளார்ந்த பாவச் சோதனைகள் ஆகியவற்றை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது உதவியாக இருக்கும். வெளிப்புறத் துன்பச் சோதனைகள் என்பவை, இவ்வாழ்வில் நாம் அனுபவிக்கக் கடவுள் அனுமதிக்கும் இன்னல்கள், துயரங்கள், வேதனைகள் ஆகியவையாகும். நோய், துன்புறுத்தல், வறுமை, இழப்பு, அநீதி போன்றவை இவற்றுள் அடங்கும். இந்தச் சோதனைகள் வேதனையளிப்பவையாக இருந்தாலும், தம்மிலேயே தீயவை அல்ல. பிறப்புநிலைப் பாவத்தின் காரணமாக நம் உலகம் வீழ்ச்சியுற்ற நிலையில் இருப்பதிலிருந்து இவை தோன்றுகின்றன. நாம் புனிதத்தில் வளரவும் கிறிஸ்துவுக்கு ஒத்தவர்களாக மாறவும் இறைப் பராமரிப்பு இவற்றை அனுமதிக்கிறது. இவை நம் நம்பிக்கையைச் சோதித்து, நம் அன்பைத் தூய்மைப்படுத்தி, உலகப் பற்றுகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கின்றன. இந்தப் பொருளில், தீய சூழ்நிலைகளிலிருந்தோ தீய நோக்கங்களிலிருந்தோ நமது வீழ்ச்சியுற்ற நிலையிலிருந்தோ இவை எழுந்தாலும், நமது நன்மைக்காகவே கடவுள் இவற்றை அனுமதிக்கிறார்.

வெளிப்புறத் துன்பச் சோதனைகள் ஒடுக்கப்படுவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தலாம். இது ஆன்மாவை அழுத்தும் ஓர் ஆன்மிகச் சுமையாகும். துன்பச் சோதனையைப் போலவே, இந்த ஒடுக்க உணர்வும் பாவமானதல்ல; மாறாக, கடவுள் அனுமதிக்கும் துன்பத்தின் ஒரு பகுதியாகும். கடவுளின் அருளுடன் இந்தச் சுமைகளை நாம் தாங்கிக்கொள்ளும்போது, நற்பண்புகளில் வளர்ந்து, அனைத்திலும் மிகக் கொடிய வேதனைகளைத் தாங்கிய கிறிஸ்துவுக்கு இன்னும் முழுமையாக ஒத்தவர்களாக மாறுகிறோம்.

ஆயினும், நாம் அருளைச் சார்ந்திருக்கத் தவறி, அதற்குப் பதிலாக அச்சம், பழிவாங்கும் எண்ணம் அல்லது சுயபரிதாபத்திற்கு இடங்கொடுக்கும்போது, விடாப்பிடியான எண்ணப்பிடிப்பில் விழும் ஆபத்து ஏற்படுகிறது. அதாவது, துன்பத்தின்மீதே நம் உள்ளம் நெறிபிறழ்ந்த முறையில் நிலைகுத்திவிடுகிறது. பெரும்பாலும் அச்சம், தன்னலம், தன்னையே சார்ந்திருத்தல் ஆகியவை கலந்த இந்த உள்ளார்ந்த போராட்டம், ஆன்மாவை இருண்ட, வேதனைமிக்க பாதையில் இட்டுச் செல்லக்கூடும். ஆகவே, இத்தகைய ஆன்மிகச் சீர்குலைவிலிருந்து நம்மைக் காக்குமாறு இந்த மன்றாட்டு கடவுளிடம் கெஞ்சுகிறது. துன்பத்தை நாம் எதிர்கொள்ளும் விதம் பாவத்தாலும் பலவீனத்தாலும் சிதைவுறாமல், அருளில் வேரூன்றியிருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த வேண்டுதல். அப்போதுதான் சோதனைகள் ஆன்மாவை இருளடையச் செய்வதற்குப் பதிலாகப் புனிதப்படுத்தும்.

மனதை ஆட்டிப்படைக்கும் நிலையைத் தீவிரப்படுத்தக்கூடியவை அகச் சோதனைகளும் ஆகும்—இவை உள்ளத்தில் எழும் பாவ நாட்டங்கள்; உலகம், உடல் இச்சை அல்லது அலகை இவற்றைப் பல வேளைகளில் தூண்டிவிடுகின்றன. கடவுள் ஒருபோதும் சோதனைக்குக் காரணமாக இருப்பதில்லை. எனினும், நாம் நற்பண்பிலும் தாழ்ச்சியிலும் வளரவும், அவரது அருளை இன்னும் ஆழமாகச் சார்ந்திருக்கவும் அவர் சில வேளைகளில் அதை அனுமதிக்கிறார்.

ஆன்மிக வாழ்வில், துன்பங்களும் சோதனைகளும் நம்மைச் சோதித்தறிகின்றன. பாவத்தை எதிர்த்து நிற்கும் நமது உறுதியையும் அருளுக்கு நாம் காட்டும் பிரமாணிக்கத்தையும் வலுப்படுத்தி, நற்பண்பில் வளர அவை வாய்ப்பளிக்கின்றன. “எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” அல்லது “சோதனைக்கு நாங்கள் இணங்கிவிட அனுமதியாதேயும்” என்று நாம் மன்றாடும்போது, நாம் எதிர்கொள்ளும் சோதனைகள்—அவை புறத்திலிருந்தோ அகத்திலிருந்தோ வரும் துன்பங்களாகவும் சோதனைகளாகவும் இருந்தாலும்—நமது ஆன்மிக அழிவுக்கு வாய்ப்புகளாக மாற அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று தந்தையிடம் வேண்டுகிறோம். எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும் எங்களைக் காத்தருளும் என்று நாம் கேட்பதில்லை; ஏனெனில் கிறிஸ்துவோடு இணைந்த துன்பம் மீட்பளிக்கிறது. மாறாக, நமது பலவீனத்தால் நமது துன்பங்கள் வீணாகவோ தவறான திசையில் திருப்பப்படவோ செய்து, மனதை ஆட்டிப்படைக்கும் நிலை, நம்பிக்கையிழப்பு, எதிர்ப்பு அல்லது பாவம் ஆகியவற்றில் முடிந்துவிடக் கூடாது என்றே நாம் மன்றாடுகிறோம்.

புனிதமடைவதற்கான வழியாகச் சோதனை

நாம் ஒரு துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, அது நீங்க வேண்டுமென்று பெரும்பாலும் உடனே மன்றாடுகிறோம். அது நீங்காமல் இருக்கும்போது, நமக்கு ஏன் இவ்வாறு நேர்கிறது என்று எண்ணி மனந்தளரக்கூடும். அத்தகைய வேளைகளில், ஒவ்வோர் ஆன்மாவும் புனிதமடைய அதற்கு என்ன தேவை என்பதைக் கடவுள் தமது எல்லையற்ற ஞானத்தில் அறிந்திருக்கிறார் என்பதை நினைவுகூர்வது உதவும். எதை அனுமதிக்க வேண்டும், எதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். தமது அன்புப் பிள்ளைகளின் நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தவும், அவர்களது நற்பண்பை வளர்க்கவும், அவர்களை மாட்சிக்குத் தயாரிக்கவும் கடவுள் அவர்களைச் சோதனைக்கு உட்பட அனுமதிப்பதைத் திருவிவிலியம் முழுவதிலும் காண்கிறோம்.

ஆபிரகாமை நினைத்துப் பாருங்கள். அவருடைய ஒரே மகனான ஈசாக்கைப் பலியிடுமாறு கேட்டு, கடவுள் அவரைச் சோதித்தார். இந்தக் கட்டளை அவரது இதயத்தை ஊடுருவிக் குத்தியிருக்க வேண்டும். ஆயினும், கடவுள் தமது வாக்குறுதியை இன்னும் நிறைவேற்ற முடியும் என்று நம்பி, ஆபிரகாம் துணிவுடன் விசுவாசத்தில் கீழ்ப்படிந்தார். அந்த வேளையில் ஆபிரகாம் கடவுள்மீது எவ்வளவு ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை எண்ணிப் பார்ப்பதே கடினம். இறுதியில், கடவுள் அந்தப் பலி நிகழ அனுமதிக்கவில்லை. மாறாக, ஆபிரகாமின் கீழ்ப்படிதலுக்குக் கைம்மாறு அளித்து, “உன் மகனை, உன் ஒரே மகனையே நீ எனக்குத் தர மறுக்கவில்லை; எனவே, நீ கடவுளுக்கு அஞ்சி நடப்பவன் என்பதை இப்போது அறிந்துகொண்டேன்” என்று அறிவித்தார் (தொடக்க நூல் 22:12). அந்தச் சோதனை ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தை மெய்ப்பித்துத் தூய்மைப்படுத்தியது; இதனால் அவர் விசுவாசத்தில் நம் தந்தையானார்.

நமது துன்பங்களின் மதிப்பைப் பற்றிப் புனித பேதுரு இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “இப்போது சிறிது காலம் பல்வேறு சோதனைகளால் நீங்கள் துன்புற வேண்டியிருந்தாலும், இதில் நீங்கள் மகிழ்கிறீர்கள். நெருப்பில் சோதிக்கப்படும் நிலையிலும் அழிந்துபோகும் பொன்னைவிட மேலான உங்கள் விசுவாசத்தின் உண்மைத்தன்மை, இயேசு கிறிஸ்து வெளிப்படும்போது புகழும் மாட்சியும் மதிப்பும் பெறுவதற்குரியதாக விளங்கும்” (1 பேதுரு 1:6–7). நெருப்பு பொன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவதுபோல, துன்பங்களும் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன. கடவுளை மாட்சிப்படுத்துதல் என்னும் நமது மிக உயர்ந்த கடமையை இன்னும் முழுமையாக நிறைவேற்ற இந்தத் தூய்மைப்படுத்துதல் நமக்கு உதவுகிறது.

சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொள்வது இறைத்தன்மை வாய்ந்த ஒரு முரணுண்மை—அனைத்திலும் மிகப் பெரிய முரணுண்மையான சிலுவையை அது பிரதிபலிக்கிறது. கடவுள் அனுமதிக்கும் துன்பங்களும் சோதனைகளும் நமது பலவீனத்தை வெளிப்படுத்தி நம்மைத் தாழ்த்துகின்றன. அதே வேளையில், அவரை இன்னும் ஆழமாகச் சார்ந்திருக்க நம்மை ஈர்ப்பதன் வழியாக நம்மை உயர்த்தும் ஆற்றலும் அவற்றுக்கு உண்டு. சோதனைகளின் வழியாக, நம்மையே நம்பியிருப்பது பயனற்றது என்பதை நாம் காண்கிறோம்; கடவுளின் வல்லமையை மட்டுமே நம்பியிருக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம். இவ்வாறு, கிறிஸ்துவின் சிலுவையோடு நம்மை இணைத்துக்கொண்ட பின்னர், அவரது உயிர்ப்பிலும் பங்குபெறுகிறோம்.

“எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்று நாம் சொல்லும்போது, இதற்கு முந்தைய ஐந்து வேண்டுதல்களையும் இன்னும் நிறைவாக நிறைவேற்றும் பொருட்டு, இறுதிவரை நிலைத்திருக்கும் அருளை நாடுகிறோம். துன்பத்தின் நடுவில் அருள் நமது ஆன்மாக்களில் வெள்ளமெனப் பெருகும்போது, நாம் மன்னிப்புப் பெற்றதுபோலவே பிறரை மன்னிக்கவும், கடவுளின் பராமரிப்பை—குறிப்பாக நற்கருணையில் நமக்கு அளிக்கப்படும் அவரது பராமரிப்பை—நம்பியிருக்கவும், துன்பத்திலும் நம்மை அவரது தூய திருவுளத்திற்கு இசைவாக்கிக்கொள்ளவும் இயலுகிறது. இவ்வாறு, அவரது ஆட்சி வருவதற்கும், அவரது தூய்மை நம்மிலும் நம் வழியாகவும் வெளிப்படுவதற்கும் நமது துன்பங்கள் வழியாகின்றன.

நமது முன்மாதிரியும் வலிமையின் ஊற்றும்

நம் ஆண்டவரின் மனித வாழ்வு அனைத்து அருளுக்கும் இரக்கத்திற்கும் ஊற்றாகவும், நாம் புனிதமடைவதற்கான நிறைவான முன்மாதிரியாகவும் விளங்குகிறது. தந்தை தம் மகனிடம் எதிர்பார்த்ததைத் தவிர வேறு எதையும் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இயேசு தமது மனித வாழ்வு முழுவதிலும் துன்பங்களையும் சோதனைகளையும் தாங்கிக்கொள்வதில் முன்மாதிரியாக விளங்கினார். இதற்கு மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்று அவரது பொதுப்பணியின் தொடக்கத்தில் காணப்படுகிறது: நாற்பது பகலும் இரவும் நோன்பிருந்து மன்றாடவும், அலகையால் சோதிக்கப்படவும் அவர் தாமாகவே முன்வந்து பாலைநிலத்திற்குச் செல்கிறார்.

“பின்னர் அலகையால் சோதிக்கப்படுவதற்காக இயேசு தூய ஆவியாரால் பாலைநிலத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். அவர் நாற்பது பகலும் நாற்பது இரவும் நோன்பிருந்தார்; அதன் பின் அவருக்குப் பசியெடுத்தது. சோதிப்பவன் அவரை அணுகி, ‘நீர் இறைமகன் என்றால், இந்தக் கற்கள் அப்பங்களாக மாறும்படிக் கட்டளையிடும்’ என்றான்” (மத்தேயு 4:1–3).

இந்தப் பகுதியில் முதலில் கவனிக்க வேண்டியது, இயேசுவைப் பாலைநிலத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது “தூய ஆவியாரே”, அலகை அல்ல என்பதுதான். பாலைநிலத்தில் அவர் எதிர்கொண்ட துன்பமும் சோதனைகளும் அவர்மீது திணிக்கப்படவில்லை; தந்தை அனுமதிக்கும் திருவுளத்திற்கு இசைவாக இயேசு அவற்றைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். கடவுளுக்கு ஒரே இறைத் திருவுளம்தான் உள்ளது. எனினும், இறையியலாளர்கள் அவரது நேரடித் திருவுளத்திற்கும்—இதன் வழியாக அவர் நன்மையை நேரடியாக விரும்புகிறார்—அவரது அனுமதிக்கும் திருவுளத்திற்கும் இடையே வேறுபாடு காண்கிறார்கள். அனுமதிக்கும் திருவுளத்தின் வழியாக அவர் சில தீமைகள் அல்லது துன்பங்கள் நிகழ அனுமதிக்கிறார்; அவற்றையே முடிவான நோக்கங்களாகக் கருதாமல், நமது புனிதமடைதலும் அவரது மாட்சியும் என்னும் மேலான நன்மைக்கான வழிகளாகவே அனுமதிக்கிறார்.

கடவுளின் ஒரே திருவுளம் உண்மையானவை, நல்லவை, நிறைவானவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது. நமக்கு நன்மை தருவது ஒரு துன்பச் சோதனையையோ பாவச் சோதனையையோ வெல்வதை உள்ளடக்கியிருக்கும்போது, அதை அனுமதிக்கும் கடவுளின் திருவுளம் என்று அழைக்கிறோம். அது எப்போதும் மிக உயர்ந்த நன்மையையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது: அவருடைய அரசு வர வேண்டும், அவருடைய மாட்சி பெருக வேண்டும் என்பதே அந்த நன்மை.

இயேசுவின் பொதுப்பணியின் தொடக்கத்தில், தந்தையின் அனுமதிக்கும் திருவுளம், சோதனையை வெல்வதற்காக அவரைப் பாலைநிலத்திற்குள் உந்திச் சென்றது. இயேசு பாவத்தில் விழும் ஆபத்தில் இருந்ததால் அல்ல; மாறாக, ஒவ்வொரு சோதனையையும் எதிர்கொண்டு, தந்தையிடம் முழுமையான பற்றுறுதியுடன் அவற்றை வெல்வதன் மூலம், வீழ்ச்சியுற்ற நமது மனித இயல்பை மீட்பதற்காகவே அவர் வந்தார்.

இயேசு நாற்பது நாள்கள் நோன்பிருந்து சோதனைகளையும் துன்பங்களையும் எதிர்கொண்டது, இஸ்ரயேல் மக்கள் நாற்பது ஆண்டுகள் பாலைநிலத்தில் அலைந்து திரிந்ததற்கு இணையாக அமைந்தாலும், இரண்டிற்கும் இடையே கூர்மையான வேறுபாடு உள்ளது. முணுமுணுத்து, ஐயுற்று, கலகம் செய்த இஸ்ரயேலரைப் போலன்றி, இயேசு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருக்கிறார். அவர் பசியுற்றாலும், கற்களை அப்பமாக மாற்றும் சோதனையை எதிர்த்து நிற்கிறார். தந்தையின் பராமரிப்பையும் வானதூதர்களின் பாதுகாப்பையும் சோதித்துப் பார்க்கும்படி அவருக்குச் சவால் விடப்படுகிறது; ஆனால் தம் தந்தையைச் சோதிக்க அவர் மறுக்கிறார். உலகின் அரசுகள் அனைத்தும் அவருக்கு அளிக்க முன்வைக்கப்படுகின்றன; ஆயினும் அவர் விண்ணரசையே தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஒவ்வொரு சோதனையிலும், அவர் வல்லமையால் அல்ல, மாறாக அன்பாலும் தாழ்ச்சியாலும் தந்தைக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிவதாலும் வெற்றி கொள்கிறார்.

நாம் இயேசுவோடு இணைந்திருந்தால், பாலைநிலத்தில் அவர் பெற்ற வெற்றி நமது வெற்றியாகவும் ஆகிறது. அவர் சோதனையைத் தவிர்க்கவில்லை; அதற்குள் நுழைந்து, அதைக் கடந்து செல்லும் வழியை நமக்குக் காட்டினார். தாம் செய்ததுபோல நாமும் செய்வதற்குத் தமது தெய்வீக வலிமையை நமக்கு அளித்தார். நமக்குள் உள்ள சீர்குலைவினாலோ வெளிப்புறத் துன்பத்தினாலோ நாம் சோதிக்கப்படும்போது, நம் ஆண்டவர் நமக்கு முன்பே அந்த வழியில் சென்றுள்ளார் என்பதை நினைவுகூர வேண்டும். அவருக்குப் பாலைநிலம் தெரியும். அதில் அவர் நடந்துள்ளார், நோன்பிருந்துள்ளார், துன்புற்றுள்ளார், அதைத் தூய்மைப்படுத்தியுள்ளார். இப்போது நமக்குரிய பாலைநில அனுபவங்களிலும் அவர் நம்மோடு வருகிறார்; தமது அருளால் நம்மை வலுப்படுத்தி, தமது வார்த்தையால் நமக்கு உணவளித்து, தமது வானதூதர்களால் நம்மைக் காத்து வருகிறார்.

“எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்று நாம் செபிக்கும்போது, பாலைநில அனுபவத்தை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கேட்பதில்லை. அதை நன்கு தாங்கிக்கொள்ளவும், அலகையின் பொய்களை எதிர்த்து நிற்கவும், அதிகப் பற்றுறுதியுடனும் தாழ்ச்சியுடனும் கிறிஸ்துவுக்கு இன்னும் ஒத்தவர்களாகவும் அதிலிருந்து வெளிவருவதற்கான வலிமையையே கேட்கிறோம். பாலைநிலம் தோல்விக்கான இடமல்ல; இயேசுவோடு அதில் நடக்கும்போது, அது தூய்மையாக்கத்திற்கும் வெற்றிக்கும் உரிய இடமாகிறது.

நம் ஆண்டவரோடு இணைந்து பாலைநில அனுபவத்தைத் தாங்கிக்கொள்வது, நமது மிக உயர்ந்த, மிக மாட்சிமையான பணியை நிறைவேற்ற முயலும்போது நாம் எதிர்கொள்ளும் இரண்டு பெரும் தடைகளில் முதலாவதை அகற்றுகிறது. “எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்” என்று முடிவில்லாக் காலமெல்லாம் முழங்குவதே அந்தப் பணி. இரண்டாவது தடையாகிய தீமையையே, கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தின் அடுத்ததும் இறுதியுமான மன்றாட்டில் சிந்திப்போம். இப்போதைக்கு, கடவுள் அனுமதிக்கும் ஒவ்வொரு பாவச் சோதனையையும் துன்பச் சோதனையையும் வெல்ல அவர் நமக்கு வலிமை அளிக்க வேண்டுமெனச் செபிக்கிறோம். அந்த வெற்றி அவருக்கு மாட்சி அளிப்பதோடு, அவரது அரசில் நாம் உறுப்பினர்களாக இருப்பதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது என்பதை அறிந்திருக்கிறோம்.

தூய ஆவியாரின் கொடை: புத்தி

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாசும், “எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்னும் மன்றாட்டைத் தூய ஆவியாரின் ஏழு கொடைகளில் ஒன்றான புத்தி என்னும் கொடையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள். இந்தத் தெய்வீகக் கொடை ஆன்மிக நுண்ணுணர்வை அளித்து, பின்வருவனவற்றைச் செய்ய நமக்கு உதவுகிறது:

• சோதனையின் உண்மையான இயல்பை உணர்ந்துகொள்ளுதல்.
• உண்மையிலேயே நல்லவற்றுக்கும் நல்லவையாகத் தோன்றுபவற்றுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டைப் பகுத்தறிதல்.
• பகைவனின் நுட்பமான வஞ்சகங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளுதல்.

மனித முயற்சியால் மட்டுமே நாம் பாவச் சோதனையை எதிர்த்து நிற்கவும் துன்பச் சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொள்ளவும் முடியாது—நமக்குத் தெய்வீக ஒளி தேவை. புத்தி என்னும் கொடை:

• பாவத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் அடையாளம் கண்டுகொள்ள மனத்திற்கு ஒளியூட்டுகிறது.
• சோதனைக்கு நாம் இணங்கிவிடாதபடி, தெய்வீக உண்மையால் நம் உள்ளத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
• நமது பலவீனம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய பாவ வாய்ப்புகளிலிருந்து நமது சித்தத்தை விலக்கி வழிநடத்துகிறது.

சோதனை பெரும்பாலும் பாவத்தை நல்லதுபோலத் தோன்றச் செய்கிறது. புத்தி என்னும் கொடை இல்லாவிட்டால், நாம்:

• பாவமான நடத்தையை நியாயப்படுத்தக்கூடும்.
• ஒழுக்க நற்பண்பை விட்டுக்கொடுக்கக்கூடும்.
• சிறியவையாகவோ நன்மையும் தீமையும் அற்றவையாகவோ தோன்றும் தேர்வுகளின் நிலைவாழ்வு சார்ந்த விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறக்கூடும்.

புத்தி என்னும் கொடையால் நம் மனங்கள் ஒளிபெறுகின்றன. சோதனை உண்மையில் என்னவென்பதை நாம் காண்கிறோம்: கடவுளிடமிருந்தும் அவரது மாட்சியிடமிருந்தும் நம்மை விலக்கி இழுக்க முயலும் ஒரு கண்ணியே அது.

நமது அன்றாட ஆன்மிகப் போராட்டங்களில் புத்தி என்னும் கொடை இன்றியமையாதது—குறிப்பாக, இறுதிவரை நிலைத்திருப்பதற்கு அது மிகவும் இன்றியமையாதது. புனித பவுல் சான்று பகர்வதுபோல: “நான் நன்றாகப் போட்டியிட்டேன்; ஓட்டத்தை முடித்துவிட்டேன்; நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொண்டேன். இனி நீதியின் மணிமுடி எனக்காகக் காத்திருக்கிறது…” (2 திமொத்தேயு 4:7–8)

“எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்று நாம் செபிக்கும்போது, பின்வருவனவற்றைக் கேட்கிறோம்:

• உறுதியாக நிலைத்திருப்பதற்கான அருள்.
• பகைவனின் கண்ணிகளை அடையாளம் கண்டுகொள்வதற்கான பகுத்தறிவு.
• கிறிஸ்துவின்மீது நம் பார்வையைப் பதித்தவாறு ஓட்டத்தை ஓடுவதற்கான வலிமை.

“…இப்பொழுதும் எங்கள் இறப்பின் வேளையிலும்” என்று அருள் நிறைந்த மரியே செபத்தில் நாம் வேண்டுவதும் இந்த அருளையே. நமது இறப்பின் வேளையில் கடுமையான சோதனையை எதிர்கொள்வோம்—ஆனால் அதே வேளையில், ஒப்பற்ற அருளும் நமக்கு வழங்கப்படும்: புத்தி என்னும் கொடையால் வழிநடத்தப்பட்டு, இறுதிவரை நிலைத்திருப்பதற்கான அருளே அது.

இறையாசி: “தூய உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர்”

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாசும், கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தின் ஆறாவது மன்றாட்டை ஆறாவது இறையாசியுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள்: “தூய உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைக் காண்பர்” (மத்தேயு 5:8). “தூய உள்ளத்தோர்” என்பது பெரும்பாலும் “மாசற்ற உள்ளத்தோர்” என்றும் மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. கடவுளைவிட்டு விலக நம்மைத் தூண்டும் வேறு பல ஆசைகளால் உள்ளம் பிளவுபடாமல், கடவுள் ஒருவரையே முழுமையாக நாடி நிற்பது என்பதே இதன் பொருள்.

“சோதனைக்கு எங்களை உட்படுத்தாதேயும்” என்ற மன்றாட்டு, பேறுபெற்றோர் வாக்கில் கூறப்படும் உள்ளத் தூய்மையுடன் முழுமையாக ஒத்துப்போகிறது. உள்ளத்தில் தூய்மையாயிருப்பது என்பது, கடவுள்மீது நாம் கொண்டுள்ள பற்றில் பிளவுபடாமல் இருப்பதாகும்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரையே நாடுவதும், அவரிடமிருந்து நம்மை விலக்கக்கூடிய அனைத்தையும் நிராகரிப்பதும் ஆகும்.

உள்ளத்தில் தூய்மையுடையோர் கடவுள்மீது மட்டுமே தங்கள் பார்வையைப் பதித்திருப்பவர்கள். அவர்களுடைய உள்ளங்கள் தூய்மையின்மையால் இருளடைவதோ, நெறிதவறிய பற்றுகளால் பிளவுபடுவதோ, பழக்கமாகிவிட்ட பாவத்தால் வலுவிழப்பதோ இல்லை. மாறாக, கடவுளுடனான தங்கள் ஒன்றிப்பைக் களங்கப்படுத்தக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் தங்கள் விருப்பங்களையும் நோக்கங்களையும் காத்து, தங்கள் ஆன்மா என்னும் திருத்தலத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க அவர்கள் முயல்கிறார்கள்.

சோதனையை அடையாளம் காணவும், பாவத்தின் மாயத்தோற்றத்தை ஊடுருவிப் பார்க்கவும், கடவுளுடனான ஒன்றிப்புக்கு வழிவகுப்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கவும் ஆன்மாவிற்கு ஒளியூட்டுவதன் வழியாக, மெய்யுணர்வு என்னும் கொடை இந்தத் தூய்மையைச் சாத்தியமாக்குகிறது. நமது உயர்ந்த நன்மையான விண்ணரசையும் தந்தையின் நிலையான மாட்சியையும் பகுத்துணரவும், அந்த இலக்கிற்குத் துணைசெய்யாத ஒவ்வொரு பற்றையும் தூய்மைப்படுத்தவும் அது நமக்கு உதவுகிறது.

“ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைக் காண்பர்” என்பதே இந்தப் பேறுபெற்றோர் வாக்கு அளிக்கும் கைம்மாறு. உள்ளத்தில் தூய்மையாயிருப்பது என்பது, பேரின்ப இறைக்காட்சியை எதிர்நோக்கி இப்போதே வாழ்வதும், நம்பிக்கையின் திரை வழியாக இப்பொழுதே கடவுளைக் காண்பதும், அந்தத் திரை விலக்கப்பட்டு நாம் அவரை நேருக்கு நேர் காணப்போகும் நாளுக்காக ஏங்குவதும் ஆகும்.

நம் விருப்பங்களைச் சீரமைத்தல்

பிளவுபட்ட உள்ளத்தில் சோதனை அதிகரிக்கிறது. நமது விருப்பங்கள் நெறிதவறியிருக்கும்போது, பகைவனின் கண்ணிகளில் நாம் எளிதில் சிக்கிக்கொள்கிறோம். நமது விருப்பங்கள் சரியான நெறியில் அமையும்போது, சோதனை தனது வலிமையை இழக்கிறது. ஆறாவது மன்றாட்டின் இலக்கு இதுவே: சோதனையின் நடுவிலும் நாம் பிரமாணிக்கமாக நிலைத்திருக்கும்படி, நமது விருப்பங்கள் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, நெறிப்படுத்தப்பட்டு, வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

உங்கள் உள்ளம் பிளவுபட்டும், உங்கள் விருப்பங்கள் நெறிதவறியும் இருக்கின்றனவா?

• தூய்மையைவிடச் சுகவாழ்வுக்காக நான் ஏங்குகிறேனா?
• உண்மையைவிடப் பிறரின் அங்கீகாரத்தை நான் நாடுகிறேனா?
• நிலைவாழ்வின் கைம்மாறைவிட உடனடி மனநிறைவை நான் தேடுகிறேனா?

நமது விருப்பங்களை நெறிப்படுத்துவது என்பது, உள்ளத்தில் தூய்மையுள்ளவர்களாக மாற முயல்வதாகும்—கடவுள், அவரது மாட்சி, அந்த மாட்சியில் நமது பங்கேற்பு ஆகியவற்றில் மட்டுமே ஒருமனதுடன் கவனம் செலுத்துவதாகும். சோதனைகளும் துன்பங்களும் எழும்போது, உள்ளத்தில் தூய்மையுடையோர், கிறிஸ்துவுடன் தங்களை இணைத்துக்கொண்டு அவருடன் வெற்றிபெறுவதன் வழியாகத் தூயவர்களாக மாறுவதற்கு அருள் நிறைந்த வாய்ப்புகளாக அவற்றைக் காண்கிறார்கள்.

• கடவுளையும் அவருடன் ஒன்றிப்பை அடைவதற்கான வழிகளையும் மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட தூய உள்ளத்திற்காக நான் ஏங்குகிறேனா?
• பாவத்தின் வஞ்சனையிலிருந்து உண்மையான நன்மையை நான் பகுத்தறியும்படி, தூய ஆவியார் மெய்யுணர்வு என்னும் கொடையால் என் மனத்திற்கு ஒளியூட்ட வேண்டுமென மன்றாடுகிறேனா?
• என் சித்தத்தைக் கடவுளின் திருவுளத்தில் உறுதியாக நிலைநிறுத்தி, அவரது அரசைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு எதிரான அனைத்தையும் நான் நிராகரிக்கிறேனா?

பாவத்தில் வீழ்ந்த நமது நிலையில், துன்பமும் இடர்களும் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருக்கின்றன. சோதனைகளுக்கும் துன்பத்திற்கும் அஞ்சுவதால் நாம் “சோதனைக்கு எங்களை உட்படுத்தாதேயும்” என்று மன்றாடுவதில்லை. நமது வலுவின்மையையும் நமக்கு அருள் தேவை என்பதையும் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதாலேயே அவ்வாறு மன்றாடுகிறோம். இந்தத் தாழ்மையான ஏற்பு, புறத்திலும் அகத்திலும் ஏற்படும் இடர்களைப் பற்றிய நமது புரிதலை மாற்றுகிறது; அவற்றை விட்டு ஓட வேண்டிய தடைகளாக அல்லாமல், புனிதமடைதலை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்லும் படிக்கற்களாகக் காண நமக்கு உதவுகிறது.

வெளியிலிருந்து வரும் எந்த இடர்கள் உங்களை மிகுதியாகச் சோதனைக்கு உள்ளாக்குகின்றன?

• நோயா?
• துன்புறுத்தலா?
• வறுமையா?
• இழப்பா?
• அநீதியா?
• வேறு ஏதேனுமா?

ஒன்று வேதனை தருகிறது என்பதற்காகவே அது முற்றிலும் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று பொருளல்ல. கிறிஸ்துவின் திருப்பாடுகளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் உடலிலும் ஆன்மாவிலும் அனுபவித்த வேதனை, நம்மால் கற்பனை செய்யக்கூடியதைவிட மிகக் கடுமையானது. தாம் விரும்பிய எந்த முறையிலும் அவர் தமது உயிரை ஒப்புக்கொடுத்திருக்க முடியும். ஆனால், நமது மிகுந்த வேதனைமிக்க தருணங்களுக்குள் நுழைந்து, அவற்றைக் கடவுளின் மாட்சியையும் நமது மகிழ்ச்சியையும்—பேரின்பத்தையும்—வெளிப்படுத்துபவையாக மாற்றுவதற்குத் தேவையான அருளை அவற்றுக்கு அளிக்கும்படி, அவர் மிகுந்த வேதனைமிக்க வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

இந்த இலக்கை அடைவதில் விழிப்புடனும் விடாமுயற்சியுடனும் இருக்க இந்த மன்றாட்டு நம்மை அழைக்கிறது. பகைவன் கர்ச்சிக்கும் சிங்கம்போல் சுற்றித் திரிகிறான் என்பதையும் (ஒப்பிடுக. 1 பேதுரு 5:8), நமது மிக உறுதியான நோக்கங்களுக்குக்கூட வழக்கமான இறைவேண்டல், அருளடையாள அருள், கட்டுப்பாடுள்ள அன்பு ஆகியவற்றின் துணை தேவை என்பதையும் உணர்ந்து, ஆன்மிக விழிப்புணர்வுடன் வாழ முயலும்போது, நமது விருப்பங்களை இந்த மன்றாட்டிற்கு ஏற்ப நெறிப்படுத்துகிறோம்.

நாம் விழிப்பின்றி இருந்தால், பாவம் ஒரு நொடியில் நம்மை ஆட்கொண்டுவிடக்கூடும். இந்த விழிப்புணர்வு நமது இறுதி நேரம் உட்பட முடிவுவரை நீடிக்க வேண்டும்—கடவுளின் அரசில் நீதியின் மணிமுடியை வெல்லும்படி நாம் ஓட்டத்தை நிறைவுசெய்ய வேண்டும்.

ஒவ்வொரு சோதனையையும் நம்பிக்கையுடனும் மனமுவந்தும் தாங்குவதும், பாவத்திற்குத் தூண்டும் ஒவ்வொரு சோதனையையும் வெல்வதும் நமக்குப் பழக்கமாகும்போது, இதை மிக எளிதாக நிறைவேற்ற முடிகிறது. இவ்வாறு நிகழும்போது, நாம் செய்யும் தியாகங்களில் மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறோம்; நாம் தாங்கும் சோதனைகளின் மதிப்பை உணர்கிறோம்; நாம் அடிபணியத் தூண்டப்படும் ஒவ்வொரு மடமையையும் நிராகரிப்பதில் உள்ள ஞானத்தைக் கண்டறிகிறோம்.

• தியாகத்தில் நான் மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறேனா?
• ஒவ்வொரு சோதனையையும் அன்புடன் தாங்குவதன் மதிப்பை நான் உணர்கிறேனா?
• சோதனையின் மடமையை உணர்ந்து, அதை உடனடியாகவும் முழு ஆர்வத்துடனும் நிராகரிக்க நான் ஏங்குகிறேனா?

இந்த மகிழ்ச்சியும், மதிப்புணர்வும், ஏக்கமும் நமது விருப்பங்களை வடிவமைத்து, கிறிஸ்துவின் திருப்பாடுகளில் மட்டுமல்லாமல், அவரது தீவிர ஆர்வங்களிலும்—அவரது உந்துதலிலும் உறுதியிலும்—நமக்குப் பங்களிக்கின்றன. நம்மை முழுமையாக உள்ளடக்கும் இந்த இறைவேண்டல், தீமையை வெல்லும் துணிவும் வலிமையும் கொண்டவர்களாகவும், விண்ணகத் தந்தையின் உண்மையான மகன்களாகவும் மகள்களாகவும் நம்மை மாற்றுகிறது.

உங்களுக்காகவும், இந்த இறைவேண்டலில் “எங்களை” என்ற சொல்லில் அடங்கும் அனைவருக்காகவும், கிறிஸ்துவின் மறையுடலாகிய திருஅவையின் உறுப்பினர்கள் அனைவருக்காகவும் இந்த மன்றாட்டைச் செபியுங்கள்:

ஆண்டவரே, நீர் அனுமதிக்கும் ஒவ்வோர் இறைச் சோதனையிலும் வெற்றி பெற எங்களை வலுப்படுத்தியருளும்.

நீங்கள் செபிக்கும்போது, உங்கள் அக வாழ்வு கடவுளுக்கு முற்றிலும் இசைந்திருப்பதால், பாவச் சோதனைகூட புனிதத்தில் வளர்வதற்கான வாய்ப்பாக மாறும் காலத்தை எதிர்நோக்குங்கள். கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவதே உங்கள் மிகப்பெரிய ஆவலாக இருக்கும் அளவுக்குத் தூய்மையுடனும் பிரமாணிக்கத்துடனும் ஒருமனதான பக்தியுடனும் அவரை அன்புசெய்யவும், எதுவும் ஒருபோதும் உங்களை அவரிடமிருந்து விலக்கிவிடாதிருக்கவும் செபியுங்கள்.

செபிப்போமாக:

எங்கள் தந்தையே, தூய்மையும் மாட்சியும் நிறைந்த இறைவனே, உமது ஞானத்திலும் நிறைவான அன்பிலும், நாங்கள் புனிதமடைவதற்காக நீர் அனுமதிக்கும் ஒவ்வொரு பாவச் சோதனை, துன்பம், சோதனை ஆகியவற்றின் வழியாகவும் உம் பிள்ளைகளாகிய எங்களைப் பாதுகாப்பாக வழிநடத்தியருளும். ஒவ்வொரு வஞ்சகத்தையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும் உமது திருவுளத்தை நாங்கள் பகுத்தறியும்படி, ஒவ்வொரு சோதனையையும் பாவத் தூண்டுதலையும் பற்றிய தெளிவான புரிதலை எங்களுக்குத் தந்தருளும். எங்களை ஒடுக்கும் எண்ணங்களிலிருந்து எங்களை விடுவித்து, எங்கள் பலவீனத்தில் எங்களை வலுப்படுத்தியருளும். எங்களை நிலைகுலையச் செய்யக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் எங்களைக் காத்தருளும். இப்போதும், எல்லாச் சோதனைகளும் முடிவடையும் இறுதிவரையிலும் நாங்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு சோதனையையும் மகிழ்வுடனும் முழு மனத்துடனும் தாங்கிக்கொள்ள, உமது தெய்வத் திருமகனின் வல்லமையை எங்களுக்கு அளித்தருளும்.

பொருளடக்கம்

அதிகாரம் ஒன்பது: “எங்களை விடுவித்தருளும்…”

மென் அட்டைப் பதிப்பு – Kindle மின்னூல் – Audible – Google Play – Apple Books – மேலும் பல தளங்களில்!