அதிகாரம் மூன்று: “உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக”

திருத்தூதரான புனித யோவானின் காட்சியில் வெளிப்படுத்தப்பட்டதுபோல, கடவுள் மும்முறை தூயவர்: “இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்” (திருவெளிப்பாடு 4:8). விவிலிய வழக்கில், “தூயவர், தூயவர், தூயவர்” என மும்முறை எழுப்பப்படும் முழக்கம், கடவுளின் தூய்மையின் நிறைவையும் முழுமையையும் குறிக்கிறது. ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தில், “உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக” என்று செபிக்கும்போது இந்த நிலைவாழும் உண்மையை நாமும் எதிரொலிக்கிறோம். இதன் பொருள், “என்னிலும் படைப்பு முழுவதிலும் உமது பெயர் மகிமைப்படுத்தப்பட்டுத் தூயதெனப் போற்றப்பெறுவதாக” என்பதாகும். இந்த வேண்டுதலால், கடவுளின் தூய்மை முழுமையானது, மாறாதது, நமது மிக உயர்ந்த வணக்கத்திற்கு உரியது என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். செராபீன்கள் இடையறாது அவரை மகிமைப்படுத்துவதுபோல, நாமும் நினைப்பவை, விரும்புபவை, செய்பவை அனைத்திலும் அவரது பெயரைத் தூயதெனப் போற்றி, இடைவிடாத புகழ்ப்பாடலைச் செலுத்த அழைக்கப்படுகிறோம்.

கடவுள் மோசேயிடம் பின்வருமாறு கூறியபோது, தமது தூய்மையை முதன்முதலில் அவருக்கு வெளிப்படுத்தினார்:

“உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவரான நான் தூயவராக இருப்பதால், நீங்களும் தூயவர்களாக இருங்கள்” (லேவியர் 19:2).

பின்னர் இந்தத் தூய்மை இறைவாக்கினர் எசாயாவுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது:

“உயர்ந்து ஓங்கிய அரியணையில் ஆண்டவர் வீற்றிருப்பதை நான் கண்டேன்; அவரது ஆடையின் தொங்கல் கோவிலை நிரப்பியிருந்தது. அவருக்கு மேலே செராபீன்கள் நின்றிருந்தனர்; அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆறு இறக்கைகள் இருந்தன: இரண்டால் தங்கள் முகங்களை மூடிக்கொண்டனர்; இரண்டால் தங்கள் பாதங்களை மூடிக்கொண்டனர்; இரண்டால் பறந்துகொண்டிருந்தனர். ஒருவர் மற்றவரை நோக்கி முழங்கினார்:

‘படைகளின் ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்! மண்ணுலகம் முழுவதும் அவரது மாட்சியால் நிறைந்துள்ளது!’” (எசாயா 6:1–3).

கடவுள் தூயவர், தூயவர், தூயவர் என்னும் இந்த நிலைவாழும் உண்மையே எல்லாச் செபங்களுக்கும் அடித்தளமாகும். ஏனெனில், கடவுளைப் பற்றிய மிக உயர்ந்த உண்மையை இது நிறைவாக வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த உண்மையை உணர்ந்துகொள்வது, செராபீன்களோடு சேர்ந்து வழிபட நம்மை இட்டுச் செல்கிறது; அவர்களின் முடிவில்லாப் புகழ்ப்பாடலில் நம்மையும் இணைக்கிறது. செராபீன்கள் கடவுளை இடையறாது மகிமைப்படுத்துவதுபோல, திருமுழுக்கில் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட புதிய வாழ்வின் வழியாக, அவரது பெயரைத் தொடர்ந்து தூயதெனப் போற்றும் வாழ்வு வாழ நாமும் தனியே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளோம்.

கடவுளுக்காகவே அவரை அன்புசெய்தல்

இந்த அத்தியாயத்தில், “உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக” என்னும் முதல் வேண்டுதலைச் சிந்திக்கிறோம். இந்த வேண்டுதல் நமது மிக உயர்ந்த ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு, அதை நமக்குள் உருவாக்கவும் செய்கிறது. ஏனெனில், நம் வாழ்வின் மாட்சிமிக்க நோக்கத்தை நோக்கி—அதாவது, கடவுளின் மாட்சியையும் அவரது மாட்சியில் நாம் என்றும் பங்குபெறுவதையும் நோக்கி—நமது முழு இருப்பையும் ஒழுங்குபடுத்தி வழிநடத்த இது உதவும்.

இந்த வேண்டுதலில் பயன்படுத்தப்படும் கிரேக்க வினைச்சொல்—hagiasthētō—வரையறையற்ற காலச் செயப்பாட்டு ஏவல் வடிவில் உள்ளது. இது ஆழ்ந்த மரியாதையுடனும் உறுதியுடனும் விடுக்கப்படும் மன்றாட்டு: “உமது பெயர் தூயதாக்கப்படுவதாக!!!” இந்த வினைச்சொல் அவசரத் தேவையை வெளிப்படுத்துவதோடு, கடவுளின் பெயர் படிப்படியாகவோ பகுதியாகவோ அல்லாமல், முழுமையான, நிறைவான செயலாகத் தூயதெனப் போற்றப்பட வேண்டும் என்று வேண்டுகிறது. முன்னுரையில் குறிப்பிட்டபடி, மூன்று வியப்புக்குறிகளைப் பயன்படுத்துவது இந்த மன்றாட்டின் தீவிரத்தை உருவகமாக வெளிப்படுத்துகிறது: இது அவசரத்துடனும், உறுதியுடனும், முழுமையாகவும் செய்யப்படுகிறது. இந்த வேண்டுதலைச் செபிக்கும்போது, கடவுளின் பெயர் மகிமைப்படுத்தப்படுவதற்கு எல்லா மக்களும் கருவிகளாக மாற வேண்டும் என்று கேட்கிறோம்.

அடித்தளமாக விளங்கும் திருமுழுக்கு

நாம் தூயவர்களாகும் முதல் வழி திருமுழுக்கு ஆகும். அதில் பிறப்புநிலைப் பாவம் நீக்கப்பட்டு, நாம் தந்தையின் பிள்ளைகளாகிறோம். இதைக் குறித்து, கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி புனித சிப்ரியானின் சொற்களை மேற்கோள் காட்டுகிறது: 

“தூய்மைப்படுத்துகிறவர் கடவுளே என்பதால், அவரைத் தூய்மைப்படுத்துபவர் யார்? ஆனால், ‘ஆண்டவராகிய நான் தூயவராக இருப்பதால், நீங்கள் எனக்குத் தூயவர்களாக இருக்க வேண்டும்’ என்று அவர் கூறியிருப்பதால், திருமுழுக்கில் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட நாம், எந்நிலைக்கு வரத் தொடங்கியுள்ளோமோ அந்நிலையில் நிலைத்திருக்க நாடி வேண்டுகிறோம். இதை நாள்தோறும் கேட்கிறோம்; ஏனெனில், நாள்தோறும் தவறிவிடும் நாம், தொடர்ந்து தூய்மைப்படுத்தப்படுவதன் வழியாக நம் பாவங்களைக் கழுவிப் போக்குவதற்கு, நாள்தோறும் நமக்குத் தூய்மைப்படுத்துதல் தேவைப்படுகிறது…. இந்தத் தூய்மைப்படுத்துதல் நம்மில் நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனச் செபிக்கிறோம்” (CCC  #2813). 

திருமுழுக்கின் வழியாக நாம் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, பாவத்தின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவது மட்டுமன்றி, கிறிஸ்துவுக்குள் மறைந்தவர்களாகவும் ஆகிறோம். இதனால் தந்தையிடம் அவர் ஏறெடுக்கும் செபம் நமது செபமாகிறது. திருமுழுக்கு அருள் வாழ்வின் நுழைவாயில்; எனவே, மகனாகிய கிறிஸ்து வழியாகவும், அவரோடும், அவரிலும் தந்தைக்கு ஏறெடுக்கப்படும் செப வாழ்வின் நுழைவாயிலும் அதுவே. திருமுழுக்கில் நமக்கு வழங்கப்படும், கிறிஸ்துவுக்கு ஒத்த இந்த நிலையை இழக்க முடியாது. சாவான பாவத்தால் திருமுழுக்கின் அருளை இழக்க நேர்ந்தாலும், நாம் வழிதவறிய பிள்ளைகளாகிவிட்டாலும்கூட, கடவுளின் பிள்ளைகள் என்னும் முத்திரையை என்றென்றும் தாங்கியிருக்கிறோம். தத்தெடுக்கப்பட்ட பிள்ளைகள் என்ற நிலையை நாம் பெற்றிருப்பதற்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், நமது செயல்களில் மகனின் சாயலுக்கு ஒத்தவர்களாக மாறுவதற்கு என்றும் முயல்வது திருமுழுக்கால் நமக்குரிய கடமையாகும். “உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக” என்று செபிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், மகன் வழியாகவும், அவரோடும், அவரிலும் கடவுளுக்கு மகிமை அளிக்கும் அவரது பிள்ளைகளாகத் தூய்மையில் வாழ்வதற்கான நமது திருமுழுக்கு அர்ப்பணிப்பைப் புதுப்பிக்கிறோம்.

திருமுழுக்கின் வழியாக நாம் தனிப்பட்ட தூய்மைப்படுத்துதலை மட்டும் பெறுவதில்லை; கிறிஸ்துவின் வாழ்விலும் தந்தையோடு அவர் நிகழ்த்தும் நிலைவாழும் உரையாடலிலும் இணைக்கப்படுகிறோம். ஆகவே, நமது செபம் நமக்கு மட்டுமே உரியதல்ல—அது தலையும் தலைமைக் குருவுமாகிய கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றித்துள்ள மறையுடலின் செபமாகும்.

கிறிஸ்துவில் தந்தையிடம் செபித்தல்

இயேசு கடவுளாக இருந்தாலும், அவரே தந்தையின் தூய்மையைப் பறைசாற்றி, நாமும் அவ்வாறு செய்யக் கற்றுக்கொடுத்தார். ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் முதல் வேண்டுதல், கிறிஸ்துவின் உள்ளத்தில் கனன்றுகொண்டிருக்கும் ஏக்கத்தோடு நம்மை இணைக்கிறது. அவரது முழு வாழ்வும் பலியும் தந்தையின் மாட்சியை நோக்கியே அமைந்திருந்தன.

இயேசு தமது திருப்பாடுகளுக்குச் சற்றுமுன் இவ்வாறு இறைவேண்டல் செய்தார்: “தந்தையே, உமது பெயரை மாட்சிப்படுத்தும்.” (யோவான் 12:28). இந்த இறைவேண்டல் அவரது வாழ்வு முழுவதும் எதிரொலித்து, நமது இறைவேண்டலுக்கு ஒரு முன்மாதிரியை அளித்தது.

தோட்டத்தில், தாம் கைது செய்யப்படுவதற்குச் சற்றுமுன், இயேசு தந்தையை மாட்சிப்படுத்தி, தம்மை மாட்சிப்படுத்துமாறு தந்தையிடம் வேண்டினார். யோவான் நற்செய்தியின் 17-ஆம் அதிகாரத்தில் இடம்பெறும் இந்த இறைவேண்டல், இயேசுவின் தலைமைக் குருத்துவ இறைவேண்டல் என அழைக்கப்படுகிறது. ஆண்டவர் கற்றுத் தந்த இறைவேண்டலின் முதல் மன்றாட்டைப் பற்றி நாம் அறிய வேண்டிய அனைத்தையும் இது முழுமையாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. இயேசு இவ்வாறு இறைவேண்டல் செய்தார்:

“தந்தையே, நேரம் வந்துவிட்டது. உம் மகன் உம்மை மாட்சிப்படுத்தும்படி, நீர் அவரை மாட்சிப்படுத்தும். நீர் அவரிடம் ஒப்படைத்த அனைவருக்கும் அவர் நிலைவாழ்வு அளிக்கும்பொருட்டு, மனிதர் அனைவர்மீதும் அவருக்கு அதிகாரம் அளித்துள்ளீர். ஒரே உண்மைக் கடவுளாகிய உம்மையும், நீர் அனுப்பிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் அவர்கள் அறிவதே நிலைவாழ்வு. நீர் என்னிடம் ஒப்படைத்த பணியை நிறைவேற்றி, நான் உம்மை மண்ணுலகில் மாட்சிப்படுத்தினேன். தந்தையே, உலகம் தோன்றுமுன் நான் உம்மோடு கொண்டிருந்த மாட்சியால் இப்போது என்னை உம்மோடு மாட்சிப்படுத்தும்.” (யோவான் 17:1–5).

“உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக” என்று நாம் இறைவேண்டல் செய்யும்போது, அனைத்திலும் தந்தை மாட்சிப்படுத்தப்படுவதைக் காணவும், மகனோடு அந்த மாட்சியில் பங்குபெறவும் கிறிஸ்துவே கொண்டிருக்கும் ஏக்கத்தில் நாம் இணைகிறோம். கடவுளின் தூய்மையை நாம் வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்வதோடு நிற்காமல், இயேசுவோடு ஒன்றித்து, அதை வெளிப்படுத்திப் பறைசாற்றும் வகையில் வாழ நம்மையே அர்ப்பணிக்கிறோம். இதனால்தான் இந்த மன்றாட்டுடன் இறைவேண்டலைத் தொடங்க நம் ஆண்டவர் நமக்குக் கற்பிக்கிறார்—ஏனெனில், கடவுள் மாட்சிப்படுத்தப்படுவதே நமது மிக உயர்ந்த விருப்பமாக இருக்க வேண்டும்.

“இந்த மன்றாட்டு மற்ற அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. இதைத் தொடர்ந்து வரும் ஆறு மன்றாட்டுகளைப் போலவே, இதுவும் கிறிஸ்துவின் இறைவேண்டலால் நிறைவேறுகிறது. இயேசுவின் பெயரால் செய்யப்படும்போது, நம் தந்தையை நோக்கிய இறைவேண்டல் நமது இறைவேண்டலாகிறது. தமது குருத்துவ இறைவேண்டலில் இயேசு இவ்வாறு வேண்டுகிறார்: ‘தூய தந்தையே, நீர் எனக்கு அளித்தவர்களை உமது பெயரால் காத்தருளும்’” (கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி #2815).

“நம்” தந்தை தூயவர் எனப் போற்றப்பெறுவாராக

இயேசுவோடு ஒன்றித்து நாம் இறைவேண்டல் செய்யும்போது, தமது சொந்தத் தேவைகளை மட்டும் நாடும் ஒருவராகத் தனிமையில் நாம் வேண்டுவதில்லை. கிறிஸ்துவில் நாம் செய்யும் இறைவேண்டல், நம்மை அவரோடும் கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்கள் அனைவரோடும் ஒன்றிணைக்கிறது.

ஆண்டவர் கற்றுத் தந்த இறைவேண்டல் வெறுமனே எனது தனிப்பட்ட இறைவேண்டல் மட்டுமல்ல; அது தந்தையை நோக்கி எழும் நமது இறைவேண்டல்: விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, என்னிலும் படைப்பு முழுவதிலும் உமது பெயர் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டுத் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக. இந்த மன்றாட்டை நாம் முறையாக வேண்டினால், மக்கள் அனைவரும் கடவுளின் தூய்மையை அறிந்து, அன்புசெய்து, ஆராதிக்க வேண்டும் என மன்றாடும் பிறரன்போடு அதை வேண்டுகிறோம். இந்த மன்றாட்டிலிருந்து அதன் சமூகப் பரிமாணத்தை நாம் பிரிக்க முடியாது; அவ்வாறு பிரித்தால், அது கிறிஸ்துவில் செய்யப்படும் இறைவேண்டலாக இருக்காது. இயேசு தமது தலைமைக் குருத்துவ இறைவேண்டலைத் தொடர்ந்தபோது, இந்தச் சமூகப் பரிமாணத்திற்காக அழகுற இவ்வாறு வேண்டினார்:

“நீர் உலகிலிருந்து பிரித்து என்னிடம் ஒப்படைத்தவர்களுக்கு உமது பெயரை வெளிப்படுத்தினேன். அவர்கள் உமக்கு உரியவர்களாய் இருந்தார்கள்; நீர் அவர்களை என்னிடம் ஒப்படைத்தீர்; அவர்களும் உமது வார்த்தையைக் கடைப்பிடித்தார்கள். நீர் எனக்குக் கொடுத்த அனைத்தும் உம்மிடமிருந்தே வந்தன என்பதை இப்போது அவர்கள் அறிந்துள்ளனர். ஏனெனில், நீர் எனக்குக் கொடுத்த வார்த்தைகளை நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்தேன்; அவர்களும் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, நான் உம்மிடமிருந்து வந்தேன் என்பதை உண்மையாக அறிந்து, நீரே என்னை அனுப்பினீர் என்று நம்பியுள்ளனர். நான் அவர்களுக்காக வேண்டுகிறேன். உலகிற்காக அல்ல, நீர் என்னிடம் ஒப்படைத்தவர்களுக்காகவே வேண்டுகிறேன்; ஏனெனில், அவர்கள் உமக்கு உரியவர்கள். என்னுடையவை அனைத்தும் உம்முடையவை; உம்முடையவை அனைத்தும் என்னுடையவை. அவர்களில் நான் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளேன்” (யோவான் 17:6–10).

தோட்டத்தில் இயேசு யாருக்காக இறைவேண்டல் செய்தாரோ, அவர்களுள் நாமும் அடங்குகிறோம். அவரது இறைவேண்டலோடு நம்மை ஒன்றிணைத்துக்கொள்ளும்போது, இயேசு செய்ததுபோலவே, நாமும் கிறிஸ்துவில் நம் சகோதர சகோதரிகளாக இருப்பவர்களுக்காக வேண்டுகிறோம். எனினும், நமது இறைவேண்டல் அத்துடன் நின்றுவிடுவதில்லை. இயேசு தமது இறைவேண்டலைத் தொடர்ந்தபோது, நம் வழியாகவும் நமது சாட்சியத்தின் வழியாகவும் நம்பிக்கைக்கு வரப்போகிறவர்களுக்காக வேண்டினார். எனவே, நம் தந்தையின் பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெற வேண்டும் என்று வேண்டுவது, எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கைக்கு வரப்போகிற அனைவருக்காகவும் நாம் வேண்டுவதைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு, இது நம்பிக்கையோடு எதிர்நோக்கும் இறைவேண்டலாகிறது:

“நான் இவர்களுக்காக மட்டும் அல்ல, இவர்களது வார்த்தையின் வழியாக என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்ளப்போகிறவர்களுக்காகவும் வேண்டுகிறேன். தந்தையே, நீர் என்னுள்ளும் நான் உம்முள்ளும் இருப்பதுபோல, அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாய் இருப்பார்களாக. நீரே என்னை அனுப்பினீர் என்று உலகம் நம்பும்படி, அவர்களும் நம்முள் இருப்பார்களாக” (யோவான் 17:20–21).

கடவுளின் திருப்பெயர்

கடவுளின் “பெயர்” தூயது எனப் போற்றப்பெற வேண்டும் என்று நாம் ஏன் வேண்டுகிறோம்? விவிலிய மரபில், ஒருவருடைய பெயர் அவரது அடிப்படை இயல்பையும் பண்பையும் பணியையும் வெளிப்படுத்துகிறது. பழைய ஏற்பாட்டில், கடவுள் ஆபிராமுக்குத் தோன்றி இவ்வாறு கூறினார்: “நானே எல்லாம் வல்ல கடவுள். என் திருமுன் நடந்து, குற்றமற்றவராய் இரு. உனக்கும் எனக்கும் இடையே என் உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்தி, உன்னைப் பெரிதும் பலுகிப் பெருகச் செய்வேன்” (தொடக்க நூல் 17:1–2). பின்னர் கடவுள் ஆபிராமின் பெயரை ஆபிரகாம் என்று மாற்றினார்: “இனி நீ ஆபிராம் என அழைக்கப்படமாட்டாய்; உன் பெயர் ஆபிரகாம் என இருக்கும். ஏனெனில், நான் உன்னைப் பல நாடுகளின் தந்தையாக்குகிறேன்” (தொடக்க நூல் 17:5).

எபிரேய மொழியில், “ஆபிராம்” என்பதற்கு “மேன்மைமிக்க தந்தை” என்றும், “ஆபிரகாம்” என்பதற்கு “பெருந்திரளான மக்களின் தந்தை” என்றும் பொருள். இந்தப் பெயர் மாற்றம் வெறுமனே ஒரு புதிய பெயரைச் சூட்டுவது அல்ல; மாறாக, அடையாளத்திலும் பணியிலும் கடவுள் நிகழ்த்தும் மாற்றமாகும். அதேபோல், புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசு சீமோனுக்கு “பாறை” என்று பொருள்படும் பேதுரு என்னும் பெயரைச் சூட்டுகிறார். இது திருஅவையில் அவர் அடித்தளமாக விளங்கும் பங்கைக் குறிக்கிறது. இந்த இரு நிகழ்வுகளிலும், ஒரு பெயர் என்பது ஓர் அழைப்பையும், கடவுள் வழங்கும் வாழ்க்கைப் பணியையும், ஓர் அடையாளத்தையும் குறிக்கிறது.

திருவிவிலியத்தில் கடவுளின் பெயர் என்பது ஒரு பெயரோ பட்டமோ மட்டுமல்ல; அது அவருடைய இருப்பையே வெளிப்படுத்துகிறது. மோசேயிடம், “இருக்கின்றவராக இருக்கின்றவர் நானே” (YHWH) என்று அவர் அறிவிக்கும்போது, நித்தியமானதும், தாமாகவே இருப்பதும், மாறாததுமான தமது இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆகவே, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தில் கடவுளின் பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெற வேண்டும் என்று நாம் செபிக்கும்போது, எல்லையற்ற தூய்மையும் மாறாத தன்மையும் கொண்ட அவருடைய இறைச் சாராம்சத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

கடவுளின் பெயரை மதித்துப் புனிதப்படுத்துவது என்பது முதன்மையாக, அவருக்காகவே அவரை அன்பு செய்வதாகும். அவர் நமக்குக் காட்டும் நன்மைக்காக நன்றி செலுத்துவது முக்கியமானது என்றாலும், உண்மையான அன்பு அவருடைய கொடைகளைக் கடந்து, அவரையே அன்பு செய்கிறது. மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளின் மாட்சியை நாடுவதே அன்பின் மிக உயர்ந்த செயல் என்று புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ் கற்பிக்கிறார்; இதுவே முதல் மன்றாட்டின் சாரம். கடவுளின் மாட்சியை விரும்புவதும், அதையே நம் விருப்பமாகக் கொள்வதும் நம் வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. வேறு எதையும் கேட்பதற்கு முன்பாக, அவருடைய தூய்மை அறியப்படவும், மதிக்கப்படவும், ஆராதிக்கப்படவும் நாம் ஏங்குகிறோம். கடவுள் இன்னும் தூய்மையடைய வேண்டும் என்று நாம் செபிக்கவில்லை—அவர் ஏற்கெனவே எல்லையற்ற தூய்மை உள்ளவராக இருக்கிறார். மாறாக, நாமும் படைப்புகள் அனைத்தும் அவருடைய தூய்மையை உரிய முறையில் உணர்ந்து, ஆராதித்து, பறைசாற்ற வேண்டும் என்றே செபிக்கிறோம்.

இந்த மன்றாட்டு, கடவுளின் பெயரைச் சொல்லால் மதிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அவருடைய தூய்மை நம் உள்ளங்களையும் செயல்களையும் மாற்றியமைக்க இடமளித்து, நம் வாழ்வில் அவரது பெயரைப் புனிதப்படுத்த நம்மை அழைக்கிறது. அவருடைய பெயரைத் தூயது எனப் போற்றும்போது, அவருடைய தூய்மை நம்மைப் புனிதப்படுத்த நாம் இடமளிக்கிறோம். இவ்வாறு அது நம்மை இன்னும் அதிகமாக அவரைப் போன்றவர்களாக்குகிறது; அதனால் நாம் செய்யும் அனைத்திலும் கடவுளின் தூய்மையை உணர்ந்து, பறைசாற்றி, பிரதிபலிக்க முடிகிறது. வாழ்வில் இதைவிடப் பெரிய முயற்சி எதுவும் இருக்க முடியாது!

உறுதியான அடித்தளம்

உறுதியான அடித்தளம் இல்லாத கட்டடம் இடிந்துவிழுவது போலவே, மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளின் மாட்சியை நாடும் விருப்பத்தின் மீது நம் ஆன்மிக வாழ்வு நிலைகொள்ளாவிட்டால், அதுவும் இடிந்துவிழும்.

வானளாவிய ஒரு மாபெரும் கட்டடத்தை வடிவமைக்கும் கட்டடக் கலைஞராக நீங்கள் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். ஞானமுள்ள ஒரு கட்டடக் கலைஞர், “அடித்தளத்தை யாரும் பார்ப்பதில்லை; எனவே அது அவ்வளவு முக்கியமானது என்று நான் நினைக்கவில்லை” என்று ஒருபோதும் சொல்லமாட்டார். அவ்வாறு செயல்படுவது பின்னாளில் பேரழிவு விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.

மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளின் தூய்மையை மாட்சிப்படுத்த வேண்டும் என்ற விருப்பத்தின் மீது நம் ஆன்மிக வாழ்வு கட்டியெழுப்பப்படாவிட்டால், நம்பிக்கையின் மற்ற ஒவ்வொரு கூறும் தன் சரியான நிலையிலிருந்து விலகிப்போகும் ஆபத்து உள்ளது. உன்னத நன்மையே ஆன கடவுளை அவ்வாறு அணுகாமல், வெறும் கொடைகளை வழங்குபவராக மட்டுமே நாம் அணுகும் ஆபத்தும் உள்ளது.

நம் செபம் மற்றும் வாழ்வின் அடித்தளம், அவருடைய பெயரின் மாட்சியையும் கடந்து செல்கிறது; கடவுளின் முழு ஆளுமையையே நம் அன்புக்கும் ஆராதனைக்கும் மையமாகக் கொள்ள நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்—கடவுளின் மாட்சிக்காக, கடவுளுக்காக மட்டுமே; ஏனெனில், கடவுள் எல்லா மாட்சிக்கும் அன்புக்கும் உரியவர். திருஅவையின் மறைக்கல்வி கற்பிப்பதுபோல, இந்த மன்றாட்டு “அவருக்காகவே அவரை நோக்கி நம்மைக் கொண்டுசெல்கிறது” (CCC 2804); இவ்வாறு “அவருடைய இறைத்தன்மையின் ஆழ்ந்த மறைபொருளில்” நம்மை ஆழ்த்துகிறது (CCC 2807).

புனித லொயோலா இஞ்ஞாசியார், தமது தலைசிறந்த ஆன்மிகப் படைப்பான ஆன்மிகப் பயிற்சிகள் என்னும் நூலில், “கொள்கையும் அடித்தளமும்” என்று தாம் அழைக்கும் பகுதியில் இதே உண்மையைக் கற்பிக்கிறார். அவர் இவ்வாறு தொடங்குகிறார்: “நம் ஆண்டவராகிய கடவுளைப் புகழவும், அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தவும், அவருக்குப் பணிபுரியவும், இவற்றின் வழியாகத் தன் ஆன்மாவை மீட்கவும் மனிதன் படைக்கப்பட்டிருக்கிறான்…” பாறையாலான அடித்தளம் ஒரு கட்டடத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்துவது போல, “நம் ஆன்மாக்களை மீட்கும்” அடித்தளம், “நம் ஆண்டவராகிய கடவுளைப் புகழ்வதும், அவருக்கு வணக்கம் செலுத்துவதும், அவருக்குப் பணிபுரிவதும்” ஆகும். இந்த இலக்கே நம் மிக உயர்ந்த விருப்பமாக இருக்கும்போது, நம் வாழ்வு முழுவதும் உறுதியான அடித்தளத்தில் நிலைகொள்கிறது.

இந்த அடிப்படையான விருப்பம், கடவுளுக்கு முன்பாக நமக்கு நாமே நேர்மையாக இருக்கும் ஒரு செயலுமாகும். கடவுள் தமது மகத்துவத்தையும் தூய்மையையும் நிறைவையும் ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறார். இந்த நித்திய உண்மையை நாம் அறிக்கையிடுவது அவருடைய நலனுக்காக அல்ல, நம் நலனுக்காகவே.

இந்த முதல் மன்றாட்டு மற்ற அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. செபத்தின் எஞ்சிய பகுதிகளின் இலக்கும் நோக்கமும் இதுவே. அடுத்துவரும் அத்தியாயங்களில் நாம் காணப்போவதுபோல, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் மற்ற எல்லா வேண்டுதல்களும்—உமது ஆட்சி வருக, உமது திருவுளம் நிறைவேறுக, எங்கள் அன்றாட உணவை இன்று எங்களுக்குத் தாரும் போன்றவை—இறுதியில் இந்த முதல் விருப்பத்தின் நிறைவேற்றத்திற்கே உதவுகின்றன. அதனால்தான், நாம் தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்லும்போது, மீண்டும் மீண்டும் இந்த மன்றாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுவோம். எடுத்துக்காட்டாக:

• நம் வாழ்வில் கடவுளின் பெயர் உண்மையாகவே தூயது எனப் போற்றப்பெற்றால், அவரது ஆட்சி நம்மில் உண்மையாகவே நிலவுகிறது. 
• அவருடைய பெயர் உண்மையாகவே தூயது எனப் போற்றப்பெற்றால், அவரது திருவுளம் நம்மிலும் நம் வழியாகவும் உண்மையாகவே நிறைவேறுகிறது. 
• அவருடைய பெயர் உண்மையாகவே தூயது எனப் போற்றப்பெற்றால், நமக்குத் தேவையானவை அனைத்தும்—ஆன்மிகத் தேவைகளும் பொருள்சார் தேவைகளும்—உண்மையாகவே உரிய பற்றற்ற மனநிலையுடனும் நன்றியுடனும் பெற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.

தூய ஆவியாரின் கொடை: இறையச்சம்

“உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக” என்னும் மன்றாட்டை, இறையச்சம் எனப்படும் தூய ஆவியாரின் கொடையுடன் புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாஸும் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். இந்தக் கொடை ஆன்மிக வாழ்வின் அடித்தளமாக அமைந்து, கடவுளின் எல்லையற்ற தூய்மைக்கு முன்பாக ஆழ்ந்த வணக்க உணர்வையும், வியப்புடன் கூடிய அச்சத்தையும், அன்பையும் ஆன்மாவில் ஊட்டுகிறது.

இறையச்சம் என்னும் கொடை பின்வருவனவற்றைச் செய்ய ஆன்மாவைத் தூண்டுகிறது:

• மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளின் மாட்சியை நாடுதல்.
• வெறுமனே தண்டனைக்கு அஞ்சுவதால் அல்ல, கடவுள்மீது கொண்ட அன்பினால் பாவத்தைத் தவிர்த்தல்.
• பணிவும் வியப்பும் கலந்த அச்சத்துடன் அவருடைய தூய்மைக்கு வணக்கம் செலுத்துதல்.
• சொல்லிலும் செயலிலும் விருப்பத்திலும் அவருடைய பெயரை மாட்சிப்படுத்துதல்.

இறையச்சம் இரண்டு நிலைகளில் செயல்படுகிறது:

அடிமைக்குரிய அச்சம் (தொடக்க நிலை):

• பாவத்திற்காகக் கடவுள் அளிக்கும் தண்டனைக்கு அஞ்சுகிறது.
• கடவுளின் நீதியைக் குறித்து மனச்சான்றை விழிப்படையச் செய்கிறது.
• விளைவுகளுக்கு அஞ்சிப் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியும் குழந்தையின் நிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
• மனமாற்றத்திற்கு வழிவகுக்கலாம்; ஆனால், தன்னையே மையமாகக் கொண்டிருப்பதால் நிறைவற்றதாகவே இருக்கிறது.

பிள்ளைக்குரிய இறையச்சம் (இந்தக் கொடையின் நிறைவு):

• பாவம் தந்தையைப் புண்படுத்துவதால் அதற்கு அஞ்சும் முதிர்ந்த அன்போடு கடவுளைப் போற்றுகிறது.
• பாவத்தின் விளைவுகளுக்காக அல்ல, கடவுளின் எல்லையற்ற தூய்மையின்மீது கொண்ட அன்பினால் பாவத்தைத் தவிர்க்கிறது.
• அன்பிலிருந்து ஊற்றெடுத்து, ஞானத்தின் அடித்தளமாக அமைகிறது.
• நீதிமொழிகள் 9:10 கூறும் உண்மைக்கு நம்மை வழிநடத்துகிறது: “ஆண்டவருக்கு அஞ்சுதலே ஞானத்தின் தொடக்கம்; தூயவரை அறிதலே மெய்யுணர்வு.”

“உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக” என்று நாம் செபிக்கும்போது, நாம் வேண்டுவது:

• கடவுளின் தூய்மை உரிய முறையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, மகிமைப்படுத்தப்பட்டு, மதித்துப் போற்றப்பட வேண்டும்.
• அனைத்திலும் அவர் மகிமைப்படுத்தப்படுவதைக் காண ஏங்கும் இறையன்பால் நம் இதயங்கள் பற்றியெரிய வேண்டும்.
• அவரது பெயர் போற்றப்படும்போது மகிழ்ந்தும், அது அவமதிக்கப்படும்போது வருந்தியும், நாம் தூய இறையச்சத்தில் வளர வேண்டும்.
• அவரது மாண்பைக் காப்பதில் பேரார்வமும், பிறர் அவரை மகிமைப்படுத்தும்போது மகிழ்ச்சியும் நம்மை நிறைக்க வேண்டும்.

இந்த முதல் மன்றாட்டு நமக்கு விடுக்கும் அழைப்பு:

• கடவுளின் தூய்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, ஆராதித்து, நம் வாழ்வில் பிரதிபலித்தல்.
• திருமுழுக்கில் நாம் பெற்ற அழைப்பின் மாண்புக்கேற்ப வாழ்தல்.
• நம் வாழ்வு அவரது பெயரை மகிமைப்படுத்தும்படி தூய இறையச்சத்தை வளர்த்தல்.

பேறுபெற்ற நிலை: “உள்ளத்தில் ஏழையர் பேறுபெற்றோர்”

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாரும் ஆண்டவரின் வேண்டுதலின் முதல் மன்றாட்டை, பேறுபெற்றோர் குறித்த முதல் கூற்றுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள்: “உள்ளத்தில் ஏழையர் பேறுபெற்றோர்; ஏனெனில் விண்ணரசு அவர்களுக்குரியது” (மத்தேயு 5:3). கடவுளின் தூய்மையை உரிய முறையில் ஏற்றுக்கொண்டு மகிமைப்படுத்துவது ஆன்மிக ஏழ்மையிலிருந்து தொடங்குகிறது என்பதை இந்தத் தொடர்பு வெளிப்படுத்துகிறது. தன்னையே வெறுமையாக்கும் இந்த நிலை, அருளைப் பெற ஆன்மாவை ஆயத்தப்படுத்தி, நமக்குள் கடவுளின் ஆட்சி நிலைபெற இடமளிக்கிறது.

மத்தேயு நற்செய்தியில், “உள்ளத்தில் ஏழையராக” இருப்பது என்பது, கடவுளையே முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதற்காகத் தன்னையே நம்பியிருப்பதைத் தாழ்மையுடன் விட்டுவிடுவதைக் குறிக்கிறது. நமக்கென்று நாமாகக் கொண்டிருப்பது எதுவுமில்லை; அனைத்தையும் அவரிடமிருந்தே பெறுகிறோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே இது. உள்ளத்தின் இந்த ஏழ்மை, எல்லா நம்பிக்கைக்கும் மாண்புக்கும் தகுதியான ஒரே கடவுளிடம் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை வளர்க்கிறது.

கடவுளின் தூய்மை நம்மில் மகிமைப்படும்படி, செருக்கையும் தன்னிறைவு மனப்பான்மையையும் துறந்து, உண்மையான ஆன்மிக ஏழ்மையில் வாழ வேண்டும் என்ற நம் ஆவலை இந்தச் செபம் வெளிப்படுத்துகிறது. உள்ளத்தின் இந்த ஏழ்மையை ஏற்றுக்கொள்வோர் விண்ணரசை உரிமைப்பேறாகப் பெறுகிறார்கள். ஏனெனில், அவர்களில் கடவுளின் பெயர் உரிய முறையில் மகிமைப்படுத்தப்படுகிறது; அவரது தூய்மை ஆட்சி செய்கிறது; அவரது அரசு அவர்களுடைய இதயங்களில் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது. இவ்வாறு, “உள்ளத்தில் ஏழையர்” என்பவர்கள், அவரது தூய்மை தங்களுக்குள் ஆட்சி செய்யும்படி தங்களையே முற்றிலும் வெறுமையாக்குவதன் வழியாக, கடவுளின் பெயரை மிக நிறைவாகத் தூயதெனப் போற்றுகிறார்கள். அடித்தளமாக விளங்கும் இந்த ஆவல் சரியாக நெறிப்படுத்தப்பட்டதும், அடுத்த மாபெரும் ஏக்கத்தை நோக்கி நாம் செல்லலாம்: “உமது ஆட்சி வருக.”

நம் விருப்பங்களைச் சீரமைத்தல்

நாம் மேற்கொள்ளும் பயிற்சிகளிலேயே மிக முக்கியமானதாக இருக்கக்கூடிய இந்தப் பயிற்சியில், நம் அறிவையும் சித்தத்தையும் ஆவல்களையும் ஆண்டவரின் வேண்டுதலின் முதல் மன்றாட்டுக்கு ஏற்ப எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்வது என்பதைச் செப மனநிலையில் சிந்திப்போம்.

நாம் அறிவிலிருந்து தொடங்குகிறோம். உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக என்பதன் ஆழமான பொருளைக் கற்றறிவதன் வழியாக, நித்திய உண்மையின் ஒளியில் நம் மனச்சான்றை ஆய்வு செய்யும் வாய்ப்பு நமக்கு அளிக்கப்படுகிறது. அங்கிருந்து, நம் சித்தத்தின் முழு வலிமையோடும் அதைத் தேர்ந்தெடுக்க அழைக்கப்படுகிறோம். மீண்டும் மீண்டும் அவ்வாறு செய்வது ஒரு பழக்கத்தை உருவாக்குகிறது; அந்தப் பழக்கம் ஒரு நற்பண்பாக மாறுகிறது. அந்த நற்பண்பு, நாம் நாடக்கூடிய மிக உயர்ந்த நன்மையான கடவுளின் மகிமையை நோக்கிய ஆவல்களாக நம் ஆவல்களை மாற்றுகிறது.

கடவுளின் தூய்மையில் நம்பிக்கை கொள்ளுதல்

இடையறாது கடவுளை நோக்கிப் பின்வருமாறு முழங்கும் விண்ணக வானதூதர் அணிகளைச் சிந்திப்பதிலிருந்து தொடங்குவோம்:

“இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல ஆண்டவராகிய கடவுள் தூயவர், தூயவர், தூயவர்” (திருவெளிப்பாடு 4:8).

இதுவே உங்கள் செபமாக இருக்கிறதா? கடவுளின் நிறைவான தூய்மையை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா? நாம் சிந்தித்த ஒவ்வொரு இறைப் பண்பும் செயலும் நம்மை வழிபாட்டிற்கு இட்டுச் செல்கின்றன. கடவுள் நமக்காக என்ன செய்ய முடியும் என்பதால் அல்ல; மாறாக, கடவுள் கடவுளாகவே இருப்பதாலும், புகழ்ச்சிக்கும் ஆராதனைக்கும் எல்லையற்ற வகையில் தகுதியுடையவராக இருப்பதாலுமே அவ்வாறு இட்டுச் செல்கின்றன.

விண்ணகத்தில், இறைவனின் பேரின்பக் காட்சியைக் கண்டு, அவரது தூய்மையை என்றென்றும் பறைசாற்றுவதே நம் நித்திய மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். ஆனால் இவ்வுலகில், வேறு பல கவலைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் இலட்சியங்களும் எளிதில் நம்மை முழுமையாக ஆட்கொள்கின்றன. அவற்றைச் சற்றுநேரம் ஒதுக்கிவிட்டு, உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:

• கடவுள் தூயவர், தூயவர், தூயவர் என்றும், இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் என்றும் நான் நம்புகிறேனா?
• எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரை ஆராதிக்க நான் விரும்புகிறேனா?
• உயர்ந்ததும் முதன்மையானதுமான இந்த விருப்பத்தின் இடத்தைப் பிடிக்கப் போட்டியிடும் பிற விருப்பங்களுக்கு நான் இடமளிக்கிறேனா?
• நான் மாறவும், கடவுளின் மாட்சியைப் பறைசாற்றுவதே என் வாழ்வின் மிக உயர்ந்த, அடிப்படையான முழக்கமாக அமையச் செய்யவும் தயாராக இருக்கிறேனா?

விண்ணகத்தை அடையுமுன் இம்மறைபொருளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது நமது அறிவுக்கு எட்டாததாக இருந்தாலும், இந்த உண்மையைத் தியானித்து, நம் முழு ஆற்றலோடும் அதை நம்புவதன் வழியாக நமது புரிதலை ஆழப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.

கடவுளுக்கு மாட்சி செலுத்துதல்

நம் முழு ஆற்றலோடும் நம்புவது நமது விருப்பாற்றலின் செயல்—சிந்தித்துச் செய்யும் ஒரு தேர்வு. கடவுளின் தூய்மையை நம் மனம் புரிந்துகொண்டவுடன், அதற்கேற்பச் செயல்பட நாம் தேர்ந்துகொள்ள வேண்டும். கடவுள் மூன்று முறை தூயவர் எனப் போற்றப்படுகிறார் என்ற கருத்தை வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்வதோடு நாம் நின்றுவிடுவதில்லை; நம் முழு மனத்தோடும் இதயத்தோடும் ஆன்மாவோடும் ஆற்றலோடும் அதை நம்பி, பறைசாற்றி, வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்:

“உன் முழு இதயத்தோடும், உன் முழு ஆன்மாவோடும், உன் முழு மனத்தோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் அன்பு செலுத்துவாயாக.” (மத்தேயு 22:37)

கடவுள் யார் என்னும் மறைபொருளை ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் அவரை நம்பி, செபத்தில் மட்டுமல்லாமல் ஒவ்வோர் எண்ணத்திலும் சொல்லிலும் செயலிலும் அவரது தூய்மையைப் பறைசாற்றும்போது நாம் அவரிடம் அன்பு செலுத்துகிறோம்.

கடவுளின் மாட்சியால் உருமாற்றம் பெறுதல்

இப்போது உங்கள் விருப்பங்களைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்—சில நல்லவை, சில முறைகெட்டவை. நம் இருப்பின் முழு ஆற்றலோடும் கடவுளை அன்புசெய்ய நாம் தேர்ந்துகொண்டால், மீண்டும் மீண்டும் உறுதிசெய்யப்படும் அந்த விருப்பாற்றலின் செயல், நம் விருப்பங்களில் இணக்கத்தையும் ஒழுங்கையும் ஏற்படுத்தும். படிப்படியாக, நம் அன்றாட வாழ்வு முழுவதிலும் கடவுளின் தூய்மை நம் மனங்களிலும் இதயங்களிலும் இருப்பதைக் காண்போம்.

இவ்வாறு செய்வதன் வழியாக, ஒவ்வொரு நல்ல விருப்பமும் அந்த விருப்பத்திற்கும் செபத்திற்கும் துணையாகவும் அவற்றிற்குக் கீழ்ப்பட்டதாகவும் அமைய நாம் இடமளிக்கிறோம். நாம் அனுபவிக்கும் இந்த உருமாற்றத்தைப் புனித பவுல் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறார்:

“எப்போதும் மகிழ்ச்சியாயிருங்கள். இடைவிடாமல் செபியுங்கள். எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் நன்றி செலுத்துங்கள்; ஏனெனில், கிறிஸ்து இயேசுவில் உங்களுக்கெனக் கடவுள் கொண்டுள்ள திருவுளம் இதுவே.” (1 தெசலோனிக்கர் 5:16–18)

கடவுளின் தூய்மை நம் மனங்களிலும் விருப்பாற்றலிலும் ஆழமாக ஊடுருவி, அவர்மீது பேரார்வம் கொண்டவர்களாகவும், அசைக்க முடியாத, fervent பக்தியுடன் அவரை அன்புசெய்பவர்களாகவும் நாம் மாறும்போதுதான், இடைவிடாத மகிழ்ச்சியும் செபமும் நிறைந்த இத்தகைய வாழ்வு சாத்தியமாகும்.

இந்த விருப்பத்திற்காகச் செபியுங்கள். உங்கள் வாழ்வில் மற்ற அனைத்தையும் பின்னுக்குத் தள்ளி, அது உங்களை முழுமையாக ஆட்கொள்ள இடமளியுங்கள். கிறிஸ்துவின் மறையுடல் முழுவதுடனும் இணைந்து கடவுளின் மாட்சியையும் தூய்மையையும் பறைசாற்றும் இந்த ஆராதனைச் செயலில்தான் நாம் வாழ்வின் நோக்கத்தையும் திசையையும் கண்டடைகிறோம். நாம் பேறுபெற்றவர்களாகவும் எளிய உள்ளத்தோராகவும் ஆகிறோம்; கடவுளின் அன்பும் அருளும் என்னும் செல்வங்களை உரிமைப்பேறாகப் பெறுகிறோம்.

செபிப்போமாக:

விண்ணுலகில் இருக்கும் எங்கள் தந்தையே, உமது பெயர் என்னிலும் படைப்பு அனைத்திலும் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டுத் தூயதெனப் போற்றப்படுவதாக. செராபீன்களோடும் விண்ணகப் படைகள் அனைத்தோடும் இணைந்து நான் உம்மை நோக்கி முழங்குகிறேன்:

“இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல ஆண்டவராகிய கடவுள் தூயவர், தூயவர், தூயவர்” (திருவெளிப்பாடு 4:8).

“வல்லமையும் செல்வமும் ஞானமும் ஆற்றலும் பெருமையும் மாட்சியும் போற்றுதலும் பெறுவதற்கு, கொல்லப்பட்ட செம்மறி ஆட்டுக்குட்டி தகுதியுடையவர்…அரியணையில் வீற்றிருப்பவருக்கும் செம்மறி ஆட்டுக்குட்டிக்கும் என்றென்றும் போற்றுதலும் பெருமையும் மாட்சியும் வலிமையும் உரித்தாகுக” (திருவெளிப்பாடு 5:12–13).

“அரியணையில் வீற்றிருக்கும் நம் கடவுளிடமிருந்தும் செம்மறி ஆட்டுக்குட்டியிடமிருந்தும் மீட்பு வருகிறது…ஆமென். போற்றுதலும் மாட்சியும் ஞானமும் நன்றியும் பெருமையும் வல்லமையும் வலிமையும் என்றென்றும் நம் கடவுளுக்கு உரித்தாகுக. ஆமென்” (திருவெளிப்பாடு 7:10, 12).

“எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவரே, உமது செயல்கள் மாபெரும் வியப்புக்குரியவை. மக்களினங்களின் அரசரே, உமது வழிகள் நீதியும் உண்மையும் நிறைந்தவை. ஆண்டவரே, உமக்கு அஞ்சாமலும் உமது பெயரை மாட்சிப்படுத்தாமலும் இருப்பவர் யார்? ஏனெனில், நீர் ஒருவரே தூயவர். உமது நீதியான செயல்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளதால், மக்களினங்கள் அனைத்தும் வந்து உம் திருமுன் ஆராதிக்கும்” (திருவெளிப்பாடு 15:3–4).

மிகத் தூய தந்தையே, இதுவே என் இடைவிடாத செபமாக அமையட்டும். என் வாழ்விலும், கிறிஸ்துவில் என் சகோதர சகோதரிகளாகிய உம் பிள்ளைகள் அனைவரின் வாழ்விலும் நீர் மாட்சிப்படுத்தப்படுவீராக. உமது தூய்மையை உணர்ந்து, உமது தூய்மையைப் பிரதிபலித்து, உமது தூய்மையை அனைவரும் அறிந்து நேசிக்க வேண்டுமென விரும்பி, நாங்கள் ஒன்றிணைந்து புகழ்ச்சியும் ஆராதனையும் எழுப்பும் பாடற்குழுவாக மாறுவோமாக.

என் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, என்னை எளிய உள்ளத்தவனாக்கியருளும். என்னைக் கவர்ந்திழுக்கும் ஒவ்வொரு பாவப் பற்றிலிருந்தும் நான் விலகி, என்னையே சார்ந்திருக்கச் செய்யும் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் வென்று, முற்றிலும் உம்மையே சார்ந்திருப்பவனாக மாறுவேனாக.

தூய ஆவியாரின் கொடையாகிய இறையச்சத்தால் என்னை நிரப்பியருளும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உமது தூய்மை வெளிப்படுத்தப்பட்டு மாட்சிப்படுத்தப்படுவதை நான் நாடும்போது, என் அன்பு அனைத்திற்கும் தகுதியான உம்மீது கொண்ட அன்பினால், ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் உமது அளவற்ற மாட்சிமையைப் புண்படுத்தும் அனைத்திலிருந்தும் நான் விலகி ஓடுவேனாக.

“படைகளின் ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்! உலகம் முழுவதும் அவரது மாட்சியால் நிறைந்துள்ளது!” (எசாயா 6:3).

தந்தைக்கும் மகனுக்கும் தூய ஆவியாருக்கும் மாட்சி அனைத்தும் உண்டாவதாக: தொடக்கத்தில் இருந்ததுபோல இப்பொழுதும் எப்பொழுதும் என்றென்றும் இருப்பதாக.

விண்ணுலகில் இருக்கும் எங்கள் தந்தையே, உமது பெயர் என்னிலும் படைப்பு அனைத்திலும் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டுத் தூயதெனப் போற்றப்படுவதாக. ஆமென்!

பொருளடக்கம்

அதிகாரம் நான்கு: உமது ஆட்சி வருக”

மென் அட்டைப் பதிப்பு – Kindle மின்னூல் – Audible – Google Play – Apple Books – மேலும் பல தளங்களில்!