അധ്യായം ഒൻപത്: “ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ…”

കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ അവസാന അപേക്ഷ തൊട്ടുമുമ്പുള്ള അപേക്ഷയോടു സാമ്യമുള്ളതാണ്; എന്നാൽ ഇതിന് കൂടുതൽ അടിയന്തരസ്വഭാവവും അല്പം വ്യത്യസ്തമായ ഊന്നലുമുണ്ട്. “പ്രലോഭനത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്ന ആറാമത്തെ അപേക്ഷയെക്കുറിച്ചാണ് മുൻ അധ്യായത്തിൽ നാം ധ്യാനിച്ചത്. നാം നേരിടുന്ന പ്രലോഭനങ്ങളോ പരീക്ഷണങ്ങളോ നമ്മെ കീഴടക്കാതിരിക്കാൻ ദൈവം നമ്മെ കാത്തുകൊള്ളണമെന്നാണ് അതിലൂടെ നാം അപേക്ഷിക്കുന്നത്. നാം ബലഹീനരാണെന്നും അവിടുത്തെ ശക്തി നമുക്ക് ആവശ്യമാണെന്നും വിനയത്തോടെ ഏറ്റുപറയുന്നതാണത്. ആ പ്രലോഭനങ്ങളെയും പരീക്ഷണങ്ങളെയും ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന പരീക്ഷകളായി മനസ്സിലാക്കാൻ അവിടുത്തെ ശക്തി നമുക്കാവശ്യമാണ്. ആ പരീക്ഷകൾക്ക് ആത്യന്തികമായി നമ്മെ കൂടുതൽ വിശുദ്ധിയിലേക്കു നയിക്കാനും അതുവഴി ദൈവരാജ്യത്തിലും അവിടുത്തെ നിത്യമായ മഹത്ത്വത്തിലും കൂടുതൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരാൻ നമ്മെ സഹായിക്കാനും കഴിയും. ആ അപേക്ഷ കൂടുതൽ മുൻകരുതലായുള്ളതാണ്; നമ്മുടെ കഷ്ടതകളിൽ അമിതമായി മുഴുകുകയോ അവയെച്ചൊല്ലി നിരാശരാകുകയോ ചെയ്യാതെ, പ്രത്യാശ നിലനിർത്താനും ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ പരീക്ഷയിലൂടെയും അവസാനംവരെ സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറാനും വേണ്ട കൃപയാണ് അതിൽ നാം തേടുന്നത്.

ഈ അവസാന അപേക്ഷയിൽ നമ്മുടെ യാചന കൂടുതൽ തീവ്രമാകുന്നു. നാം നേരിടുന്ന പ്രലോഭനങ്ങൾക്കും പരീക്ഷണങ്ങൾക്കും പുറമേ, ദുഷ്ടന്റെ—പിശാചിന്റെ അഥവാ സാത്താന്റെ—സാന്നിധ്യവും ശക്തിയും അവന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളും നാം അംഗീകരിക്കുന്നു. അവനിൽനിന്നും അവന്റെ എല്ലാ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നും നിത്യശിക്ഷയുടെ ഭീഷണിയിൽനിന്നും മോചനത്തിനായി നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു. വിടുതലിനും സംരക്ഷണത്തിനും നിത്യമായ പ്രത്യാശയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനയാണ് ഈ അപേക്ഷ.

“ഈ അപേക്ഷയിൽ തിന്മ എന്നത് ഒരു അമൂർത്ത ആശയമല്ല; മറിച്ച്, ദൈവത്തെ എതിർക്കുന്ന മാലാഖയായ സാത്താൻ എന്ന ദുഷ്ടനെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിക്കും ക്രിസ്തുവിൽ അവിടുന്ന് പൂർത്തിയാക്കിയ രക്ഷാകരപ്രവർത്തനത്തിനും ‘കുറുകെ ചാടിവീഴുന്നവനാണ്’ പിശാച് (dia-bolos)” (CCC #2851).

ദുഷ്ടനെ ജയിക്കുക

“തിന്മയിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്ന ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷയുടെ ഗ്രീക്ക് പ്രയോഗം rhysai hēmas apo tou ponērou എന്നാണ്. ഇതിലെ ക്രിയയായ rhysai എന്നതിന് “രക്ഷിക്കുക,” “വിടുവിക്കുക,” അല്ലെങ്കിൽ “പിടിച്ചെടുക്കുക” എന്നാണ് അർഥം. ആദ്യത്തെ അഞ്ച് അപേക്ഷകളിലേതുപോലെ, ഇതും അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപത്തിലാണ്. ദൈവിക ഇടപെടലിനായുള്ള അഭ്യർത്ഥനയുടെ അടിയന്തരതയും നിർണായകതയും പ്രകടമാക്കുന്നതോടൊപ്പം, അത് തൽക്ഷണസ്വഭാവവും പൂർണതയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വിടുതൽ എന്ന പ്രവൃത്തിയെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതോ ഭാഗികമോ ആയ ഒന്നായിട്ടല്ല, മറിച്ച് നിർണായകവും സമ്പൂർണവുമായ ഒന്നായിട്ടാണ് ഇത് കാണുന്നത്. “പ്രലോഭനത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ” എന്ന അപേക്ഷ മാത്രമാണ് അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപത്തിലല്ലാത്തത് എന്ന് മുൻ അധ്യായത്തിൽ പറഞ്ഞത് ഓർക്കുക. പകരം, വിനീതമായ ഒരപേക്ഷയോ ആദരപൂർവമായ ഒരു വിലക്കോ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അത് അയോറിസ്റ്റ് സബ്ജങ്റ്റീവ് രൂപം ഉപയോഗിക്കുന്നു—പ്രലോഭനത്തിലേക്കു കടക്കാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കരുതേ, അഥവാ അതിനു വഴങ്ങാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കരുതേ.

ഈ പ്രയോഗത്തിലെ apo tou ponērou എന്ന ഭാഗം “തിന്മയിൽനിന്ന്” എന്നോ, കൂടുതൽ കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, “ദുഷ്ടനിൽനിന്ന്” എന്നോ പരിഭാഷപ്പെടുത്താം. ponēros എന്ന വാക്കിന് പൊതുവായി തിന്മയെ സൂചിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ നിശ്ചയസൂചക ഉപപദത്തിന്റെ (tou) ഉപയോഗം വ്യക്തിത്വമുള്ള ഒരു ശക്തിയെയാണ്—ദുഷ്ടനായ സാത്താനെയാണ്—ശക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, പിശാചിൽനിന്നും അവന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നും വിടുതലിനായുള്ള നേരിട്ടുള്ള യാചനയാണ് ഈ അപേക്ഷ. “ദുഷ്ടനിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കൂടുതൽ യോജിച്ച പരിഭാഷ. അങ്ങനെ, പ്രലോഭനത്തിന്റെയും പരീക്ഷണത്തിന്റെയും വേളകളിൽ ദൈവം നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തണമെന്ന ആറാമത്തെ അപേക്ഷയിലെ വിനീതമായ അഭ്യർത്ഥനയിൽനിന്ന്, ദുഷ്ടനിൽനിന്നും അവൻ വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന എല്ലാ ആത്മീയ ദോഷങ്ങളിൽനിന്നും പൂർണമായ സംരക്ഷണത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അടിയന്തരമായ നിലവിളിയിലേക്ക് ഈ ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷ നീങ്ങുന്നു.

പിശാചുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം

അഹങ്കാരത്താൽ ദൈവത്തിനെതിരെ കലാപം നടത്തി സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട പതിതമാലാഖമാരായ പിശാചുക്കളുടെ അസ്തിത്വം വിശുദ്ധ ലിഖിതവും സഭയുടെ പാരമ്പര്യവും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ആത്മീയ സത്തകൾ എന്ന നിലയിലുള്ള സ്വാഭാവിക ശക്തികൾ അവർ നിലനിർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയെയും ആത്മാക്കളുടെ വിശുദ്ധീകരണത്തെയും എതിർക്കാനാണ് ഇപ്പോൾ അവർ ഈ ശക്തികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അവരുടെ നേതാവായ സാത്താൻ “ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ” (യോഹന്നാൻ 12:31) എന്നും “നുണയുടെ പിതാവ്” (യോഹന്നാൻ 8:44) എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവം സൃഷ്ടിക്കുകയും വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്തതിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുക, വഞ്ചിക്കുക, ഭിന്നിപ്പിക്കുക, നശിപ്പിക്കുക എന്നിവയാണ് അവന്റെ മുഖ്യലക്ഷ്യം.

മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, പിശാച് “‘ആദിമുതലേ [ഒരു] കൊലപാതകിയും,…നുണയനും നുണയുടെ പിതാവുമാണ്’; സാത്താൻ ‘ലോകത്തെ മുഴുവൻ വഞ്ചിക്കുന്നവനാണ്.’ അവനിലൂടെ പാപവും മരണവും ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവന്റെ നിർണായകമായ പരാജയത്തിലൂടെ സൃഷ്ടി മുഴുവനും ‘പാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കപ്പെടും’” (CCC #2852).

പൈശാചിക ആക്രമണങ്ങളുടെ തീവ്രതയും ലക്ഷ്യവും വ്യത്യസ്തമാണ്. ചിലപ്പോൾ അവ സൂക്ഷ്മമായിരിക്കും; ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ കടത്തിവിടുന്നതിലൂടെയോ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലൂടെയോ വികാരങ്ങളെ തന്ത്രപൂർവം സ്വാധീനിക്കുന്നതിലൂടെയോ അവ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ആത്മാവ് വിശുദ്ധിയിൽ ദൈവത്തോട് അടുത്തുവരുമ്പോഴോ ഒരു വ്യക്തിയോ സമൂഹമോ ഗുരുതരമായ പാപത്തിന് സ്വയം വഴിതുറക്കുമ്പോഴോ, ആക്രമണങ്ങൾ കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ളതാകുന്നു. അവ പൈശാചിക ചിന്താപീഡനമായോ പൈശാചിക പീഡനമായോ, അപൂർവസന്ദർഭങ്ങളിൽ ശരീരത്തെ ആവേശിക്കുന്ന പൈശാചിക ബാധയായോ പ്രകടമാകുന്നു. എങ്കിലും, അത്തരം കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽപ്പോലും ആത്മാവിന്റെ ആത്മീയ ശേഷികളായ ബുദ്ധിയെയും സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയെയും നേരിട്ട് ആവേശിക്കാനോ നിയന്ത്രിക്കാനോ പിശാചുക്കൾക്കു കഴിയില്ല. ഭൂതോച്ചാടനശുശ്രൂഷ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആത്മീയ വിവേചനത്തിലൂടെയും അജപാലന പരിചരണത്തിലൂടെയും സഭ ഈ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന വിധങ്ങളിലല്ലാതെ ആത്മാവിന്റെ ആന്തരിക വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ സ്പർശിക്കാൻ പിശാചുക്കൾക്കു കഴിയില്ല; കൃപയ്ക്കു ജയിക്കാനാകുന്നതിന്റെ പരിധിക്കപ്പുറത്തേക്ക് ഒരിക്കലും അവർക്കു കടക്കാനുമാവില്ല. എന്നിരുന്നാലും, പിശാചുക്കളുടെ വിദ്വേഷം യാഥാർഥ്യമാണ്; അവരുടെ ശ്രമങ്ങൾ അതിരൂക്ഷവുമാണ്.

“ദുഷ്ടനിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്ന ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷ, അദൃശ്യമായ ഈ യുദ്ധത്തെ നാം അനുദിനം അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്. പ്രലോഭനത്തിൽനിന്നും പരീക്ഷണത്തിൽനിന്നും സംരക്ഷണത്തിനു മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ നിത്യനാശം മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്ന ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള ആത്മീയ സത്തകളുടെ ദുഷ്ടമായ ഇച്ഛയിൽനിന്നുള്ള വിടുതലിനും വേണ്ടിയുള്ള യാചനയാണിത്. “നിങ്ങളിലുള്ളവൻ ലോകത്തിലുള്ളവനെക്കാൾ വലിയവനാണ്” (1 യോഹന്നാൻ 4:4) എന്ന ഉറപ്പോടെ, ഈ പ്രാർഥനയിലൂടെ നാം നമ്മെത്തന്നെ പൂർണമായി ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിക്കു ഭരമേൽപ്പിക്കുന്നു.

പോരാട്ടം തീവ്രമാകുമ്പോൾ

പരീക്ഷകളെ സഹിച്ചുനിൽക്കാനും പ്രലോഭനങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനുമുള്ള കൃപയ്ക്കായി ദൈവത്തോടു യാചിക്കുന്ന ആറാമത്തെ അപേക്ഷപോലെതന്നെ, ഈ ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷയും അതേ കാര്യംതന്നെയാണ് ചെയ്യുന്നത്—എന്നാൽ കൂടുതൽ അടിയന്തരതയോടും തീക്ഷ്ണതയോടുംകൂടി. വ്യത്യാസം അവയുടെ ഉറവിടത്തിലാണ്. ആറാമത്തെ അപേക്ഷയിൽ, ദൈവപരിപാലന അനുവദിക്കുന്ന ഏതു തരത്തിലുള്ള സഹനത്തെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള കൃപയാണ് നാം ചോദിക്കുന്നത്: രോഗം, നഷ്ടം, പീഡനം, അനീതി, ബലഹീനതയിൽനിന്നോ ക്രമക്കേടിൽനിന്നോ ഉളവാകുന്ന ആന്തരിക പ്രലോഭനങ്ങൾ, അതുപോലെ ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന മറ്റു പ്രലോഭനങ്ങൾ എന്നിവ. വേദനാജനകമാണെങ്കിലും, ഈ പരീക്ഷകൾ എല്ലായ്‌പ്പോഴും വ്യക്തിത്വമുള്ള തിന്മയുടെ ഉറവിടമായ പിശാചുക്കളുമായി നേരിട്ടു ബന്ധപ്പെട്ടവയല്ല.

എന്നാൽ ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷ, കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ളതും അപകടകരവുമായ ഒരു തരം പരീക്ഷയെ അംഗീകരിക്കുന്നു—ദുഷ്ടൻ സജീവമായും മനഃപൂർവമായും നമ്മുടെമേൽ വരുത്തുന്ന പരീക്ഷകളെ. ഇത് കഷ്ടതയുടെ നടുവിൽ ശക്തിക്കുവേണ്ടിയുള്ള യാചന മാത്രമല്ല; നമ്മെ ദുർബലരാക്കുക മാത്രമല്ല, നശിപ്പിക്കുകതന്നെ ലക്ഷ്യമിടുന്ന സാത്താന്റെ പൈശാചിക ഇച്ഛയിൽനിന്നുള്ള നിർണായകമായ മോചനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള യാചനകൂടിയാണ്. ഇത് കൂടുതൽ തീവ്രമായ ഒരു പോരാട്ടമാണ്: “ആത്മസംയമനത്തോടെ ജാഗരൂകരായിരിക്കുവിൻ. നിങ്ങളുടെ എതിരാളിയായ പിശാച് അലറുന്ന സിംഹത്തെപ്പോലെ ആരെ വിഴുങ്ങണമെന്ന് അന്വേഷിച്ചു ചുറ്റിനടക്കുന്നു. ലോകമെങ്ങുമുള്ള നിങ്ങളുടെ സഹവിശ്വാസികളും ഇതേ സഹനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന് അവനെ എതിർക്കുവിൻ” (1 പത്രോസ് 5:8–9).

ലഹരിയാസക്തിയുമായി മല്ലിടുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. ആറാമത്തെ അപേക്ഷയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അവൾക്ക് ഒരു ആന്തരിക പ്രലോഭനം അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം—ഓർമകളോ വൈകാരിക ദൗർബല്യമോ ഉണർത്തുന്ന, വീണ്ടും ഒപിയോയ്ഡ് ലഹരിമരുന്നുകൾ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ത്വര. ദൈവകൃപയാൽ അവൾ അതിനെ ചെറുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ഇരുണ്ട മറ്റൊരു സാഹചര്യം പരിഗണിക്കുക: മുമ്പ് അവൾക്കു ലഹരിമരുന്നുകൾ നൽകിയിരുന്നയാൾ ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ എത്തി, അവ സൗജന്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; ഒപ്പം സമ്മർദവും കുതന്ത്രങ്ങളിലൂടെയുള്ള സ്വാധീനവും, ഒരുപക്ഷേ ആത്മീയമായ ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽപോലും ഉണ്ടാകുന്നു. ഇത് ഇനി വെറുമൊരു ആന്തരിക പ്രലോഭനമല്ല—ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഒരു ബാഹ്യ ആക്രമണമാണ്. ബോധപൂർവമായ ദുഷ്ടലക്ഷ്യത്തോടെ ആത്മാവിനെ കെണിയിലാക്കാൻ ദുഷ്ടൻ മറ്റുള്ളവരെയോ സാഹചര്യങ്ങളെയോ പിശാചുക്കളെത്തന്നെയോപോലും ഉപയോഗിക്കുന്നു. തീവ്രമായ ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങളിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള യാചനയാണ് ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷ.

നികൃഷ്ടമായ വിദ്വേഷത്താലും ഒരിക്കലും തൃപ്തിയടയാത്ത അഹങ്കാരത്താലും നയിക്കപ്പെട്ട്, ദുഷ്ടൻ ചിലപ്പോൾ തന്റെ സ്വാഭാവിക ശക്തികളെല്ലാം പ്രയോഗിക്കുന്നു—വശീകരണം, ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ, കുതന്ത്രങ്ങളിലൂടെയുള്ള സ്വാധീനം, വഞ്ചന, കുറ്റാരോപണം എന്നിവ. പിശാച് കൂടുതൽ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കുമ്പോൾ, നാം കൂടുതൽ അടിയന്തരതയോടും എളിമയോടുംകൂടി പ്രതികരിക്കണം; ദൈവത്തിന്റെ സംരക്ഷണം കൂടുതൽ സമൃദ്ധമായി ചൊരിയപ്പെടാൻ അവിടുത്തോടു യാചിക്കണം. അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ, ഈ ഏഴാമത്തെ അപേക്ഷ ആത്മീയമായ ഒരു ജീവരക്ഷാമാർഗമായി, യുദ്ധക്കളത്തിൽനിന്നുയരുന്ന തീവ്രമായ നിലവിളിയായി മാറുന്നു: പിതാവേ, ദുഷ്ടനിൽനിന്നും അവന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ!

ചരിത്രത്തിൽനിന്നുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ

ചരിത്രത്തിലുടനീളം ദുഷ്ടന്റെ സ്വാധീനം അസാധാരണമായ വ്യക്തതയോടെ പ്രകടമായിട്ടുള്ള സന്ദർഭങ്ങളെ തിരിച്ചറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്—വ്യക്തികളിലൂടെയോ ആശയസംഹിതകളിലൂടെയോ വ്യാപകമായ ധാർമിക അധഃപതനത്തിലൂടെയോ ആകട്ടെ. ഇവ കേവലം മാനുഷികമായ വീഴ്ചകളല്ല, മറിച്ച് തീവ്രമായ പൈശാചിക ആക്രമണങ്ങളാണ്. അവയിൽ സാത്താനും അവന്റെ പിശാചുക്കളും സംസ്കാരങ്ങളുടെയോ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയോ മുഴുവൻ സമൂഹങ്ങളുടെയോപോലും മേൽ ഗണ്യമായ സ്വാധീനം നേടുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സമഗ്രാധിപത്യ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് നാസിസത്തിന്റെയും കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെയും, ഉയർച്ച പരിഗണിക്കുക. ഈ രണ്ട് ആശയസംഹിതകളും ദൈവത്തെ പരസ്യമായി നിഷേധിക്കുകയും, ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് രാഷ്ട്രത്തെയോ വംശത്തെയോ വർഗത്തെയോ വിഗ്രഹമാക്കി പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ വ്യവസ്ഥാപിതമായി ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു; ഇത് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ കൂട്ടക്കൊലയിലേക്കു നേരിട്ടു നയിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാം പീയൂസ് മാർപാപ്പയും ആ കാലഘട്ടത്തിലെ അനേകം ആത്മീയ-ദൈവശാസ്ത്ര എഴുത്തുകാരും ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ കേവലം രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഭാസങ്ങളായിട്ടല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരാശി ദൈവത്തെ നിരസിച്ചതിൽ വേരൂന്നിയ ആഴമേറിയ ആത്മീയ പ്രതിസന്ധികളായിട്ടാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഹോളോകോസ്റ്റിലും സ്റ്റാലിന്റെ കൂട്ട ഉന്മൂലനങ്ങളിലും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ വ്യാപകമായി അടിച്ചമർത്തിയതിലും കണ്ട ഭീകരമായ മനുഷ്യത്വരാഹിത്യം, ഓരോ മനുഷ്യാത്മാവിലും പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഛായയോടുള്ള ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ വിദ്വേഷം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു—പൈശാചിക ക്രോധത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതയുളവാക്കുന്ന ഒരു മുഖമുദ്ര.

ആധുനിക കാലത്ത് സംസ്കാരം “മരണത്തിന്റെ സംസ്കാര”ത്തിലേക്കു പതിക്കുന്നതാണ് മറ്റൊരു ഉദാഹരണം. ഗർഭച്ഛിദ്രത്തിനും ദയാവധത്തിനും ലഭിക്കുന്ന വ്യാപകമായ സ്വീകാര്യത, മനുഷ്യലൈംഗികതയുടെ വികലീകരണം, കുടുംബത്തിന്റെ പുനർനിർവചനം എന്നിവ വെറും സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളല്ല; ദൈവം അഭിലഷിക്കുന്ന ജീവന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും അടിത്തറകൾക്കെതിരായ ഏകോപിത ആക്രമണങ്ങളാണ്. വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ തന്റെ എവാൻജെലിയം വീത്തേ (ജീവന്റെ സുവിശേഷം) എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയതുപോലെ, “യഥാർഥമായ ഒരു ‘മരണസംസ്കാര’ത്തിന്റെ രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്ന” ഒരു “പാപഘടന”യെയാണ് നാം നേരിടുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഏറ്റവും നിസ്സഹായരായവർക്കെതിരെ—പ്രത്യേകിച്ച് ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ദുർബലർക്കും വയോധികർക്കുമെതിരെ—ഒരു പൈശാചിക ആക്രമണം നടക്കുന്നു; അവരുടെ മാനുഷിക മഹത്ത്വം നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും അവർ വലിച്ചെറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

വ്യക്തിപരമായ തലത്തിലുള്ള ഈ തീവ്രപോരാട്ടം ചില വിശുദ്ധരുടെ ജീവിതങ്ങളിലും കാണാം. അസംഖ്യം ആത്മാക്കളെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, വിശുദ്ധ ജോൺ മരിയ വിയാനി രാത്രിതോറും പിശാചിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ സഹിച്ചു. അതുപോലെ, അസാധാരണമായ ആത്മീയ വരങ്ങളും കുമ്പസാരശുശ്രൂഷയും നിമിത്തം വിശുദ്ധ പാദ്രെ പിയോയും പൈശാചിക ശക്തികളാൽ ശാരീരികമായും ആത്മീയമായും പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വിശുദ്ധി എതിർപ്പിനെ വിളിച്ചുവരുത്തുന്നുവെന്ന് ഈ വിശുദ്ധർ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു—എന്നാൽ വിശ്വസ്തരായി നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയം ഉറപ്പാണെന്നും അവർ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

തിന്മ തീവ്രമാകുന്ന ഈ സന്ദർഭങ്ങൾ, “ദുഷ്ടനിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ” എന്നു നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നു നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മൗതികശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളായ നമ്മെ അവ ജാഗ്രതയിലേക്കും ധൈര്യത്തിലേക്കും, എല്ലാറ്റിനുമുപരി “പിശാചിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ നശിപ്പിക്കാൻ” (1 യോഹന്നാൻ 3:8) ലോകത്തിലേക്കുവന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിയിലുള്ള അചഞ്ചലമായ ആശ്രയത്തിലേക്കും വിളിക്കുന്നു. എല്ലാ കാലഘട്ടങ്ങളിലും തിന്മയെ നേരിടാൻ കർത്താവ് വിശുദ്ധരെയും ഇടയന്മാരെയും ഉയർത്തുന്നു; ആത്മാക്കൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ഈ അപേക്ഷയുടെ ശക്തി പരിചയായും വാളായും നിലനിൽക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്നുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ

കടുത്ത വിദ്വേഷമോ വിവേകശൂന്യമായ പെരുമാറ്റമോ കണ്ട് ഞെട്ടി, “ഇതിനൊരു അർഥവുമില്ലല്ലോ!” എന്നു നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും പറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടോ? തിന്മ എപ്പോഴും യുക്തിക്കു നിരക്കാത്തതാണ്. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം സത്യമല്ല, വിദ്വേഷവും നാശവുമാണ്. ദുഷ്ടന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ ശക്തമാകുമ്പോൾ, അവയിലെ തികഞ്ഞ ക്രമരാഹിത്യം കണ്ട് വിശ്വാസികൾ പലപ്പോഴും അമ്പരക്കുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുകയും ഉലയുകയും ചെയ്യുന്നു. യുക്തിബോധമുള്ള മനസ്സിന് തിന്മ ഒരിക്കലും “അർഥവത്തായി” തോന്നുകയില്ല.

ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തുക എന്നത് പിശാചിന്റെ തന്ത്രങ്ങളിലൊന്നാണ്. നമ്മെ പാപത്തിലേക്കു വശീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ദൈവകൃപയോടു സഹകരിക്കുന്നതിൽനിന്നു നമ്മെ തടയാൻ ഭയവും ആശയക്കുഴപ്പവുംകൊണ്ട് നമ്മെ നിശ്ചലരാക്കാൻ അവൻ ശ്രമിക്കും. നമ്മുടെ സമാധാനവും ആശ്രയബോധവും പ്രത്യാശയും തകർത്ത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ദൈവിക പ്രവർത്തനത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് അവന്റെ ലക്ഷ്യം. ഈ തന്ത്രങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും തുറന്നുകാട്ടുകയും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ ശാസിക്കുകയും വേണം—ഉറപ്പോടും ആത്മവിശ്വാസത്തോടും കൃപയിൽ വേരൂന്നിയ ആത്മീയ അധികാരത്തോടുംകൂടെ.

പലപ്പോഴും ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങൾ യുക്തിപൂർവമായ വാദങ്ങളുടെയോ വ്യക്തമായ ആരോപണങ്ങളുടെയോ രൂപത്തിലല്ല വരുന്നത്; അവ സൂക്ഷ്മവും തികച്ചും വ്യക്തിപരവുമാണ്. അവ ഉളവാക്കുന്ന ഭയവും ആശയക്കുഴപ്പവും വൈകാരിക അസ്വസ്ഥതയും നമ്മുടെ ആന്തരിക ജീവിതത്തിലെ സമാധാനത്തെയും മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളെയും തകിടംമറിക്കുന്നു. കുടുംബങ്ങളിലും ജോലിസ്ഥലങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും ഭരണസംവിധാനങ്ങളിലും—മനുഷ്യർ പരസ്പരം ഇടപഴകുന്ന ഏതു മേഖലയിലും—ഈ പൈശാചിക അസ്വസ്ഥതകൾ ഉയർന്നുവരാം.

ചിലപ്പോൾ ദുഷ്ടൻ ഒരു ആത്മാവിനെ അപമാനിക്കാനോ ഭയപ്പെടുത്താനോ ശ്രമിക്കുകയും, അതിനെ അന്ധകാരത്തിന്റെയും സംശയത്തിന്റെയും മേഘത്തിനുള്ളിൽ അകപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ ഈ അവസാന യാചനയാണ് നമ്മുടെ ഉറപ്പുള്ള പ്രതിരോധം. അത് നമ്മുടെ കൈകളിലെ ആത്മീയ വാളും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾക്കുള്ള പരിചയുമാണ്. വിശ്വാസത്തോടെ ഈ പ്രാർഥന ചൊല്ലുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സങ്കേതവും കോട്ടയുമായ, തന്റെ മക്കളെ ഒരിക്കലും കൈവിടാത്ത ദൈവത്തിനു നാം നമ്മെത്തന്നെ ഭരമേല്പിക്കുന്നു.

ഇത്തരമൊരു ആക്രമണം നിങ്ങൾ നേരിടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ശക്തിയുടെയും വിജയത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ യേശുക്രിസ്തുവിലേക്കു തിരിയാൻ ഓർക്കുക. അവിടുത്തെതിരെ ഉണ്ടായ പൈശാചിക ആക്രമണങ്ങൾ യുക്തിക്കു നിരക്കാത്തവയും ഇടവേളയില്ലാത്തവയും അന്ധമായ വിദ്വേഷം നിറഞ്ഞവയുമായിരുന്നു. അവ അർഹിക്കുന്നതൊന്നും അവിടുന്ന് ചെയ്തിരുന്നില്ല; എങ്കിലും അവയെല്ലാം പൂർണമായി സഹിച്ച് അവിടുന്ന് വിജയിയായി. തന്റെ കുരിശിലൂടെ അവിടുന്ന് സാത്താനെയും അവന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും കീഴടക്കി. അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവത്തോടു നാം നമ്മെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ആ വിജയത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും തിന്മയിൽനിന്നു മോചിതരാകുകയും ചെയ്യുന്നു—നമ്മുടെ ശക്തിയാലല്ല, അവിടുത്തെ ശക്തിയാൽ.

പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ മാതൃസഹജമായ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിലും സംരക്ഷണത്തിലും ആശ്രയിക്കുക. തന്റെ പുത്രനോട് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറിയവും അവിടുത്തെ പുത്രനുമാണ് യഥാർഥ വിജയികൾ. ദുഷ്ടന്റെമേലുള്ള അവരുടെ അധികാരത്തിൽ ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ, നാമും അവരോടൊപ്പം വിജയികളാകും:

“നമുക്കു തന്റെ ജീവൻ നൽകാനായി യേശു സ്വമനസ്സാലെ മരണത്തിനു തന്നെത്തന്നെ ഏല്പിച്ചുകൊടുത്ത ആ നാഴികയിൽ, ‘ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപന്റെ’ മേലുള്ള വിജയം എന്നേക്കുമായി നേടപ്പെട്ടു. ഇതാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ ന്യായവിധി; ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ ‘പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു.’ ‘അവൻ ആ സ്ത്രീയെ പിന്തുടർന്നു’; എന്നാൽ അവളുടെമേൽ അവന് യാതൊരു പിടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല: പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ‘കൃപ നിറഞ്ഞവളായ’ പുതിയ ഹവ്വാ പാപത്തിൽനിന്നും മരണത്തിന്റെ ജീർണതയിൽനിന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (നിത്യകന്യകയും അതിപരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവുമായ മറിയത്തിന്റെ അമലോത്ഭവവും സ്വർഗാരോപണവും). ‘അപ്പോൾ സർപ്പം സ്ത്രീയോടു കോപിച്ച്, അവളുടെ സന്തതികളിൽ ശേഷിച്ചവരോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടു.’ അതിനാൽ ആത്മാവും സഭയും പ്രാർഥിക്കുന്നു: ‘കർത്താവായ യേശുവേ, വരണമേ’; കാരണം അവിടുത്തെ ആഗമനം നമ്മെ ദുഷ്ടനിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കും” (CCC #2853).

കർത്തൃപ്രാർഥന ചൊല്ലുന്നതാണ് നമ്മുടെ പ്രതിവിധി

ഇനി നമുക്ക് കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിൽ (#2854) നിന്നുള്ള അവസാനത്തെ ഒരു ഭാഗം പരിചിന്തിക്കാം. ദുഷ്ടന്റെ എല്ലാ ആക്രമണങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാനാകുമെന്ന ഉറപ്പുള്ളതും സുനിശ്ചിതവുമായ പ്രത്യാശ അത് നമുക്കു നൽകുന്നു:

“ദുഷ്ടനിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കപ്പെടാൻ യാചിക്കുമ്പോൾ, അവൻ കാരണക്കാരനോ പ്രേരകനോ ആയിട്ടുള്ള, വർത്തമാനകാലത്തെയും ഭൂതകാലത്തെയും ഭാവികാലത്തെയും സകല തിന്മകളിൽനിന്നും മോചിതരാകാനും നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഈ അവസാന യാചനയിൽ സഭ ലോകത്തിന്റെ സകല ദുരിതങ്ങളും പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യകുലത്തെ കീഴടക്കുന്ന തിന്മകളിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തോടൊപ്പം, സമാധാനമെന്ന അമൂല്യദാനവും ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കാനുള്ള കൃപയും അവൾ യാചിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരം പ്രാർഥിക്കുന്നതിലൂടെ, ‘മരണത്തിന്റെയും പാതാളത്തിന്റെയും താക്കോലുകൾ’ കൈവശമുള്ളവനും, ‘ആയിരിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനു’മായ അവനിൽ എല്ലാവരും സകലതും ഒന്നിച്ചുചേർക്കപ്പെടുന്നതിനെ വിശ്വാസത്തിന്റെ വിനയത്തോടെ അവൾ മുൻകൂട്ടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കർത്താവേ, എല്ലാ തിന്മകളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ എന്നു ഞങ്ങൾ അങ്ങയോടു യാചിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ നാളുകളിൽ ഞങ്ങൾക്കു സമാധാനം നൽകണമേ. അങ്ങനെ, അങ്ങയുടെ കരുണയുടെ സഹായത്താൽ ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും പാപത്തിൽനിന്നു സ്വതന്ത്രരും എല്ലാ ഉത്കണ്ഠകളിൽനിന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുമായി, സൗഭാഗ്യകരമായ പ്രത്യാശയുടെ സാക്ഷാത്കാരവും ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ആഗമനവും കാത്തിരിക്കട്ടെ.

ഏറ്റവും താഴ്ന്നതിൽനിന്ന് ഏറ്റവും ഉന്നതമായതിലേക്ക്

ഒരർഥത്തിൽ, ഭൂമിയിൽ നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിമിഷങ്ങൾ ദുഷ്ടന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ ഏറ്റവും തീവ്രമാകുന്നവയാണ്. നമ്മുടെ പരാജയംകൊണ്ടല്ല അവ ‘ഏറ്റവും താഴ്ന്നവ’ ആകുന്നത്; മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ സകല സൃഷ്ടികളിലും ഏറ്റവും അധമനും ഏറ്റവും പതിതനുമായ ദുഷ്ടനോടുതന്നെ നാം മുഖാമുഖം വരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ആ നിമിഷങ്ങളെ ഭയത്തോടെയല്ല, വിശ്വാസത്തോടെ, പിതാവിന്റെ പരിപൂർണ്ണ സംരക്ഷണത്തിലും പരിപാലനയിലും ആശ്രയിച്ച് നേരിടാൻ കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലൂടെ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. പൂർണ്ണമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടും വ്യക്തതയോടും നമ്മുടെ ആഴമേറിയ ബോധ്യത്തോടുംകൂടി ഈ അവസാന യാചന പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നമ്മെ കാത്തുസംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല ദൈവം ചെയ്യുന്നത്. അവിടുന്ന് നമ്മെ തന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ഉന്നതികളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു; നമ്മുടെ ഏറ്റവും താഴ്ന്നുപോയ നിമിഷങ്ങളെ തന്റെ ശക്തിയുടെയും മഹത്വത്തിന്റെയും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രകടനങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു. അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്വർഗീയ ദൂതഗണങ്ങളുടെ ശ്രേണിയിൽ ഇടംനൽകി ചേർക്കുന്നു. അവിടെ അവരുടെ നിത്യസ്തുതിഗീതത്തിൽ നാമും പങ്കുചേരുന്നു: “ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ!”

നാം കൃപയ്ക്ക് സ്വയം സമർപ്പിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ദുഷ്ടന്റെ ഏറ്റവും ഉഗ്രമായ ആക്രമണങ്ങൾപോലും ദൈവമഹത്വം വെളിപ്പെടാനുള്ള അവസരങ്ങളായിത്തീരാം. നമ്മുടെ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ: “ശരീരത്തെ കൊല്ലുകയും ആത്മാവിനെ കൊല്ലാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ ഭയപ്പെടേണ്ടാ; മറിച്ച്, ആത്മാവിനെയും ശരീരത്തെയും ഗെഹെന്നായിൽ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവനെ ഭയപ്പെടുവിൻ” (മത്തായി 10:28).

നമ്മെ ഗെഹെന്നായിലേക്ക് തള്ളിയിടാൻ ദുഷ്ടനു കഴിയില്ല. അവന് അത്തരം അധികാരമില്ല. പരിപൂർണ്ണ നീതിയുള്ള ദൈവത്തിനു മാത്രമാണ് ആ അധികാരമുള്ളത്. അതിനാൽ, കർത്താവിനോടുള്ള ഭയമെന്ന ദാനം നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ വളർത്തുമ്പോൾ—അവിടുത്തെ ദിവ്യമഹിമയെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന എല്ലാം ഒഴിവാക്കുന്നതിൽ നമ്മെ ജാഗരൂകരാക്കുകയും ദുഷ്ടന്റെ നുണകളും തന്ത്രങ്ങളും തള്ളിക്കളയുന്നതിൽ നമ്മെ ശക്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ ദാനം വളർത്തുമ്പോൾ—പൈശാചികമായ ഓരോ ആക്രമണത്തെയും അതിജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായതെല്ലാം നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു.

“കർത്താവിനോടുള്ള ഭയമാണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആരംഭം” (സുഭാഷിതങ്ങൾ 9:10) എന്നതിനാൽ, നമുക്ക് അനിവാര്യമായ പ്രകാശവും വഴികാട്ടിയുമായ ജ്ഞാനദാനത്തിലേക്ക് നാം ഇനി തിരിയുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങളുടെ ഉച്ചസ്ഥാനവും ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കുന്നവർക്കുള്ള മകുടദാനവുമാണത്.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം: ജ്ഞാനം

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസും “തിന്മയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്ന യാചനയെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങളിൽ ഒന്നായ ജ്ഞാനദാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. ആത്മാവിനെ താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കു പ്രാപ്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ഈ ദൈവികദാനം സ്നേഹമെന്ന ദൈവിക പുണ്യത്തെ പൂർണ്ണതയിലെത്തിക്കുന്നു:

• ദൈവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാറ്റിനെയും വിലയിരുത്തുക.
• ദൈവിക സത്യത്തിന്റെ മാധുര്യം ആസ്വദിക്കുക.
• ദൈവത്തെത്തന്നെ അറിയുക മാത്രമല്ല, അനുഭവിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുക.

ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ആത്മാവിന് സൗഭാഗ്യദർശനത്തിന്റെ മുന്നാസ്വാദനം ലഭിക്കുന്നു. അനുഭവത്തിലൂടെയുള്ള ഈ അറിവ് ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ഉറ്റബന്ധത്തെ ആഴപ്പെടുത്തുകയും താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു:

• ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നതിനെ സ്നേഹിക്കുക.
• അവിടുത്തേക്ക് വിരുദ്ധമായതിനെ വെറുക്കുക.

ഈ യാചനയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജ്ഞാനദാനം വിശ്വാസികളെ താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കു പ്രാപ്തരാക്കുന്നു:

• തിന്മയുടെ ഭീകരതയും യാഥാർഥ്യവും തിരിച്ചറിയുക—ബാഹ്യമായി മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സാരാംശത്തിൽത്തന്നെ അത് ദൈവത്തെ നിരസിക്കലാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുക.
• ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിക്ക് വിരുദ്ധമായ എല്ലാറ്റിൽനിന്നും വേർപെട്ടിരിക്കാൻ അഭിലഷിക്കുക.
• യഥാർഥ ശത്രു ബാഹ്യമായ അപകടം മാത്രമല്ല, ദുഷ്ടനും പാപവും ദൈവവുമായുള്ള നിത്യമായ ഐക്യത്തിന് ഭീഷണിയാകുന്ന എന്തും ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.

അതിനാൽ, “തിന്മയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാറ്റിനുമുപരി നാം യാചിക്കുന്നത് ഇവയാണ്:

• ദുഷ്ടനിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ കാത്തുസംരക്ഷിക്കണമേ.
• പാപത്തിന്റെ ആധിപത്യത്തിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ.
• ദൈവവുമായുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഐക്യം വിച്ഛേദിച്ചേക്കാവുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കണമേ.

ദാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ജ്ഞാനം നമ്മുടെ ആത്മീയ കാഴ്ചയെ തീക്ഷ്ണമാക്കുന്നു. അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് ഇവയാണ്:

• ശത്രുവിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ വഞ്ചനകൾ.
• ലൗകിക വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരം.
• ദൈവിക സ്നേഹത്തിന്റെ അതുല്യമായ മഹത്വം.

ജ്ഞാനദാനത്തിലൂടെ താഴെപ്പറയുന്നവ കാണാൻ നാം പഠിക്കുന്നു:

• ജീവിതത്തെയും സഹനത്തെയും സന്തോഷത്തെയും മരണത്തെപ്പോലും നിത്യതയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ.
• ദൈവിക സ്നേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ഒരാളെ കീഴടക്കാൻ ഒരു തിന്മയ്ക്കും—അത് എത്ര വലുതായാലും—കഴിയില്ലെന്നു കാണാൻ.

ജ്ഞാനത്താൽ പ്രകാശിതമായ ആത്മാവ് അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തോടെ ദൈവത്തോട് പറ്റിച്ചേരുകയും അവിടുത്തെ രക്ഷാകരശക്തിയിൽ ഉറപ്പോടെ ആശ്രയിച്ച് അവിടുത്തോടുള്ള പരിപൂർണ്ണ ഐക്യത്തിനായി അഭിലഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സുവിശേഷസൗഭാഗ്യം: “സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ”

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസും ഏഴാമത്തെ യാചനയെ ഏഴാമത്തെ സുവിശേഷസൗഭാഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു: “സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ, എന്തെന്നാൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ മക്കൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും” (മത്തായി 5:9). തിന്മയിൽനിന്നു രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ യാചിക്കുന്നത് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമല്ല—ദൈവത്തിന്റെ സമാധാനത്തിന് അനുരൂപരായിത്തീരാനും പാപത്തിലും ഭിന്നതയിലും കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ലോകത്തിലേക്ക് ആ സമാധാനം പകരാനുമുള്ള യാചനയാണത്.

യഥാർഥ സമാധാനസ്ഥാപകൻ കേവലം സംഘർഷം ഒഴിവാക്കുന്നവനല്ല; കൃപയുടെ ശക്തിയാൽ ശരിയായ ക്രമം സജീവമായി പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നവനാണ്. സമാധാനം അതിന്റെ പൂർണതയിൽ ക്രമത്തിൽനിന്ന് ഉദിക്കുന്ന പ്രശാന്തതയാണ്—ആത്മാവിൽ ആരംഭിച്ച്, നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിച്ച്, ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ പൂർണതയിലെത്തുന്ന ക്രമം. സ്വന്തം ഉള്ളിലെ തിന്മയിൽനിന്ന് മോചിതനാവുകയും അങ്ങനെ പുറംലോകത്തിൽ ദൈവിക അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ പാത്രമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് സമാധാനസ്ഥാപകൻ.

തന്റെ കുരിശിലൂടെ സ്വർഗത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിലുള്ള ശത്രുത ഇല്ലാതാക്കിയ സമാധാനത്തിന്റെ രാജകുമാരനായ ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കാൻ ഈ സുവിശേഷഭാഗ്യം നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. അവനിലൂടെ നാം ദൈവവുമായി സമാധാനത്തിലാകുക മാത്രമല്ല, ആ സമാധാനത്തിന്റെ വക്താക്കളാകാൻ നിയോഗിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദ്യം നാംതന്നെ തിന്മയിൽനിന്ന് മോചിതരായാൽ മാത്രമേ ഇതു സാധിക്കൂ: പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നും വിദ്വേഷത്തിൽനിന്നും അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നും കൃപ നൽകുന്ന ആന്തരിക ഐക്യം തകർക്കുന്ന എല്ലാ സ്വാധീനങ്ങളിൽനിന്നും മോചിതരാകണം.

അതിനാൽ, “തിന്മയിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, സമാധാനസ്ഥാപകരാകാനും നാം പ്രാർഥിക്കുകയാണ്—ദൈവവുമായി അത്രമേൽ പൂർണമായി അനുരഞ്ജിതരായതിനാൽ അവിടുത്തെ സമാധാനം ലോകത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന ആത്മാക്കളാകാൻ. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം “ദൈവത്തിന്റെ മക്കൾ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, സകലത്തെയും തന്നിൽത്തന്നെ അനുരഞ്ജിപ്പിച്ച പുത്രന്റെ സാദൃശ്യം നാം വഹിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കുക

കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ ഈ അവസാന യാചന നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നിർണായകമായ ഒരു തിരിച്ചറിവിലേക്കു നയിക്കുന്നു: നാം ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവരാകുകയും നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ദൈവഹിതത്തോടു പൂർണമായി യോജിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർഥ മോചനം ലഭിക്കൂ. ഓരോ ആത്മീയ പോരാട്ടവും ഓരോ പ്രലോഭനവും ഓരോ പരീക്ഷണവും ദുഷ്ടന്റെ തന്ത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഹൃദയങ്ങളിലെ ക്രമക്കേടുകളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൗർബല്യമോ ആശയക്കുഴപ്പമോ പാപത്തോടുള്ള ആസക്തിയോ ഉള്ളിടത്താണ് പിശാച് ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ബാഹ്യസംരക്ഷണത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, ആന്തരിക പരിവർത്തനത്തിനുവേണ്ടിയും നാം പ്രാർഥിക്കണം. തിന്മയുടെ പിടി അയയേണ്ടതിന്, ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കണമെന്നുള്ള നിലവിളിയാണിത്.

ജ്ഞാനം നിങ്ങളുടെ ആയുധമാകട്ടെ

നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ പ്രലോഭനം ശക്തമാകുന്നു. എന്നാൽ ദൈവിക ജ്ഞാനം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നയിക്കുമ്പോൾ, നാം ഏകമനസ്സോടെ ദൈവത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. തിന്മയുടെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞുവീഴുകയും അതിന്റെ വശീകരണശക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ജ്ഞാനികൾ ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണുന്നതിനാൽ ലോകത്തെ വ്യക്തമായി കാണുന്നു. തിന്മയിൽനിന്ന് കാത്തുകൊള്ളണമെന്നു മാത്രമല്ല അവർ അപേക്ഷിക്കുന്നത്; തിന്മയ്ക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും ആകർഷിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം തങ്ങൾ പരിവർത്തിതരാകണമെന്നും അവർ അപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇതാണ് ആത്മീയ പക്വതയുടെ സാരം.

• ഞാൻ യഥാർഥത്തിൽ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
• വിശുദ്ധിയെക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കായി കൊതിക്കുന്നുണ്ടോ?
• സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ സുരക്ഷിതത്വം തേടുന്നുണ്ടോ?
• സത്യത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ അംഗീകാരത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ തിന്മയെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ?

ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ ഈ യാചന, വഴിതെറ്റിപ്പോയ ഈ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സിനനുസരിച്ച് പുനഃക്രമീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. തിന്മയെ ഭയപ്പെടേണ്ട ഒന്നായിട്ടല്ല, ക്രിസ്തുവിൽ കീഴടക്കേണ്ട ഒന്നായി കാണാൻ ഇതു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം സഹനത്തിൽനിന്നോ എതിർപ്പിൽനിന്നോ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, പാപത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണെന്ന് ഇതു നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മീയ പോരാട്ടത്തെ എങ്ങനെയെങ്കിലും അതിജീവിക്കുക എന്നതുമാത്രമല്ല ലക്ഷ്യം; ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണത്തിന്റെയും മധ്യേപോലും “ആബാ, പിതാവേ” എന്നും “അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ!” എന്നും വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരായി, വിജയികളായി, ക്രിസ്തുവിനോടു പൂർണമായി അനുരൂപപ്പെട്ടവരായി അതിൽനിന്നു പുറത്തുവരിക എന്നതാണ്.

നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഈ യാചനയോടു യോജിപ്പിക്കുക എന്നത് ആത്മീയ ക്ലേശങ്ങളുടെ മധ്യേ ദൈവകൃപയെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക എന്നതാണ്. കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മധ്യേപോലും നാം എന്റെ പിതാവിന്റെ കരങ്ങളിലാണെന്ന് മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധരോടും ചേർന്നു പ്രഘോഷിക്കുക എന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കുന്ന ആത്മാവ് ദുഷ്ടന്റെ ഭീഷണികൾക്കുമുന്നിൽ തളർന്ന് പ്രലോഭനത്തിനോ അമിതമായ ചിന്തകൾക്കോ വഴങ്ങുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച്, പിതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിലുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ആശ്രയത്താൽ സ്വർഗത്തിലേക്കു മുന്നേറുന്നു.

സാത്താനെ ത്യജിക്കൽ

കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ ഓരോ യാചനയും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ നമ്മെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പൈശാചിക ആക്രമണങ്ങളുടെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന അവസ്ഥയിൽനിന്ന് ഉയരുന്ന ഈ അവസാന അപേക്ഷ, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, ശത്രുവിൽനിന്നും നമ്മുടെ ഭയങ്ങളിൽനിന്നും അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നും ക്രമരഹിതമായ ആസക്തികളിൽനിന്നും നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു. ആ മോചനം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, തിന്മയ്ക്ക് ഇനിമേൽ ഒരു അവകാശവുമില്ല; ദൈവം വാഴുന്നു.

എല്ലാ വർഷവും ഈസ്റ്റർ ദിനത്തിലും മറ്റു വിവിധ ആരാധനാക്രമ ആഘോഷങ്ങളിലും നമ്മുടെ മാമ്മോദീസാ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നവീകരിക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. ആ വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് സാത്താനെയും അവന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും അവന്റെ എല്ലാ പൊള്ളയായ ആഡംബരങ്ങളെയും ത്യജിക്കുന്ന ത്രിവിധ പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഇവിടെ അവ ഏറ്റുപറഞ്ഞ് അവയെ നിരന്തരമായ ഒരു പ്രാർഥനയാക്കുക:

• നിങ്ങൾ സാത്താനെ ത്യജിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ ത്യജിക്കുന്നു.
• അവന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും ത്യജിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ ത്യജിക്കുന്നു.
• അവന്റെ എല്ലാ പൊള്ളയായ ആഡംബരങ്ങളെയും ത്യജിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ ത്യജിക്കുന്നു.

റോമൻ മിസ്സാളിലെ മറ്റൊരു രൂപവും അത്രതന്നെ ശക്തമാണ്:

• ദൈവമക്കളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടതിന് നിങ്ങൾ പാപം ത്യജിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ ത്യജിക്കുന്നു.
• പാപം നിങ്ങളുടെമേൽ ആധിപത്യം പുലർത്താതിരിക്കേണ്ടതിന് നിങ്ങൾ തിന്മയുടെ വശീകരണം ത്യജിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ ത്യജിക്കുന്നു.
• പാപത്തിന്റെ ഉത്ഭവകാരണവും അധിപനുമായ സാത്താനെ നിങ്ങൾ ത്യജിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ ത്യജിക്കുന്നു.

ദുഷ്ടനെ ത്യജിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം മതിയാകില്ല. അവനെ ത്യജിച്ചശേഷം, വിശ്വാസപ്രമാണത്തിലെ വാക്കുകളിലൂടെ ദൈവത്തിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഏറ്റുപറയാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. ദുഷ്ടന്റെ ആക്രമണം അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം ആ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം നടത്തുക:

• ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും സ്രഷ്ടാവും സർവശക്തനുമായ പിതാവായ ദൈവത്തിൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ? ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
• കന്യകാമറിയത്തിൽനിന്നു ജനിച്ച്, മരണം വരിച്ച് അടക്കപ്പെടുകയും മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും പിതാവിന്റെ വലതുഭാഗത്ത് ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, അവിടുത്തെ ഏകപുത്രനും നമ്മുടെ കർത്താവുമായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ? വിശ്വസിക്കുന്നു.
• പരിശുദ്ധാത്മാവിലും വിശുദ്ധ കത്തോലിക്കാസഭയിലും വിശുദ്ധരുടെ ഐക്യത്തിലും പാപമോചനത്തിലും ശരീരത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലും നിത്യജീവനിലും നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ? വിശ്വസിക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ഇരുളടഞ്ഞ വേളയിൽ ഭയത്തോടെയല്ല, വിശ്വാസത്തോടെ നിലവിളിക്കുക—ഇതിനകം വിജയം വരിച്ചവനിലുള്ള വിശ്വാസത്തോടെ. സാത്താനെയും അവന്റെ പ്രവൃത്തികളെയും അവന്റെ നുണകളെയും ത്യജിച്ച് ദൈവത്തിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുക. നാം നേരിടുന്ന ഓരോ പോരാട്ടത്തിലും “കർത്താവേ, ദുഷ്ടനിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ” എന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയാൻ നമുക്കു കഴിയേണ്ടതിന്, ആ വിജയം നമ്മിലെല്ലാവരിലും പൂർണമാകണമേയെന്ന് അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്തെ സഭ മുഴുവന്റെയും ആഗ്രഹത്തോടു ചേർക്കുക.

നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം:

സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, ദുഷ്ടനിൽനിന്നും അവന്റെ എല്ലാ ആക്രമണങ്ങളിൽനിന്നും അവൻ ഞങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിത്യശിക്ഷയിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കണമേ. ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിൽ അങ്ങയുടെ മക്കളാണ്, അങ്ങയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരും; അങ്ങയുടെ പിതൃസഹജമായ കരുതലാൽ ഞങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കണമേ. ദുഷ്ടന്റെ ഹീനമായ ആക്രമണങ്ങൾ അങ്ങ് അനുവദിക്കുമ്പോൾ, അത് എന്റെയും അങ്ങയുടെ എല്ലാ മക്കളുടെയും നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സഭ മുഴുവനോടും ചേർന്ന് ഞാൻ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നു: “ഉള്ളവനും ഉണ്ടായിരുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവേ, അങ്ങ് ഇപ്പോഴും എന്നേക്കും പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ. ആമ്മേൻ, ആമ്മേൻ, ആമ്മേൻ!

ഉള്ളടക്കം

ഉപസംഹാരം

പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Audible – Google Play – Apple Books – കൂടാതെ മറ്റു പതിപ്പുകളും!