അധ്യായം എട്ട്: “ഞങ്ങളെ നയിക്കരുതേ…”

കർത്തൃപ്രാർഥനയുടെ മധ്യത്തിലുള്ള മൂന്ന് അപേക്ഷകൾ, നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മഹത്തായ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള മാർഗങ്ങൾ നമുക്കു നൽകുന്നു: ദൈവസന്നിധിയിലെ നിത്യസൗഭാഗ്യവും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിൽ എന്നേക്കും അവിടുത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതുമാണ് ആ ലക്ഷ്യം. ക്ഷമ സ്വീകരിക്കുന്നതിനും മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കുന്നതിനും നമ്മെത്തന്നെ പൂർണമായി സമർപ്പിക്കുകയും, നമ്മുടെ അന്നന്നത്തെ അപ്പത്തിൽ ദൈവപരിപാലനത്തെ സ്വീകരിക്കുകയും, അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ ഹിതത്തിന് നമ്മെത്തന്നെ അനുരൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തശേഷവും ചില ബാഹ്യപ്രതിബന്ധങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു. അവയെ അതിജീവിക്കാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി നാം പ്രാർഥിക്കണം.

ഒന്നാമതായി, വിവിധ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ ദൈവം നമ്മെ അനുവദിക്കുന്നുവെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. നമ്മെ തടസ്സപ്പെടുത്താനോ പ്രലോഭിപ്പിക്കാനോ അല്ല, മറിച്ച് കൃപയാൽ അവയെ അതിജീവിച്ച് പുണ്യത്തിൽ വളരാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിനാണ് അവിടുന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. രണ്ടാമതായി, മഹത്വത്തിന്റെ അത്യുന്നതങ്ങളിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ യാത്രയെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദുഷ്ടന്റെയും അവന്റെ പതിതദൂതന്മാരുടെയും സാന്നിധ്യം നാം അംഗീകരിക്കുന്നു.

ഈ അധ്യായത്തിൽ, കർത്തൃപ്രാർഥനയിൽ “പ്രലോഭനത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്ന് ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പ്രതിബന്ധങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതിനെക്കുറിച്ച് നാം ചിന്തിക്കുന്നു.

പ്രതിബന്ധങ്ങളെ അതിജീവിക്കൽ

ഈ അപേക്ഷയുടെ പരമ്പരാഗത ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ അല്പം ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതായി പലരും കരുതുന്നു. ദൈവം നമ്മെ പ്രലോഭനത്തിലേക്കു നയിക്കുമോ? തീർച്ചയായും ഇല്ല. “പ്രലോഭനത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്നതിന്റെ ഗ്രീക്ക് പ്രയോഗത്തിന് (kai mē eisenenkēs hēmas eis peirasmon) അക്ഷരാർഥത്തിൽ “ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരരുതേ” അഥവാ “പരീക്ഷണത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരരുതേ” എന്നാണ് അർഥം. eisenenkēs എന്ന ക്രിയയ്ക്ക് “ഉള്ളിലേക്കു നയിക്കുക” അല്ലെങ്കിൽ “ഉള്ളിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുക” എന്നാണ് അർഥം; peirasmon എന്നതിന് ദുരിതപരീക്ഷണം, പരിശോധന, അല്ലെങ്കിൽ പ്രലോഭനം എന്നെല്ലാം അർഥമാകാം. മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നതുപോലെ, “ഗ്രീക്കിൽ ഇതിന് ‘പ്രലോഭനത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കരുതേ’ എന്നും ‘പ്രലോഭനത്തിനു വഴങ്ങാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കരുതേ’ എന്നും അർഥമുണ്ട്” (CCC 2846). കർത്തൃപ്രാർഥനയിൽ അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപത്തിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത ഏക അപേക്ഷ ഇതാണ്. (അടിയന്തരവും നിർണായകവുമായ ഒരു അഭ്യർഥന പ്രകടിപ്പിക്കാനാണ് സാധാരണയായി ആ രൂപം ഉപയോഗിക്കുന്നത്.) പകരം, ഇതിൽ അയോറിസ്റ്റ് സംഭാവനാരൂപത്തോടൊപ്പം “അല്ല” അഥവാ “ചെയ്യരുത്” എന്ന് അർഥമുള്ള mē എന്ന നിഷേധനിപാതമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. വിനീതമായ അഭ്യർഥനയോ ആദരപൂർവമായ വിലക്കോ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഗ്രീക്കിൽ സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പ്രയോഗഘടനയാണിത്.

നാം പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിന് ദൈവം കാരണമാകുന്നില്ലെന്ന് വിശുദ്ധ ലിഖിതം വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ യാക്കോബ് എഴുതുന്നു:

“പ്രലോഭനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഭാഗ്യവാൻ; എന്തെന്നാൽ, പരീക്ഷയിൽ തെളിയിക്കപ്പെട്ടശേഷം, തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ജീവന്റെ കിരീടം അവൻ സ്വീകരിക്കും. പ്രലോഭനം അനുഭവിക്കുന്ന ആരും ‘ദൈവമാണ് എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നത്’ എന്നു പറയരുത്; എന്തെന്നാൽ, തിന്മയിലേക്കുള്ള പ്രലോഭനത്തിനു ദൈവം വിധേയനല്ല; അവിടുന്ന് ആരെയും പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുമില്ല.

മറിച്ച്, ഓരോരുത്തനും സ്വന്തം മോഹത്താൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും വശീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. തുടർന്ന് മോഹം ഗർഭം ധരിച്ച് പാപത്തെ പ്രസവിക്കുന്നു; പാപം പൂർണവളർച്ച പ്രാപിക്കുമ്പോൾ മരണത്തെ ജനിപ്പിക്കുന്നു. എന്റെ പ്രിയ സഹോദരന്മാരേ, വഞ്ചിതരാകരുത്: എല്ലാ നല്ല ദാനങ്ങളും പൂർണമായ എല്ലാ വരങ്ങളും മുകളിൽനിന്നാണ്; അവ പ്രകാശങ്ങളുടെ പിതാവിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നു. അവിടുത്തേക്ക് വ്യതിയാനമോ മാറ്റംമൂലമുള്ള നിഴലോ ഇല്ല.

തന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ഒരുതരം ആദ്യഫലങ്ങളാകേണ്ടതിന്, സത്യത്തിന്റെ വചനത്താൽ നമുക്കു ജന്മം നൽകാൻ അവിടുന്ന് തിരുമനസ്സായി” (യാക്കോബ് 1:12–18).

അതിനാൽ, ഈ അപേക്ഷ ദൈവം നമ്മെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചേക്കുമെന്ന ഭയമല്ല പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, നമ്മുടെ ശക്തിക്കതീതമായ ദുരിതപരീക്ഷണങ്ങളിലേക്കോ പരിശോധനകളിലേക്കോ നയിക്കപ്പെടുന്നതിൽനിന്ന് ദൈവം തന്റെ പരിപാലനയാൽ നമ്മെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണമെന്ന വിനീതമായ യാചനയാണിത്. പ്രലോഭനം നമ്മെ കീഴടക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ, തന്റെ കൃപയാൽ അവിടുന്ന് നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമെന്നു യാചിച്ചുകൊണ്ട്, ഇത് നമ്മെ അവിടുത്തെ വഴിനടത്തലിനും സംരക്ഷണത്തിനും ഭരമേൽപ്പിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ, “പൂർണമായ എല്ലാ വരങ്ങളും മുകളിൽനിന്നാണ്; അവ പ്രകാശങ്ങളുടെ പിതാവിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നു.” ക്രമരഹിതമായ മോഹം ഗർഭം ധരിച്ച് പാപത്തെ പ്രസവിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സ്വർഗീയപിതാവ് തന്നിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും ജ്ഞാനവും ശക്തിയും മോചനവും നൽകുന്നു.

ദുരിതപരീക്ഷണങ്ങളും പ്രലോഭനങ്ങളും പരിശോധനകളും

ഈ അപേക്ഷ കൂടുതൽ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ, ബാഹ്യമായ ദുരിതപരീക്ഷണങ്ങളും ആന്തരികമായ പ്രലോഭനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നത് സഹായകമാണ്. രോഗം, പീഡനം, ദാരിദ്ര്യം, നഷ്ടം, അനീതി തുടങ്ങിയവ ഉൾപ്പെടെ, ഈ ജീവിതത്തിൽ നാം അനുഭവിക്കാൻ ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളും സഹനങ്ങളും ക്ലേശങ്ങളുമാണ് ബാഹ്യമായ ദുരിതപരീക്ഷണങ്ങൾ. വേദനാജനകമാണെങ്കിലും, ഈ പരീക്ഷണങ്ങൾ അവയിൽത്തന്നെ തിന്മയല്ല. ഉത്ഭവപാപംമൂലം നമ്മുടെ ലോകത്തിനുണ്ടായ പതിതാവസ്ഥയിൽനിന്നാണ് അവ ഉടലെടുക്കുന്നത്. നാം വിശുദ്ധിയിൽ വളരാനും ക്രിസ്തുവിന് അനുരൂപരാകാനും ദൈവപരിപാലന അവയെ അനുവദിക്കുന്നു. അവ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ പരീക്ഷിക്കുകയും സ്നേഹത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ലൗകികാസക്തികളിൽനിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അർഥത്തിൽ, തിന്മനിറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്നോ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽനിന്നോ നമ്മുടെ പതിതാവസ്ഥയിൽനിന്നോ അവ ഉളവാകുമ്പോഴും, നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് ദൈവം അവയെ അനുവദിക്കുന്നത്.

ബാഹ്യമായ ദുരിതപരീക്ഷണങ്ങൾ ഞെരുക്കത്തിന്റെ അനുഭവം ഉളവാക്കിയേക്കാം—ആത്മാവിനെ ഭാരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ആത്മീയഭാരം. പരീക്ഷണംതന്നെയെന്നപോലെ, ഈ ഞെരുക്കവും പാപമല്ല; മറിച്ച് ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന സഹനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ദൈവകൃപയോടെ ഈ ഭാരങ്ങൾ സഹിക്കുമ്പോൾ, നാം പുണ്യത്തിൽ വളരുകയും മറ്റെല്ലാവരെയുംകാൾ വലിയ ക്ലേശങ്ങൾ സഹിച്ച ക്രിസ്തുവിന് കൂടുതൽ പൂർണമായി അനുരൂപരാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ, കൃപയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിനു പകരം നാം ഭയത്തിനോ പ്രതികാരത്തിനോ സ്വയംസഹതാപത്തിനോ വഴങ്ങുമ്പോൾ, അമിതമായ ചിന്താബന്ധനത്തിൽ വീഴാനുള്ള അപകടമുണ്ട്—സഹനത്തിൽത്തന്നെ മനസ്സ് ക്രമരഹിതമായി ഉടക്കിനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. പലപ്പോഴും ഭയവും സ്വാർഥതയും സ്വന്തം ശക്തിയിലുള്ള ആശ്രയവും കൂടിക്കലർന്ന ഈ ആന്തരിക പോരാട്ടം ആത്മാവിനെ ഇരുണ്ടതും വേദനാജനകവുമായ പാതയിലൂടെ നയിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ, ഇത്തരം ആത്മീയമായ താളംതെറ്റലിൽനിന്ന് നമ്മെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണമെന്ന് ഈ അപേക്ഷ ദൈവത്തോടു യാചിക്കുന്നു. ക്ലേശങ്ങളോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതികരണം പാപത്താലും ദൗർബല്യത്താലും വികലമാകാതെ കൃപയിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കണമെന്ന പ്രാർഥനയാണിത്—അങ്ങനെ പരീക്ഷണങ്ങൾ ആത്മാവിനെ ഇരുളിലാഴ്ത്തുന്നതിനുപകരം വിശുദ്ധീകരിക്കാനിടയാകട്ടെ.

അമിതവ്യഗ്രതയെ വളർത്താൻ ആന്തരിക പ്രലോഭനങ്ങൾക്കും കഴിയും—ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നതും ലോകമോ ജഡമോ പിശാചോ പലപ്പോഴും ഉണർത്തുന്നതുമായ പാപപ്രവണതകളാണവ. ദൈവം ഒരിക്കലും പ്രലോഭനത്തിന് കാരണമാകുന്നില്ലെങ്കിലും, നാം പുണ്യത്തിലും വിനയത്തിലും അവിടുത്തെ കൃപയിലുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ആശ്രയത്തിലും വളരുന്നതിനായി ചിലപ്പോൾ അത് അനുവദിക്കുന്നു.

ആധ്യാത്മികജീവിതത്തിൽ, ക്ലേശങ്ങളും പ്രലോഭനങ്ങളും പാപത്തെ ചെറുക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ശക്തിയും കൃപയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും വർധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പുണ്യത്തിൽ വളരാൻ അവസരമൊരുക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളാണ്. “ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്നോ “പ്രലോഭനത്തിനു വഴങ്ങാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കരുതേ” എന്നോ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, നാം നേരിടുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾ—അവ ബാഹ്യമോ ആന്തരികമോ ആയ ക്ലേശങ്ങളും പ്രലോഭനങ്ങളും ആകട്ടെ—ആധ്യാത്മികനാശത്തിന് ഇടയാകാൻ അനുവദിക്കരുതേ എന്നാണ് നാം പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നത്. എല്ലാ സഹനങ്ങളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ ഒഴിവാക്കണമെന്നല്ല നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്; കാരണം ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർന്നുള്ള സഹനം രക്ഷാകരമാണ്. മറിച്ച്, നമ്മുടെ സ്വന്തം ബലഹീനതയാൽ നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾ പാഴാകുകയോ വികലമാക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്ത് അമിതവ്യഗ്രതയിലേക്കോ നിരാശയിലേക്കോ ധിക്കാരത്തിലേക്കോ പാപത്തിലേക്കോ നയിക്കാതിരിക്കാനാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്.

വിശുദ്ധീകരണത്തിനുള്ള മാർഗമായി പരീക്ഷണം

ഒരു പരീക്ഷണം നേരിടുമ്പോൾ, അത് നീക്കിത്തരണമെന്നു നാം പലപ്പോഴും ഉടനെ പ്രാർഥിക്കുന്നു. അത് തുടരുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നതെന്നു ചിന്തിച്ച് നാം നിരുത്സാഹിതരായേക്കാം. ഓരോ ആത്മാവും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാൻ എന്താണ് ആവശ്യമെന്ന് അനന്തജ്ഞാനിയായ ദൈവത്തിന് അറിയാമെന്ന് അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ ഓർക്കുന്നത് സഹായകരമാണ്. എന്ത് അനുവദിക്കണമെന്നും എന്ത് തടഞ്ഞുനിർത്തണമെന്നും അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം. തന്റെ പ്രിയമക്കളുടെ വിശ്വാസാശ്രയം ശക്തിപ്പെടുത്താനും പുണ്യം വർധിപ്പിക്കാനും അവരെ മഹത്ത്വത്തിനായി ഒരുക്കാനും ദൈവം അവരെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടാൻ അനുവദിക്കുന്നതായി വിശുദ്ധ ലിഖിതത്തിലുടനീളം നാം കാണുന്നു.

അബ്രാഹത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏകപുത്രനായ ഇസഹാക്കിനെ ബലിയർപ്പിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു. ഈ കല്പന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെ പിളർത്തിയിരിക്കണമെങ്കിലും, ദൈവത്തിന് അപ്പോഴും തന്റെ വാഗ്ദാനം നിറവേറ്റാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അബ്രാഹം ധൈര്യപൂർവം വിശ്വാസത്തിൽ അനുസരിച്ചു. ആ നിമിഷത്തിൽ അബ്രാഹത്തിന് ദൈവത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആശ്രയത്തിന്റെ ആഴം സങ്കല്പിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. അവസാനം, ബലി നടക്കാൻ ദൈവം അനുവദിച്ചില്ല; പകരം, അബ്രാഹത്തിന്റെ അനുസരണത്തിന് പ്രതിഫലം നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടുന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു: “നീ നിന്റെ മകനെ, നിന്റെ ഏകപുത്രനെത്തന്നെ, എനിക്കു നൽകാൻ മടിക്കാതിരുന്നതിനാൽ നീ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഇപ്പോൾ ഞാൻ അറിയുന്നു” (ഉൽപത്തി 22:12). ആ പരീക്ഷണം അബ്രാഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം തെളിയിക്കുകയും അതിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു; അങ്ങനെ അദ്ദേഹം നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പിതാവായിത്തീർന്നു.

നമ്മുടെ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ പത്രോസ് എഴുതുന്നു: “ഇപ്പോൾ അല്പകാലത്തേക്ക് വിവിധ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങൾക്കു സഹിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാമെങ്കിലും, ഇതിൽ നിങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്നു. അഗ്നിയാൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടാലും നശിച്ചുപോകുന്ന സ്വർണത്തെക്കാൾ വിലയേറിയ നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർഥത, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പെടലിൽ സ്തുതിക്കും മഹത്ത്വത്തിനും ബഹുമാനത്തിനും കാരണമാകേണ്ടതിനാണിത്” (1 പത്രോസ് 1:6–7). അഗ്നി സ്വർണത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, പരീക്ഷണങ്ങൾ ആത്മാവിനെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ കടമയായ ദൈവത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തൽ കൂടുതൽ പൂർണമായി നിറവേറ്റാൻ ഈ ശുദ്ധീകരണം നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.

പരീക്ഷണങ്ങളെ സഹിച്ചുനിൽക്കുന്നത് ദൈവികമായ ഒരു വിരോധാഭാസമാണ്—എല്ലാറ്റിലും വലിയ വിരോധാഭാസമായ കുരിശിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്. ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന ക്ലേശങ്ങളും പ്രലോഭനങ്ങളും നമ്മുടെ ബലഹീനത വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നമ്മെ എളിമപ്പെടുത്തുന്നു; അതേസമയം, അവിടുത്തിലുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ആശ്രയത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മെ ഉയർത്താനും അവയ്ക്കു കഴിയും. പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ, സ്വശക്തിയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിന്റെ വ്യർഥത നാം കാണുകയും ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കാൻ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനോട് നമ്മെത്തന്നെ ചേർത്തുകഴിഞ്ഞാൽ, അവിടുത്തെ ഉത്ഥാനത്തിൽ നമുക്കും പങ്കു ലഭിക്കുന്നു.

“ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്നു പറയുമ്പോൾ, മുൻപുള്ള അഞ്ച് അപേക്ഷകൾ കൂടുതൽ പൂർണമായി നിറവേറ്റാൻ കഴിയേണ്ടതിന് സ്ഥിരോത്സാഹത്തിന്റെ കൃപയാണ് നാം തേടുന്നത്. ക്ലേശങ്ങൾക്കിടയിൽ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിൽ കൃപ നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ, നമുക്കു ക്ഷമ ലഭിച്ചതുപോലെ ക്ഷമിക്കാനും ദൈവപരിപാലനത്തിൽ—പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിലൂടെ നമുക്കു നൽകപ്പെടുന്ന ദൈവപരിപാലനത്തിൽ—ആശ്രയിക്കാനും സഹനത്തിലും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ തിരുവുള്ളത്തിന് നമ്മെത്തന്നെ അനുരൂപരാക്കാനും നമുക്കു കഴിയും. ഇങ്ങനെ, അവിടുത്തെ രാജ്യം വരുന്നതിനും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധി നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും വെളിപ്പെടുന്നതിനുമുള്ള മാർഗമായി നമ്മുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾ മാറുന്നു.

നമ്മുടെ മാതൃകയും ശക്തിയുടെ ഉറവിടവും

നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യജീവിതം എല്ലാ കൃപയുടെയും കരുണയുടെയും ഉറവിടവും വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ പരിപൂർണ മാതൃകയുമാണ്. തന്റെ പുത്രനിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പിതാവ് നമ്മിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. തന്റെ മനുഷ്യജീവിതത്തിലുടനീളം ക്ലേശങ്ങളിലും പ്രലോഭനങ്ങളിലും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിന്റെ മാതൃക യേശു നൽകി. ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്ന് അവിടുത്തെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിലാണ് കാണുന്നത്: ഉപവസിക്കാനും പ്രാർഥിക്കാനും നാൽപതു രാവും പകലും പിശാചിനാൽ പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടാനുമായി അവിടുന്ന് സ്വമനസ്സാലെ മരുഭൂമിയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു.

“അപ്പോൾ പിശാചിനാൽ പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടാൻ ആത്മാവ് യേശുവിനെ മരുഭൂമിയിലേക്കു നയിച്ചു. അവിടുന്ന് നാൽപതു പകലും നാൽപതു രാവും ഉപവസിച്ചു; അതിനുശേഷം അവിടുത്തേക്കു വിശന്നു. പ്രലോഭകൻ അടുത്തുവന്ന് അവിടുത്തോടു പറഞ്ഞു: ‘നീ ദൈവപുത്രനാണെങ്കിൽ ഈ കല്ലുകൾ അപ്പങ്ങളാകാൻ കല്പിക്കുക’” (മത്തായി 4:1–3).

ഈ ഭാഗത്തിൽ ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം, യേശുവിനെ മരുഭൂമിയിലേക്കു നയിക്കുന്നത് “ആത്മാവ്” ആണ്, പിശാചല്ല എന്നതാണ്. മരുഭൂമിയിലെ പരീക്ഷണവും പ്രലോഭനങ്ങളും അവിടുത്തെമേൽ അടിച്ചേല്പിക്കപ്പെട്ടവയല്ല; തന്റെ പിതാവിന്റെ അനുവദിക്കുന്ന തിരുവുള്ളത്തിന് അനുസൃതമായി യേശു അവ സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ദൈവത്തിന് ഒരേയൊരു ദൈവിക തിരുവുള്ളം മാത്രമേ ഉള്ളൂവെങ്കിലും, ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ അവിടുത്തെ ക്രിയാത്മക തിരുവുള്ളവും—അതിലൂടെ അവിടുന്ന് നന്മ നേരിട്ടു നിശ്ചയിക്കുന്നു—അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുന്ന തിരുവുള്ളവും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചുകാണുന്നു. രണ്ടാമത്തേതിലൂടെ അവിടുന്ന് ചില തിന്മകളോ പരീക്ഷണങ്ങളോ സംഭവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു; അവയെ ലക്ഷ്യങ്ങളായിട്ടല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ വലിയൊരു നന്മയ്ക്കുള്ള മാർഗങ്ങളായിട്ടാണ് അനുവദിക്കുന്നത്: നമ്മുടെ വിശുദ്ധീകരണവും അവിടുത്തെ മഹത്ത്വവുമാണ് ആ നന്മ.

സത്യവും നന്മയും പൂർണ്ണതയുമുള്ളതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഏക തിരുവിഷ്ടത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. നമുക്കു നന്മയായിരിക്കുന്നത് ഒരു പരീക്ഷണത്തെയോ പ്രലോഭനത്തെയോ അതിജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നതാണെങ്കിൽ, അതിനെ നാം ദൈവത്തിന്റെ അനുവദനാത്മക തിരുവിഷ്ടം എന്നു വിളിക്കുന്നു. അത് എപ്പോഴും പരമമായ നന്മയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്: അവിടുത്തെ രാജ്യം വരികയും അവിടുത്തെ മഹത്വം കൂടുതൽ പ്രകാശിതമാകുകയും ചെയ്യുക എന്ന നന്മയിലേക്ക്.

തന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിൽ, പ്രലോഭനത്തെ അതിജീവിക്കാനായി പിതാവിന്റെ അനുവദനാത്മക തിരുവിഷ്ടം യേശുവിനെ മരുഭൂമിയിലേക്കു നയിച്ചു. യേശു പാപത്തിൽ വീഴാനുള്ള അപകടത്തിലായിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല ഇത്; മറിച്ച്, എല്ലാ പ്രലോഭനങ്ങളെയും നേരിടുകയും പിതാവിനോടുള്ള പൂർണ്ണ വിശ്വസ്തതയിൽ അവയെ അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, പതിച്ചുപോയ നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ അവിടുന്ന് വന്നതുകൊണ്ടാണ്.

യേശുവിന്റെ നാല്പതു ദിവസത്തെ ഉപവാസവും പ്രലോഭനങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും, ഇസ്രായേൽ മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ നാല്പതു വർഷങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വൈരുധ്യമുണ്ട്. പിറുപിറുക്കുകയും സംശയിക്കുകയും കലഹിക്കുകയും ചെയ്ത ഇസ്രായേൽക്കാരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, യേശു പൂർണ്ണമായ അനുസരണയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അവിടുത്തേക്കു വിശക്കുന്നു; എങ്കിലും കല്ലുകളെ അപ്പമാക്കാനുള്ള പ്രലോഭനത്തെ അവിടുന്ന് ചെറുക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ പരിപാലനവും മാലാഖമാരുടെ കരുതലും പരീക്ഷിച്ചുനോക്കാൻ അവിടുന്ന് വെല്ലുവിളിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ തന്റെ പിതാവിനെ പരീക്ഷിക്കാൻ അവിടുന്ന് വിസമ്മതിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളും അവിടുത്തേക്കു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും അവിടുന്ന് സ്വർഗ്ഗരാജ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ഓരോ പരീക്ഷണത്തിലും അവിടുന്ന് വിജയം നേടുന്നത് ശക്തികൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹം, എളിമ, പിതാവിനോടുള്ള പൂർണ്ണ അനുസരണം എന്നിവകൊണ്ടാണ്.

നാം യേശുവിനോട് ഐക്യപ്പെട്ടു നിലകൊള്ളുന്നെങ്കിൽ, മരുഭൂമിയിലെ അവിടുത്തെ വിജയം നമ്മുടെ വിജയവുമാണ്. അവിടുന്ന് പ്രലോഭനം ഒഴിവാക്കിയില്ല; അതിനെ നേരിട്ട്, അതിലൂടെ കടന്നുപോകാനുള്ള വഴി നമുക്കു കാണിച്ചുതന്നു. അവിടുന്ന് ചെയ്തതുപോലെ ചെയ്യാൻ തന്റെ ദൈവികശക്തി നമുക്കു നൽകുകയും ചെയ്തു. ആന്തരികമായ ക്രമക്കേടിലൂടെയോ ബാഹ്യമായ പരീക്ഷണത്തിലൂടെയോ നാം പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കർത്താവ് നമുക്കു മുമ്പേ പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർക്കണം. അവിടുത്തേക്കു മരുഭൂമി അറിയാം. അവിടുന്ന് അതിലൂടെ നടന്നിട്ടുണ്ട്, അവിടെ ഉപവസിച്ചിട്ടുണ്ട്, അവിടെ സഹിച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിനെ വിശുദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം മരുഭൂമികളിൽ അവിടുന്ന് നമ്മോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു; തന്റെ കൃപയാൽ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും തന്റെ വചനത്താൽ നമ്മെ പോഷിപ്പിക്കുകയും തന്റെ മാലാഖമാരാൽ നമ്മെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

“ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, മരുഭൂമിയെ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കിത്തരണമെന്നല്ല നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്. അതിനെ നന്നായി സഹിച്ചുനിൽക്കാനും പിശാചിന്റെ നുണകളെ ചെറുക്കാനും, കൂടുതൽ വിശ്വസ്തരും കൂടുതൽ എളിമയുള്ളവരും ക്രിസ്തുവിനോട് കൂടുതൽ അനുരൂപപ്പെട്ടവരുമായി അതിൽനിന്നു പുറത്തുവരാനുമുള്ള ശക്തിയാണ് നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്. മരുഭൂമി പരാജയത്തിന്റെ ഇടമല്ല; യേശുവിനോടൊപ്പം അതിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അത് ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും വിജയത്തിന്റെയും ഇടമാണ്.

“സർവശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവം പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്ന് നിത്യത മുഴുവനും ഉദ്ഘോഷിക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതവും മഹത്വപൂർണ്ണവുമായ ദൗത്യം. അത് നിറവേറ്റാൻ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ നാം നേരിടുന്ന രണ്ടു വലിയ തടസ്സങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത്, നമ്മുടെ കർത്താവിനോട് ഐക്യപ്പെട്ട് മരുഭൂമിയിലെ അനുഭവങ്ങൾ സഹിച്ചുനിൽക്കുന്നതിലൂടെ നീങ്ങിപ്പോകുന്നു. രണ്ടാമത്തെ തടസ്സമായ തിന്മയെക്കുറിച്ച് കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ അടുത്തതും അവസാനത്തേതുമായ അപേക്ഷയിൽ നാം വിചിന്തനം ചെയ്യും. ഇപ്പോൾ, ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രലോഭനങ്ങളെയും പരീക്ഷണങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ ശക്തരാക്കണമെന്നു നമുക്കു പ്രാർത്ഥിക്കാം. അത്തരം വിജയം അവിടുത്തേക്കു മഹത്വം നൽകുകയും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിലെ നമ്മുടെ അംഗത്വം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാം.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം: ബുദ്ധി

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങളിൽ ഒന്നായ ബുദ്ധിയെന്ന ദാനവുമായി “ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്ന അപേക്ഷയെ വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ദൈവികദാനം ആത്മീയ ഉൾക്കാഴ്ച നൽകി, താഴെപ്പറയുന്നവയ്ക്കു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു:

• പ്രലോഭനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ.
• യഥാർത്ഥത്തിൽ നന്മയായതും നന്മയായി കാണപ്പെടുക മാത്രം ചെയ്യുന്നതും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയാൻ.
• ശത്രുവിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ വഞ്ചനകൾ തിരിച്ചറിയാൻ.

മനുഷ്യപ്രയത്നംകൊണ്ടു മാത്രം പ്രലോഭനത്തെ ചെറുക്കാനും പരീക്ഷണങ്ങൾ സഹിച്ചുനിൽക്കാനും നമുക്കു കഴിയില്ല—നമുക്കു ദൈവികപ്രകാശം ആവശ്യമാണ്. ബുദ്ധിയെന്ന ദാനം:

• പാപവും അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളും തിരിച്ചറിയാൻ മനസ്സിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
• നാം പ്രലോഭനത്തിനു വഴങ്ങാതിരിക്കാൻ ദൈവികസത്യത്താൽ ഹൃദയത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
• നമ്മുടെ ദൗർബല്യം ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടാനിടയുള്ള പാപസാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ അകറ്റി നയിക്കുന്നു.

പ്രലോഭനം പലപ്പോഴും പാപത്തെ നന്മയുടെ വേഷത്തിൽ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നു. ബുദ്ധിയെന്ന ദാനം ഇല്ലെങ്കിൽ, നാം:

• യുക്തികൾ നിരത്തി പാപകരമായ പെരുമാറ്റത്തെ ന്യായീകരിച്ചേക്കാം.
• ധാർമ്മിക സദ്ഗുണത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തേക്കാം.
• നിസ്സാരമോ നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ലാത്തതോ എന്നു തോന്നുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ നിത്യതയെ ബാധിക്കുന്ന അനന്തരഫലങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടേക്കാം.

ബുദ്ധിയെന്ന ദാനത്താൽ നമ്മുടെ മനസ്സ് പ്രകാശിതമാകുന്നു. പ്രലോഭനത്തെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ നാം കാണുന്നു: ദൈവത്തിൽനിന്നും അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിൽനിന്നും നമ്മെ അകറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കെണിയായി.

നമ്മുടെ ദൈനംദിന ആത്മീയ പോരാട്ടങ്ങളിൽ ബുദ്ധിയെന്ന ദാനം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്—പ്രത്യേകിച്ച് അന്ത്യംവരെ വിശ്വസ്തതയിൽ നിലനിൽക്കുന്നതിന്. വിശുദ്ധ പൗലോസ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ: “ഞാൻ നന്നായി മത്സരിച്ചു; ഞാൻ ഓട്ടം പൂർത്തിയാക്കി; ഞാൻ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. ഇനി നീതിയുടെ കിരീടം എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു…” (2 തിമോത്തേയോസ് 4:7–8)

“ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത് ഇവയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്:

• അചഞ്ചലരായി നിലകൊള്ളാനുള്ള കൃപ.
• ശത്രുവിന്റെ കെണികൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേചനശക്തി.
• ക്രിസ്തുവിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ച് ഓട്ടം ഓടിത്തീർക്കാനുള്ള ശക്തി.

നന്മ നിറഞ്ഞ മറിയമേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയിൽ “…ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ മരണസമയത്തും” എന്നു ചൊല്ലുമ്പോഴും നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത് ഈ കൃപയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്. നമ്മുടെ മരണസമയത്ത് നാം തീവ്രമായ പ്രലോഭനം നേരിടും—എന്നാൽ അതോടൊപ്പം സമാനതകളില്ലാത്ത കൃപയും നമുക്കു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടും: ബുദ്ധിയെന്ന ദാനത്താൽ നയിക്കപ്പെട്ട് അന്ത്യംവരെ വിശ്വസ്തതയിൽ നിലനിൽക്കാനുള്ള കൃപ.

സുവിശേഷഭാഗ്യം: “ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ”

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആറാമത്തെ അപേക്ഷയെ വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും ആറാമത്തെ സുവിശേഷഭാഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു: “ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ, എന്തെന്നാൽ അവർ ദൈവത്തെ കാണും” (മത്തായി 5:8). “ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ” എന്നത് പലപ്പോഴും “നിർമ്മലഹൃദയർ” എന്നും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയാൻ നമ്മെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്ന മറ്റു പല ആഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിൽ ഹൃദയം വിഭജിക്കപ്പെടാതെ, ഏകമനസ്സോടെ ദൈവത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നവരാണ് ഇവർ.

“ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്ന യാചന, സുവിശേഷഭാഗ്യത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ഹൃദയശുദ്ധിയുമായി പൂർണമായി യോജിക്കുന്നു. ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നത് ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ഭക്തിയിൽ വിഭജനം ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്നതാണ്: എല്ലാറ്റിലുമുപരി അവിടുത്തെ ആഗ്രഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ വിട്ട് നമ്മെ അകറ്റുന്നതെല്ലാം നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുക.

ദൈവത്തിൽ മാത്രം ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവരാണ് ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അശുദ്ധിയാൽ മങ്ങുകയോ ക്രമരഹിതമായ ആസക്തികളാൽ വിഭജിക്കപ്പെടുകയോ പതിവായ പാപത്താൽ ദുർബലമാകുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. പകരം, തങ്ങളുടെ ആത്മാവാകുന്ന വിശുദ്ധമന്ദിരം നിർമ്മലമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവർ പരിശ്രമിക്കുന്നു; ദൈവവുമായുള്ള തങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് കളങ്കം വരുത്തുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെയും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെയും അവർ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

പ്രലോഭനത്തെ തിരിച്ചറിയാനും പാപത്തിന്റെ മായാവലയം ഭേദിച്ചു കാണാനും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നവ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാനും ആത്മാവിനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബുദ്ധി എന്ന ദാനം ഈ ശുദ്ധി സാധ്യമാക്കുന്നു. നമ്മുടെ പരമമായ നന്മയായ സ്വർഗരാജ്യത്തെയും പിതാവിന്റെ നിത്യമായ മഹത്വത്തെയും വിവേചിച്ചറിയാനും ആ ലക്ഷ്യത്തിനു സഹായകമല്ലാത്ത എല്ലാ സ്നേഹബന്ധങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കാനും അത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.

ഇതാണ് ആ സുവിശേഷഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലം: “എന്തെന്നാൽ, അവർ ദൈവത്തെ കാണും.” ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നാൽ സൗഭാഗ്യദർശനത്തെ മുൻകൂട്ടി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴേ ജീവിക്കുക, വിശ്വാസത്തിന്റെ തിരശ്ശീലയിലൂടെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ദൈവത്തെ കാണുക, ആ തിരശ്ശീല നീക്കപ്പെടുകയും നാം അവിടുത്തെ മുഖാമുഖം ദർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദിവസത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുക എന്നതാണ്.

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കുക

വിഭജിക്കപ്പെട്ട ഹൃദയത്തിൽ പ്രലോഭനം ശക്തമാകുന്നു. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്രമരഹിതമാകുമ്പോൾ ശത്രുവിന്റെ കെണികളിൽ നാം എളുപ്പം അകപ്പെടുന്നു. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശരിയായി ക്രമീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പ്രലോഭനത്തിന് അതിന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് ആറാമത്തെ യാചനയുടെ ലക്ഷ്യം: പരീക്ഷണങ്ങളുടെ നടുവിലും നാം വിശ്വസ്തരായി നിലനിൽക്കേണ്ടതിന് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ശരിയായ ദിശയിൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുക.

നിങ്ങൾക്ക് വിഭജിക്കപ്പെട്ട ഹൃദയവും ക്രമരഹിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളുമുണ്ടോ?

• വിശുദ്ധിയെക്കാൾ സുഖസൗകര്യങ്ങളാണോ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
• സത്യത്തെക്കാൾ മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരമാണോ ഞാൻ തേടുന്നത്?
• നിത്യമായ പ്രതിഫലത്തെക്കാൾ തൽക്ഷണസംതൃപ്തിയാണോ ഞാൻ തേടുന്നത്?

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ശരിയായ ദിശയിൽ ക്രമീകരിക്കുക എന്നാൽ ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവരാകാൻ—നിർമ്മലഹൃദയരാകാൻ—പരിശ്രമിക്കുക എന്നതാണ്: ദൈവത്തിലും അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിലും ആ മഹത്വത്തിലുള്ള നമ്മുടെ പങ്കാളിത്തത്തിലും മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക. പ്രലോഭനങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെട്ട് അവിടുത്തോടൊപ്പം വിജയം വരിക്കുന്നതിലൂടെ വിശുദ്ധരാകാൻ ലഭിക്കുന്ന കൃപാനിറഞ്ഞ അവസരങ്ങളായി ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ അവയെ കാണുന്നു.

• ദൈവത്തിലും അവിടുത്തോടുള്ള ഐക്യം നേടാനുള്ള മാർഗങ്ങളിലും മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ഒരു നിർമ്മലഹൃദയത്തിനായി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
• പാപത്തിന്റെ വഞ്ചനയിൽനിന്ന് യഥാർഥ നന്മയെ വിവേചിച്ചറിയാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, ബുദ്ധി എന്ന ദാനത്താൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് എന്റെ മനസ്സിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കണമെന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നുണ്ടോ?
• എന്റെ ഇച്ഛയെ ദൈവഹിതത്തിൽ ദൃഢമായി ഉറപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ രാജ്യം പടുത്തുയർത്തുന്നതിന് വിരുദ്ധമായതെല്ലാം നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

പതിതാവസ്ഥയിലുള്ള നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് സഹനങ്ങളും ക്ലേശങ്ങളും. പരീക്ഷണങ്ങളെയും സഹനങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടല്ല “ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്നു നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ബലഹീനതയും കൃപയുടെ ആവശ്യകതയും താഴ്മയോടെ അംഗീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് നാം അങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കുന്നത്. ഈ വിനീതമായ അംഗീകാരം ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ ക്ലേശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണയെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു; അവയെ ഒഴിഞ്ഞുമാറേണ്ട തടസ്സങ്ങളായിട്ടല്ല, വിശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടികളായി കാണാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.

ഏതൊക്കെ ബാഹ്യപരീക്ഷണങ്ങളാണ് നിങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നത്?

• രോഗമോ?
• പീഡനമോ?
• ദാരിദ്ര്യമോ?
• നഷ്ടമോ?
• അനീതിയോ?
• മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ?

ഒരു കാര്യം വേദനാജനകമാണെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അതിനെ ഇല്ലാതാക്കണമെന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. അവിടുത്തെ ശാരീരികവും ആത്മീയവുമായ വേദനകൾ നമുക്കു സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്നതിലും തീവ്രമായിരുന്നു. താൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഏതു വിധത്തിലും സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിക്കാൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, നമ്മുടെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ നിമിഷങ്ങളിലേക്കു കടന്നുവന്ന്, അവയെ ദൈവമഹത്വത്തിന്റെയും നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന്റെയും—സൗഭാഗ്യത്തിന്റെയും—പ്രകടനങ്ങളാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ ആവശ്യമായ കൃപയാൽ നിറയ്ക്കുന്നതിനായി അവിടുന്ന് ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ മാർഗം തിരഞ്ഞെടുത്തു.

ഈ ലക്ഷ്യത്തിൽ ജാഗ്രതയും സ്ഥിരോത്സാഹവും പുലർത്താൻ ഈ യാചന നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. ശത്രു അലറുന്ന സിംഹത്തെപ്പോലെ ചുറ്റിനടക്കുന്നുവെന്നും (cf. 1 പത്രോസ് 5:8), നമ്മുടെ ഏറ്റവും ദൃഢമായ തീരുമാനങ്ങൾക്കുപോലും പതിവായ പ്രാർഥനയുടെയും കൂദാശകളിലൂടെയുള്ള കൃപയുടെയും അച്ചടക്കമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെയും പിന്തുണ ആവശ്യമാണെന്നും അറിഞ്ഞ്, ആത്മീയജാഗ്രതയോടെ ജീവിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഈ യാചനയോട് നാം അനുരൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

ജാഗ്രതയില്ലെങ്കിൽ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പാപം നമ്മെ കീഴടക്കാം. ഈ ജാഗ്രത നമ്മുടെ അവസാനമണിക്കൂർ ഉൾപ്പെടെ അന്ത്യംവരെ നിലനിൽക്കണം—ദൈവരാജ്യത്തിൽ നീതിയുടെ കിരീടം നേടാൻ ഓട്ടം പൂർത്തിയാക്കുന്നതുവരെ.

ഓരോ പരീക്ഷണവും പ്രത്യാശയോടും സന്നദ്ധതയോടുംകൂടെ സഹിക്കുന്നതും ഓരോ പ്രലോഭനത്തെയും പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതും നമ്മുടെ പതിവാകുമ്പോഴാണ് ഇത് ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ സാധ്യമാകുന്നത്. അപ്പോൾ നാം ചെയ്യുന്ന ത്യാഗങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുകയും സഹിക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളുടെ മൂല്യം കാണുകയും, നാം വഴങ്ങാൻ പ്രലോഭിതരാകുന്ന എല്ലാ ഭോഷത്തങ്ങളെയും നിരസിക്കുന്നതിലെ ജ്ഞാനം തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

• ത്യാഗത്തിൽ ഞാൻ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടോ?
• ഓരോ പരീക്ഷണവും സ്നേഹത്തോടെ സഹിക്കുന്നതിന്റെ മൂല്യം ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടോ?
• പ്രലോഭനത്തിന്റെ ഭോഷത്തം തിരിച്ചറിയുകയും അതിനെ ഉടനടി തീക്ഷ്ണതയോടെ നിരസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

ഈ സന്തോഷവും മൂല്യബോധവും ആഗ്രഹവും നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു; അവ ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തിൽ മാത്രമല്ല, അവിടുത്തെ തീക്ഷ്ണമായ അഭിലാഷങ്ങളിലും—അവിടുത്തെ പ്രേരണാശക്തിയിലും ദൃഢനിശ്ചയത്തിലും—നമുക്കു പങ്കുനൽകുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ പ്രാർഥന നമ്മെ തിന്മയുടെമേൽ ധീരരും ശക്തരുമായ വിജയികളാക്കുന്നു; സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ യഥാർഥ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമാക്കുന്നു.

നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും ഈ പ്രാർഥനയിലെ “ഞങ്ങളെ” എന്നതിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടിയും, ക്രിസ്തുവിന്റെ മൗതികശരീരമായ സഭയിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങൾക്കുംവേണ്ടിയും ഈ യാചന പ്രാർഥിക്കുക:

കർത്താവേ, അങ്ങ് അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ ദൈവിക പരീക്ഷണത്തിലും വിജയം നേടാൻ ഞങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ.

നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ആന്തരികജീവിതം ദൈവത്തോട് അത്രമേൽ അനുരൂപമാകുകയും പ്രലോഭനംപോലും വിശുദ്ധിയിൽ വളരാനുള്ള അവസരമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്ന കാലത്തെ പ്രത്യാശയോടെ കാത്തിരിക്കുക. ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുക എന്നത് നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹമായിത്തീരത്തക്കവിധം അത്രയും പരിശുദ്ധിയോടും വിശ്വസ്തതയോടും ഏകമനസ്സോടെയുള്ള സമർപ്പണത്തോടുംകൂടെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയണമേയെന്നും, ഒന്നും ഒരിക്കലും നിങ്ങളെ അവിടുന്നിൽനിന്ന് അകറ്റാതിരിക്കണമേയെന്നും പ്രാർഥിക്കുക.

നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം:

ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, പരമപരിശുദ്ധനും മഹത്വപൂർണനുമായ ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ ജ്ഞാനത്തിലും പരിപൂർണ സ്നേഹത്തിലും ഞങ്ങളുടെ വിശുദ്ധീകരണത്തിനായി അങ്ങ് അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ പ്രലോഭനത്തിലൂടെയും ക്ലേശത്തിലൂടെയും പരീക്ഷണത്തിലൂടെയും അങ്ങയുടെ മക്കളായ ഞങ്ങളെ സുരക്ഷിതരായി നയിക്കണമേ. എല്ലാ വഞ്ചനകളെയും തുറന്നുകാട്ടുന്ന അങ്ങയുടെ തിരുവിഷ്ടം വിവേചിച്ചറിയാൻ കഴിയേണ്ടതിന് ഓരോ പരീക്ഷണത്തെയും പ്രലോഭനത്തെയും കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ധാരണ നൽകണമേ. ഞങ്ങളെ ഞെരുക്കുന്ന ചിന്തകളിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കുകയും ഞങ്ങളുടെ ബലഹീനതയിൽ ഞങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണമേ. ഞങ്ങളെ തളർത്തിക്കളയാവുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളണമേ. ഇപ്പോൾ മുതൽ എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളും അവസാനിക്കുന്ന അന്ത്യംവരെ ഞങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണവും സന്തോഷത്തോടും പൂർണഹൃദയത്തോടുംകൂടെ സഹിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന് അങ്ങയുടെ ദിവ്യപുത്രന്റെ ശക്തി ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണമേ.

ഉള്ളടക്കം

അധ്യായം ഒൻപത്: “ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ…”

പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Audible – Google Play – Apple Books – കൂടാതെ മറ്റു പതിപ്പുകളും!