അധ്യായം മൂന്ന്: “അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ”

വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ അപ്പസ്തോലന്റെ ദർശനത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടതുപോലെ ദൈവം ത്രിവിശുദ്ധനാണ്: “ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” (വെളിപാട് 4:8). ബൈബിളിന്റെ ഭാഷയിൽ, “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്ന ത്രിവിധ ഉദ്ഘോഷം ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയുടെ പരിപൂർണ്ണതയെയും നിറവിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിൽ “അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാകണമേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ഈ നിത്യസത്യമാണ് നാമും ഏറ്റുപറയുന്നത്. അതിന്റെ അർത്ഥം, “അവിടുത്തെ നാമം എന്നിലും സകല സൃഷ്ടികളിലും മഹത്വപ്പെടുകയും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യട്ടെ” എന്നാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി പരിപൂർണ്ണവും മാറ്റമില്ലാത്തതും നമ്മുടെ പരമമായ ആദരവിന് അർഹവുമാണെന്ന് ഈ യാചനയിലൂടെ നാം അംഗീകരിക്കുന്നു. സെറാഫുകൾ അവിടുത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിൽനിന്ന് ഒരിക്കലും വിരമിക്കാത്തതുപോലെ, നാം ചിന്തിക്കുകയും ആഗ്രഹിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാക്കിക്കൊണ്ട് നിരന്തരമായ സ്തുതിഗീതം അർപ്പിക്കാൻ നാമും ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ദൈവം തന്റെ പരിശുദ്ധി മോശയ്ക്ക് ആദ്യമായി വെളിപ്പെടുത്തിയത് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്:

“നിങ്ങൾ വിശുദ്ധരായിരിക്കുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ കർത്താവായ ഞാൻ പരിശുദ്ധനാണ്” (ലേവ്യർ 19:2).

ഈ പരിശുദ്ധി പിന്നീട് ഏശയ്യാ പ്രവാചകനും വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു:

“ഉയർന്നതും ഉന്നതവുമായ ഒരു സിംഹാസനത്തിൽ കർത്താവ് ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. അവിടുത്തെ വസ്ത്രത്തിന്റെ വിളുമ്പ് ദേവാലയം നിറച്ചിരുന്നു. മുകളിൽ സെറാഫുകൾ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; ഓരോരുത്തർക്കും ആറു ചിറകുകൾ വീതമുണ്ടായിരുന്നു: രണ്ടുകൊണ്ട് അവർ മുഖവും രണ്ടുകൊണ്ട് പാദങ്ങളും മൂടിയിരുന്നു; രണ്ടുകൊണ്ട് അവർ വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു. അവർ പരസ്പരം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:

‘സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ! ഭൂമി മുഴുവൻ അവിടുത്തെ മഹത്വം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു!’” (ഏശയ്യാ 6:1–3).

ദൈവം പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ ആണെന്ന ഈ നിത്യസത്യമാണ് എല്ലാ പ്രാർത്ഥനയുടെയും അടിസ്ഥാനം. കാരണം, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരമമായ സത്യം അത് പരിപൂർണ്ണമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നത്, സെറാഫുകളുടെ അനന്തമായ സ്തുതിഗീതത്തിൽ പങ്കുചേർന്ന് അവരോടൊപ്പം ആരാധിക്കാൻ നമ്മെ നയിക്കുന്നു. സെറാഫുകൾ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിൽനിന്ന് ഒരിക്കലും വിരമിക്കാത്തതുപോലെ, മാമ്മോദീസയിൽ നമുക്കു ലഭിച്ച പുതുജീവനിലൂടെ അവിടുത്തെ നാമം നിരന്തരം പൂജിതമാക്കുന്ന ജീവിതം നയിക്കാനായി നാമും വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ദൈവത്തെ അവിടുത്തെ പ്രതിമാത്രം സ്നേഹിക്കുക

ഈ അധ്യായത്തിൽ, “അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാകണമേ” എന്ന ആദ്യ യാചനയാണ് നാം പരിചിന്തനം ചെയ്യുന്നത്. ഈ യാചന നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അഭിലാഷം വെളിപ്പെടുത്തുകയും നമ്മിൽ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വപൂർണ്ണമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്—ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിലേക്കും ആ മഹത്വത്തിലുള്ള നമ്മുടെ നിത്യമായ പങ്കുചേരലിലേക്കും—നമ്മുടെ അസ്തിത്വം മുഴുവനെയും ക്രമപ്പെടുത്താനും നയിക്കാനും അത് സഹായിക്കും.

ഈ യാചനയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് ക്രിയയായ hagiasthētō ഭൂതസാമാന്യകാലത്തിലെ കർമണിപ്രയോഗത്തിലുള്ള ആജ്ഞാരൂപത്തിലാണ്. ഗൗരവപൂർണ്ണവും ദൃഢവുമായ ഒരു യാചനയാണിത്: “അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാകട്ടെ!!!” ഈ ക്രിയ അടിയന്തരത പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ദൈവനാമത്തിന്റെ വിശുദ്ധീകരണം സമ്പൂർണ്ണവും സമഗ്രവുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി സംഭവിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു—ക്രമേണയോ ഭാഗികമായോ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നായിട്ടല്ല. ആമുഖത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, മൂന്ന് ആശ്ചര്യചിഹ്നങ്ങൾ എന്ന സങ്കൽപം ഈ യാചനയുടെ തീവ്രത ആലങ്കാരികമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു: ഈ യാചന നടത്തുന്നത് അടിയന്തരമായും, ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയും, പൂർണ്ണമായും ആണ്. ഈ യാചന പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ നാമം മഹത്വപ്പെടുന്നതിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി എല്ലാ മനുഷ്യരും മാറണമെന്നാണ് നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്.

അടിസ്ഥാനമായ മാമ്മോദീസ

നാം വിശുദ്ധരാകുന്നതിനുള്ള ആദ്യ മാർഗം മാമ്മോദീസയാണ്. അതിൽ ഉത്ഭവപാപം കഴുകിനീക്കപ്പെടുകയും നാം പിതാവിന്റെ മക്കളായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശുദ്ധ സിപ്രിയാനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: 

“വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നവൻ ദൈവം തന്നെയായിരിക്കെ, ആരാണ് അവിടുത്തെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്? എന്നാൽ, ‘നിങ്ങൾ എനിക്കു വിശുദ്ധരായിരിക്കണം; എന്തെന്നാൽ, കർത്താവായ ഞാൻ പരിശുദ്ധനാണ്’ എന്ന് അവിടുന്ന് പറഞ്ഞതിനാൽ, മാമ്മോദീസയിൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട നാം ആയിത്തീർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ ഇടയാകണമെന്നു നാം ആഗ്രഹിക്കുകയും അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ഇത് അനുദിനം അപേക്ഷിക്കുന്നു; കാരണം, അനുദിനം വീഴ്ച വരുത്തുന്ന നമുക്ക് നിരന്തരമായ വിശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കഴുകിനീക്കാനാകേണ്ടതിന് അനുദിനം വിശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമാണ്…. ഈ വിശുദ്ധീകരണം നമ്മിൽ നിലനിൽക്കണമെന്നു നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു” (CCC  #2813). 

മാമ്മോദീസയിലൂടെ നാം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും പാപത്തിന്റെ ബന്ധനങ്ങളിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രരാകുകയും ചെയ്യുക മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവരായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, അവിടുത്തെ പ്രാർത്ഥന പിതാവിനോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയായിത്തീരുന്നു. മാമ്മോദീസ കൃപാജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടമാണ്; അതിനാൽ, പുത്രനായ ക്രിസ്തുവഴിയും ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെയും ക്രിസ്തുവിലും പിതാവിന് അർപ്പിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനാജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടവുമാണ്. മാമ്മോദീസയിൽ നമുക്കു നൽകപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഈ സാദൃശ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയില്ല. മാരകപാപത്തിലൂടെ മാമ്മോദീസയുടെ കൃപ നഷ്ടപ്പെടാമെങ്കിലും, വഴിതെറ്റിയ മക്കളായിത്തീർന്നാൽപ്പോലും നാം എന്നേക്കും ദൈവമക്കളായി മുദ്രയിടപ്പെട്ടവരായി നിലകൊള്ളുന്നു. നമുക്കു ലഭിച്ച ദത്തുപുത്രസ്ഥാനത്തോടുള്ള പ്രത്യുത്തരമായി, നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ പുത്രന്റെ പ്രതിരൂപത്തോട് അനുരൂപരാകാൻ നിരന്തരം പരിശ്രമിക്കുക എന്നത് മാമ്മോദീസയിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന നമ്മുടെ കടമയാണ്. “അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാകണമേ” എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, പുത്രനിലൂടെയും പുത്രനോടുകൂടെയും പുത്രനിലും പിതാവിന് മഹത്വം നൽകുന്ന ദൈവമക്കളായി വിശുദ്ധിയിൽ ജീവിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ മാമ്മോദീസാ പ്രതിബദ്ധത നാം പുതുക്കുന്നു.

മാമ്മോദീസയിലൂടെ നമുക്ക് വ്യക്തിപരമായ വിശുദ്ധീകരണം ലഭിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്; ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവനും പിതാവുമായുള്ള അവിടുത്തെ നിത്യസംഭാഷണത്തിനും നാം ഭാഗമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന നമ്മുടേതു മാത്രമല്ല—ശിരസ്സും മഹാപുരോഹിതനുമായ ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മൗതികശരീരത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാണ് അത്.

ക്രിസ്തുവിൽ പിതാവിനോടു പ്രാർത്ഥിക്കുക

യേശു ദൈവമാണെങ്കിലും, അവിടുന്നുതന്നെ പിതാവിന്റെ പരിശുദ്ധി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആദ്യ യാചന, തന്റെ ജീവിതം മുഴുവനും ബലിയും പിതാവിന്റെ മഹത്വത്തിനായി സമർപ്പിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെതന്നെ ജ്വലിക്കുന്ന അഭിലാഷത്തോട് നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.

തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിന് അല്പം മുമ്പ് യേശു ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിച്ചു: “പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമം മഹത്വപ്പെടുത്തണമേ.” (യോഹന്നാൻ 12:28). ഈ പ്രാർത്ഥന അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിലുടനീളം പ്രതിധ്വനിക്കുകയും നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് മാതൃകയാവുകയും ചെയ്തു.

പിടിക്കപ്പെടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, തോട്ടത്തിൽവച്ച് യേശു പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തണമെന്നു പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ 17-ാം അധ്യായത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ പ്രാർത്ഥന യേശുവിന്റെ മഹാപുരോഹിത പ്രാർത്ഥന എന്നറിയപ്പെടുന്നു. കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ആദ്യത്തെ യാചനയെക്കുറിച്ച് നാം അറിയേണ്ടതെല്ലാം അത് പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. യേശു പ്രാർത്ഥിച്ചു:

“പിതാവേ, സമയം വന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ പുത്രൻ അങ്ങയെ മഹത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തണമേ. അങ്ങ് അവനു നൽകിയ എല്ലാവർക്കും അവൻ നിത്യജീവൻ നൽകേണ്ടതിന് അങ്ങ് സകല മനുഷ്യരുടെയുംമേൽ അവന് അധികാരം നൽകിയിരിക്കുന്നുവല്ലോ. ഏക സത്യദൈവമായ അങ്ങയെയും അങ്ങ് അയച്ച യേശുക്രിസ്തുവിനെയും അറിയുക എന്നതാണ് നിത്യജീവൻ. അങ്ങ് എന്നെ ഏല്പിച്ച പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ ഞാൻ അങ്ങയെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. പിതാവേ, ലോകം ഉണ്ടാകുന്നതിനുമുമ്പ് അങ്ങയോടുകൂടെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന മഹത്വത്താൽ ഇപ്പോൾ അങ്ങയുടെ സന്നിധിയിൽ എന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തണമേ.” (യോഹന്നാൻ 17:1–5).

“അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, സകലത്തിലും പിതാവ് മഹത്വപ്പെടുന്നതു കാണാനും പുത്രനോടൊപ്പം ആ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാനുമുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ തന്നെ ആഗ്രഹത്തിൽ നാം പങ്കുചേരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ അംഗീകരിക്കുക മാത്രമല്ല നാം ചെയ്യുന്നത്; യേശുവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ ആ പരിശുദ്ധി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിധത്തിൽ ജീവിക്കാൻ നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ യാചനയോടെ പ്രാർത്ഥന ആരംഭിക്കാൻ നമ്മുടെ കർത്താവ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്—കാരണം, ദൈവം മഹത്വപ്പെടുക എന്നതായിരിക്കണം നമ്മുടെ പരമമായ ആഗ്രഹം.

“ഈ യാചന മറ്റെല്ലാ യാചനകളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തുടർന്നുവരുന്ന ആറു യാചനകളെപ്പോലെ ഇതും ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ നിറവേറുന്നു. നമ്മുടെ പിതാവിനോടുള്ള പ്രാർത്ഥന യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയാണ്. തന്റെ പൗരോഹിത്യ പ്രാർത്ഥനയിൽ യേശു അപേക്ഷിക്കുന്നു: ‘പരിശുദ്ധനായ പിതാവേ, അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയവരെ അങ്ങയുടെ നാമത്തിൽ കാത്തുകൊള്ളണമേ’” (കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം #2815).

“നമ്മുടെ” പിതാവ് പൂജിതനാകട്ടെ

യേശുവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ തേടുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തിയായിട്ടല്ല നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന നമ്മെ അവിടുത്തോടും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളോടും ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നു.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥന കേവലം എന്റെ വ്യക്തിപരമായ പ്രാർത്ഥനയല്ല; അത് പിതാവിനോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയാണ്: സ്വർഗത്തിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമം എന്നിലും സകല സൃഷ്ടികളിലും മഹത്വപ്പെടുകയും പൂജിതമാകുകയും ചെയ്യണമേ. ഈ യാചന ശരിയായ വിധത്തിൽ നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സകല മനുഷ്യരും ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും ആരാധിക്കാനും വേണ്ടി യാചിക്കുന്ന ഉപവിയോടെയാണ് നാം അതു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. ഈ യാചനയിൽനിന്ന് അതിന്റെ സമൂഹപരമായ മാനം വേർപെടുത്താൻ നമുക്കാവില്ല; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, അത് ക്രിസ്തുവിൽ അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രാർത്ഥനയാകില്ല. തന്റെ മഹാപുരോഹിത പ്രാർത്ഥന തുടർന്നപ്പോൾ, ഈ സമൂഹപരമായ മാനത്തിനുവേണ്ടി യേശു മനോഹരമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു:

“ലോകത്തിൽനിന്ന് അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയവർക്ക് ഞാൻ അങ്ങയുടെ നാമം വെളിപ്പെടുത്തി. അവർ അങ്ങയുടേതായിരുന്നു; അങ്ങ് അവരെ എനിക്കു നൽകി; അവർ അങ്ങയുടെ വചനം പാലിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയതെല്ലാം അങ്ങയിൽനിന്നാണെന്ന് ഇപ്പോൾ അവർ അറിയുന്നു. എന്തെന്നാൽ, അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയ വചനങ്ങൾ ഞാൻ അവർക്കു നൽകി; അവർ അവ സ്വീകരിക്കുകയും ഞാൻ അങ്ങയിൽനിന്നു വന്നതാണെന്നു സത്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയും അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ലോകത്തിനുവേണ്ടിയല്ല, അങ്ങ് എനിക്കു നൽകിയവർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്; കാരണം അവർ അങ്ങയുടേതാണ്. എന്റേതെല്ലാം അങ്ങയുടേതും അങ്ങയുടേതെല്ലാം എന്റേതുമാണ്; അവരിൽ ഞാൻ മഹത്വപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 17:6–10).

തോട്ടത്തിൽവച്ച് യേശു ആർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചുവോ, അവരിൽ നാമും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവിടുത്തെ പ്രാർത്ഥനയോട് നമ്മെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, യേശു ചെയ്തതുപോലെ നാമും ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ സഹോദരീസഹോദരന്മാർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. എന്നാൽ, നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന അവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. തന്റെ പ്രാർത്ഥന തുടർന്നപ്പോൾ, നമ്മിലൂടെ, നമ്മുടെ സാക്ഷ്യത്തിലൂടെ വിശ്വാസത്തിലേക്കു വരുന്നവർക്കുവേണ്ടിയും യേശു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അതിനാൽ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ നാമം പൂജിതമാകണമേ എന്ന് അവിടുത്തോടു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ഭാവിയിൽ വിശ്വാസത്തിലേക്കു വരുന്ന എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടിയാണ് നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ, ഇത് പ്രത്യാശയോടെയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാകുന്നു:

“അവർക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, അവരുടെ വചനത്തിലൂടെ എന്നിൽ വിശ്വസിക്കാനിരിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിയും ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. പിതാവേ, അങ്ങ് എന്നിലും ഞാൻ അങ്ങയിലും ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവരെല്ലാവരും ഒന്നാകേണ്ടതിനും അവരും നമ്മിൽ ആയിരിക്കേണ്ടതിനും അങ്ങനെ അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്ന് ലോകം വിശ്വസിക്കേണ്ടതിനുമാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്” (യോഹന്നാൻ 17:20–21).

ദൈവത്തിന്റെ നാമം

ദൈവത്തിന്റെ “നാമം” പൂജിതമാകണമേ എന്നു നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ബൈബിൾ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ നാമം ആ വ്യക്തിയുടെ സത്തയും സ്വഭാവവും ദൗത്യവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പഴയനിയമത്തിൽ ദൈവം അബ്രാമിനു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അരുളിച്ചെയ്തു: “ഞാൻ സർവശക്തനായ ദൈവമാണ്. എന്റെ സന്നിധിയിൽ നടക്കുകയും കുറ്റമറ്റവനായിരിക്കുകയും ചെയ്യുക. നിനക്കും എനിക്കും ഇടയിൽ ഞാൻ എന്റെ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കും; നിന്നെ ഞാൻ അത്യധികമായി വർധിപ്പിക്കും” (ഉല്പത്തി 17:1–2). തുടർന്ന് ദൈവം അബ്രാമിന്റെ പേര് അബ്രാഹം എന്നു മാറ്റി: “ഇനിമേൽ നീ അബ്രാം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുകയില്ല; നിന്റെ പേര് അബ്രാഹം എന്നായിരിക്കും; കാരണം ഞാൻ നിന്നെ അനേകം ജനതകളുടെ പിതാവാക്കുന്നു” (ഉല്പത്തി 17:5).

ഹെബ്രായ ഭാഷയിൽ “അബ്രാം” എന്നതിന് “ഉന്നതനായ പിതാവ്” എന്നും “അബ്രാഹം” എന്നതിന് “ഒരു ജനസമൂഹത്തിന്റെ പിതാവ്” എന്നുമാണ് അർഥം. ഈ പേരുമാറ്റം കേവലം ഒരു പുതിയ പേരുനൽകലല്ല; മറിച്ച്, വ്യക്തിത്വത്തിലും ദൗത്യത്തിലും ദൈവം വരുത്തുന്ന രൂപാന്തരമാണ്. അതുപോലെ, പുതിയ നിയമത്തിൽ യേശു ശിമയോന് “പാറ” എന്നർഥമുള്ള പത്രോസ് എന്ന പേര് നൽകുന്നു. സഭയുടെ അടിസ്ഥാനമെന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്കിനെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ രണ്ടു സന്ദർഭങ്ങളിലും പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വിളിയും ദൈവം നൽകുന്ന ദൈവവിളിയും ഒരു വ്യക്തിത്വവുമാണ്.

വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ നാമം ഒരു പേരോ സ്ഥാനപ്പേരോ മാത്രമല്ല; അവിടുത്തെ സത്തയുടെതന്നെ വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. “ഞാൻ ആകുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെ” (YHWH) എന്ന് മോശയോട് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, നിത്യവും സ്വയം അസ്തിത്വമുള്ളതും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായ തന്റെ സ്വഭാവമാണ് അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അതിനാൽ, കർത്തൃപ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തിന്റെ നാമം പൂജിതമാകണമേ എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, അനന്തവിശുദ്ധവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായ അവിടുത്തെ ദൈവികസത്തയെ നാം ഏറ്റുപറയുകയാണ്.

ദൈവനാമത്തെ ബഹുമാനിക്കുകയും പരിശുദ്ധമായി കരുതുകയും ചെയ്യുക എന്നതിന്റെ പ്രാഥമിക അർഥം, ദൈവത്തെ അവിടുത്തെപ്രതി തന്നെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ്. ദൈവം നമ്മോടു കാണിക്കുന്ന നന്മയ്ക്ക് നന്ദി പറയുന്നത് പ്രധാനമാണെങ്കിലും, യഥാർഥ സ്നേഹം അവിടുത്തെ ദാനങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്കു കടന്ന് അവിടുത്തെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവമഹത്ത്വം തേടുന്നതാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രവൃത്തിയെന്ന് വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു; ഇതാണ് ആദ്യ അപേക്ഷയുടെ സാരം. ദൈവമഹത്ത്വം ആഗ്രഹിക്കുകയും അതു നമ്മുടെ ഇച്ഛയുടെ ലക്ഷ്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു. മറ്റെന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, അവിടുത്തെ വിശുദ്ധി അറിയപ്പെടാനും ബഹുമാനിക്കപ്പെടാനും ആരാധിക്കപ്പെടാനും നാം അഭിലഷിക്കുന്നു. ദൈവം കൂടുതൽ പരിശുദ്ധനാകണമെന്നല്ല നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്—അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾത്തന്നെ അനന്തവിശുദ്ധനാണ്. മറിച്ച്, നാമും സമസ്ത സൃഷ്ടിയും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധിയെ യഥോചിതം തിരിച്ചറിയുകയും ആരാധിക്കുകയും പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്.

ദൈവനാമത്തെ വാക്കുകളിൽ ആദരിക്കുന്നതിനപ്പുറത്തേക്കാണ് ഈ അപേക്ഷ നമ്മെ നയിക്കുന്നത്; അവിടുത്തെ വിശുദ്ധി നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും പ്രവൃത്തികളെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ നാമം പരിശുദ്ധമായി കൊണ്ടാടാൻ അത് നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ നാമം പൂജിതമാക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ വിശുദ്ധി നമ്മെ വിശുദ്ധീകരിക്കാൻ നാം അനുവദിക്കുന്നു. അങ്ങനെ നാം കൂടുതൽ ദൈവസദൃശരായിത്തീരുകയും, നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി തിരിച്ചറിയാനും പ്രഘോഷിക്കാനും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനും നമുക്കു കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഇതിലും മഹത്തായ ഒരു പരിശ്രമം ഉണ്ടാകാനില്ല!

ഉറപ്പുള്ള ഒരു അടിത്തറ

ഉറപ്പുള്ള അടിത്തറയില്ലാത്ത കെട്ടിടം തകർന്നുവീഴുന്നതുപോലെ, മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവമഹത്ത്വം ആഗ്രഹിക്കുക എന്ന അടിത്തറയിലല്ല നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം നിലകൊള്ളുന്നതെങ്കിൽ അതും തകർന്നുവീഴും.

ഒരു വലിയ അംബരചുംബി രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്ന വാസ്തുശില്പിയാണ് നിങ്ങളെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. വിവേകമുള്ള ഒരു വാസ്തുശില്പി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ പറയുകയില്ല: “അടിത്തറ ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ; അതുകൊണ്ട് അതിന് അത്ര പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല.” ആ രീതിയിൽ മുന്നോട്ടുപോയാൽ, പിന്നീട് വിനാശകരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിലല്ല നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്നതെങ്കിൽ, വിശ്വാസത്തിന്റെ മറ്റെല്ലാ മേഖലകളും ശരിയായ ദിശയിൽനിന്ന് വ്യതിചലിക്കാൻ ഇടയാകും. പരമനന്മയായ ദൈവത്തെ അങ്ങനെ കാണുന്നതിനുപകരം, ദാനങ്ങൾ നൽകുന്ന ഒരാളായി മാത്രം കാണാനുള്ള അപകടസാധ്യത നമുക്കുണ്ട്.

നമ്മുടെ പ്രാർഥനയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അടിത്തറ അവിടുത്തെ നാമത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിനും അപ്പുറത്തേക്കു പോകുന്നു; നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും കേന്ദ്രമായി ദൈവത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ അതിന്റെ സമ്പൂർണതയിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്—ദൈവമഹത്ത്വത്തിനായി, ദൈവത്തെപ്രതി മാത്രം, കാരണം എല്ലാ മഹത്ത്വത്തിനും സ്നേഹത്തിനും ദൈവം അർഹനാണ്. മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ അപേക്ഷ “അവിടുത്തെപ്രതി തന്നെ നമ്മെ അവിടുത്തെ അടുത്തേക്കു നയിക്കുന്നു” (CCC 2804), “അവിടുത്തെ ദൈവത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആന്തരികമായ രഹസ്യത്തിൽ” നമ്മെ ആഴ്ത്തുന്നു (CCC 2807).

ലയോളയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസ് തന്റെ ആത്മീയ മാസ്റ്റർപീസായ ആത്മീയ അഭ്യാസങ്ങൾ എന്ന കൃതിയിൽ, “തത്ത്വവും അടിത്തറയും” എന്നു വിളിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ഇതേ സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്: “നമ്മുടെ കർത്താവായ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കാനും വണങ്ങാനും സേവിക്കാനും, ഇതുവഴി സ്വന്തം ആത്മാവിനെ രക്ഷിക്കാനുമാണ് മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്…” പാറമേലുള്ള അടിത്തറ ഒരു കെട്ടിടത്തെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നതുപോലെ, “നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുന്ന” അടിത്തറ “നമ്മുടെ കർത്താവായ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും വണങ്ങുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യുക” എന്നതാണ്. ഈ ലക്ഷ്യം നമ്മുടെ പരമമായ ആഗ്രഹമാകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഉറച്ച അടിത്തറയിലായിരിക്കും.

അടിസ്ഥാനപരമായ ഈ ആഗ്രഹം, ദൈവസന്നിധിയിൽ നമ്മോടുതന്നെ സത്യസന്ധരായിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തി കൂടിയാണ്. ദൈവത്തിന് തന്റെ മഹത്ത്വവും വിശുദ്ധിയും പൂർണതയും നേരത്തേതന്നെ അറിയാം. ഈ നിത്യസത്യം നാം ഏറ്റുപറയുന്നത് അവിടുത്തെ നന്മയ്ക്കല്ല, നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കാണ്.

ഈ ആദ്യ അപേക്ഷ മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രാർഥനയുടെ ശേഷിച്ച ഭാഗത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശ്യവും ഇതാണ്. തുടർന്നുള്ള അധ്യായങ്ങളിൽ നാം കാണുന്നതുപോലെ, കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ മറ്റെല്ലാ അപേക്ഷകളും—അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ, അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറണമേ, അന്നന്നു വേണ്ട ആഹാരം ഇന്നു ഞങ്ങൾക്കു തരണമേ തുടങ്ങിയവ—ആത്യന്തികമായി ഈ ആദ്യ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ ഈ അപേക്ഷയെ നാം വീണ്ടും വീണ്ടും പരാമർശിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന്:

• നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവനാമം യഥാർഥത്തിൽ പൂജിതമാകുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ രാജ്യം നമ്മിൽ തീർച്ചയായും വാഴുന്നു. 
• അവിടുത്തെ നാമം യഥാർഥത്തിൽ പൂജിതമാകുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും തീർച്ചയായും നിറവേറുന്നു. 
• അവിടുത്തെ നാമം യഥാർഥത്തിൽ പൂജിതമാകുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും—ആത്മീയവും ഭൗതികവുമായവ—ഉചിതമായ അനാസക്തിയോടും നന്ദിയോടുംകൂടെ തീർച്ചയായും സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം: ദൈവഭയം

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും “അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ” എന്ന അപേക്ഷയെ, ദൈവഭയം എന്നറിയപ്പെടുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ദാനം ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറയായിത്തീരുകയും ദൈവത്തിന്റെ അനന്തവിശുദ്ധിക്കു മുമ്പിൽ ആഴമായ ആദരവും വിസ്മയഭക്തിയും സ്നേഹവും ആത്മാവിൽ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവഭയമെന്ന ദാനം ആത്മാവിനെ ഇവയ്ക്കായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു:

• മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവമഹത്ത്വം തേടുക.
• ശിക്ഷയെ ഭയന്നു മാത്രമല്ല, ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ പാപം ഒഴിവാക്കുക.
• എളിമയോടും വിസ്മയഭക്തിയോടുംകൂടെ അവിടുത്തെ വിശുദ്ധിയെ വണങ്ങുക.
• വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ആഗ്രഹത്തിലും അവിടുത്തെ നാമത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുക.

ദൈവഭയം രണ്ടു തലങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു:

അടിമസഹജമായ ഭയം (പ്രാരംഭഘട്ടം):

• പാപത്തിനുള്ള ദൈവശിക്ഷയെ ഭയപ്പെടുന്നു.
• ദൈവനീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധത്തിലേക്ക് മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്നു.
• പരിണതഫലങ്ങളെ ഭയന്ന് ഒരു കുട്ടി മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുന്ന രീതിയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
• പശ്ചാത്താപത്തിലേക്ക് നയിക്കാമെങ്കിലും, സ്വകേന്ദ്രിതമായതിനാൽ അപൂർണ്ണമായി തുടരുന്നു.

പുത്രസഹജമായ ഭയം (ഈ ദാനത്തിന്റെ പൂർണ്ണത):

• പാപം പിതാവിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ ഭയപ്പെടുന്ന പക്വമായ സ്നേഹത്തോടെ ദൈവത്തെ ആദരിക്കുന്നു.
• പരിണതഫലങ്ങളെ ഭയന്നല്ല, ദൈവത്തിന്റെ അനന്തമായ പരിശുദ്ധിയോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ പാപം ഒഴിവാക്കുന്നു.
• സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരുകയും ജ്ഞാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
• സുഭാഷിതങ്ങൾ 9:10-ലെ സത്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു: “കർത്താവിനോടുള്ള ഭയമാണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആരംഭം; പരിശുദ്ധനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവാണ് വിവേകം.”

“അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്:

• ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി ഉചിതമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും മഹത്ത്വപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യണമേ എന്ന്.
• എല്ലാറ്റിലും അവിടുന്ന് മഹത്ത്വപ്പെടുന്നതു കാണാൻ കൊതിച്ചുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഉപവിയിൽ ജ്വലിക്കണമേ എന്ന്.
• അവിടുത്തെ നാമം ആദരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സന്തോഷിച്ചും അത് അവഹേളിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദുഃഖിച്ചും നാം വിശുദ്ധഭയത്തിൽ വളരണമേ എന്ന്.
• അവിടുത്തെ മഹിമ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള തീക്ഷ്ണതയും മറ്റുള്ളവർ അവിടുത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷവും നമ്മിൽ നിറയണമേ എന്ന്.

ഈ ആദ്യ യാചന നമ്മെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്:

• ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി തിരിച്ചറിയാനും ആരാധിക്കാനും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനും.
• ജ്ഞാനസ്നാനത്തിലൂടെ ലഭിച്ച നമ്മുടെ വിളിയുടെ അന്തസ്സിൽ ജീവിക്കാനും.
• നമ്മുടെ ജീവിതം അവിടുത്തെ നാമത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് വിശുദ്ധഭയം വളർത്താനും.

സുവിശേഷഭാഗ്യം: “ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ”

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ ആദ്യ യാചനയെ ആദ്യത്തെ സുവിശേഷഭാഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു: “ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ, എന്തെന്നാൽ സ്വർഗരാജ്യം അവരുടേതാണ്” (മത്തായി 5:3). ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ ഉചിതമായി അംഗീകരിക്കുകയും മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യത്തിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നതെന്ന് ഈ ബന്ധം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യം സ്വയം ശൂന്യമാക്കലാണ്; അത് ആത്മാവിനെ കൃപ സ്വീകരിക്കാൻ സജ്ജമാക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിതമാകാൻ ഇടവരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ, “ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായിരിക്കുക” എന്നത് ദൈവത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ആശ്രയിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി സ്വന്തം കഴിവിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന മനോഭാവം വിനയപൂർവം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒന്നുമില്ലെന്നും എല്ലാം അവിടുന്നിൽനിന്ന് സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതാണത്. സകല വിശ്വാസത്തിനും ബഹുമാനത്തിനും യോഗ്യനായ ഏകദൈവത്തിലുള്ള അചഞ്ചലമായ ആശ്രയം ഈ ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യം വളർത്തുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി നമ്മിൽ മഹത്ത്വപ്പെടേണ്ടതിന് അഹങ്കാരവും സ്വയംപര്യാപ്തതയും ഉപേക്ഷിച്ച് യഥാർഥ ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ജീവിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ആഗ്രഹമാണ് ഈ പ്രാർഥന പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യം സ്വീകരിക്കുന്നവർ സ്വർഗരാജ്യം അവകാശമാക്കുന്നു; കാരണം, അവരിൽ ദൈവനാമം ഉചിതമായി മഹത്ത്വപ്പെടുന്നു, അവിടുത്തെ പരിശുദ്ധി വാഴുന്നു, അവിടുത്തെ രാജ്യം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഉറപ്പായി സ്ഥാപിതമാകുന്നു. അതിനാൽ, അവിടുത്തെ പരിശുദ്ധി തങ്ങളിൽ വാഴേണ്ടതിന് തങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി ശൂന്യമാക്കിക്കൊണ്ട് ദൈവനാമത്തെ ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായി പൂജിതമാക്കുന്നവരാണ് “ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായവർ”. അടിസ്ഥാനപരമായ ഈ ആഗ്രഹം ശരിയായി ക്രമപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, അടുത്ത മഹത്തായ അഭിലാഷത്തിലേക്ക് നമുക്കു കടക്കാം: “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ.”

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കുക

ഒരുപക്ഷേ നാം ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അഭ്യാസമായിരിക്കാം ഇത്: കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ ആദ്യ യാചനയോട് നമ്മുടെ മനസ്സും ഇച്ഛാശക്തിയും അഭിലാഷങ്ങളും എങ്ങനെ അനുരൂപമാക്കാമെന്ന് നമുക്ക് പ്രാർഥനാപൂർവം ധ്യാനിക്കാം.

നാം മനസ്സിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ എന്നതിന്റെ അർഥത്തിന്റെ ആഴം പഠിക്കുന്നതിലൂടെ, നിത്യസത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ പരിശോധിക്കാൻ നമുക്ക് അവസരം ലഭിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ അതു തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. വീണ്ടും വീണ്ടും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ഒരു ശീലം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു; ആ ശീലം ഒരു പുണ്യമായി മാറുന്നു. ആ പുണ്യം നമ്മുടെ അഭിലാഷങ്ങളെ, നമുക്ക് അന്വേഷിക്കാവുന്ന പരമനന്മയായ ദൈവമഹത്ത്വത്തിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയിൽ വിശ്വസിക്കുക

ദൈവത്തോട് നിരന്തരം ഇപ്രകാരം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിലെ മാലാഖവൃന്ദങ്ങളുടെ ശ്രേണികളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് നാം ആരംഭിക്കുന്നു:

“ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” (വെളിപാട് 4:8).

ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥന? ദൈവത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ പരിശുദ്ധി നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? നാം ധ്യാനിച്ച ഓരോ ദൈവിക ഗുണവും പ്രവൃത്തിയും നമ്മെ ആരാധനയിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു—ദൈവത്തിന് നമുക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ദൈവം ദൈവമാണ് എന്നതുകൊണ്ടും സ്തുതിക്കും ആരാധനയ്ക്കും അനന്തമായി യോഗ്യനാണ് എന്നതുകൊണ്ടുമാണ്.

സ്വർഗത്തിൽ, സൗഭാഗ്യദർശനത്തിൽ ദൈവത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നതും അവിടുത്തെ പരിശുദ്ധി എന്നേക്കും പ്രഘോഷിക്കുന്നതുമായിരിക്കും നമ്മുടെ നിത്യാനന്ദം. എന്നാൽ ഈ ലോകത്തിൽ, മറ്റു പല ആകുലതകളിലും പ്രതീക്ഷകളിലും അഭിലാഷങ്ങളിലും നാം എളുപ്പം മുഴുകിപ്പോകുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവയെ മാറ്റിവെച്ച് നിങ്ങളോടുതന്നെ ചോദിക്കുക:

• ദൈവം പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ ആണെന്നും, അവിടുന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവമാണെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?
• മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി അവിടുത്തെ ആരാധിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ഈ പരമവും പ്രഥമവുമായ ആഗ്രഹത്തിന്റെ സ്ഥാനം കൈയടക്കാൻ മത്സരിക്കുന്ന മറ്റു മോഹങ്ങളെ ഞാൻ മനസ്സിൽ താലോലിക്കുന്നുണ്ടോ?
• മാറ്റത്തിനു തയ്യാറായി, ദൈവമഹത്ത്വത്തെ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പരമവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ ഉദ്‌ഘോഷണമാക്കാൻ ഞാൻ സന്നദ്ധനാണോ?

സ്വർഗത്തിൽ എത്തുന്നതുവരെ ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ പൂർണത നമ്മുടെ ഗ്രഹണശക്തിക്ക് അതീതമാണെങ്കിലും, ഈ സത്യത്തെ ധ്യാനിക്കുകയും നമ്മുടെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ അതിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നമുക്ക് അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൽ ആഴപ്പെടാൻ കഴിയും.

ദൈവത്തിനു മഹത്ത്വം നൽകുക

നമ്മുടെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ വിശ്വസിക്കുക എന്നത് ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്—ബോധപൂർവമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ്. ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി നമ്മുടെ ബുദ്ധി ഗ്രഹിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, അതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാൻ നാം തീരുമാനിക്കണം. ദൈവം ത്രിവിധം പരിശുദ്ധനാണെന്ന ആശയത്തോടു കേവലം യോജിച്ചാൽ പോരാ; നമ്മുടെ പൂർണ മനസ്സോടും ഹൃദയത്തോടും ആത്മാവോടും ശക്തിയോടുംകൂടെ നാം അത് വിശ്വസിക്കുകയും പ്രഘോഷിക്കുകയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും വേണം:

“നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണാത്മാവോടും പൂർണമനസ്സോടുംകൂടെ സ്നേഹിക്കണം.” (മത്തായി 22:37)

ദൈവം ആരാണെന്ന രഹസ്യത്തിന്റെ ആഴം തേടുകയും അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തോടെ അവിടുന്നിൽ വിശ്വസിക്കുകയും പ്രാർഥനയിൽ മാത്രമല്ല, ഓരോ ചിന്തയിലും വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും അവിടുത്തെ പരിശുദ്ധി പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ദൈവമഹത്ത്വത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടുക

ഇനി നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക—ചിലത് നല്ലതും ചിലത് ക്രമരഹിതവുമാണ്. നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ നാം തീരുമാനിക്കുന്നെങ്കിൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും ദൃഢീകരിക്കുന്ന ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ആ പ്രവൃത്തി നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ ഐക്യവും ക്രമവും കൊണ്ടുവരും. ക്രമേണ, നമ്മുടെ അനുദിനജീവിതത്തിലുടനീളം, നമ്മുടെ മനസ്സിലും ഹൃദയത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതായി നാം കണ്ടെത്തും.

ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, നല്ല ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ആ ആഗ്രഹത്തിനും പ്രാർഥനയ്ക്കും പിന്തുണ നൽകുന്നവയും അവയ്ക്കു കീഴ്പ്പെട്ടവയുമായി മാറാൻ നാം അനുവദിക്കുന്നു. നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഈ രൂപാന്തരത്തെ വിശുദ്ധ പൗലോസ് വ്യക്തമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നു:

“എപ്പോഴും സന്തോഷിക്കുവിൻ. ഇടവിടാതെ പ്രാർഥിക്കുവിൻ. എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും നന്ദി പറയുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, ക്രിസ്തുയേശുവിൽ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവഹിതം ഇതാണ്.” (1 തെസലോനിക്കാ 5:16–18)

ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി നമ്മുടെ മനസ്സിലും ഇച്ഛാശക്തിയിലും ആഴത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, അവിടുത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണമായ സ്നേഹത്താൽ നാം ജ്വലിക്കുകയും അചഞ്ചലവും തീക്ഷ്ണവുമായ ഭക്തിയോടെ അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ നിരന്തരമായ സന്തോഷവും പ്രാർഥനയും നിറഞ്ഞ ഇത്തരമൊരു ജീവിതം സാധ്യമാകൂ.

ഈ ആഗ്രഹത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും പിന്നിലാക്കി, നിങ്ങളെ പൂർണമായി നിറയ്ക്കാൻ അതിനെ അനുവദിക്കുക. ക്രിസ്തുവിന്റെ മൗതികശരീരം മുഴുവനോടും ചേർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വവും പരിശുദ്ധിയും പ്രഘോഷിക്കുന്ന ഈ ആരാധനയിലാണ് നാം ജീവിതലക്ഷ്യവും ദിശയും കണ്ടെത്തുന്നത്. നാം അനുഗൃഹീതരും ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരുമായി മാറുന്നു; ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെയും കൃപയുടെയും സമ്പത്ത് അവകാശമായി നമുക്കു പ്രതിഫലം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം:

സ്വർഗത്തിലായിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, എന്നിലും സൃഷ്ടി മുഴുവനിലും അങ്ങയുടെ നാമം മഹത്ത്വപ്പെടുകയും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യണമേ. സെറാഫുകളോടും സ്വർഗത്തിലെ സകല സൈന്യങ്ങളോടും ചേർന്ന് ഞാൻ അങ്ങയോടു വിളിച്ചുപറയുന്നു:

“ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” (വെളിപാട് 4:8).

“വധിക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാട് ശക്തിയും സമ്പത്തും ജ്ഞാനവും ബലവും ബഹുമാനവും മഹത്ത്വവും സ്തുതിയും സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യനാണ്…സിംഹാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുന്നവനും കുഞ്ഞാടിനും സ്തുതിയും ബഹുമാനവും മഹത്ത്വവും പ്രതാപവും എന്നേക്കും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ” (വെളിപാട് 5:12–13).

“രക്ഷ വരുന്നത് സിംഹാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ ദൈവത്തിൽനിന്നും കുഞ്ഞാടിൽനിന്നുമാണ്…ആമേൻ. സ്തുതിയും മഹത്ത്വവും ജ്ഞാനവും കൃതജ്ഞതയും ബഹുമാനവും ശക്തിയും പ്രതാപവും നമ്മുടെ ദൈവത്തിന് എന്നേക്കും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ. ആമേൻ” (വെളിപാട് 7:10, 12).

“സർവശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ പ്രവൃത്തികൾ മഹത്തും വിസ്മയകരവുമാണ്. ജനതകളുടെ രാജാവേ, അങ്ങയുടെ വഴികൾ നീതിയുക്തവും സത്യവുമാണ്. കർത്താവേ, അങ്ങയെ ഭയപ്പെടാതിരിക്കുകയോ അങ്ങയുടെ നാമം മഹത്ത്വപ്പെടുത്താതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ ആരുണ്ട്? എന്തെന്നാൽ, അങ്ങു മാത്രമാണ് പരിശുദ്ധൻ. എല്ലാ ജനതകളും വന്ന് അങ്ങയുടെ സന്നിധിയിൽ ആരാധിക്കും; എന്തെന്നാൽ, അങ്ങയുടെ നീതിപൂർവമായ പ്രവൃത്തികൾ വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” (വെളിപാട് 15:3–4).

പരിശുദ്ധനായ പിതാവേ, ഇത് എന്റെ നിരന്തര പ്രാർഥനയായിത്തീരണമേ. എന്റെ ജീവിതത്തിലും ക്രിസ്തുവിൽ എന്റെ സഹോദരീസഹോദരന്മാരായ അങ്ങയുടെ എല്ലാ മക്കളുടെയും ജീവിതങ്ങളിലും അങ്ങ് മഹത്ത്വപ്പെടണമേ. അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധി തിരിച്ചറിഞ്ഞും പ്രതിഫലിപ്പിച്ചും, എല്ലാവരും അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധിയെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചും, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് സ്തുതിയുടെയും ആരാധനയുടെയും ഒരു ഗായകസംഘമായി മാറണമേ.

എന്റെ ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ച് എന്നെ ആത്മാവിൽ ദരിദ്രനാക്കണമേ. എന്നെ വശീകരിക്കുന്ന പാപകരമായ എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും ഞാൻ പിന്തിരിയാനും, സ്വന്തം ശക്തിയിൽ ആശ്രയിക്കാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് അങ്ങയിൽ പൂർണമായി ആശ്രയിക്കാനും ഇടയാകണമേ.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനമായ ദൈവഭയത്താൽ എന്നെ നിറയ്ക്കണമേ. മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധി വെളിപ്പെടുകയും മഹത്ത്വപ്പെടുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മുഴുവൻ സ്നേഹത്തിനും അർഹനായ അങ്ങയോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും അങ്ങയുടെ അനന്തമഹിമയെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന സകലതിൽനിന്നും ഞാൻ ഓടിയകലാൻ ഇടയാകണമേ.

“സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ! ഭൂമി മുഴുവൻ അവിടുത്തെ മഹത്ത്വംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു!” (ഏശയ്യാ 6:3).

പിതാവിനും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവിനും സകല മഹത്ത്വവും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ: ആദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും എന്നേക്കും.

സ്വർഗത്തിലായിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, എന്നിലും സൃഷ്ടി മുഴുവനിലും അങ്ങയുടെ നാമം മഹത്ത്വപ്പെടുകയും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യണമേ. ആമേൻ!

ഉള്ളടക്കം

നാലാം അധ്യായം: അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ”

പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Audible – Google Play – Apple Books – കൂടാതെ മറ്റു പതിപ്പുകളും!