Pierwszym i najwyższym pragnieniem właściwie uporządkowanej duszy jest kochać Boga, adorować Go i oddawać Mu cześć, ponieważ jest On godzien wszelkiej chwały, czci i uwielbienia: „Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć, i moc, bo Ty stworzyłeś wszystko, a dzięki Twojej woli wszystko zaistniało i zostało stworzone” (Apokalipsa 4:11).
To najwznioślejsze pragnienie, jak widzieliśmy w poprzednim rozdziale, znajduje doskonały wyraz w pierwszej prośbie Modlitwy Pańskiej: „Święć się imię Twoje”. Jednak nasza miłość do Boga, gdy zostaje oczyszczona i wyniesiona na wyższy poziom, prowadzi nas do kolejnego pragnienia, które w naturalny sposób wypływa z oddawania chwały Jego imieniu: pragniemy uczestniczyć w Jego chwale, pozwalając Mu królować w nas, a zarazem pałając pragnieniem, by widzieć Jego królowanie w każdej duszy. Taka jest istota drugiej prośby: „Przyjdź królestwo Twoje!”
Pragnienie uczestnictwa w chwale Boga
Święty Tomasz z Akwinu uczy, że ta druga prośba wyraża pragnienie, byśmy cieszyli się chwałą Boga i w niej uczestniczyli, a przez to „kochali samych siebie w Bogu”. Nie jest to pragnienie egoistyczne, ponieważ Bóg pragnie, byśmy uczestniczyli w Jego chwale, co jest naturalnym skutkiem spełnienia naszego najwyższego pragnienia — oddawania Mu chwały. Kochać siebie w Bogu to kochać Boga za to, co czyni w nas i czego dla nas pragnie, dając nam udział w swoim chwalebnym królestwie. Jest to najwyższa forma miłości, jaką możemy darzyć samych siebie, a prowadzi ona do najwyższej miłości, jaką możemy darzyć innych, gdy kochamy ich jak siebie samych.
Przypomnij sobie, że gdy pewien uczony w Piśmie zapytał Jezusa, które przykazanie jest największe, Jezus odpowiedział:
„Pierwsze jest to: «Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, jest jedynym Panem! Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą». Drugie jest to: «Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego». Nie ma innego przykazania większego od tych” (Marek 12:29–31).
Te dwa przykazania streszczają odwieczne Prawo. Zawierają w sobie całą Ewangelię i są wyraźnie ukazane w dwóch pierwszych prośbach Modlitwy Pańskiej.
Najpierw kochamy Boga dla Niego samego, a następnie kochamy siebie oraz bliźniego jak siebie samego. Umiłowanie Boga na pierwszym miejscu nieuchronnie rodzi w nas pragnienie, abyśmy my i wszyscy ludzie mieli pełny udział w królestwie Bożym — teraz przez łaskę, a u kresu czasów w chwale, gdzie ujrzymy Boga twarzą w twarz.
Jezus pięknie wyraża to w swojej modlitwie arcykapłańskiej, w której wstawia się za nami, pragnąc, byśmy uczestniczyli w Jego Boskiej chwale:
„I chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie, aby osiągnęli doskonałą jedność, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że ich umiłowałeś tak, jak Mnie umiłowałeś. Ojcze, oni są Twoim darem dla Mnie. Chcę, aby tam, gdzie Ja jestem, także oni byli ze Mną, aby oglądali Moją chwałę, którą Mi dałeś, ponieważ umiłowałeś Mnie przed założeniem świata” (Jan 17:22–24).
Zrozumienie tej odwiecznej Prawdy jest doskonałym lekarstwem na każdy negatywny obraz samego siebie. Jesteśmy darem Ojca dla Syna. Jezus nie odkupił nas niechętnie. Gdy to dostrzegamy, przestajemy określać siebie przez nasze słabości i grzechy, porażki czy nieszczęścia. Zamiast tego odnajdujemy naszą tożsamość wyłącznie w Chrystusie, przyjmując Jego pragnienie, byśmy byli z Nim jedno, tak jak On jest jedno z Ojcem, i byśmy uczestniczyli w Jego wiecznej chwale.
To Boże przybranie nas za dzieci przemienia całe nasze rozumienie samych siebie. „Królestwo” świata oferuje niezliczone, rywalizujące ze sobą tożsamości, zakorzenione w zmiennych okolicznościach, a nie w odwiecznej Prawdzie — takich jak doczesny sukces, talenty, bogactwo, pozycja społeczna czy wygląd zewnętrzny.
W jaskrawym przeciwieństwie do tego nasze obywatelstwo w królestwie Bożym nadaje nam tożsamość, która przekracza wszelkie ziemskie kategorie i okoliczności. Jako członkowie Mistycznego Ciała Chrystusa jesteśmy królewskimi synami i córkami, uczestniczącymi w Jego wiecznej godności królewskiej. Ta tożsamość pozostaje niezmienna, niezależnie od tego, czy doświadczamy doczesnego sukcesu czy porażki, zdrowia czy choroby, uznania czy zapomnienia. Jest niewzruszona, ponieważ opiera się nie na naszych własnych zasługach lub wysiłkach, lecz na niezmiennej miłości Boga i doskonałej ofierze Chrystusa, przez którą otrzymujemy udział w Jego życiu jako Jego Mistyczne Ciało — Kościół.
Jeśli Bóg — wszechmocny Stwórca, który podtrzymuje wszechświat w istnieniu, wielki JESTEM, Początek i Koniec wszystkiego — kocha nas w Chrystusie, jednoczy się z nami i pragnie obdarzyć nas udziałem w swojej wiecznej chwale, cóż innego ma znaczenie? Nic! Udział w życiu i chwale Boga jest Jego największym darem dla nas. Gdy modlimy się „Przyjdź królestwo Twoje”, całkowicie poddając się Jego panowaniu w naszym życiu, przyjmujemy ten dar, a czyniąc to, kochamy siebie w Bogu, tak jak Bóg kocha nas w Chrystusie.
Greckie wyrażenie użyte w tej prośbie to elthétō hē basileía sou. Rzeczownik basileía, często tłumaczony jako „królestwo”, oznacza znacznie więcej niż obszar geograficzny. Jak wyjaśnia Katechizm Kościoła Katolickiego: „W Nowym Testamencie słowo basileia można tłumaczyć jako «królewskość» (rzeczownik abstrakcyjny), «królestwo» (rzeczownik konkretny) albo «królowanie» (rzeczownik wyrażający działanie)” (Katechizm Kościoła Katolickiego #2816). Czasownik elthétō oznacza „przyjść” lub „przybyć”. Użyty w trybie rozkazującym aorystu, wyraża mocną, zdecydowaną prośbę: „Niech przyjdzie!!!” — pilnie, zdecydowanie i w pełni. Niech przyjdą Boża królewskość, królestwo i królowanie! Modlimy się o to zarówno z gorącą tęsknotą, jak i z czynnym pragnieniem, aby Boże królowanie w pełni się urzeczywistniło. Wyrażenie to nie jest jedynie prośbą o pełniejsze ustanowienie Bożego panowania na ziemi, lecz także zobowiązaniem do poddania się Jego Boskiej władzy królewskiej i królowaniu.
Święty Augustyn ostrzega, że jeśli nie pragniemy królestwa Bożego dla siebie i dla wszystkich, jesteśmy jak ludzie niewidomi lub zamykający oczy na światło. Modlić się, aby królestwo Boże „przyszło”, to modlić się, aby Jego obecność została „objawiona ludziom”, tak by wszyscy mogli zobaczyć, uwierzyć i mieć udział w chwale Bożego panowania (por. O kazaniu Pana na Górze II.6.20).
W tej prośbie zwracamy się do Boga o trzy rzeczy:
- Aby Chrystus pełniej królował w naszych sercach przez łaskę, ustanawiając w nas swoje królestwo.
- Aby Kościół rozszerzał się i rozkwitał na całym świecie.
- Aby przyspieszony został ostateczny powrót Chrystusa w chwale.
Królestwo „pośród” nas
Kiedy przyjdzie królestwo Boże? Takie pytanie zadali Jezusowi niektórzy faryzeusze. On odpowiedział: „Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie i nie powiedzą: «Oto tu jest» albo: «Tam». Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest” (Łk 17:20–21). W tym fragmencie grecki przyimek przetłumaczony jako „pośród” można również oddać jako „wewnątrz”. Oba znaczenia są bardzo istotne.
Po pierwsze, kiedy Jezus powiedział, że królestwo Boże jest pośród nich, mówił o sobie samym. Jezus jest królestwem. Królestwo ma swój fundament i żyje w samej Osobie Syna Bożego, a przez Niego rozciąga się na całe Jego Mistyczne Ciało: Kościół na ziemi, w niebie i w czyśćcu.
Królestwo „wewnątrz” nas
Kiedy tłumaczymy słowa Chrystusa jako „królestwo Boże jest wewnątrz was”, przywołujemy interpretację świętego Augustyna, według której, gdy w Modlitwie Pańskiej mówimy „któryś jest w niebiosach”, „niebiosa” oznaczają zamieszkiwanie Boga w świętych. Gdziekolwiek mieszka Bóg, tam są niebiosa, a gdzie są niebiosa, tam jest królestwo Boże.
Jeśli zatem jesteśmy mieszkaniem Boga, a Jego królestwo panuje w nas, musimy żyć tą rzeczywistością. Modlitwa „Przyjdź królestwo Twoje” jest prośbą o przyszłą rzeczywistość i wyrazem obecnego zobowiązania. Ta modlitwa jest odnowieniem przymierza łaski, ponownym potwierdzeniem, że dobrowolnie wybieramy Boga jako naszego Króla i Władcę. Prosimy, aby sprawował swoją królewską władzę w naszym życiu, coraz pełniej nim kierując, oświecając nasze umysły, kierując naszymi czynami i porządkując na nowo nasze pragnienia zgodnie ze swoją prawdą.
Choć Bóg stworzył ludzkość w stanie pierwotnej niewinności, grzech oddzielił nas od Jego boskiej obecności. Przez Wcielenie i Mękę Jezus nie tylko spłacił dług naszego grzechu — zarówno grzechu pierworodnego, jak i naszych grzechów osobistych — lecz także stał się pomostem łączącym bóstwo i człowieczeństwo w sposób jeszcze bardziej chwalebny. Nie jesteśmy już jedynie wezwani do życia w obecności Boga; teraz jesteśmy zaproszeni, aby stać się z Nim jedno w Jego życiu trynitarnym — do wzajemnego zamieszkiwania, które jest możliwe jedynie przez Chrystusa.
Nasza jedność z Chrystusem zaczyna się na chrzcie, kiedy zostajemy włączeni w Jego Mistyczne Ciało. Tylko w Nim, w Jego Ciele, odnajdujemy królestwo łaski, którego pragniemy. Ta zamieszkująca w nas obecność jest karmiona przez sakramenty, zwłaszcza Eucharystię, która pogłębia naszą komunię z Chrystusem i Jego panowanie w nas.
Każdy z nas ma inne radości i zmagania, próby i pokusy, nadzieje i ambicje. Jeśli jednak żyjemy w Chrystusie i kształtujemy nasze codzienne wybory tak, by odzwierciedlały królestwo Boże, wówczas nasze wzajemne podobieństwa przeważą nad każdą różnicą. Wspólnie staniemy się członkami jednego królestwa Bożego, które mieszka w nas, przemienia nas i kształtuje w jedno Mistyczne Ciało Chrystusa, Kościół.
Kościół: widzialne królestwo na ziemi
W szerszej perspektywie królestwo łaski obejmuje również cały Kościół. Kościół jest widzialnym królestwem Bożym na ziemi. Jako nieskalana Oblubienica Chrystusa jest święty i posiada pełnię łaski i prawdy. Jednak jego członkowie, choć uświęceni, wciąż są na drodze do doskonałości.
Niektóre aspekty królestwa Bożego są już doskonałe, na przykład sakramenty. Nawet jeśli są sprawowane w sposób niedoskonały, pozostają doskonałymi narzędziami łaski, ponieważ sam Chrystus jest ich przyczyną. Depozyt wiary — Pismo Święte i Tradycja apostolska — również jest doskonały, zachowywany bez błędu dzięki Duchowi Świętemu. Obietnica Chrystusa dana Piotrowi i jego następcom zapewnia nieomylność definitywnego nauczania w sprawach wiary i moralności. Dlatego pomimo niedoskonałości członków hierarchii kościelnej depozyt wiary jest interpretowany i stosowany przez Boga za pośrednictwem Kościoła. Dzieje się to konkretnie przez Magisterium: żywy Urząd Nauczycielski Kościoła, wspierany przez Boga i powierzony papieżowi oraz biskupom pozostającym z nim w komunii, który autentycznie interpretuje i strzeże depozytu wiary w sprawach wiary i moralności.
Dlatego, gdy mówimy o królestwie Bożym w Kościele, zaczynamy od doskonałego objawiania przez Boga swojej łaski przez sakramenty i swojej prawdy przez Magisterium. Następnie radujemy się tym, jak ta pełnia Bożego życia przemienia nasze serca, jednoczy nas z Bogiem i wprowadza nas we wzajemną komunię w Chrystusie.
Włączanie życia Kościoła w naszą codzienność obejmuje codzienną modlitwę i regularne przystępowanie do sakramentów, zwłaszcza Eucharystii i spowiedzi. Ponadto pielęgnujemy głęboką cześć dla czystego i świętego nauczania Pisma Świętego oraz Katechizmu Kościoła Katolickiego, z którymi regularnie się zapoznajemy, podobnie jak z życiem świętych. Kiedy każdy z nas włącza widzialne królestwo Boże na ziemi — Kościół — w swoje codzienne życie, zostajemy umocnieni, zjednoczeni i uczynieni dziedzicami samego Króla wraz ze wszystkimi naszymi braćmi i siostrami.
Modlitwa za wszystkie dzieci Boże i wraz z nimi
Podobnie jak w poprzedniej prośbie, kiedy modlimy się: Ojcze „nasz”… przyjdź królestwo Twoje, czynimy to nie tylko za siebie, lecz za wszystkie dzieci Boże. Modlimy się wraz z całym Kościołem i za cały świat, wyrażając nadzieję, że jeszcze wielu wejdzie do królestwa Bożego.
Po pierwsze, warto modlić się i wyrażać to pragnienie w intencji wszystkich, którzy są naszymi braćmi i siostrami w Chrystusie. Nasze głosy łączą się wówczas z modlitwą samego Chrystusa, którą zanosi On za nas do Ojca. Nasza prośba o przyjście królestwa Bożego nie powinna być zanoszona w oderwaniu od innych ani z myślą wyłącznie o własnym dobru. Jest to modlitwa miłości, ofiarowana w takim samym stopniu za innych, jak za nas samych.
Ta wspólna modlitwa najpełniej wyraża się w liturgii, publicznej modlitwie Kościoła, w której jednym głosem wołamy do Boga, błagając, aby wszyscy coraz pełniej upodabniali się do Chrystusa i aby Kościół wzrastał w świętości.
Ewangelizacja: szerzenie królestwa
Słowo „nasz” w modlitwie „Ojcze nasz, któryś jest w niebie… przyjdź królestwo Twoje!” obejmuje również tych, którzy jeszcze nie znają Chrystusa lub jeszcze nie żyją w Jego łasce. Misją Kościoła jest nie tylko uświęcanie jego członków, lecz także ewangelizacja świata:
„Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i czyńcie uczniami wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata»” (Mateusz 28:18–20).
Królestwo Boże jest przeznaczone nie tylko dla tych, którzy zostali wychowani w wierze, lecz dla każdej duszy stworzonej przez Boga. To, że świat często jest wrogi Chrystusowi i Jego Kościołowi, nie powinno nas zniechęcać do naszej misji niesienia Ewangelii wszystkim narodom. Jesteśmy wezwani, by głęboko pragnąć pełnienia tej misji i odnawiać nasze zaangażowanie w nią za każdym razem, gdy odmawiamy Modlitwę Pańską.
Królestwo, które ma nadejść
Bardzo często mamy skłonność do życia tak, jakby to życie było najważniejsze. Życie po śmierci często wydaje się nieuchwytne i mniej realne niż to, którym żyjemy obecnie. Takie przekonanie i taki sposób życia są błędem. To życie jest jak kropla wody w porównaniu z oceanami. Wieczność nigdy się nie kończy; to życie trwa do śmierci i jest niczym innym jak przygotowaniem do wieczności. To nasz czas próby, dokonywania wyborów i rozstrzygania o naszym wiecznym losie. A jednak tak często postrzegamy to życie jako cel sam w sobie, podczas gdy jest ono jedynie środkiem do celu, którym jest życie wieczne w niebie, i przygotowaniem na powtórne przyjście Chrystusa.
Rozważając tę prośbę, Katechizm wskazuje na powtórne przyjście Chrystusa, kiedy będzie On sądził żywych i umarłych oraz ustanowi nowe niebo i nową ziemię jako doskonałość i wypełnienie swojego królestwa: „Prośba ta jest «Marana tha», wołaniem Ducha i Oblubienicy: «Przyjdź, Panie Jezu»”. Dalej w tym fragmencie przytoczone są słowa teologa wczesnego Kościoła, Tertuliana:
„«Dokądże, Władco święty i prawdziwy, będziesz zwlekał z osądzeniem i pomszczeniem naszej krwi na mieszkańcach ziemi?» Albowiem odpłata za ich krew została wyznaczona na koniec świata. Zaiste, Panie, niech Twoje królestwo przyjdzie jak najprędzej!” (KKK #2817)
Widzimy w tym fragmencie żarliwą nadzieję, że Chrystus wkrótce powróci w chwale — Maranatha, Przyjdź, Panie Jezu! Jakże piękna jest taka nadzieja i takie pragnienie. Kiedy widzimy grzech i chaos na świecie, rozpacz wypisaną na tak wielu twarzach oraz ból doświadczany przez tych, którzy tkwią w błędnym kole grzechu, odpowiadamy ufną nadzieją na powrót Chrystusa w chwale.
Kiedy w Credo nicejskim wyznajemy, że Chrystus „powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a królestwu Jego nie będzie końca”, jesteśmy zaproszeni, by spoglądać ku temu dniowi z płynącą z wiary pewnością, że on nadejdzie. Kiedy? Tylko Bóg wie. Ale On przyjdzie ponownie i tego dnia wszystko się zmieni. Bóg stanie się widzialnym Władcą wszystkiego i nastanie pełnia Jego królestwa.
Wiara w to nie jest wyznaniem wiary w jakieś nieuchwytne, przyszłe wydarzenie, które „może” nastąpić. Ono nastąpi! Dlatego gdy modlimy się o przyjście królestwa Bożego, modlimy się o nadejście tego dnia. Modlimy się, abyśmy byli na ten dzień gotowi — i nie tylko my, lecz wszyscy ludzie.
Modlitwa o pełnię królestwa Bożego jest także świętym zobowiązaniem, by żyć z myślą o tym dniu, nieustannie się do niego przygotowywać i pokładać w nim nadzieję. To jest królestwo chwały, którego oczekujemy. Będziemy mieli udział w tym królestwie tylko wtedy, gdy już tu i teraz zaczniemy uczestniczyć w łasce i chwale Chrystusa.
Dar Ducha Świętego: pobożność
Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu łączą prośbę „Przyjdź królestwo Twoje” z darem pobożności, jednym z siedmiu darów Ducha Świętego. Pobożność jest czymś więcej niż zewnętrznymi praktykami religijnymi — jest nadprzyrodzoną cnotą, która skłania duszę do dziecięcej miłości, czci i poddania się Bogu jako Ojcu.
Dar pobożności doskonali cnotę sprawiedliwości, pozwalając nam:
- Oddawać Bogu należne Mu uwielbienie i cześć — nie tylko z obowiązku, lecz z miłości.
- Czcić Boga z dziecięcą ufnością w Jego ojcowską opiekę.
- Żyć w radosnym poddaniu się królowaniu Boga.
Dar pobożności pobudza nas do tego, by:
- Pragnąć pełniejszego królowania Boga w naszym życiu i na świecie.
- Rozwijać dziecięcą ufność w Jego opatrzność.
- Znajdować radość w posłuszeństwie Bogu i oddawaniu Mu czci, tak jak oddane dziecko cieszy się, gdy sprawia radość kochającemu ojcu.
Pobożność przeciwstawia się światowemu duchowi samowystarczalności i buntu wobec Bożej władzy. W świecie, który wynosi na piedestał autonomię i samowolę, pobożność uczy nas, że prawdziwą wolność odnajdujemy nie w ustanawianiu własnych rządów, lecz w poddaniu się panowaniu Boga.
Dar pobożności rozwija także miłość braterską:
- Pogłębia naszą świadomość, że wszyscy jesteśmy dziećmi tego samego Ojca i dziedzicami Jego królestwa.
- Pobudza nas do miłości, wspierania naszych braci i sióstr w Chrystusie oraz służenia im.
- Pobudza nas do pragnienia, aby wszyscy poznali Boże panowanie, umiłowali je i żyli pod nim.
Dlatego pobożność jest ściśle związana z ewangelizacją i rozszerzaniem królestwa Bożego.
Dar pobożności pogłębia naszą tęsknotę za królestwem w jego pełni:
- Przemienia naszą modlitwę w wołanie z Apokalipsy: „Amen! Przyjdź, Panie Jezu!” (Apokalipsa 22:20).
- Chroni nas przed duchowym samozadowoleniem.
- Pobudza nas do zabiegania o wzrost królestwa Bożego w naszych sercach i w świecie.
- Wzmaga naszą tęsknotę za powrotem Chrystusa w chwale i ustanowieniem Jego wiecznego panowania.
Błogosławieństwo: „Błogosławieni cisi”
Zarówno św. Augustyn, jak i św. Tomasz z Akwinu łączą prośbę „Przyjdź królestwo Twoje” z drugim błogosławieństwem: „Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię” (Mateusz 5:5).
Cichość jest cnotą pełną mocy, a nie oznaką słabości czy bierności. Jest duchową siłą poddaną kierownictwu Bożej łaski, która pozwala pokornie poddawać się woli Bożej i pragnąć, aby Bóg królował w każdej duszy. Cisi nie dążą do panowania nad innymi; przeciwnie, uważnie rozeznają, jak dzięki Jego łasce i mądrości przyczyniać się do rozwoju królestwa Bożego.
Życie i posługa Jezusa są doskonałym przejawem cichości. Nie narzucał On swojego królowania siłą ani za pomocą władzy politycznej; głosił natomiast królestwo wewnętrznego nawrócenia i poddania się miłosiernemu panowaniu Ojca. Odrzucił powszechne oczekiwanie, że Mesjasz będzie wojowniczym władcą, który przywróci Izraelowi doczesną suwerenność. Zamiast tego zaprosił swoich uczniów do przyjęcia prawdziwego jarzma królowania — cichości synostwa Bożego: „Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mateusz 11:29–30).
„Jarzmo” Jezusa to wolny wybór zjednoczenia się z Nim — z Jego Krzyżem i ofiarną miłością — aby mieć udział w Jego chwale. Cisi to ci, którzy dobrowolnie biorą na siebie to jarzmo, poddając własną wolę doskonałej woli Boga.
Człowiek cichy jest wolny od pychy i od niespokojnego dążenia do ziemskiej władzy. Dusza cicha z radością poddaje się kierownictwu Boga, zamiast kierować się samowolą. Taki człowiek jest uległy działaniu Ducha Świętego i odpowiada na Bożą łaskę hojnie i ochoczo.
Jezus obiecuje, że cisi „na własność posiądą ziemię”. W kategoriach doczesnych odziedziczenie ziemi oznacza dominację, zaszczyty i władzę nad innymi. Jednak to dziedzictwo nie należy do tego przemijającego świata — jest obietnicą życia wiecznego w nowym niebie i nowej ziemi, gdzie Boże panowanie jest w pełni ustanowione, a Jego dzieci dziedziczą bogactwa Jego Boskiego życia. Co więcej, to dziedzictwo zaczyna się już teraz, gdy prowadzimy życie uporządkowane przez łaskę i kierowane przez Króla.
Ta prawda doskonale współbrzmi ze spostrzeżeniem św. Tomasza z Akwinu, że pragnienie nadejścia królestwa Bożego jest najwyższą formą miłości do samych siebie, ponieważ naszym największym dobrem jest zjednoczenie z Bogiem i udział w Jego wiecznej chwale. Cisi rozumieją tę prawdę. Nie zabiegają zachłannie o doczesną władzę ani nie walczą o dominację, lecz ufają opatrzności Ojca i oczekują dziedzictwa, które On dla nich przygotował.
Porządkowanie naszych pragnień
Przypomnij sobie podstawowe założenie tej książki, zaczerpnięte z nauczania św. Tomasza z Akwinu: „Modlitwa jest wyrazem naszych pragnień przed Bogiem”. Dlatego „powinniśmy prosić jedynie o to, czego powinniśmy pragnąć”. Pierwszym i najwyższym pragnieniem, jakie powinniśmy wyrażać w modlitwie, jest to, aby świętość Boga była uwielbiona i objawiała się w nas oraz w całym stworzeniu. Z tego najważniejszego pragnienia wypływa drugie: aby królestwo Boże przyszło i coraz pełniej panowało w naszych sercach i w świecie.
Ta druga prośba jest nie tylko wyrazem miłości do Boga; jest także najwyższym wyrazem miłości, jaką możemy darzyć samych siebie i wszystkich ludzi — pragnienia, aby Boże panowanie ogarnęło nasze życie i aby On, nasz Król, kierował każdą naszą myślą, każdym słowem i każdym czynem.
Obecność królestwa Bożego w naszym życiu, tu i teraz, stanowi wypełnienie naszego podstawowego obowiązku uwielbiania Go wołaniem „Święty, Święty, Święty”, ponieważ życie pod Jego panowaniem z konieczności pomnaża przez nas Jego chwałę. Stajemy się uczestnikami tej chwały — przejawami obecności Boga w świecie. Ten chwalebny udział osiągnie swoje wypełnienie na końcu czasów, gdy Jezus powróci w majestacie, a Twoje królestwo nadejdzie w całej pełni.
- Czy naprawdę tego pragnę?
- Czy mój umysł, wola i serce ponad wszystko tęsknią za nadejściem królestwa Bożego?
- Czy żyję dla tego świata, czy też postrzegam go jako przygotowanie do przyszłego?
- Czy wierzę w nowe niebo i nową ziemię, które mają nadejść, i tęsknię za nimi całym swoim jestestwem?
Głoszenie królestwa
Pierwsze orędzie Chrystusa w Ewangelii według św. Marka brzmiało: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Marek 1:15). Królestwo jest już w pełni obecne i żywe w Chrystusie, lecz nie urzeczywistniło się jeszcze w pełni na ziemi. Ta prośba wyraża święte napięcie — tęsknotę za tym, by królestwo Boże coraz pełniej się ugruntowywało w nas i w świecie, podczas gdy oczekujemy jego ostatecznego wypełnienia w niebie.
Ziemskie „królestwa” to ambicje, które często rywalizują ze świętym królestwem Bożym. Pragniemy doczesnego sukcesu, bogactw, wygód i bezpieczeństwa. Choć żadna z tych rzeczy nie jest grzeszna sama w sobie, duchowe królestwo łaski i miłosierdzia Bożego niekoniecznie obejmuje te doczesne cele. Bóg często dopuszcza ubóstwo, trudności i niewygody, by pomóc nam zwrócić się ku temu, co naprawdę ważne: aby Bóg panował w naszym życiu.
Modlitwa o przyjście królestwa Bożego jest radykalna, ponieważ zawiera w sobie zobowiązanie do uporządkowania na nowo naszych priorytetów. Powierzamy się panowaniu Boga, stawiając Go w centrum naszego życia i trudząc się nad szerzeniem Jego królestwa przez świętość, ewangelizację i dzieła miłosierdzia. Wszelki egoizm zanika, a my uczymy się żyć bezinteresownie, odkrywając wartość ofiary. Zadaj sobie pytania:
- O jakie „królestwa” zabiegam — o sukces, bezpieczeństwo, podziw?
- Czy chcę pozwolić, by królestwo Boże uporządkowało na nowo moje priorytety?
- Jakich ofiar Bóg ode mnie oczekuje, aby Jego panowanie mogło wzrastać w moim życiu?
- Czy żyję jak ktoś, kto czynnie trudzi się dla przyjścia królestwa?
Królestwo w nas
Kiedy Jezus głosił: „Królestwo Boże jest pośród was” lub „Królestwo Boże jest w was”, objawiał, że On sam jest królestwem. On jest Bożym panowaniem uobecnionym pośród nas i pragnie w nas zamieszkać. Zrozumieć tę prawdę to zrozumieć, jak głęboko osobisty charakter ma Jego panowanie: królestwo nie jest jedynie zewnętrzną rzeczywistością, której należy oczekiwać, lecz także wewnętrzną tajemnicą, którą należy przyjąć i do której należy przylgnąć.
Ta prawda wzywa nas, byśmy przyjrzeli się tronowi naszego serca. Czy pozwalamy Chrystusowi w nas królować? Czy pozwalamy, by Jego wola kierowała naszą, czy też rządzą nami pragnienia rzeczy mniejszej wagi? Przywiązania do świata, grzechy, rozproszenia i źle ulokowane nadzieje często zapuszczają korzenie tam, gdzie powinien królować jedynie Chrystus. Jeśli On ma być naszym Królem, nic innego nie może rządzić naszym życiem. Jego królestwo w nas jest królestwem pokoju, czystości, światła i Bożego ładu — naznaczonym posłuszeństwem, pokorą i miłością.
Modlić się słowami „Przyjdź królestwo Twoje” to zapraszać Chrystusa, aby w pełni objął w posiadanie nasze dusze, zdetronizował wszystkie bożki i sprawił, by każdy wymiar naszego życia został z radością poddany Jego panowaniu. Zatrzymaj się i zastanów:
- Kto lub co rządzi moim sercem — Chrystus czy coś innego?
- Jakie grzechy, przywiązania lub pragnienia stoją na przeszkodzie Jego panowaniu we mnie?
- Czy w ciągu dnia znajduję czas i przestrzeń, by uznać Jego obecność we mnie?
- Czy czynnie zapraszam Jezusa, by kierował moimi myślami, słowami i decyzjami?
Królestwo w Kościele
Ponieważ Chrystus jest Głową, a Kościół Jego Mistycznym Ciałem, Jego królestwo jest już obecne w świecie przez Kościół. Przyjąć królestwo to przyjąć Kościół — nie tylko jako instytucję, lecz jako żywe naczynie łaski, prawdy i Bożej władzy. Jest to szczególnie prawdziwe w sakramentach, a nade wszystko w Eucharystii, w której Chrystus jest prawdziwie obecny — z Ciałem, Krwią, Duszą i Bóstwem. Choć ukryty pod postaciami chleba i wina, Król jest tam obecny, króluje z ołtarza, ofiaruje siebie z miłości i wprowadza nas w komunię ze swoim Boskim życiem.
Żyć pod panowaniem Chrystusa to żyć w Jego Kościele. Klucze królestwa, powierzone najpierw świętemu Piotrowi, a teraz będące w rękach jego następców, oznaczają nieustanną władzę Chrystusa na ziemi. Papież i biskupi pozostający z nim w komunii wiernie strzegą nauki Chrystusa i głoszą ją z autorytetem. Słuchanie ich z pokorą i wiarą otwiera drzwi do głębszego zjednoczenia z Chrystusem i daje nam pewność, że podążamy bezpieczną drogą do życia wiecznego.
Kościół jest także ze swej natury misyjny. Otrzymał od Chrystusa wielki nakaz misyjny: „Idźcie i czyńcie uczniami wszystkie narody”. Każda osoba ochrzczona ma udział w tej misji. Modlitwa „Przyjdź królestwo Twoje” wymaga gotowości do działania — do ewangelizacji, dawania świadectwa, miłowania i służenia. Jeśli błagamy o przyjście królestwa, musimy także ofiarować siebie jako robotników w winnicy. Zrób rachunek sumienia:
- Czy uznaję Kościół za widzialną obecność królestwa Bożego na ziemi?
- Czy przyjmuję sakramenty, zwłaszcza Eucharystię, z wiarą i czcią?
- Czy uważnie słucham nauczania papieża i biskupów, ufając głosowi Chrystusa, który przez nich przemawia?
- Jak uczestniczę w misji Kościoła polegającej na głoszeniu i budowaniu królestwa?
- Czy jest we mnie gotowość, by Chrystus posłał mnie do ewangelizacji w taki sposób, jakiego On zapragnie?
Nasza tęsknota za niebem
Jakże łatwo uwikłać się w sprawy tego świata — pracę, relacje, bezpieczeństwo, wygodę, a nawet dobre obowiązki — zapominając, że to życie nie jest naszym ostatecznym domem. A jednak prośba „Przyjdź królestwo Twoje” kieruje nasze serca ku niebu, miejscu doskonałej komunii z Bogiem, spełnieniu każdego świętego pragnienia i celowi, dla którego zostaliśmy stworzeni. W niebie Chrystus będzie królował w sposób widzialny i wieczny. Ustanie wszelki smutek, każda łza zostanie otarta i ujrzymy Boga twarzą w twarz.
Tęsknić za niebem nie znaczy uciekać od ziemskich obowiązków, lecz wypełniać je w świetle wieczności. Oznacza to ukierunkowanie naszych codziennych działań na to, co wieczne, i pozwolenie, by nadzieja na przyszłe życie kształtowała nasze wybory, ofiary i miłość. Oznacza to umieszczanie radości i cierpień tego życia w szerszym kontekście Bożej opatrzności.
Czy naprawdę tęsknimy za niebem? A może zbytnio przywykliśmy do wygody, jesteśmy zbyt rozproszeni lub zbyt pochłonięci tym, co przemija? Im bardziej pragniemy królestwa w jego pełni, tym usilniej będziemy dążyć do świętości tu i teraz. Niebo staje się nie tylko naszą nadzieją na przyszłość, lecz także przewodnikiem w teraźniejszości. Zastanów się nad tęsknotami swojego serca:
- Czy widzę w niebie mój prawdziwy dom, czy też żyję tak, jakby ten świat był wszystkim, co istnieje?
- Czy są jakieś wygody lub rozproszenia, które osłabiają moje pragnienie życia wiecznego?
- Jak moje codzienne życie odzwierciedla tęsknotę za uszczęśliwiającym oglądaniem Boga?
- Czy żyję tak, by móc w gotowości spotkać Chrystusa, gdyby przyszedł dzisiaj?
Uporządkowanie naszego życia na nowo
Dopóki żyjemy na tej ziemi, nigdy nie jest za późno, by gorliwie porządkować nasze życie na nowo, kierując je ku Królestwu Bożemu. Poddaj całe swoje życie panowaniu Boga. Szukaj Go w Kościele, zwłaszcza w sakramentach i nauczaniu. Postanów naśladować Chrystusa, głosząc nadejście Królestwa Bożego, i żyj w pełnym nadziei oczekiwaniu na to, co ma dopiero nadejść.
Ojcze nas wszystkich, który mieszkasz w niebiosach, niech przyjdzie Twoje Królestwo! Przyjdź, Panie Jezu! Przyjdź!
Módlmy się:
Ojcze, Najświętszy i Wieczny Boże, Ty, który jesteś uświęcany w niebiosach, w duszach wszystkich Twoich świętych, wołam wraz ze wszystkimi Twoimi dziećmi, moimi braćmi i siostrami w Chrystusie: „Święty, Święty, Święty jest Pan Bóg Wszechmogący, który był, który jest i który przychodzi!”
Ojcze nasz, niech Twoje Imię, Twoja Istota, Twój Wieczny Byt będą otaczane czcią, wysławiane, miłowane i adorowane teraz i na wieki w świętości Twojego Królestwa. Niech Twoje Królestwo — Chrystus, Twój Syn, pełny odblask Ciebie, Ojcze Najświętszy, i Ducha Świętego, w pełni uwielbiony w świętych w niebie — nieustannie przychodzi na ziemię, do dusz wszystkich Twoich dzieci, w oczekiwaniu na Jego ostateczne przyjście, kiedy każde kolano zegnie się przed Jego królewskim majestatem i nastąpi wypełnienie się nowych niebios i nowej ziemi.
Ojcze, udziel nam także cennego daru pobożności, abyśmy dzięki tej świętej czci mogli zbliżać się do Ciebie z ufną miłością oddanych dzieci. Wzbudź w naszych sercach łagodną pokorę, ucząc nas prawdziwego znaczenia cichości, abyśmy mogli wcielać w życie błogosławieństwo Twojego Syna: „Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię”. Niech nasza cichość odzwierciedla siłę i pogodę ducha Chrystusa, przybliżając innych do Twojego Królestwa przez cierpliwą miłość, współczujące zrozumienie i niezachwianą ufność w Twoją opatrzność. Jednocz nas coraz głębiej ze sobą, Ojcze, delikatnymi więzami dziecięcego oddania, pokory i miłości. Amen.
Rozdział piąty: „Bądź wola Twoja…”

Wydanie w miękkiej oprawie – E-book Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – i więcej!
