Tagalog

Kabanata Siyam: “Iadya Mo Kami…”

Ang huling kahilingan sa Ama Namin ay katulad ng naunang kahilingan, ngunit may higit na pagkaapurahan at bahagyang naiibang tuon. Pinagnilayan sa nakaraang kabanata ang ikaanim na kahilingan—“Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso”—kung saan hinihiling natin sa Diyos na huwag tayong hayaang madaig ng mga tukso o pagsubok na ating kinakaharap. Ito ay isang mapagpakumbabang pag-amin na tayo ay mahihina at nangangailangan ng Kanyang lakas upang maunawaan ang mga tukso at pagsubok na iyon bilang mga pagsubok na ipinahihintulot ng Diyos na sa huli ay makaaakay sa atin tungo sa higit na kabanalan, at sa mas ganap na pakikibahagi sa Kaharian ng Diyos at sa Kanyang walang hanggang kaluwalhatian. Ang kahilingang iyon ay higit na pang-iwas, na humihingi ng biyaya upang hindi tayo magpadaig sa labis na pag-iisip o kawalan ng pag-asa dahil sa ating mga kapighatian, kundi manatiling umaasa at magtiyaga hanggang wakas sa bawat pagsubok na ipinahihintulot ng Diyos.

Sa huling kahilingang ito, lalong tumitindi ang ating pagsusumamo. Bukod sa tukso at mga pagsubok na ating kinakaharap, kinikilala natin ang presensya, kapangyarihan, at mga epekto ng masamang espiritu: ang diyablo o si Satanas. Nananalangin tayo na mapalaya mula sa kanya, sa lahat ng kanyang masasamang gawa, at sa banta ng walang hanggang kapahamakan. Ang kahilingang ito ay isang panalangin para sa pagliligtas, pangangalaga, at walang hanggang pag-asa.

“Sa kahilingang ito, ang kasamaan ay hindi isang abstraktong kaisipan, kundi tumutukoy sa isang persona, si Satanas, ang Masamang Espiritu, ang anghel na sumasalungat sa Diyos. Ang diyablo (dia-bolos) ang siyang ‘humaharang’ sa plano ng Diyos at sa Kanyang gawain ng kaligtasan na isinakatuparan kay Kristo” (CCC #2851).

Pagdaig sa Masamang Espiritu

Ang pariralang Griyego para sa ikapitong kahilingan—“Iadya Mo kami sa masama”—ay rhysai hēmas apo tou ponērou. Ang pandiwang rhysai ay nangangahulugang “sagipin,” “iligtas,” o “agawin palayo,” at, tulad ng unang limang kahilingan, ay nasa anyong pautos na aoristo—nagpapahayag ng isang apurahan at mapagpasiyang pagsusumamo para sa pagkilos ng Diyos at naghahatid ng diwa ng pagkaagaran at kaganapan. Itinuturing nito ang pagliligtas bilang isang tiyak at lubos na pagkilos, sa halip na patuloy o bahagya lamang. Alalahanin mula sa nakaraang kabanata na ang kahilingang “Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso” ang tanging kahilingang wala sa anyong pautos na aoristo. Sa halip, ginagamit nito ang anyong pasakali na aoristo upang magpahayag ng isang mapagpakumbabang pakiusap o magalang na pagbabawal—huwag Mo kaming hayaang pumasok sa tukso, o huwag Mo kaming hayaang magpadala rito.

Ang pariralang apo tou ponērou ay isinasalin bilang “sa masama” o, nang mas tumpak, “sa masamang espiritu.” Ang salitang ponēros ay maaaring tumukoy sa kasamaan sa pangkalahatan, ngunit ang paggamit ng pantukoy na tiyak (tou) ay malakas na nagpapahiwatig ng isang puwersang may sariling pagkatao—si Satanas, ang masamang espiritu. Kaya ang kahilingang ito ay isang tuwirang pagsusumamo na mailigtas mula sa diyablo mismo at sa lahat ng kanyang mga gawa, na mas angkop isalin bilang “Iadya Mo kami sa masamang espiritu.” Kung gayon, ang ikapitong kahilingang ito ay lumilipat mula sa mapagpakumbabang pakiusap sa ikaanim na kahilingan—na alalayan tayo ng Diyos sa mga panahon ng tukso at pagsubok—tungo sa isang apurahang pagdaing para sa lubos na pangangalaga laban sa masamang espiritu at sa lahat ng pinsalang espirituwal na nais niyang idulot.

Demonolohiya

Pinagtitibay ng Banal na Kasulatan at ng Tradisyon ng Simbahan ang pag-iral ng mga demonyo—mga anghel na nahulog sa kasalanan, na naghimagsik laban sa Diyos dahil sa kapalaluan at pinalayas mula sa Langit. Bagaman nananatili sa kanila ang kanilang mga likas na kapangyarihan bilang mga espirituwal na nilalang, ginagamit na nila ngayon ang mga kapangyarihang ito upang salungatin ang plano ng Diyos at ang pagpapabanal ng mga kaluluwa. Si Satanas, ang kanilang pinuno, ay tinatawag na “ang prinsipe ng mundong ito” (John 12:31) at “ang ama ng kasinungalingan” (John 8:44). Ang kanyang pangunahing layunin ay magparatang, manlinlang, magwatak-watak, at wasakin ang nilikha at tinubos ng Diyos.

Gaya ng itinuturo ng Katekismo, ang diyablo ay “‘[a] mamamatay-tao mula pa sa simula,…isang sinungaling at ama ng kasinungalingan,’ si Satanas ang ‘mandaraya sa buong sanlibutan.’ Sa pamamagitan niya ay pumasok sa sanlibutan ang kasalanan at kamatayan, at sa pamamagitan ng kanyang ganap na pagkatalo, ang buong sangnilikha ay ‘mapalalaya mula sa kabulukan ng kasalanan at kamatayan’” (CCC #2852).

Nagkakaiba-iba ang tindi at layunin ng mga pag-atake ng mga demonyo. Kung minsan, ang mga ito ay banayad, kumikilos sa pamamagitan ng pag-uudyok, pagkalito, o pagmamanipula ng damdamin. Sa ibang pagkakataon, lalo na kapag ang isang kaluluwa ay napapalapit sa Diyos sa kabanalan o kapag ang isang tao o lipunan ay nagbubukas ng sarili sa mabigat na kasalanan, nagiging mas tuwiran ang mga pag-atake—na nahahayag bilang obsesyon, opresyon, o, sa mga bihirang pagkakataon, pagsapi sa katawan. Gayunman, kahit sa gayong matitinding kalagayan, hindi maaaring tuwirang sapian o kontrolin ng mga demonyo ang mga espirituwal na kakayahan ng kaluluwa—ang talino at malayang kalooban. Kinikilala at hinaharap ng Simbahan ang mga realidad na ito sa pamamagitan ng kanyang espirituwal na pagkilatis at pangangalagang pastoral—kabilang ang ministeryo ng eksorsismo. Hindi maaaring galawin ng mga demonyo ang panloob na santuwaryo ng kaluluwa maliban sa mga paraang ipinahihintulot ng Diyos, at hindi kailanman lampas sa kayang mapagtagumpayan ng biyaya. Gayunman, tunay ang poot ng mga demonyo, at mabangis ang kanilang mga pagsisikap.

Ang ikapitong kahilingan—“Iadya Mo kami sa masama”—ang ating pang-araw-araw na pagkilala sa di-nakikitang digmaang ito. Ito ay isang pagsusumamo hindi lamang para sa proteksiyon mula sa tukso at pagsubok, kundi para sa pagliligtas mula sa mapaminsalang kalooban ng mga espirituwal na nilalang na may talino, na ang tanging layunin ay ang ating walang-hanggang kapahamakan. Sa panalanging ito, lubos nating ipinagkakatiwala ang ating sarili sa kapangyarihan ng Diyos, na nagtitiwalang “ang nasa inyo ay higit na dakila kaysa sa nasa sanlibutan” (1 John 4:4).

Kapag Tumitindi ang Laban

Katulad ng ikaanim na kahilingan, na nagsusumamo sa Diyos para sa biyayang makapagtiis sa mga pagsubok at mapagtagumpayan ang mga tukso, gayon din ang ginagawa ng ikapitong kahilingang ito—ngunit may higit na pagkaapurahan at tindi. Nasa pinagmumulan ang pagkakaiba. Sa ikaanim na kahilingan, hinihiling natin ang biyayang mapagtagumpayan ang anumang uri ng pagdurusang ipinahihintulot ng Kalinga ng Diyos: karamdaman, pagkawala, pag-uusig, kawalang-katarungan, o maging panloob na tuksong bunga ng kahinaan o kaguluhan, gayundin ang mga tuksong ipinahihintulot ng Diyos. Ang mga pagsubok na ito, bagaman masakit, ay hindi laging tuwirang kaugnay ng isang personal na pinagmumulan ng kasamaan—ang mga demonyo.

Gayunman, kinikilala ng ikapitong kahilingan ang isang mas tuwiran at mapanganib na uri ng pagsubok—yaong aktibo at sadyang ipinapataw sa atin ng masama. Ito ay isang pagsusumamo hindi lamang para sa lakas sa gitna ng kahirapan, kundi para sa tiyak na pagliligtas mula sa makademonyong kalooban ni Satanas, na ang layunin ay hindi lamang magpahina kundi pumuksa. Ito ay isang mas matinding labanan: “Maging mahinahon at mapagbantay. Ang inyong kaaway na diyablo ay gumagala tulad ng isang leong umaatungal na naghahanap ng masisila. Labanan ninyo siya, na matatag sa pananampalataya, sa pagkaalam na ang inyong mga kapwa mananampalataya sa buong daigdig ay dumaranas ng gayunding mga pagdurusa” (1 Peter 5:8–9).

Isipin ang isang babaeng nakikipaglaban sa pagkalulong. Sa konteksto ng ikaanim na kahilingan, maaari siyang makaranas ng panloob na tukso—isang pagnanais na muling gumamit ng mga opioid, na pinukaw ng mga alaala o kahinaan ng damdamin. Sa tulong ng biyaya ng Diyos, nilalabanan niya ito. Ngunit ngayon, isaalang-alang ang isang mas madilim na sitwasyon: biglang dumarating nang hindi inaanyayahan ang dati niyang pinagkukunan ng droga, nag-aalok ng libreng droga, na may kasamang pamimilit, pagmamanipula, o maging espirituwal na pananakot. Hindi na ito basta panloob na tukso—isa itong panlabas na pag-atakeng sadyang nakatuon sa kanya. Ginagamit ng masama ang ibang tao, mga pangyayari, o maging ang mga demonyo mismo upang siluin ang kaluluwa nang may sadyang masamang hangarin. Ang ikapitong kahilingan ay isang pagsusumamo para sa pagliligtas mula sa mga mas matitinding pag-atakeng ito.

Kung minsan, ginagamit ng Masama ang lahat ng kanyang likas na kapangyarihan—pang-aakit, pananakot, pagmamanipula, panlilinlang, at pag-aakusa—na inuudyukan ng kanyang kasuklam-suklam na poot at walang kabusugang kapalaluan. Kapag mas tuwirang sumasalakay ang diyablo, dapat tayong tumugon nang may higit na pagkaapurahan at pagpapakumbaba, na nagsusumamo sa Diyos na lalo pang ibuhos ang Kanyang pagkalinga. Sa gayong mga sandali, ang ikapitong kahilingang ito ay nagiging espirituwal na salbabida, isang desperadong sigaw mula sa larangan ng labanan: Iligtas Mo kami, Ama, mula sa Masama at sa lahat ng kanyang mga gawa!

Mga Halimbawa mula sa Kasaysayan

Mahalagang kilalanin ang mga sandali sa buong kasaysayan kung kailan nahayag nang lubhang malinaw ang impluwensiya ng Masama—sa pamamagitan man ng mga indibidwal, mga ideolohiya, o malawakang kabulukang moral. Ang mga ito ay hindi lamang mga pagkukulang ng tao kundi mga pinaigting na pagsalakay ng diyablo, kung saan tila nagkakaroon si satanas at ang kanyang mga demonyo ng malaking impluwensiya sa mga kultura, kilusan, o maging sa buong lipunan.

Halimbawa, isaalang-alang ang pag-usbong ng mga rehimeng totalitaryo noong ikadalawampung siglo, lalo na ang Nazismo at Komunismo. Kapwa tahasang itinanggi ng mga ideolohiyang ito ang Diyos at sistematikong hinangad na palitan Siya ng pagsamba sa estado, lahi, o uri sa lipunan, na tuwirang humantong sa pagpaslang sa milyun-milyon. Kinilala ni Papa Pio XII, kasama ng maraming manunulat sa larangan ng espirituwalidad at teolohiya noong panahong iyon, ang mga kilusang ito hindi lamang bilang mga penomenong pampolitika kundi bilang malalalim na krisis na espirituwal na nag-ugat sa pagtanggi ng sangkatauhan sa Diyos. Ang nakahihindik na kawalang-awa na nakita sa Holocaust, sa malawakang pagliligpit ni Stalin, at sa malawakang panunupil sa kalayaan sa relihiyon ay naghahayag ng malalim na pagkamuhi sa larawan ng Diyos na nakatatak sa bawat kaluluwa ng tao—isang nakababahalang tanda ng matinding galit ng diyablo.

Isa pang halimbawa ang pagbulusok ng kultura tungo sa “kultura ng kamatayan” sa makabagong panahon. Ang malawakang pagtanggap sa aborsiyon, euthanasia, pagbaluktot sa seksuwalidad ng tao, at muling pagbibigay-kahulugan sa pamilya ay hindi lamang mga pagbabago sa lipunan kundi magkakaugnay na pagsalakay sa mga pundasyon ng buhay at pag-ibig ayon sa kalooban ng Diyos. Gaya ng babala ni Papa San Juan Pablo II sa kanyang ensiklikang Evangelium Vitae (Ang Ebanghelyo ng Buhay), nahaharap tayo sa isang “istruktura ng kasalanan” na “nagkakaanyo bilang isang tunay na ‘kultura ng kamatayan.’” Nagbubunga ito ng isang pagsalakay ng diyablo sa mga pinakabulnerable—lalo na sa mga hindi pa isinisilang, mahihina, at matatanda—na inaalisan ng pagkatao at itinatapon.

Ang pinaigting na labanang ito sa personal na antas ay makikita rin sa buhay ng ilang santo. Tiniis ni San Juan Vianney ang gabi-gabing pagsalakay ng diyablo habang inaakay niya ang di-mabilang na mga kaluluwa tungo sa pagsisisi. Gayundin, pinahirapan si Santo Padre Pio sa katawan at espiritu ng mga puwersang demonyo dahil sa kanyang pambihirang mga kaloob na espirituwal at ministeryo ng pangungumpisal. Ipinapaalala sa atin ng mga santong ito na ang kabanalan ay nag-aanyaya ng pagsalungat—ngunit gayundin, na tiyak ang tagumpay ni Kristo para sa mga nananatiling tapat.

Ipinapaalala sa atin ng mga sandaling ito ng pinaigting na kasamaan kung bakit tayo nananalangin: “Iligtas Mo kami mula sa Masama.” Tinatawag tayo ng mga ito, bilang mga kasapi ng Mistikong Katawan ni Kristo, na maging mapagbantay, matapang, at higit sa lahat, lubos na magtiwala sa kapangyarihan ni Kristo, na naparito sa daigdig “upang wasakin ang mga gawa ng diyablo” (1 John 3:8). Sa bawat panahon, nagbabangon ang Panginoon ng mga santo at mga pastol upang harapin ang kasamaan, at nananatili ang kapangyarihan ng kahilingang ito bilang kapwa kalasag at tabak sa pakikipaglaban para sa mga kaluluwa.

Mga Halimbawa mula sa Iyong Buhay

Nakasaksi ka na ba ng gayon katinding poot o di-makatwirang pag-uugali na, sa pagkabigla, ay nasabi mong, “Wala itong katuturan!” Laging di-makatwiran ang kasamaan. Hindi ito nakasalig sa katotohanan kundi sa poot at pagwasak. Kapag tumitindi ang mga pagsalakay ng Masama, madalas na naguguluhan, nalilito, o nayayanig ang mga mananampalataya dahil sa lubos na kaguluhang dulot nito. Kailanman ay walang “katuturan” ang kasamaan para sa isip na gumagamit ng katwiran.

Ang paglilito ay isa sa mga taktika ng diyablo. Kung hindi niya tayo maakit sa kasalanan, susubukan niya tayong paralisahin sa takot at pagkalito upang hadlangan tayong makipagtulungan sa biyaya ng Diyos. Layunin niyang biguin ang pagkilos ng Diyos sa ating buhay sa pamamagitan ng pagsira sa ating kapayapaan, pagtitiwala, at pag-asa. Kailangang kilalanin, ilantad, at sawayin ang mga taktikang ito sa Ngalan ni Hesukristo—nang matatag, may pagtitiwala, at taglay ang espirituwal na awtoridad na nakaugat sa biyaya.

Kadalasan, ang gayong mga pag-atake ay hindi dumarating sa anyo ng makatuwirang mga argumento o malinaw na mga paratang; mapanlinlang ang mga ito at lubhang personal. Ang takot, pagkalito, at pagkabagabag ng damdamin na dulot ng mga ito ay gumugulo sa kapayapaan ng ating panloob na buhay at sa ating pakikipag-ugnayan sa kapwa. Ang mga kaguluhang ito na mula sa diyablo ay maaaring lumitaw sa mga pamilya, lugar ng trabaho, pamayanan, at sistema ng pamamahala—sa alinmang larangan ng ugnayan ng mga tao.

Kung minsan, sinusubukan ng masama na hiyain o takutin ang isang kaluluwa, anupa’t nababalot ito ng kadiliman at pag-aalinlangan. Kapag nangyari ito, ang tiyak nating pananggalang ay ang huling kahilingang ito sa Ama Namin. Isa itong espirituwal na tabak sa ating mga kamay at kalasag para sa ating mga puso. Sa pagdarasal nito nang may pananampalataya, ipinagkakatiwala natin ang ating sarili sa Diyos na ating kanlungan at muog, na hindi kailanman magpapabaya sa Kanyang mga anak.

Kung dumaranas ka ng gayong pag-atake, alalahaning bumaling sa bukal ng iyong lakas at tagumpay—si Hesukristo. Ang mga pag-atake ng diyablo laban sa Kanya ay walang katwiran, walang tigil, at puno ng bulag na pagkapoot. Wala Siyang ginawa upang maging karapat-dapat sa mga ito, ngunit lubos Niyang tiniis ang mga ito at nagtagumpay. Sa pamamagitan ng Kanyang Krus, dinaig Niya si satanas at ang lahat ng mga gawa nito. Kapag nakikiisa tayo sa Kanyang Pagpapakasakit, nakikibahagi tayo sa tagumpay na iyon at inililigtas mula sa masama—hindi sa pamamagitan ng ating lakas, kundi ng Kanyang lakas.

Umasa rin sa maka-inang pamamagitan at pagkalinga ng Mahal na Birheng Maria. Siya, kaisa ng kanyang Anak, at ang kanyang Anak ang mga tunay na nagtagumpay. Magtatagumpay tayong kasama nila kapag umasa tayo sa kanilang kapangyarihan laban sa masama:

“Ang tagumpay laban sa ‘pinuno ng mundong ito’ ay natamo nang minsanan at magpakailanman sa Oras na kusang ibinigay ni Hesus ang kanyang sarili sa kamatayan upang ibigay sa atin ang kanyang buhay. Ito ang paghatol sa mundong ito, at ang pinuno ng mundong ito ay ‘pinalayas.’ ‘Hinabol niya ang babae’ ngunit wala siyang kapangyarihan sa kanya: ang bagong Eva, na ‘puspos ng biyaya’ ng Espiritu Santo, ay iniingatan mula sa kasalanan at sa pagkabulok ng kamatayan (ang Kalinis-linisang Paglilihi at ang Pag-aakyat sa Langit sa Kabanal-banalang Ina ng Diyos, si Maria na laging birhen). ‘Nagalit ang dragon sa babae, at umalis upang makipagdigma sa iba pa niyang mga supling.’ Kaya naman nananalangin ang Espiritu at ang Simbahan: ‘Halina, Panginoong Hesus,’ sapagkat ang kanyang pagdating ang magliligtas sa atin mula sa Masama” (CCC #2853).

Ang Pagdarasal ng Ama Namin ang Ating Lunas

Pagnilayan natin ang isang huling sipi mula sa Katekismo ng Simbahang Katolika (#2854), na nagbibigay sa atin ng matibay at tiyak na pag-asang madaig ang bawat pag-atake ng masama:

“Kapag hinihiling nating iligtas tayo mula sa Masama, idinadalangin din nating mapalaya tayo mula sa lahat ng kasamaan, sa kasalukuyan, nakaraan, at hinaharap, na siya ang may-akda o pasimuno. Sa huling kahilingang ito, inihaharap ng Simbahan sa Ama ang lahat ng kapighatian ng mundo. Kasabay ng pagliligtas mula sa mga kasamaang bumabalot sa sangkatauhan, nagsusumamo siya para sa mahalagang kaloob ng kapayapaan at sa biyaya ng pagtitiyaga habang hinihintay ang muling pagdating ni Kristo. Sa pagdarasal sa ganitong paraan, inaasahan niya, sa kababaang-loob ng pananampalataya, ang pagtitipon ng lahat ng tao at lahat ng bagay sa kanya na may ‘mga susi ng Kamatayan at ng Hades,’ na ‘siyang ngayon, ang nakaraan, at ang darating, ang Makapangyarihan sa lahat.’

Iadya Mo kami, Panginoon, isinasamo namin, sa lahat ng masama at ipagkaloob Mo sa amin ang kapayapaan sa aming panahon, upang sa tulong ng Iyong awa ay lagi kaming maging malaya sa kasalanan at ligtas sa lahat ng pagkabalisa, habang hinihintay namin ang pinagpalang pag-asa at ang pagdating ng aming Tagapagligtas na si Hesukristo.

Mula sa Pinakamababa Hanggang sa Pinakamataas

Sa isang diwa, ang pinakamababang mga sandaling nararanasan natin sa lupa ay yaong pinakamatindi ang mga pag-atake ng diyablo. Ang mga ito ay “pinakamababa” hindi dahil sa ating pagkatalo, kundi dahil nakakaharap natin ang pinakamababa at pinakanahulog sa lahat ng nilalang ng Diyos: ang diyablo mismo.

Sa pamamagitan ng Ama Namin, inaanyayahan tayong harapin ang mga sandaling iyon, hindi nang may takot kundi nang may pananampalataya, na nagtitiwala sa ganap na pag-iingat at mapagkalingang pagkukupkop ng Ama. Kapag dinarasal natin ang huling kahilingang ito nang buong layunin, may kalinawan, at may pinakamalalim na paninindigan, higit pa sa pagsasanggalang sa atin ang ginagawa ng Diyos. Inaakay Niya tayo sa kaitaasan ng Kanyang sariling kaluwalhatian, at binabago ang pinakamababang mga sandaling iyon upang maging pinakamataas na pagpapamalas ng Kanyang kapangyarihan at kaluwalhatian. Inilalagay Niya tayo sa piling ng Makalangit na Herarkiya, kung saan nakikiisa tayo sa kanilang walang-hanggang awit: “Banal, Banal, Banal ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat, na noon ay Siya, at ngayon ay Siya, at darating!” 

Maging ang pinakamabangis na mga pag-atake ng diyablo ay maaaring maging mga pagkakataon ng pagpapamalas ng kaluwalhatian ng Diyos kapag ipinauubaya natin ang ating sarili sa biyaya at hinahayaang maisabuhay sa atin ang tagumpay ni Kristo. Gaya ng sinabi ng ating Panginoon, “Huwag kayong matakot sa mga pumapatay ng katawan ngunit hindi makapatay ng kaluluwa; sa halip, matakot kayo sa makapupuksa kapwa sa kaluluwa at katawan sa Gehenna” (Matthew 10:28).

Hindi tayo maihahagis ng diyablo sa Gehenna. Wala siyang gayong kapangyarihan. Ang Diyos lamang, sa Kanyang ganap na Katarungan, ang may hawak ng kapangyarihang iyon. Kaya, kapag pinagyayaman natin sa ating mga kaluluwa ang Kaloob na Pagkatakot sa Panginoon—isang kaloob na nagpapaging mapagbantay sa atin sa pag-iwas sa lahat ng nakasasakit sa Kanyang banal na kamahalan at nagpapalakas sa atin sa pagtanggi sa mga kasinungalingan at pakana ng diyablo—taglay natin ang lahat ng kailangan upang mapagtagumpayan ang bawat pagsalakay ng mga demonyo.

Sapagkat “Ang simula ng karunungan ay pagkatakot sa PANGINOON” (Proverbs 9:10), bumabaling tayo ngayon sa Kaloob na Karunungan bilang ating kinakailangang liwanag at gabay, ang rurok ng Espiritung may pitong kaloob, at ang putong na kaloob para sa mga nagtitiyaga sa tagumpay ni Kristo.

Kaloob ng Espiritu Santo: Karunungan

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang “Iadya Mo kami sa masama” sa Kaloob na Karunungan, isa sa pitong Kaloob ng Espiritu Santo. Dinadala ng banal na kaloob na ito sa kaganapan ang teolohikal na birtud ng pag-ibig sa pamamagitan ng pagbibigay sa kaluluwa ng kakayahang:

  • Hatulan ang lahat ng bagay sa liwanag ng Diyos.
  • Lasapin ang tamis ng Banal na Katotohanan.
  • Maranasan—hindi lamang makilala—ang Diyos Mismo.

Sa pamamagitan ng Karunungan, natitikman na ng kaluluwa ang Beatipikong Pangitain. Ang kaalamang ito na bunga ng karanasan ay nagpapalalim sa ating matalik na pakikipag-ugnayan sa Diyos at nagbibigay sa atin ng kakayahang:

  • Ibigin ang iniibig ng Diyos.
  • Kasuklaman ang anumang salungat sa Kanya.

Sa konteksto ng kahilingang ito, binibigyan ng Kaloob na Karunungan ang mga mananampalataya ng kakayahang:

  • Mabatid ang kakila-kilabot na katangian at katotohanan ng kasamaan—hindi lamang sa panlabas nitong anyo, kundi sa pinakadiwa nito bilang pagtanggi sa Diyos.
  • Mithiin ang pagkakahiwalay sa lahat ng salungat sa kabanalan ng Diyos.
  • Maunawaan na ang tunay na kaaway ay hindi lamang panganib na nagmumula sa labas, kundi ang diyablo, ang kasalanan, at anumang nagbabanta sa walang-hanggang pakikipagkaisa sa Diyos.

Kaya, kapag dinarasal natin ang “Iadya Mo kami sa masama,” higit sa lahat ay nagsusumamo tayo na:

  • Maingatan tayo laban sa diyablo.
  • Mailigtas tayo mula sa paghahari ng kasalanan.
  • Maipagsanggalang tayo sa lahat ng maaaring pumutol sa ating pakikipagkaisa sa Diyos.

Ang Karunungan—ang pinakamataas sa mga Kaloob—ay nagpapatalas sa ating espirituwal na paningin. Ibinubunyag nito:

  • Ang mga mapanlinlang na pakana ng kaaway na mahirap mahalata.
  • Ang kahungkagan ng mga makamundong pangako.
  • Ang walang-kapantay na kaluwalhatian ng banal na pag-ibig.

Sa pamamagitan ng Kaloob na Karunungan, tinuturuan tayong makita:

  • Ang buhay, pagdurusa, kagalakan, at maging ang kamatayan sa liwanag ng kawalang-hanggan.
  • Na walang kasamaan—gaano man ito kalaki—ang makapananaig sa taong namamahinga sa puso ng Banal na Pag-ibig.

Ang kaluluwang nililiwanagan ng Karunungan ay kumakapit sa Diyos nang may di-natitinag na pagtitiwala at naghahangad ng ganap na pakikipagkaisa sa Kanya, na may pananalig sa Kanyang kapangyarihang magligtas.

Ang Sabda ng Kapalaran: “Mapalad ang mga Tagapamayapa”

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang ikapitong kahilingan sa ikapitong Sabda ng Kapalaran: “Mapalad ang mga tagapamayapa, sapagkat tatawagin silang mga anak ng Diyos” (Matthew 5:9). Ang paghiling na iadya tayo sa masama ay hindi lamang panalangin para sa sariling kaligtasan sa panganib—ito ay pagsusumamong mahubog tayo ayon sa kapayapaan ng Diyos at maihatid ang kapayapaang iyon sa isang daigdig na nabibitag ng kasalanan at pagkakawatak-watak.

Ang tunay na tagapamayapa ay hindi lamang umiiwas sa alitan, kundi aktibong nagpapanumbalik ng wastong kaayusan sa pamamagitan ng kapangyarihan ng biyaya. Ang kapayapaan, sa kaganapan nito, ay ang katahimikan ng kaayusan—isang kaayusang nagsisimula sa kaluluwa, dumadaloy patungo sa ating mga ugnayan, at humahantong sa pakikipag-isa sa Diyos. Ang tagapamayapa ay isang taong inililigtas mula sa kasamaang nasa kanyang kalooban at sa gayon ay nagiging daluyan ng pakikipagkasundong mula sa Diyos para sa kapwa.

Tinatawag tayo ng Sabda ng Kapalarang ito na tularan si Kristo, ang Prinsipe ng Kapayapaan, na sa pamamagitan ng Kanyang Krus ay pumawi sa alitan sa pagitan ng Langit at lupa. Sa pamamagitan Niya, hindi lamang tayo ipinagkakasundo sa Diyos, kundi sinusugo rin tayong maging mga kasangkapan ng kapayapaang iyon. Magagawa lamang natin ito kung tayo mismo ay naiadya muna sa masama: mula sa pagkaalipin sa kasalanan, sa poot, sa kapalaluan, at sa bawat impluwensiyang gumugulo sa panloob na pagkakasundong dulot ng biyaya.

Kaya naman, kapag nananalangin tayo ng “Iadya Mo kami sa masama,” ipinapanalangin din nating maging mga tagapamayapa—mga kaluluwang lubos na nakipagkasundo sa Diyos kaya naihahatid natin ang Kanyang kapayapaan sa daigdig. At sa paggawa nito, tinatawag tayong “mga anak ng Diyos,” sapagkat taglay natin ang wangis ng Anak na pinagkasundo ang lahat ng bagay sa Kanyang sarili.

Pag-aayon ng Ating mga Hangarin

Dinadala ng huling kahilingang ito sa Ama Namin ang ating mga puso sa isang mapagpasyang punto: ang pagkilalang dumarating lamang ang tunay na pagliligtas kapag malinis ang ating puso at ang ating mga hangarin ay ganap na naaayon sa kalooban ng Diyos. Inilalantad ng bawat espirituwal na labanan, bawat tukso, at bawat pagsubok hindi lamang ang mga taktika ng masama, kundi pati ang kawalan ng kaayusan sa ating sariling mga puso. Pinakamabisa ang pagkilos ng diyablo kung saan may kahinaan, kalituhan, o pagkakapit sa kasalanan. Dapat tayong manalangin hindi lamang para sa panlabas na proteksiyon kundi para sa panloob na pagbabago. Isa itong panawagan na hangarin ng ating mga puso ang hinahangad ng Diyos, upang mawalan ng kapit ang kasamaan.

Karunungan Bilang Iyong Sandata

Makapangyarihan ang tukso kapag hati ang ating mga puso. Ngunit kapag ginagabayan ng Banal na Karunungan ang ating mga puso, ang Diyos lamang ang ating pinagtutuunan. Nalalantad ang tunay na anyo ng kasamaan at nawawala ang kapangyarihan nitong manghikayat. Malinaw na nakikita ng marurunong ang daigdig sapagkat tumitingin sila sa pamamagitan ng mga mata ng Diyos. Hindi lamang nila hinihiling na mailayo sila sa masama; hinihiling nilang mabago sila nang lubusan upang hindi na sila maakit ng kasamaan. Ito ang diwa ng espirituwal na pagkahinog.

  • Ano ang tunay kong hinahangad?
  • Mas hinahangad ko ba ang kaginhawahan kaysa ang kabanalan?
  • Mas hinahanap ko ba ang kaligtasan sa panganib kaysa ang pagsuko ng sarili sa Diyos?
  • Mas inaasam ko ba ang pagsang-ayon ng iba kaysa ang katotohanan?
  • Mas natatakot ba ako sa masama kaysa nagmamahal sa Diyos?

Ang kahilingang ito, kapag ipinanalangin mula sa puso, ay tumutulong na muling isaayos ang mga maling hangaring ito ayon sa kaisipan ng Diyos. Tinuturuan tayo nitong tingnan ang kasamaan hindi bilang isang bagay na dapat katakutan, kundi bilang isang bagay na dapat mapagtagumpayan kay Kristo. Ipinapaalala nito sa atin na ang tunay na kalayaan ay hindi kalayaan mula sa pagdurusa o pagsalungat, kundi kalayaan mula sa kasalanan. Ang layunin ay hindi lamang makaligtas sa espirituwal na pakikidigma; ito ay ang lumabas mula rito na pinabanal, nagtagumpay, at ganap na nahubog ayon kay Kristo, na sumisigaw ng “Abba, Ama” at “Sambahin ang Ngalan Mo!,” maging sa gitna ng bawat pagsubok na ipinahihintulot ng Diyos.

Ang pag-aayon ng ating mga hangarin sa kahilingang ito ay pagtanggap sa biyaya ng Diyos sa gitna ng espirituwal na kapighatian. Ito ay pagpapahayag, kasama ng mga anghel at mga banal, na tayo ay nasa mga kamay ng aking Ama, kahit sa gitna ng unos. Ang kaluluwang nananalangin nang ganito ay hindi napaparalisa ng mga banta ng masama, na nagpapadala sa tukso o pagkahumaling, kundi naitutulak patungo sa Langit ng mas malalim na pagtitiwala sa pag-ibig ng Ama.

Pagtatakwil kay Satanas

Ang bawat kahilingan sa Ama Namin ay umaakay sa atin tungo sa mas malalim na pakikipagkaisa sa Diyos, at ang huling pagsusumamong ito, na idinadalangin mula sa pinakamababang kalagayan ng mga pag-atake ng diyablo, ay nagpapalaya sa atin mula sa kaaway, sa ating mga takot, sa ating kapalaluan, at sa ating mga di-wastong pagkakapit upang makaakyat tayo sa pinakamataas na dako ng Kaharian ng Diyos. Kapag naganap ang pagpapalayang iyon sa ating kalooban, wala nang karapatan sa atin ang kasamaan, at ang Diyos ang naghahari.

Tuwing Pasko ng Pagkabuhay bawat taon, at sa iba’t ibang pagdiriwang na liturhiko, inaanyayahan tayong sariwain ang ating mga pangako sa binyag. Ang una sa mga pangakong iyon ay ang tatlong ulit na pagtatakwil kay Satanas, sa lahat ng kanyang mga gawa, at sa lahat ng kanyang walang kabuluhang pagpapakitang-tao. Ipahayag ang mga ito rito at gawin silang panalanging walang humpay:

  • Itinatakwil ba ninyo si Satanas? Opo, itinatakwil ko.
  • At ang lahat ng kanyang mga gawa? Opo, itinatakwil ko.
  • At ang lahat ng kanyang walang kabuluhang pagpapakitang-tao? Opo, itinatakwil ko.

Gayundin kalakas ang bisa ng isa pang bersiyon sa Misal Romano:

  • Itinatakwil ba ninyo ang kasalanan upang mamuhay sa kalayaan ng mga anak ng Diyos? Opo, itinatakwil ko.
  • Itinatakwil ba ninyo ang pang-aakit ng kasamaan upang hindi kayo mapailalim sa kapangyarihan ng kasalanan? Opo, itinatakwil ko.
  • Itinatakwil ba ninyo si Satanas, ang pinagmulan at prinsipe ng kasalanan? Opo, itinatakwil ko.

Hindi sapat ang pagtatakwil sa masama. Matapos siyang itakwil, inaanyayahan tayong ipahayag nang tatlong ulit ang ating pananampalataya sa Diyos sa pamamagitan ng mga salita ng Kredo. Gamitin ang pagpapahayag na iyon ng pananampalataya sa tuwing nadarama ninyong inaatake kayo ng masama:

  • Sumasampalataya ba kayo sa Diyos Amang makapangyarihan sa lahat, na lumikha ng langit at lupa? Opo, sumasampalataya ako.
  • Sumasampalataya ba kayo kay Hesukristo, ang Kanyang bugtong na Anak, na ating Panginoon, na ipinanganak ng Birheng Maria, nagtiis ng kamatayan at inilibing, muling nabuhay mula sa mga patay, at naluluklok sa kanan ng Ama? Opo, sumasampalataya ako.
  • Sumasampalataya ba kayo sa Espiritu Santo, sa banal na Simbahang Katolika, sa kasamahan ng mga banal, sa kapatawaran ng mga kasalanan, sa muling pagkabuhay ng katawan, at sa buhay na walang hanggan? Opo, sumasampalataya ako.

Sa inyong pinakamadilim na oras, huwag kayong dumaing dahil sa takot, kundi dahil sa pananampalataya—pananampalataya sa Kanya na nagtagumpay na. Itakwil si Satanas, ang kanyang mga gawa at ang kanyang mga kasinungalingan, at ipahayag ang inyong pananampalataya sa Diyos. Ipagkaisa ang inyong hangarin sa buong Simbahan, na nagsusumamong malubos ang tagumpay sa ating lahat, upang sa bawat laban na ating hinaharap, masabi natin nang may pagtitiwala: “Iadya Mo kami, O Panginoon, mula sa masama.”

Manalangin Tayo:

Ama namin, na nasa Langit, ipagsanggalang Mo kami mula sa masama, mula sa bawat pag-atake niya, at mula sa walang hanggang kapahamakang ninanais niya para sa amin. Kami ay mga anak Mo kay Kristo, ang Iyong mga minamahal na anak na lalaki at babae; ipagsanggalang Mo kami sa pamamagitan ng Iyong makaamang pagkalinga. Kapag ipinahihintulot Mo ang masasamang pag-atake ng masama, alam kong ito ay para sa aking ikabubuti at sa ikabubuti ng lahat ng Iyong mga anak. Kasama ng buong Simbahan, sa mga sandaling iyon, dumaraing ako, “Banal, Banal, Banal Ka, Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat, na Siyang umiiral, umiral, at darating, ngayon at magpakailanman. Amen, Amen, Amen!


Talaan ng mga Nilalaman

Pangwakas

Paperback – Kindle eBook – Audible – Google Play – Apple Books – at iba pa!

Ibahagi ang Pahinang Ito: