அதிகாரம் நான்கு: “உமது ஆட்சி வருக”

முறையாக நெறிப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவின் முதன்மையானதும் உயர்ந்ததுமான விருப்பம், கடவுளை அன்புசெய்து, ஆராதித்து, வழிபடுவதே. ஏனெனில், மாட்சி, மாண்பு, புகழ் அனைத்திற்கும் அவர் உரியவர்: “எங்கள் ஆண்டவரும் கடவுளுமானவரே, மாட்சியும் மாண்பும் வல்லமையும் பெற நீர் தகுதியுள்ளவர். ஏனெனில், அனைத்தையும் நீரே படைத்தீர்; உமது திருவுளத்தாலேயே அவை தோன்றிப் படைக்கப்பட்டன” (திருவெளிப்பாடு 4:11).

முந்தைய அதிகாரத்தில் நாம் கண்டதுபோல், இந்த உயர்ந்த ஏக்கம், ஆண்டவர் கற்பித்த இறைவேண்டலின் முதல் மன்றாட்டில் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது: “உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக.” ஆயினும், கடவுள்மீதுள்ள நமது அன்பு தூய்மையடைந்து உயர்வுறும்போது, அது நம்மை மேலும் ஓர் ஏக்கத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. அவரது பெயரை மாட்சிப்படுத்துவதிலிருந்து இயல்பாக எழும் ஏக்கம் இது: ஒவ்வோர் ஆன்மாவிலும் அவர் ஆட்சிசெய்வதைக் காணும் ஏக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளும்போது, அவர் நம்மிலும் ஆட்சிசெய்ய இடமளிப்பதன் வழியாக அவரது மாட்சியில் பங்குபெற நாம் விரும்புகிறோம். இதுவே இரண்டாம் மன்றாட்டின் சாரம்: “உமது ஆட்சி வருக!”

கடவுளின் மாட்சியில் பங்குபெற விரும்புதல்

இந்த இரண்டாம் மன்றாட்டு, கடவுளின் மாட்சியை நாம் அனுபவித்து, அதில் பங்குபெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது என்றும், இதன் வழியாக “கடவுளில் நம்மையே நாம் அன்புசெய்கிறோம்” என்றும் புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ் கற்பிக்கிறார். இது தன்னலமான விருப்பமல்ல. ஏனெனில், கடவுள் தமது மாட்சியில் நாம் பங்குபெற விரும்புகிறார்; அவரை மாட்சிப்படுத்த வேண்டும் என்ற நமது உயர்ந்த விருப்பம் நிறைவேறுவதன் இயல்பான விளைவே இது. கடவுளில் நம்மையே அன்புசெய்வது என்பது, அவரது மாட்சிமிகு ஆட்சியில் நமக்குப் பங்களித்து, அவர் நம்மில் செய்வதற்காகவும் விரும்புவதற்காகவும் அவரை அன்புசெய்வதாகும். நம்மையே நாம் அன்புசெய்யக்கூடிய மிக உயர்ந்த அன்பு இதுவே. பிறரை நம்மைப்போல் அன்புசெய்யும்போது, அவர்கள்மீது நாம் கொள்ளக்கூடிய மிக உயர்ந்த அன்பிற்கும் இது நம்மை இட்டுச் செல்கிறது.

கட்டளைகள் அனைத்திலும் முதன்மையானது எது என்று மறைநூல் அறிஞர் ஒருவர் இயேசுவிடம் கேட்டபோது, இயேசு அளித்த பதிலை நினைவுகூருங்கள்:

“முதன்மையானது இதுவே: ‘இஸ்ரயேலே, கேள்! நம் கடவுளாகிய ஆண்டவர் ஒருவரே ஆண்டவர்! உன் முழு இதயத்தோடும், உன் முழு ஆன்மாவோடும், உன் முழு மனத்தோடும், உன் முழு வலிமையோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரை அன்புசெய்வாயாக.’ இரண்டாவது இதுவே: ‘உன்மீது நீ அன்புகூர்வதுபோல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர்மீதும் அன்புகூர்வாயாக.’ இவற்றைவிட மேலான கட்டளை வேறெதுவும் இல்லை” (மாற்கு 12:29–31).

இந்த இரு கட்டளைகளும் நித்தியச் சட்டத்தின் சுருக்கமாக விளங்குகின்றன. இவை நற்செய்தி முழுவதையும் தம்முள் அடக்கியுள்ளன; ஆண்டவர் கற்பித்த இறைவேண்டலின் முதல் இரு மன்றாட்டுகளிலும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன.

முதலில், கடவுளை அவருக்காகவே நாம் அன்புசெய்கிறோம்; பின்னர் நம்மையும், நம்மைப்போல நமக்கு அடுத்திருப்பவரையும் அன்புசெய்கிறோம். கடவுளை முதன்மையாக அன்புசெய்வது, நாமும் மக்கள் அனைவரும் கடவுளின் ஆட்சியில் முழுமையாகப் பங்குபெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்திற்கு நம்மை இன்றியமையாத வகையில் இட்டுச் செல்கிறது—இப்போது அருளின் வழியாகவும், காலத்தின் முடிவில் கடவுளை நேருக்கு நேர் காணும் மாட்சியிலும் பங்குபெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்திற்கு.

இயேசு தமது தலைமைக் குருத்துவ இறைவேண்டலில் இதை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறார். அதில், தமது இறைமாட்சியில் நாம் பங்குபெற வேண்டும் என்று விரும்பி, நமக்காகப் பரிந்துபேசுகிறார்:

“நாம் ஒன்றாயிருப்பதுபோல் அவர்களும் ஒன்றாயிருக்கும்படி, நீர் எனக்குத் தந்த மாட்சியை நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்துள்ளேன். நான் அவர்களிலும் நீர் என்னிலும் இருப்பதால், அவர்கள் முழுமையாக ஒன்றாவார்களாக. இதனால், நீரே என்னை அனுப்பினீர் என்பதையும், நீர் என்மீது அன்புகூர்ந்ததுபோல் அவர்கள்மீதும் அன்புகூர்ந்தீர் என்பதையும் உலகம் அறிந்துகொள்ளும். தந்தையே, அவர்கள் நீர் எனக்குத் தந்த கொடை. நான் இருக்கும் இடத்தில் அவர்களும் என்னோடு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே நீர் என்மீது அன்புகூர்ந்ததால், நீர் எனக்குத் தந்த மாட்சியை அவர்களும் காண வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்” (யோவான் 17:22–24).

இந்த நித்திய உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதே நம்மைப் பற்றிய எல்லாத் தாழ்வான எண்ணங்களுக்கும் முழுமையான மருந்தாகும். நாம் தந்தை தம் மகனுக்கு அளித்த கொடை. இயேசு நம்மை மனமின்றி மீட்கவில்லை. இதை நாம் உணர்ந்துகொள்ளும்போது, நமது பலவீனங்கள், பாவங்கள், தோல்விகள் அல்லது துரதிர்ஷ்டங்களைக் கொண்டு நம்மை வரையறுப்பதை நிறுத்திவிடுகிறோம். மாறாக, கிறிஸ்துவில் மட்டுமே நமது அடையாளத்தைக் காண்கிறோம். அவர் தந்தையோடு ஒன்றாயிருப்பதுபோல் நாமும் அவரோடு ஒன்றாயிருக்க வேண்டும், அவரது நித்திய மாட்சியில் பங்குபெற வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

கடவுள் நம்மைத் தம் பிள்ளைகளாகத் தத்தெடுப்பது, நம்மைப் பற்றிய நமது புரிதல் முழுவதையும் மாற்றியமைக்கிறது. உலகின் “ஆட்சி”, ஒன்றோடொன்று போட்டியிடும் எண்ணற்ற அடையாளங்களை நமக்கு வழங்குகிறது. அவை நித்திய உண்மையில் அல்ல, மாறிவரும் சூழ்நிலைகளிலேயே வேரூன்றியுள்ளன. உலகியல் வெற்றி, திறமைகள், செல்வம், சமூக அந்தஸ்து அல்லது உடல் தோற்றம் போன்றவை இத்தகைய அடையாளங்களாகும்.

இதற்கு முற்றிலும் மாறாக, கடவுளின் ஆட்சியில் நமக்குள்ள குடியுரிமை, உலகின் அனைத்து வகைப்பாடுகளையும் சூழ்நிலைகளையும் கடந்த ஓர் அடையாளத்தை நமக்கு அளிக்கிறது. கிறிஸ்துவின் மறையுடலின் உறுப்பினர்களாக, அவரது நித்திய அரசாட்சியில் பங்குபெறும் அரசகுல மகன்களும் மகள்களுமாக நாம் இருக்கிறோம். உலகியல் வெற்றியையோ தோல்வியையோ, உடல்நலத்தையோ நோயையோ, அங்கீகாரத்தையோ யாரும் அறியாத நிலையையோ நாம் அனுபவித்தாலும், இந்த அடையாளம் மாறாமல் நிலைத்திருக்கிறது. இது அசைக்க முடியாதது. ஏனெனில், இது நமது சொந்தப் பேறுபலன்களையோ முயற்சிகளையோ சார்ந்திருக்கவில்லை; மாறாக, கடவுளின் மாறாத அன்பையும் கிறிஸ்துவின் நிறைவான பலியையும் சார்ந்திருக்கிறது. அந்தப் பலியின் வழியாகவே, அவரது மறையுடலாகிய திருஅவையாக நாம் அவரது வாழ்வில் பங்குபெறுவோர் ஆக்கப்படுகிறோம்.

அனைத்தையும் செய்ய வல்லவரும், பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துப் பராமரிப்பவரும், மகத்துவமிக்க “இருக்கிறவர் நானே” என்பவரும், அனைத்தின் தொடக்கமும் முடிவுமான கடவுள், கிறிஸ்துவில் நம்மை அன்புசெய்து, தம்மை நம்முடன் இணைத்துக்கொண்டு, தமது நித்திய மாட்சியில் நமக்குப் பங்களிக்க விரும்புகிறார் என்றால், வேறு எது முக்கியம்? எதுவுமே இல்லை! கடவுளின் வாழ்விலும் மாட்சியிலும் பங்குபெறுவதே அவர் நமக்கு அளிக்கும் மிகப் பெரிய கொடை. நமது வாழ்வில் அவரது ஆட்சிக்கு முழுமையாக அடிபணிந்து, “உமது ஆட்சி வருக” என்று நாம் வேண்டும்போது, அந்தக் கொடையை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அவ்வாறு செய்வதன் வழியாக, கடவுள் கிறிஸ்துவில் நம்மை அன்புசெய்வதுபோல், கடவுளில் நம்மையே நாம் அன்புசெய்கிறோம்.

இந்த மன்றாட்டில் பயன்படுத்தப்படும் கிரேக்கச் சொற்றொடர் elthétō hē basileía sou என்பதாகும். பெரும்பாலும் “அரசு” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் basileía என்னும் பெயர்ச்சொல், ஒரு நிலப்பரப்பைக் குறிப்பதற்கும் மேலான பொருளைக் கொண்டுள்ளது. கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி விளக்குவதுபோல, “புதிய ஏற்பாட்டில், basileia என்னும் சொல்லை ‘அரசத்துவம்’ (ஒரு பண்புப்பெயர்), ‘அரசு’ (ஒரு பொருட்பெயர்), அல்லது ‘ஆட்சி’ (ஒரு தொழிற்பெயர்) என்று மொழிபெயர்க்கலாம்” (கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி #2816). elthétō என்னும் வினைச்சொல்லுக்கு “வருதல்” அல்லது “வந்தடைதல்” என்று பொருள். கிரேக்க இலக்கணத்தில் இது அயோரிஸ்ட் ஏவல் வினையாக இருப்பதால், வலுவான, உறுதியான மன்றாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது: “அது வருக!!!”—விரைவாக, தீர்மானமாக, முழுமையாக வருக. கடவுளின் அரசத்துவமும் அரசும் ஆட்சியும் வருக! கடவுளின் ஆட்சி முழுமையாக நிறைவேற வேண்டும் என்ற ஆவலான ஏக்கத்துடனும் செயல்படத் தூண்டும் விருப்பத்துடனும் இம்மன்றாட்டு எழுப்பப்படுகிறது. இச்சொற்றொடர், கடவுளின் ஆட்சி மண்ணுலகில் இன்னும் முழுமையாக நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்ற மன்றாட்டு மட்டுமல்ல; அவரது தெய்வீக அரசத்துவத்திற்கும் ஆட்சிக்கும் பணிந்து நடப்போம் என்ற உறுதிமொழியுமாகும்.

நமக்காகவும் அனைவருக்காகவும் கடவுளின் அரசை நாம் விரும்பாவிட்டால், பார்வையற்றவர்களைப் போலவோ ஒளியைக் காணாதபடி கண்களை மூடிக்கொள்பவர்களைப் போலவோ இருப்போம் என்று புனித அகுஸ்தினார் எச்சரிக்கிறார். கடவுளின் அரசு “வருக” என்று மன்றாடுவது, அவரது பிரசன்னம் “மனிதர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும்” என்று மன்றாடுவதாகும்; அப்போது அனைவரும் அதைக் கண்டு, நம்பி, கடவுளின் ஆட்சியின் மாட்சிமையில் பங்குபெற முடியும் (ஒப்பிடுக. மலைப்பொழிவு பற்றிய விளக்கவுரை II.6.20).

இந்த மன்றாட்டில், நாம் மூன்று கோரிக்கைகளை முன்வைக்கிறோம்:

• கிறிஸ்து அருளின் வழியாக நம் இதயங்களில் இன்னும் முழுமையாக ஆட்சி செய்து, தமது அரசை நம்மில் நிலைநாட்ட வேண்டும்.
• திருச்சபை உலகெங்கும் பரவித் தழைத்தோங்க வேண்டும்.
• கிறிஸ்து மாட்சிமையுடன் இறுதியாக மீண்டும் வரும் நாள் விரைவில் வர வேண்டும்.

நம் “நடுவில்” இருக்கும் இறையரசு

இறையரசு எப்போது வரும்? இதுவே பரிசேயர் சிலர் இயேசுவிடம் கேட்ட கேள்வி. அவர் மறுமொழியாக, “இறையரசு வருவதைக் கண்களால் கண்டறிய முடியாது. ‘இதோ, இங்கே இருக்கிறது’ அல்லது ‘அதோ, அங்கே இருக்கிறது’ என்று எவரும் அறிவிக்கமாட்டார்கள். ஏனெனில் இதோ, இறையரசு உங்கள் நடுவில் இருக்கிறது” என்றார் (லூக்கா 17:20–21). இப்பகுதியில் “நடுவில்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்க இடைச்சொல்லை “உள்ளே” என்றும் மொழிபெயர்க்கலாம். இந்த இரு பொருள்களும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

முதலாவதாக, இறையரசு அவர்கள் நடுவில் இருப்பதாக இயேசு கூறியபோது, அவர் தம்மையே குறிப்பிட்டார். இயேசு இறையரசாகவே இருக்கிறார். இறைமகனாகிய அவரிலேயே இறையரசு நிறுவப்பட்டு வாழப்படுகிறது; அவர் வழியாக அது அவரது மறையுடல் முழுவதற்கும், அதாவது மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் உத்தரிக்கிற நிலையிலும் உள்ள திருச்சபைக்கும் பரவுகிறது.

நமக்கு “உள்ளே” இருக்கும் இறையரசு

கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளை, “இறையரசு உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கிறது” என்று மொழிபெயர்க்கும்போது, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தில் “விண்ணுலகங்களில் இருக்கிற” என்று நாம் சொல்லும் வேளையில், “விண்ணுலகங்கள்” என்பது புனிதர்களில் கடவுள் குடிகொண்டிருப்பதைக் குறிக்கிறது என்ற புனித அகுஸ்தினாரின் விளக்கத்தை நினைவுகூர்கிறோம். கடவுள் எங்கெல்லாம் குடிகொண்டிருக்கிறாரோ, அங்கெல்லாம் விண்ணுலகங்கள் உள்ளன; விண்ணுலகங்கள் எங்கெல்லாம் உள்ளனவோ, அங்கெல்லாம் இறையரசு உள்ளது.

எனவே, நாம் கடவுளின் உறைவிடமாக இருந்து, அவரது அரசு நமக்குள் ஆட்சி செய்கிறதென்றால், இந்த உண்மை நம் வாழ்வில் வெளிப்பட வேண்டும். “உமது அரசு வருக” என்று செபிப்பது, எதிர்காலத்தில் நிறைவேறவிருக்கும் ஓர் உண்மைக்காக எழுப்பப்படும் மன்றாட்டாகவும், இப்போது நாம் கொண்டுள்ள அர்ப்பணிப்பின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கிறது. இந்தச் செபம் அருளின் உடன்படிக்கையைப் புதுப்பிக்கிறது; கடவுளை நம் அரசராகவும் ஆட்சியாளராகவும் நாம் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்துகொள்கிறோம் என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது. நம் வாழ்வில் அவர் தமது அரசத்துவத்தைச் செயல்படுத்தி, நம்மை இன்னும் முழுமையாகத் தம் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவரவும், நம் அறிவை ஒளிர்விக்கவும், நம் செயல்களை வழிநடத்தவும், தமது உண்மைக்கேற்ப நம் விருப்பங்களை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்தவும் வேண்டுகிறோம்.

கடவுள் மனிதகுலத்தை ஆதியில் பாவமற்ற நிலையில் படைத்திருந்தாலும், பாவம் நம்மை அவரது தெய்வீகப் பிரசன்னத்திலிருந்து பிரித்துவிட்டது. மனிதரானதன் வழியாகவும் தமது திருப்பாடுகளின் வழியாகவும் இயேசு, பிறப்புநிலைப் பாவம் மற்றும் நமது தனிப்பட்ட பாவங்கள் ஆகியவற்றால் ஏற்பட்ட கடனைத் தீர்த்ததோடு மட்டுமல்லாமல், இறைமையையும் மனிதமையையும் இன்னும் மாட்சிமையான முறையில் இணைக்கும் பாலமாகவும் ஆனார். இனி கடவுளின் பிரசன்னத்தில் வாழ்வதற்கு மட்டுமே நாம் அழைக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, அவரது மூவொரு இறைவாழ்வில் அவரோடு ஒன்றாவதற்கு இப்போது அழைக்கப்படுகிறோம். இவ்வாறு அவர் நம்மில் குடிகொண்டிருப்பது கிறிஸ்துவின் வழியாக மட்டுமே சாத்தியமாகிறது.

திருமுழுக்கில் நாம் கிறிஸ்துவின் மறையுடலோடு இணைக்கப்படும்போது, அவருடனான நமது ஒன்றிப்பு தொடங்குகிறது. அவருக்குள்ளே, அவரது உடலுக்குள்ளே மட்டுமே நாம் விரும்பும் அருளின் அரசைக் கண்டடைகிறோம். நம்மில் குடிகொண்டிருக்கும் இந்தப் பிரசன்னம் அருளடையாளங்கள் வழியாக, குறிப்பாக நற்கருணை வழியாக, ஊட்டம் பெறுகிறது. நற்கருணை கிறிஸ்துவுடனான நமது ஒன்றிப்பையும் நமக்குள் அவரது ஆட்சியையும் ஆழப்படுத்துகிறது.

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு மகிழ்ச்சிகளும் போராட்டங்களும், துன்பச் சோதனைகளும் பாவச் சோதனைகளும், நம்பிக்கைகளும் இலட்சியங்களும் உள்ளன. எனினும், நாம் கிறிஸ்துவில் வாழ்ந்து, நமது அன்றாடத் தேர்வுகள் இறையரசைப் பிரதிபலிக்குமாறு அமைத்துக்கொள்ளும்போது, நம்மிடையே உள்ள ஒற்றுமைகள் எல்லா வேறுபாடுகளையும் விஞ்சிவிடும். நம்மில் குடிகொண்டு, நம்மை உருமாற்றி, கிறிஸ்துவின் ஒரே மறையுடலாகிய திருச்சபையாக நம்மை ஒருங்கிணைக்கும் கடவுளின் ஒரே அரசின் உறுப்பினர்களாக நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து விளங்குவோம்.

திருச்சபை: மண்ணுலகில் காணக்கூடிய இறையரசு

பரந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், அருளின் அரசு திருச்சபை முழுவதையும் உள்ளடக்குகிறது. திருச்சபையே மண்ணுலகில் காணக்கூடிய இறையரசு. கிறிஸ்துவின் மாசற்ற மணமகளாகிய அவள் தூயவள்; அவளிடம் அருள் மற்றும் உண்மை ஆகியவற்றின் முழுமை உள்ளது. ஆயினும், அவளுடைய உறுப்பினர்கள் புனிதப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், இன்னும் நிறைவை நோக்கிய பாதையில்தான் இருக்கிறார்கள்.

இறையாட்சியின் சில அம்சங்கள் ஏற்கெனவே நிறைவானவையாக உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, அருளடையாளங்கள். அவை குறைபாடுகளுடன் கொண்டாடப்பட்டாலும், அருளை வழங்கும் நிறைவான கருவிகளாகவே நிலைத்திருக்கின்றன; ஏனெனில் கிறிஸ்துவே அவற்றின் காரணமாக இருக்கிறார். விசுவாசக் கருவூலமும்—அதாவது திருவிவிலியமும் திருத்தூதர் மரபும்—அவ்வாறே நிறைவானது; தூய ஆவியாரால் பிழையின்றிப் பாதுகாக்கப்படுகிறது. பேதுருவுக்கும் அவருடைய வழித்தோன்றல்களுக்கும் கிறிஸ்து அளித்த வாக்குறுதி, விசுவாசம் மற்றும் ஒழுக்கநெறி குறித்த இறுதியான போதனைகளின் தவறாமையை உறுதிசெய்கிறது. எனவே, திருஅவையின் ஆட்சிப்பீட உறுப்பினர்களிடம் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், கடவுள் திருஅவையின் வழியாக விசுவாசக் கருவூலத்தை விளக்கி, நடைமுறைப்படுத்துகிறார். இது குறிப்பாகத் திருஅவையின் போதனை அதிகாரத்தின் வழியாக நிகழ்கிறது. திருத்தந்தையிடமும் அவருடன் ஒன்றிப்பில் இருக்கும் ஆயர்களிடமும் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள இந்த உயிருள்ள போதனைப் பணி, இறை உதவியுடன் செயல்பட்டு, விசுவாசம் மற்றும் ஒழுக்கநெறி சார்ந்தவற்றில் விசுவாசக் கருவூலத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக விளக்கிப் பாதுகாக்கிறது.

எனவே, திருஅவைக்குள் நிலவும் இறையாட்சியைப் பற்றிப் பேசும்போது, கடவுள் தமது அருளை அருளடையாளங்கள் வழியாகவும், தமது உண்மையை திருஅவையின் போதனை அதிகாரம் வழியாகவும் நிறைவாக வெளிப்படுத்துவதிலிருந்து தொடங்குகிறோம். அங்கிருந்து, இறைவாழ்வின் இந்த நிறைவு நம் இதயங்களை மாற்றியமைத்து, நம்மைக் கடவுளுடன் இணைத்து, கிறிஸ்துவில் ஒருவரோடொருவர் ஒன்றிப்புக்கு நம்மை இட்டுச் செல்வதைக் கண்டு மகிழ்கிறோம்.

திருஅவையின் வாழ்வை நம் அன்றாட வாழ்வில் இணைத்துக்கொள்வதில், நமது அன்றாடச் செபமும் அருளடையாளங்களில், குறிப்பாக நற்கருணையிலும் பாவசங்கீர்த்தனத்திலும், தவறாமல் பங்கேற்பதும் அடங்கும். மேலும், திருவிவிலியத்திலும் கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி நூலிலும் உள்ள தூய்மையான, புனிதமான போதனைகளின்மீது ஆழ்ந்த மரியாதையை வளர்த்துக்கொள்கிறோம். இப்போதனைகளையும் புனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் தொடர்ந்து அறிந்துகொள்கிறோம். மண்ணுலகில் காணக்கூடிய இறையாட்சியான திருஅவையை நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் அன்றாட வாழ்வில் இணைத்துக்கொள்ளும்போது, நாம் வலுப்படுத்தப்பட்டு, ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, நம் சகோதர சகோதரிகள் அனைவரோடும் சேர்ந்து அரசருக்கே உரிய வாரிசுகளாக்கப்படுகிறோம்.

கடவுளின் பிள்ளைகள் அனைவருக்காகவும் அவர்களோடு இணைந்தும் செய்யும் செபம்

முந்தைய மன்றாட்டைப் போலவே, “எங்கள்” தந்தையே…உமது ஆட்சி வருக என்று நாம் செபிக்கும்போது, நமக்காக மட்டுமல்ல, கடவுளின் பிள்ளைகள் அனைவருக்காகவும் செபிக்கிறோம். இன்னும் பலர் இறையாட்சியில் நுழைவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தி, திருஅவை முழுவதோடும் இணைந்து, உலகம் முழுவதற்காகவும் செபிக்கிறோம்.

முதலில், கிறிஸ்துவில் நம் சகோதர சகோதரிகளாக இருக்கும் அனைவருக்காகவும் செபித்து, இந்த விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துவது உதவியாக இருக்கும். நாம் ஒன்றாகச் செபிக்கும்போது, நமக்காகக் கிறிஸ்துவே தந்தையிடம் எழுப்பும் செபத்துடன் நம் குரல்கள் இணைகின்றன. இறையாட்சி வரவேண்டும் என்ற நம் மன்றாட்டு, பிறரிடமிருந்து நம்மைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டோ தன்னலத்துடனோ செபிக்கப்படுவதற்கானதல்ல. அது நமக்காக எந்த அளவுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறதோ, அதே அளவுக்குப் பிறருக்காகவும் ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் அன்பின் செபமாகும்.

இந்த ஒன்றுபட்ட செபம், திருஅவையின் பொதுச் செபமான திருவழிபாட்டில் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. அதில் நாம் ஒரே குரலாகக் கடவுளை நோக்கிக் கூக்குரலிட்டு, அனைவரும் இன்னும் முழுமையாகக் கிறிஸ்துவுக்கு ஒத்தவர்களாக மாறவும், திருஅவை புனிதத்தில் வளரவும் மன்றாடுகிறோம்.

நற்செய்தி அறிவிப்பு: இறையாட்சியைப் பரப்புதல்

“விண்ணுலகில் வாழும் எங்கள் தந்தையே…உமது ஆட்சி வருக!” என்பதிலுள்ள “எங்கள்” என்ற சொல், கிறிஸ்துவை இன்னும் அறியாதவர்களையும் அவருடைய அருளில் இன்னும் வாழாதவர்களையும் உள்ளடக்குகிறது. திருஅவையின் பணி தன் உறுப்பினர்களைப் புனிதப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, உலகிற்கு நற்செய்தியை அறிவிப்பதுமாகும்:

“அப்போது இயேசு அவர்களை அணுகி, ‘விண்ணுலகிலும் மண்ணுலகிலும் அனைத்து அதிகாரமும் எனக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எனவே, நீங்கள் சென்று அனைத்து நாட்டினரையும் சீடராக்குங்கள்; தந்தை, மகன், தூய ஆவியார் பெயரால் அவர்களுக்குத் திருமுழுக்குக் கொடுங்கள்; நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்க அவர்களுக்குக் கற்பியுங்கள். இதோ, உலக முடிவுவரை எந்நாளும் நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்’ என்று கூறினார்” (மத்தேயு 28:18–20).

இறையாட்சி என்பது விசுவாசத்தில் வளர்க்கப்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, கடவுள் படைத்த ஒவ்வோர் ஆன்மாவுக்கும் உரியது. உலகம் பல வேளைகளில் கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய திருஅவைக்கும் பகைமையாக இருப்பது, அனைத்து நாட்டினருக்கும் நற்செய்தியை எடுத்துச் செல்லும் நம் பணியிலிருந்து நம்மைத் தடுத்துவிடக் கூடாது. இந்தப் பணியை ஆழமாக விரும்பவும், ஆண்டவர் கற்றுத் தந்த செபத்தைச் செபிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அதற்கான நம் அர்ப்பணிப்பைப் புதுப்பிக்கவும் நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.

வரவிருக்கும் இறையாட்சி

இவ்வாழ்வே முதன்மையானது என்பதுபோல வாழ்வது மிகவும் பொதுவான ஒரு போக்காக உள்ளது. மறுவாழ்வு பெரும்பாலும் புலன்களுக்கு எட்டாததாகவும், நாம் இப்போது வாழும் வாழ்வைவிடக் குறைவான உண்மைத்தன்மை உடையதாகவும் தோன்றுகிறது. அவ்வாறு நம்புவதும் வாழ்வதும் தவறாகும். பெருங்கடல்களுடன் ஒப்பிடும்போது இவ்வாழ்வு ஒரு துளி நீரைப் போன்றது. நித்தியத்திற்கு முடிவே இல்லை; இவ்வாழ்வோ இறப்புவரை மட்டுமே நீடிக்கிறது; அது நித்தியத்திற்கான தயாரிப்பே அன்றி வேறொன்றுமில்லை. இது நாம் சோதிக்கப்படுவதற்கும், தேர்வுகள் செய்வதற்கும், நமது நித்திய முடிவைத் தீர்மானிப்பதற்குமான காலம். இருந்தாலும், இவ்வாழ்வையே இறுதி இலக்காக நாம் அடிக்கடி கருதுகிறோம். உண்மையில், கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்குத் தயாராகும் வகையில், விண்ணகத்தில் நிலைவாழ்வு என்னும் இறுதி இலக்கை அடைவதற்கான ஒரு வழி மட்டுமே இவ்வாழ்வு.

இந்த மன்றாட்டைப் பற்றிச் சிந்திக்கையில், மறைக்கல்வி நூல் கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அப்போது அவர் வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பளித்து, தமது ஆட்சியின் நிறைவாகவும் முழுமையாகவும் புதிய விண்ணுலகையும் மண்ணுலகையும் நிறுவுவார்: “இந்த மன்றாட்டு ‘மரனாத்தா’ என்பதாகும்; இது ஆவியாரும் மணமகளும் எழுப்பும் அழைப்பு: ‘ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்.’” அந்தப் பகுதி, தொடக்ககாலத் திருஅவையின் இறையியலாளரான தெர்த்தூலியனை மேற்கோள் காட்டித் தொடர்கிறது: 

“‘தூயவரும் உண்மையுள்ளவருமான அனைத்திற்கும் ஆண்டவரே, மண்ணுலகில் வாழ்வோருக்கு நீர் தீர்ப்பளித்து, எங்கள் இரத்தத்திற்காக நீதி வழங்க இன்னும் எவ்வளவு காலம் ஆகும்?’ ஏனெனில், அவர்களுக்குரிய தண்டனை உலக முடிவில் வழங்கப்படுமென நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆண்டவரே, உண்மையாகவே, இயன்ற விரைவில் உமது ஆட்சி வருக!” (CCC #2817)

கிறிஸ்து விரைவில் மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவார் என்ற ஆவல்மிக்க எதிர்நோக்கை இப்பகுதியில் காண்கிறோம்—மரனாத்தா, ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்! இத்தகைய எதிர்நோக்கும் ஏக்கமும் கொண்டிருப்பது எவ்வளவு அழகானது! உலகெங்கும் காணப்படும் பாவத்தையும் குழப்பத்தையும், பலரது முகங்களில் படிந்திருக்கும் நம்பிக்கையின்மையையும், பாவச் சுழற்சியில் சிக்கியிருப்போர் அனுபவிக்கும் வேதனையையும் காணும்போது, கிறிஸ்து மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவார் என்ற உறுதியான எதிர்நோக்குடன் நாம் பதிலளிக்கிறோம்.

நிசேயா நம்பிக்கை அறிக்கையில், கிறிஸ்து “வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பளிக்க மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவார்; அவரது ஆட்சிக்கு முடிவே இராது” என்று அறிக்கையிடும்போது, அந்த நாள் நிச்சயமாக வரும் என்ற நம்பிக்கை உறுதியுடன் அதை நோக்கிப் பார்க்க அழைக்கப்படுகிறோம். எப்போது? கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆனால் அவர் மீண்டும் வருவார்; அந்நாளில் அனைத்தும் மாற்றமடையும். கடவுள் அனைவருக்கும் கண்கூடான ஆட்சியாளராக இருப்பார்; அவரது அரசு முழுமையாக நிலைநாட்டப்படும்.

இதை நம்புவது என்பது, எதிர்காலத்தில் “ஒருவேளை” நிகழக்கூடிய, இப்போது புலன்களுக்கு எட்டாத ஏதோவொரு நிகழ்வை அறிக்கையிடுவது அல்ல. அது நிச்சயமாக நிகழும்! அதனால்தான் கடவுளின் ஆட்சி வர வேண்டும் என்று நாம் செபிக்கும்போது, அந்த நாளுக்காகச் செபிக்கிறோம். அந்த நாளுக்கு நாம் ஆயத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்றும், நாம் மட்டுமல்ல, மக்கள் அனைவரும் ஆயத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் செபிக்கிறோம்.

கடவுளின் அரசு முழுமைபெற வேண்டும் என்று செபிப்பது, அந்த நாளுக்காக வாழவும், அதற்காக இடைவிடாமல் ஆயத்தமாகவும், அதை எதிர்நோக்கவும் நாம் ஏற்கும் ஒரு புனிதமான அர்ப்பணமுமாகும். இதுவே நாம் காத்திருக்கும் மாட்சியின் அரசு. இங்கே, இப்போதே கிறிஸ்துவின் அருளிலும் மாட்சியிலும் பங்குபெறத் தொடங்கினால் மட்டுமே அந்த அரசில் நாம் பங்குபெறுவோம்.

தூய ஆவியாரின் கொடை: இறைப்பற்று

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாசும், “உமது ஆட்சி வருக” என்ற வேண்டுதலைத் தூய ஆவியாரின் ஏழு கொடைகளில் ஒன்றான இறைப்பற்றுடன் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். இறைப்பற்று என்பது வெளிப்புறப் பக்தியைவிட மேலானது—அது, தந்தையாகிய கடவுளிடம் பிள்ளைக்குரிய அன்பும் வணக்கமும் கீழ்ப்படிதலும் கொள்ள ஆன்மாவைத் தூண்டும் இயற்கைக்கு மேற்பட்ட ஒரு நற்பண்பாகும்.

பின்வருவனவற்றைச் செய்ய நமக்கு ஆற்றலளிப்பதன் மூலம் இறைப்பற்று என்னும் கொடை நீதியென்னும் நற்பண்பை நிறைவுபடுத்துகிறது:

• கடமை உணர்வினால் மட்டுமல்ல, அன்பினால் கடவுளுக்குரிய ஆராதனையையும் மாண்பையும் அவருக்குச் செலுத்துதல்.
• கடவுளின் தந்தைக்குரிய பராமரிப்பில் குழந்தைக்குரிய நம்பிக்கை கொண்டு அவரை வணங்குதல்.
• கடவுளின் அரசாட்சிக்குக் கீழ் மகிழ்ச்சியுடன் பணிந்து வாழ்தல்.

இறைப்பற்று என்னும் கொடை நம்மைப் பின்வருவனவற்றிற்குத் தூண்டுகிறது:

• நம் வாழ்விலும் உலகிலும் கடவுளின் ஆட்சி இன்னும் முழுமையாக நிலவ வேண்டுமென விரும்புதல்.
• அவரது இறைப்பராமரிப்பில் குழந்தைக்குரிய உறுதியான நம்பிக்கையை வளர்த்தல்.
• பாசமுள்ள ஒரு பிள்ளை அன்பான தந்தையை மகிழ்விப்பதில் இன்புறுவதுபோல, கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலும் அவரை மதித்துப் போற்றுவதிலும் இன்புறுதல்.

தன்னையே சார்ந்து வாழும் உலக மனப்பான்மையையும் இறை அதிகாரத்திற்கு எதிரான கிளர்ச்சியையும் இறைப்பற்று எதிர்க்கிறது. தன்னாட்சியையும் தன்னிச்சையையும் உயர்த்திப் போற்றும் உலகில், நமது சொந்த ஆட்சியை நிலைநாட்டுவதில் அல்ல, மாறாகக் கடவுளின் ஆட்சிக்குச் சரணடைவதில்தான் உண்மையான விடுதலை இருக்கிறது என்பதை இறைப்பற்று நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

இறைப்பற்று என்னும் கொடை சகோதர அன்பையும் வளர்க்கிறது:

• நாம் அனைவரும் ஒரே தந்தையின் பிள்ளைகள், அவரது அரசின் உரிமையாளர்கள் என்னும் உணர்வை அது ஆழப்படுத்துகிறது.
• கிறிஸ்துவில் நம் சகோதர சகோதரிகளாக இருப்போரிடம் அன்பு காட்டவும், அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கவும், பணிபுரியவும் அது நம்மைத் தூண்டுகிறது.
• அனைவரும் கடவுளை அறிந்து, அவரை அன்புசெய்து, அவரது ஆட்சியின்கீழ் வாழ வேண்டுமென விரும்ப அது நம்மை உந்துகிறது.

இதனால், இறைப்பற்று நற்செய்தி அறிவிப்புடனும் கடவுளின் அரசு விரிவடைவதுடனும் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருக்கிறது.

இறைப்பற்று என்னும் கொடை இறையரசின் முழுமைக்கான நமது ஏக்கத்தை ஆழப்படுத்துகிறது:

• அது நமது செபத்தைத் திருவெளிப்பாட்டு நூலின் முழக்கமாக மாற்றுகிறது: “ஆமென்! ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்!” (திருவெளிப்பாடு 22:20).
• ஆன்மிக வாழ்வில் தன்னிறைவு அடைந்துவிட்டதாக நாம் எண்ணுவதை அது தடுக்கிறது.
• நம் இதயங்களிலும் உலகிலும் கடவுளின் அரசு வளர்வதை நாட அது நம்மைத் தூண்டுகிறது.
• கிறிஸ்து மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவதற்கும் அவரது நிலையான ஆட்சி நிறுவப்படுவதற்குமான நமது ஏக்கத்தை அது அதிகரிக்கிறது.

பேறுபெற்ற நிலை: “கனிவுடையோர் பேறுபெற்றோர்”

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாசும், “உமது ஆட்சி வருக” என்ற வேண்டுதலை, “கனிவுடையோர் பேறுபெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் நிலத்தை உரிமையாக்கிக்கொள்வர்” (மத்தேயு 5:5) என்னும் இரண்டாவது பேறுபெற்ற நிலையுடன் தொடர்புபடுத்துகின்றனர்.

கனிவு என்பது வலிமைமிக்க ஒரு நற்பண்பு; அது பலவீனத்தின் அல்லது செயலற்ற தன்மையின் அடையாளமல்ல. அது கடவுளின் அருளால் நெறிப்படுத்தப்படும் ஆன்மிக வலிமை; கடவுளின் திருவுளத்திற்குத் தாழ்ச்சியுடன் பணியவும், ஒவ்வோர் ஆன்மாவிலும் அவர் ஆட்சிசெய்ய வேண்டுமென விரும்பவும் அது ஒருவருக்கு ஆற்றலளிக்கிறது. கனிவுடையோர் பிறரை ஆதிக்கம் செய்ய நாடுவதில்லை; மாறாக, கடவுளின் அருளாலும் ஞானத்தாலும் அவரது அரசை எவ்வாறு வளர்க்கலாம் என்பதை அக்கறையுடன் பகுத்தறிகின்றனர்.

இயேசுவின் வாழ்வும் அவரது பணியும் கனிவின் நிறைவான வெளிப்பாடுகளாகும். அவர் வன்முறையாலோ அரசியல் அதிகாரத்தாலோ தமது அரசாட்சியைத் திணிக்கவில்லை; மாறாக, உள்ளார்ந்த மனமாற்றத்தையும் தந்தையின் இரக்கமுள்ள ஆட்சிக்குப் பணிதலையும் கொண்ட ஓர் அரசை அறிவித்தார். இஸ்ரயேலின் உலகியல் இறையாண்மையை மீட்டெடுக்கும் போர்க்குணமிக்க ஆட்சியாளராக மெசியா இருப்பார் என்ற அக்காலத்தில் நிலவிய எதிர்பார்ப்பை அவர் நிராகரித்தார். அதற்குப் பதிலாக, அரசாட்சியின் உண்மையான நுகத்தடியை—இறைவனின் பிள்ளைகளாக இருப்பதற்குரிய கனிவை—ஏற்றுக்கொள்ளத் தம்மைப் பின்பற்றியவர்களை அழைத்தார்: “என் நுகத்தடியை உங்கள்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு என்னிடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் நான் கனிவும் மனத்தாழ்ச்சியும் உடையவன்; அப்போது உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும். ஏனெனில் என் நுகத்தடி எளிதானது; என் சுமை இலகுவானது” (மத்தேயு 11:29–30).

இயேசுவின் “நுகம்” என்பது, அவரது மாட்சியில் பங்குபெறுவதற்காக அவரோடும்—அவரது சிலுவையோடும் தியாக அன்போடும்—நம்மை இணைத்துக்கொள்ள நாம் சுதந்திரமாகச் செய்யும் தேர்வாகும். தங்கள் சொந்த விருப்பத்தைக் கடவுளின் நிறைவான திருவுளத்திற்கு ஒப்படைத்து, இந்த நுகத்தை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்பவர்களே சாந்தமுள்ளவர்கள்.

சாந்தமுள்ளவர் செருக்கிலிருந்தும், உலக அதிகாரத்தை நாடி ஓயாமல் போராடுவதிலிருந்தும் விடுபட்டவர். சாந்தமுள்ள ஆன்மா, தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி நடப்பதைவிட, கடவுளால் வழிநடத்தப்படுவதற்கு மகிழ்ச்சியுடன் பணிகிறது. இத்தகையவர் தூய ஆவியாரின் செயல்பாடுகளுக்கு இணங்கி, இறையருளுக்குத் தாராள உள்ளத்தோடும் மனவிருப்போடும் பதிலளிக்கிறார்.

சாந்தமுள்ளவர்கள் “நிலத்தை உரிமையாக்கிக்கொள்வார்கள்” என்று இயேசு வாக்களிக்கிறார். உலகக் கண்ணோட்டத்தில், நிலத்தை உரிமையாக்கிக்கொள்வது என்பது ஆதிக்கம், மதிப்பு, பிறர்மீது அதிகாரம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. ஆனால் இந்த உரிமைப்பேறு நிலையற்ற இவ்வுலகைச் சார்ந்ததல்ல; கடவுளின் ஆட்சி முழுமையாக நிலைநாட்டப்பட்டு, அவரது பிள்ளைகள் அவரது இறைவாழ்வின் செல்வங்களை உரிமைப்பேறாகப் பெறும் புதிய விண்ணகத்திலும் புதிய மண்ணகத்திலும் நிலைவாழ்வைப் பெறுவதற்கான வாக்குறுதியே இது. மேலும், அருளால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, அரசரால் வழிநடத்தப்படும் வாழ்க்கையை வாழ்வதன் வழியாக இந்த உரிமைப்பேறு இப்போதே தொடங்குகிறது.

இறையாட்சி வரவேண்டும் என்று விரும்புவதே நம்மீது நாம் கொள்ளும் அன்பின் மிக உயர்ந்த வடிவம் என்ற புனித தாமஸ் அக்குவினாவின் ஆழ்ந்த புரிதலுடன் இந்த உண்மை முற்றிலும் ஒத்துப்போகிறது. ஏனெனில், கடவுளோடு ஒன்றித்து, அவரது நிலையான மாட்சியில் பங்குபெறுவதே நமக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய நன்மையாகும். சாந்தமுள்ளவர்கள் இந்த உண்மையை உணர்கிறார்கள். அவர்கள் உலக அதிகாரத்தைப் பற்றிக்கொள்ள முயல்வதுமில்லை, ஆதிக்கத்திற்காகப் போராடுவதுமில்லை; மாறாக, தந்தையின் பராமரிப்பில் நம்பிக்கை வைத்து, அவர் தங்களுக்காக ஏற்பாடு செய்துள்ள உரிமைப்பேற்றிற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.

நம் விருப்பங்களைச் சீரமைத்தல்

புனித தாமஸ் அக்குவினா கற்பித்த, இந்த நூலின் அடிப்படைக் கருத்தை நினைவுகூருங்கள்: “இறைவேண்டல் என்பது நம் விருப்பங்களைக் கடவுள்முன் வெளிப்படுத்துவதாகும்.” எனவே, “நாம் விரும்ப வேண்டியவற்றை மட்டுமே கேட்க வேண்டும்.” இறைவேண்டலில் நாம் வெளிப்படுத்த வேண்டிய முதன்மையான, மிக உயர்ந்த விருப்பம் இதுவே: கடவுளின் தூய்மை நம்மிலும் படைப்பு முழுவதிலும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டு வெளிப்பட வேண்டும். அந்த உன்னத விருப்பத்திலிருந்து பிறப்பது இரண்டாவது விருப்பம்: இறையாட்சி வந்து, நம் இதயங்களிலும் உலகிலும் இன்னும் முழுமையாக ஆட்சி செய்ய வேண்டும்.

இந்த இரண்டாவது மன்றாட்டு, கடவுள்மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்பின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; நம்மீதும் எல்லா மக்கள்மீதும் நாம் கொள்ளக்கூடிய அன்பின் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடும் ஆகும். அதாவது, கடவுளின் ஆட்சி நம் வாழ்வைத் தன்வசமாக்கிக்கொள்ள வேண்டும்; நம் அரசரான அவர், நம் ஒவ்வோர் எண்ணத்தையும் சொல்லையும் செயலையும் வழிநடத்த வேண்டும்.

இங்கே, இப்போதே நம் வாழ்வில் இறையாட்சி இருப்பது, “தூயவர், தூயவர், தூயவர்” என்று முழங்கி அவரை மகிமைப்படுத்த வேண்டிய நம் முதன்மைக் கடமையை நிறைவேற்றுகிறது. ஏனெனில், அவரது ஆட்சியின்கீழ் வாழ்வது, நம் வழியாக அவரது மாட்சியைத் தவறாமல் பெருகச் செய்கிறது. நாம் அந்த மாட்சியில் பங்குபெறுபவர்களாகவும், உலகில் கடவுளின் உடனிருப்பை வெளிப்படுத்துபவர்களாகவும் ஆகிறோம். காலத்தின் முடிவில் இயேசு மாட்சிமையுடன் மீண்டும் வரும்போதும், உமது ஆட்சி அதன் முழுமையில் வரும்போதும், மாட்சிமிக்க இந்தப் பங்கேற்பு நிறைவடைகிறது.

• இதை நான் உண்மையாகவே விரும்புகிறேனா?
• என் மனமும் விருப்பமும் இதயமும், மற்ற எல்லாவற்றையும்விட இறையாட்சியின் வருகைக்காக ஏங்குகின்றனவா?
• நான் இவ்வுலகிற்காக வாழ்கிறேனா, அல்லது மறுவுலகிற்கான தயாரிப்பாக இவ்வுலகைக் காண்கிறேனா?
• வரவிருக்கும் புதிய விண்ணகத்தையும் புதிய மண்ணகத்தையும் நான் நம்பி, என் முழு உள்ளத்தோடும் அவற்றிற்காக ஏங்குகிறேனா?

இறையாட்சியின் அறிவிப்பு

மாற்கு நற்செய்தியில் கிறிஸ்துவின் முதல் அறிவிப்பு இதுவே: “காலம் நிறைவேறிவிட்டது; இறையாட்சி நெருங்கிவிட்டது; மனம் மாறி, நற்செய்தியை நம்புங்கள்” (மாற்கு 1:15). இறையாட்சி கிறிஸ்துவில் ஏற்கெனவே முழுமையாகவும் உயிர்ப்புடனும் உள்ளது; ஆனால் மண்ணுலகில் அது இன்னும் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை. இந்த மன்றாட்டு ஒரு புனிதமான இழுபறி நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது: விண்ணகத்தில் இறையாட்சியின் இறுதி நிறைவுக்காக நாம் காத்திருக்கும் அதே வேளையில், நம்முள்ளும் உலகிலும் அது இன்னும் முழுமையாக நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குகிறோம்.

உலகின் “அரசுகள்” என்பவை பெரும்பாலும் கடவுளின் புனித இறையாட்சியுடன் போட்டியிடும் பேரவாக்களாகும். உலக வெற்றி, செல்வம், வசதிகள், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்காக நாம் ஏங்குகிறோம். இவை எதுவும் தம்மிலேயே பாவமானவை அல்ல என்றாலும், அருளும் இரக்கமும் நிறைந்த கடவுளின் ஆன்மிக ஆட்சியில் இந்த உலக இலக்குகள் அவசியம் இடம்பெறும் என்பதில்லை. உண்மையிலேயே முக்கியமான ஒன்றை நோக்கி—அதாவது, கடவுள் நம் வாழ்வை ஆள வேண்டும் என்பதை நோக்கி—நாம் திரும்புவதற்கு உதவும் வழியாக, வறுமை, துன்பங்கள், வசதியின்மை ஆகியவற்றைக் கடவுள் பல வேளைகளில் அனுமதிக்கிறார்.

இறையாட்சி வரவேண்டும் என்று வேண்டுவது அடிப்படையான மாற்றத்தைக் கோருகிறது. ஏனெனில், அந்த வேண்டுதலுக்குள் நம் முன்னுரிமைகளை மறுசீரமைக்கும் உறுதிப்பாடு அடங்கியுள்ளது. நம்மைக் கடவுளின் ஆட்சிக்கு ஒப்படைத்து, அவரை நம் வாழ்வின் மையமாக வைத்து, புனித வாழ்வு, நற்செய்தி அறிவிப்பு, இரக்கச் செயல்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக அவரது ஆட்சி பரவ உழைக்கிறோம். சுயநலம் அனைத்தும் மறைந்து, தியாகத்தின் மதிப்பைக் கண்டுணர்ந்து, தன்னலமின்றி வாழக் கற்றுக்கொள்கிறோம். உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:

• எந்த “அரசுகளை” அடைவதற்காக நான் பாடுபடுகிறேன்—வெற்றியா, பாதுகாப்பா, பிறரின் பாராட்டா?
• என் முன்னுரிமைகளை இறையாட்சி மறுசீரமைக்க அனுமதிக்க நான் தயாராக இருக்கிறேனா?
• என் வாழ்வில் தமது ஆட்சி வளர்வதற்காகக் கடவுள் என்னிடம் என்ன தியாகங்களைக் கேட்கிறார்?
• இறையாட்சியின் வருகைக்காக முனைப்புடன் உழைக்கும் ஒருவராக நான் வாழ்கிறேனா?

நமக்குள் இறையாட்சி

“இறையாட்சி உங்கள் நடுவே உள்ளது” அல்லது “இறையாட்சி உங்களுக்குள் உள்ளது” என்று இயேசு பறைசாற்றியபோது, தாமே அந்த இறையாட்சி என்பதை வெளிப்படுத்தினார். நம் நடுவே பிரசன்னமாகியிருக்கும் தெய்வீக ஆட்சி அவரே; நமக்குள் குடிகொள்ளவும் அவர் விரும்புகிறார். இதைப் புரிந்துகொள்வது, அவரது ஆட்சி நம்மோடு கொண்டுள்ள நெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதாகும்: இறையாட்சி என்பது நாம் காத்திருக்க வேண்டிய வெளிப்புற எதார்த்தம் மட்டுமல்ல; நாம் வரவேற்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உள்ளார்ந்த மறைபொருளுமாகும்.

இந்த உண்மை, நம் சொந்த இதயங்களின் அரியணையை ஆராய்ந்து பார்க்க நம்மை அழைக்கிறது. நமக்குள் ஆட்சி செய்யக் கிறிஸ்துவை அனுமதிக்கிறோமா? நம் விருப்பத்தை அவரது திருவுளம் வழிநடத்த அனுமதிக்கிறோமா, அல்லது தாழ்ந்த ஆசைகள் நம்மை ஆளுகின்றனவா? கிறிஸ்து மட்டுமே ஆட்சி செய்ய வேண்டிய இடத்தில் உலகப் பற்றுகள், பாவங்கள், கவனச்சிதறல்கள், தவறானவற்றின்மீது வைக்கப்படும் நம்பிக்கைகள் ஆகியவை பெரும்பாலும் வேரூன்றுகின்றன. அவர் நம் அரசராக இருக்க வேண்டுமென்றால், வேறு எதுவும் நம் வாழ்வை ஆள முடியாது. நமக்குள் இருக்கும் அவரது அரசு அமைதி, தூய்மை, ஒளி, தெய்வீக ஒழுங்கு ஆகியவற்றைக் கொண்டது; கீழ்ப்படிதல், தாழ்ச்சி, அன்பு ஆகியவை அதன் அடையாளங்கள்.

“உமது அரசு வருக” என்று செபிப்பது, நம் ஆன்மாக்களை முழுமையாகத் தமக்குரியதாக்கிக் கொள்ளவும், எல்லாச் சிலைகளையும் அரியணையிலிருந்து அகற்றவும், நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் அவரது ஆட்சிக்கு மகிழ்வுடன் பணிந்திருக்கச் செய்யவும் கிறிஸ்துவை அழைப்பதாகும். சற்று நின்று சிந்தியுங்கள்:

• என் இதயத்தை ஆள்வது யார்—கிறிஸ்துவா, அல்லது வேறு ஏதாவதா?
• என்னுள் அவரது ஆட்சிக்குத் தடையாக இருக்கும் பாவங்கள், பற்றுகள் அல்லது ஆசைகள் எவை?
• என்னுள் அவர் பிரசன்னமாக இருப்பதை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ள, என் அன்றாட வாழ்வில் நேரமும் இடமும் ஒதுக்குகிறேனா?
• என் எண்ணங்கள், சொற்கள், முடிவுகள் ஆகியவற்றை ஆளுமாறு இயேசுவை முன்வந்து அழைக்கிறேனா?

திருஅவையில் இறையாட்சி

கிறிஸ்து தலையாகவும் திருஅவை அவரது மறையுடலாகவும் இருப்பதால், அவரது அரசு திருஅவையின் வழியாக உலகில் ஏற்கெனவே பிரசன்னமாக இருக்கிறது. இறையாட்சியை வரவேற்பது என்பது திருஅவையை வரவேற்பதாகும்—வெறும் ஓர் அமைப்பாக அல்ல, மாறாக அருள், உண்மை, தெய்வீக அதிகாரம் ஆகியவற்றைத் தாங்கும் உயிருள்ள கலனாக வரவேற்பதாகும். இது குறிப்பாக அருளடையாளங்களிலும், அனைத்திற்கும் மேலாக நற்கருணையிலும் உண்மையாகிறது; அங்கு கிறிஸ்து தமது உடல், இரத்தம், ஆன்மா, இறைத்தன்மையுடன் உண்மையாகவே பிரசன்னமாக இருக்கிறார். அப்பம், திராட்சை இரசம் ஆகியவற்றின் தோற்றங்களுக்குள் மறைந்திருந்தாலும், அரசர் அங்கே இருக்கிறார்; பலிபீடத்திலிருந்து ஆட்சி செய்கிறார், அன்பில் தம்மையே ஒப்புக்கொடுக்கிறார், தமது இறைவாழ்வில் நம்மை ஒன்றிப்புக்கு ஈர்க்கிறார்.

கிறிஸ்துவின் ஆட்சியின்கீழ் வாழ்வது என்பது அவரது திருஅவைக்குள் வாழ்வதாகும். முதலில் புனித பேதுருவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு, இப்போது அவருக்குப் பின்வருபவர்களிடம் இருக்கும் இறையாட்சியின் திறவுகோல்கள், மண்ணுலகில் கிறிஸ்துவின் அதிகாரம் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதைக் குறிக்கின்றன. திருத்தந்தையும் அவரோடு ஒன்றிப்பில் இருக்கும் ஆயர்களும் கிறிஸ்துவின் போதனைகளைப் பிரமாணிக்கத்துடன் பாதுகாத்து, அதிகாரத்துடன் பறைசாற்றுகிறார்கள். தாழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அவர்களுக்குச் செவிமடுப்பது, கிறிஸ்துவோடு இன்னும் ஆழமான ஒன்றிப்புக்குக் கதவைத் திறக்கிறது; நிலைவாழ்வுக்கு இட்டுச் செல்லும் பாதுகாப்பான பாதையையும் நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.

திருஅவை தனது இயல்பிலேயே மறைப்பணியாற்றும் தன்மையையும் கொண்டுள்ளது. “நீங்கள் போய் எல்லா மக்களினத்தாரையும் சீடராக்குங்கள்” என்ற மாபெரும் பணிக்கட்டளையை அது கிறிஸ்துவிடமிருந்து பெற்றுள்ளது. திருமுழுக்குப் பெற்ற ஒவ்வொருவரும் இந்தப் பணியில் பங்குபெறுகிறார்கள். “உமது அரசு வருக” என்று செபிப்பதற்கு, நற்செய்தி அறிவிக்கவும், சான்று பகரவும், அன்பு செய்யவும், பணியாற்றவும் செயலில் இறங்கும் மனம் தேவை. இறையாட்சி வர வேண்டுமென்று நாம் மன்றாடினால், திராட்சைத் தோட்டத்தின் பணியாளர்களாக நம்மையே அர்ப்பணிக்கவும் வேண்டும். உங்கள் மனச்சான்றை ஆராய்ந்து பாருங்கள்:

• மண்ணுலகில் இறையாட்சி கண்கூடாகப் பிரசன்னமாக இருப்பதே திருஅவை என்பதை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்கிறேனா?
• அருளடையாளங்களை, குறிப்பாக நற்கருணையை, நம்பிக்கையுடனும் பயபக்தியுடனும் பெறுகிறேனா?
• திருத்தந்தை மற்றும் ஆயர்களின் வழியாக ஒலிக்கும் கிறிஸ்துவின் குரலில் நம்பிக்கை வைத்து, அவர்களின் போதனைக்குக் கவனமாகச் செவிமடுக்கிறேனா?
• இறையாட்சியைப் பறைசாற்றி வளர்த்தெழுப்பும் திருஅவையின் பணியில் நான் எவ்வாறு பங்குபெறுகிறேன்?
• கிறிஸ்து விரும்பும் எந்த வகையிலும் நற்செய்தி அறிவிக்க, அவர் என்னை அனுப்புவதற்கு நான் மனமுவந்து தயாராக இருக்கிறேனா?

விண்ணகத்திற்கான நமது ஏக்கம்

இந்த வாழ்வு நமது இறுதி இல்லம் அல்ல என்பதை மறந்து, வேலை, உறவுகள், பாதுகாப்பு, வசதி, நல்ல பொறுப்புகளிலும்கூட என இவ்வுலகக் கவலைகளில் நாம் சிக்கிக்கொள்வது மிகவும் எளிது. ஆனால், “உமது அரசு வருக” என்ற மன்றாட்டு நம் இதயங்களை விண்ணகத்தை நோக்கித் திருப்புகிறது. அங்கே கடவுளோடு நிறைவான ஒன்றிப்பு உள்ளது; தூய்மையான ஒவ்வோர் ஏக்கமும் நிறைவேறுகிறது; அதுவே நாம் படைக்கப்பட்டதன் இறுதி இலக்கு. விண்ணகத்தில் கிறிஸ்து கண்கூடாகவும் என்றும் ஆட்சி செய்வார். துயரமெல்லாம் நீங்கும், கண்ணீர் அனைத்தும் துடைக்கப்படும், நாம் கடவுளை நேருக்கு நேர் காண்போம்.

விண்ணகத்திற்காக ஏங்குவது என்பது நமது மண்ணுலகப் பொறுப்புகளிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்வதல்ல; மாறாக, நித்தியத்தின் ஒளியில் அவற்றை நிறைவேற்றி வாழ்வதாகும். நமது அன்றாடச் செயல்களை என்றும் நிலைத்திருப்பவற்றை நோக்கி ஒழுங்குபடுத்துவதும், வரவிருக்கும் வாழ்வில் நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை நமது தேர்வுகள், தியாகங்கள், அன்பு ஆகியவற்றை வடிவமைக்க அனுமதிப்பதும் ஆகும். இந்த வாழ்வின் மகிழ்ச்சிகளையும் துன்பங்களையும் இறைப் பராமரிப்பு என்னும் பரந்த பின்னணியில் வைத்துப் பார்ப்பதும் ஆகும்.

நாம் உண்மையிலேயே விண்ணகத்திற்காக ஏங்குகிறோமா? அல்லது வசதிகளில் அளவுக்கு மீறி மூழ்கி, கவனச்சிதறல்களுக்கு அதிகமாக இடமளித்து, மறைந்துபோகும் காரியங்களில் அளவுக்கு மீறி ஈடுபட்டுவிட்டோமா? இறையாட்சியை அதன் முழுமையில் நாம் எந்த அளவுக்கு விரும்புகிறோமோ, அந்த அளவுக்கு இங்கே இப்போதே புனிதத்திற்காகப் பாடுபடுவோம். விண்ணகம் நமது எதிர்கால நம்பிக்கையாக மட்டுமல்ல, நிகழ்கால வழிகாட்டியாகவும் மாறுகிறது. உங்கள் இதயத்தின் ஏக்கங்களைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்:

• விண்ணகத்தை என் உண்மையான இல்லமாகக் காண்கிறேனா, அல்லது இந்த உலகமே எல்லாம் என்பதுபோல வாழ்கிறேனா?
• நிலைவாழ்வுக்கான என் ஏக்கத்தை மழுங்கச் செய்யும் வசதிகளோ கவனச்சிதறல்களோ உள்ளனவா?
• கடவுளின் பேரின்பக் காட்சிக்கான ஏக்கத்தை என் அன்றாட வாழ்வு எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது?
• கிறிஸ்து இன்றே வந்தால், அவரைச் சந்திக்கத் தயாராக இருக்கும் வகையில் நான் வாழ்கிறேனா?

நம் வாழ்வை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்துதல்

இந்த மண்ணில் நாம் உயிரோடு இருக்கும் வரை, இறையரசை நோக்கி நம் வாழ்வை அக்கறையுடன் மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்குக் காலம் கடந்துவிடுவதில்லை. உங்கள் வாழ்வின் மீதான கட்டுப்பாடு முழுவதையும் இறைவனின் ஆட்சிக்கு ஒப்படையுங்கள். திருஅவையில், குறிப்பாக அருளடையாளங்களிலும் போதனைகளிலும் அவரைத் தேடுங்கள். இறையரசின் வருகையைப் பறைசாற்றுவதன் வழியாகக் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற உறுதிகொள்ளுங்கள்; இனி வரவிருப்பதை நம்பிக்கையுடன் எதிர்நோக்கி வாழுங்கள்.

விண்ணுலகில் உறையும் எங்கள் அனைவரின் தந்தையே, உமது அரசு வருக! ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்! வாரும்!

செபிப்போமாக:

தந்தையே, மிகப் புனிதரும் என்றுமுள்ள இறைவனே, விண்ணுலகில் உமது புனிதர்கள் அனைவரின் ஆன்மாக்களிலும் புனிதரெனப் போற்றப்படுபவரே, உமது பிள்ளைகள் அனைவருடனும், கிறிஸ்துவில் என் சகோதர சகோதரிகளுடனும் இணைந்து நான் உரக்கக் கூறுகிறேன்: “இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்!”

எங்கள் தந்தையே, உமது அரசின் புனிதத்தில் உமது பெயரும், உமது சாராம்சமும், உமது நித்திய இருப்பும் இப்பொழுதும் எப்பொழுதும் மதித்துப் போற்றப்பட்டு, புகழப்பட்டு, அன்புசெய்யப்பட்டு, ஆராதிக்கப்படுவனவாக. உமது அரசு—மிகப் புனித தந்தையே, உம்முடைய முழு ஒளிவீச்சாக விளங்கும் உம் திருமகன் கிறிஸ்துவும், விண்ணுலகப் புனிதர்களில் முழுமையாக மாட்சிப்படுத்தப்படும் தூய ஆவியாரும்—இம்மண்ணில் உமது பிள்ளைகள் அனைவரின் ஆன்மாக்களிலும் தொடர்ந்து வருவதாக. ஒவ்வொரு முழங்காலும் அவரது அரசாட்சிக்கு முன் மண்டியிடும், புதிய விண்ணுலகும் புதிய மண்ணுலகும் நிறைவுபெறும் அவரது இறுதி வருகையை எதிர்நோக்கி இது நிகழ்வதாக.

தந்தையே, பக்தி என்னும் விலையுயர்ந்த கொடையையும் எங்களுக்குத் தந்தருளும்; இந்தப் புனிதமான பயபக்தியின் வழியாக, பற்றுறுதியுள்ள பிள்ளைகளின் நம்பிக்கை நிறைந்த பாசத்தோடு நாங்கள் உம்மை அணுகுவோமாக. கனிவின் உண்மையான பொருளை எங்களுக்குக் கற்பித்து, மென்மையான தாழ்ச்சியை எங்கள் இதயங்களில் தூண்டியருளும்; இதனால், “கனிவுடையோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில் அவர்கள் மண்ணுலகை உரிமையாக்கிக்கொள்வர்” என்னும் உம் திருமகனின் பேறுபற்றிய போதனையை நாங்கள் வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவோமாக. எங்கள் கனிவு கிறிஸ்துவின் வலிமையையும் அமைதியையும் பிரதிபலிக்கட்டும்; பொறுமையான பிறரன்பு, பரிவுள்ள புரிதல், உமது பராமரிப்பில் அசையாத நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் வழியாகப் பிறரை உமது அரசுக்கு மேலும் நெருக்கமாக ஈர்க்கட்டும். தந்தையே, பிள்ளைகளுக்குரிய பக்தி, தாழ்ச்சி, அன்பு ஆகியவற்றின் மென்மையான பிணைப்புகளால் எங்களை உம்மோடு இன்னும் ஆழமாக இணைத்தருளும். ஆமென்.

பொருளடக்கம்

அதிகாரம் ஐந்து: “உமது திருவுளம் நிறைவேறுக…”

மென் அட்டைப் பதிப்பு – Kindle மின்னூல் – Audible – Google Play – Apple Books – மேலும் பல தளங்களில்!