Trzy środkowe prośby Modlitwy Pańskiej wskazują nam środki, dzięki którym osiągamy chwalebny cel naszego powołania: wieczne szczęście w obecności Boga i wysławianie Go na wieki w Jego Królestwie. Gdy całkowicie otworzymy się na przyjęcie przebaczenia i przebaczanie innym, przyjmiemy Bożą opatrzność w naszym chlebie powszednim i dostosujemy się do Jego świętej woli, pozostają jeszcze pewne zewnętrzne przeszkody, o których przezwyciężenie dzięki łasce musimy się modlić.
Po pierwsze, uznajemy, że Bóg dopuszcza, byśmy przechodzili przez różne próby — nie po to, by nam przeszkadzać lub nas kusić, lecz aby pomóc nam wzrastać w cnocie przez przezwyciężanie ich dzięki łasce. Po drugie, uznajemy obecność Złego i jego upadłych aniołów, którzy usiłują udaremnić naszą wędrówkę ku najwyższym szczytom chwały.
W tym rozdziale rozważamy pierwszą z tych przeszkód, o której mówi prośba Modlitwy Pańskiej: „I nie wódź nas na pokuszenie”.
Przezwyciężanie przeszkód
Wielu uważa tradycyjne angielskie tłumaczenie tej prośby za nieco mylące. Czy Bóg wodzi nas na pokuszenie? Z pewnością nie. Greckie sformułowanie odpowiadające słowom „I nie wódź nas na pokuszenie” (kai mē eisenenkēs hēmas eis peirasmon) oznacza dosłownie „Nie wprowadzaj nas w pokusę” lub „w próbę”. Czasownik eisenenkēs oznacza „wprowadzić” lub „wnieść”, a peirasmon może oznaczać próbę, poddanie próbie lub pokusę. Jak wyjaśnia Katechizm, „pojęcie greckie ma dwa znaczenia: «abyśmy nie ulegli pokusie» i «nie dopuść, abyśmy doznali pokusy»” (KKK 2846). Jest to jedyna prośba w Modlitwie Pańskiej, która nie została wyrażona w trybie rozkazującym aorystu (zwykle używanym do wyrażenia pilnej, stanowczej prośby). Zamiast tego użyto w niej trybu łączącego aorystu, połączonego z partykułą przeczącą mē — oznaczającą „nie” — co jest powszechną grecką konstrukcją służącą wyrażeniu pokornej prośby lub zakazu wypowiedzianego z szacunkiem.
Pismo Święte wyraźnie stwierdza, że Bóg nie jest przyczyną tego, iż doznajemy pokus. Święty Jakub pisze:
„Błogosławiony człowiek, który wytrwa w pokusie, gdy bowiem zostanie wypróbowany, otrzyma wieniec życia, który Bóg obiecał tym, którzy Go miłują. Nikt, kto doznaje pokusy, niech nie mówi: «Bóg mnie kusi». Bóg bowiem nie podlega pokusie do zła i sam nikogo nie kusi.
Każdy raczej doznaje pokusy, gdy pociąga go i zwodzi własna pożądliwość. Następnie pożądliwość poczyna i rodzi grzech, a grzech, gdy dojrzeje, rodzi śmierć. Nie dajcie się zwieść, moi umiłowani bracia: wszelkie dobro, które otrzymujemy, i każdy doskonały dar pochodzi z góry, zstępując od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia spowodowanego zmiennością.
Z własnej woli zrodził nas przez słowo prawdy, abyśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń” (Jk 1:12–18).
Ta prośba nie wyraża zatem lęku, że Bóg mógłby nas kusić, lecz pokorne błaganie, aby Bóg w swojej opatrzności uchronił nas przed znalezieniem się w próbach lub doświadczeniach przekraczających nasze siły. Powierza nas Jego prowadzeniu i opiece, prosząc, by nie dopuścił, aby pokusa nas przytłoczyła, lecz by umocnił nas swoją łaską, gdyż „każdy doskonały dar pochodzi z góry, zstępując od Ojca świateł”. Podczas gdy nieuporządkowane pragnienie poczyna i rodzi grzech, nasz Ojciec Niebieski ofiarowuje mądrość, siłę i wybawienie wszystkim, którzy Mu ufają.
Próby, pokusy i doświadczenia
Aby pełniej zrozumieć tę prośbę, warto odróżnić zewnętrzne próby od wewnętrznych pokus. Zewnętrzne próby to trudności, cierpienia i udręki, przez które Bóg pozwala nam przechodzić w tym życiu — choroba, prześladowanie, ubóstwo, strata, niesprawiedliwość i tym podobne. Próby te, choć bolesne, nie są złe same w sobie. Wynikają z upadłego stanu naszego świata wskutek grzechu pierworodnego, a Boża Opatrzność dopuszcza je, abyśmy wzrastali w świętości i upodabniali się do Chrystusa. Wystawiają naszą wiarę na próbę, oczyszczają naszą miłość i uwalniają nas od przywiązań do spraw tego świata. W tym sensie Bóg dopuszcza je dla naszego dobra, nawet gdy wynikają ze złych okoliczności, intencji lub naszego upadłego stanu.
Zewnętrzne próby mogą wywoływać poczucie ucisku — duchowego ciężaru, który obciąża duszę. Ten ucisk, podobnie jak sama próba, nie jest grzechem, lecz stanowi część cierpienia, które Bóg dopuszcza. Gdy znosimy te ciężary z Bożą łaską, wzrastamy w cnocie i coraz doskonalej upodabniamy się do Chrystusa, który zniósł największe ze wszystkich udręk.
Kiedy jednak nie polegamy na łasce, lecz zamiast tego ulegamy lękowi, pragnieniu zemsty lub użalaniu się nad sobą, narażamy się na popadnięcie w obsesję — nieuporządkowane wewnętrzne skupienie na samym cierpieniu. Ta forma wewnętrznej walki, często będąca mieszaniną lęku, egoizmu i polegania na własnych siłach, może sprowadzić duszę na mroczną i bolesną drogę. W tej prośbie błagamy więc Boga, aby uchronił nas przed takim duchowym zamętem. Jest to modlitwa o to, by nasza odpowiedź na udrękę pozostawała zakorzeniona w łasce, zamiast ulegać zniekształceniu przez grzech i słabość — tak aby próby uświęcały duszę, a nie pogrążały jej w ciemności.
Obsesję mogą również podsycać wewnętrzne pokusy — skłonności do grzechu, które rodzą się w sercu i często są rozbudzane przez świat, ciało lub diabła. Choć Bóg nigdy nie jest przyczyną pokusy, niekiedy ją dopuszcza, abyśmy mogli wzrastać w cnocie, pokorze i coraz głębszym poleganiu na Jego łasce.
W życiu duchowym próby i pokusy są sprawdzianami, które dają sposobność do wzrastania w cnocie, umacniając nasz opór wobec grzechu i naszą wierność łasce. Kiedy modlimy się: „I nie wódź nas na pokuszenie” lub „Nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie”, prosimy Ojca, aby nie pozwolił, by sprawdziany, wobec których stajemy — czy to zewnętrzne, czy wewnętrzne próby i pokusy — stały się okazjami do duchowej ruiny. Nie prosimy, aby oszczędzono nam wszelkiego cierpienia, gdyż cierpienie zjednoczone z Chrystusem ma wymiar odkupieńczy. Modlimy się raczej o to, by nasze cierpienia nie zostały zmarnowane ani zniekształcone przez naszą własną słabość, prowadząc do obsesji, rozpaczy, buntu lub grzechu.
Poddanie próbie jako środek uświęcenia
Kiedy stajemy wobec próby, często od razu modlimy się, by została od nas oddalona. Gdy jednak nie ustępuje, możemy się zastanawiać, dlaczego nas to spotyka, i popadać w zniechęcenie. W takich chwilach warto pamiętać, że Bóg w swojej nieskończonej mądrości wie, czego każda dusza potrzebuje do uświęcenia. Wie, co dopuścić, a czego nie. W całym Piśmie Świętym widzimy, że Bóg pozwala, by Jego umiłowane dzieci były poddawane próbom, aby umocnić ich ufność, pomnożyć ich cnoty i przygotować je do chwały.
Pomyśl o Abrahamie. Bóg poddał go próbie, prosząc, by złożył w ofierze swojego jedynego syna, Izaaka. Choć ten nakaz musiał przeszyć jego serce, Abraham odważnie okazał posłuszeństwo w wierze, ufając, że Bóg nadal może spełnić swoją obietnicę. Trudno sobie wyobrazić, jak głęboka musiała być w owej chwili ufność Abrahama wobec Boga. Ostatecznie Bóg nie dopuścił do złożenia ofiary, lecz nagrodził posłuszeństwo Abrahama, oznajmiając: „Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi swego syna, jedynego, którego masz” (Księga Rodzaju 22:12). Próba potwierdziła wiarę Abrahama i ją oczyściła, dzięki czemu stał się on naszym ojcem w wierze.
Święty Piotr pisze o wartości naszych prób: „Dlatego radujecie się, choć teraz na krótko musicie doznać smutku z powodu rozmaitych prób, aby autentyczność waszej wiary, cenniejszej od przemijającego złota, które przecież próbuje się w ogniu, okazała się ku chwale, sławie i czci przy objawieniu Jezusa Chrystusa” (1 List św. Piotra 1:6–7). Jak ogień oczyszcza złoto, tak próby oczyszczają duszę. To oczyszczenie pozwala nam pełniej wypełniać nasz najwyższy obowiązek: oddawać chwałę Bogu.
Wytrwałe znoszenie prób jest Bożym paradoksem — odzwierciedla największy ze wszystkich paradoksów: Krzyż. Próby i pokusy, które Bóg dopuszcza, uczą nas pokory, odsłaniając naszą słabość, a zarazem mają moc nas wywyższyć, skłaniając do głębszego polegania na Nim. Dzięki próbom dostrzegamy daremność polegania na sobie i uczymy się ufać jedynie mocy Boga, co daje nam udział w Zmartwychwstaniu Chrystusa, gdy zjednoczymy się z Jego Krzyżem.
Kiedy mówimy: „I nie wódź nas na pokuszenie”, prosimy o łaskę wytrwałości, abyśmy mogli doskonalej wypełniać pięć poprzednich próśb. Gdy pośród utrapień łaska zalewa nasze dusze, potrafimy przebaczać, tak jak nam przebaczono, ufać Bożej opatrzności — zwłaszcza tak, jak jest nam ona ofiarowana w Eucharystii — i dostosowywać się do Jego świętej woli, nawet w cierpieniu. W ten sposób nasze próby stają się środkiem, dzięki któremu przychodzi Jego Królestwo, a Jego świętość objawia się w nas i przez nas.
Nasz wzór i źródło siły
Ludzkie życie naszego Pana jest źródłem wszelkiej łaski i miłosierdzia, a także naszym doskonałym wzorem świętości. Ojciec nie oczekuje od nas niczego innego niż to, czego oczekiwał od swojego Syna. Przez całe swoje ludzkie życie Jezus dawał przykład wytrwałości w próbach i pokusach. Jeden z najbardziej wyrazistych przykładów widzimy na początku Jego publicznej działalności, gdy dobrowolnie udaje się na pustynię, aby pościć, modlić się i być kuszonym przez diabła przez czterdzieści dni i nocy.
„Wtedy Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. Pościł przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, a potem odczuł głód. Wówczas przystąpił do Niego kusiciel i powiedział: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rozkaż, żeby te kamienie stały się chlebem»” (Ewangelia według św. Mateusza 4:1–3).
Pierwszą rzeczą, na którą należy zwrócić uwagę w tym fragmencie, jest to, że to „Duch” prowadzi Jezusa na pustynię, a nie diabeł. Próba i pokusy na pustyni nie zostały Mu narzucone; Jezus dobrowolnie je wybrał, zgodnie z dopuszczającą wolą swojego Ojca. Choć Bóg ma tylko jedną boską wolę, teologowie rozróżniają Jego wolę pozytywną — przez którą bezpośrednio chce dobra — oraz Jego wolę dopuszczającą, przez którą pozwala, by wydarzyły się pewne zło lub próby, nie jako cele, lecz jako środki do większego dobra: naszego uświęcenia i Jego chwały.
Jedna wola Boga obejmuje wszystko, co prawdziwe, dobre i doskonałe. Kiedy to, co jest dla nas dobre, wymaga zwycięstwa nad próbą lub pokusą, nazywamy to dopuszczającą wolą Boga — zawsze ukierunkowaną na najwyższe dobro: aby przyszło Jego Królestwo i aby Jego chwała była pomnażana.
Na początku publicznej działalności Jezusa dopuszczająca wola Ojca skierowała Go na pustynię, aby przezwyciężył pokusę — nie dlatego, że Jezusowi groziło popełnienie grzechu, lecz dlatego, że przyszedł odkupić naszą upadłą ludzką naturę, stawiając czoła każdej pokusie i przezwyciężając je w doskonałej wierności Ojcu.
Czterdzieści dni postu, pokus i prób Jezusa odpowiada czterdziestu latom wędrówki Izraela po pustyni, a zarazem stanowi wobec nich wyraźny kontrast. W przeciwieństwie do Izraelitów, którzy szemrali, wątpili i buntowali się, Jezus pozostaje doskonale posłuszny. Odczuwa głód, a jednak opiera się pokusie zamienienia kamieni w chleb. Jest nakłaniany, by wypróbować opatrzność Ojca i opiekę aniołów, lecz odmawia wystawienia swojego Ojca na próbę. Otrzymuje propozycję objęcia wszystkich królestw świata, a jednak wybiera Królestwo Niebieskie. W każdej próbie zwycięża nie mocą, lecz miłością, pokorą i doskonałym posłuszeństwem Ojcu.
Zwycięstwo Jezusa na pustyni jest naszym zwycięstwem, jeśli pozostajemy z Nim zjednoczeni. Nie unikał pokusy; wszedł w nią i pokazał nam drogę przez nią, obdarzając nas swoją boską siłą, byśmy postępowali tak jak On. Kiedy jesteśmy kuszeni — czy to przez wewnętrzne nieuporządkowanie, czy przez zewnętrzną próbę — musimy pamiętać, że nasz Pan przeszedł tę drogę przed nami. On zna pustynię. Przemierzał ją, pościł na niej, cierpiał na niej i ją uświęcił. A teraz towarzyszy nam na naszych własnych pustyniach, umacniając nas swoją łaską, karmiąc nas swoim Słowem i strzegąc nas przez swoich aniołów.
Gdy modlimy się: „Nie wódź nas na pokuszenie”, nie prosimy o to, by całkowicie ominęła nas pustynia. Prosimy o siłę, by dobrze przetrwać ten czas, oprzeć się kłamstwom diabła i wyjść z niego wierniejsi, pokorniejsi i bardziej upodobnieni do Chrystusa. Pustynia nie jest miejscem klęski; jest miejscem oczyszczenia i zwycięstwa, gdy przemierzamy ją z Jezusem.
Nasze wytrwanie na pustyni w zjednoczeniu z naszym Panem usuwa pierwszą z dwóch wielkich przeszkód, które napotykamy, starając się wypełnić naszą najwyższą i najchwalebniejszą misję: wołać przez całą wieczność: „Święty, Święty, Święty jest Pan Bóg Wszechmogący”. Drugą przeszkodę — samo zło — rozważymy przy następnej i ostatniej prośbie Modlitwy Pańskiej. Na razie modlimy się, by Bóg dał nam moc do przezwyciężenia każdej pokusy i próby, którą dopuszcza, wiedząc, że zwycięstwo przynosi Mu chwałę i zapewnia nam przynależność do Jego Królestwa.
Dar Ducha Świętego: rozum
Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu łączą prośbę „Nie wódź nas na pokuszenie” z darem rozumu, jednym z siedmiu darów Ducha Świętego. Ten Boży dar udziela duchowego wglądu, który pozwala nam:
- Dostrzegać prawdziwą naturę pokusy.
- Odróżniać to, co naprawdę dobre, od tego, co tylko wydaje się dobre.
- Rozpoznawać subtelne podstępy nieprzyjaciela.
Nie możemy opierać się pokusom i wytrwać w próbach samym tylko ludzkim wysiłkiem — potrzebujemy Bożego światła. Dar rozumu:
- Oświeca umysł, by rozpoznawał grzech i jego konsekwencje.
- Umacnia serce Bożą Prawdą, abyśmy nie ulegali pokusie.
- Odwraca wolę od okazji do grzechu, w których nasza słabość mogłaby zostać wykorzystana.
Pokusa często skrywa grzech pod pozorem dobra. Bez daru rozumu możemy:
- Usprawiedliwiać grzeszne postępowanie.
- Godzić się na kompromisy kosztem cnoty moralnej.
- Nie dostrzegać wiecznych konsekwencji wyborów, które wydają się błahe lub obojętne.
Dzięki darowi rozumu nasze umysły zostają oświecone. Widzimy pokusę taką, jaka jest naprawdę: jako sidło, które ma nas odciągnąć od Boga i Jego chwały.
Dar rozumu jest niezbędny w naszych codziennych zmaganiach duchowych — szczególnie jednak do wytrwania aż do końca. Jak zaświadcza św. Paweł: „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości…” (2 Tymoteusza 4:7–8)
Gdy modlimy się: „Nie wódź nas na pokuszenie”, prosimy o:
- Łaskę wytrwania.
- Rozeznanie, by rozpoznawać sidła nieprzyjaciela.
- Siłę, by biec z oczami utkwionymi w Chrystusie.
O tę samą łaskę prosimy także w modlitwie Zdrowaś Maryjo: „…teraz i w godzinę śmierci naszej”. W godzinie śmierci staniemy wobec wielkiej pokusy — ale zostanie nam też ofiarowana niezrównana łaska: łaska wytrwania aż do końca pod przewodnictwem daru rozumu.
Błogosławieństwo: „Błogosławieni czystego serca”
Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu łączą szóstą prośbę Modlitwy Pańskiej z szóstym błogosławieństwem: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mateusza 5:8). Wyrażenie „czystego serca” często tłumaczy się jako „nieskalanego serca”, co oznacza skupienie wyłącznie na Bogu, bez podziału między wiele innych pragnień, które kuszą nas, byśmy odwrócili się od Boga.
Prośba „Nie wódź nas na pokuszenie” doskonale współbrzmi z czystością serca opisaną w tym błogosławieństwie. Mieć czyste serce to być niepodzielnym w oddaniu Bogu: pragnąć Go ponad wszystko i odrzucać wszystko, co mogłoby nas od Niego oddalić.
Ludzie czystego serca to ci, których wzrok utkwiony jest wyłącznie w Bogu. Ich serc nie zaciemnia nieczystość, nie dzielą nieuporządkowane przywiązania ani nie osłabia nawykowy grzech. Przeciwnie, starają się zachować sanktuarium swoich dusz w czystości, strzegąc swoich pragnień i intencji przed wszystkim, co mogłoby skazić ich komunię z Bogiem.
Dar rozumu umożliwia tę czystość, oświecając duszę, aby rozpoznawała pokusę, przejrzała ułudę grzechu i wytrwale wybierała to, co prowadzi do zjednoczenia z Bogiem. Pomaga nam rozpoznać nasze największe dobro — Królestwo Niebieskie i wieczną chwałę Ojca — oraz oczyścić każde przywiązanie, które nie służy temu celowi.
Oto nagroda obiecana w tym błogosławieństwie: „Albowiem oni Boga oglądać będą”. Mieć czyste serce to już teraz żyć w oczekiwaniu na uszczęśliwiające widzenie Boga, oglądać Go już teraz przez zasłonę wiary i tęsknić za dniem, w którym ta zasłona zostanie podniesiona, a my ujrzymy Go twarzą w twarz.
Porządkowanie naszych pragnień
W podzielonym sercu pokusa przybiera na sile. Gdy nasze pragnienia są nieuporządkowane, stajemy się podatni na sidła nieprzyjaciela. Gdy nasze pragnienia są właściwie uporządkowane, pokusa traci swoją moc. Taki jest cel szóstej prośby: aby nasze pragnienia zostały oczyszczone, uporządkowane i umocnione, tak byśmy pozostali wierni nawet pośród próby.
Czy twoje serce jest podzielone, a pragnienia nieuporządkowane?
- Czy bardziej pragnę wygody niż świętości?
- Czy bardziej szukam aprobaty niż prawdy?
- Czy dążę raczej do natychmiastowego zaspokojenia pragnień niż do wiecznej nagrody?
Porządkowanie naszych pragnień oznacza dążenie do tego, by mieć czyste serce — serce niepodzielne — skupione wyłącznie na Bogu, Jego chwale i naszym udziale w tej chwale. Gdy pojawiają się pokusy i próby, ludzie czystego serca widzą w nich sposobności do wzrastania w świętości dzięki łasce, przez zjednoczenie z Chrystusem i odnoszenie wraz z Nim zwycięstwa.
- Czy pragnę czystego serca, skupionego jedynie na Bogu i na środkach prowadzących do zjednoczenia z Nim?
- Czy modlę się, aby Duch Święty oświecał mój umysł darem rozumu, bym umiał odróżnić to, co prawdziwie dobre, od zwodniczości grzechu?
- Czy mocno utwierdzam swoją wolę w woli Bożej i odrzucam wszystko, co sprzeciwia się budowaniu Jego Królestwa?
Cierpienia i utrapienia są częścią naszego życia w stanie upadłej natury. Nie modlimy się „Nie wódź nas na pokuszenie” dlatego, że boimy się prób i cierpienia. Modlimy się tymi słowami, ponieważ pokornie uznajemy swoją słabość i potrzebę łaski. To pokorne uznanie przemienia nasze rozumienie zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych utrapień, pomagając nam dostrzegać w nich nie przeszkody, od których trzeba uciekać, lecz stopnie prowadzące ku uświęceniu.
Jakie zewnętrzne próby wystawiają cię na największe pokusy?
- Choroba?
- Prześladowanie?
- Ubóstwo?
- Strata?
- Niesprawiedliwość?
- Coś innego?
Sam fakt, że coś sprawia ból, nie oznacza, że należy to wyeliminować. Rozważ Mękę Chrystusa. Zarówno Jego ból fizyczny, jak i duchowy były dotkliwsze, niż potrafimy sobie wyobrazić. Mógł ofiarować swoje życie w dowolnie wybrany sposób, lecz wybrał sposób najbardziej bolesny, aby wejść w nasze najboleśniejsze chwile i obdarzyć je łaską potrzebną do przemienienia ich w przejawy Bożej chwały i naszego szczęścia — błogosławionej szczęśliwości.
Ta prośba wzywa nas do czujności i wytrwałego dążenia do tego celu. Dostosowujemy nasze pragnienia do tej prośby, gdy staramy się żyć z duchową uważnością, świadomi, że nieprzyjaciel krąży jak lew ryczący (por. 1 P 5:8) i że nawet nasze najmocniejsze postanowienia muszą być wspierane przez stałą modlitwę, łaskę sakramentalną i zdyscyplinowaną miłość.
Grzech może nas opanować w jednej chwili, jeśli zabraknie nam czujności. A ta czujność musi trwać aż do końca, także w naszej ostatniej godzinie — abyśmy ukończyli bieg i zdobyli wieniec sprawiedliwości w Królestwie Bożym.
Najłatwiej to osiągnąć, gdy pełne nadziei i gotowości znoszenie każdej próby oraz pokonywanie każdej pokusy stają się naszym nawykiem. Kiedy tak się dzieje, znajdujemy radość w podejmowanych ofiarach, dostrzegamy wartość prób, które znosimy, i odkrywamy mądrość odrzucania wszelkiej głupoty, której kusi nas, by ulec.
- Czy znajduję radość w ofierze?
- Czy dostrzegam wartość znoszenia każdej próby z miłością?
- Czy dostrzegam niedorzeczność pokusy i pragnę odrzucić ją natychmiast i z całą stanowczością?
Ta radość, dostrzegana wartość i tęsknota kształtują nasze pragnienia, dając nam udział nie tylko w Męce Chrystusa, lecz także w Jego żarliwości — Jego gorliwości i determinacji. Ta modlitwa obejmująca całe nasze życie czyni nas odważnymi i silnymi zwycięzcami nad złem, prawdziwymi synami i córkami Ojca w Niebie.
Zanoś tę prośbę za siebie i za wszystkich ludzi objętych słowem „nas” w tej modlitwie, za wszystkich, którzy są członkami Mistycznego Ciała Chrystusa, Kościoła:
Panie, umacniaj nas, abyśmy zwycięsko przechodzili każdą Bożą próbę, którą dopuszczasz.
Modląc się, wyczekuj z nadzieją czasu, gdy twoje życie wewnętrzne będzie tak zgodne z Bogiem, że nawet pokusa stanie się okazją do wzrastania w świętości. Módl się o to, by kochać Boga z taką czystością, taką wiernością i tak niepodzielnym oddaniem serca, aby twoim największym pragnieniem było oddawanie Mu chwały — i aby nic nigdy nie zdołało cię od Niego odwieść.
Módlmy się:
Ojcze nasz, Najświętszy i pełen chwały Boże, przeprowadź nas, Twoje dzieci, bezpiecznie przez każdą pokusę, każde utrapienie i każdą próbę, które w swojej mądrości i doskonałej miłości dopuszczasz dla naszego uświęcenia. Daj nam jasno rozumieć każdą próbę i pokusę, abyśmy mogli rozeznać Twoją wolę, która demaskuje wszelki podstęp. Uwolnij nas od dręczących myśli i umocnij nas w naszej słabości. Chroń nas przed wszystkim, co mogłoby nas przytłoczyć, i udziel nam siły Twojego Boskiego Syna, abyśmy z radością i całym sercem znosili każdą próbę, z którą przychodzi nam się mierzyć teraz i aż do końca, gdy ustaną wszelkie próby.
Rozdział dziewiąty: „Zbaw nas…”

Wydanie w miękkiej oprawie – E-book Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – i więcej!
