สัปดาห์ที่หนึ่ง เทศกาลมหาพรต

หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

สารบัญ

สี่สิบวัน = ทั้งชีวิตของท่าน

วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต (ปี A)

เวลานั้น พระจิตเจ้าทรงนำพระเยซูเจ้าเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อให้ปีศาจผจญพระองค์ พระองค์ทรงอดอาหารเป็นเวลาสี่สิบวันสี่สิบคืน หลังจากนั้นทรงหิว มัทธิว 4:1–2

“สี่สิบ” เป็นจำนวนที่มีความสำคัญ ในพระคัมภีร์ มีการใช้จำนวนนี้มากกว่า 145 ครั้ง ตัวอย่างเช่น ฝนในคราวน้ำวินาศตกเป็นเวลาสี่สิบวันสี่สิบคืน ทุกครั้งที่โมเสสขึ้นไปบนภูเขาซีนาย ท่านอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสี่สิบวันสี่สิบคืน ชาวอิสราเอลเดินทางรอนแรมในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาสี่สิบปี หลังจากทรงกลับคืนพระชนมชีพ พระเยซูเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่บรรดาศิษย์เป็นเวลาสี่สิบวันก่อนเสด็จสู่สวรรค์ และยังมีการใช้จำนวน “สี่สิบ” อีกมากมายตลอดพระคัมภีร์ ที่น่าสนใจก็คือ จำนวนสี่สิบยังมีความสำคัญในธรรมชาติของมนุษย์ด้วย เพราะเราเจริญเติบโตอยู่ในครรภ์มารดาเป็นเวลาสี่สิบสัปดาห์ก่อนเกิดมา

“สี่สิบ” ที่เราระลึกถึงในวันนี้ คือสี่สิบวันสี่สิบคืนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ทรงถูกปีศาจประจญขณะที่ทรงจำศีลอดอาหารและอธิษฐานภาวนา จำนวนสี่สิบใช้เป็นสัญลักษณ์ของช่วงเวลาแห่งการทดสอบ การชำระให้บริสุทธิ์ ความยากลำบาก หรือการพิสูจน์ตน ด้วยเหตุนี้ เราจึงควรมองจำนวนนี้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิตทั้งหมดของเราบนแผ่นดินนี้ด้วย ในเรื่องราวที่นักบุญมัทธิวเล่าถึงการที่พระเยซูเจ้าทรงถูกประจญในถิ่นทุรกันดาร ท่านเจาะจงใช้ถ้อยคำว่า “สี่สิบวันและสี่สิบคืน” นักบุญเบดาอธิบายเรื่องนี้ว่า ช่วงเวลาดังกล่าวไม่เพียงเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตทั้งหมดของเราเท่านั้น แต่ “วัน” ยังหมายถึงพระหรรษทานและพระพรนานัปการที่เราได้รับ ส่วน “คืน” หมายถึงกางเขนที่เราต้องแบกรับ

เมื่อเราเริ่มต้นการเดินทางในเทศกาลมหาพรต สิ่งสำคัญคือการนำบทเรียนจากช่วงเวลาที่พระเยซูเจ้าทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดารมาประยุกต์ใช้กับชีวิตทั้งหมดของเราอีกครั้ง ให้เราพิจารณาบทเรียนสองประการที่เราได้รับจากข้อความที่ยกมาข้างต้น ประการแรก เราเห็นว่าพระเยซูเจ้าทรง “ได้รับการนำจากพระจิตเจ้าไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อให้ปีศาจประจญ” เรื่องนี้สอนเราว่า พระเยซูเจ้าไม่เพียงทรงอดทนต่อการประจญเท่านั้น แต่ยังทรงเผชิญหน้ากับการประจญด้วย พระองค์ไม่ทรงกลัวปีศาจและไม่ทรงหวาดหวั่นต่อการโจมตีของมัน ตรงกันข้าม พระองค์เต็มพระทัยเผชิญการประจญเหล่านั้นโดยมีพระจิตเจ้าทรงนำ เพื่อไม่เพียงทรงเอาชนะการประจญในพระชนมชีพของพระองค์เท่านั้น แต่ยังเพื่อให้เราสามารถเผชิญการประจญทุกอย่างในชีวิตของเรา ด้วยพระอานุภาพและการทรงริเริ่มของพระจิตเจ้า เราต้องไม่กลัวที่จะเผชิญการประจญอย่างตรงไปตรงมาและมั่นใจ เมื่อพระจิตเจ้าทรงเป็นผู้นำ

บทเรียนสำคัญประการที่สองคือ พระเยซูเจ้าทรงจำศีลอดอาหารด้วยความสมัครพระทัยในช่วงเวลาที่ทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดาร เรื่องนี้แสดงให้เห็นความสำคัญของคุณธรรมความรู้จักประมาณในชีวิต หากเรามองช่วงเวลาสี่สิบนี้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิตทั้งหมดของเรา เราก็จะเข้าใจว่าความรู้จักประมาณต้องเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราเสมอ เมื่อเราประสบความยินดีและได้รับพระพรในชีวิต (สี่สิบวัน) แน่นอนว่าเราควรเฉลิมฉลองสิ่งเหล่านั้น แต่เราต้องทำเช่นนั้นโดยมีการสละตนอยู่ด้วยเสมอ กล่าวคือ เราต้องไม่ยอมให้สิ่งต่าง ๆ ของโลกนี้ซึ่งไม่จีรังยั่งยืน กลายเป็นความพึงพอใจหลักที่เราแสวงหา นักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนสอนว่า เราอาจยึดติดกับความบรรเทาใจฝ่ายจิตมากเกินไปได้ด้วย ในทางกลับกัน เมื่อเราประสบกางเขนในชีวิต (สี่สิบคืน) เราก็ต้องฝึกการสละตนเช่นกัน กล่าวคือ เราต้องไม่ยอมให้ความยากลำบากที่เราเผชิญทำให้เราท้อแท้ หรือเบี่ยงเบนเราจากการแสวงหาและปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระเจ้า การจำศีลอดอาหาร ซึ่งหมายถึงการที่เราฝึกฝนจนมีคุณธรรมความรู้จักประมาณ ต้องนำเราผ่านช่วงเวลาขึ้นลงของชีวิตเสมอ ช่วยให้เราจับตามองความจริงที่พระเจ้าทรงเปิดเผยแก่เรา และปฏิเสธคำลวงของปีศาจ

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความสำคัญของการน้อมรับคุณธรรมความรู้จักประมาณด้วยความกล้าหาญตลอดชีวิต ท่ามกลางช่วงเวลาขึ้นลงมากมายของชีวิต ทั้งความยินดีและความทุกข์ พระพรและกางเขน เราต้องยอมให้พระจิตเจ้าทรงนำเรา โดยเผชิญทุกสถานการณ์ด้วยความกล้าหาญและการควบคุมตนเอง จงไตร่ตรองว่าเรามีความยากลำบากอย่างไรบ้างในการแบกรับกางเขน หรือยึดติดกับความบรรเทาใจในชีวิตมากเกินไปอย่างไร ในเทศกาลมหาพรตนี้ จงมุ่งมั่นดำเนินในหนทางแห่งคุณธรรม โดยเลียนแบบพระเยซูเจ้าในช่วงสี่สิบวันสี่สิบคืนที่ทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดาร

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงรู้จักประมาณและทรงกล้าหาญ พระองค์ทรงเผชิญการประจญทุกอย่างด้วยความกล้าหาญและพละกำลัง พระองค์ทรงจำศีลอดอาหารตลอดสี่สิบวันสี่สิบคืน เพื่อสอนเราว่าจะดำเนินผ่านช่วงเวลาขึ้นลงของชีวิตได้อย่างไร โปรดประทานคุณธรรมความรู้จักประมาณและความกล้าหาญแก่ข้าพเจ้า และโปรดประทานพระจิตเจ้าแก่ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะติดตามพระองค์เข้าไปในถิ่นทุรกันดารแห่งชีวิตของข้าพเจ้าเอง ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

การปรนนิบัติของทูตสวรรค์

วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต (ปี B)

พระจิตเจ้าทรงผลักดันพระเยซูเจ้าให้เสด็จเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสี่สิบวัน ทรงถูกซาตานประจญ พระองค์ประทับอยู่ท่ามกลางสัตว์ป่า และบรรดาทูตสวรรค์ปรนนิบัติรับใช้พระองค์  มาระโก 1:12–13

เหตุการณ์ที่เราไตร่ตรองในวันนี้ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก พระเยซูเจ้า พระบุตรของพระเจ้า พระบุคคลที่สองแห่งพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ทรงถ่อมพระองค์ลงในสองลักษณะในข้อความที่ยกมาข้างต้น ประการแรก พระองค์ทรงยอมทนรับการประจญของซาตาน ประการที่สอง พระองค์ทรงยอมให้บรรดาทูตสวรรค์ฝ่ายดี ซึ่งพระองค์เองทรงสร้างขึ้น มาปรนนิบัติพระองค์ในสภาพมนุษย์

ก่อนอื่น จงระลึกว่าซาตานเป็นทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ พระเจ้าทรงสร้างมันขึ้นมา และทรงสร้างให้มันเป็นสิ่งดี แต่หนังสือวิวรณ์ (12:4) ระบุว่า ทูตสวรรค์หนึ่งในสามที่ทรงสร้างขึ้นถูกขับออกจากสวรรค์ให้เร่ร่อนไปบนแผ่นดิน ปีศาจเหล่านี้กระทำการภายใต้การบงการของซาตาน ซึ่งเป็นทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ผู้มีตำแหน่งสูงสุด ดังนั้น ตามข้อความข้างต้น ซาตานเองเป็นผู้ประจญพระเยซูเจ้าในถิ่นทุรกันดาร นอกจากนี้ พระเยซูเจ้ายังทรงยอมให้ทูตสวรรค์ที่ดีมาปรนนิบัติพระองค์ในพระธรรมชาติมนุษย์ของพระองค์ การกระทำเหล่านี้เผยให้เห็นความสมบูรณ์ของคุณธรรมแห่งความถ่อมตนในความเป็นมนุษย์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

ตามคำสอนของนักบุญโทมัส อไควนัส ทูตสวรรค์ถูกสร้างขึ้นด้วยเหตุผลหลักสามประการ ประการแรกคือเพื่อนมัสการพระเจ้า การนมัสการพระเจ้าทำให้เกิดความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ และเปิดให้ความรักอันสมบูรณ์หลั่งไหลระหว่างพระเจ้ากับทูตสวรรค์แต่ละองค์ ประการที่สอง ทูตสวรรค์ทำให้พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จไปในทุกสิ่ง ซึ่งรวมถึงการทำให้กฎธรรมชาติดำเนินไปและการมอบพระหรรษทานที่พระคริสตเจ้าทรงได้มาโดยชัยชนะบนไม้กางเขน ประการที่สาม พระเจ้าทรงใช้ทูตสวรรค์เป็นผู้ส่งสาร พระคัมภีร์บันทึกวิธีต่าง ๆ ที่ทูตสวรรค์พูดกับบรรดาประกาศก พระมารดาผู้ทรงบุญของเรา นักบุญโยเซฟ และบุคคลอื่น ๆ นักบุญโทมัส อไควนัสยังเชื่อด้วยว่า เราแต่ละคนได้รับอารักขเทวดาประจำตัวองค์หนึ่ง ซึ่งมีบทบาทไม่เพียงปกป้องเรา แต่ยังสื่อสารพระประสงค์ของพระเจ้าแก่เราด้วย

ในฐานะพระเจ้า พระเยซูเจ้าทรงเป็นพระผู้สร้างทูตสวรรค์ทั้งปวงร่วมกับพระบิดาและพระจิตเจ้า ในฐานะมนุษย์ พระเยซูเจ้าทรงรับทั้งการปรนนิบัติจากทูตสวรรค์ที่ดีและการโจมตีจากทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ โดยทรงน้อมพระองค์ลงอย่างถ่อมตนให้อยู่ภายใต้อำนาจตามธรรมชาติของสิ่งสร้างที่เป็นทูตสวรรค์เหล่านี้ พระเยซูเจ้าทรงสอนเราด้วยว่า เราต้องทำเช่นเดียวกัน

อำนาจตามธรรมชาติที่สำคัญประการหนึ่งของทั้งทูตสวรรค์ที่ดีและที่ชั่วคือ อำนาจในการโน้มน้าวและเสนอแนะความคิด ทูตสวรรค์สามารถนำความคิดต่าง ๆ มาเสนอต่อจินตนาการของท่าน โดยมุ่งโน้มน้าวท่านไปสู่ความดี (ทูตสวรรค์ที่ดี) หรือหลอกลวงท่านและชักนำท่านไปสู่บาป (ทูตสวรรค์ที่ชั่ว) การสื่อสารเหล่านี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง และเราควรตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้ ในหนังสือ แบบฝึกหัดชีวิตจิต นักบุญอิกญาซีโอ แห่งโลโยลาอุทิศเวลาและกำลังอย่างมากให้แก่เรื่องพันธกิจของทูตสวรรค์ ท่านสอนวิธีแยกแยะคำโกหกและการหลอกลวงของทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์ออกจากการชี้นำที่นำความบรรเทาใจซึ่งทูตสวรรค์ที่ดีสื่อสารมา ข้อความพระวรสารของเราในวันนี้ ซึ่งพระเยซูเจ้าทรงยอมรับทั้งการประจญและการปรนนิบัติจากทูตสวรรค์ สนับสนุนอย่างมากในหลายแง่มุมถึงความสำคัญของการพยายามเข้าใจว่าสิ่งสร้างที่เป็นทูตสวรรค์เหล่านี้มีอิทธิพลต่อเราอย่างไร หากต้องการอ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ โปรดดูหนังสือ หยั่งลึกสู่ห้วงลึก: บทเรียนและการรำพึงแบบนักบุญอิกญาซีโอที่เรียบเรียงตามปีพิธีกรรม.

วันนี้ จงไตร่ตรองความจริงอันน่าพิศวงที่ว่า ทั้งทูตสวรรค์และปีศาจต่างกระทำการอยู่เสมอในชีวิตของท่าน โดยพยายามโน้มน้าวท่าน ขณะที่ท่านรำพึงถึงบทบาททางจิตวิญญาณของพวกเขาในชีวิตของท่าน จงพิจารณาวิธีต่าง ๆ ที่ท่านจะเรียนรู้เกี่ยวกับพวกเขาให้มากขึ้น จงพูดคุยกับอารักขเทวดาของท่าน ขอให้ทูตสวรรค์ชั้นสูงสุดช่วยวอนขอเพื่อท่าน พยายามร่วมกับบรรดาทูตสวรรค์ในการนมัสการพระเจ้า อธิษฐานขอให้ท่านเหล่านั้นคุ้มครอง ขอให้ท่านเหล่านั้นสื่อสารความจริงอันสูงสุดจากพระเจ้าแก่ท่าน จงตั้งใจเอาใจใส่ทูตสวรรค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ เพื่อว่าเมื่อท่านเรียนรู้ที่จะแยกแยะเสียงของท่านเหล่านั้น ท่านจะพร้อมปฏิบัติตามการชี้นำที่ท่านเหล่านั้นนำมาจากพระเจ้า

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า พระผู้สร้างสรรพสิ่ง พระองค์ทรงสร้างบรรดาทูตสวรรค์เพื่อจุดประสงค์อันรุ่งโรจน์แห่งความรักและการนมัสการ พระองค์ยังทรงมอบพันธกิจให้ท่านเหล่านั้นทำให้พระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์สำเร็จไป และสื่อสารกับเราผู้อยู่บนแผ่นดิน โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้ตระหนักถึงการหลอกลวงของทูตสวรรค์ที่ตกสวรรค์และการชี้นำของทูตสวรรค์ที่ดีมากยิ่งขึ้น ข้าแต่ทูตสวรรค์ของพระเจ้า โปรดภาวนาเพื่อข้าพเจ้า คุ้มครองข้าพเจ้า และนำข้าพเจ้าเข้าสู่พระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระเจ้า ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

ก้าวสู่การรุก

วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต (ปี C)

พระเยซูเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระจิตเจ้า เสด็จกลับจากแม่น้ำจอร์แดน และพระจิตเจ้าทรงนำพระองค์ไปในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาสี่สิบวัน เพื่อทรงถูกปีศาจประจญ ลูกา 4:1–2

เมื่อใครคนหนึ่งถูกโจมตีหรือรู้สึกว่าถูกคุกคาม เป็นเรื่องปกติที่เขาจะตั้งรับ ตัวอย่างเช่น หากทหารพบว่าตนถูกศัตรูโจมตีอย่างฉับพลัน พวกเขาก็มักจะเข้าประจำที่มั่นเพื่อป้องกันตนเอง ในทำนองเดียวกัน เมื่อเรารู้สึกว่าถูกผู้อื่นโจมตีเป็นการส่วนตัว หรือถูกปีศาจประจญ เราก็มักพยายามป้องกันตนเอง อย่างไรก็ตาม ในแวดวงเกม กีฬา และการทหาร มีคำกล่าวที่ใช้กันทั่วไปว่า “การป้องกันที่ดีที่สุดคือการรุกที่ดี” กล่าวอีกนัยหนึ่ง วิธีที่ดีที่สุดที่จะไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามชนะคือการเป็นฝ่ายรุก แทนที่จะถอยไปตั้งรับ

ในหลายแง่มุม นี่คือสิ่งที่พระเยซูเจ้าทรงกระทำเมื่อเสด็จเข้าสู่ถิ่นทุรกันดาร พระองค์ทรงทราบว่ามารร้ายต้องการทำลายพระองค์ ดังนั้น เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารเป็นเวลา 40 วันเพื่อทรงอธิษฐานภาวนาและจำศีลอดอาหาร พระองค์จึงทรงทำเช่นนั้นในลักษณะของการรุกโจมตีปีศาจ การผจญที่พระเยซูเจ้าทรงเผชิญในถิ่นทุรกันดารมิใช่ความยากลำบากที่พระองค์ต้องทรงอดทนและต่อต้านเป็นหลัก แต่เหนือสิ่งอื่นใด การผจญเหล่านั้นเป็นการโจมตีที่ไร้ผลของมารร้าย เพราะพระเยซูเจ้าทรงยึดมั่นในคุณธรรมที่ตรงข้ามไว้แล้ว

การผจญและบาปใดบ้างที่เป็นสิ่งที่ท่านต้องต่อสู้อย่างหนักที่สุด? ท่านพบว่าตนเองพ่ายแพ้ในด้านใดบ้าง? ท่านได้ตั้งรับอย่างไรบ้างเพื่อพยายามเอาชนะสิ่งที่ท่านกำลังต่อสู้อยู่? บ่อยครั้งเหลือเกินที่เราเผชิญการผจญด้วยวิธีที่ไม่ถูกต้อง เรามองว่าการผจญเป็นการโจมตีจากมารร้ายที่เราต้องต่อต้านและป้องกันตนเอง แม้เรื่องนี้จะเป็นความจริง แต่ก็ยังไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ความจริงทั้งหมดก็คือ วิธีที่ดีที่สุดในการเอาชนะสิ่งที่เราต้องต่อสู้ คือการเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านั้นโดยตรงอย่างแข็งขันและเป็นฝ่ายรุก ด้วยการเลือกคุณธรรมที่ตรงข้าม

จงพิจารณาการผจญสามประการที่พระเยซูเจ้าทรงเอาชนะในถิ่นทุรกันดาร ได้แก่ ความตะกละ ความหลงในเกียรติยศ และความโลภ การที่พระเยซูเจ้าเสด็จเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารเป็นเวลา 40 วันนั้น เป็นวิธีที่พระองค์ทรงทำลายการผจญเหล่านี้ก่อนที่มันจะถูกนำมาเสนอต่อพระองค์เสียอีก ด้วยการทรงเลือกอดอาหารโดยสมัครพระทัยตลอด 40 วันนั้น พระเยซูเจ้าทรงทำให้การผจญให้ตะกละไร้ผล ด้วยการทรงเลือกความถ่อมพระองค์ โดยเสด็จเข้าสู่ความสงัดของถิ่นทุรกันดารเพื่อประทับอยู่กับพระบิดาตามลำพัง พระเยซูเจ้าทรงทำให้การผจญให้หลงในเกียรติยศหมดอำนาจ ด้วยการทรงเลือกชีวิตที่ยากจนและเรียบง่าย พระองค์ทรงเอาชนะการผจญใด ๆ ให้ใฝ่หาความมั่งคั่งทางโลก แม้ก่อนที่สิ่งนั้นจะถูกนำมาเสนอต่อพระองค์

ขณะที่เราเริ่มการเดินทางตลอดสี่สิบวันในเทศกาลมหาพรตนี้ วันนี้จงไตร่ตรองถึงบาปและการผจญในชีวิตของท่านที่จำเป็นต้องเอาชนะ หากท่านพบว่าตนเองเอาแต่ตั้งรับในการต่อสู้บางเรื่อง โดยเฉพาะหากท่านพบว่าบางครั้งตนเองกำลังพ่ายแพ้ในการต่อสู้ ก็ถึงเวลาเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว ในเทศกาลมหาพรตนี้ จงยึดมั่นในคุณธรรมที่ตรงข้ามกับบาปที่ท่านถูกผจญให้ทำมากที่สุด จงปฏิบัติคุณธรรมเหล่านั้นในลักษณะที่เป็นฝ่ายรุก จงเลือกความเมตตากรุณาหากท่านกำลังต่อสู้กับความโกรธ จงเลือกการจำศีลอดอาหารหากท่านกำลังต่อสู้กับความตะกละ จงเลือกความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่หากท่านกำลังต่อสู้กับความโลภ ไม่ว่าท่านกำลังต่อสู้กับสิ่งใด จงหันไปหาคุณธรรมที่ท่านต้องการมากที่สุด และให้คุณธรรมนั้นเป็นสิ่งที่ท่านมุ่งใส่ใจในเทศกาลมหาพรตนี้ เพื่อท่านจะได้เตรียมพร้อมอย่างดีเช่นกันที่จะปฏิเสธมารร้ายและคำลวงของมันเมื่อการผจญมาถึง

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้าผู้ทรงถูกผจญ พระองค์ทรงต่อต้านการผจญทุกประการในพระชนมชีพ ด้วยการทรงเลือกคุณธรรมอันดีงามทุกประการและทรงดำเนินชีวิตตามคุณธรรมเหล่านั้นอย่างสมบูรณ์ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าเห็นคุณธรรมที่ข้าพเจ้าต้องการมากที่สุดในเวลานี้ และประทานพละกำลังที่ข้าพเจ้าต้องการเพื่อมุ่งไปสู่คุณธรรมเหล่านั้นอย่างสุดหัวใจในเทศกาลมหาพรตนี้ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

ผู้ที่สมควรได้รับน้อยที่สุด

วันจันทร์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

พระเยซูเจ้าตรัสกับบรรดาศิษย์ว่า “เมื่อบุตรแห่งมนุษย์จะเสด็จมาในพระสิริรุ่งโรจน์พร้อมกับทูตสวรรค์ทั้งหลาย พระองค์จะประทับบนพระบัลลังก์อันรุ่งโรจน์ และนานาชาติจะมาชุมนุมกันเฉพาะพระพักตร์พระองค์ พระองค์จะทรงแยกพวกเขาออกจากกัน ดังที่ผู้เลี้ยงแกะแยกแกะออกจากแพะ” มัทธิว 25:31–32

ช่างเป็นภาพที่น่าไตร่ตรองอย่างยิ่ง! ลองจินตนาการถึงฉากนี้ ณ ช่วงเวลาอันชี้ขาดช่วงหนึ่งในอนาคต พระบุคคลที่สองแห่งพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ซึ่งบัดนี้ทรงอยู่ในรูปมนุษย์ด้วยในฐานะ “บุตรแห่งมนุษย์” จะเสด็จกลับมายังโลกในพระสิริรุ่งโรจน์ โดยมีทูตสวรรค์ทั้งมวลในสวรรค์ห้อมล้อม และจะประทับบนพระบัลลังก์ใหม่อันรุ่งโรจน์ของพระองค์ เบื้องหน้าพระบัลลังก์นั้น ทุกคนจากทุกชาติที่เคยมีอยู่จะมาชุมนุมกัน และแต่ละคนจะได้รับการพิพากษาตามกิจการของตน ผู้ที่รับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราและปฏิบัติต่อพี่น้องผู้ต่ำต้อยที่สุดของพระองค์ด้วยความเมตตาและความสงสาร จะได้ยินพระเยซูเจ้าตรัสว่า “ท่านทั้งหลายผู้ได้รับพระพรจากพระบิดาของเรา จงมาเถิด จงรับพระอาณาจักรที่เตรียมไว้ให้ท่านตั้งแต่สร้างโลกเป็นมรดก” ผู้ที่ไม่ได้รับใช้พระคริสตเจ้าและไม่ได้ปฏิบัติต่อผู้ต่ำต้อยที่สุดด้วยความเมตตาจะถูกส่งไปรับโทษนิรันดร ดังที่พระเยซูเจ้าตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายผู้ถูกสาปแช่ง จงไปให้พ้นจากเรา ไปสู่ไฟนิรันดรที่เตรียมไว้สำหรับปีศาจและทูตสวรรค์ของมัน” ในวันนั้น จะมีเพียงเรื่องเดียวที่สำคัญ เพราะชะตากรรมนิรันดรจะถูกกำหนดอย่างถาวร สิ่งเดียวที่จะสำคัญก็คือ ท่านจะถูกจัดให้อยู่เบื้องขวาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเพื่อรับชีวิตนิรันดรเป็นมรดก หรืออยู่เบื้องซ้ายของพระองค์และถูกส่งไปสู่ไฟนิรันดร

บางครั้ง ขณะที่เราเดินทางผ่านชีวิต เราอาจลืมนึกถึงวันอันรุ่งโรจน์นี้ เมื่อเราคิดถึงพระเจ้าและสวรรค์ ก็ง่ายที่เราจะทึกทักว่าสวรรค์เป็นสิ่งที่เราจะได้รับอย่างแน่นอน พระเจ้าทรงพระทัยดีและทรงเมตตา และพระองค์ทรงรักเรา ดังนั้น เราจึงทึกทักว่าเราจะได้เข้าสวรรค์อย่างแน่นอน และมีเพียงคนที่เลวร้ายที่สุดเท่านั้นที่จะลงเอยในนรก แต่นี่ไม่ใช่ภาพวันพิพากษาที่พระเยซูเจ้าทรงบรรยายไว้

พระเยซูเจ้าทรงอธิบายว่า ในเวลาพิพากษา บรรดาผู้ชอบธรรมจะประหลาดใจที่การดูแลผู้หิวโหย ผู้กระหาย คนแปลกหน้า ผู้ไร้เสื้อผ้า ผู้เจ็บป่วย หรือผู้ถูกจองจำ เท่ากับการแสดงความรักต่อพระเจ้า ในทำนองเดียวกัน ผู้ที่ละเลยบุคคลเหล่านี้ก็จะประหลาดใจที่ตนไม่ได้รักพระเจ้า เพราะไม่ได้รักพี่น้องผู้ต่ำต้อยที่สุดของพระเยซูเจ้า อย่ามองคำสอนนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย พระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสอ้อมค้อม พระองค์ตรัสไว้อย่างชัดเจนและเด็ดขาด

ในชีวิตของคุณ ใครคือ “ผู้ต่ำต้อยที่สุด” ที่พระเยซูเจ้ากำลังตรัสถึง? ผู้หิวโหยและผู้กระหายไม่ได้หมายถึงเพียงผู้ที่ขัดสนทางกายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้ที่โหยหาทางจิตใจและต้องการให้ความโหยหานั้นได้รับการเติมเต็มด้วย พวกเขาคือผู้ที่หลงทางหรือสับสนในชีวิตและต้องการผู้ชี้แนะแนวทาง คนแปลกหน้าอาจเป็นใครก็ตามที่โดดเดี่ยวและถูกมองข้ามได้ง่าย ผู้ไร้เสื้อผ้าอาจเป็นผู้ที่ไม่สามารถจัดหาสิ่งจำเป็นให้ตนเองได้ ผู้เจ็บป่วยอาจเป็นผู้สูงอายุหรือผู้ที่กำลังทนทุกข์ในรูปแบบต่าง ๆ และผู้ถูกจองจำอาจรวมถึงผู้ที่ถูกบาปพันธนาการและต้องการความช่วยเหลือให้เป็นอิสระ อย่าละเลยที่จะแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้ประทับอยู่ในบรรดาผู้คนรอบตัวคุณ

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงผู้คนในชีวิตของคุณที่ดูเหมือนหลงทางมากที่สุดและต้องการความเห็นอกเห็นใจจากคุณมากที่สุด ผู้ที่เราไม่รู้สึกอยากยื่นมือไปหามักเป็นผู้ที่ต้องการความเห็นอกเห็นใจและความเมตตาจากเรามากที่สุด “ผู้ต่ำต้อยที่สุด” มักเป็นผู้ที่เราตัดสิน กล่าวโทษ หรือมองข้าม จงนึกถึงคนที่ดูเหมือนสมควรได้รับความรักจากคุณน้อยที่สุด และจงตระหนักว่าพระเยซูเจ้าทรงดำรงอยู่ในบุคคลนั้น ทรงรอให้คุณรักพระองค์ด้วยการรักเขา

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระเมตตายิ่ง พระกรุณาของพระองค์ยิ่งใหญ่ และการพิพากษาของพระองค์เป็นความจริง โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้ระลึกอยู่เสมอถึงวันสุดท้ายอันรุ่งโรจน์นั้น วันที่พระองค์จะเสด็จกลับมาด้วยพระรัศมีและพระสิริรุ่งโรจน์ทั้งสิ้น เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย ขอให้ข้าพเจ้าใส่ใจพระวาจาของพระองค์อย่างแท้จริง และเตรียมพร้อมสำหรับวันนั้นด้วยการรักพระองค์ในทุกคน โดยเฉพาะในผู้ที่ขัดสนที่สุด ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

การภาวนาบทข้าแต่พระบิดา

วันอังคารสัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

พระเยซูเจ้าตรัสแก่บรรดาศิษย์ว่า “เมื่ออธิษฐานภาวนา อย่าพูดพร่ำเหมือนคนต่างศาสนา ซึ่งคิดว่าพระเจ้าจะทรงฟังเพราะพวกเขาพูดมาก อย่าเป็นเหมือนพวกเขา มัทธิว 6:7–8

จงระลึกว่า บางครั้งพระเยซูเจ้าทรงปลีกพระองค์ไปตามลำพังและทรงอธิษฐานภาวนาตลอดทั้งคืน ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าพระเยซูเจ้าทรงสนับสนุนการใช้เวลาอธิษฐานภาวนาอย่างยาวนานและจริงใจ เพราะพระองค์ทรงให้แบบอย่างของพระองค์เองเป็นบทเรียนแก่เรา แต่ก็มีความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงกระทำตลอดทั้งคืน กับสิ่งที่พระองค์ทรงตำหนิคนต่างศาสนาเมื่อพวกเขา “พูดพร่ำ” ด้วยถ้อยคำมากมาย หลังจากทรงตำหนิการภาวนาของคนต่างศาสนาเช่นนี้แล้ว พระเยซูเจ้าประทานบทภาวนา “ข้าแต่พระบิดา” แก่เรา เพื่อเป็นแบบอย่างสำหรับการภาวนาส่วนตัวของเรา

บทข้าแต่พระบิดาเริ่มต้นด้วยการกล่าวกับพระเจ้าอย่างใกล้ชิดเป็นส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง กล่าวคือ พระเจ้ามิได้ทรงเป็นเพียงองค์ผู้ทรงสรรพานุภาพแห่งจักรวาลเท่านั้น เราสามารถมีความสัมพันธ์กับพระองค์เป็นส่วนตัวได้อย่างคนในครอบครัวเดียวกัน พระองค์ทรงเป็นพระบิดาของเรา พระเยซูเจ้าทรงดำเนินบทภาวนาต่อไป โดยทรงสอนให้เราถวายพระเกียรติแด่พระบิดาของเรา ด้วยการประกาศความศักดิ์สิทธิ์และความบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ พระเจ้าและพระเจ้าเพียงพระองค์เดียวทรงเป็นองค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นบ่อเกิดของความศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวงในชีวิต เมื่อเรายอมรับความศักดิ์สิทธิ์ของพระบิดา เราก็ต้องยอมรับพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ด้วย และแสวงหาการครองราชย์ของพระองค์ในชีวิตของเราและในโลก สิ่งนี้จะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อพระประสงค์อันสมบูรณ์แบบของพระองค์สำเร็จไป “ในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์” บทภาวนาอันสมบูรณ์แบบนี้จบลงด้วยการยอมรับว่า พระเจ้าทรงเป็นบ่อเกิดของทุกสิ่งที่เราต้องการในแต่ละวัน รวมถึงการอภัยบาปของเราและการปกป้องเราจากความชั่วทั้งปวง

เมื่อจบบทภาวนาอันสมบูรณ์แบบนี้ พระเยซูเจ้าทรงให้บริบทที่เราต้องยึดถือเมื่อภาวนาบทนี้และทุกบท พระองค์ตรัสว่า “ถ้าท่านให้อภัยความผิดของผู้อื่น พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ก็จะทรงให้อภัยท่าน แต่ถ้าท่านไม่ให้อภัยผู้อื่น พระบิดาของท่านก็จะไม่ทรงให้อภัยความผิดของท่านเช่นกัน” การภาวนาจะเกิดผลก็ต่อเมื่อเรายอมให้การภาวนาเปลี่ยนแปลงเรา และทำให้เราเป็นเหมือนพระบิดาในสวรรค์มากยิ่งขึ้น ดังนั้น หากเราต้องการให้คำภาวนาขอการอภัยของเราเกิดผล เราก็ต้องดำเนินชีวิตตามสิ่งที่เราภาวนาขอ เราต้องให้อภัยผู้อื่นด้วย เพื่อพระเจ้าจะทรงให้อภัยเรา

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงบทภาวนาอันสมบูรณ์แบบนี้ คือบทข้าแต่พระบิดา การประจญอย่างหนึ่งคือ เราอาจคุ้นเคยกับบทภาวนานี้มากเสียจนมองข้ามความหมายที่แท้จริงของบทภาวนา หากเป็นเช่นนั้น เราจะพบว่าเรากำลังภาวนาคล้ายกับคนต่างศาสนา ซึ่งเพียงแต่พูดพร่ำไปเท่านั้น แต่หากเราเข้าใจและตั้งใจกล่าวทุกถ้อยคำด้วยความถ่อมตนและจริงใจ เราก็มั่นใจได้ว่าการภาวนาของเราจะเป็นเหมือนการภาวนาขององค์พระผู้เป็นเจ้ามากยิ่งขึ้น นักบุญอิกญาซีโอแห่งโลโยลาแนะนำให้ไตร่ตรองทุกถ้อยคำของบทภาวนานี้อย่างช้า ๆ ทีละคำ วันนี้ ลองภาวนาด้วยวิธีนี้ และยอมให้บทข้าแต่พระบิดาเปลี่ยนจากการพูดพร่ำไปเป็นการสื่อสารอย่างแท้จริงกับพระบิดาในสวรรค์

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระองค์สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ พระอาณาจักรจงมาถึง พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น โปรดอย่าทรงนำข้าพเจ้าทั้งหลายเข้าสู่การผจญ แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย อาเมน  ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

เครื่องหมายแท้จริงเพียงหนึ่งเดียวแห่งไม้กางเขน

วันพุธสัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

ขณะที่ผู้คนมาชุมนุมกันมากขึ้น พระเยซูเจ้าตรัสกับพวกเขาว่า “คนยุคนี้เป็นคนชั่วร้าย เขาแสวงหาเครื่องหมาย แต่จะไม่มีเครื่องหมายใดให้เขาเห็น นอกจากเครื่องหมายของประกาศกโยนาห์” ลูกา 11:29

ดูเหมือนว่าฝูงชนจะประกอบด้วยคนหลายกลุ่ม กลุ่มแรกคือผู้ที่เชื่อในพระเยซูเจ้าอย่างสุดหัวใจ ตัวอย่างเช่น อัครสาวกทั้งสิบสองคนได้ละทิ้งทุกสิ่งเพื่อติดตามพระองค์ พระมารดาของพระองค์และสตรีผู้ศักดิ์สิทธิ์อีกหลายคนเชื่อในพระองค์ และเป็นผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ของพระองค์ แต่ท่ามกลางฝูงชนที่เพิ่มจำนวนขึ้นนั้น ดูเหมือนว่ามีหลายคนที่เคลือบแคลงสงสัยในพระเยซูเจ้า และต้องการหลักฐานบางอย่างว่าพระองค์ทรงเป็นใคร ดังนั้น พวกเขาจึงต้องการเครื่องหมายจากสวรรค์

เครื่องหมายจากสวรรค์ย่อมเป็นหลักฐานบางอย่างที่ปรากฏให้เห็นภายนอกว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นใคร จริงอยู่ พระเยซูเจ้าได้ทรงกระทำอัศจรรย์มากมายแล้ว แต่ดูเหมือนว่านั่นยังไม่เพียงพอ พวกเขาต้องการมากกว่านั้น และความปรารถนาดังกล่าวเป็นเครื่องบ่งชี้อย่างชัดเจนถึงความดื้อรั้นในใจและการขาดความเชื่อ ดังนั้น พระเยซูเจ้าจึงไม่อาจประทานและจะไม่ประทานเครื่องหมายที่พวกเขาต้องการ

แต่พระเยซูเจ้าตรัสว่า เครื่องหมายเดียวที่พวกเขาจะได้รับคือเครื่องหมายของประกาศกโยนาห์ จงระลึกว่าเครื่องหมายของโยนาห์นั้นไม่น่าดึงดูดใจนัก เขาถูกโยนจากกราบเรือลงทะเลและถูกปลาวาฬกลืนเข้าไป เขาอยู่ในท้องปลาสามวัน ก่อนจะถูกคายออกมาบนชายฝั่งเมืองนีนะเวห์

เครื่องหมายของพระเยซูเจ้าก็จะคล้ายกัน พระองค์จะทรงรับทรมานด้วยน้ำมือของบรรดาผู้นำศาสนาและเจ้าหน้าที่บ้านเมือง ทรงถูกประหารและถูกนำไปไว้ในพระคูหา แล้วสามวันต่อมา พระองค์จะทรงกลับคืนพระชนมชีพ แต่การกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์มิใช่การเสด็จออกมาพร้อมกับรัศมีสว่างให้ทุกคนได้เห็น ตรงกันข้าม หลังจากทรงกลับคืนพระชนมชีพ พระองค์ทรงสำแดงพระองค์แก่ผู้ที่แสดงความเชื่อและเชื่ออยู่แล้ว

บทเรียนสำหรับเราคือ พระเจ้าจะไม่ทรงทำให้เราเชื่อในเรื่องความเชื่อด้วยการสำแดงความยิ่งใหญ่ของพระองค์ต่อสาธารณชนอย่างทรงพลังและตระการตาราวกับภาพยนตร์ฮอลลีวูด แต่ “เครื่องหมาย” ที่เราได้รับคือคำเชื้อเชิญให้ตายพร้อมกับพระคริสตเจ้า เพื่อเราจะได้เริ่มสัมผัสชีวิตใหม่แห่งการกลับคืนพระชนมชีพด้วยตนเอง ของประทานแห่งความเชื่อนี้เป็นสิ่งที่อยู่ภายใน มิใช่สิ่งภายนอกที่แสดงต่อสาธารณชน การตายต่อบาปเป็นสิ่งที่เราแต่ละคนกระทำภายในตนเอง และผู้อื่นจะมองเห็นชีวิตใหม่ที่เราได้รับได้ก็โดยผ่านประจักษ์พยานแห่งชีวิตของเราที่เปลี่ยนแปลงไปเท่านั้น

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงเครื่องหมายแท้จริงที่พระเจ้าประทานแก่คุณ หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังรอเครื่องหมายอันประจักษ์ชัดจากองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ก็อย่ารออีกต่อไป จงมองพระรูปพระเยซูเจ้าบนไม้กางเขน มองดูพระทรมานและการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูเจ้า และเลือกที่จะติดตามพระองค์ด้วยการตายต่อบาปและความเห็นแก่ตัวทั้งปวง จงตายพร้อมกับพระองค์ เข้าไปในพระคูหาพร้อมกับพระองค์ และยอมให้พระองค์ทรงนำคุณออกมาโดยได้รับการฟื้นฟูภายในในเทศกาลมหาพรตนี้ เพื่อคุณจะได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยเครื่องหมายหนึ่งเดียวจากสวรรค์นี้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงถูกตรึงบนไม้กางเขน ข้าพเจ้าเพ่งมองพระรูปของพระองค์บนไม้กางเขน และมองเห็นในการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ถึงกิจการแห่งความรักอันยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา โปรดประทานพระหรรษทานที่ข้าพเจ้าจำเป็นต้องได้รับเพื่อติดตามพระองค์ไปจนถึงพระคูหา เพื่อการสิ้นพระชนม์ของพระองค์จะมีชัยเหนือบาปของข้าพเจ้า ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก โปรดทรงปลดปล่อยข้าพเจ้าให้เป็นอิสระระหว่างการเดินทางในเทศกาลมหาพรตนี้ เพื่อข้าพเจ้าจะสามารถมีส่วนร่วมอย่างเต็มเปี่ยมในชีวิตใหม่แห่งการกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

การอธิษฐานภาวนาขอให้พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จไป

วันพฤหัสบดีสัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

“ท่านใดในพวกท่านจะยื่นก้อนหินให้ลูกชาย เมื่อลูกขอขนมปัง หรือยื่นงูให้ เมื่อลูกขอปลา?” มัทธิว 7:9–10

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นคำถามเชิงวาทศิลป์ของพระเยซูเจ้า ไม่มีพ่อแม่คนใดจะยื่นก้อนหินหรืองูให้ลูกชายหรือลูกสาวเมื่อลูกขออาหาร และแน่นอนว่านี่เองคือประเด็นสำคัญ พระเยซูเจ้าตรัสต่อไปว่า “…พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะประทานสิ่งดีแก่ผู้ที่ทูลขอพระองค์มากยิ่งกว่านั้นสักเพียงใด”

เมื่อคุณอธิษฐานภาวนาด้วยความเชื่ออันลึกซึ้ง องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะประทานทุกสิ่งที่คุณทูลขอหรือไม่? ไม่ใช่อย่างแน่นอน พระเยซูเจ้าตรัสจริงว่า “จงขอ แล้วท่านจะได้รับ จงแสวงหา แล้วท่านจะพบ จงเคาะประตู แล้วจะมีผู้เปิดประตูให้ท่าน” แต่ต้องอ่านพระดำรัสนี้อย่างรอบคอบภายในบริบททั้งหมดของคำสอนที่พระเยซูเจ้าประทานไว้ในที่นี้ ความจริงก็คือ เมื่อเราทูลขอ “สิ่งดี ๆ” ด้วยความเชื่ออย่างจริงใจ ซึ่งหมายถึงสิ่งที่พระเจ้าผู้พระทัยดีของเราทรงประสงค์จะประทานแก่เรา พระองค์จะไม่ทรงทำให้เราผิดหวัง แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่า หากเราวิงวอนขอสิ่งใดก็ตามจากพระเยซูเจ้า พระองค์จะประทานสิ่งนั้นแก่เรา

“สิ่งดี” เหล่านั้นที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะประทานแก่เราอย่างแน่นอนคืออะไร? สิ่งแรกและสำคัญที่สุดคือการอภัยบาปของเรา เรามั่นใจได้อย่างเต็มที่ว่า หากเราถ่อมตนเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าผู้พระทัยดีของเรา โดยเฉพาะในศีลอภัยบาป เราจะได้รับของประทานแห่งการอภัยที่พระองค์ประทานให้เปล่าและเปลี่ยนแปลงชีวิตเรา

นอกเหนือจากการอภัยบาปของเราแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่งที่เราจำเป็นต้องมีในชีวิต และมีอีกหลายสิ่งที่พระเจ้าผู้พระทัยดีของเราทรงปรารถนาจะประทานแก่เรา ตัวอย่างเช่น พระเจ้าทรงปรารถนาเสมอที่จะประทานพละกำลังที่เราจำเป็นต้องมีเพื่อเอาชนะการประจญในชีวิต พระองค์ทรงปรารถนาเสมอที่จะจัดหาสิ่งจำเป็นพื้นฐานที่สุดให้เรา พระองค์ทรงปรารถนาเสมอที่จะช่วยเราให้เติบโตในคุณธรรมทุกประการ และแน่นอนที่สุด พระองค์ทรงปรารถนาจะนำเราไปสู่สวรรค์ สิ่งเหล่านี้เองที่เราต้องภาวนาทูลขอเป็นพิเศษทุกวัน

แต่สิ่งอื่น ๆ ล่ะ เช่น งานใหม่ เงินที่มากขึ้น บ้านที่ดีกว่าเดิม การได้รับเข้าเรียนในโรงเรียนแห่งหนึ่ง การหายจากความเจ็บป่วยทางกาย เป็นต้น? เราควรภาวนาทูลขอสิ่งเหล่านี้และสิ่งอื่นที่คล้ายกันในชีวิต แต่ต้องมีเงื่อนไขกำกับ “เงื่อนไข” นั้นคือ เราภาวนาขอให้พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จไป ไม่ใช่ความประสงค์ของเรา เราต้องยอมรับด้วยความถ่อมตนว่า เรามองไม่เห็นภาพรวมของชีวิต และไม่ได้รู้เสมอไปว่าอะไรจะถวายพระสิริรุ่งโรจน์สูงสุดแด่พระเจ้าในทุกสิ่ง ดังนั้น อาจเป็นการดีกว่าที่ท่านจะไม่ได้งานใหม่นั้น ไม่ได้รับเข้าเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ หรือแม้แต่ไม่ได้รับการรักษาให้หายจากความเจ็บป่วยครั้งนี้ แต่เรามั่นใจได้ว่า พระเจ้าจะประทานสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราเสมอ และสิ่งที่ทำให้เราสามารถถวายพระสิริรุ่งโรจน์สูงสุดแด่พระเจ้าในชีวิต การที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงถูกตรึงกางเขนเป็นตัวอย่างอันสมบูรณ์แบบ พระองค์ทรงภาวนาขอให้ถ้วยนั้นผ่านพ้นไปจากพระองค์ “แต่อย่าให้เป็นไปตามใจข้าพเจ้า แต่ให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์” และแน่นอน พระบิดาทรงเห็นคุณค่าอันยิ่งใหญ่และนิรันดรในการสิ้นพระชนม์ของพระบุตรบนไม้กางเขน และทรงตอบคำภาวนาของพระองค์ตามนั้น

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านภาวนาอย่างไร ท่านภาวนาโดยไม่ยึดติดกับผลที่จะเกิดขึ้น โดยรู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทราบดีที่สุดหรือไม่? ท่านยอมรับด้วยความถ่อมตนหรือไม่ว่า มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงทราบว่าอะไรดีสำหรับท่านอย่างแท้จริง? จงวางใจว่าเป็นเช่นนั้น และภาวนาด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ขอให้พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จไปในทุกสิ่ง แล้วท่านจะมั่นใจได้ว่าพระองค์จะทรงตอบคำภาวนานั้น

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก ผู้ทรงพระปรีชาญาณและความรู้อันไร้ขอบเขต โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้วางใจในความดีและการดูแลเอาใจใส่ที่พระองค์ทรงมีต่อข้าพเจ้าอยู่เสมอ โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้หันมาหาพระองค์ทุกวันยามขัดสน และวางใจว่าพระองค์จะทรงตอบคำภาวนาของข้าพเจ้าตามพระประสงค์อันสมบูรณ์แบบของพระองค์ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก ข้าพเจ้ามอบชีวิตไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ โปรดทรงกระทำต่อข้าพเจ้าตามที่พระองค์ทรงปรารถนา ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

เหนือกว่าการให้อภัย

วันศุกร์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

“จงรีบตกลงกับคู่กรณีของท่านขณะกำลังเดินทางไปศาล มิฉะนั้น คู่กรณีจะมอบท่านให้ผู้พิพากษา ผู้พิพากษาจะมอบท่านให้ผู้คุม และท่านจะถูกโยนเข้าคุก เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ท่านจะไม่ได้ออกจากที่นั่นจนกว่าจะชำระหนี้ครบทุกสตางค์” มัทธิว 5:26

ในที่นี้ องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังประทานคำแนะนำทางกฎหมายเกี่ยวกับคดีอาญาหรือคดีแพ่ง และวิธีหลีกเลี่ยงการถูกดำเนินคดีหรือ? ไม่ใช่อย่างแน่นอน พระองค์กำลังทรงเสนอภาพของพระองค์เองในฐานะผู้พิพากษาผู้ทรงเที่ยงธรรมแก่เรา และทรงเตือนใจเราให้แสดงความเมตตาต่อทุกคนที่อาจถือได้ว่าเป็น “คู่กรณี” ของเรา

การให้อภัยผู้อื่นเป็นสิ่งจำเป็น เราจะปฏิเสธการให้อภัยไม่ได้เลย แต่แท้จริงแล้ว แม้แต่การให้อภัยก็ยังไม่เพียงพอ เป้าหมายสูงสุดต้องเป็นการคืนดี ซึ่งก้าวไปไกลกว่านั้นมาก ในพระวรสารข้างต้น พระเยซูเจ้าทรงเตือนใจเราให้ “ตกลงกัน” กับคู่กรณีของเรา ซึ่งมีนัยถึงการคืนดี พระคัมภีร์ฉบับ RSV ใช้ถ้อยคำว่า “จงผูกมิตรกับผู้กล่าวหาท่านโดยเร็ว…” การพยายามส่งเสริม “มิตรภาพ” กับผู้ที่กล่าวหาคุณ โดยเฉพาะหากเป็นการกล่าวหาเท็จ ย่อมก้าวไปไกลกว่าการให้อภัยเขาเพียงอย่างเดียวมาก

การคืนดีกับผู้อื่นและฟื้นฟูมิตรภาพที่แท้จริงขึ้นใหม่ หมายความว่าท่านไม่เพียงให้อภัยเท่านั้น แต่ยังทำทุกสิ่งที่ทำได้เพื่อให้แน่ใจว่าท่านได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์แห่งความรักกับบุคคลนั้นขึ้นใหม่ด้วย หมายความว่าท่านทั้งสองต่างละวางความขุ่นข้องหมองใจไว้เบื้องหลังและเริ่มต้นใหม่ แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องอาศัยความร่วมมือด้วยความรักจากทั้งสองฝ่าย แต่ในส่วนของท่าน นั่นหมายถึงการที่ท่านพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เกิดการคืนดีนี้

ลองนึกถึงใครคนหนึ่งที่เคยทำให้ท่านเจ็บปวด จนความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับเขาเสียหาย ท่านได้ให้อภัยเขาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าในการภาวนาแล้วหรือยัง? ท่านได้ภาวนาเพื่อเขาและทูลขอพระเจ้าให้ทรงอภัยเขาแล้วหรือยัง? หากทำแล้ว ท่านก็พร้อมสำหรับก้าวต่อไป คือการเข้าหาเขาด้วยความรักเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์ของท่าน การทำเช่นนี้ต้องอาศัยความถ่อมตนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้ก่อให้เกิดความเจ็บปวด และยิ่งเมื่อเขายังไม่ได้กล่าวแสดงความเสียใจและขอให้ท่านให้อภัย อย่ารอให้เขาทำเช่นนั้น จงหาวิธีแสดงให้เขาเห็นว่าท่านรักเขาและต้องการเยียวยาความเจ็บปวดนั้น อย่านำบาปของเขามาตอกย้ำต่อหน้าเขาหรือเก็บความขุ่นเคืองไว้ จงแสวงหาเพียงความรักและความเมตตา

พระเยซูเจ้าทรงสรุปคำตักเตือนนี้ด้วยพระวาจาที่หนักแน่น ใจความสำคัญคือ หากท่านไม่ทำทุกสิ่งที่ทำได้เพื่อคืนดีและฟื้นฟูความสัมพันธ์ ท่านจะต้องรับผิดชอบต่อเรื่องนี้ แม้ในตอนแรกอาจดูไม่ยุติธรรม แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้นเลย เพราะนี่คือความเมตตาอันลึกซึ้งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าประทานแก่เราทุกวัน เราจะไม่มีวันสำนึกเสียใจต่อบาปของเราได้อย่างเพียงพอ แต่พระเจ้าก็ยังทรงอภัยและคืนดีกับเราอยู่ดี ช่างเป็นพระหรรษทานอย่างแท้จริง! แต่หากเราไม่มอบความเมตตาเดียวกันนี้แก่ผู้อื่น โดยสาระสำคัญแล้ว เราก็กำลังจำกัดความสามารถของพระเจ้าที่จะประทานความเมตตานี้แก่เรา และเราจะต้องชำระหนี้ที่เรามีต่อพระเจ้าจนถึง “เหรียญสุดท้าย”

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงบุคคลที่ท่านนึกขึ้นได้ว่าเป็นผู้ที่ท่านจำเป็นต้องคืนดีด้วยอย่างเต็มที่ และรื้อฟื้นความสัมพันธ์แห่งความรักขึ้นใหม่ จงภาวนาขอพระหรรษทานนี้ ตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำเช่นนั้น และมองหาโอกาสที่จะลงมือทำ จงทำอย่างสุดใจโดยไม่สงวนสิ่งใดไว้ แล้วท่านจะไม่มีวันเสียใจกับการตัดสินใจของท่าน

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงพระเมตตายิ่ง ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงให้อภัยข้าพเจ้า และทรงรักข้าพเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบและอย่างเต็มเปี่ยม ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงคืนดีกับข้าพเจ้า แม้ความเป็นทุกข์ถึงบาปของข้าพเจ้าจะยังไม่สมบูรณ์ ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นที่รัก โปรดประทานจิตใจที่แสวงหาที่จะรักคนบาปในชีวิตของข้าพเจ้าอยู่เสมอ โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้แสดงความเมตตาอย่างเต็มที่ เพื่อเลียนแบบพระเมตตาของพระองค์ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

ความสมบูรณ์แห่งความรัก

วันเสาร์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

“แต่เรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายว่า จงรักศัตรูของท่าน และจงภาวนาเพื่อผู้ที่เบียดเบียนท่าน เพื่อท่านจะได้เป็นบุตรของพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ เพราะพระองค์ทรงให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นเหนือทั้งคนชั่วและคนดี และทรงให้ฝนตกเหนือทั้งผู้ชอบธรรมและผู้ไม่ชอบธรรม” มัทธิว 5:44–45

พระวรสารวันนี้จบลงด้วยพระวาจาของพระเยซูเจ้าว่า “ดังนั้น ท่านทั้งหลายจงเป็นผู้สมบูรณ์ เช่นเดียวกับที่พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ทรงสมบูรณ์” นี่คือการเรียกอันสูงส่ง! และเป็นที่ชัดเจนว่า ส่วนหนึ่งของความสมบูรณ์ที่ท่านได้รับเรียกให้มุ่งไปถึงนั้น เรียกร้องความรักอย่างใจกว้างและอย่างหมดสิ้น แม้ต่อผู้ที่ท่านอาจถือว่าเป็น “ศัตรู” และผู้ที่ “เบียดเบียน” ท่าน

เมื่อเผชิญกับการเรียกอันสูงส่งนี้ ปฏิกิริยาแรกอย่างหนึ่งอาจเป็นความท้อแท้ เมื่อเผชิญกับพระบัญชาที่ท้าทายเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องเข้าใจได้ที่ท่านอาจรู้สึกว่าไม่สามารถรักเช่นนั้นได้ โดยเฉพาะเมื่อความเจ็บปวดที่ผู้อื่นก่อขึ้นยังคงดำเนินอยู่ แต่ยังมีปฏิกิริยาอีกอย่างหนึ่งที่เป็นไปได้อย่างแท้จริง และเป็นสิ่งที่เราควรมุ่งให้เกิดขึ้น นั่นคือความกตัญญูรู้คุณอย่างลึกซึ้ง

ความกตัญญูรู้คุณที่เราควรเปิดใจสัมผัสนั้น มีเหตุจากความจริงที่ว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปรารถนาให้เรามีส่วนในพระชนมชีพอันสมบูรณ์ของพระองค์ และการที่พระองค์ทรงบัญชาให้เราดำเนินชีวิตเช่นนี้ ก็บอกเราด้วยว่าเรื่องนี้เป็นไปได้อย่างแท้จริง ช่างเป็นของประทานอันล้ำค่า! ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเชื้อเชิญให้เรารักด้วยพระหฤทัยของพระองค์เอง และรักได้ถึงขนาดที่พระองค์ทรงรักมนุษย์ทุกคน การที่เราทุกคนได้รับเรียกให้รักถึงระดับนี้ ควรทำให้หัวใจของเราขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างลึกซึ้ง

แต่หากปฏิกิริยาแรกของท่านต่อการเรียกนี้จากพระเยซูเจ้าคือความท้อแท้ จงลองมองผู้อื่นจากมุมมองใหม่ พยายามละการตัดสินพวกเขาไว้ก่อน โดยเฉพาะผู้ที่เคยทำให้ท่านเจ็บปวดมากที่สุดและยังคงทำอยู่ การตัดสินไม่ใช่หน้าที่ของท่าน หน้าที่ของท่านมีเพียงการรักและมองเห็นผู้อื่นในฐานะบุตรของพระเจ้าอย่างที่เขาเป็น หากท่านมัวครุ่นคิดถึงการกระทำของผู้อื่นที่ทำให้เจ็บปวด ความรู้สึกโกรธย่อมเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่หากท่านมุ่งเพียงที่จะมองพวกเขาในฐานะบุตรของพระเจ้า ผู้ซึ่งท่านได้รับเรียกให้รักอย่างไม่มีข้อสงวน แม้แต่ความรู้สึกรักก็จะเกิดขึ้นภายในท่านได้ง่ายขึ้น ช่วยให้ท่านปฏิบัติตามพระบัญชาอันรุ่งโรจน์นี้ได้

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงการเรียกอันสูงส่งให้รักเช่นนี้ และพยายามบ่มเพาะความกตัญญูรู้คุณในหัวใจของท่าน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปรารถนาจะประทานของประทานอันน่าอัศจรรย์แก่ท่าน นั่นคือการรักมนุษย์ทุกคนด้วยพระหฤทัยของพระองค์ รวมถึงผู้ที่ยั่วยุให้ท่านโกรธด้วย จงรักพวกเขา มองพวกเขาในฐานะบุตรของพระเจ้า และยอมให้พระเจ้าทรงนำท่านขึ้นสู่ความสมบูรณ์อันสูงส่งที่ท่านได้รับเรียกให้มุ่งไปถึง

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงสมบูรณ์พร้อมยิ่ง ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงรักข้าพเจ้า แม้ข้าพเจ้าจะมีบาปมากมาย ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์ที่ยังทรงเรียกข้าพเจ้าให้มีส่วนร่วมในความรักอันลึกซึ้งที่พระองค์ทรงมีต่อผู้อื่น โปรดประทานดวงตาให้ข้าพเจ้ามองเห็นทุกคนดังที่พระองค์ทรงมองเห็นพวกเขา และรักพวกเขาดังที่พระองค์ทรงรัก ข้าแต่พระเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์อย่างแท้จริง โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้รักพระองค์และผู้อื่นมากยิ่งขึ้น พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

สารบัญ

หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble