അധ്യായം നാല്: “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ”

ശരിയായ ക്രമത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആത്മാവിന്റെ പ്രഥമവും പരമവുമായ ആഗ്രഹം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും അവിടുത്തേക്ക് ആരാധന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. കാരണം, എല്ലാ മഹത്ത്വത്തിനും ബഹുമാനത്തിനും സ്തുതിക്കും അവിടുന്ന് അർഹനാണ്: “ഞങ്ങളുടെ കർത്താവും ദൈവവുമായ അങ്ങ് മഹത്ത്വവും ബഹുമാനവും ശക്തിയും സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യനാണ്. എന്തെന്നാൽ, അങ്ങ് സകലതും സൃഷ്ടിച്ചു; അങ്ങയുടെ തിരുഹിതത്താൽ അവ ഉണ്മയിലെത്തുകയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു” (വെളിപാട് 4:11).

മുൻ അധ്യായത്തിൽ നാം കണ്ടതുപോലെ, ഈ പരമമായ അഭിലാഷം കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആദ്യ യാചനയിൽ പൂർണമായി പ്രകടമാകുന്നു: “അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ.” എന്നാൽ ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ഉന്നതീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് നമ്മെ മറ്റൊരു അഭിലാഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ നാമത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുന്നതിൽനിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഉദിക്കുന്ന അഭിലാഷമാണത്: ഓരോ ആത്മാവിലും അവിടുന്ന് വാഴുന്നതു കാണാനുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്താൽ നിറഞ്ഞ്, നമ്മിലും വാഴാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇതാണ് രണ്ടാമത്തെ യാചനയുടെ സാരം: “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ!”

ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള ആഗ്രഹം

ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം ആസ്വദിക്കാനും അതിൽ പങ്കുചേരാനുമുള്ള ആഗ്രഹമാണ് ഈ രണ്ടാമത്തെ യാചന പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതെന്നും അതുവഴി “നാം ദൈവത്തിൽ നമ്മെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്നും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സ്വാർഥമായ ആഗ്രഹമല്ല; കാരണം, നാം തന്റെ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുക എന്ന നമ്മുടെ പരമമായ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമാണത്. ദൈവത്തിൽ നമ്മെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥം, തന്റെ മഹത്ത്വപൂർണമായ രാജ്യത്തിൽ നമുക്കു പങ്കുനൽകിക്കൊണ്ട് ദൈവം നമ്മിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനും നമുക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ്. നമ്മോടുതന്നെ നമുക്കുണ്ടാകാവുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ രൂപമാണിത്. മറ്റുള്ളവരെ നമ്മെപ്പോലെതന്നെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, അവരോടു നമുക്കുണ്ടാകാവുന്ന ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് ഇതു നമ്മെ നയിക്കുന്നു.

ഏറ്റവും വലിയ കൽപന ഏതാണെന്ന് ഒരു നിയമജ്ഞൻ യേശുവിനോടു ചോദിച്ചപ്പോൾ അവിടുന്ന് നൽകിയ മറുപടി ഓർക്കുക:

“ഒന്നാമത്തേത് ഇതാണ്: ‘ഇസ്രായേലേ, കേൾക്കുക! നമ്മുടെ ദൈവമായ കർത്താവു മാത്രമാണ് കർത്താവ്! നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണാത്മാവോടും പൂർണമനസ്സോടും പൂർണശക്തിയോടുംകൂടെ സ്നേഹിക്കണം.’ രണ്ടാമത്തേത് ഇതാണ്: ‘നിന്റെ അയൽക്കാരനെ നിന്നെപ്പോലെതന്നെ സ്നേഹിക്കണം.’ ഇവയെക്കാൾ വലിയ മറ്റൊരു കൽപനയുമില്ല” (മർക്കോസ് 12:29–31).

ഈ രണ്ടു കൽപനകളും നിത്യനിയമത്തിന്റെ സംഗ്രഹമാണ്. സുവിശേഷം മുഴുവന്റെയും സാരം അവയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആദ്യ രണ്ടു യാചനകളിൽ അവ വ്യക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

ആദ്യം, ദൈവം ആരായിരിക്കുന്നുവോ അതിനെപ്രതി നാം അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു; തുടർന്ന് നമ്മെത്തന്നെയും നമ്മുടെ അയൽക്കാരനെ നമ്മെപ്പോലെതന്നെയും സ്നേഹിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ ഒന്നാമതായി സ്നേഹിക്കുന്നത്, നാമും സകല മനുഷ്യരും ദൈവരാജ്യത്തിൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിലേക്കു നമ്മെ അനിവാര്യമായി നയിക്കുന്നു—ഇപ്പോൾ കൃപയാലും, കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന മഹത്ത്വത്തിലും.

തന്റെ ദിവ്യമഹത്ത്വത്തിൽ നാം പങ്കുചേരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്ന മഹാപുരോഹിത പ്രാർത്ഥനയിൽ യേശു ഇത് മനോഹരമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു:

“നാം ഒന്നായിരിക്കുന്നതുപോലെ അവരും ഒന്നായിരിക്കേണ്ടതിന്, അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയ മഹത്ത്വം ഞാൻ അവർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അവരിലും അങ്ങ് എന്നിലും ആയിരിക്കുന്നതിലൂടെ അവർ ഒന്നായി പൂർണതയിലെത്തട്ടെ. അങ്ങനെ അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്നും, അങ്ങ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെതന്നെ അവരെയും സ്നേഹിച്ചുവെന്നും ലോകം അറിയട്ടെ. പിതാവേ, അവർ അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയ സമ്മാനമാണ്. ഞാൻ ആയിരിക്കുന്നിടത്ത് അവരും എന്നോടൊപ്പം ആയിരിക്കണമെന്നും, ലോകസ്ഥാപനത്തിനുമുമ്പേ അങ്ങ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചതിനാൽ എനിക്കു നൽകിയ മഹത്ത്വം അവർ കാണണമെന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 17:22–24).

ഈ നിത്യസത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത്, നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ നിഷേധാത്മക ധാരണകൾക്കുമുള്ള പരിപൂർണമായ പ്രതിവിധിയാണ്. പിതാവ് പുത്രനു നൽകിയ സമ്മാനമാണ് നാം. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയല്ല യേശു നമ്മെ വീണ്ടെടുത്തത്. ഇത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ബലഹീനതകളെയും പാപങ്ങളെയും പരാജയങ്ങളെയും ദുരന്തങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി നാം നമ്മെത്തന്നെ നിർവചിക്കുകയില്ല. പകരം, ക്രിസ്തുവിൽ മാത്രം നാം നമ്മുടെ സ്വത്വം കണ്ടെത്തുന്നു. താൻ പിതാവുമായി ഒന്നായിരിക്കുന്നതുപോലെ നാം തന്നോടും ഒന്നാകണമെന്നും, തന്റെ നിത്യമഹത്ത്വത്തിൽ നാം പങ്കുചേരണമെന്നുമുള്ള അവിടുത്തെ ആഗ്രഹം നാം ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ ദത്തുമക്കളായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണയെ മുഴുവനായി പുനർരൂപപ്പെടുത്തുന്നു. നിത്യസത്യത്തിലല്ല, മറിച്ച് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ “രാജ്യം” മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന, പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്ന എണ്ണമറ്റ സ്വത്വങ്ങൾ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്. ലൗകികവിജയം, കഴിവുകൾ, സമ്പത്ത്, സാമൂഹികപദവി, ശാരീരികരൂപം എന്നിവ അതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

ഇതിനു തികച്ചും വിപരീതമായി, ദൈവരാജ്യത്തിലെ നമ്മുടെ പൗരത്വം ഭൗമികമായ എല്ലാ വർഗീകരണങ്ങൾക്കും സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അതീതമായ ഒരു സ്വത്വം നമുക്കു നൽകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മൗതികശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളെന്ന നിലയിൽ, അവിടുത്തെ നിത്യരാജത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്ന രാജകീയ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമാണ് നാം. ലൗകികവിജയമോ പരാജയമോ, ആരോഗ്യമോ രോഗമോ, അംഗീകാരമോ ആരും അറിയാത്ത അവസ്ഥയോ നാം അനുഭവിച്ചാലും ഈ സ്വത്വം മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു. അത് അചഞ്ചലമാണ്. കാരണം, നമ്മുടെ സ്വന്തം യോഗ്യതകളിലോ പരിശ്രമങ്ങളിലോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ പരിപൂർണ ബലിയിലുമാണ് അത് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. ആ ബലിയിലൂടെയാണ് അവിടുത്തെ മൗതികശരീരമായ സഭയെന്ന നിലയിൽ നാം അവിടുത്തെ ജീവന്റെ പങ്കാളികളാക്കപ്പെടുന്നത്.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സർവശക്തനായ സ്രഷ്ടാവും പരിപാലകനും, “ഞാൻ ആകുന്നു” എന്ന മഹോന്നതനും, സകലത്തിന്റെയും ആദിയും അന്തവുമായ ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുകയും നമ്മോട് ഒന്നാവുകയും തന്റെ നിത്യമഹത്ത്വത്തിൽ നമുക്കൊരു പങ്കു നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, പിന്നെ മറ്റെന്തിനാണ് പ്രാധാന്യമുള്ളത്? മറ്റൊന്നിനുമില്ല! ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിലും മഹത്ത്വത്തിലും പങ്കുചേരുക എന്നതാണ് അവിടുന്ന് നമുക്കു നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ വാഴ്ചയ്ക്ക് പൂർണമായി കീഴടങ്ങിക്കൊണ്ട് “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നാം ആ സമ്മാനം സ്വീകരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ നാം ദൈവത്തിൽ നമ്മെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ഈ യാചനയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദപ്രയോഗം elthétō hē basileía sou എന്നാണ്. പലപ്പോഴും “രാജ്യം” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന basileía എന്ന നാമം ഒരു ഭൂപ്രദേശത്തെക്കാൾ ഏറെ വിപുലമായ അർഥം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നതുപോലെ, “പുതിയനിയമത്തിൽ basileia എന്ന പദം ‘രാജത്വം’ (ഭാവവാചകനാമം), ‘രാജ്യം’ (വസ്തുവാചകനാമം), അല്ലെങ്കിൽ ‘ഭരണം’ (ക്രിയാവാചകനാമം) എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്താം” (കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം #2816). elthétō എന്ന ക്രിയയ്ക്ക് “വരുക” അല്ലെങ്കിൽ “എത്തിച്ചേരുക” എന്നാണ് അർഥം. അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപത്തിലുള്ള ഈ ക്രിയ ശക്തവും നിർണായകവുമായ ഒരു യാചന പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു: “അതു വരട്ടെ!!!”—അടിയന്തരമായി, നിർണായകമായി, പൂർണമായി. ദൈവത്തിന്റെ രാജത്വവും രാജ്യവും ഭരണവും വരട്ടെ! ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം പൂർണമായി യാഥാർഥ്യമാകണമെന്ന ഉത്കടമായ ആകാംക്ഷയോടും സജീവമായ ആഗ്രഹത്തോടും കൂടിയാണ് ഈ പ്രാർഥന ചൊല്ലുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം ഭൂമിയിൽ കൂടുതൽ പൂർണമായി സ്ഥാപിതമാകണമെന്ന യാചന മാത്രമല്ല ഈ പദപ്രയോഗം; അവിടുത്തെ ദൈവിക രാജത്വത്തിനും ഭരണത്തിനും വിധേയരാകുമെന്ന പ്രതിജ്ഞകൂടിയാണ്.

നമുക്കും എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ദൈവരാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാം അന്ധരോ പ്രകാശത്തിനു നേരെ കണ്ണടയ്ക്കുന്നവരോ പോലെയാണെന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസ് മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. ദൈവരാജ്യം “വരണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും കാണുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ദൈവഭരണത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന് അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം “മനുഷ്യർക്കു വെളിപ്പെടണമേ” എന്നാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത് (കാണുക: ഗിരിപ്രഭാഷണത്തെക്കുറിച്ച് II.6.20).

ഈ യാചനയിൽ നാം മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു:

• ക്രിസ്തു നമ്മിൽ തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് കൃപയാൽ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പൂർണമായി വാഴണമേ.
• സഭ ലോകമെങ്ങും വ്യാപിക്കുകയും തഴച്ചുവളരുകയും ചെയ്യണമേ.
• മഹത്ത്വത്തിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ അന്തിമ പുനരാഗമനം വേഗത്തിലാകണമേ.

നമ്മുടെ “ഇടയിലുള്ള” രാജ്യം

ദൈവരാജ്യം എപ്പോൾ വരും? ചില ഫരിസേയർ യേശുവിനോടു ചോദിച്ച ചോദ്യമായിരുന്നു ഇത്. അവിടുന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവ് നിരീക്ഷിച്ചറിയാനാവില്ല. ‘നോക്കൂ, ഇതാ ഇവിടെ,’ എന്നോ ‘അതാ അവിടെ,’ എന്നോ ആരും പ്രഖ്യാപിക്കുകയുമില്ല. എന്തെന്നാൽ ഇതാ, ദൈവരാജ്യം നിങ്ങളുടെ ഇടയിലുണ്ട്” (ലൂക്കാ 17:20–21). ഈ ഭാഗത്ത് “ഇടയിൽ” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് ബന്ധസൂചകപദത്തിന് “ഉള്ളിൽ” എന്നും അർഥം നൽകാം. ഈ രണ്ട് അർഥങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

ഒന്നാമതായി, ദൈവരാജ്യം അവരുടെ ഇടയിലുണ്ടെന്ന് യേശു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടുന്ന് തന്നെക്കുറിച്ചുതന്നെയാണ് സൂചിപ്പിച്ചത്. യേശു തന്നെയാണ് രാജ്യം. ദൈവപുത്രന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൽത്തന്നെയാണ് രാജ്യം സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നതും ജീവിക്കപ്പെടുന്നതും. അവിടുന്നിലൂടെ അത് അവിടുത്തെ മൗതികശരീരം മുഴുവനിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു: ഭൂമിയിലും സ്വർഗത്തിലും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തുമുള്ള സഭയിലേക്ക്.

നമ്മുടെ “ഉള്ളിലുള്ള” രാജ്യം

ക്രിസ്തുവിന്റെ വാക്കുകൾ “ദൈവരാജ്യം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലാണ്” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, കർത്തൃപ്രാർഥനയിൽ “സ്വർഗങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന” എന്നു നാം പറയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസിന്റെ വ്യാഖ്യാനം നാം ഓർക്കുന്നു: “സ്വർഗങ്ങൾ” എന്നത് വിശുദ്ധരിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വാസത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവം വസിക്കുന്നിടത്തെല്ലാം സ്വർഗങ്ങളുണ്ട്; സ്വർഗങ്ങളുള്ളിടത്ത് ദൈവരാജ്യവുമുണ്ട്.

അതിനാൽ, നാം ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമാണെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ രാജ്യം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വാഴുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ യാഥാർഥ്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകണം. “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്ന പ്രാർഥന ഭാവിയിൽ യാഥാർഥ്യമാകേണ്ട ഒന്നിനുവേണ്ടിയുള്ള യാചനയും വർത്തമാനകാലത്തെ പ്രതിബദ്ധതയുടെ പ്രകടനവുമാണ്. ഈ പ്രാർഥന കൃപയുടെ ഉടമ്പടിയുടെ നവീകരണമാണ്; ദൈവത്തെ നമ്മുടെ രാജാവും ഭരണാധികാരിയുമായി നാം സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പുനഃസ്ഥിരീകരണമാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തും നമ്മുടെ മനസ്സുകളെ പ്രകാശിപ്പിച്ചും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളെ നയിച്ചും അവിടുത്തെ സത്യത്തിനനുസരിച്ച് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ പുനഃക്രമീകരിച്ചും അവിടുന്ന് തന്റെ രാജാധികാരം പ്രയോഗിക്കണമെന്നു നാം അപേക്ഷിക്കുന്നു.

ദൈവം മനുഷ്യവംശത്തെ ആദിമ നിഷ്കളങ്കതയുടെ അവസ്ഥയിൽ സൃഷ്ടിച്ചെങ്കിലും, പാപം നമ്മെ അവിടുത്തെ ദൈവിക സാന്നിധ്യത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തി. മനുഷ്യാവതാരത്തിലൂടെയും പീഡാനുഭവത്തിലൂടെയും യേശു നമ്മുടെ പാപത്തിന്റെ—ഉത്ഭവപാപത്തിന്റെയും നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങളുടെയും—കടം വീട്ടുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്; ദൈവത്വത്തെയും മനുഷ്യത്വത്തെയും അതിലും മഹത്ത്വപൂർണമായ രീതിയിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന പാലമായി അവിടുന്ന് മാറുകയും ചെയ്തു. ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ മാത്രമല്ല ഇനി നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; അവിടുത്തെ ത്രിത്വൈകജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തോടു ഒന്നാകാനാണ് ഇപ്പോൾ നമുക്കു ക്ഷണം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ അന്തർവാസം ക്രിസ്തുവിലൂടെ മാത്രമാണ് സാധ്യമാകുന്നത്.

ക്രിസ്തുവുമായുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യം മാമ്മോദീസയിൽ ആരംഭിക്കുന്നു; അപ്പോഴാണ് നാം അവിടുത്തെ മൗതികശരീരത്തോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നത്. അവിടുത്തിൽ, അവിടുത്തെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ മാത്രമാണ് നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന കൃപയുടെ രാജ്യം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ഈ സാന്നിധ്യം കൂദാശകളിലൂടെ, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിലൂടെ, പരിപോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാന ക്രിസ്തുവുമായുള്ള നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മയെയും നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള അവിടുത്തെ ഭരണത്തെയും ആഴപ്പെടുത്തുന്നു.

നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വ്യത്യസ്തമായ സന്തോഷങ്ങളും പോരാട്ടങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും പ്രലോഭനങ്ങളും പ്രത്യാശകളും അഭിലാഷങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ, നാം ക്രിസ്തുവിൽ ജീവിക്കുകയും ദൈവരാജ്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ നമ്മുടെ അനുദിന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്കിടയിലെ സമാനതകൾ എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളെയും മറികടക്കും. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുകയും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും സഭയാകുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏക മൗതികശരീരത്തോട് നമ്മെ അനുരൂപരാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഏക രാജ്യത്തിൽ നാം ഒരുമിച്ച് അംഗങ്ങളാകും.

സഭ: ഭൂമിയിലെ ദൃശ്യമായ രാജ്യം

കൂടുതൽ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, കൃപയുടെ രാജ്യം സഭ മുഴുവനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഭൂമിയിലെ ദൈവത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ രാജ്യമാണ് സഭ. ക്രിസ്തുവിന്റെ നിഷ്കളങ്ക മണവാട്ടിയെന്ന നിലയിൽ അവൾ വിശുദ്ധയാണ്; കൃപയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും പൂർണത അവൾക്കുണ്ട്. എങ്കിലും അവളുടെ അംഗങ്ങൾ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരാണെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും പൂർണതയിലേക്കുള്ള പാതയിലാണ്.

ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ചില വശങ്ങൾ ഇതിനകംതന്നെ പരിപൂർണ്ണമാണ്; ഉദാഹരണത്തിന്, കൂദാശകൾ. അപൂർണ്ണമായ രീതിയിൽ പരികർമ്മം ചെയ്യപ്പെട്ടാലും, ക്രിസ്തുതന്നെ അവയുടെ കാരണമായതിനാൽ അവ കൃപയുടെ പരിപൂർണ്ണ ഉപകരണങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, വിശ്വാസനിക്ഷേപവും—വിശുദ്ധ ലിഖിതവും അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യവും—പരിപൂർണ്ണമാണ്; പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ അത് പിഴവില്ലാതെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. പത്രോസിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികൾക്കും ക്രിസ്തു നൽകിയ വാഗ്ദാനം, വിശ്വാസത്തെയും ധാർമ്മികതയെയും സംബന്ധിച്ച നിർണ്ണായക പ്രബോധനങ്ങളുടെ അപ്രമാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നു. അതിനാൽ, സഭയുടെ അധികാരശ്രേണിയിലെ അംഗങ്ങളുടെ അപൂർണ്ണതകൾക്കിടയിലും, ദൈവം സഭയിലൂടെ വിശ്വാസനിക്ഷേപത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും പ്രയോഗത്തിൽ കൊണ്ടുവരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് പ്രത്യേകമായി സംഭവിക്കുന്നത് സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരത്തിലൂടെയാണ്: മാർപാപ്പയിലും അദ്ദേഹവുമായി കൂട്ടായ്മയിലുള്ള മെത്രാന്മാരിലും നിക്ഷിപ്തമായ, ദൈവിക സഹായമുള്ള സഭയുടെ സജീവമായ പ്രബോധനദൗത്യമാണിത്. വിശ്വാസവും ധാർമ്മികതയും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വാസനിക്ഷേപത്തെ ആധികാരികമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈ പ്രബോധനാധികാരമാണ്.

അതിനാൽ, സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം തന്റെ കൃപ പരിപൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന കൂദാശകളിൽനിന്നും തന്റെ സത്യം പരിപൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരത്തിൽനിന്നുമാണ് നാം ആരംഭിക്കുന്നത്. അവിടെനിന്ന്, ദൈവികജീവന്റെ ഈ പൂർണ്ണത നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും നമ്മെ ദൈവവുമായി ഐക്യപ്പെടുത്തുകയും ക്രിസ്തുവിൽ പരസ്പരമുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ നാം ആനന്ദിക്കുന്നു.

സഭയുടെ ജീവിതത്തെ നമ്മുടെ അനുദിനജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിൽ നമ്മുടെ ദൈനംദിന പ്രാർഥനയും കൂദാശകളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും കുമ്പസാരത്തിലും, പതിവായി പങ്കുചേരുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളുടെയും കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിന്റെയും നിർമ്മലവും വിശുദ്ധവുമായ പ്രബോധനങ്ങളോടു നാം ആഴമായ ആദരവ് വളർത്തുന്നു. ഈ പ്രബോധനങ്ങളെയും വിശുദ്ധരുടെ ജീവിതങ്ങളെയും നാം പതിവായി പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൂമിയിലെ ദൃശ്യമായ ദൈവരാജ്യമായ സഭയെ നാം ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ അനുദിനജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുമ്പോൾ, നമ്മുടെ എല്ലാ സഹോദരീസഹോദരന്മാരോടുമൊപ്പം നാം ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ഐക്യപ്പെടുകയും രാജാവിന്റെതന്നെ അവകാശികളാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ മക്കൾക്കുംവേണ്ടിയും അവരോടൊപ്പവുമുള്ള പ്രാർഥന

മുൻപത്തെ യാചനയിലെന്നപോലെ, “ഞങ്ങളുടെ” പിതാവേ…അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, നമുക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ മക്കൾക്കുംവേണ്ടിയാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്. ഇനിയും അനേകർ ദൈവരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമെന്ന പ്രത്യാശ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, സഭ മുഴുവനോടുമൊപ്പം ലോകം മുഴുവനുംവേണ്ടി നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു.

ഒന്നാമതായി, ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മുടെ സഹോദരീസഹോദരന്മാരായ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും ഈ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സഹായകരമാണ്. നമുക്കുവേണ്ടി ക്രിസ്തുതന്നെ പിതാവിനോട് അർപ്പിക്കുന്ന പ്രാർഥനയോടു നമ്മുടെ സ്വരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഐക്യപ്പെടുന്നു. ദൈവരാജ്യം വരണമേയെന്ന നമ്മുടെ യാചന ഒറ്റപ്പെട്ടോ സ്വാർഥതയോടെയോ പ്രാർഥിക്കാനുള്ളതല്ല. നമുക്കുവേണ്ടിയെന്നപോലെതന്നെ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രാർഥനയാണത്.

സഭയുടെ പൊതുപ്രാർഥനയായ ആരാധനക്രമത്തിലാണ് ഈ ഐക്യമുള്ള പ്രാർഥന ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്നത്. അതിൽ നാം ഒന്നായി ദൈവത്തോടു നിലവിളിക്കുന്നു; എല്ലാവരും കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായി ക്രിസ്തുവിനോട് അനുരൂപരാകാനും സഭ വിശുദ്ധിയിൽ വളരാനും നാം യാചിക്കുന്നു.

സുവിശേഷവത്കരണം: ദൈവരാജ്യം വ്യാപിപ്പിക്കൽ

“സ്വർഗങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ…അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ!” എന്ന പ്രാർഥനയിലെ “ഞങ്ങളുടെ” എന്ന പദം, ക്രിസ്തുവിനെ ഇനിയും അറിയാത്തവരെയും അവിടുത്തെ കൃപയിൽ ഇനിയും ജീവിക്കാത്തവരെയുംകൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. സഭയുടെ ദൗത്യം തന്റെ അംഗങ്ങളെ വിശുദ്ധീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, ലോകത്തെ സുവിശേഷവത്കരിക്കുക കൂടിയാണ്:

“അപ്പോൾ യേശു അടുത്തുവന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു: ‘സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ അധികാരവും എനിക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ നിങ്ങൾ പോയി, എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ; പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ അവർക്കു മാമ്മോദീസ നൽകുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിച്ചതെല്ലാം അനുസരിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുവിൻ. ഇതാ, യുഗാന്തംവരെ എന്നും ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും’” (മത്തായി 28:18–20).

ദൈവരാജ്യം വിശ്വാസത്തിൽ വളർത്തപ്പെട്ടവർക്കുമാത്രമുള്ളതല്ല; ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച ഓരോ ആത്മാവിനുംവേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ലോകം പലപ്പോഴും ക്രിസ്തുവിനോടും അവിടുത്തെ സഭയോടും ശത്രുത പുലർത്തുന്നു എന്നത് എല്ലാ ജനതകൾക്കും സുവിശേഷം എത്തിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ദൗത്യത്തിൽനിന്നു നമ്മെ പിന്തിരിപ്പിക്കരുത്. ഈ ദൗത്യത്തിനായി ഹൃദയപൂർവം അഭിലഷിക്കാനും, കർത്തൃപ്രാർഥന ചൊല്ലുന്ന ഓരോ തവണയും അതിനോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത പുതുക്കാനും നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വരാനിരിക്കുന്ന രാജ്യം

ഈ ജീവിതത്തിനാണ് പ്രഥമസ്ഥാനം എന്ന മട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നത് വളരെ സാധാരണമായ ഒരു പ്രവണതയാണ്. നാം ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതത്തെക്കാൾ കുറച്ച് യാഥാർഥ്യമുള്ളതും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അഗോചരവുമായ ഒന്നായി പരലോകജീവിതം പലപ്പോഴും തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നതും ആ രീതിയിൽ ജീവിക്കുന്നതും തെറ്റാണ്. മഹാസമുദ്രങ്ങളോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഒരു തുള്ളി വെള്ളംപോലെയാണ് ഈ ജീവിതം. നിത്യത ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല; ഈ ജീവിതം മരണംവരെ നിലനിൽക്കുന്നു; നിത്യതയ്ക്കായുള്ള ഒരു ഒരുക്കമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല അത്. പരീക്ഷിക്കപ്പെടാനും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്താനും നമ്മുടെ നിത്യഭാഗധേയം നിർണ്ണയിക്കാനുമുള്ള സമയമാണിത്. എന്നിട്ടും, ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനായി ഒരുങ്ങിക്കൊണ്ട് സ്വർഗത്തിലെ നിത്യജീവൻ എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കെത്താനുള്ള ഒരു മാർഗം മാത്രമായ ഈ ജീവിതത്തെ, അതിൽത്തന്നെ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യമായി നാം എത്രയോ തവണ കാണുന്നു.

ഈ യാചനയെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ, മതബോധനഗ്രന്ഥം ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അപ്പോൾ അവിടുന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെയും മരിച്ചവരെയും വിധിക്കുകയും തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയും പൂർത്തീകരണവുമായി പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യും: “ഈ യാചന ‘മാറാനാത്താ’ ആണ്, ആത്മാവിന്റെയും മണവാട്ടിയുടെയും നിലവിളി: ‘കർത്താവായ യേശുവേ, വരണമേ.’” ആ ഭാഗം തുടർന്ന് ആദിമസഭയിലെ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനായ തെർത്തുല്യനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: 

“‘പരിശുദ്ധനും സത്യവാനുമായ പരമാധികാരിയായ കർത്താവേ, ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരെ വിധിച്ച് ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തിനു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ അങ്ങ് ഇനിയും എത്രനാൾ വൈകും?’ എന്തെന്നാൽ, അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രതികാരം ലോകാവസാനത്തിനായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യം എത്രയും വേഗം വരണമേ!” (കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം #2817)

ക്രിസ്തു ഉടൻതന്നെ മഹത്വത്തിൽ മടങ്ങിവരുമെന്ന തീക്ഷ്ണമായ പ്രത്യാശയാണ് ഈ ഭാഗത്ത് നാം കാണുന്നത്—മാറാനാത്താ, കർത്താവായ യേശുവേ, വരണമേ! എത്ര മനോഹരമായ പ്രത്യാശയും ആഗ്രഹവുമാണിത്! ലോകമെങ്ങുമുള്ള പാപവും അരാജകത്വവും, അനേകം മുഖങ്ങളിൽ തെളിയുന്ന നിരാശയും, പാപത്തിന്റെ ദൂഷിതവലയത്തിൽ അകപ്പെട്ടവർ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയും കാണുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ മടങ്ങിവരവിലുള്ള ഉറച്ച പ്രത്യാശയോടെയാണ് നാം പ്രതികരിക്കുന്നത്.

ക്രിസ്തു “ജീവിക്കുന്നവരെയും മരിച്ചവരെയും വിധിക്കാൻ മഹത്വത്തോടെ വീണ്ടും വരുമെന്നും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന് അവസാനമുണ്ടാകുകയില്ലെന്നും” നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഏറ്റുപറയുമ്പോൾ, ആ ദിവസം വരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറപ്പോടെ അതിലേക്കു ദൃഷ്ടിപതിപ്പിക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. എപ്പോൾ? ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ. എന്നാൽ അവിടുന്ന് വീണ്ടും വരും; അന്ന് എല്ലാം മാറും. ദൈവം സകലരുടെയും ദൃശ്യനായ ഭരണാധികാരിയായിത്തീരും; അവിടുത്തെ രാജ്യം അതിന്റെ പൂർണതയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടും.

ഇത് വിശ്വസിക്കുന്നത്, ഭാവിയിൽ “സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന”, വ്യക്തതയില്ലാത്ത ഏതോ ഒരു സംഭവത്തെ ഏറ്റുപറയലല്ല. അത് സംഭവിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും! അതിനാൽ, ദൈവരാജ്യം വരണമേ എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, ആ ദിവസത്തിനുവേണ്ടിയാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്. ആ ദിവസത്തിനായി നാം ഒരുങ്ങിയിരിക്കണമെന്നും, നാം മാത്രമല്ല, എല്ലാ മനുഷ്യരും ഒരുങ്ങിയിരിക്കണമെന്നും നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു.

ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണതയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത്, ആ ദിവസത്തിനായി ജീവിക്കാനും നിരന്തരം ഒരുങ്ങാനും അതിൽ പ്രത്യാശവയ്ക്കാനുമുള്ള ഒരു വിശുദ്ധ പ്രതിബദ്ധതകൂടിയാണ്. ഇതാണ് നാം കാത്തിരിക്കുന്ന മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യം. ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയിലും മഹത്വത്തിലും പങ്കുചേരാൻ തുടങ്ങിയാൽ മാത്രമേ ആ രാജ്യത്തിൽ നമുക്കു പങ്കുചേരാനാകൂ.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം: ദൈവഭക്തി

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്ന പ്രാർഥനയെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങളിൽ ഒന്നായ ദൈവഭക്തി എന്ന ദാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവഭക്തി ബാഹ്യമായ ഭക്തിപ്രകടനങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല—പിതാവായ ദൈവത്തോടുള്ള മക്കൾക്കടുത്ത സ്നേഹത്തിലേക്കും ആദരവിലേക്കും വിധേയത്വത്തിലേക്കും ആത്മാവിനെ നയിക്കുന്ന ഒരു അതിസ്വാഭാവിക പുണ്യമാണത്.

താഴെപ്പറയുന്നവയ്ക്കു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കിക്കൊണ്ട് ദൈവഭക്തി എന്ന ദാനം നീതി എന്ന പുണ്യത്തെ പൂർണതയിലെത്തിക്കുന്നു:

• കടമകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, സ്നേഹത്താൽ ദൈവത്തിന് അർഹമായ ആരാധനയും ബഹുമാനവും നൽകുക.
• ദൈവത്തിന്റെ പിതൃസഹജമായ കരുതലിൽ ശിശുസഹജമായ വിശ്വാസത്തോടെ അവിടുത്തെ ആദരിക്കുക.
• ദൈവത്തിന്റെ രാജാധികാരത്തിൻകീഴിൽ സന്തോഷപൂർവമായ വിധേയത്വത്തോടെ ജീവിക്കുക.

ദൈവഭക്തി എന്ന ദാനം നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്:

• നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ലോകത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം കൂടുതൽ പൂർണമായി പുലരണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാൻ.
• അവിടുത്തെ പരിപാലനയിൽ ശിശുസഹജമായ ആശ്രയബോധം വളർത്താൻ.
• സ്നേഹമുള്ള പിതാവിനെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നതിൽ സ്നേഹനിഷ്ഠയുള്ള ഒരു മകൻ ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നതിലും ബഹുമാനിക്കുന്നതിലും ആനന്ദിക്കാൻ.

സ്വന്തം കഴിവുമാത്രം മതിയെന്ന ലോകത്തിന്റെ മനോഭാവത്തെയും ദൈവികാധികാരത്തിനെതിരായ കലാപത്തെയും ദൈവഭക്തി ചെറുക്കുന്നു. സ്വയംഭരണത്തെയും സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തെയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിൽ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഭരണം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ഭരണത്തിനു കീഴടങ്ങുന്നതിലാണ് യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളതെന്ന് ദൈവഭക്തി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ദൈവഭക്തി എന്ന ദാനം സഹോദരസ്നേഹവും വളർത്തുന്നു:

• നാമെല്ലാവരും ഒരേ പിതാവിന്റെ മക്കളും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അവകാശികളുമാണെന്ന നമ്മുടെ അവബോധത്തെ അത് ആഴപ്പെടുത്തുന്നു.
• ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ സഹോദരീസഹോദരന്മാരെ സ്നേഹിക്കാനും പിന്തുണയ്ക്കാനും സേവിക്കാനും അത് പ്രചോദനമേകുന്നു.
• എല്ലാവരും ദൈവത്തെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും അവിടുത്തെ ഭരണത്തിൻകീഴിൽ ജീവിക്കാനും ഇടയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാൻ അത് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ഇക്കാരണത്താൽ, ദൈവഭക്തി സുവിശേഷവത്കരണത്തോടും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വ്യാപനത്തോടും അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ദൈവരാജ്യത്തെ അതിന്റെ പൂർണതയിൽ അനുഭവിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തെ ദൈവഭക്തി എന്ന ദാനം ആഴപ്പെടുത്തുന്നു:

• അത് നമ്മുടെ പ്രാർഥനയെ വെളിപാടു ഗ്രന്ഥത്തിലെ നിലവിളിയാക്കി മാറ്റുന്നു: “ആമേൻ! കർത്താവായ യേശുവേ, വരണമേ!” (വെളിപാട് 22:20).
• ആത്മീയമായ ആത്മസംതൃപ്തിയിൽ നാം മുഴുകിപ്പോകുന്നതിനെ അത് തടയുന്നു.
• നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും ലോകത്തിലും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ച തേടാൻ അത് നമ്മെ ഉണർത്തുന്നു.
• ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ മടങ്ങിവരവിനും അവിടുത്തെ നിത്യഭരണത്തിന്റെ സ്ഥാപനത്തിനുമായുള്ള നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തെ അത് വർധിപ്പിക്കുന്നു.

സുവിശേഷഭാഗ്യം: “ശാന്തശീലർ ഭാഗ്യവാന്മാർ”

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്ന പ്രാർഥനയെ രണ്ടാമത്തെ സുവിശേഷഭാഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു: “ശാന്തശീലർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർ ഭൂമി അവകാശമാക്കും” (മത്തായി 5:5).

ശാന്തശീലത ശക്തമായ ഒരു പുണ്യമാണ്; ദൗർബല്യത്തിന്റെയോ നിഷ്ക്രിയത്വത്തിന്റെയോ അടയാളമല്ല. ദൈവകൃപയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ആത്മീയശക്തിയാണത്. ദൈവഹിതത്തിനു വിനയത്തോടെ കീഴടങ്ങാനും എല്ലാ ആത്മാക്കളിലും അവിടുന്ന് വാഴണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാനും അത് ഒരാളെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു. ശാന്തശീലർ മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല; പകരം, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലൂടെയും ജ്ഞാനത്തിലൂടെയും അവിടുത്തെ രാജ്യം എങ്ങനെ വളർത്താമെന്ന് അവർ ശ്രദ്ധാപൂർവം വിവേചിച്ചറിയുന്നു.

യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ശുശ്രൂഷയും ശാന്തശീലതയുടെ പരിപൂർണ പ്രകടനങ്ങളാണ്. ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിലൂടെയോ അവിടുന്ന് തന്റെ രാജാധികാരം അടിച്ചേൽപ്പിച്ചില്ല; പകരം, ആന്തരിക മാനസാന്തരത്തിന്റെയും പിതാവിന്റെ കരുണാപൂർണമായ ഭരണത്തോടുള്ള വിധേയത്വത്തിന്റെയും ഒരു രാജ്യം അവിടുന്ന് പ്രഘോഷിച്ചു. ഇസ്രായേലിന്റെ ലൗകിക പരമാധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന യുദ്ധോത്സുകനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയായിരിക്കും മിശിഹാ എന്ന അക്കാലത്തെ പ്രബലമായ പ്രതീക്ഷ അവിടുന്ന് നിരസിച്ചു. പകരം, രാജാധികാരത്തിന്റെ യഥാർഥ നുകം—ദൈവപുത്രത്വത്തിന്റെ ശാന്തശീലത—സ്വീകരിക്കാൻ അവിടുന്ന് തന്റെ അനുയായികളെ ക്ഷണിച്ചു: “എന്റെ നുകം നിങ്ങളുടെമേൽ ഏറ്റെടുത്ത് എന്നിൽനിന്നു പഠിക്കുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ ശാന്തശീലനും വിനീതഹൃദയനുമാണ്; നിങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കുതന്നെ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും. എന്തെന്നാൽ, എന്റെ നുകം വഹിക്കാൻ എളുപ്പമുള്ളതും എന്റെ ചുമട് ലഘുവുമാണ്” (മത്തായി 11:29–30).

യേശുവിന്റെ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനായി അവിടുത്തോടും—അവിടുത്തെ കുരിശിനോടും ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തോടും—നമ്മെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്താനുള്ള സ്വതന്ത്രമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് അവിടുത്തെ “നുകം”. സ്വന്തം ഇച്ഛയെ ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ തിരുഹിതത്തിനു സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ നുകം മനസ്സോടെ ഏറ്റെടുക്കുന്നവരാണ് ശാന്തശീലർ.

ശാന്തശീലനായ ഒരാൾ അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നും ഭൗതികാധികാരത്തിനായുള്ള അശാന്തമായ പരിശ്രമത്തിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രനാണ്. സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനു പകരം ദൈവം തന്നെ നയിക്കുന്നതിന് ശാന്തശീലമുള്ള ആത്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ വിധേയപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു വഴങ്ങുകയും ദൈവകൃപയോട് ഉദാരമായും മനസ്സോടെയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ശാന്തശീലർ “ഭൂമി അവകാശമാക്കും” എന്ന് യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ലൗകികമായ അർഥത്തിൽ ഭൂമി അവകാശമാക്കുക എന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെമേലുള്ള ആധിപത്യത്തെയും ബഹുമാനത്തെയും അധികാരത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ അവകാശം കടന്നുപോകുന്ന ഈ ലോകത്തിന്റേതല്ല—ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം പൂർണമായി സ്ഥാപിതമാകുകയും അവിടുത്തെ മക്കൾ അവിടുത്തെ ദൈവികജീവന്റെ സമ്പത്ത് അവകാശമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പുതിയ ആകാശങ്ങളിലും പുതിയ ഭൂമിയിലുമുള്ള നിത്യജീവന്റെ വാഗ്ദാനമാണിത്. മാത്രമല്ല, കൃപയാൽ ക്രമപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതും രാജാവിനാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ അവകാശം ഇപ്പോൾത്തന്നെ ആരംഭിക്കുന്നു.

ദൈവരാജ്യം വരണമെന്ന ആഗ്രഹമാണ് നമ്മോടുതന്നെയുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ രൂപമെന്ന വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസിന്റെ ഉൾക്കാഴ്ചയോട് ഈ സത്യം പൂർണമായി യോജിക്കുന്നു. കാരണം, ദൈവത്തോട് ഐക്യപ്പെടുകയും അവിടുത്തെ നിത്യമഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് നമുക്കു ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നന്മ. ശാന്തശീലർ ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നു. അവർ ലൗകികാധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ആധിപത്യത്തിനായി പോരാടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. പകരം, പിതാവിന്റെ പരിപാലനത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയും അവിടുന്ന് അവർക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന അവകാശത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കുക

വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് പഠിപ്പിച്ചതും ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അടിത്തറയായിരിക്കുന്നതുമായ ആശയം ഓർക്കുക: “ദൈവസന്നിധിയിൽ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതാണ് പ്രാർഥന.” അതുകൊണ്ട്, “നാം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതു മാത്രമേ ചോദിക്കാവൂ.” പ്രാർഥനയിൽ നാം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ട ആദ്യത്തേതും ഏറ്റവും ഉന്നതവുമായ ആഗ്രഹം, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി നമ്മിലും സൃഷ്ടി മുഴുവനിലും മഹത്ത്വപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യണമെന്നതാണ്. ആ പരമമായ ആഗ്രഹത്തിൽനിന്നാണ് രണ്ടാമത്തേത് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്: ദൈവരാജ്യം വരണമെന്നും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും ലോകത്തിലും അത് കൂടുതൽ പൂർണമായി വാഴണമെന്നുമുള്ള ആഗ്രഹം.

ഈ രണ്ടാമത്തെ അപേക്ഷ ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനം മാത്രമല്ല; നമ്മോടുതന്നെയും സകല മനുഷ്യരോടുമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രകടനവുമാണ്—ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കണമെന്നും നമ്മുടെ രാജാവായ അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ഓരോ ചിന്തയെയും വാക്കിനെയും പ്രവൃത്തിയെയും നയിക്കണമെന്നുമുള്ള അപേക്ഷ.

ഇവിടെ, ഇപ്പോൾ, നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളിലുള്ള ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം, “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് അവിടുത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്താനുള്ള നമ്മുടെ പ്രഥമ കടമ നിറവേറ്റുന്നു. കാരണം, അവിടുത്തെ ഭരണത്തിൻകീഴിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ മഹത്ത്വം അനിവാര്യമായും നമ്മിലൂടെ കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. നാം ആ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നവരായി—ലോകത്തിൽ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളായി—മാറുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ യേശു മഹാപ്രതാപത്തോടെ വീണ്ടും വരുകയും അങ്ങയുടെ രാജ്യം അതിന്റെ പൂർണതയിൽ ആഗതമാകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മഹത്ത്വപൂർണമായ ഈ പങ്കുചേരൽ അതിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തിലെത്തുന്നു.

• ഞാൻ ഇത് യഥാർഥത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
• എന്റെ മനസ്സും ഇച്ഛയും ഹൃദയവും മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ഞാൻ ഈ ലോകത്തിനുവേണ്ടിയാണോ ജീവിക്കുന്നത്, അതോ വരാനിരിക്കുന്ന ലോകത്തിനായുള്ള ഒരുക്കമായി ഈ ലോകത്തെ കാണുന്നുണ്ടോ?
• വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയ ആകാശങ്ങളിലും പുതിയ ഭൂമിയിലും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയും എന്റെ മുഴുവൻ അസ്തിത്വത്തോടെയും അവയ്ക്കായി ആകാംക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഘോഷണം

മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രഘോഷണം ഇതായിരുന്നു: “സമയം പൂർത്തിയായി, ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മാനസാന്തരപ്പെടുകയും സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ” (മർക്കോസ് 1:15). ദൈവരാജ്യം ക്രിസ്തുവിൽ ഇതിനകം പൂർണമായി സന്നിഹിതവും സജീവവുമാണ്; എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ അത് ഇനിയും പൂർണമായി സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഈ അപേക്ഷ വിശുദ്ധമായ ഒരു ആന്തരിക പിരിമുറുക്കം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു—സ്വർഗത്തിലെ അന്തിമപൂർത്തീകരണത്തിനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, ദൈവരാജ്യം നമ്മിലും ലോകത്തിലും കൂടുതൽ പൂർണമായി സ്ഥാപിതമാകണമെന്ന ആകാംക്ഷ.

ഭൗമികമായ “രാജ്യങ്ങൾ” പലപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ രാജ്യത്തോടു മത്സരിക്കുന്ന അഭിലാഷങ്ങളാണ്. ലൗകികവിജയം, സമ്പത്ത്, സുഖസൗകര്യങ്ങൾ, സുരക്ഷിതത്വം എന്നിവയ്ക്കായി നാം കൊതിക്കുന്നു. ഇവയൊന്നും സ്വതവേ പാപകരമല്ലെങ്കിലും, കൃപയുടെയും കരുണയുടെയും ദൈവികമായ ആത്മീയരാജ്യത്തിൽ ഈ ലൗകികലക്ഷ്യങ്ങൾ നിർബന്ധമായും ഉൾപ്പെടണമെന്നില്ല. യഥാർഥത്തിൽ പ്രാധാന്യമുള്ള കാര്യത്തിലേക്ക്—ദൈവം നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ ഭരിക്കുക എന്നതിലേക്ക്—തിരിയാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിനായി ദൈവം പലപ്പോഴും ദാരിദ്ര്യവും പ്രയാസങ്ങളും അസൗകര്യങ്ങളും അനുവദിക്കുന്നു.

ദൈവരാജ്യം വരണമെന്ന പ്രാർഥന ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറയെ സ്പർശിക്കുന്നതാണ്; കാരണം, നമ്മുടെ മുൻഗണനകളെ പുനഃക്രമീകരിക്കാനുള്ള പ്രതിബദ്ധത ആ പ്രാർഥനയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടും വിശുദ്ധി, സുവിശേഷവത്കരണം, കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ എന്നിവയിലൂടെ അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ വ്യാപനത്തിനായി അധ്വാനിച്ചുകൊണ്ടും നാം നമ്മെത്തന്നെ അവിടുത്തെ ഭരണത്തിനു സമർപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാ സ്വാർഥതയും മാഞ്ഞുപോകുന്നു; ത്യാഗത്തിന്റെ മൂല്യം കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ട് നിസ്വാർഥമായി ജീവിക്കാൻ നാം പഠിക്കുന്നു. നിങ്ങളോടുതന്നെ ചോദിക്കുക:

• ഏതെല്ലാം “രാജ്യങ്ങൾ” നേടാനാണ് ഞാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നത്—വിജയം, സുരക്ഷിതത്വം, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശംസ?
• എന്റെ മുൻഗണനകളെ പുനഃക്രമീകരിക്കാൻ ദൈവരാജ്യത്തെ അനുവദിക്കുവാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണോ?
• എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം വളരേണ്ടതിന് അവിടുന്ന് എന്നിൽനിന്ന് എന്തെല്ലാം ത്യാഗങ്ങളാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്?
• ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവിനായി സജീവമായി അധ്വാനിക്കുന്ന ഒരാളായാണോ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്?

നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള ദൈവരാജ്യം

“ദൈവരാജ്യം നിങ്ങളുടെ ഇടയിലുണ്ട്” അഥവാ “ദൈവരാജ്യം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലാണ്” എന്ന് യേശു പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, താൻ തന്നെയാണ് ആ രാജ്യം എന്ന് അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. നമ്മുടെ ഇടയിൽ സന്നിഹിതമായ ദൈവിക വാഴ്ചയാണ് അവിടുന്ന്; നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇത് മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് അവിടുത്തെ വാഴ്ചയുടെ ഉറ്റബന്ധസ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കുക എന്നതാണ്: ദൈവരാജ്യം കാത്തിരിക്കേണ്ട ഒരു ബാഹ്യയാഥാർഥ്യം മാത്രമല്ല, സ്വാഗതം ചെയ്ത് ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കേണ്ട ഒരു ആന്തരിക രഹസ്യം കൂടിയാണ്.

നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ സിംഹാസനം പരിശോധിക്കാൻ ഈ സത്യം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വാഴാൻ നാം ക്രിസ്തുവിനെ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടോ? നമ്മുടെ ഇച്ഛയെ നയിക്കാൻ അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തെ നാം അനുവദിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ നിസ്സാരമായ ആഗ്രഹങ്ങളാണോ നമ്മെ ഭരിക്കുന്നത്? ക്രിസ്തു മാത്രം വാഴേണ്ടിടത്ത് ലൗകികമായ ആസക്തികളും പാപങ്ങളും ശ്രദ്ധാവ്യതിചലനങ്ങളും അസ്ഥാനത്തുള്ള പ്രതീക്ഷകളും പലപ്പോഴും വേരുറപ്പിക്കുന്നു. അവിടുന്നാണ് നമ്മുടെ രാജാവെങ്കിൽ, മറ്റൊന്നും നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഭരിക്കാൻ പാടില്ല. അനുസരണവും എളിമയും സ്നേഹവും അടയാളമാകുന്ന, സമാധാനവും വിശുദ്ധിയും പ്രകാശവും ദൈവിക ക്രമവും നിറഞ്ഞ രാജ്യമാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള അവിടുത്തെ രാജ്യം.

“അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ പൂർണമായി സ്വന്തമാക്കാനും എല്ലാ വിഗ്രഹങ്ങളെയും സിംഹാസനത്തിൽനിന്ന് നീക്കാനും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും അവിടുത്തെ വാഴ്ചയ്ക്ക് സന്തോഷത്തോടെ വിധേയമാക്കാനും ക്രിസ്തുവിനെ ക്ഷണിക്കുകയാണ്. അല്പനേരം നിർത്തി ചിന്തിക്കുക:

• എന്റെ ഹൃദയത്തെ ഭരിക്കുന്നത് ആരാണ്—ക്രിസ്തുവോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ?
• എന്നിലുള്ള അവിടുത്തെ വാഴ്ചയ്ക്ക് തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന പാപങ്ങളും ആസക്തികളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഏതൊക്കെയാണ്?
• എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ ഓരോ ദിവസവും സമയവും അവസരവും കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടോ?
• എന്റെ ചിന്തകളെയും വാക്കുകളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും നയിക്കാൻ ഞാൻ ബോധപൂർവം യേശുവിനെ ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ടോ?

സഭയിലെ ദൈവരാജ്യം

ക്രിസ്തു ശിരസ്സും സഭ അവിടുത്തെ മൗതികശരീരവും ആയതിനാൽ, സഭയിലൂടെ അവിടുത്തെ രാജ്യം ലോകത്തിൽ ഇതിനകം സന്നിഹിതമാണ്. ദൈവരാജ്യത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക എന്നത് സഭയെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയാണ്—കേവലം ഒരു സ്ഥാപനമായിട്ടല്ല, കൃപയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും ദൈവിക അധികാരത്തിന്റെയും ജീവിക്കുന്ന പാത്രമായി. കൂദാശകളിൽ, സർവോപരി വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, ഇത് പ്രത്യേകമാംവിധം സത്യമാണ്. അവിടെ ക്രിസ്തു തന്റെ ശരീരവും രക്തവും ആത്മാവും ദൈവത്വവുമായി യഥാർഥത്തിൽ സന്നിഹിതനാണ്. അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും രൂപങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, രാജാവ് അവിടെയുണ്ട്; ബലിപീഠത്തിൽനിന്ന് വാഴുകയും സ്നേഹത്തോടെ തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകയും തന്റെ ദൈവിക ജീവനുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് നമ്മെ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഴ്ചയ്ക്കു കീഴിൽ ജീവിക്കുക എന്നത് അവിടുത്തെ സഭയ്ക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുക എന്നതാണ്. ആദ്യം വിശുദ്ധ പത്രോസിനെ ഏല്പിച്ചതും ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികൾ കൈവശം വഹിക്കുന്നതുമായ രാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ ഭൂമിയിൽ തുടരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മാർപാപ്പയും അദ്ദേഹവുമായി കൂട്ടായ്മയിലുള്ള മെത്രാന്മാരും ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും അധികാരത്തോടെ പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എളിമയോടും വിശ്വാസത്തോടുംകൂടെ അവരെ ശ്രവിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കുകയും നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള സുരക്ഷിതമായ വഴി നമുക്ക് ഉറപ്പുനൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

സഭ സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ പ്രേഷിതയുമാണ്. “പോയി എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ” എന്ന മഹത്തായ ദൗത്യകല്പന സഭയ്ക്ക് ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച ഓരോ വ്യക്തിയും ഈ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു. “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുന്നതിന് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത ആവശ്യമാണ്—സുവിശേഷം അറിയിക്കാനും സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനുമുള്ള സന്നദ്ധത. രാജ്യം വരണമേ എന്ന് നാം യാചിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലെ വേലക്കാരായി നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകയും വേണം. നിങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷി പരിശോധിക്കുക:

• ഭൂമിയിലെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ദൃശ്യസാന്നിധ്യമായി ഞാൻ സഭയെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?
• വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയാദരവോടുംകൂടെ ഞാൻ കൂദാശകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാന, സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?
• മാർപാപ്പയിലൂടെയും മെത്രാന്മാരിലൂടെയും കേൾക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്, അവരുടെ പ്രബോധനം ഞാൻ ശ്രദ്ധാപൂർവം ശ്രവിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ദൈവരാജ്യം പ്രഘോഷിക്കുകയും കെട്ടിപ്പടുക്കുകയും ചെയ്യാനുള്ള സഭയുടെ ദൗത്യത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് പങ്കുചേരുന്നത്?
• ക്രിസ്തു ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതു വിധത്തിലും സുവിശേഷം അറിയിക്കാൻ അവിടുന്ന് എന്നെ അയയ്ക്കുമ്പോൾ പോകാൻ ഞാൻ സന്നദ്ധനാണോ?

സ്വർഗത്തിനായുള്ള നമ്മുടെ വാഞ്ഛ

ഈ ജീവിതമല്ല നമ്മുടെ അന്തിമ ഭവനം എന്നു മറന്നുകൊണ്ട് ഈ ലോകത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ—ജോലി, ബന്ധങ്ങൾ, സുരക്ഷിതത്വം, സുഖസൗകര്യങ്ങൾ, നല്ല ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ എന്നിവയിൽപ്പോലും—കുരുങ്ങിപ്പോകാൻ വളരെ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്ന അപേക്ഷ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ സ്വർഗത്തിലേക്കു തിരിക്കുന്നു. ദൈവവുമായുള്ള പരിപൂർണ കൂട്ടായ്മയുടെ ഇടവും വിശുദ്ധമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും പൂർത്തീകരണവും നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ അന്തിമലക്ഷ്യവുമാണ് സ്വർഗം. സ്വർഗത്തിൽ ക്രിസ്തു ദൃശ്യമായും നിത്യമായും വാഴും. എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അവസാനിക്കും, ഓരോ കണ്ണീരും തുടച്ചുനീക്കപ്പെടും, നാം ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കാണുകയും ചെയ്യും.

സ്വർഗത്തിനായി വാഞ്ഛിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ഭൗമിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുക എന്നല്ല, മറിച്ച് നിത്യതയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവ നിറവേറ്റുക എന്നതാണ്. നിത്യമായി നിലനിൽക്കുന്നവയിലേക്കു നമ്മുടെ ദൈനംദിന പ്രവൃത്തികളെ ക്രമീകരിക്കുകയും വരാനിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പ്രത്യാശ നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും ത്യാഗങ്ങളെയും സ്നേഹത്തെയും രൂപപ്പെടുത്താൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നാണ് അതിന്റെ അർഥം. ഈ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളെയും സഹനങ്ങളെയും ദൈവപരിപാലനയുടെ വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കാണുക എന്നതാണ് അതിന്റെ അർഥം.

നാം യഥാർഥത്തിൽ സ്വർഗത്തിനായി വാഞ്ഛിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ നശ്വരമായവയിൽ അമിതമായി സുഖം കണ്ടെത്തുകയും അവയാൽ ശ്രദ്ധ പതറുകയും അവയിൽ മുഴുകിപ്പോകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നുവോ? ദൈവരാജ്യത്തെ അതിന്റെ പൂർണതയിൽ നാം എത്രയധികം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും വിശുദ്ധിക്കായി പരിശ്രമിക്കും. സ്വർഗം നമ്മുടെ ഭാവിപ്രത്യാശ മാത്രമല്ല, വർത്തമാനകാല വഴികാട്ടിയുമാകുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ അഭിലാഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക:

• സ്വർഗത്തെ എന്റെ യഥാർഥ ഭവനമായി ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടോ, അതോ ഈ ലോകം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന മട്ടിലാണോ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്?
• നിത്യജീവനുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹത്തെ മന്ദീഭവിപ്പിക്കുന്ന സുഖസൗകര്യങ്ങളോ ശ്രദ്ധാവ്യതിചലനങ്ങളോ ഉണ്ടോ?
• ദൈവത്തിന്റെ സൗഭാഗ്യദർശനത്തിനായുള്ള വാഞ്ഛ എന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് പ്രതിഫലിക്കുന്നത്?
• ക്രിസ്തു ഇന്ന് വന്നാൽ അവിടുത്തെ കണ്ടുമുട്ടാൻ സജ്ജമായിരിക്കുന്ന വിധത്തിലാണോ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്?

നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ പുനഃക്രമീകരിക്കുക

ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം, ദൈവരാജ്യത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ ശ്രദ്ധാപൂർവം പുനഃക്രമീകരിക്കാൻ ഒരിക്കലും വൈകിയിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണമായും ദൈവത്തിന്റെ ഭരണത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കുക. സഭയ്ക്കുള്ളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കൂദാശകളിലും പ്രബോധനങ്ങളിലും, അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കുക. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവ് പ്രഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക; വരാനിരിക്കുന്നവയെ പ്രത്യാശയോടെ കാത്തുകൊണ്ട് ജീവിക്കുക.

സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം പിതാവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ! വരണമേ, കർത്താവായ യേശുവേ! വരണമേ!

നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം:

പിതാവേ, പരമപരിശുദ്ധനും നിത്യനുമായ ദൈവമേ, സ്വർഗത്തിലും അങ്ങയുടെ എല്ലാ വിശുദ്ധരുടെയും ആത്മാക്കളിലും വിശുദ്ധനായി വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നവനേ, അങ്ങയുടെ മക്കളും ക്രിസ്തുവിൽ എന്റെ സഹോദരീസഹോദരന്മാരുമായ എല്ലാവരോടുമൊപ്പം ഞാൻ വിളിച്ചുപറയുന്നു: “ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവം പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ!”

ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമവും സത്തയും നിത്യമായ അസ്തിത്വവും അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയിൽ ഇപ്പോഴും എന്നേക്കും ആദരിക്കപ്പെടുകയും സ്തുതിക്കപ്പെടുകയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും ആരാധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. അങ്ങയുടെ രാജ്യം—പരമപരിശുദ്ധനായ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ തേജസ്സിന്റെ പൂർണപ്രകാശമായ അങ്ങയുടെ പുത്രൻ ക്രിസ്തുവും സ്വർഗത്തിലെ വിശുദ്ധരിൽ പൂർണമായി മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവും—നിരന്തരം ഭൂമിയിലേക്കും അങ്ങയുടെ എല്ലാ മക്കളുടെയും ആത്മാക്കളിലേക്കും വരുമാറാകട്ടെ. അവിടുത്തെ രാജാധികാരത്തിനു മുമ്പിൽ എല്ലാ മുട്ടുകളും മടങ്ങുകയും പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും പൂർണതയിലെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന അവിടുത്തെ അന്തിമാഗമനത്തെ മുൻകൂട്ടി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാകട്ടെ ഈ വരവ്.

പിതാവേ, ദൈവഭക്തി എന്ന അമൂല്യദാനവും ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ; ഈ വിശുദ്ധമായ ആദരവിലൂടെ, അർപ്പണബോധമുള്ള മക്കളുടെ വിശ്വാസപൂർണമായ സ്നേഹത്തോടെ അങ്ങയെ സമീപിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു കഴിയുമാറാകട്ടെ. സൗമ്യതയുടെ യഥാർഥ അർഥം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സൗമ്യമായ എളിമ ഉണർത്തണമേ. അങ്ങനെ, “സൗമ്യരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; അവർ ഭൂമി അവകാശമാക്കും” എന്ന അങ്ങയുടെ പുത്രന്റെ സുവിശേഷഭാഗ്യം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു കഴിയുമാറാകട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ സൗമ്യത ക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിയും ശാന്തതയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കട്ടെ; ക്ഷമാപൂർവമായ ഉപവിയിലൂടെയും അനുകമ്പയോടെയുള്ള മനസ്സിലാക്കലിലൂടെയും അങ്ങയുടെ പരിപാലനത്തിലുള്ള അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിലൂടെയും അത് മറ്റുള്ളവരെ അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കട്ടെ. പിതാവേ, മക്കൾക്കു ചേർന്ന ഭക്തിയുടെയും എളിമയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗമ്യമായ ബന്ധങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങളെ അങ്ങയോട് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കണമേ. ആമേൻ.

ഉള്ളടക്കം

അധ്യായം അഞ്ച്: “അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറണമേ…”

പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Audible – Google Play – Apple Books – കൂടാതെ മറ്റു പതിപ്പുകളും!