Tagalog

Ikatlong Kabanata: “Sambahin ang Ngalan Mo”

Ang Diyos ay tatlong ulit na Banal, gaya ng ipinahayag sa pangitain ni San Juan Apostol: “Banal, banal, banal ang Panginoong Diyos na makapangyarihan sa lahat, na noon, ngayon, at darating” (Revelation 4:8). Sa pananalita ng Bibliya, ang tatlong ulit na pagsigaw ng “Banal, Banal, Banal” ay nagpapahiwatig ng kaganapan at kapuspusan ng kabanalan ng Diyos. Inuulit natin ang walang-hanggang katotohanang ito sa Ama Namin kapag dinarasal natin ang “Sambahin ang ngalan Mo,” na nangangahulugang “Nawa’y luwalhatiin at gawing banal ang Iyong ngalan sa akin at sa buong sangnilikha.” Sa kahilingang ito, kinikilala natin na ang kabanalan ng Diyos ay ganap, hindi nagbabago, at karapat-dapat sa ating pinakamataas na pagpipitagan. Kung paanong walang tigil ang mga Serapin sa pagluwalhati sa Kanya, inaanyayahan din tayong maghandog ng walang-patid na himno ng papuri, na pinababanal ang Kanyang ngalan sa lahat ng ating iniisip, ninanais, at ginagawa.

Unang ipinahayag ng Diyos ang Kanyang kabanalan kay Moises nang sabihin Niya:

“Magpakabanal kayo, sapagkat Ako, ang PANGINOON ninyong Diyos, ay banal” (Leviticus 19:2). 

Ang kabanalang ito ay ipinahayag kalaunan kay Propeta Isaias:

“Nakita ko ang Panginoon na nakaupo sa isang mataas at matayog na trono, at napupuno ng laylayan ng kanyang damit ang templo. Nasa itaas ang mga Serapin; bawat isa sa kanila ay may anim na pakpak: dalawa ang pantakip nila sa kanilang mga mukha, dalawa ang pantakip sa kanilang mga paa, at dalawa ang ginagamit nila sa paglipad. Sumisigaw sila sa isa’t isa:

‘Banal, banal, banal ang PANGINOON ng mga hukbo! Ang buong lupa ay puspos ng kanyang kaluwalhatian!’” (Isaiah 6:1–3).

Ang Walang-hanggang Katotohanang ito—na ang Diyos ay Banal, Banal, Banal—ang saligan ng lahat ng panalangin sapagkat ganap nitong ipinahahayag ang pinakamataas na katotohanan tungkol sa Diyos. Ang pagkilala sa Katotohanang ito ay umaakay sa atin sa pagsamba kasama ng mga Serapin, na nakikiisa sa kanilang walang-hanggang awit ng papuri. Kung paanong walang tigil ang mga Serapin sa pagluwalhati sa Diyos, gayundin naman, sa pamamagitan ng bagong buhay na ipinagkaloob sa atin sa Binyag, ibinukod tayo upang mamuhay nang patuloy na nagpapabanal sa Kanyang ngalan.

Pag-ibig sa Diyos Dahil sa Kanya Mismo

Sa kabanatang ito, pagninilayan natin ang unang kahilingan: “Sambahin ang ngalan Mo.” Inihahayag at hinuhubog ng kahilingang ito sa ating kalooban ang ating pinakamataas na hangarin sapagkat tutulungan tayo nitong isaayos at ituon ang ating buong pagkatao sa maluwalhating layunin ng ating buhay: ang kaluwalhatian ng Diyos at ang ating walang-hanggang pakikibahagi sa Kanyang kaluwalhatian.

Ang pandiwang Griyego na ginamit sa kahilingang ito—hagiasthētō—ay nasa anyong aorist passive imperative. Isa itong taimtim at tiyak na pagsusumamo: “Nawa’y gawing banal ang Iyong ngalan!!!” Ipinahahayag ng pandiwang ito ang pagkaapurahan at nananawagan na pabanalin ang ngalan ng Diyos bilang isang buo at ganap na pagkilos—hindi unti-unti o bahagya lamang. Gaya ng nabanggit sa Panimula, ang paggamit ng tatlong tandang padamdam ay isang matalinghagang paraan ng pagpapahayag ng tindi ng pagsusumamo: Ito ay ginagawa nang apurahan, buong pagpapasya, at ganap. Sa pagdarasal ng kahilingang ito, hinihiling nating maging mga kasangkapan ang lahat ng tao upang maluwalhati ang ngalan ng Diyos.

Ang Binyag Bilang Saligan

Ang unang paraan ng ating pagiging banal ay sa pamamagitan ng Binyag, kung saan napapawi ang Kasalanang Orihinal at nagiging mga anak tayo ng Ama. Tungkol dito, sinisipi ng Katekismo ng Simbahang Katolika si San Cipriano: 

“Sino ang nagpapabanal sa Diyos, gayong siya ang nagpapabanal? Ngunit yamang sinabi niya, ‘Magpakabanal kayo para sa akin; sapagkat akong PANGINOON ay banal,’ hinahangad at hinihiling natin na tayong mga pinabanal sa Binyag ay magpatuloy sa ating sinimulang pagiging banal, at hinihiling natin ito araw-araw, sapagkat kailangan natin ng pagpapabanal araw-araw, upang tayong nagkakasala araw-araw ay makapaglinis ng ating mga kasalanan sa pamamagitan ng patuloy na pagpapabanal…. Ipinagdarasal nating manatili sa atin ang pagpapabanal na ito” (CCC  #2813). 

Sa pamamagitan ng Binyag, hindi lamang tayo pinababanal at pinalalaya mula sa mga gapos ng kasalanan, kundi itinatago rin tayo kay Kristo upang ang Kanyang panalangin ay maging ating panalangin sa Ama. Ang Binyag ang pintuan tungo sa buhay ng biyaya at, samakatuwid, ang pintuan tungo sa buhay ng panalanging iniaalay sa Ama sa pamamagitan ni Kristo na Anak, kasama Niya, at sa Kanya. Ang pagiging kawangis ni Kristo na ipinagkaloob sa atin sa Binyag ay hindi maaaring mawala. Bagaman maaaring mawala ang biyaya ng Binyag dahil sa kasalanang mortal, nananatili tayong may tatak magpakailanman bilang mga anak ng Diyos, kahit maging mga suwail na anak tayo. Tungkulin natin bilang mga binyagan na patuloy na magsikap na maging kawangis ng Anak sa ating mga kilos, bilang tugon sa pagiging mga anak sa pagkupkop na tinanggap natin. Sa tuwing dinarasal natin ang “Sambahin ang ngalan Mo,” pinaninibago natin ang ating pangako sa Binyag na mamuhay sa kabanalan bilang mga anak ng Diyos na nagbibigay sa Kanya ng kaluwalhatian sa pamamagitan ng Anak, kasama Niya, at sa Kanya.

Sa pamamagitan ng Binyag, hindi lamang tayo tumatanggap ng pansariling pagpapabanal; nagiging bahagi tayo ng mismong buhay ni Kristo at ng Kanyang walang-hanggang pakikipag-usap sa Ama. Kaya ang ating panalangin ay hindi lamang sa atin—ito ang panalangin ng Katawang Mistiko, na kaisa ni Kristo, ang Ulo at Dakilang Saserdote.

Pananalangin sa Ama kay Kristo

Bagaman si Jesus ay Diyos, Siya mismo ang nagpahayag ng kabanalan ng Ama at nagturo sa ating gawin din ito. Ang unang kahilingan sa Ama Namin ay nagbubuklod sa atin sa nag-aalab na hangarin ni Kristo mismo, na ang buong buhay at paghahain ay nakatuon sa kaluwalhatian ng Ama.

Di-nagtagal bago ang Pagpapakasakit ni Jesus, nanalangin Siya: “Ama, luwalhatiin Mo ang Iyong pangalan.” (John 12:28). Umalingawngaw ang panalanging ito sa buong buhay Niya, na nagbibigay sa atin ng huwaran para sa ating panalangin. 

Sa Halamanan, bago Siya dakpin, niluwalhati ni Jesus ang Ama at hiniling sa Ama na luwalhatiin Siya. Ang panalanging ito ay nasa Kabanata 17 ng Ebanghelyo ayon kay San Juan at kilala bilang Panalangin ni Jesus bilang Dakilang Saserdote. Ganap nitong inilalarawan ang lahat ng kailangan nating malaman tungkol sa unang kahilingan sa Ama Namin. Nanalangin si Jesus:

“Ama, dumating na ang oras. Luwalhatiin Mo ang Iyong Anak, upang luwalhatiin Ka ng Iyong Anak, yamang binigyan Mo Siya ng kapangyarihan sa lahat ng tao, upang maipagkaloob Niya ang buhay na walang hanggan sa lahat ng ibinigay Mo sa Kanya. At ito ang buhay na walang hanggan: ang makilala Ka nila, ang iisang tunay na Diyos, at si Jesu-Kristo na Iyong isinugo. Niluwalhati Kita sa lupa sa pagtupad sa gawaing ibinigay Mo sa Akin upang gawin. Ngayon, Ama, luwalhatiin Mo Ako sa Iyong piling, taglay ang kaluwalhatiang taglay Ko sa piling Mo bago pa nagsimula ang sanlibutan.” (John 17:1–5).

Kapag dinarasal natin ang “Sambahin ang ngalan Mo,” nakikibahagi tayo sa mismong pananabik ni Kristo na makitang niluluwalhati ang Ama sa lahat ng bagay at makabahagi sa kaluwalhatiang iyon kasama ng Anak. Hindi lamang natin kinikilala ang kabanalan ng Diyos, kundi nangangako rin tayong mamuhay sa paraang sumasalamin at nagpapahayag nito, kaisa ni Jesus. Ito ang dahilan kung bakit itinuturo ng ating Panginoon na simulan natin ang panalangin sa kahilingang ito—sapagkat ang pinakadakila nating hangarin ay dapat na ang pagluwalhati sa Diyos.

“Napapaloob sa kahilingang ito ang lahat ng iba pa. Tulad ng anim na kahilingang kasunod nito, natutupad ito sa pamamagitan ng panalangin ni Kristo. Ang panalangin sa ating Ama ay ating panalangin kung dinarasal ito sa pangalan ni Jesus. Sa Kanyang panalangin bilang saserdote, hinihiling ni Jesus: ‘Amang Banal, ingatan Mo sa Iyong pangalan ang mga ibinigay Mo sa Akin’” (Katesismo ng Simbahang Katolika #2815).

Nawa’y Sambahin ang “Aming” Ama

Kapag nananalangin tayo kaisa ni Jesus, hindi tayo nananalanging nag-iisa bilang isang taong naghahangad na matugunan ang sarili niyang mga pangangailangan. Ang ating panalangin kay Kristo ay nagbubuklod sa atin sa Kanya at sa lahat ng mga kasapi ng Katawan ni Kristo.

Ang Panalangin ng Panginoon ay hindi lamang aking personal na panalangin; ito ay ating panalangin sa Ama: Ama namin, Ikaw na nasa Langit, nawa’y luwalhatiin at pakabanalin ang Iyong ngalan sa akin at sa buong sangnilikha. Kung dinarasal natin nang wasto ang kahilingang ito, dinarasal natin ito nang may pag-ibig na nagsusumamong makilala, mahalin, at sambahin ng lahat ng tao ang kabanalan ng Diyos. Hindi natin maihihiwalay sa kahilingang ito ang dimensiyong pangpamayanan; kung hindi, hindi ito dinarasal kay Kristo. Magandang ipinanalangin ni Hesus ang aspektong ito ng pagkakaisa nang ipagpatuloy Niya ang Kanyang Panalangin bilang Dakilang Saserdote:

“Ipinahayag ko ang iyong pangalan sa mga taong ibinigay mo sa akin mula sa sanlibutan. Sila ay sa iyo, at ibinigay mo sila sa akin, at tinupad nila ang iyong salita. Ngayon ay alam nilang mula sa iyo ang lahat ng ibinigay mo sa akin, sapagkat ang mga salitang ibinigay mo sa akin ay ibinigay ko sa kanila, at tinanggap nila ang mga iyon at tunay nilang naunawaang nagmula ako sa iyo, at naniwala silang isinugo mo ako. Ipinapanalangin ko sila. Hindi ko ipinapanalangin ang sanlibutan kundi ang mga ibinigay mo sa akin, sapagkat sila ay sa iyo, at lahat ng akin ay sa iyo at lahat ng sa iyo ay akin, at naluwalhati ako sa kanila” (John 17:6–10).

Kabilang tayo sa mga ipinanalangin ni Hesus sa Halamanan. Kapag nakikiisa tayo sa Kanyang panalangin, ipinapanalangin din natin ang ating mga kapatid kay Kristo, gaya ng ginawa ni Hesus. Gayunman, hindi roon nagtatapos ang ating panalangin. Sa pagpapatuloy ng panalangin ni Hesus, ipinanalangin Niya ang mga sasampalataya sa pamamagitan natin, sa pamamagitan ng ating patotoo. Kaya ang pananalangin sa ating Ama na sambahin ang Kanyang Ngalan ay nangangahulugang ipinapanalangin natin ang lahat ng sasampalataya sa hinaharap, kaya nagiging panalangin ito ng pag-asam na puno ng pag-asa:

“Hindi lamang sila ang ipinapanalangin ko, kundi pati ang mga sasampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita, upang silang lahat ay maging isa, kung paanong ikaw, Ama, ay nasa akin at ako ay nasa iyo, upang sila rin ay mapasaatin, nang maniwala ang sanlibutan na isinugo mo ako” (John 17:20–21).

Ang Pangalan ng Diyos

Bakit natin ipinapanalangin na sambahin ang “ngalan” ng Diyos? Sa tradisyon ng Bibliya, inihahayag ng pangalan ang diwa, katangian, at misyon ng isang tao. Sa Lumang Tipan, nagpakita ang Diyos kay Abram at sinabi: “Ako ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Lumakad ka sa aking harapan at mamuhay nang walang kapintasan. Pagtitibayin ko ang aking tipan sa iyo, at pararamihin ko nang lubos ang iyong lahi” (Genesis 17:1–2). Pagkatapos ay pinalitan ng Diyos ang pangalan ni Abram at ginawa itong Abraham: “Hindi ka na tatawaging Abram; Abraham na ang iyong magiging pangalan, sapagkat ginagawa kitang ama ng maraming bansa” (Genesis 17:5).

Sa Hebreo, ang “Abram” ay nangangahulugang “dakilang ama,” samantalang ang “Abraham” ay nangangahulugang “ama ng marami.” Ang pagpapalit na ito ng pangalan ay hindi lamang pagbibigay ng bagong tawag kundi isang pagbabagong dulot ng Diyos sa pagkakakilanlan at misyon. Gayundin, sa Bagong Tipan, pinalitan ni Hesus ang pangalan ni Simon at ginawa itong Pedro, na nangangahulugang “bato,” bilang tanda ng kanyang tungkulin bilang saligan ng Simbahan. Sa dalawang pagkakataong ito, ang pangalan ay nagpapahiwatig ng isang pagtawag, isang bokasyong kaloob ng Diyos, at isang pagkakakilanlan.

Ang pangalan ng Diyos sa Banal na Kasulatan ay higit pa sa isang tawag o titulo; ito ay paghahayag ng Kanyang mismong pag-iral. Nang ipahayag Niya kay Moises, “AKO AY SI AKO NGA” (YHWH), inihahayag Niya ang Kanyang kalikasang Walang Hanggan, Umiiral sa Kanyang Sarili, at Hindi Nagbabago. Kaya sa Panalangin ng Panginoon, kapag ipinapanalangin nating sambahin ang Ngalan ng Diyos, kinikilala natin ang Kanyang Banal na Diwa, na walang hanggan ang Kabanalan at Hindi Nagbabago.

Ang pagpaparangal at pagpapabanal sa pangalan ng Diyos ay pangunahing nangangahulugan ng pagmamahal sa Diyos dahil sa Kanya mismo. Bagaman mahalaga ang pasasalamat sa Kanyang kabutihan sa atin, ang tunay na pag-ibig ay lumalampas sa Kanyang mga kaloob upang mahalin Siya dahil sa Kanya mismo. Itinuturo ni Santo Tomas de Aquino na ang pinakamataas na gawa ng pag-ibig ay ang hangarin ang kaluwalhatian ng Diyos nang higit sa lahat; ito ang diwa ng unang kahilingan. Ang pagnanais at paghahangad sa kaluwalhatian ng Diyos ay nagdudulot ng kaayusan sa ating buhay. Bago tayo humiling ng anupaman, minimithi nating makilala, parangalan, at sambahin ang Kanyang kabanalan. Hindi natin ipinapanalangin na maging higit na banal ang Diyos—walang hanggan na ang Kanyang kabanalan. Sa halip, ipinapanalangin nating tayo at ang buong sangnilikha ay wastong kumilala, sumamba, at magpahayag ng Kanyang kabanalan. 

Ang kahilingang ito ay higit pa sa paggalang sa pangalan ng Diyos sa salita; tinatawag tayo nitong santuhin ito sa ating buhay, na hinahayaang baguhin ng Kanyang kabanalan ang ating mga puso at gawa. Kapag sinasanto natin ang Kanyang pangalan, hinahayaan nating pabanalin tayo ng Kanyang kabanalan at gawin tayong higit na katulad Niya upang makilala, maipahayag, at maipakita natin ang kabanalan ng Diyos sa lahat ng ating ginagawa. Wala nang hihigit pang layunin sa buhay kaysa rito!

Isang Matibay na Pundasyon

Kung paanong gumuguho ang isang gusali kapag wala itong matibay na pundasyon, gayundin gumuguho ang ating buhay espirituwal kung hindi ito nakasalig sa pagnanais na luwalhatiin ang Diyos nang higit sa lahat.

Isipin mong isa kang arkitektong nagdidisenyo ng isang napakalaking gusaling abot-langit. Hindi kailanman sasabihin ng isang marunong na arkitekto, “Wala namang nakakakita sa pundasyon, kaya sa palagay ko ay hindi ito gaanong mahalaga.” Ang paggawa nang ganito ay hahantong sa kapahamakan sa hinaharap.

Kung ang ating buhay espirituwal ay hindi nakasalig sa pagnanais na luwalhatiin ang kabanalan ng Diyos nang higit sa lahat, nanganganib na malihis sa tamang direksiyon ang bawat iba pang aspekto ng pananampalataya. Nanganganib tayong ituring ang Diyos na tagapagbigay lamang ng mga kaloob sa halip na Siya mismo ang Kataas-taasang Kabutihan.

Ang pundasyon ng ating panalangin at buhay ay higit pa sa kaluwalhatian ng Kanyang Pangalan; tinatawag tayong gawing pangunahing pakay ng ating pag-ibig at pagsamba ang buong Pagkapersona ng Diyos—para sa kaluwalhatian ng Diyos, tanging alang-alang sa Diyos, sapagkat karapat-dapat ang Diyos sa lahat ng kaluwalhatian at pag-ibig. Gaya ng itinuturo ng Katesismo, ang kahilingang ito ay “umaakay sa atin patungo sa Kanya, alang-alang sa Kanya mismo” (CCC 2804), at inilulubog tayo sa “pinakaloob na misteryo ng Kanyang pagka-Diyos” (CCC 2807).

Itinuturo ni San Ignacio de Loyola, sa kanyang dakilang akdang espirituwal na Mga Pagsasanay na Espirituwal, ang katotohanan ding ito sa tinatawag niyang “Simulain at Pundasyon.” Nagsisimula siya sa pagsasabing: “Ang tao ay nilikha upang purihin, igalang, at paglingkuran ang Diyos na ating Panginoon, at sa pamamagitan nito ay mailigtas ang kanyang kaluluwa…” Kung paanong pinatatatag ng pundasyong bato ang isang gusali, gayundin ang pundasyong “nagliligtas sa ating mga kaluluwa” ay ang “purihin, igalang, at paglingkuran ang Diyos na ating Panginoon.” Kapag ito ang pinakamataas nating hangarin, matibay ang kinatatayuan ng ating buong buhay.

Ang pagnanais na ito na nagsisilbing pundasyon ay isa ring pagpapakatapat sa ating sarili sa harap ng Diyos. Alam na ng Diyos ang Kanyang Kadakilaan, Kabanalan, at Kasakdalan. Ang ating pagpapahayag ng Walang-hanggang Katotohanang ito ay hindi para sa Kanyang kapakinabangan, kundi para sa atin.

Ang unang kahilingang ito ang nagsasaayos sa lahat ng iba pa. Ito ang layunin at pakay ng natitirang bahagi ng panalangin. Gaya ng makikita natin sa mga susunod na kabanata, ang bawat iba pang kahilingan sa Ama Namin—Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo, Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, at iba pa—ay sa huli nagsisilbi sa katuparan ng unang pagnanais na ito. Dahil dito, patuloy nating babalikan ang kahilingang ito habang nagpapatuloy tayo. Halimbawa: 

  • Kung tunay na sinasanto ang Pangalan ng Diyos sa ating buhay, kung gayon ay tunay ngang naghahari sa atin ang Kanyang Kaharian. 
  • Kung tunay na sinasanto ang Kanyang Pangalan, kung gayon ay tunay ngang natutupad ang Kanyang kalooban sa atin at sa pamamagitan natin. 
  • Kung tunay na sinasanto ang Kanyang Pangalan, kung gayon ang lahat ng ating pangangailangan—kapwa espirituwal at materyal—ay tinatanggap nang may wastong di-pagkakapit at pasasalamat.

Kaloob ng Espiritu Santo: Pagkatakot sa Panginoon

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang “Sambahin ang ngalan Mo” sa Kaloob ng Espiritu Santo na tinatawag na Pagkatakot sa Panginoon. Ang kaloob na ito ang nagsisilbing pundasyon ng buhay espirituwal at nagkikintal sa kaluluwa ng malalim na paggalang, pagkamangha, at pag-ibig sa harap ng walang-hanggang kabanalan ng Diyos.

Ang Kaloob na Pagkatakot sa Panginoon ay nag-uudyok sa kaluluwa na:

  • Hangarin ang kaluwalhatian ng Diyos nang higit sa lahat.
  • Iwasan ang kasalanan—hindi lamang dahil sa takot sa parusa, kundi dahil sa pag-ibig sa Diyos.
  • Igalang ang Kanyang kabanalan nang may mapagpakumbabang pagkamangha.
  • Luwalhatiin ang Kanyang pangalan sa salita, gawa, at pagnanais.

Ang Pagkatakot sa Panginoon ay kumikilos sa dalawang antas:

Takot ng Alipin (ang panimulang yugto):

  • Natatakot sa parusa ng Diyos dahil sa kasalanan.
  • Ginigising ang budhi sa katarungan ng Diyos.
  • Katulad ng pagsunod ng isang bata sa magulang dahil sa takot sa maaaring mangyari kung susuway siya.
  • Maaaring humantong sa pagsisisi, ngunit nananatiling di-ganap dahil nakasentro ito sa sarili.

Takot Bilang Anak (ang kaganapan ng kaloob na ito):

  • Nagpipitagan sa Diyos nang may ganap na pag-ibig na kinatatakutan ang kasalanan sapagkat nakasasakit ito sa Ama.
  • Umiiwas sa kasalanan hindi dahil sa mga kahihinatnan nito, kundi dahil sa pag-ibig sa walang-hanggang kabanalan ng Diyos.
  • Nagmumula sa pag-ibig at nagiging saligan ng Karunungan.
  • Inaakay tayo sa katotohanan ng Proverbs 9:10: “Ang simula ng karunungan ay ang takot sa PANGINOON, at ang pagkakilala sa Banal ay pagkaunawa.”

Kapag ipinapanalangin natin ang “Sambahin ang ngalan Mo,” hinihiling natin:

  • Na ang kabanalan ng Diyos ay kilalanin, luwalhatiin, at parangalan nang nararapat.
  • Na mag-alab sa pag-ibig ang ating mga puso, na nananabik na makita Siyang niluluwalhati sa lahat ng bagay.
  • Na lumago tayo sa banal na takot—nagagalak kapag pinararangalan ang Kanyang ngalan at nagdadalamhati kapag nilalapastangan ito.
  • Na mapuspos tayo ng sigasig na ipagtanggol ang Kanyang karangalan at ng galak kapag niluluwalhati Siya ng iba.

Tinatawag tayo ng unang kahilingang ito na:

  • Kilalanin, sambahin, at isalamin ang kabanalan ng Diyos.
  • Mamuhay ayon sa dignidad ng ating tawag sa pamamagitan ng Binyag.
  • Linangin ang banal na takot upang dakilain ng ating buhay ang Kanyang ngalan.

Sabda ng Pagpapala: “Mapalad ang mga Dukha sa Espiritu”

Kapwa iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang unang kahilingan sa Ama Namin sa unang Sabda ng Pagpapala: “Mapalad ang mga dukha sa espiritu, sapagkat kanila ang kaharian ng langit” (Matthew 5:3). Ipinakikita ng ugnayang ito na ang wastong pagkilala at pagluwalhati sa kabanalan ng Diyos ay nagsisimula sa karukhaan sa espiritu—isang paghuhubad ng sarili na naghahanda sa kaluluwa na tumanggap ng biyaya at nagbibigay-daan upang maitatag sa ating kalooban ang paghahari ng Diyos.

Sa Ebanghelyo ayon kay San Mateo, ang pagiging “dukha sa espiritu” ay nangangahulugan ng mapagpakumbabang pagtalikod sa pag-asa sa sariling kakayahan upang lubos na umasa sa Diyos. Ito ang pagkilala na wala tayong anumang nagmumula sa ating sarili, kundi tinatanggap natin ang lahat mula sa Kanya. Nililinang ng karukhaang ito sa espiritu ang di-natitinag na pagtitiwala sa Diyos, na Siya lamang ang karapat-dapat sa buong pagtitiwala at karangalan.

Ipinahahayag ng panalanging ito ang ating pagnanais na mamuhay sa tunay na karukhaan sa espiritu, na tinatalikuran ang kapalaluan at ang pag-aakalang sapat tayo sa ating sarili upang madakila sa atin ang kabanalan ng Diyos. Ang mga yumayakap sa karukhaang ito sa espiritu ay nagmamana ng Kaharian ng Langit sapagkat sa kanila ay nararapat na niluluwalhati ang ngalan ng Diyos, naghahari ang Kanyang kabanalan, at matatag na naitatatag ang Kanyang Kaharian sa kanilang mga puso. Kaya ang mga “dukha sa espiritu” ang siyang pinakaganap na sumasamba sa ngalan ng Diyos sa pamamagitan ng lubos na paghuhubad ng kanilang sarili upang maghari sa kanilang kalooban ang Kanyang kabanalan. Kapag ang saligang pagnanais na ito ay naisaayos nang wasto, maaari na tayong tumungo sa susunod na dakilang mithiin: “Mapasaamin ang kaharian Mo.”

Pag-aayon ng Ating mga Hangarin

Sa marahil ay pinakamahalagang pagsasanay na gagawin natin, mapanalangin nating pagnilayan kung paano iaayon ang ating isip, kalooban, at mga hangarin sa unang kahilingan sa Ama Namin.

Nagsisimula tayo sa isip. Sa pag-aaral sa lalim ng kahulugan ng Sambahin ang ngalan Mo, nabibigyan tayo ng pagkakataong suriin ang ating budhi sa liwanag ng Walang-hanggang Katotohanan. Mula rito, inaanyayahan tayong piliin ito nang buong lakas ng ating kalooban. Ang paulit-ulit na paggawa nito ay humuhubog ng isang gawi, na nagiging birtud, at binabago ng birtud na iyon ang ating mga hangarin upang ituon ang mga ito sa pinakamataas na Kabutihang maaari nating hangarin: ang kaluwalhatian ng Diyos.

Pananampalataya sa Kabanalan ng Diyos

Nagsisimula tayo sa pagninilay sa Makalangit na Herarkiya, na walang tigil na sumisigaw sa Diyos:

“Banal, banal, banal ang Panginoong Diyos na makapangyarihan sa lahat, na noon, ngayon, at siyang darating” (Revelation 4:8).

Ito ba ang iyong panalangin? Kinikilala mo ba ang ganap na kabanalan ng Diyos? Ang bawat banal na katangian at gawa na ating pinagnilayan ay umaakay sa atin sa pagsamba—hindi dahil sa magagawa ng Diyos para sa atin, kundi dahil ang Diyos ay Diyos, na walang-hanggang karapat-dapat sa papuri at pagsamba.

Sa Langit, ang ating walang hanggang kagalakan ay ang pagmasdan ang Beatipikong Pangitain at ipahayag magpakailanman ang kabanalan ng Diyos. Ngunit sa mundong ito, madali tayong madaig ng marami pang ibang alalahanin, pag-asa, at ambisyon. Isantabi muna ang mga ito at tanungin ang iyong sarili:

  • Naniniwala ba ako na ang Diyos ay Banal, Banal, Banal, ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat, na Siyang Noon, Ngayon, at Darating?
  • Ninanais ko bang sambahin Siya nang higit sa lahat?
  • Pinagbibigyan ko ba ang ibang mga pagnanais na nakikipag-agawan sa pinakamataas at pangunahing pagnanais na ito?
  • Handa ba akong magbago at gawing pinakamataas at pinakapangunahing pagpapahayag ng aking buhay ang kaluwalhatian ng Diyos?

Bagaman hindi natin lubusang mauunawaan ang kabuuan ng hiwagang ito habang wala pa tayo sa Langit, mapalalalim natin ang ating pag-unawa sa pamamagitan ng pagninilay sa katotohanang ito at paniniwala rito nang buong lakas.

Pagbibigay ng Luwalhati sa Diyos

Ang paniniwala nang buong lakas ay isang kilos ng kalooban—isang kusang pagpili. Kapag naunawaan na ng ating isip ang kabanalan ng Diyos, dapat nating piliing kumilos. Hindi sapat na sumang-ayon lamang tayo sa katotohanang ang Diyos ay makaitlong Banal; dapat natin itong paniwalaan, ipahayag, at isabuhay nang buong isip, puso, kaluluwa, at lakas:

“Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip.” (Matthew 22:37)

Iniibig natin ang Diyos kapag sinasaliksik natin ang hiwaga ng Kanyang Pagkadiyos, nananalig sa Kanya nang may di-natitinag na pananampalataya, at ipinahahayag ang Kanyang kabanalan—hindi lamang sa panalangin kundi sa bawat isip, salita, at gawa.

Binago ng Kaluwalhatian ng Diyos

Isaalang-alang mo ngayon ang iyong mga pagnanais—ang ilan ay mabuti, ang ilan naman ay wala sa wastong kaayusan. Kung pipiliin nating ibigin ang Diyos nang buong lakas ng ating pagkatao, ang kilos na iyon ng kalooban, na paulit-ulit nating pinaninindigan, ay maghahatid ng pagkakatugma at kaayusan sa ating mga pagnanais. Unti-unti, matutuklasan nating ang kabanalan ng Diyos ay nasa ating isip at puso, sa buong takbo ng ating pang-araw-araw na buhay.

Sa paggawa nito, hinahayaan nating ang bawat mabuting pagnanais ay umalalay at magpasailalim sa pagnanais at panalanging iyon. Mahusay na ipinahahayag ni San Pablo ang pagbabagong nararanasan natin:

“Magalak kayo lagi. Manalangin nang walang patid. Magpasalamat sa lahat ng pagkakataon, sapagkat ito ang kalooban ng Diyos para sa inyo kay Kristo Hesus.” (1 Thessalonians 5:16–18)

Ang gayong buhay ng walang patid na kagalakan at panalangin ay posible lamang kapag lubusang nanunuot ang kabanalan ng Diyos sa ating isip at kalooban, anupa’t nag-aalab tayo para sa Kanya, iniibig Siya nang may di-natitinag at marubdob na debosyon.

Ipanalangin mong magkaroon ka ng ganitong pagnanais. Hayaan mong puspusin ka nito, anupa’t mangibabaw ito sa lahat ng iba pa sa iyong buhay. Sa loob ng kilos na ito ng pagsamba, kung saan ipinahahayag natin ang kaluwalhatian at kabanalan ng Diyos kasama ng buong Mistikong Katawan ni Kristo, natin natatagpuan ang layunin at direksiyon. Nagiging mapapalad tayo, mga dukha sa espiritu, at ginagantimpalaan ng mana sa kayamanan ng pag-ibig at biyaya ng Diyos.

Manalangin tayo:

Ama namin, Ikaw na nasa Langit, nawa’y luwalhatiin at pabanalin ang Iyong pangalan sa akin at sa buong sangnilikha. Kasama ng mga Serapin at ng buong hukbo ng Langit, sumisigaw ako sa Iyo:

“Banal, banal, banal ang Panginoong Diyos na makapangyarihan sa lahat, na noon, ngayon, at siyang darating” (Revelation 4:8).

“Karapat-dapat ang Korderong pinaslang na tumanggap ng kapangyarihan at kayamanan, karunungan at lakas, karangalan at kaluwalhatian at pagpapala…Sa nakaupo sa trono at sa Kordero ang pagpapala at karangalan, kaluwalhatian at kapangyarihan, magpakailanman” (Revelation 5:12–13).

“Ang kaligtasan ay nagmumula sa ating Diyos na nakaupo sa trono, at sa Kordero…Amen. Ang pagpapala at kaluwalhatian, karunungan at pasasalamat, karangalan, kapangyarihan, at lakas ay sumaatin nawang Diyos magpakailanman. Amen” (Revelation 7:10, 12).

“Dakila at kamangha-mangha ang Iyong mga gawa, Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Matuwid at totoo ang Iyong mga daan, O Hari ng mga bansa. Sino ang hindi matatakot sa Iyo, Panginoon, o luluwalhati sa Iyong pangalan? Sapagkat Ikaw lamang ang banal. Darating ang lahat ng bansa at sasamba sa Iyong harapan, sapagkat nahayag na ang Iyong mga matuwid na gawa” (Revelation 15:3–4).

Kabanal-banalang Ama, nawa’y ito ang maging palagi kong panalangin. Nawa’y maluwalhati Ka sa aking buhay at sa buhay ng lahat ng Iyong mga anak, na aking mga kapatid kay Kristo. Sama-sama, nawa’y maging isang koro kami ng papuri at pagsamba, na kumikilala sa Iyong kabanalan, sumasalamin sa Iyong kabanalan, at nagnanais na ang Iyong kabanalan ay makilala at ibigin ng lahat.

Pakadalisayin Mo ang aking puso at gawin Mo akong dukha sa espiritu. Nawa’y talikuran ko ang bawat makasalanang pagkakapit na umaakit sa akin, mapagtagumpayan ang bawat pagtatangkang umasa sa sarili kong lakas, at lubos na umasa sa Iyo.

Puspusin Mo ako ng kaloob ng Espiritu Santo na Pagkatakot sa Panginoon. Habang hinahangad ko nang higit sa lahat na mahayag at maluwalhati ang Iyong kabanalan, nawa’y layuan ko ang bawat kasalanan at lahat ng lumalapastangan sa Iyong Walang-hanggang Kamahalan, dahil sa pag-ibig ko sa Iyo na karapat-dapat sa buong pagmamahal ko.

“Santo, santo, santo ang PANGINOON ng mga hukbo! Ang buong lupa ay puspos ng kanyang kaluwalhatian!” (Isaias 6:3).

Lahat ng kaluwalhatian ay sa Ama, at sa Anak, at sa Espiritu Santo: Kapara noong una, ngayon at magpasawalang-hanggan.

Ama namin, Ikaw na nasa mga Langit, nawa’y maluwalhati at sambahin ang Iyong pangalan sa akin at sa buong sangnilikha. Amen!


Talaan ng mga Nilalaman

Ikatlong Kasunod na Kabanata: Mapasaamin ang Kaharian Mo”

Paperback – Kindle eBook – Audible – Google Play – Apple Books – at iba pa!

Ibahagi ang Pahinang Ito: