บทที่สี่: “พระอาณาจักรจงมาถึง”

ความปรารถนาอันดับแรกและสูงสุดของวิญญาณที่มีระเบียบอย่างถูกต้อง คือการรัก นมัสการ และถวายบูชาแด่พระเจ้า เพราะพระองค์ทรงคู่ควรกับพระสิริรุ่งโรจน์ พระเกียรติ และคำสรรเสริญทั้งปวง “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระองค์ทรงคู่ควรที่จะได้รับพระสิริรุ่งโรจน์ พระเกียรติ และพระอานุภาพ เพราะพระองค์ทรงสร้างทุกสิ่ง ทุกสิ่งเกิดขึ้นและถูกสร้างขึ้นตามพระประสงค์ของพระองค์” (วิวรณ์ 4:11)

ดังที่เราได้เห็นในบทก่อน ความปรารถนาสูงสุดนี้แสดงออกอย่างสมบูรณ์ในคำวอนขอข้อแรกของบทข้าแต่พระบิดา คือ “พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ” ทว่า เมื่อความรักที่เรามีต่อพระเจ้าได้รับการชำระให้บริสุทธิ์และยกระดับขึ้น ความรักนั้นก็นำเราไปสู่ความปรารถนาอีกประการหนึ่ง ซึ่งหลั่งไหลออกมาตามธรรมชาติจากการถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระนามของพระองค์ นั่นคือ เราปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ โดยยอมให้พระองค์ทรงครองราชย์ในตัวเรา ขณะเดียวกันเราก็เปี่ยมด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเห็นพระองค์ทรงครองราชย์ในทุกวิญญาณ นี่คือแก่นแท้ของคำวอนขอข้อที่สอง “พระอาณาจักรจงมาถึง!”

ปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า

นักบุญโทมัส อไควนัสสอนว่า คำวอนขอข้อที่สองนี้แสดงถึงความปรารถนาที่เราจะชื่นชมพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าและมีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์นั้น และด้วยเหตุนี้ “เราจึงรักตนเองในพระเจ้า” นี่ไม่ใช่ความปรารถนาที่เห็นแก่ตัว เพราะพระเจ้าทรงปรารถนาให้เรามีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ ซึ่งเป็นผลตามธรรมชาติของการทำให้ความปรารถนาสูงสุดของเราที่จะถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์สำเร็จเป็นจริง การรักตนเองในพระเจ้าคือการรักพระเจ้าเพราะสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำและทรงประสงค์ในตัวเรา โดยประทานให้เรามีส่วนร่วมในพระอาณาจักรอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ นี่คือรูปแบบสูงสุดของความรักที่เราจะมีต่อตนเองได้ ซึ่งนำไปสู่ความรักสูงสุดที่เราจะมีต่อผู้อื่นได้ เมื่อเรารักเขาเหมือนรักตนเอง

จงระลึกว่า เมื่อธรรมาจารย์คนหนึ่งทูลถามพระเยซูเจ้าว่าบทบัญญัติข้อใดสำคัญที่สุด พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า 

“ข้อแรกคือ ‘อิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเรา ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแต่เพียงพระองค์เดียว ท่านจะต้องรักองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน สุดจิตใจ สุดวิญญาณ สุดสติปัญญา และสุดกำลังของท่าน’ ข้อที่สองคือ ‘ท่านจะต้องรักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเอง’ ไม่มีบทบัญญัติข้อใดยิ่งใหญ่กว่าบทบัญญัติสองข้อนี้” (มาระโก 12:29–31)

บทบัญญัติสองข้อนี้สรุปกฎนิรันดรไว้ ทั้งสองข้อรวมใจความของพระวรสารทั้งหมด และปรากฏอย่างชัดเจนในคำวอนขอสองข้อแรกของบทข้าแต่พระบิดา

ประการแรก เรารักพระเจ้าเพราะพระองค์เอง แล้วเราจึงรักตนเองและรักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเอง การรักพระเจ้าเป็นอันดับแรกย่อมนำเราไปสู่ความปรารถนาที่จะให้เราและทุกคนมีส่วนร่วมอย่างเต็มเปี่ยมในพระอาณาจักรของพระเจ้า ในเวลานี้โดยอาศัยพระหรรษทาน และเมื่อสิ้นกาลเวลาในพระสิริรุ่งโรจน์ ที่ซึ่งเราจะได้เห็นพระเจ้าหน้าต่อหน้า

พระเยซูเจ้าทรงแสดงเรื่องนี้ไว้อย่างงดงามในคำอธิษฐานภาวนาในฐานะมหาสมณะ ซึ่งพระองค์ทรงวอนขอเพื่อเรา โดยทรงปรารถนาให้เรามีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์แห่งพระเทวภาพของพระองค์

“ข้าพเจ้าได้มอบสิริรุ่งโรจน์ที่พระองค์ประทานแก่ข้าพเจ้าให้เขาแล้ว เพื่อเขาจะได้เป็นหนึ่งเดียวกัน เช่นเดียวกับที่เราเป็นหนึ่งเดียวกัน ข้าพเจ้าอยู่ในเขา และพระองค์อยู่ในข้าพเจ้า เพื่อเขาจะได้บรรลุความเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์ เพื่อโลกจะได้รู้ว่าพระองค์ทรงส่งข้าพเจ้ามา และพระองค์ทรงรักเขาเช่นเดียวกับที่ทรงรักข้าพเจ้า ข้าแต่พระบิดา เขาทั้งหลายเป็นของประทานที่พระองค์ทรงมอบแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปรารถนาให้เขาอยู่กับข้าพเจ้าในที่ที่ข้าพเจ้าอยู่ด้วย เพื่อเขาจะได้เห็นสิริรุ่งโรจน์ของข้าพเจ้าที่พระองค์ประทานแก่ข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรงรักข้าพเจ้าก่อนการวางรากฐานของโลก” (ยอห์น 17:22–24)

การเข้าใจความจริงนิรันดรนี้เป็นหนทางเยียวยาอย่างสมบูรณ์สำหรับการมองตนเองในแง่ลบทุกรูปแบบ เราเป็นของประทานที่พระบิดาทรงมอบแก่พระบุตร พระเยซูเจ้ามิได้ทรงไถ่กู้เราด้วยความไม่เต็มพระทัย เมื่อเราตระหนักถึงเรื่องนี้ เราจะไม่ใช้ความอ่อนแอและบาป ความล้มเหลวหรือเคราะห์ร้ายของเรามากำหนดว่าเราเป็นใครอีกต่อไป แต่เรายึดอัตลักษณ์ของเราไว้ในพระคริสตเจ้าเพียงพระองค์เดียว โดยน้อมรับพระประสงค์ของพระองค์ที่ทรงปรารถนาให้เราเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดา และให้เรามีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์นิรันดรของพระองค์

การที่พระเจ้าทรงรับเราเป็นบุตรบุญธรรมนี้ปรับเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดที่เรามีต่อตนเอง “อาณาจักร” ของโลกเสนออัตลักษณ์มากมายที่แข่งขันกัน ซึ่งหยั่งรากอยู่ในสภาพการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป แทนที่จะอยู่ในความจริงนิรันดร เช่น ความสำเร็จทางโลก ความสามารถ ความมั่งคั่ง สถานะทางสังคม หรือรูปลักษณ์ภายนอก

ในทางตรงกันข้ามอย่างชัดเจน การเป็นพลเมืองในพระอาณาจักรของพระเจ้าทำให้เรามีอัตลักษณ์ที่อยู่เหนือการจัดประเภทและสภาพการณ์ทั้งปวงทางโลก ในฐานะสมาชิกแห่งพระกายทิพย์ของพระคริสตเจ้า เราเป็นพระราชบุตรและพระราชธิดาที่มีส่วนร่วมในพระราชอำนาจนิรันดรของพระองค์ อัตลักษณ์นี้คงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าเราจะประสบความสำเร็จหรือความล้มเหลวทางโลก มีสุขภาพดีหรือเจ็บป่วย เป็นที่ยอมรับหรือไม่มีใครรู้จัก อัตลักษณ์นี้ไม่อาจสั่นคลอนได้ เพราะมิได้ตั้งอยู่บนบุญกุศลหรือความพยายามของเราเอง แต่ตั้งอยู่บนความรักอันไม่เปลี่ยนแปลงของพระเจ้าและการถวายบูชาอันสมบูรณ์ของพระคริสตเจ้า ซึ่งทำให้เราได้มีส่วนร่วมในชีวิตของพระองค์ในฐานะพระกายทิพย์ของพระองค์ คือพระศาสนจักร

หากพระเจ้า ผู้ทรงเป็นพระผู้สร้างและผู้ค้ำจุนจักรวาลผู้ทรงสรรพานุภาพ องค์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้ตรัสว่า “เราเป็น” ทรงเป็นปฐมเหตุและจุดหมายปลายทางของสรรพสิ่ง ทรงรักเราในพระคริสตเจ้า ทรงรวมพระองค์เองเป็นหนึ่งเดียวกับเรา และทรงปรารถนาที่จะประทานให้เรามีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์นิรันดรของพระองค์ แล้วจะมีสิ่งใดสำคัญอีกเล่า? ไม่มีเลย! การมีส่วนร่วมในชีวิตและพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าเป็นของประทานอันยิ่งใหญ่ที่สุดที่พระองค์ทรงมอบแก่เรา เมื่อเราอธิษฐานว่า “พระอาณาจักรจงมาถึง” พร้อมกับยอมมอบตนอย่างสิ้นเชิงให้พระองค์ทรงครองราชย์ในชีวิตของเรา เราก็ยอมรับของประทานนั้น และในการทำเช่นนี้ เรารักตนเองในพระเจ้า ดังที่พระเจ้าทรงรักเราในพระคริสตเจ้า

วลีภาษากรีกที่ใช้ในคำวอนข้อนี้คือ elthétō hē basileía sou คำนาม basileía ซึ่งมักแปลว่า “อาณาจักร” มีความหมายกว้างไกลกว่าอาณาเขตทางภูมิศาสตร์มาก ดังที่คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกอธิบายว่า “ในพันธสัญญาใหม่ คำว่า basileia อาจแปลได้ว่า ‘ความเป็นกษัตริย์’ (นามธรรม) ‘อาณาจักร’ (รูปธรรม) หรือ ‘การครองราชย์’ (อาการนาม)” (คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก #2816) คำกริยา elthétō หมายถึง “มา” หรือ “มาถึง” ในฐานะคำกริยารูปคำสั่งแบบออริสต์ คำนี้แสดงถึงคำวอนที่หนักแน่นและเด็ดขาดว่า “จงมาถึงเถิด!!!”—โดยเร่งด่วน อย่างเด็ดขาด และอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ขอให้ความเป็นกษัตริย์ พระอาณาจักร และการครองราชย์ของพระเจ้ามาถึงเถิด! เราภาวนาเช่นนี้ด้วยทั้งความโหยหาอย่างกระตือรือร้นและความปรารถนาที่พร้อมจะลงมือทำ เพื่อให้การครองราชย์ของพระเจ้าเป็นจริงอย่างสมบูรณ์ วลีนี้มิใช่เพียงคำวอนขอให้การปกครองของพระเจ้าตั้งมั่นบนแผ่นดินอย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นคำมั่นว่าจะนบนอบต่อความเป็นกษัตริย์และการครองราชย์ของพระองค์ด้วย

นักบุญเอากุสตินเตือนว่า หากเราไม่ปรารถนาพระอาณาจักรของพระเจ้าสำหรับตนเองและสำหรับทุกคน เราก็เป็นเหมือนคนตาบอดหรือคนที่หลับตาไม่ยอมรับแสงสว่าง การภาวนาขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้า “มาถึง” คือการภาวนาขอให้การประทับอยู่ของพระองค์ “ปรากฏแก่มนุษย์” เพื่อทุกคนจะได้เห็น เชื่อ และมีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์แห่งการครองราชย์ของพระเจ้า (เทียบ ว่าด้วยบทเทศน์บนภูเขา II.6.20)

ในคำวอนข้อนี้ เราทูลขอสามประการ คือ

• ขอให้พระคริสตเจ้าทรงครองราชย์ในจิตใจของเราอย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้นโดยอาศัยพระหรรษทาน และทรงสถาปนาพระอาณาจักรของพระองค์ในตัวเรา
• ขอให้พระศาสนจักรแผ่ขยายและเจริญรุ่งเรืองไปทั่วโลก
• ขอให้การเสด็จกลับมาครั้งสุดท้ายอย่างรุ่งโรจน์ของพระคริสตเจ้ามาถึงโดยเร็ว

พระอาณาจักร “ท่ามกลาง” เรา

พระอาณาจักรของพระเจ้าจะมาถึงเมื่อใด? นี่คือคำถามที่ชาวฟาริสีบางคนทูลถามพระเยซูเจ้า พระองค์ตรัสตอบว่า “พระอาณาจักรของพระเจ้ามิได้มาถึงในลักษณะที่สังเกตเห็นได้ และจะไม่มีใครประกาศว่า ‘ดูสิ อยู่ที่นี่’ หรือ ‘อยู่ที่นั่น’ เพราะดูเถิด พระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลายแล้ว” (ลูกา 17:20–21) ในข้อความนี้ คำบุพบทภาษากรีกที่แปลว่า “ท่ามกลาง” ยังอาจแปลว่า “ภายใน” ได้ด้วย ความหมายทั้งสองล้วนมีความสำคัญอย่างยิ่ง

ประการแรก เมื่อพระเยซูเจ้าตรัสว่าพระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเขา พระองค์ทรงหมายถึงพระองค์เอง พระเยซูเจ้าทรงเป็นพระอาณาจักร พระอาณาจักรตั้งมั่นและมีชีวิตอยู่ในพระบุคคลของพระบุตรของพระเจ้า และโดยผ่านพระองค์ พระอาณาจักรแผ่ขยายไปทั่วพระกายทิพย์ของพระองค์ คือพระศาสนจักรบนแผ่นดิน ในสวรรค์ และในไฟชำระ

พระอาณาจักร “ภายใน” เรา

เมื่อเราแปลพระวาจาของพระคริสตเจ้าว่า “พระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในท่านทั้งหลาย” เราระลึกถึงคำอธิบายของนักบุญเอากุสตินที่ว่า เมื่อเรากล่าวว่า “พระองค์สถิตในสวรรค์” ในบทข้าแต่พระบิดา คำว่า “สวรรค์” หมายถึงการที่พระเจ้าประทับอยู่ในบรรดานักบุญ พระเจ้าประทับอยู่ที่ใด ที่นั่นคือสวรรค์ และสวรรค์อยู่ที่ใด ที่นั่นก็มีพระอาณาจักรของพระเจ้า

ดังนั้น หากเราเป็นที่ประทับของพระเจ้า และพระอาณาจักรของพระองค์ครองอยู่ภายในเรา เราก็ต้องดำเนินชีวิตให้สอดคล้องกับความเป็นจริงนี้ การภาวนาว่า “พระอาณาจักรจงมาถึง” เป็นทั้งคำวอนขอถึงความเป็นจริงในอนาคต และการแสดงถึงความมุ่งมั่นในปัจจุบัน คำภาวนานี้เป็นการรื้อฟื้นพันธสัญญาแห่งพระหรรษทาน เป็นการยืนยันอีกครั้งว่าเราเลือกพระเจ้าอย่างอิสระให้ทรงเป็นกษัตริย์และผู้ปกครองของเรา เราทูลขอให้พระองค์ทรงใช้อำนาจกษัตริย์ในชีวิตของเรา ทรงกำกับดูแลเรามากยิ่งขึ้น ประทานความสว่างแก่ความคิดของเรา ทรงนำการกระทำของเรา และทรงจัดระเบียบความปรารถนาของเราใหม่ตามความจริงของพระองค์

แม้พระเจ้าทรงสร้างมนุษยชาติให้อยู่ในสภาพบริสุทธิ์ไร้บาปแต่แรกเริ่ม บาปก็ได้แยกเราออกจากการประทับอยู่ของพระองค์ โดยการรับสภาพมนุษย์และพระทรมาน พระเยซูเจ้าไม่เพียงทรงชำระหนี้บาปของเรา—ทั้งบาปกำเนิดและบาปส่วนตัวของเรา—แต่ยังทรงเป็นสะพานที่เชื่อมพระเทวภาพกับมนุษยภาพเข้าด้วยกันอย่างรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเดิมด้วย เรามิได้รับเรียกเพียงให้ดำเนินชีวิตอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าอีกต่อไป บัดนี้เราได้รับเชิญให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ในพระชีวิตแห่งพระตรีเอกภาพของพระองค์ เป็นการประทับอยู่ภายในซึ่งเป็นไปได้โดยทางพระคริสตเจ้าเท่านั้น

ความเป็นหนึ่งเดียวของเรากับพระคริสตเจ้าเริ่มต้นในศีลล้างบาป เมื่อเราเข้าเป็นส่วนหนึ่งของพระกายทิพย์ของพระองค์ เฉพาะในพระองค์ ภายในพระกายของพระองค์เท่านั้น ที่เราจะพบพระอาณาจักรแห่งพระหรรษทานซึ่งเราปรารถนา การประทับอยู่ภายในนี้ได้รับการหล่อเลี้ยงผ่านทางศีลศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ โดยเฉพาะศีลมหาสนิท ซึ่งทำให้ความสนิทสัมพันธ์ของเรากับพระคริสตเจ้าและการครองราชย์ของพระองค์ภายในเราลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เราแต่ละคนมีความยินดีและการต่อสู้ ความยากลำบากและการประจญ ความหวังและความมุ่งหมายที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเราดำเนินชีวิตในพระคริสตเจ้าและกำหนดแนวทางการเลือกในแต่ละวันให้สะท้อนพระอาณาจักรของพระเจ้า สิ่งที่เรามีร่วมกันก็จะมีน้ำหนักเหนือความแตกต่างทุกประการ เราจะร่วมกันเป็นสมาชิกของพระอาณาจักรหนึ่งเดียวของพระเจ้าซึ่งสถิตอยู่ในเรา เปลี่ยนแปลงเรา และหล่อหลอมเราให้เป็นพระกายทิพย์หนึ่งเดียวของพระคริสตเจ้า คือพระศาสนจักร

พระศาสนจักร: พระอาณาจักรที่มองเห็นได้บนแผ่นดิน

เมื่อมองในมุมที่กว้างขึ้น พระอาณาจักรแห่งพระหรรษทานยังครอบคลุมพระศาสนจักรทั้งหมดด้วย พระศาสนจักรคือพระอาณาจักรของพระเจ้าที่มองเห็นได้บนแผ่นดิน ในฐานะเจ้าสาวผู้ไร้มลทินของพระคริสตเจ้า พระศาสนจักรศักดิ์สิทธิ์และมีพระหรรษทานและความจริงอย่างครบถ้วนบริบูรณ์ แต่สมาชิกของพระศาสนจักร แม้ได้รับการบันดาลให้ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็ยังคงอยู่บนหนทางสู่ความครบครัน

บางแง่มุมของพระอาณาจักรของพระเจ้าสมบูรณ์พร้อมอยู่แล้ว เช่น ศีลศักดิ์สิทธิ์ แม้จะมีการประกอบพิธีอย่างไม่สมบูรณ์ ศีลศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคงเป็นเครื่องมือแห่งพระหรรษทานที่สมบูรณ์พร้อม เพราะพระคริสตเจ้าเองทรงเป็นต้นเหตุของศีลเหล่านี้ คลังความเชื่อ—พระคัมภีร์และธรรมประเพณีของบรรดาอัครสาวก—ก็สมบูรณ์พร้อมเช่นเดียวกัน โดยได้รับการธำรงรักษาไว้ให้ปราศจากความผิดพลาดโดยพระจิตเจ้า พระสัญญาของพระคริสตเจ้าที่ประทานแก่นักบุญเปโตรและผู้สืบตำแหน่งของท่านรับรองว่าคำสอนขั้นเด็ดขาดในเรื่องความเชื่อและศีลธรรมจะไม่ผิดพลาด ดังนั้น แม้สมาชิกในบรรดาผู้ปกครองพระศาสนจักรจะไม่สมบูรณ์ พระเจ้าก็ยังทรงตีความและนำคลังความเชื่อมาประยุกต์ใช้ผ่านทางพระศาสนจักร สิ่งนี้เกิดขึ้นโดยเฉพาะผ่านทางอำนาจสั่งสอนของพระศาสนจักร ซึ่งเป็นหน้าที่สั่งสอนที่มีชีวิตและได้รับความช่วยเหลือจากพระเจ้า หน้าที่นี้ได้รับมอบหมายแก่พระสันตะปาปาและบรรดาพระสังฆราชที่มีความเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ เพื่อให้ตีความอย่างทรงอำนาจและพิทักษ์รักษาคลังความเชื่อในเรื่องความเชื่อและศีลธรรม

ดังนั้น เมื่อเรากล่าวถึงพระอาณาจักรของพระเจ้าภายในพระศาสนจักร เราจึงเริ่มต้นจากการที่พระเจ้าทรงสำแดงอย่างสมบูรณ์พร้อมซึ่งพระหรรษทานของพระองค์ผ่านทางศีลศักดิ์สิทธิ์ และความจริงของพระองค์ผ่านทางอำนาจสั่งสอนของพระศาสนจักร จากนั้น เราก็ชื่นชมยินดีที่ความบริบูรณ์แห่งชีวิตพระเจ้านี้เปลี่ยนแปลงจิตใจของเรา ทำให้เราเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า และนำเราเข้าสู่ความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกันในพระคริสตเจ้า

การนำชีวิตของพระศาสนจักรเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเรา รวมถึงการภาวนาทุกวันและการรับศีลศักดิ์สิทธิ์อย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะศีลมหาสนิทและศีลอภัยบาป นอกจากนี้ เรายังบ่มเพาะความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อคำสอนอันบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ของพระคัมภีร์และคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก ซึ่งเราหมั่นศึกษาให้คุ้นเคยอยู่เสมอ เช่นเดียวกับชีวประวัติของบรรดานักบุญ เมื่อเราแต่ละคนนำพระอาณาจักรของพระเจ้าที่มองเห็นได้บนแผ่นดินนี้—คือพระศาสนจักร—เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน เราก็ได้รับพละกำลัง เป็นหนึ่งเดียวกัน และได้เป็นทายาทของพระราชาเอง พร้อมกับพี่น้องทุกคนของเรา

คำภาวนาเพื่อและร่วมกับบุตรทุกคนของพระเจ้า

เช่นเดียวกับคำวอนขอก่อนหน้านี้ เมื่อเราภาวนาว่า ข้าแต่พระบิดาของ “ข้าพเจ้าทั้งหลาย”…พระอาณาจักรจงมาถึง เรามิได้ภาวนาเพื่อตนเองเท่านั้น แต่เพื่อบุตรทุกคนของพระเจ้า เราภาวนาร่วมกับพระศาสนจักรทั้งมวลและเพื่อโลกทั้งโลก โดยแสดงความหวังว่าจะมีผู้คนอีกมากมายเข้าสู่พระอาณาจักรของพระเจ้า

ประการแรก เป็นประโยชน์ที่เราจะภาวนาและแสดงความปรารถนานี้เพื่อทุกคนที่เป็นพี่น้องของเราในพระคริสตเจ้า เสียงของเราร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวกับคำภาวนาของพระคริสตเจ้าเองที่ทรงวอนขอพระบิดาเพื่อเรา คำวอนขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้ามาถึงนั้น มิได้มีไว้ให้เราภาวนาอย่างแยกตัวจากผู้อื่นหรือเพื่อประโยชน์ส่วนตน แต่เป็นคำภาวนาแห่งความรักเมตตา ซึ่งเราถวายเพื่อผู้อื่นไม่น้อยกว่าเพื่อตนเอง

คำภาวนาที่เป็นหนึ่งเดียวกันนี้ปรากฏชัดที่สุดในพิธีกรรม ซึ่งเป็นคำภาวนาสาธารณะของพระศาสนจักร ที่นั่นเราร้องทูลพระเจ้าเป็นเสียงเดียวกัน วอนขอให้ทุกคนดำเนินชีวิตสอดคล้องกับพระคริสตเจ้าอย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น และให้พระศาสนจักรเติบโตในความศักดิ์สิทธิ์

การประกาศข่าวดี: การแผ่ขยายพระอาณาจักร

คำว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลาย” ในบทภาวนา “ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์…พระอาณาจักรจงมาถึง!” ยังครอบคลุมถึงผู้ที่ยังไม่รู้จักพระคริสตเจ้า หรือยังมิได้ดำเนินชีวิตในพระหรรษทานของพระองค์ด้วย พันธกิจของพระศาสนจักรมิใช่เพียงทำให้สมาชิกของตนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการประกาศข่าวดีแก่โลกด้วย:

“แล้วพระเยซูเจ้าเสด็จเข้ามาใกล้และตรัสกับเขาทั้งหลายว่า ‘พระเจ้าทรงมอบอำนาจทั้งสิ้นในสวรรค์และบนแผ่นดินให้แก่เราแล้ว ดังนั้น จงไปทำให้ชนทุกชาติเป็นศิษย์ของเรา โดยล้างบาปเขาในพระนามของพระบิดา และพระบุตร และพระจิต และสอนเขาให้ปฏิบัติตามทุกสิ่งที่เราได้สั่งท่านทั้งหลายไว้ และจงรู้เถิดว่า เราอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไปจนสิ้นยุค’” (มัทธิว 28:18–20)

พระอาณาจักรของพระเจ้ามิได้มีไว้เฉพาะผู้ที่เติบโตมาในความเชื่อเท่านั้น แต่มีไว้สำหรับทุกวิญญาณที่พระเจ้าทรงสร้าง การที่โลกมักเป็นปฏิปักษ์ต่อพระคริสตเจ้าและพระศาสนจักรของพระองค์ ไม่ควรยับยั้งเราจากพันธกิจในการนำข่าวดีไปสู่ชนทุกชาติ เราได้รับเรียกให้มีความปรารถนาอย่างลึกซึ้งต่อพันธกิจนี้ และรื้อฟื้นความมุ่งมั่นที่จะทำพันธกิจนี้ทุกครั้งที่เราสวดบทข้าแต่พระบิดา

พระอาณาจักรที่จะมาถึง

แนวโน้มที่พบได้ทั่วไปอย่างยิ่งคือการดำเนินชีวิตราวกับว่าชีวิตนี้สำคัญที่สุด ชีวิตหลังความตายมักดูจับต้องไม่ได้และเป็นจริงน้อยกว่าชีวิตที่เรากำลังดำเนินอยู่ในเวลานี้ การเชื่อเช่นนั้นและดำเนินชีวิตเช่นนั้นเป็นความผิดพลาด ชีวิตนี้เปรียบเสมือนหยดน้ำเมื่อเทียบกับมหาสมุทร นิรันดรไม่มีวันสิ้นสุด ส่วนชีวิตนี้ดำรงอยู่จนถึงความตาย และมิใช่อะไรอื่นนอกจากการเตรียมตัวสู่นิรันดร นี่คือช่วงเวลาแห่งการทดสอบ การเลือก และการกำหนดจุดหมายปลายทางนิรันดรของเรา กระนั้น เรากลับมองชีวิตนี้เป็นจุดหมายในตัวมันเองอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่ชีวิตนี้เป็นเพียงหนทางไปสู่จุดหมาย คือชีวิตนิรันดรในสวรรค์ ในการเตรียมพร้อมรับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสตเจ้า

ในการไตร่ตรองคำวอนขอนี้ คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกชี้ไปที่การเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสตเจ้า เมื่อพระองค์จะทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย และทรงสถาปนาฟ้าใหม่และแผ่นดินใหม่ให้เป็นความสมบูรณ์พร้อมและการสำเร็จบริบูรณ์แห่งพระอาณาจักรของพระองค์ว่า “คำวอนขอนี้คือ ‘มารานาธา’ เสียงร้องของพระจิตเจ้าและเจ้าสาวว่า ‘ข้าแต่พระเยซูเจ้า เชิญเสด็จมาเถิด’” ข้อความตอนนั้นกล่าวต่อไปโดยอ้างถ้อยคำของแตร์ตุลเลียน นักเทววิทยาแห่งพระศาสนจักรยุคแรก ดังนี้: 

“‘ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงอำนาจสูงสุด ผู้ศักดิ์สิทธิ์และสัตย์จริง อีกนานเท่าใดพระองค์จึงจะทรงพิพากษาและชำระแค้นแทนโลหิตของข้าพเจ้าทั้งหลายต่อผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดิน?’ เพราะการชำระแค้นให้พวกเขาถูกกำหนดไว้สำหรับวันสิ้นพิภพ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้พระอาณาจักรของพระองค์มาถึงโดยเร็วที่สุดเถิด!” (คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก #2817)

ในข้อความนี้ เราเห็นความหวังอันแรงกล้าว่าพระคริสตเจ้าจะเสด็จกลับมาในพระสิริรุ่งโรจน์ในไม่ช้า—มารานาธา ข้าแต่พระเยซูเจ้า เชิญเสด็จมาเถิด! ช่างเป็นความหวังและความปรารถนาที่งดงามยิ่งนัก เมื่อเราเห็นบาปและความวุ่นวายทั่วโลก ความสิ้นหวังที่ปรากฏบนใบหน้าของผู้คนมากมาย และความเจ็บปวดที่ผู้ติดอยู่ในวังวนแห่งบาปต้องเผชิญ เราตอบสนองด้วยความหวังอันมั่นคงในการเสด็จกลับมาของพระคริสตเจ้าในพระสิริรุ่งโรจน์

เมื่อเราประกาศยืนยันในบทข้าพเจ้าเชื่อแห่งสภาสังคายนานิเชอาว่า พระคริสตเจ้า “จะเสด็จมาอีกด้วยพระสิริรุ่งโรจน์ เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย และพระอาณาจักรของพระองค์จะไม่สิ้นสุด” เราได้รับเชิญให้เพ่งมองวันนั้นด้วยความมั่นใจแห่งความเชื่อว่าวันนั้นจะมาถึง เมื่อใดหรือ? พระเจ้าเท่านั้นทรงทราบ แต่พระองค์จะเสด็จมาอีก และในวันนั้นทุกสิ่งจะเปลี่ยนแปลงไป พระเจ้าจะทรงเป็นผู้ปกครองสรรพสิ่งอย่างที่ทุกคนมองเห็นได้ และพระอาณาจักรของพระองค์จะได้รับการสถาปนาอย่างบริบูรณ์

การเชื่อเช่นนี้มิใช่การประกาศยืนยันถึงเหตุการณ์ในอนาคตอันเลื่อนลอยที่ “อาจ” เกิดขึ้น เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน! ด้วยเหตุนี้ เมื่อเราอธิษฐานภาวนาขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้ามาถึง เราก็อธิษฐานภาวนาให้วันนั้นมาถึง เราอธิษฐานภาวนาขอให้เราพร้อมสำหรับวันนั้น และไม่ใช่เพียงเราเท่านั้น แต่ขอให้ทุกคนพร้อมด้วย

การอธิษฐานภาวนาขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้ามาถึงอย่างบริบูรณ์ยังเป็นคำมั่นอันศักดิ์สิทธิ์ที่จะดำเนินชีวิตเพื่อวันนั้น เตรียมตัวเพื่อวันนั้นอยู่เสมอ และมีความหวังในวันนั้น นี่คือพระอาณาจักรแห่งพระสิริรุ่งโรจน์ที่เรารอคอย เราจะมีส่วนร่วมในพระอาณาจักรนั้นได้ก็ต่อเมื่อเราเริ่มมีส่วนร่วมในพระหรรษทานและพระสิริรุ่งโรจน์ของพระคริสตเจ้าที่นี่และในเวลานี้

พระพรของพระจิตเจ้า: ความศรัทธา

นักบุญออกัสตินและนักบุญโทมัส อไควนัส เชื่อมโยงคำวอนขอ “พระอาณาจักรจงมาถึง” เข้ากับพระพรแห่งความศรัทธา ซึ่งเป็นหนึ่งในพระพรเจ็ดประการของพระจิตเจ้า ความศรัทธาเป็นมากกว่าการแสดงความเลื่อมใสภายนอก แต่เป็นคุณธรรมเหนือธรรมชาติที่โน้มนำวิญญาณให้รัก เคารพยำเกรง และนอบน้อมเชื่อฟังพระเจ้าในฐานะพระบิดาด้วยจิตใจของบุตร

พระพรแห่งความศรัทธาทำให้คุณธรรมแห่งความยุติธรรมสมบูรณ์ขึ้น โดยช่วยให้เราสามารถ:

• ถวายการนมัสการและพระเกียรติแด่พระเจ้าตามที่พระองค์ทรงสมควรได้รับ มิใช่เพียงเพราะเป็นหน้าที่ แต่เพราะความรัก
• เคารพยำเกรงพระเจ้าด้วยความไว้วางใจอย่างบุตรในการดูแลเอาพระทัยใส่ของพระองค์ผู้ทรงเป็นพระบิดา
• ดำเนินชีวิตด้วยความนอบน้อมเชื่อฟังอย่างชื่นชมยินดีภายใต้พระราชอำนาจของพระเจ้า

พระพรแห่งความศรัทธาผลักดันให้เรา:

• ปรารถนาให้พระเจ้าทรงครองราชย์ในชีวิตของเราและในโลกอย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้น
• บ่มเพาะความมั่นใจอย่างบุตรในพระญาณเอื้ออาทรของพระองค์
• ชื่นชมยินดีในการเชื่อฟังและถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า ดังบุตรผู้มีใจภักดีที่ยินดีทำให้บิดาผู้เปี่ยมด้วยความรักพอใจ

ความศรัทธาต่อต้านจิตตารมณ์ฝ่ายโลกที่ถือว่าตนเองเพียงพอโดยไม่ต้องพึ่งผู้ใด และกบฏต่อพระอำนาจของพระเจ้า ในโลกที่ยกย่องการเป็นอิสระไม่ขึ้นกับใครและการทำตามใจตนเอง ความศรัทธาสอนเราว่า อิสรภาพแท้มิได้อยู่ที่การยืนกรานจะปกครองตนเอง แต่อยู่ที่การยอมตนอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้า

พระพรแห่งความศรัทธายังส่งเสริมความรักฉันพี่น้องด้วย:

• พระพรนี้ทำให้เราตระหนักลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่า เราทุกคนเป็นบุตรของพระบิดาองค์เดียวกันและเป็นทายาทแห่งพระอาณาจักรของพระองค์
• พระพรนี้ดลใจให้เรารัก เกื้อกูล และรับใช้พี่น้องของเราในพระคริสตเจ้า
• พระพรนี้ผลักดันให้เราปรารถนาที่จะให้ทุกคนได้รู้จัก รัก และดำเนินชีวิตภายใต้การครองราชย์ของพระเจ้า

ด้วยเหตุนี้ ความศรัทธาจึงเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับการประกาศข่าวดีและการแผ่ขยายพระอาณาจักรของพระเจ้า

พระพรแห่งความศรัทธาทำให้เราโหยหาพระอาณาจักรอันบริบูรณ์ยิ่งขึ้น:

• พระพรนี้เปลี่ยนคำภาวนาของเราให้เป็นเสียงร้องในหนังสือวิวรณ์ว่า “อาเมน! ข้าแต่พระเยซูเจ้า เชิญเสด็จมาเถิด!” (วิวรณ์ 22:20)
• พระพรนี้ป้องกันมิให้เราชะล่าใจในชีวิตฝ่ายจิต
• พระพรนี้ปลุกเร้าให้เราแสวงหาความเจริญเติบโตของพระอาณาจักรของพระเจ้าในจิตใจของเราและในโลก
• พระพรนี้เพิ่มพูนความโหยหาของเราต่อการเสด็จกลับมาของพระคริสตเจ้าในพระสิริรุ่งโรจน์ และการสถาปนาการครองราชย์นิรันดรของพระองค์

บุญลาภ: “ผู้มีใจสุภาพอ่อนโยนย่อมเป็นสุข”

ทั้งนักบุญออกัสตินและนักบุญโทมัส อไควนัส เชื่อมโยงคำวอนขอ “พระอาณาจักรจงมาถึง” เข้ากับบุญลาภประการที่สองว่า “ผู้มีใจสุภาพอ่อนโยนย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก” (มัทธิว 5:5) 

ความสุภาพอ่อนโยนเป็นคุณธรรมที่ทรงพลัง มิใช่เครื่องหมายของความอ่อนแอหรือการนิ่งเฉย แต่เป็นความเข้มแข็งฝ่ายจิตภายใต้การนำของพระหรรษทานของพระเจ้า ซึ่งช่วยให้บุคคลนอบน้อมต่อพระประสงค์ของพระเจ้าด้วยความถ่อมตน และปรารถนาให้พระองค์ทรงครองราชย์ในทุกดวงวิญญาณ ผู้มีใจสุภาพอ่อนโยนไม่แสวงหาการครอบงำผู้อื่น แต่กลับใส่ใจไตร่ตรองแยกแยะว่าจะส่งเสริมพระอาณาจักรของพระเจ้าได้อย่างไร โดยอาศัยพระหรรษทานและพระปรีชาญาณของพระองค์

พระชนมชีพและพระภารกิจของพระเยซูเจ้าแสดงให้เห็นความสุภาพอ่อนโยนอย่างสมบูรณ์ พระองค์มิได้ทรงบังคับให้ผู้คนยอมรับพระราชอำนาจของพระองค์ด้วยกำลังหรืออำนาจทางการเมือง แต่ทรงประกาศพระอาณาจักรแห่งการกลับใจภายในและการนอบน้อมต่อการครองราชย์อันเปี่ยมด้วยพระเมตตาของพระบิดา พระองค์ทรงปฏิเสธความคาดหวังที่แพร่หลายในเวลานั้นว่า พระเมสสิยาห์จะทรงเป็นผู้ปกครองที่ใช้กำลังรบเพื่อฟื้นฟูอำนาจอธิปไตยฝ่ายโลกของอิสราเอล แต่พระองค์กลับทรงเชิญผู้ติดตามพระองค์ให้ยอมรับแอกแท้จริงแห่งการเป็นกษัตริย์ นั่นคือความสุภาพอ่อนโยนแห่งการเป็นพระบุตรของพระเจ้า: “จงรับแอกของเราไว้และเรียนรู้จากเรา เพราะเรามีใจสุภาพอ่อนโยนและถ่อมตน แล้วท่านทั้งหลายจะพบการพักผ่อนสำหรับตนเอง เพราะแอกของเราอ่อนนุ่มและภาระของเราเบา” (มัทธิว 11:29–30)

“แอก” ของพระเยซูเจ้าคือการเลือกอย่างอิสระที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ ทั้งในกางเขนและความรักที่เสียสละของพระองค์ เพื่อจะได้มีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ ผู้มีใจอ่อนโยนคือผู้ที่ยินดีรับแอกนี้ โดยมอบเจตจำนงของตนไว้กับพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระเจ้า

ผู้มีใจอ่อนโยนเป็นอิสระจากความหยิ่งจองหองและจากการดิ้นรนไขว่คว้าอำนาจทางโลกอย่างไม่รู้จักหยุดพัก วิญญาณที่อ่อนโยนยินดียอมให้พระเจ้าทรงปกครอง แทนที่จะทำตามใจตนเอง บุคคลเช่นนี้พร้อมน้อมรับการทำงานของพระจิตเจ้า และตอบสนองต่อพระหรรษทานของพระเจ้าอย่างใจกว้างและเต็มใจ

พระเยซูเจ้าทรงสัญญาว่าผู้มีใจอ่อนโยน “จะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก” ตามความเข้าใจทางโลก การได้รับแผ่นดินเป็นมรดกสื่อถึงความเป็นใหญ่ เกียรติยศ และอำนาจเหนือผู้อื่น แต่มรดกนี้ไม่ใช่สิ่งของโลกที่กำลังผ่านพ้นไปนี้ หากเป็นพระสัญญาถึงชีวิตนิรันดรในฟ้าใหม่และแผ่นดินใหม่ ที่ซึ่งพระเจ้าทรงครองราชย์อย่างสมบูรณ์ และบรรดาบุตรของพระองค์ได้รับความอุดมมั่งคั่งแห่งชีวิตพระเจ้าเป็นมรดก ยิ่งกว่านั้น มรดกนี้เริ่มต้นแล้วในเวลานี้ ด้วยการดำเนินชีวิตที่มีพระหรรษทานจัดระเบียบและมีพระมหากษัตริย์ทรงปกครอง

ความจริงนี้สอดคล้องอย่างสมบูรณ์กับความเข้าใจอันลึกซึ้งของนักบุญโทมัส อไควนัส ที่ว่าความปรารถนาให้พระอาณาจักรของพระเจ้ามาถึงเป็นรูปแบบสูงสุดของความรักต่อตนเอง เพราะความดีสูงสุดของเราคือการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าและมีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์นิรันดรของพระองค์ ผู้มีใจอ่อนโยนเข้าใจความจริงนี้ พวกเขาไม่ไขว่คว้าอำนาจทางโลกหรือต่อสู้เพื่อความเป็นใหญ่ แต่กลับวางใจในการทรงจัดเตรียมของพระบิดา และรอคอยมรดกที่พระองค์ทรงเตรียมไว้ให้พวกเขา

การปรับความปรารถนาของเราให้สอดคล้องกับพระเจ้า

จงระลึกถึงหลักพื้นฐานของหนังสือเล่มนี้ ซึ่งนักบุญโทมัส อไควนัสสอนไว้ว่า “การภาวนาคือการแสดงความปรารถนาของเราเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า” ดังนั้น “เราจึงควรทูลขอเฉพาะสิ่งที่เราพึงปรารถนาเท่านั้น” ความปรารถนาประการแรกและสูงสุดที่เราควรแสดงออกในการภาวนาคือ ขอให้ความศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าได้รับการถวายพระเกียรติและปรากฏชัดในตัวเราและทั่วสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง จากความปรารถนาสูงสุดนี้จึงเกิดความปรารถนาประการที่สอง คือขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้ามาถึง และให้พระองค์ทรงครองราชย์ในจิตใจของเราและในโลกอย่างบริบูรณ์ยิ่งขึ้น

คำวอนขอประการที่สองนี้ไม่เพียงเป็นการแสดงความรักต่อพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงความรักสูงสุดที่เราจะมีต่อตนเองและต่อมนุษย์ทุกคนได้ด้วย นั่นคือ ขอให้พระเจ้าทรงครองชีวิตของเรา และให้พระองค์ผู้ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ของเรา ทรงกำกับทุกความคิด วาจา และการกระทำของเรา

การที่พระอาณาจักรของพระเจ้าประทับอยู่ในชีวิตของเราที่นี่และเวลานี้ ทำให้หน้าที่ประการแรกของเราในการถวายพระเกียรติแด่พระองค์สำเร็จไป ด้วยการเปล่งเสียงว่า “ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์” เพราะการดำเนินชีวิตภายใต้การครองราชย์ของพระองค์ย่อมทำให้พระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ปรากฏยิ่งใหญ่ผ่านตัวเรา เรากลายเป็นผู้มีส่วนร่วมในพระสิริรุ่งโรจน์นั้น เป็นผู้ที่ทำให้การประทับอยู่ของพระเจ้าปรากฏในโลก การมีส่วนร่วมอันรุ่งโรจน์นี้จะบรรลุความสมบูรณ์เมื่อสิ้นกาลเวลา เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จกลับมาอย่างทรงพระสิริ และพระอาณาจักรของพระองค์มาถึงอย่างบริบูรณ์

• ข้าพเจ้าปรารถนาสิ่งนี้อย่างแท้จริงหรือไม่?
• ความคิด เจตจำนง และหัวใจของข้าพเจ้าโหยหาการมาถึงของพระอาณาจักรของพระเจ้าเหนือสิ่งอื่นใดหรือไม่?
• ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อโลกนี้ หรือมองโลกนี้ว่าเป็นการเตรียมตัวสำหรับโลกหน้า?
• ข้าพเจ้าเชื่อในฟ้าใหม่และแผ่นดินใหม่ที่จะมาถึง และโหยหาสิ่งนี้ด้วยชีวิตจิตใจทั้งหมดหรือไม่?

การประกาศพระอาณาจักร

พระดำรัสประกาศครั้งแรกของพระคริสตเจ้าในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมาระโกคือ “เวลาที่กำหนดไว้มาถึงแล้ว และพระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ใกล้ จงกลับใจและเชื่อในข่าวดี” (มาระโก 1:15) พระอาณาจักรดำรงอยู่แล้วอย่างบริบูรณ์และมีชีวิตในพระคริสตเจ้า แต่ยังไม่บรรลุความสมบูรณ์บนแผ่นดินโลก คำวอนขอนี้แสดงถึงแรงตึงเครียดอันศักดิ์สิทธิ์ คือความโหยหาให้พระอาณาจักรของพระเจ้าตั้งมั่นอย่างบริบูรณ์ยิ่งขึ้นภายในตัวเราและในโลก ขณะที่เรารอคอยการบรรลุความสมบูรณ์ขั้นสุดท้ายของพระอาณาจักรในสวรรค์

“อาณาจักร” ทางโลกคือความทะเยอทะยานที่มักแข่งขันกับพระอาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า เราโหยหาความสำเร็จทางโลก ความมั่งคั่ง ความสะดวกสบาย และความมั่นคง แม้สิ่งเหล่านี้ไม่มีสิ่งใดเป็นบาปในตัวมันเอง แต่พระอาณาจักรฝ่ายจิตแห่งพระหรรษทานและพระเมตตาของพระเจ้าไม่จำเป็นต้องรวมเป้าหมายทางโลกเหล่านี้ไว้ด้วย พระเจ้ามักทรงยอมให้เกิดความยากจน ความยากลำบาก และความไม่สะดวกสบาย เพื่อช่วยให้เราหันไปหาสิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริง นั่นคือการที่พระเจ้าทรงปกครองชีวิตของเรา

การภาวนาขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้ามาถึงเป็นเรื่องที่เปลี่ยนชีวิตถึงรากฐาน เพราะในคำภาวนานั้นมีความมุ่งมั่นที่จะจัดลำดับความสำคัญของเราเสียใหม่ เรามอบตนไว้ภายใต้การปกครองของพระเจ้า ให้พระองค์ทรงเป็นศูนย์กลางชีวิตของเรา และทำงานเพื่อแผ่ขยายพระอาณาจักรของพระองค์ผ่านความศักดิ์สิทธิ์ การประกาศข่าวดี และกิจเมตตา ความเห็นแก่ตัวทั้งปวงค่อย ๆ จางหายไป และเราเรียนรู้ที่จะดำเนินชีวิตอย่างไม่เห็นแก่ตัว พร้อมกับค้นพบคุณค่าของการเสียสละ จงถามตนเองว่า:

• ข้าพเจ้าพบว่าตนกำลังดิ้นรนเพื่อ “อาณาจักร” ใดบ้าง—ความสำเร็จ ความมั่นคง หรือความชื่นชมจากผู้อื่น?
• ข้าพเจ้าเต็มใจให้พระอาณาจักรของพระเจ้าจัดลำดับความสำคัญในชีวิตของข้าพเจ้าเสียใหม่หรือไม่?
• พระเจ้าทรงขอให้ข้าพเจ้าเสียสละสิ่งใด เพื่อให้การครองราชย์ของพระองค์แผ่ขยายยิ่งขึ้นในชีวิตของข้าพเจ้า?
• ข้าพเจ้าดำเนินชีวิตในฐานะผู้ที่กำลังทำงานอย่างแข็งขันเพื่อการมาถึงของพระอาณาจักรหรือไม่?

พระอาณาจักรภายในตัวเรา

เมื่อพระเยซูเจ้าทรงประกาศว่า “พระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลาย” หรือ “พระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในท่านทั้งหลาย” พระองค์ทรงเผยให้เห็นว่าพระองค์เองทรงเป็นพระอาณาจักร พระองค์ทรงเป็นการปกครองของพระเจ้าที่มาประทับอยู่ท่ามกลางเรา และทรงปรารถนาจะประทับอยู่ภายในเรา การเข้าใจความจริงนี้คือการเข้าใจว่าการปกครองของพระองค์ใกล้ชิดกับเราเพียงใด พระอาณาจักรไม่ใช่เพียงความเป็นจริงภายนอกที่เรารอคอย แต่ยังเป็นธรรมล้ำลึกภายในที่เราต้องต้อนรับและน้อมรับไว้

ความจริงนี้เรียกให้เราสำรวจบัลลังก์ในหัวใจของเราเอง เราอนุญาตให้พระคริสตเจ้าทรงครองราชย์ภายในเราหรือไม่? เรายอมให้พระประสงค์ของพระองค์ทรงนำความประสงค์ของเรา หรือเราตกอยู่ใต้อำนาจของความปรารถนาที่ด้อยกว่า? ความยึดติดกับสิ่งฝ่ายโลก บาป สิ่งที่ทำให้วอกแวก และความหวังที่ฝากไว้ผิดที่ มักหยั่งรากลงในที่ซึ่งควรมีเพียงพระคริสตเจ้าทรงครองราชย์ หากพระองค์จะทรงเป็นกษัตริย์ของเรา ก็จะไม่มีสิ่งอื่นใดปกครองชีวิตเราได้ พระอาณาจักรของพระองค์ภายในเราเป็นอาณาจักรแห่งสันติ ความบริสุทธิ์ แสงสว่าง และระเบียบตามพระประสงค์ของพระเจ้า ซึ่งมีความนบนอบ ความถ่อมตน และความรักเป็นเครื่องหมาย

การภาวนาว่า “พระอาณาจักรจงมาถึง” คือการเชื้อเชิญพระคริสตเจ้าให้ทรงครอบครองวิญญาณของเราอย่างครบถ้วน ให้ทรงปลดสิ่งทั้งปวงที่เรายกขึ้นเป็นพระเจ้าออกจากบัลลังก์ และให้ทรงนำทุกด้านของชีวิตเรามาอยู่ใต้การปกครองของพระองค์ด้วยความยินดี จงหยุดสักครู่และไตร่ตรองว่า:

• อะไรปกครองหัวใจของข้าพเจ้า—พระคริสตเจ้าหรือสิ่งอื่น?
• มีบาป ความยึดติด หรือความปรารถนาใดบ้างที่ขัดขวางการครองราชย์ของพระองค์ในตัวข้าพเจ้า?
• ในแต่ละวัน ข้าพเจ้าจัดเวลาและเปิดพื้นที่เพื่อรับรู้ถึงการประทับอยู่ของพระองค์ภายในข้าพเจ้าหรือไม่?
• ข้าพเจ้าตั้งใจเชื้อเชิญพระเยซูเจ้าให้ทรงปกครองความคิด คำพูด และการตัดสินใจของข้าพเจ้าหรือไม่?

พระอาณาจักรในพระศาสนจักร

เพราะพระคริสตเจ้าทรงเป็นพระเศียร และพระศาสนจักรเป็นพระกายทิพย์ของพระองค์ พระอาณาจักรของพระองค์จึงปรากฏอยู่ในโลกแล้วผ่านทางพระศาสนจักร การต้อนรับพระอาณาจักรคือการต้อนรับพระศาสนจักร ไม่ใช่เพียงในฐานะสถาบัน แต่ในฐานะภาชนะที่มีชีวิตซึ่งบรรจุพระหรรษทาน ความจริง และอำนาจของพระเจ้า ความจริงนี้ปรากฏเป็นพิเศษในศีลศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ และเหนือสิ่งอื่นใดในศีลมหาสนิท ซึ่งพระคริสตเจ้าประทับอยู่อย่างแท้จริง ทั้งพระกาย พระโลหิต พระวิญญาณ และพระเทวภาพ แม้จะซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รูปปรากฏของปังและเหล้าองุ่น พระมหากษัตริย์ก็ประทับอยู่ที่นั่น ทรงครองราชย์จากพระแท่นบูชา ทรงถวายพระองค์เองด้วยความรัก และทรงดึงเราเข้าสู่ความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกับชีวิตพระเจ้าของพระองค์

การดำเนินชีวิตภายใต้การปกครองของพระคริสตเจ้าคือการดำเนินชีวิตอยู่ในพระศาสนจักรของพระองค์ กุญแจแห่งพระอาณาจักรซึ่งทรงมอบไว้กับนักบุญเปโตรเป็นคนแรก และบัดนี้อยู่ในมือของบรรดาผู้สืบตำแหน่งของท่าน เป็นเครื่องหมายถึงอำนาจของพระคริสตเจ้าที่ยังคงดำรงอยู่บนแผ่นดิน พระสันตะปาปาและบรรดาพระสังฆราชที่มีความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ ทรงรักษาคำสอนของพระคริสตเจ้าอย่างซื่อสัตย์และประกาศคำสอนเหล่านั้นด้วยอำนาจ การรับฟังท่านเหล่านั้นด้วยความถ่อมตนและความเชื่อเปิดประตูสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสตเจ้าที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และทำให้เรามั่นใจในหนทางที่ปลอดภัยสู่ชีวิตนิรันดร

พระศาสนจักรยังมีธรรมชาติเป็นธรรมทูตด้วย พระศาสนจักรได้รับพระบัญชาอันยิ่งใหญ่จากพระคริสตเจ้าว่า “จงไปทำให้ชนทุกชาติเป็นศิษย์ของเรา” ผู้รับศีลล้างบาปทุกคนมีส่วนร่วมในพันธกิจนี้ การภาวนาว่า “พระอาณาจักรจงมาถึง” เรียกร้องความพร้อมที่จะลงมือทำ ทั้งประกาศข่าวดี เป็นประจักษ์พยาน รัก และรับใช้ หากเราวอนขอให้พระอาณาจักรมาถึง เราก็ต้องมอบตนเองเป็นคนงานในสวนองุ่นด้วย จงตรวจสอบมโนธรรมของท่านว่า:

• ข้าพเจ้าตระหนักหรือไม่ว่าพระศาสนจักรคือการปรากฏอยู่อย่างเห็นได้ของพระอาณาจักรของพระเจ้าบนแผ่นดิน?
• ข้าพเจ้ารับศีลศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ โดยเฉพาะศีลมหาสนิท ด้วยความเชื่อและความเคารพยำเกรงหรือไม่?
• ข้าพเจ้าตั้งใจรับฟังคำสอนของพระสันตะปาปาและบรรดาพระสังฆราช โดยวางใจในพระสุรเสียงของพระคริสตเจ้าที่ตรัสผ่านท่านเหล่านั้นหรือไม่?
• ข้าพเจ้ามีส่วนร่วมในพันธกิจของพระศาสนจักรเพื่อประกาศและเสริมสร้างพระอาณาจักรอย่างไร?
• ข้าพเจ้ายินดีให้พระคริสตเจ้าทรงส่งไปประกาศข่าวดีในทุกวิถีทางที่พระองค์ทรงปรารถนาหรือไม่?

ความปรารถนาของเราที่จะไปสวรรค์

เป็นเรื่องง่ายเหลือเกินที่เราจะพัวพันอยู่กับความกังวลของโลกนี้ ทั้งการงาน ความสัมพันธ์ ความมั่นคง ความสะดวกสบาย และแม้แต่หน้าที่รับผิดชอบที่ดี จนลืมไปว่าชีวิตนี้ไม่ใช่บ้านถาวรสุดท้ายของเรา แต่คำวอนขอว่า “พระอาณาจักรจงมาถึง” นำหัวใจของเราไปสู่สวรรค์ สถานที่แห่งความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์ ที่ซึ่งความปรารถนาอันศักดิ์สิทธิ์ทุกประการได้รับการเติมเต็ม และเป็นจุดหมายปลายทางที่เราถูกสร้างมาเพื่อไปถึง ในสวรรค์ พระคริสตเจ้าจะทรงครองราชย์อย่างเห็นได้และตลอดนิรันดร ความเศร้าโศกทั้งปวงจะสิ้นสุดลง น้ำตาทุกหยดจะถูกเช็ดให้แห้ง และเราจะได้เห็นพระเจ้าหน้าต่อหน้า

การปรารถนาจะไปสวรรค์ไม่ใช่การหลีกหนีหน้าที่รับผิดชอบบนโลก แต่เป็นการดำเนินชีวิตตามหน้าที่เหล่านั้นโดยมีนิรันดรภาพส่องนำ หมายถึงการจัดการกระทำในแต่ละวันของเราให้มุ่งสู่สิ่งที่ยั่งยืนตลอดไป โดยยอมให้ความหวังในชีวิตหน้าหล่อหลอมการเลือก การเสียสละ และความรักของเรา หมายถึงการมองความยินดีและความทุกข์ของชีวิตนี้ภายใต้บริบทที่กว้างไกลกว่าของพระญาณเอื้ออาทร

เราปรารถนาจะไปสวรรค์อย่างแท้จริงหรือไม่? หรือเราคุ้นชินกับความสะดวกสบายเกินไป วอกแวกเกินไป หรือหมกมุ่นกับสิ่งที่เสื่อมสลายเกินไป? ยิ่งเราปรารถนาพระอาณาจักรที่สมบูรณ์มากเท่าใด เราก็จะยิ่งมุ่งมั่นสู่ความศักดิ์สิทธิ์ที่นี่และบัดนี้มากขึ้นเท่านั้น สวรรค์จึงไม่ใช่เพียงความหวังในอนาคต แต่ยังเป็นสิ่งนำทางเราในปัจจุบันด้วย จงไตร่ตรองถึงความปรารถนาในหัวใจของท่านว่า:

• ข้าพเจ้ามองว่าสวรรค์เป็นบ้านที่แท้จริงของตน หรือข้าพเจ้าดำเนินชีวิตราวกับว่ามีเพียงโลกนี้เท่านั้น?
• มีความสะดวกสบายหรือสิ่งที่ทำให้วอกแวกใดบ้างที่ทำให้ความปรารถนาของข้าพเจ้าต่อชีวิตนิรันดรลดน้อยลง?
• ชีวิตประจำวันของข้าพเจ้าสะท้อนความปรารถนาที่จะเห็นพระเจ้าอย่างเป็นสุขอย่างไร?
• ข้าพเจ้ากำลังดำเนินชีวิตในลักษณะที่พร้อมจะพบพระคริสตเจ้า หากพระองค์เสด็จมาในวันนี้หรือไม่?

การจัดชีวิตของเราให้เป็นระเบียบใหม่

ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่บนแผ่นดินนี้ ก็ไม่มีวันสายเกินไปที่จะเพียรพยายามจัดชีวิตของเราให้เป็นระเบียบใหม่ โดยมุ่งสู่พระอาณาจักรของพระเจ้า จงมอบการควบคุมชีวิตของท่านทั้งหมดไว้ภายใต้การปกครองของพระเจ้า จงแสวงหาพระองค์ในพระศาสนจักร โดยเฉพาะในศีลศักดิ์สิทธิ์และคำสั่งสอนต่าง ๆ จงตั้งใจแน่วแน่ที่จะเลียนแบบพระคริสตเจ้า โดยประกาศการมาถึงของพระอาณาจักรของพระเจ้า และดำเนินชีวิตด้วยความหวัง เฝ้ารอสิ่งที่จะมาถึง

ข้าแต่พระบิดาของเราทุกคน ผู้สถิตในสวรรค์ ขอพระอาณาจักรของพระองค์จงมาถึง! ข้าแต่พระเยซูเจ้า โปรดเสด็จมา! โปรดเสด็จมาเถิด!

ให้เราภาวนา:

ข้าแต่พระบิดา พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งและทรงดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ พระองค์ผู้ทรงได้รับการเทิดทูนว่าศักดิ์สิทธิ์ในสวรรค์ ในวิญญาณของบรรดานักบุญของพระองค์ ข้าพเจ้าร้องประกาศพร้อมกับบุตรทุกคนของพระองค์ ผู้เป็นพี่น้องของข้าพเจ้าในพระคริสตเจ้าว่า “ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงสรรพานุภาพ ผู้ทรงดำรงอยู่ในอดีต ผู้ทรงดำรงอยู่ในปัจจุบัน และผู้จะเสด็จมา!”

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ขอพระนาม พระสารัตถะ และการดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ของพระองค์ จงได้รับการถวายเกียรติ การสรรเสริญ ความรัก และการนมัสการ บัดนี้และตลอดนิรันดร ภายในความศักดิ์สิทธิ์แห่งพระอาณาจักรของพระองค์ ขอพระอาณาจักรของพระองค์—คือพระคริสตเจ้า พระบุตรของพระองค์ ผู้ทรงเป็นรัศมีอันบริบูรณ์ของพระองค์ ข้าแต่พระบิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง และพระจิตเจ้า ผู้ทรงได้รับพระสิริรุ่งโรจน์อย่างบริบูรณ์ในบรรดานักบุญในสวรรค์—จงมาถึงแผ่นดินอย่างต่อเนื่อง เข้าสู่วิญญาณของบุตรทุกคนของพระองค์ ด้วยการเฝ้ารอการเสด็จมาครั้งสุดท้ายของพระคริสตเจ้า เมื่อทุกเข่าจะคุกลงเฉพาะพระพักตร์พระองค์ผู้ทรงเป็นกษัตริย์ และฟ้าใหม่กับแผ่นดินใหม่จะบรรลุถึงความสมบูรณ์

ข้าแต่พระบิดา โปรดประทานพระพรอันล้ำค่าแห่งความศรัทธาแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย เพื่ออาศัยความเคารพยำเกรงอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ข้าพเจ้าทั้งหลายจะได้เข้ามาหาพระองค์ด้วยความรักและความไว้วางใจดุจบุตรผู้ภักดี โปรดดลใจข้าพเจ้าทั้งหลายให้มีความถ่อมตนอันอ่อนโยน และทรงสอนให้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของความอ่อนโยน เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะได้ดำเนินชีวิตตามบุญลาภที่พระบุตรของพระองค์ตรัสว่า “ผู้มีใจอ่อนโยนย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก” ขอให้ความอ่อนโยนของข้าพเจ้าทั้งหลายสะท้อนถึงความเข้มแข็งและความสงบของพระคริสตเจ้า นำผู้อื่นให้เข้าใกล้พระอาณาจักรของพระองค์ยิ่งขึ้น ด้วยความรักที่อดทน ความเข้าใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตาสงสาร และความไว้วางใจอย่างไม่หวั่นไหวในการดูแลเอาพระทัยใส่ของพระองค์ ข้าแต่พระบิดา โปรดให้ข้าพเจ้าทั้งหลายสนิทสัมพันธ์กับพระองค์ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเสมอ อาศัยสายสัมพันธ์อันอ่อนโยนแห่งความภักดีแบบบุตร ความถ่อมตน และความรัก อาแมน

สารบัญ

บทที่ห้า: “พระประสงค์จงสำเร็จ…”

หนังสือปกอ่อน – อีบุ๊ก Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – และช่องทางอื่น ๆ!