അധ്യായം അഞ്ച്: “അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറണമേ…”

ദൈവത്തെ തടയാൻ ഒന്നിനും കഴിയില്ല. അവിടുന്ന് ‘ഞാൻ ആകുന്നവൻ ആകുന്നു’ (YHWH) എന്നവനാണ്; നിത്യനും സർവശക്തനും പരിപൂർണ്ണ നന്മയും അസ്തിത്വം തന്നെയുമാണ്. ഈ അത്യുന്നതനായ ദൈവം നമ്മോടു ഉടമ്പടിയിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ തിരുമനസ്സായി; തന്റെ ദിവ്യപുത്രന്റെ മൗതികശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളാകാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ഈ ക്ഷണം—ഈ പുതിയ ഉടമ്പടി—ദൈവികജീവിതത്തിലെ മഹത്വപൂർണ്ണമായ പങ്കാളിത്തത്തിലേക്ക് നമ്മെ ഉയർത്തുന്നു.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു യാചനകൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കിക്കൊണ്ട്, ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ സ്വത്വത്തെ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പിതാവായ ദൈവത്തെ ഒന്നിനും തടയാനാവാത്തതുപോലെ, അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റി ദൈവമഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെയും ഒന്നിനും തടയാനാവില്ല. ഒന്നിനും! അതിനാൽ, ജീവിതത്തിലെ നമ്മുടെ പ്രഥമ കടമ നിറവേറ്റുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ തടയാൻ ഒന്നിനും കഴിയില്ല.

അവിടുത്തെ പരിപൂർണ്ണ വിശുദ്ധി നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ രാജ്യം സന്നിഹിതമാകുന്നു. അവിടുത്തെ രാജ്യം കാലത്തിലും സ്ഥലത്തിലും സന്നിഹിതമാകുമ്പോൾ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ തുടർന്നുള്ള യാചനകൾ യാഥാർഥ്യമാകുന്നു:

• അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറുന്നു,
• ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ പോഷണം നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു,
• നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും പാപത്തിന്റെ കടം ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നു,
• എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളും അതിജീവിക്കപ്പെടുന്നു,
• ദുഷ്ടനിൽനിന്നും അവന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നും നാം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റുകയും പരിപൂർണ്ണ സൗഭാഗ്യത്തിൽ—ദൈവം മാത്രം നൽകുന്ന ആനന്ദത്തിൽ—പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ ദൗത്യത്തിൽ നമ്മെ തടയാൻ ഒന്നിനും കഴിയാതിരിക്കണമെങ്കിൽ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു യാചനകൾ പൂർണ്ണതയിലെത്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് നാം ആരംഭിക്കേണ്ടത്. ഈ പരമോന്നതമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ, അവയ്ക്കു കീഴിലുള്ള എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളെയും അവയുടെ അന്തിമലക്ഷ്യമായ ദൈവത്തിലേക്കും അവിടുത്തെ നിത്യമഹത്വത്തിലേക്കും നയിക്കുകയും അതിനനുസൃതമായി ക്രമപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാൻ നാം അനുവദിക്കണം.

ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധിയുടെ വെളിപ്പെടലിനുമായുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ മുഴുവനായി സ്വാധീനിക്കാനും അതിനോടു മത്സരിക്കുന്ന എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളെയും നീക്കിക്കളയാനും നാം അനുവദിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇതു സംഭവിക്കുന്നത്. ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയതും ഒന്നാമത്തേതുമായ കൽപന: “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടുംകൂടെ സ്നേഹിക്കണം” (മത്തായി 22:37). ഈ നിർമ്മലവും വിശുദ്ധവുമായ സ്നേഹം നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ മുഴുവൻ—മനസ്സ്, ഇച്ഛാശക്തി, വികാരാവേശങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, ശരീരം എന്നിവയെ—പൂർണ്ണമായി നിറയ്ക്കുമ്പോൾ, മറ്റെല്ലാ നന്മകളും അതിനെത്തുടർന്നു വരുന്നു: നാം ദൈവത്തിൽ നമ്മെത്തന്നെയും നമ്മെപ്പോലെ നമ്മുടെ അയൽക്കാരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ അവസാനത്തെ അഞ്ചു യാചനകളുടെ സാരാംശമായ യേശുവിന്റെ രണ്ടാമത്തെ കൽപന നാം നിറവേറ്റുന്നു.

ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള ഒരു മാർഗം

ഈ മൂന്നാമത്തെ യാചനയെ—നാലാമത്തെയും അഞ്ചാമത്തെയും യാചനകളോടൊപ്പം—ലക്ഷ്യം തന്നെയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള ഒരു മാർഗമായി ശരിയായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. നാം കണ്ടതുപോലെ, എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും ലക്ഷ്യം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം പൂർണ്ണമായി യാഥാർഥ്യമാകുന്നതുമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റുന്നത് ആ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള ഒരു മാർഗമാണ്. ഒടുവിൽ, ദൈവരാജ്യം പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും എല്ലാവർക്കും കാണാനാകുന്ന വിധത്തിൽ അവിടുത്തെ മഹത്വം പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, “എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടം നിറവേറട്ടെ” എന്നു നാം ഇനി പറയുകയില്ല. പകരം, “സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ!” എന്നു നിത്യം ഉദ്ഘോഷിക്കുക എന്നതുമാത്രമായിരിക്കും നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന. സൗഭാഗ്യദർശനത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നമ്മുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടമായി നാം പൂർണ്ണമായി സ്വന്തമാക്കും; അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റാൻ നാം പിന്നീടു പോരാടേണ്ടിവരുകയില്ല: ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടവും നമ്മുടെ ഇഷ്ടവും പൂർണ്ണമായും പൊരുത്തത്തിലായിരിക്കും.

ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള ഈ മാർഗം—ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റുക എന്നത്—ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ, യഥാർഥത്തിൽ നന്മയായത് എന്താണെന്നു നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവർപോലും പലപ്പോഴും തങ്ങൾക്കു നല്ലതെന്നു തോന്നുന്നതനുസരിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അത് യഥാർഥത്തിൽ നല്ലതാണോ? ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി വെളിപ്പെടുത്തുകയും ഭൂമിയിൽ അവിടുത്തെ രാജ്യത്തെ വളർത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരു കാര്യം നല്ലതാകുന്നുള്ളൂ. “നന്മ” എന്താണെന്നു നിർവചിക്കുന്നത് ദൈവം മാത്രമാണ്. ഏതൊരു സാഹചര്യത്തിലും ഏറ്റവും വലിയ നന്മ എങ്ങനെ കൈവരുത്താമെന്ന് ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ.

സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റുന്നതിൽ നമ്മെ തടയാൻ ഒന്നിനും കഴിയാതിരിക്കണമെങ്കിൽ, നിത്യതയോളം നിലനിൽക്കുന്ന നന്മയിൽ—അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിലെ ദൈവമഹത്വത്തിൽ—നാം ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചിരിക്കണം. ആ നന്മ നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിനെയും നയിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും വേണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറുകയുള്ളൂ. ദൈവനാമം പരിശുദ്ധമായി കൊണ്ടാടപ്പെടുന്നതിലും അവിടുത്തെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിലുമുള്ള ശ്രദ്ധ നമുക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിമിഷം, നമ്മുടെ മറ്റെല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളും പ്രവൃത്തികളും ലക്ഷ്യത്തിൽനിന്നു വ്യതിചലിക്കുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

യാചന ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുക

ദൈവത്തെ ആദരിക്കുകയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ വിശുദ്ധിയും മഹത്വവും വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ—ആദ്യം, “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ…” എന്ന് ഉദ്ഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നിരന്തരമായ സ്തുതിയുടെ ഒരു ഗായകസംഘമാക്കുമ്പോൾ—അവിടുത്തെ ദിവ്യമായ തിരുവിഷ്ടത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി നാം രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ രൂപാന്തരത്തിനായി, പിതാവിന്റെ തിരുവിഷ്ടത്തോടു പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്ത നമ്മുടെ ഇച്ഛയുടെ എല്ലാ ചലനങ്ങളെയും നാം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഗെത്‌സെമനി തോട്ടത്തിൽ യേശു, “എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടം നിറവേറട്ടെ” (ലൂക്കാ 22:42) എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അത് പിതാവിനെ അനുസരിക്കാൻ അവിടുന്ന് പാടുപെട്ടതുകൊണ്ടോ, അവിടുത്തെ മാനുഷിക ഇച്ഛ ദൈവിക ഇച്ഛയ്ക്ക് എതിരായിരുന്നതുകൊണ്ടോ അല്ല; മറിച്ച്, പരിപൂർണ്ണമായ ആ സമർപ്പണത്തിൽ നമ്മെ തന്നോടു ഐക്യപ്പെടുത്താൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ്. പിതാവിന്റെ തിരുവിഷ്ടത്തിനു പൂർണ്ണമായി വിധേയപ്പെട്ട, ശരിയായി ക്രമപ്പെട്ട ഒരു മാനുഷിക ആഗ്രഹത്തിന് അവിടുന്ന് സ്വരം നൽകി. അവിടുത്തിലും അവിടുത്തോടൊപ്പവും അതേ വാക്കുകൾ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ നാം പഠിക്കേണ്ടതിനായിരുന്നു അത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ത്യാഗത്തിൽ സ്നേഹം പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്ന രക്ഷാകരമായ അനുസരണത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിലേക്ക് നാം ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു.

കൂടാതെ, സഭ അസന്ദിഗ്ധമായി പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, യേശുവിന് രണ്ട് ഇച്ഛകളുണ്ട്—ഒന്ന് ദൈവികവും മറ്റൊന്ന് മാനുഷികവും. അവിടുത്തെ മാനുഷിക ഇച്ഛ എല്ലായ്പോഴും അവിടുത്തെ ദൈവിക ഇച്ഛയോടും പിതാവിന്റെ ഇച്ഛയോടും പൂർണ്ണമായി യോജിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അത് യഥാർഥമായ മാനുഷിക ഇച്ഛയായിത്തന്നെ നിലനിന്നു. അതിനാൽ സ്വതന്ത്രവും ബോധപൂർവവുമായ ഒരു മാനുഷിക പ്രവൃത്തിയിലൂടെ അത് ദൈവിക ഇച്ഛയോട് ഐക്യപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നു. മാനുഷിക സ്വഭാവമനുസരിച്ച്, സഹനവും മരണവും ഒഴിവാക്കാനുള്ള യഥാർഥമായ മാനുഷിക ആഗ്രഹം യേശു അനുഭവിച്ചു. എങ്കിലും, പിതാവിന്റെ രക്ഷാകരപദ്ധതി നിറവേറ്റണമെന്ന കൂടുതൽ ഉന്നതമായ ആഗ്രഹത്തിനായി, നല്ലതും സ്വാഭാവികവുമായ ഈ ചായ്‌വുപോലും അവിടുന്ന് സ്വതന്ത്രമായി സമർപ്പിച്ചു എന്നതാണ് അവിടുത്തെ അനുസരണത്തെ ഇത്ര മഹത്വപൂർണ്ണമാക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ട്, കുരിശിലെ തന്റെ ബലിയർപ്പണത്തിലേക്ക് അവിടുന്ന് മുന്നേറുക മാത്രമല്ല, മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുവഴി, കൃപയാൽ, എല്ലാ സ്വാഭാവിക ചായ്‌വുകളെയുംകാൾ ദൈവഹിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കി—ക്രമരഹിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കാൾ മാത്രമല്ല, വേദന ഒഴിവാക്കാനോ സ്വന്തം ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാനോ ഉള്ള ആഗ്രഹംപോലെ നല്ലതും മാനുഷികവുമായ ചായ്‌വുകളെക്കാൾപോലും.

ഉദാഹരണത്തിന്, നാം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ ഗുരുതരമായ രോഗബാധിതനാകുമ്പോൾ നാം എങ്ങനെയാണ് പ്രാർഥിക്കുന്നത്? ആരോഗ്യവും ദീർഘായുസ്സുമാണ് ഏറ്റവും വലിയ നന്മകൾ എന്നു കരുതി, ശാരീരിക സൗഖ്യത്തിനായി നാം ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ, അവിടുന്ന് ഇച്ഛിക്കുന്നതെന്തും അവിടുത്തെ പരമമഹത്വത്തിനും നമ്മുടെ ആത്യന്തിക നന്മയ്ക്കും വേണ്ടിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, നമ്മെയും നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വ്യക്തിയെയും അവിടുത്തെ ജ്ഞാനത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ഭരമേൽപ്പിച്ച്, ദൈവഹിതം നിറവേറാൻ നാം പ്രാർഥിക്കുന്നുണ്ടോ?

ലിസ്യുവിലെ വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യയുടെ ഉദാഹരണം പരിഗണിക്കുക. മഠാന്തർവാസിനിയായ കർമ്മലീത്താ സന്യാസിനി സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയ്ക്ക് ഇരുപത്തിനാലാം വയസ്സിൽ ക്ഷയരോഗം ഗുരുതരമായി ബാധിച്ചു. അതുവരെ അവൾ ലളിതവും മറഞ്ഞതുമായ ഒരു ജീവിതമാണ് നയിച്ചിരുന്നത്—ആദ്യം കുടുംബത്തോടൊപ്പവും പിന്നീട് മഠത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിലും. അവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നവർ, ഏറ്റവും മോശമായത് സംഭവിക്കുമെന്നു ഭയന്ന്—അവൾ മരിച്ചുപോകുമെന്നു ഭയന്ന്—അവളുടെ രോഗസൗഖ്യത്തിനായി തീക്ഷ്ണമായി പ്രാർഥിച്ചിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇരുപത്തിനാലെന്ന ചെറുപ്രായത്തിൽ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ മരിക്കുന്നത് യഥാർഥത്തിൽ “ഏറ്റവും മോശമായ” കാര്യമായിരുന്നോ? അതോ, ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ പരിപാലനയിൽ അത് ഏറ്റവും നല്ല കാര്യമായിരുന്നോ?

ആ സമയത്ത്, അവൾ സുഖം പ്രാപിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ വലിയ നന്മയെന്ന് അവളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളും സഹസന്യാസിനികളും കരുതിയിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇന്ന് നമുക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയും: അവളുടെ അകാലമരണം ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുഹിതം നിറവേറ്റുകയും അവിടുത്തേക്ക് ഏറ്റവുമധികം മഹത്വം കൈവരുത്തുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ ജീവിതം കൃത്യമായി ആ സമയത്തുതന്നെ അവസാനിച്ചത്.

അവൾ സുഖം പ്രാപിച്ച് അനേകം വർഷങ്ങൾകൂടി ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്തു സംഭവിക്കുമായിരുന്നു? നമുക്കറിയില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്ന് നമുക്കറിയാം:

• തന്റെ മഠാധിപയുടെ നിർദേശത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിൽ അവൾ എഴുതിയ ഡയറി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് പ്രചോദനമേകിക്കൊണ്ട്, എക്കാലത്തെയും ഏറ്റവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ള ആധ്യാത്മിക കൃതികളിലൊന്നായി അത് മാറി.
• ദൈവം അവളെ ഒരുക്കിയിരുന്ന വിശുദ്ധിയുടെ പൂർണ്ണതയിൽ അവളുടെ ആത്മാവ് എത്തിയിരുന്നു.
• ഇപ്പോൾ സ്വർഗത്തിൽ അവൾ ശക്തയായ ഒരു മധ്യസ്ഥയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

തന്റെ “ചെറുപുഷ്പം” ഏറ്റവും പ്രഭാപൂർണ്ണമായ നിമിഷത്തിലെത്തിയെന്ന് ദൈവം തന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ മുൻകാഴ്ചയിലും ജ്ഞാനത്തിലും കണ്ടതുപോലെയായിരുന്നു അത്. അതിനാൽ, അവളുടെ സൗന്ദര്യവും വിശുദ്ധിയും എന്നേക്കും പ്രകാശിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിൽ നിത്യമായി വിരിയാനായി അവിടുന്ന് അവളെ ഈ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് പറിച്ചെടുത്തു.

അവൾ കൂടുതൽ കാലം ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ ഡയറി ഒരിക്കലും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ അവളുടെ തീവ്രമായ ആധ്യാത്മിക തീക്ഷ്ണത മങ്ങിപ്പോയേനേ. ഒരുപക്ഷേ ചരിത്രത്തിൽ അവൾ വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോയേനേ. എന്നാൽ ദൈവത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് നാം ദൈവത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ആശ്രയിക്കേണ്ടത്. അവളുടെ ജീവനെടുത്ത രോഗത്തെ അവിടുത്തെ അനുവദനാത്മകമായ തിരുഹിതം അനുവദിച്ചത് ഒരു ദുരന്തമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു വിജയമായിട്ടാണ്—അവളുടെ ആത്മാവ് മഹത്വത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ പൂർണ്ണമായി ഒരുങ്ങിയ ഒരു നിമിഷമായി. അവളുടെ രോഗസൗഖ്യത്തിനായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രാർഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കാതിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ദൈവപരിപാലനയിലൂടെ അവയ്ക്ക് പരിപൂർണ്ണമായ രീതിയിൽ ഉത്തരം ലഭിച്ചു. അവളുടെ വിശുദ്ധിയുടെ പാരമ്യമായ, ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ആ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ ആ പരിപാലന അവളെ അനുവദിച്ചു.

അവളുടെ രോഗകാലത്ത് ത്രേസ്യയ്ക്കും സഹസന്യാസിനികൾക്കും പ്രാർഥിക്കാമായിരുന്ന ഏറ്റവും ഉത്തമമായ പ്രാർഥന ലളിതമായി ഇതായിരുന്നു: “ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം പൂർണ്ണമായി നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട് ഈ രോഗത്തിലൂടെ അങ്ങ് മഹത്വപ്പെടണമേ. ആ തിരുഹിതത്താൽ അങ്ങയുടെ വിലയേറിയ ചെറുപുഷ്പത്തിന്റെ ജീവിതം ഏറ്റവും വലിയ നന്മയുടെ ഉറവിടമായി മാറട്ടെ: അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം നിറവേറട്ടെ!”

ത്രേസ്യയെ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനുള്ള നടപടിക്രമത്തിനിടെ, അവളുടെ സഹോദരിയായ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ സിസ്റ്റർ മേരി, ത്രേസ്യ മരണശയ്യയിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് സാക്ഷ്യം നൽകി: “എന്റെ മരണശേഷം ഞാൻ റോസാപ്പൂക്കളുടെ ഒരു വർഷം പെയ്യിക്കും; ഭൂമിയിൽ നന്മ ചെയ്തുകൊണ്ട് എന്റെ സ്വർഗജീവിതം ചെലവഴിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”

മരണവേളയിലെ ഈ വാക്കുകൾ അവളുടെ യഥാർഥ പ്രാർഥന വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: അവൾ ശാരീരിക സൗഖ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല; ദൈവഹിതത്തെ എതിർക്കുകയോ ഭൗമികമരണത്തെ ഭയപ്പെടുകയോ ചെയ്തില്ല. പകരം, തന്റെ വേർപാട് ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ പദ്ധതിയുടെ പൂർത്തീകരണത്തിന് ഉപകരിക്കുമെന്നും എണ്ണമറ്റ ആത്മാക്കൾക്ക് അവിടുത്തെ കൃപ ലഭിക്കാൻ ഇടയാക്കുമെന്നും വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ തന്നെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിച്ചു.

നാം എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കണമെന്നും എന്ത് ആഗ്രഹിക്കണമെന്നും വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യയുടെ ജീവിതം മനോഹരമായി കാണിച്ചുതരുന്നു. പരിമിതമായ നമ്മുടെ മാനുഷിക ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നന്മയായി നാം കാണുന്ന എല്ലാം ഉൾപ്പെടെ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഇച്ഛകൾ നാം വിട്ടുകൊടുക്കുകയും ദൈവഹിതത്തിൽ മാത്രം അചഞ്ചലമായി ആശ്രയിക്കുകയും വേണം. ആദ്യത്തെ രണ്ട് അപേക്ഷകളിൽ പ്രകടമാകുന്ന പരമമായ നന്മ—ദൈവനാമത്തിന്റെ മഹത്വവും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനവും—ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലൂടെ, ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള മാർഗവും നാം ആഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങുന്നു: അവിടുത്തെ തിരുഹിതം സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും നിറവേറുക.

ദൈവഹിതം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുക

നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അഭിലാഷത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ മൂന്നാമത്തെ അപേക്ഷ പ്രാർഥിക്കുകയും അത് നിറവേറാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്, മലകളിലെ ഉറവിടത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിയിറങ്ങി, വഴിയിലുള്ള എല്ലാറ്റിനെയും പോഷിപ്പിക്കാൻ ശുദ്ധവും ജീവദായകവുമായ ജലം വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു നദിപോലെയാണ്.

ഒരു നദിയുടെ ശക്തിയും ദിശയും അതിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനത്താൽ നിർണയിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് ഭൂമിയിൽ നിറവേറണമെന്ന നമ്മുടെ ആഗ്രഹവും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ഉറവിടത്തിൽനിന്നാണ് ഒഴുകുന്നത്: അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാകുക, അവിടുത്തെ രാജ്യം വരുക എന്നതിൽനിന്ന്.

നദിക്ക് അതിന്റെ ഉറവിടവുമായുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അത് വറ്റിപ്പോകുകയോ അതിലെ ജലം കെട്ടിക്കിടക്കുകയോ ചെയ്യും. അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിക്കും ഭരണത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള നമ്മുടെ പരമമായ അഭിലാഷത്തിന്റെ പൂർണതയിൽനിന്ന് അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് തേടിയുള്ള നമ്മുടെ പരിശ്രമം വേർപെട്ടുപോയാൽ, അത് വികലമാകും. “അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറണമേ” എന്ന ആനന്ദപൂർവമായ സമർപ്പണത്തിനു പകരം, നമ്മുടെ പ്രാർഥന “എന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറണമേ” എന്നായി മാറാനുള്ള അപകടമുണ്ട്.

ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സിനായുള്ള നമ്മുടെ വാഞ്ഛ നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അഭിലാഷങ്ങളോട് ശരിയായവിധം ചേർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്, നമ്മെയും സൃഷ്ടി മുഴുവനെയും അവിടുത്തെ ദൈവികലക്ഷ്യത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന, തടഞ്ഞുനിർത്താനാവാത്ത ഒരു പ്രവാഹമായി അത് മാറുന്നത്.

ഒരു അപേക്ഷയ്ക്കപ്പുറം: ഒരു ദൃഢനിശ്ചയം

ഈ “നദി” ദൈവമഹത്വത്തിൽനിന്നും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനത്തിൽനിന്നും ഒഴുകുകയും, അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സിന്റെ മൂർത്തവും പ്രായോഗികവുമായ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായി നമ്മെത്തന്നെ ക്രമപ്പെടുത്താൻ നാം ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറാനായുള്ള പ്രാർഥന ഒരു അപേക്ഷയ്ക്കപ്പുറത്തേക്ക് വളരുന്നു—അത് ഒരു ദൃഢനിശ്ചയമായി മാറുന്നു. കൃപയുടെ പുതിയ ഉടമ്പടിയിൽ പൂർണമായി ജീവിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധതയുടെ നവീകരണമാണത്.

ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറാനായി പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് എന്തായിരിക്കണമെന്നാണ് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് അവിടുത്തോടു പറയാറുണ്ടോ? വേണ്ടത്ര നേരം പ്രാർഥിക്കുകയും നിങ്ങളോടൊപ്പം പ്രാർഥിക്കാൻ വേണ്ടത്ര ആളുകളോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസൃതമായി ദൈവം തന്റെ തിരുമനസ്സ് മാറ്റുമെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ക്രിസ്തു നമുക്കു നൽകിയതുപോലെയല്ല നിങ്ങൾ കർത്തൃപ്രാർഥന പ്രാർഥിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള അപേക്ഷകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ദൈവത്തെ നമ്മുടെ വരുതിയിലാക്കാനാണ് നാം ശ്രമിക്കുന്നത്.

“അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലുമാകണമേ” എന്നു പറയുന്നതിന്റെ അർഥം, കൃപയുടെ ഉറവിടത്തിലേക്കു നാം തിരിയുകയും അവിടുത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്; അവിടുത്തെ പൂർണമായ പദ്ധതി നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട് തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെ അവിടുത്തെ ദൈവികജ്ഞാനം ഏറ്റവും ഉചിതമായി നയിക്കുന്നതിന് അനുസൃതമായിരിക്കണം ഈ ആഗ്രഹം.

ഗ്രീക്കുഭാഷയിൽനിന്ന്

മുൻപുള്ള അപേക്ഷകളുടെ തുടർച്ചയായി, ഇതും അയോറിസ്റ്റ് കാലത്തിലെ കർമണിപ്രയോഗത്തിലുള്ള ആജ്ഞാരൂപത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്—genēthētō—“അത് സംഭവിക്കട്ടെ” അല്ലെങ്കിൽ “അത് നിറവേറട്ടെ” എന്നാണ് ഇതിനർഥം. നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപത്തിന്റെ ശക്തിയെ അപേക്ഷയുടെ അവസാനം മൂന്ന് ആശ്ചര്യചിഹ്നങ്ങൾ ചേർക്കുന്നതിനോട് ഉപമിക്കാം—ഒന്ന് അടിയന്തിരതയ്ക്കുവേണ്ടി, ഒന്ന് ദൃഢനിശ്ചയത്തിനുവേണ്ടി, ഒന്ന് പൂർണതയ്ക്കുവേണ്ടി: “അത് നിറവേറട്ടെ!!!”

ക്രിയ കർമണിപ്രയോഗത്തിലാണെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് പൂർണമായും പരിപൂർണമായും നിറവേറണമെന്ന സജീവവും ആത്മവിശ്വാസപൂർണവുമായ ആഗ്രഹമാണ് അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലും തന്റെ ദൈവികലക്ഷ്യം യാഥാർഥ്യമാക്കുന്ന ദൈവംതന്നെയാണ് ഇവിടെ സൂചിതമായ കർത്താവ്. ഇത് വിധിക്കു മുന്നിലുള്ള നിഷ്ക്രിയമായ കീഴടങ്ങലല്ല; മറിച്ച്, പിതാവിന്റെ ജ്ഞാനത്തിനും നന്മയ്ക്കുമുള്ള ധീരവും വിശ്വാസപൂർണവുമായ സമർപ്പണമാണ്. സംഭവിക്കുന്നതെന്തും നാം വെറുതെ സ്വീകരിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്—അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് അടിയന്തിരമായും നിർണായകമായും പൂർണമായും നിറവേറണമെന്നു നാം പൂർണഹൃദയത്തോടെ അപേക്ഷിക്കുകയാണ്.

ഗ്രീക്കു പദപ്രയോഗമായ hōs en ouranō kai epi gēs എന്നതിന്റെ അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള പരിഭാഷ “സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ, അങ്ങനെതന്നെ ഭൂമിയിലും” എന്നാണ്. സ്വർഗത്തിൽ ദൈവത്തിനു നൽകപ്പെടുന്ന പൂർണവും ആനന്ദപൂർണവുമായ അനുസരണം ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തിനു മാതൃകയാകണമെന്ന വാഞ്ഛയാണ് അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വർഗത്തിൽ, മടിയോ എതിർപ്പോ കൂടാതെ ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് തൽക്ഷണം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതേ അനുസരണം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ലോകത്തിലും വേരൂന്നണമെന്നാണ് ഈ അപേക്ഷ യാചിക്കുന്നത്—സ്വർഗത്തിലെ സ്നേഹവും ക്രമവും, നമ്മിൽനിന്നു തുടങ്ങി, ഭൂമിയിലെ സകലതിനെയും രൂപപ്പെടുത്തണമെന്ന്.

ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സിനായി ജീവിക്കുകയും പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്യുക

ഈ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നത്, യോഹന്നാൻ 13:34-ലെ യേശുവിന്റെ കൽപനയായ—“ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കണം”—എന്നത് “മറ്റെല്ലാ കൽപനകളെയും സംഗ്രഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് മുഴുവനും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്നാണ് (CCC #2822). അതിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് അറിയുകയും അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നാൽ, അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ ദൈവത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ്. യേശു ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മാതൃക മാത്രമല്ല, അതിന്റെ ഉറവിടംതന്നെയാണ്. അവിടുത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതും അവിടുത്തെ സ്നേഹത്താൽ സ്നേഹിക്കുന്നതും അവിടുത്തോടൊപ്പം നമ്മുടെ ജീവൻ ബലിയായി അർപ്പിക്കുന്നതുമാണ് ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സിന്റെ പൂർത്തീകരണം.

ഈ അപേക്ഷ നമുക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനയും ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സിന് അനുസൃതമായി നമ്മെത്തന്നെ ക്രമപ്പെടുത്താനുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധതയുടെ നവീകരണവുമാണ്. സഭയ്ക്കും ലോകത്തിനും മുഴുവനായി അർപ്പിക്കുന്ന ശക്തമായ ഒരു മധ്യസ്ഥപ്രാർഥനകൂടിയാണിത്. ഈ മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോമിനെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“കാരണം, [ദൈവം] പറഞ്ഞത്, ‘അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് എന്നിലോ ഞങ്ങളിലോ നിറവേറണമേ’ എന്നല്ല, മറിച്ച് ‘ഭൂമിയിൽ’—ഭൂമി മുഴുവനിലും—എന്നാണ്; അങ്ങനെ അതിൽനിന്ന് തെറ്റ് നീക്കപ്പെടാനും, അതിൽ സത്യം വേരൂന്നാനും, അതിലെ എല്ലാ ദുർഗുണങ്ങളും നശിപ്പിക്കപ്പെടാനും, അതിൽ സദ്ഗുണം തഴച്ചുവളരാനും, ഭൂമി മേലിൽ സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ലാതിരിക്കാനും വേണ്ടിയാണ്” (CCC #2825).

ഇതിനർഥം, “അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ തിരുമനസ്സ് എല്ലായിടത്തും വാഴണമെന്നാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്.

നമ്മുടെ പ്രാർഥനകൾ ഫലപ്രദമാണോ?

ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം ഭൂമിയിൽ നിറവേറണമെന്നു നാം പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രാർഥനകൾ ഫലപ്രദമാണോ? യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം ഇതിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു: “ദൈവം പാപികളുടെ പ്രാർഥന കേൾക്കുന്നില്ലെന്നും, ഒരുവൻ ദൈവഭക്തനായിരിക്കുകയും അവിടുത്തെ തിരുഹിതം അനുസരിക്കുകയും ചെയ്താൽ അവന്റെ പ്രാർഥന കേൾക്കുന്നുവെന്നും നമുക്കറിയാം” (യോഹന്നാൻ 9:31). നാം ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം അനുസരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഓരോ പ്രാർഥനയും കേൾക്കപ്പെടുകയും അതിന് ഉത്തരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നത് എത്ര വിസ്മയകരമാണ്! നാം ദൈവഭക്തരാകുമ്പോൾ—നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അവിടുത്തെ ആഗ്രഹങ്ങളോട് അനുരൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ—നമ്മുടെ പ്രാർഥനകൾ വലിയ ശക്തി കൈവരിക്കുന്നു.

ഇതാണ് ഈശോ വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീനയോട് വെളിപ്പെടുത്തിയത്: “അപ്പോൾ നിന്നിൽ എനിക്കു പ്രീതികരമായ ഒരു ബലി, മാധുര്യവും സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ഒരു സർവദഹനബലി, ഞാൻ കണ്ടെത്തും. നീ ആർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിച്ചാലും അവർക്കായി നിനക്കുള്ള ശക്തി വലുതായിരിക്കും” (ഡയറി #1767).

‘അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം നിറവേറണമേ’ എന്നു നാം പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം പ്രവർത്തിക്കണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, അവിടുത്തെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകകൂടിയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവിടുന്ന് നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും നമുക്കുവേണ്ടിയും പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതിന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളും അവിടുത്തെ പരിപാലനത്തിനു നാം ഭരമേൽപ്പിക്കുന്നു.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം: അറിവ്

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും “അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം നിറവേറണമേ…” എന്ന അപേക്ഷയെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങളിൽ ഒന്നായ അറിവിന്റെ ദാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാറ്റിനെയും ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ കാണാനും, സൃഷ്ടിയിൽ അവിടുത്തെ പരിപാലനക്രമം തിരിച്ചറിയാനും, നമ്മുടെ ഇച്ഛയെ അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുത്താനും ഈ ദൈവികദാനം നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.

അറിവിന്റെ ദാനം മാനുഷികമായ ജ്ഞാനമോ പഠനത്തിലൂടെയോ യുക്തിചിന്തയിലൂടെയോ നേടുന്ന ബൗദ്ധികമായ ഗ്രാഹ്യമോ അല്ല. അത് ആത്മാവിനെ ഉയർത്തുന്ന ഒരു അതിസ്വാഭാവിക പ്രകാശമാണ്. അത് ആത്മാവിനെ താഴെപ്പറയുന്നവയ്ക്കു പ്രാപ്തമാക്കുന്നു:

• ഭൗമികവസ്തുക്കളുടെ ക്ഷണികസ്വഭാവം വിവേചിച്ചറിയാൻ.
• എല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതത്തിന് അനുസൃതമായി നയിക്കാൻ.
• സൃഷ്ടിയെ മുഴുവൻ നമ്മുടെ വിശുദ്ധീകരണത്തിനായുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി കാണാൻ.
• സഹനങ്ങളെയും സമ്പത്തിനെയും നേട്ടങ്ങളെയും ദൈവികലക്ഷ്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ.

അറിവിന്റെ ദാനം നമ്മെ സഹായിക്കുന്നത്:

• ലൗകിക ആസക്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്കു നോക്കാനും അവയെ ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള മാർഗങ്ങളായി തിരിച്ചറിയാനും.
• ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം പ്രയാസകരമോ നിഗൂഢമോ വേദനാജനകമോ ആയിരിക്കുമ്പോഴും അത് പരിപൂർണമാണെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ.
• ദൈവം അനുവദിക്കുന്നതെല്ലാം നമ്മുടെ ആത്യന്തിക നന്മയ്ക്കായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ.
• എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനകരം തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വിശ്വാസത്തിൽ വളരാൻ.

അറിവിന്റെ അഭാവം എതിർപ്പിലേക്കു നയിക്കുന്നു:

• ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമാകുമ്പോൾ അതിനോടുള്ള എതിർപ്പ്.
• ഭൗമികസമ്പത്തുകളെ അവയിൽത്തന്നെ അന്തിമലക്ഷ്യങ്ങളായി കണ്ട് മുറുകെപ്പിടിക്കൽ.
• ത്യാഗത്തെയോ സഹനത്തെയോ കുറിച്ചുള്ള ഭയം.
• പരീക്ഷണങ്ങൾ നേരിടുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ നന്മയിലുള്ള സംശയം.

ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം കാണാനും സ്നേഹിക്കാനുമുള്ള കൃപ നൽകി അറിവിന്റെ ദാനം ഈ എതിർപ്പിനെ അതിജീവിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ, “ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും അവിടുത്തെ പദ്ധതിയനുസരിച്ചു വിളിക്കപ്പെട്ടവർക്കും എല്ലാം നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാം” (റോമാ 8:28).

ഇത് യഥാർഥമായി നാം “അറിയുമ്പോൾ”, ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം എന്തു കൊണ്ടുവന്നേക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചു നമുക്ക് ഇനി ഭയമുണ്ടാകില്ല. പകരം, നാം അതിനു കീഴടങ്ങുകയും അതിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുകയും അതിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—കാരണം അവിടുത്തെ തിരുഹിതം മാത്രമാണ് വിശുദ്ധിയിലേക്കും സമാധാനത്തിലേക്കും നിത്യസൗഭാഗ്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു.

സുവിശേഷസൗഭാഗ്യം: “വിലപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ”

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ മൂന്നാമത്തെ അപേക്ഷയെ മൂന്നാമത്തെ സുവിശേഷസൗഭാഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു: “വിലപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ, എന്തെന്നാൽ അവർ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെടും” (മത്തായി 5:4). ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഈ ബന്ധം അപ്രതീക്ഷിതമായി തോന്നാം. ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം നിറവേറ്റുന്നതുമായി വിലാപത്തിന് എന്തു ബന്ധമാണുള്ളത്?

ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം നിറവേറ്റാൻ ആത്മാർഥമായി പരിശ്രമിക്കുന്നവർ വിശുദ്ധമായ ഒരു ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു—പാപത്തെക്കുറിച്ചും പാപംമൂലം ലോകം അനുഭവിക്കുന്ന സഹനത്തെക്കുറിച്ചും ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യപദ്ധതിയോട് ആത്മാക്കൾ കാണിക്കുന്ന എതിർപ്പിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിലാപം. ഈ സുവിശേഷസൗഭാഗ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഭൗമികമായ ദുഃഖത്തെയല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയവും വിശുദ്ധവുമായ ഒരു ദുഃഖത്തെയാണ്—നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ആഗ്രഹങ്ങളോട് അനുരൂപപ്പെടുത്തുന്ന ദുഃഖത്തെ. ഗെത്സെമനി തോട്ടത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ഈശോ ഈ അഗാധദുഃഖം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പത്രോസിനോടും യാക്കോബിനോടും യോഹന്നാനോടും അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: “എന്റെ ആത്മാവ് മരണത്തോളം ദുഃഖിതമാണ്. നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരുന്ന് ഉണർന്നിരിക്കുവിൻ” (മർക്കോസ് 14:34). ഈശോയുടെ ദുഃഖം ആസന്നമായ തന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല; താൻ ഏതെല്ലാം പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിക്കാനിരുന്നുവോ അവയെക്കുറിച്ചും, പ്രത്യേകിച്ച് തന്റെ രക്ഷാകരമായ പീഡാനുഭവത്തെ നിരസിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ചുമുള്ള വേദനയായിരുന്നു അത്.

ഈശോയെ നിരസിച്ച ഇസ്രായേൽ ജനത്തെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഈ വിശുദ്ധദുഃഖം പ്രകടിപ്പിച്ചു:

“ഞാൻ ക്രിസ്തുവിൽ സത്യം പറയുന്നു, വ്യാജം പറയുന്നില്ല; എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ ദുഃഖവും നിരന്തരമായ വേദനയുമുണ്ടെന്ന് എന്റെ മനസ്സാക്ഷി പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുചേർന്ന് എനിക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. എന്തെന്നാൽ, എന്റെ സഹോദരന്മാർക്കും ജഡപ്രകാരം എന്റെ ബന്ധുക്കളായവർക്കും വേണ്ടി ഞാൻതന്നെ ശപിക്കപ്പെട്ടവനായി ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് വേർപെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു പോലും ആഗ്രഹിക്കുമായിരുന്നു” (റോമാ 9:1–3).

ഈശോയുടെ തിരുഹൃദയത്തോടും മറിയത്തിന്റെ വ്യാകുലഹൃദയത്തോടും ചേർന്ന് ആത്മീയമായി വിലപിക്കുന്നവർ പാപം ഉളവാക്കുന്ന ക്രമക്കേടു തിരിച്ചറിയുകയും ദൈവത്തിന്റെ നീതിക്കും കരുണയ്ക്കുമായി ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം സഹനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖത്തിനപ്പുറം അവർ താഴെപ്പറയുന്നവയെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നു:

• തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പാപങ്ങളെയും ദൈവത്തെ പൂർണമായി സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ വന്ന വീഴ്ചകളെയും കുറിച്ച്.
• ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
• ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വാഴ്ചയ്ക്ക് തടസ്സമാകുന്ന, ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തോടുള്ള എതിർപ്പ്.

ഈ അഗാധമായ ദുഃഖത്തിനിടയിലും, ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി പരിപൂർണ്ണമാണെന്നും അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറുമെന്നും വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവർ വിശ്വസ്തരായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഈ വിശുദ്ധമായ രീതിയിൽ ദുഃഖിക്കുന്നവർ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെടുമെന്ന് യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു—നിത്യതയിൽ മാത്രമല്ല, ഈ ജീവിതത്തിലും. ഈ ആശ്വാസം വരുന്നത് സഹനങ്ങൾ നീങ്ങിപ്പോകുന്നതിൽനിന്നല്ല; യേശു തോട്ടത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ, നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തെ ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന കൃപയിൽനിന്നും സമാധാനത്തിൽനിന്നും ശക്തിയിൽനിന്നുമാണ്. അതിനാൽ, “അങ്ങയുടെ തിരുവിഷ്ടം സ്വർഗ്ഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലുമാകണമേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ശരിയായ വിധത്തിൽ ദുഃഖിക്കാനുള്ള കൃപയാണ് നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്—പാപത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കാനും, ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തെ വിനയത്തോടെ സ്വീകരിക്കാനും, അവിടുത്തെ പരിപൂർണ്ണമായ പദ്ധതി നിഗൂഢമാണെങ്കിലും ആത്യന്തികമായി നമ്മുടെയും എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷത്തിലേക്കും ആശ്വാസത്തിലേക്കും നയിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാനുമുള്ള കൃപ.

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കുക

ദൈവതിരുവിഷ്ടം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനുപകരം നമ്മുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനായുള്ള അഭിലാഷത്തിൽ നാം കുടുങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, നാം അധൈര്യപ്പെടുന്നു; അത് നിരാശയിലേക്കു നയിക്കാം. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ പരമമായ മഹത്ത്വവും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ വരവും മാത്രം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, ആ പരമമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള മാർഗവും നാം ആഗ്രഹിക്കും: അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടം സ്വർഗ്ഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും നിറവേറുക എന്നത്. നിങ്ങൾ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതെന്നും എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നും ചിന്തിക്കുക. അവ ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തോട് യോജിക്കുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് അനുരൂപമാണെങ്കിൽ മാത്രമേ നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടാകൂ.

ദൈവതിരുവിഷ്ടം ഉറപ്പോടെ അറിയുക

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും എല്ലാ മനുഷ്യരെയും സംബന്ധിച്ച ദൈവതിരുവിഷ്ടം നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? അതെ, അറിയാം—എന്നാൽ തുടക്കത്തിൽ പൊതുവായ രീതിയിൽ മാത്രം. ഇക്കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കറിയാം:

• തന്റെ നാമം അറിയപ്പെടുകയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുകയും മഹത്ത്വപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു: അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ.
• നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും സഭയിലും ലോകത്തിലും തന്റെ രാജ്യം പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു: അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ.
• ദൈവതിരുവിഷ്ടം സ്വർഗ്ഗത്തിലെപ്പോലെ നിറവേറണം: അങ്ങയുടെ തിരുവിഷ്ടം സ്വർഗ്ഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലുമാകണമേ.

എന്നാൽ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ ദൈവതിരുവിഷ്ടം അറിയാൻ കൂടുതൽ ആഴമായ ആന്തരിക അനാസക്തി ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മസമർപ്പണത്തോടെ “എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല…” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ യാചനയുടെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയതും, എന്നാൽ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതും സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നതുമായ ഭാഗം ഇതാണ്.

കൂടുതൽ ചിന്തോദ്ദീപകമായ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ: ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടം പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാകാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീനയുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് യേശു അവൾക്ക് ഒരു വാഗ്ദാനം നൽകി. അത് “പ്രീതികരമായ ഒരു ബലി, മാധുര്യവും സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ഒരു സർവദഹനബലി” ആയിത്തീരുമെന്നും, അവൾ ആർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിച്ചാലും അവർക്കുവേണ്ടി അത് മഹത്തും ശക്തവുമായിരിക്കുമെന്നും അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇത് എങ്ങനെയാണ് സാധ്യമായത്? അതിന് ആവശ്യമായ വ്യവസ്ഥ യേശു വെളിപ്പെടുത്തി: “നീ ഇല്ലാതാകണം, നശിപ്പിക്കപ്പെടണം; നിന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ആഴങ്ങളിൽ മരിച്ചവളെപ്പോലെ ജീവിക്കണം. മനുഷ്യനേത്രം ഒരിക്കലും കടന്നുചെന്നിട്ടില്ലാത്ത ആ രഹസ്യമായ ആഴത്തിൽ നീ നശിപ്പിക്കപ്പെടണം…” (ഡയറി #1767).

ഈ ഭാഷ കഠിനമായി തോന്നുമെങ്കിലും, നമുക്കുണ്ടായിരിക്കേണ്ട തീവ്രമായ ആഗ്രഹമാണ് അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്: നമ്മുടെ ഇഷ്ടവും മുൻഗണനകളും പ്രതീക്ഷകളും ആസക്തികളും ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യപദ്ധതിയാൽ പൂർണ്ണമായി ദഹിപ്പിക്കപ്പെടണം—നമ്മെ ചെറുതാക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ വിശുദ്ധീകരണത്തിനു തടസ്സമാകുന്ന, ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടാത്ത അഭിലാഷങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കാൻ. യാതൊരു കരുതിവെപ്പുമില്ലാതെ ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തിന് നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്, നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ അവിടുന്ന് തന്റെ പദ്ധതി നിറവേറ്റുന്നുവെന്ന് നാം കണ്ടെത്തുന്നത്. നമ്മുടെ “ഇല്ലാതാകൽ” എന്നത് ഇച്ഛാശക്തിയുടെ നാശമല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ ഉന്നമനമാണ്. അവിടെ മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹം ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ ആഗ്രഹത്തോട് പൂർണ്ണമായി ഒന്നായിത്തീരുന്നു—ഇനിമേൽ സംഘർഷത്തിലല്ല, സമ്പൂർണ്ണമായ ഐക്യത്തിൽ.

ദൈവതിരുവിഷ്ടത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയിൽ വിശ്വസിക്കുക

ദൈവം ജറെമിയാ പ്രവാചകനു വെളിപ്പെടുത്തി: “നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്റെ മനസ്സിലുള്ള പദ്ധതികൾ എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം—കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്—അവ നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനുള്ള പദ്ധതികളാണ്, ദുരിതത്തിനുള്ളവയല്ല; പ്രത്യാശയുള്ള ഒരു ഭാവി നിങ്ങൾക്കു നൽകുന്നതിനുള്ളവയാണ്” (ജറെമിയാ 29:11). ഏശയ്യാ പ്രവാചകനോട് അവിടുന്ന് അരുളിച്ചെയ്തു: “എന്റെ ചിന്തകൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളല്ല; നിങ്ങളുടെ വഴികൾ എന്റെ വഴികളുമല്ല—കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്. ആകാശം ഭൂമിയെക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ, എന്റെ വഴികൾ നിങ്ങളുടെ വഴികളെക്കാളും എന്റെ ചിന്തകൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെക്കാളും ഉയർന്നിരിക്കുന്നു” (ഏശയ്യാ 55:8–9).

ലിസ്യുവിലെ വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യായുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ വചനഭാഗങ്ങൾ പരിചിന്തിക്കുക. ഇരുപത്തിനാലു വയസ്സെന്ന ചെറുപ്രായത്തിൽ അവൾ രോഗത്തിൽനിന്ന് സുഖം പ്രാപിക്കണമെന്നത് ദൈവതിരുവിഷ്ടമായിരുന്നില്ല. പകരം, അവളുടെ ഹ്രസ്വജീവിതം ലോകാവസാനംവരെയും നിത്യതയിലുടനീളവും അവിടുത്തെ മഹത്ത്വം പ്രസരിപ്പിക്കണമെന്നതായിരുന്നു അവിടുത്തെ ദിവ്യപദ്ധതി.

സിസ്റ്റർ കൊച്ചുത്രേസ്യാ ദീർഘകാലം ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഇത്രയും അനശ്വരമായ ഒരു ആത്മീയ പൈതൃകം അവൾ അവശേഷിപ്പിക്കുമായിരുന്നോ? നമുക്കറിയില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ സമർപ്പണവും സഹനവും മരണവും എണ്ണമറ്റ ആത്മാക്കളെ കൂടുതൽ വിശുദ്ധിയിലേക്കു പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രകാശഗോപുരമായിത്തീർന്നു എന്നു നമുക്കറിയാം.

അതുകൊണ്ടാണ് ആശ്രയബോധമുള്ള മക്കളെപ്പോലെ നാം ദൈവത്തെ സമീപിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ ദിവ്യജ്ഞാനം നമുക്ക് ഗ്രഹിക്കാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും, അവിടുത്തെ വഴികൾ നമ്മുടെ വഴികളെക്കാൾ ഏറെ ഉന്നതമാണെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് ഇച്ഛിക്കുന്നതു മാത്രം, അവിടുന്ന് അത് ഇച്ഛിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു! അതിൽ കൂടുതലൊന്നുമില്ല, കുറവൊന്നുമില്ല, വേറൊന്നുമില്ല.

വിനയത്തോടെ, ദൈവസന്നിധിയിൽ നിങ്ങളോടുതന്നെ സത്യസന്ധരായിരിക്കുക. ഈ ആഴ്ച ഓരോ ദിവസവും ഇടയ്ക്കിടെ ഈ വാക്കുകൾ പറയാൻ ശ്രമിക്കുക: “എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല…”

• അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്താണ് വരുന്നത്?
• നിങ്ങൾ എന്തിലാണ് മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്?
• നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യാനാണ് ദൈവത്തെ സമ്മതിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നത്?

സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിൽ വേരൂന്നിയ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഏതൊക്കെയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, അവയിൽനിന്ന് ഒരു പടി പിന്നോട്ടുമാറി അവയെ സമർപ്പിക്കുക. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുഹിതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെങ്കിൽ, ലോകത്തിലെ പ്രാർത്ഥനകൾ മുഴുവനും ചേർന്നാലും അവ സഫലമാകുകയില്ല. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനോ മാറ്റാനോ നമുക്കു കഴിയില്ല; കാരണം അവിടുന്ന് പരിപൂർണ്ണത തന്നെയാണ്.

നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, വിശ്വാസത്തോടെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ “അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം നിറവേറട്ടെ!” എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അവയെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. തീക്ഷ്ണതയോടെ അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കുക! സ്വർഗത്തിലെ പരിപൂർണ്ണമായ ക്രമവും സ്നേഹവും ഭൂമിയിലേക്ക്—നിങ്ങളിലേക്കും നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലേക്കും സഭയിലേക്കും ലോകത്തിലേക്കും—ഇറങ്ങിവരണമെന്നു യാചിക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കരുത്. മറ്റൊന്നും നിങ്ങളെ ഇതിലധികം മഹത്വപ്പെടുത്തുകയില്ല. മറ്റൊന്നും അവിടുത്തെ ഇതിലധികം മഹത്വപ്പെടുത്തുകയുമില്ല.

ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം നിറവേറ്റുക എന്നത് അന്തിമലക്ഷ്യമല്ലെന്നും, ഏറ്റവും മഹത്തായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള—ദൈവത്തിലേക്കുതന്നെയുള്ള—മാർഗമാണെന്നും പലപ്പോഴും ധ്യാനിക്കുക. ഇതിലും മഹത്തായ സാഹസികയാത്രയില്ല. ഇതിലും ആഴമേറിയ ആനന്ദവുമില്ല. ഈ യാത്രയിൽ പ്രത്യാശയോടെ മുന്നേറുക; നിങ്ങൾക്കു നൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മഹത്വത്തിലേക്ക് അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ നയിക്കണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുക. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കായി അവിടുന്ന് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന പരമാനന്ദത്തിന്റെ ഒരു മുന്നാസ്വാദനം നിങ്ങൾക്കു നൽകണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുക.

നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം:

പരിശുദ്ധനായ പിതാവേ, ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, വിശുദ്ധരുടെ ആത്മാക്കളിൽ മഹത്വത്തോടെ വാഴുന്നവനും എന്റെ ജീവിതത്തിലും ലോകമെങ്ങും വാഴാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനുമായ അങ്ങയുടെ സന്നിധിയിൽ എളിമയോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ ഞാൻ അണഞ്ഞ് അതീവ തീക്ഷ്ണതയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു: അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും നിറവേറട്ടെ.

ദുർബലനും പാപിയുമായ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു; അങ്ങയുടെ മഹത്വത്തിനും അങ്ങയുടെ ദൈവിക തിരുഹിതത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തിനുമായി എന്നെ പൂർണ്ണമായും അങ്ങേക്കു പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം എന്നിൽ നിറവേറട്ടെ; അങ്ങനെ അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധിയിൽ എനിക്കു പങ്കു നൽകിക്കൊണ്ട് അങ്ങയുടെ രാജ്യം എന്നിൽ വാഴുമാറാകട്ടെ.

അങ്ങയുടെ പുത്രനായ യേശുവിനോടു ചേർന്നും സ്വർഗത്തിലെ എല്ലാ മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധരോടുമുള്ള കൂട്ടായ്മയിലും ഞാൻ ഈ പ്രാർത്ഥന സമർപ്പിക്കുന്നു. എന്റെ ഹൃദയം മാത്രമല്ല, ഭൂമിയിലുള്ള അങ്ങയുടെ എല്ലാ മക്കളുടെയും ഹൃദയങ്ങൾ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തണമേ. പാപം, സ്വാർത്ഥത, ഭയം എന്നിവയിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കുകയും അങ്ങയെ മാത്രം കാണാൻ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുകയും ചെയ്യണമേ—അങ്ങയുടെ തിരുഹിതത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഞങ്ങൾ അഭിലഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

അങ്ങയെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിനെയും ഓർത്ത് ഞാൻ വിലപിക്കേണ്ടതിന് അറിവിന്റെ ദാനം എന്റെമേൽ ചൊരിയണമേ. ഭൂമിയിലെങ്ങും അങ്ങയുടെ രാജ്യം വളരാൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന് എന്റെ മനസ്സിനെ ദൈവികജ്ഞാനത്താൽ നിറയ്ക്കണമേ. അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും നിർമ്മലമായ ഒരു ഉപകരണമായി ഞാൻ മാറേണ്ടതിന്, അങ്ങയുടെ തിരുഹിതത്തെ എതിർക്കുന്ന സകലതും എന്റെ ആത്മാവിൽനിന്നു നീക്കിക്കളയണമേ.

ഏറ്റവും സ്നേഹമുള്ള പിതാവേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അങ്ങ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ; എന്തെന്നാൽ ഇതിലാണ് അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം നിറവേറുന്നത്. എന്റെ സ്നേഹം പതറുമ്പോഴും, എന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെടുമ്പോഴും, അങ്ങയുടെ പ്രിയപുത്രന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ പ്രാർത്ഥന ഏറ്റുചൊല്ലാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ: “പിതാവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ ഈ പാനപാത്രം എന്നിൽനിന്ന് അകറ്റണമേ; എങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം നിറവേറട്ടെ” (ലൂക്കാ 22:42).

മനസ്സോടെയുള്ള സമർപ്പണത്തോടും അങ്ങയുടെ അതിവിശുദ്ധമായ തിരുഹിതത്തിന്റെ ശക്തിയിലും പരിപൂർണ്ണതയിലുമുള്ള വിശ്വാസത്തോടുംകൂടെ, ഞാൻ വഹിക്കുന്ന ഓരോ കുരിശിനെയും സഹിക്കുന്ന ഓരോ വേദനയെയും നേരിടുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണത്തെയും ആശ്ലേഷിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമാറാകട്ടെ. ആമേൻ.

ഉള്ളടക്കം

അധ്യായം ആറ്: “ഇന്നേ ദിവസം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ…”

പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Audible – Google Play – Apple Books – കൂടാതെ മറ്റു പതിപ്പുകളും!