मराठी

सामान्य काळातील अठरावा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अनुक्रमणिका

जे मिळते ते इतरांना देणे

सामान्य उपासनाकाळातील अठरावा रविवार (वर्ष अ)

त्याने त्या पाच भाकऱ्या व दोन मासे घेतले, स्वर्गाकडे दृष्टी लावून आशीर्वाद दिला, भाकऱ्या मोडल्या आणि त्या शिष्यांना दिल्या. शिष्यांनी त्या जमलेल्या लोकांना वाटल्या. सर्व जण जेवून तृप्त झाले. मग त्यांनी उरलेले तुकडे गोळा केले; त्याने वेलूच्या बारा टोपल्या भरल्या. मत्तय 14:19–20

या चमत्कारात एक महत्त्वाची गोष्ट सहज नजरेतून सुटते: येशूने आपल्या शिष्यांच्या माध्यमातून भाकऱ्या आणि मासे वाढवले. भाकऱ्या वाटायला आणि उरलेले तुकडे गोळा करायला त्याने शिष्यांना बोलावले. यातून दिसते की देव अनेकदा आपल्याला माध्यम बनवून इतरांवर विपुल कृपा करतो. देव आपली दया थेट देऊ शकतो, तरी बहुतेकदा तो ती इतरांच्या माध्यमातून देतो.

या चमत्कारावर चिंतन करताना, लोकांना भाकरी वाटण्यासाठी येशूने बोलावलेल्या शिष्यांपैकी आपण एक आहोत, अशी कल्पना करा. तुम्ही तिथे असता, तुम्हाला भूक लागली असती आणि तुमच्या हातात भाकरी दिली गेली असती, तर इतरांना देण्याआधी ती स्वतः खाण्याचा मोह तुम्हाला झाला असता. पण येशूने आपल्या भुकेल्या शिष्यांना भाकरी दिली आणि ती आधी इतरांना वाटायला सांगितले.

कधीकधी, देव आपल्याला त्याची दया इतरांपर्यंत पोहोचवायला बोलावतो, तेव्हा आपण स्वार्थी होतो. आधी स्वतःची आणि आपल्या गरजांची काळजी घेतली पाहिजे, असे आपल्याला सहज वाटते. आपल्या गरजा भागल्यावरच आपण इतरांशी दयाळूपणे वागू शकतो, असा आपला चुकीचा समज असतो. उदाहरणार्थ, कल्पना करा की येशूकडून भाकरी मिळाल्यावर शिष्यांनी ती आधी स्वतः खायचे ठरवले असते. मग काही उरले असते, तर ते त्यांनी इतरांना दिले असते. त्यांनी असे केले असते, तर भाकऱ्या इतक्या विपुल प्रमाणात वाढल्या नसत्या. शेवटी शिष्यांनाही भरपूर अन्न मिळाले—कारण त्यांना जे मिळाले, ते त्यांनी आधी इतरांना वाटले.

आध्यात्मिक बाबतीतही आपल्याला हेच लागू होते. आपल्या प्रभूकडून आध्यात्मिक पोषण मिळते, तेव्हा ते इतरांना देण्याचा विचार आपल्या मनात प्रथम आला पाहिजे. देवाकडून मिळणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीत आपण सर्वप्रथम इतरांना तो आशीर्वाद देण्याची संधी पाहिली पाहिजे. कृपेचे स्वरूपच असे आहे. उदाहरणार्थ, आपल्या अंतःकरणात शांती किंवा आनंद लाभला, तर ही शांती किंवा हा आनंद ही इतरांना लगेच द्यायची देणगी आहे, हे आपण ओळखले पाहिजे. पवित्र शास्त्रातील एखादा आध्यात्मिक अर्थ आपल्याला उमगला, तर तो सर्वप्रथम इतरांना सांगण्यासाठीच आपल्याला उमगला आहे. देवाकडून मिळणारी प्रत्येक देणगी इतरांबरोबर लगेच वाटून घेण्यासाठी आपल्याला दिली आहे, हे आपण समजून घेतले पाहिजे. आनंदाची गोष्ट ही की जे मिळाले ते इतरांना देण्याचा आपण प्रयत्न करतो, तेव्हा आपल्याला आणखी मिळते आणि शेवटी आपण आध्यात्मिकदृष्ट्या कितीतरी अधिक समृद्ध होतो.

शिष्यांनी आपल्या प्रभूकडून हे अन्न घेतले आणि लगेच इतरांना वाटले, या त्यांच्या कृतीवर आज चिंतन करा. या चमत्कारात तुम्हीही सहभागी आहात, अशी कल्पना करा आणि त्या भाकरीकडे देवाकडून मिळणाऱ्या प्रत्येक कृपेचे प्रतीक म्हणून पाहा. तुम्हाला मिळालेल्या गोष्टींपैकी कोणती गोष्ट देव तुम्हाला इतरांना वाटायला सांगत आहे? तुम्हाला मिळालेल्या काही कृपा केवळ स्वतःपुरत्याच ठेवण्याचा स्वार्थी प्रयत्न तुम्ही करता का? कृपेचे स्वरूपच असे आहे की ती इतरांना वाटण्यासाठी दिली जाते. तुम्हाला मिळणारी प्रत्येक आध्यात्मिक देणगी इतरांना देण्याचा प्रयत्न करा. मग तुम्हाला दिसेल की कृपा इतकी वाढते की तुम्ही कधी कल्पनाही केली नसेल, त्याहून अधिक तुम्हाला मिळते.

हे परम उदार प्रभू, तू तुझी कृपा आणि दया विपुलतेने ओततोस. तू देतोस ते सर्व स्वीकारताना माझे हृदय उदारतेने भरून टाक, म्हणजे तुझी दया इतरांपर्यंत पोहोचवण्यास मी कधीही संकोच करणार नाही. हे प्रिय प्रभू, माझा तुझे साधन म्हणून उपयोग कर, म्हणजे माझ्याद्वारे तू इतरांना भरपूर अन्न देऊ शकशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाची भूक

सामान्य उपासनाकाळातील अठरावा रविवार (वर्ष ब)

“रब्बी, तुम्ही इथे कधी आलात?” येशूने त्यांना उत्तर दिले, “आमेन, आमेन, मी तुम्हाला सांगतो: तुम्ही माझा शोध घेत आहात, तो तुम्ही चिन्हे पाहिली म्हणून नव्हे, तर तुम्ही भाकरी खाऊन तृप्त झालात म्हणून. नाश पावणाऱ्या अन्नासाठी श्रम करू नका; त्याऐवजी सार्वकालिक जीवनासाठी टिकणाऱ्या अन्नासाठी श्रम करा. ते अन्न मानवपुत्र तुम्हाला देईल.” योहान 6:25–27

आदल्या दिवशी येशूने भाकरी आणि मासे वाढवण्याचा चमत्कार करून जमावाला जेवू घातले होते. दुसऱ्या दिवशी लोकांना पुन्हा भूक लागली. येशू पुन्हा एखादा चमत्कार करून आपल्याला जेवू घालील, या आशेने ते त्याचा शोध घेऊ लागले. वरील उताऱ्यात येशू त्यांच्या शारीरिक भुकेच्या निमित्ताने त्यांचे लक्ष एका अधिक गहन आध्यात्मिक सत्याकडे वेधतो.

आपल्यापैकी प्रत्येकाला भूक आहे. आपल्या मनात सतत काही ना काही इच्छा असतात आणि त्या तृप्त व्हाव्यात असे आपल्याला वाटते. अन्न आणि पेय यांची इच्छा आपल्याला नक्कीच असते, पण आपल्यापैकी प्रत्येकाची सर्वांत खोल भूक आध्यात्मिक आहे. अडचण अशी की, ज्या गोष्टींनी आपल्याला कधीच खरे समाधान मिळणार नाही, त्यांतच आपण अनेकदा तृप्ती शोधतो. म्हणून येशूचे हे शब्द आपल्यापैकी प्रत्येकाने ऐकले पाहिजेत: “नाश पावणाऱ्या अन्नासाठी श्रम करू नका, तर सार्वकालिक जीवनासाठी टिकणाऱ्या अन्नासाठी श्रम करा. ते अन्न मनुष्यपुत्र तुम्हाला देईल.” मनुष्यपुत्र आपल्याला कोणते अन्न देणार आहे? ते म्हणजे त्याचे स्वतःचे शरीर व रक्त, आत्मा आणि देवत्व. ते म्हणजे परमपवित्र युखरिस्त.

या उताऱ्याने “जीवनाची भाकर” या विस्तृत प्रवचनाची सुरुवात होते. पुढील तीन रविवारी आपण या प्रवचनातील उतारे वाचणार आहोत. या संपूर्ण प्रवचनात येशू स्पष्ट करतो की त्याचा देह हे खरे अन्न आहे आणि त्याचे रक्त हे खरे पेय आहे. येशूचा देह खाणे आणि त्याचे रक्त पिणे हाच सार्वकालिक जीवनाचा एकमेव मार्ग आहे. हे ऐकणाऱ्यांपैकी काहींना ही शिकवण स्वीकारणे फार कठीण वाटते. त्यामुळे ते येशूला आणि त्याच्या शिकवणीला नाकारतात. प्रवचनाच्या शेवटी येशू बारा प्रेषितांना विचारतो की त्यांनाही निघून जायचे आहे का. पेत्र अगदी समर्पक उत्तर देतो: “गुरुदेव, आम्ही कोणाकडे जावे? सार्वकालिक जीवनाची वचने तुझ्याजवळ आहेत. तू देवाचा पवित्र पुरुष आहेस, यावर आम्ही विश्वास ठेवला आहे आणि याची आम्हाला खात्री पटली आहे.”

पुढील काही रविवारी येशूच्या या शिकवणीवर चिंतन करताना तिच्या पायाभूत गोष्टीपासून सुरुवात करणे महत्त्वाचे आहे. ती गोष्ट म्हणजे आपली आध्यात्मिक भूक. आपल्यापैकी प्रत्येकाला ती जाणवते. तिची जाणीव प्रत्येकाला आहे. ती आपल्याला टाळता येत नाही. म्हणून स्वतःच्या अंतरंगात डोकावून पाहा. तिथे तुम्हाला काय दिसते? काहीशी अस्वस्थता आणि अपूर्ण इच्छा दिसते का? तुमच्या अंतरंगातील ओढ तुम्हाला जाणवते का? हे दिसू लागले, तर समजा की तृप्त जीवनाकडे जाण्याची सुरुवात कुठून होते, हे तुम्हाला उमगले आहे. आतली ही भूक ओळखल्याशिवाय ती तृप्त करणाऱ्या स्रोताकडे तुम्हाला वळता येणार नाही.

जीवनात आपल्याला ज्याची ओढ आहे, ते सर्व युखरिस्तातून मिळते. तरीही ही गोष्ट अनेकदा आपल्या लक्षात येत नाही. युखरिस्तात सहभागी होणे हे दर आठवड्याला पार पाडायचे केवळ एक कर्तव्य आहे, असे मानण्याच्या सापळ्यात आपण सहज अडकू शकतो. कधीकधी मिस्साला जाणे ही एक गैरसोयही वाटू शकते. तुम्हालाही असे वाटत असेल, तर पुढील काही रविवारी परमपवित्र युखरिस्ताविषयीची तुमची समज पुन्हा तपासून पाहा.

जीवनातील इतर कोणत्याही गोष्टीपेक्षा रविवारचा मिस्सा हाच आपल्या सर्वांत खोल समाधानाचा स्रोत आहे, हे आपण समजून घेतले पाहिजे. आपल्या अंतरंगातील प्रत्येक ओढीला आणि अस्वस्थतेला त्यात उत्तर मिळते, हे आपण ओळखले पाहिजे. पैसा, प्रसिद्धी, मानाचे स्थान, सत्ता किंवा जीवनातील इतर कोणतीही गोष्ट आपल्याला खऱ्या अर्थाने तृप्त करत नाही. देवच आपल्याला तृप्त करतो. आणि देव आपल्याकडे येतो तो सर्वांत आधी आणि मुख्यतः मिस्साच्या पवित्र विधीत. यावर तुमचा विश्वास आहे का? हे तुम्हाला उमगते का?

आज आणि पुढील काही आठवडे परमपवित्र युखरिस्ताच्या देणगीवर चिंतन करा. चिंतन करताना, जीवनातील तुमच्या अंतरंगातील प्रत्येक ओढीचे आणि भुकेचे उत्तर या देणगीत आहे, हे पाहण्याचा प्रयत्न करा. या आध्यात्मिक सत्यावर विश्वास ठेवण्याचा जाणीवपूर्वक प्रयत्न करा. युखरिस्त ग्रहण केल्याने मिळणारी तृप्ती तुम्हाला नियमितपणे अनुभवता येत नसेल, तर असे का होते, हे स्वतःला विचारा. “जीवनाची भाकर” या पवित्र प्रवचनात येशू जे काही शिकवतो त्या सर्वांवर विश्वास ठेवा. असे केल्याने आपल्या प्रभूने देऊ केलेले पोषण तुम्हालाही मिळू लागेल.

हे युखरिस्तात उपस्थित असलेल्या माझ्या प्रभू, तू जीवनाची भाकर आहेस आणि जीवनातील सर्व समाधानाचा स्रोत आहेस. पवित्र मिस्सात सहभागी होताना मला मिळणारे तुझे शरीर आणि रक्त ही मला मिळू शकणारी सर्वांत महान देणगी आहे. या देणगीतून तुझ्यावरील माझे प्रेम नव्याने जागव आणि अधिक दृढ कर, म्हणजे केवळ तुझ्यातच मला पूर्ण समाधान आणि तृप्ती लाभेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आपली फसवणूक होते तेव्हा

सामान्य उपासनाकाळातील अठरावा रविवार (वर्ष क)

जमावातील एक जण येशूला म्हणाला, “गुरुजी, माझ्या भावाला सांगा की त्याने वारसाहक्काच्या संपत्तीतला माझा वाटा मला द्यावा.” येशूने त्याला उत्तर दिले, “मित्रा, तुमच्यावर न्यायाधीश आणि मध्यस्थ म्हणून मला कोणी नेमले?” लूक 12:13–14

जीवनात अनेक गोष्टी न्याय्य नसतात. आपल्या भावाने किंवा बहिणीने आपल्याला फसवले आहे असे वाटले की मुलांना याची तीव्र जाणीव होते. वर उल्लेख केलेल्या गर्दीतील माणसाने आपल्या भावाबद्दल येशूकडे तक्रार केली, तशीच ती आपल्या आईवडिलांकडे तक्रार करतात. आपल्याला न्याय हवा असतो आणि आपल्यावर अन्याय झाला असे वाटले की आपण खूप अस्वस्थ होऊ शकतो.

वरचा उतारा लक्ष वेधून घेतो, कारण या माणसाच्या वादात न्यायनिवाडा करण्यास येशू नम्रपणे पण स्पष्टपणे नकार देतो. त्याच्या भावाने त्याला फसवून त्याचा वारसाहक्काचा वाटा बुडवला असेलही. पण विशेष म्हणजे, येशू केवळ तो वाद मिटवण्यास नकार देऊन थांबत नाही; तो पुढे लोभाबद्दल शिकवतो आणि फसवणूक झालेला तो माणूसही लोभापोटी वागत होता, असे सूचित करतो.

तुमच्या भावाने किंवा बहिणीने तुम्हाला फसवून वारसाहक्काच्या वाट्यापासून वंचित केले, तर तुमची प्रतिक्रिया काय असेल? भावाने किंवा बहिणीने असे करणे हे उघडपणे पाप आणि अन्याय ठरेल. पण इथे प्रश्न असा आहे की, तुमची फसवणूक झाल्यावर तुम्ही कसे प्रतिसाद द्याल? दुसऱ्याने आपली फसवणूक केली तर आपण दोनपैकी एका प्रकारे प्रतिसाद देऊ शकतो. बहुतेकदा आपण लगेच न्याय मिळवण्यासाठी प्रतिकार करतो. पण देव आपल्याला नेहमीच तसे करण्याची प्रेरणा देईल असे नाही. उलट, आपल्यावर अन्याय होतो तेव्हा आपल्याला अंतःकरणाच्या अगदी खोलवरून प्रेम करण्याची संधी मिळते. आणि हाच आपला प्रतिसाद असला पाहिजे. म्हणूनच येशूने सांगितले की आपण आपल्या शत्रूंवर प्रेम केले पाहिजे आणि आपला छळ करणाऱ्यांसाठी प्रार्थना केली पाहिजे. अनंतकाळाच्या व्यापक दृष्टीने पाहिले तर या जगात होणारा प्रत्येक अन्याय ही कृपा लाभण्याची संधी असते. देवाच्या पुत्राला सोसाव्या लागलेल्या यातना आणि त्याचा मृत्यू, या सर्वांत घोर अन्यायाकडे पाहिले तरी हे स्पष्ट होते. आपल्याला इतकी क्रूर वागणूक मिळाली म्हणून येशूने तक्रार केली नाही. आपल्यावर हल्ला करणाऱ्या परुशी आणि रोमन लोकांचा नाश करण्यासाठी त्याने स्वर्गातील देवदूतांना बोलावले नाही. उलट, त्याने स्वतःवर झालेला अन्यायच आपल्या तारणाच्या देणगीचा आधार केला.

या जीवनाचा प्रवास करताना आपण ठरवले पाहिजे की केवळ या जीवनासाठी जगायचे की अनंतकाळासाठी. दोन्ही एकाच वेळी साधत नाहीत. तरीही, अनंतकाळासाठी जगण्याची निवड केली तर पृथ्वीवरील आपले जीवनही अशा रीतीने समृद्ध होते, की या जगातील कशानेही तेवढे समृद्ध होऊ शकत नाही. उदाहरणार्थ, समजा तुमच्यावर अत्यंत गरिबीची दुर्दैवी वेळ आली. कोणी तुम्हाला फसवून तुमचे घर आणि मालमत्ता हिरावून घेतली आणि तुमच्याकडे काहीच उरले नाही, असे समजा. त्यामुळे तुम्ही दुःखी व्हाल का? कदाचित व्हाल, पण तसे होणे अटळ नाही. उलट, अशा दुर्दैवी परिस्थितीत देव आपल्या गरजांची काळजी घेतो यावर भरवसा ठेवून एकेक दिवस जगण्याची आणि अन्यायाला सामोरे जातानाही दया दाखवण्याची संधी तुम्हाला मिळू शकते. आणि ही चांगली गोष्ट आहे. ती तुमच्या अमर आत्म्याच्या भल्याची आहे. कारण ती तुम्हाला अंतःकरणाच्या तळापासून देवावर भरवसा ठेवण्याची आणि इतरांना देवाच्या दयेचा प्रकाश दाखवण्याची प्रेरणा देईल. याउलट, या जगात तुम्हाला हवे ते सर्व काही तुमच्याकडे असते, तर देवावर कमी आणि आपल्या मालमत्तेवर जास्त विसंबून राहण्याचा मोठा मोह झाला असता. पण या जगातील वस्तू तुमच्या अमर आत्म्याचे तारण करू शकत नाहीत. खरे तर, केवळ देवावर भरवसा ठेवण्याच्या आड त्या मोठा अडथळा ठरतात. खरे सांगायचे तर, भौतिक संपत्तीपेक्षा गरिबी आणि अन्याय आपल्या जीवनात कितीतरी अधिक कृपा लाभण्याची दारे उघडतात. तरीही, या जगातल्या वस्तू आणखी आणि आणखी मिळाव्यात, अशी आस आपण कितीदा धरतो!

भौतिक संपत्तीवर नव्हे, तर केवळ देवावर विसंबून राहिल्याने मिळणाऱ्या आध्यात्मिक आणि शाश्वत आशीर्वादांवर आज मनन करा. हा धडा शिकणे बहुतेकांना कठीण जाते. तुम्हालाही हे कठीण जात असेल, तर अनंतकाळाच्या दृष्टीने पाहण्याचा प्रयत्न करा. या जगात संपत्ती साठवल्याने मिळणारी तात्पुरती स्थिरता आणि सुखे यांच्या पलीकडे पाहा, म्हणजे केवळ देवाचा शोध घेतल्याने लाभणारी शाश्वत संपत्ती तुम्हाला दिसेल. या जगातले सर्व काही एक दिवस नाहीसे होईल. ही गोष्ट लक्षात ठेवून पुन्हा एकदा निश्चय करा की जीवनात जेव्हा जेव्हा तुम्हाला अन्यायाला सामोरे जावे लागेल, तेव्हा तेव्हा इतरांवर प्रेम करून तुम्ही देवाच्या संपत्तीचा स्वीकार कराल.

हे परम दयाळू प्रभू, आजवरचा सर्वांत घोर अन्याय तू सहन केलास. पण त्या अन्यायाला सामोरे जाताना तू दया दाखवलीस आणि तारणाची देणगी दिलीस. अशा रीतीने तू त्या अन्यायाचे रूपांतर आजवरच्या सर्वांत महान प्रेमकृतीत केलेस. तुझ्या दयाळू हृदयाचे अनुकरण करण्यास आणि मला सोसावा लागणारा अन्याय, गरिबी व प्रत्येक अडचण ही अधिक पूर्णपणे तुझ्याकडे वळण्याची संधी मानण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


मनात भीती असली तरी या

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा सोमवार (वर्ष अ)

“धीर धरा, मीच आहे; भिऊ नका.” पेत्राने त्याला उत्तर दिले, “प्रभू, तूच असशील, तर मला पाण्यावरून तुझ्याकडे येण्याची आज्ञा दे.” तो म्हणाला, “ये.”  मत्तय 14:27–29

पेत्र आणि इतर शिष्य घाबरले होते. ते गालील समुद्रात एका नावेत होते. जोराचा वारा सुटला होता आणि लाटा नावेला आदळत होत्या. ही घटना “रात्रीच्या चौथ्या प्रहरी” घडली, म्हणजे पहाटे 3:00 ते 6:00 च्या दरम्यान, अजून अंधार असताना. त्या रात्री येशू डोंगरावर एकांतात प्रार्थना करत होता. आता तो पाण्यावरून चालत शिष्यांकडे आला. आपल्या प्रभूला पाहताच ते ओरडले, “हे भूत आहे!” पण मग येशूने त्यांना वर उद्धृत केलेले शब्द सांगून धीर दिला आणि त्यांना धैर्य धरायला व त्याच्यावर विश्वास ठेवायला सांगितले.

येशू जवळ येत असताना आपणही शिष्यांबरोबर आहोत, अशी कल्पना करा. तुमची प्रतिक्रिया काय असेल? तुम्हीही घाबरून जाल का? या प्रश्नाचा दोन दृष्टिकोनांतून विचार करणे कदाचित योग्य ठरेल. एक दृष्टिकोन आपल्या पतित मानवी स्वभावाचा आहे, तर दुसरा सत्याचा. आपल्या पतित मानवी स्वभावाच्या दृष्टीने पाहिले, तर या जीवनात आपल्याला भीतीच्या आहारी जायला लावणाऱ्या अनेक गोष्टी आहेत. म्हणून शुभवर्तमानातील या प्रसंगाकडे प्रभूची एक संदेष्ट्याची कृती म्हणून पाहावे. या कृतीतून तो तुम्हाला सांगतो की तुम्ही भीतीत असतानाच त्याला तुमच्याकडे येऊन तुम्हाला भेटायचे आहे. सध्या तुमच्या जीवनात तुम्हाला सर्वांत जास्त भीती कशाची वाटते? अनेकदा आपल्याला भविष्याची आणि अज्ञात गोष्टींची भीती वाटते. असे झाले तर? तसे झाले तर? शेवटी, देवावर आणि तो आपली काळजी घेऊन आपले रक्षण करतो यावर पुरेशी श्रद्धा नसल्यामुळे भीती निर्माण होते.

या उताऱ्याकडे पाहण्याचा दुसरा दृष्टिकोन म्हणजे संपूर्ण सत्याच्या प्रकाशात तो पाहणे. सत्य हे आहे की शिष्यांना घाबरण्याचे काहीच कारण नव्हते; उलट, आनंदित होण्याचे आणि मन शांत ठेवण्याचे त्यांना सर्व कारण होते. रात्रीच्या वेळी, सोसाट्याच्या वाऱ्यात, समुद्राच्या मध्यभागी ते नावेत असताना, “मी आहे” या नावाने स्वतःची ओळख देणारा तो महान परमेश्वर स्वतः त्यांच्याकडे येत होता. तो त्यांचे रक्षण करायला, त्यांची काळजी घ्यायला आणि त्यांना सुरक्षितपणे किनाऱ्यावर पोहोचवायला येत होता. येशूच्या “मीच आहे” या शब्दांचे अधिक शब्दशः भाषांतर “मी आहे” असे करता येईल; हे शब्द येशूच्या देवत्वाकडे निर्देश करतात.

वर उद्धृत केलेल्या उताऱ्यातील शेवटचा शब्द येशू आपल्यापैकी प्रत्येकाला उद्देशून बोलतो, जेव्हा आपण भीती आणि चिंतेने ग्रासले जातो. येशू म्हणतो, “ये.” ही आज्ञा आहे, आणि ती तुम्हालाच उद्देशून दिली आहे. प्रत्येक संघर्षात आणि भीतीच्या प्रत्येक प्रसंगी या शब्दावर प्रार्थनापूर्वक मनन करा आणि येशू तो तुम्हालाच म्हणत आहे, हे ऐका.

आज शुभवर्तमानातील या उताऱ्यावर मनन करा आणि स्वतःला त्या प्रसंगात असल्याचे कल्पा. लाटा, वारा आणि अंधार यांत तुम्हाला सर्वाधिक अस्वस्थ करणाऱ्या गोष्टींची प्रतीके पाहा. मग डोळे मिटा आणि “मी आहे” या नावाने स्वतःची ओळख देणारा महान प्रभू येशू तुमच्याकडे येत आहे, असे पाहा. त्याच्याकडे एकटक पाहा आणि तो तुम्हाला त्याच्यावर विश्वास ठेवायला सांगतो, ते ऐका. तो तुम्हाला “ये” म्हणतो, ते ऐका. सुरुवातीला पेत्राने विश्वास ठेवला आणि तो येशूकडे जाण्यासाठी पाण्यावरून चालू लागला. पण लवकरच त्याने भीतीला मनात थारा दिला आणि येशूवरची नजर हटवली. तसे करताच तो बुडू लागला. तुमची नजर येशूकडे वळवा आणि ती त्याच्यावरच खिळवून ठेवा. जीवनात तुम्हाला भीतीच्या आहारी नेणाऱ्या मोहांकडे लक्ष देऊ नका आणि देवावर विश्वास ठेवा. तुमच्यावर प्रेम असल्यामुळेच तो तुम्हाला ही आज्ञा देतो.

हे माझ्या तारणाऱ्या प्रभू, तूच देव आहेस. “मी आहे” या नावाने स्वतःची ओळख देणारा तू महान परमेश्वर, सर्वांचा सृष्टीकर्ता, अधिपती आणि राजा आहेस. हे प्रिय प्रभू, माझा संपूर्ण विश्वास ठेवण्यास तू आणि केवळ तूच योग्य आहेस. जीवनात संघर्ष करताना मी भीतीच्या आहारी जातो, तेव्हा कृपया मला हाक मार. माझी नजर तुझ्यावरच खिळवून ठेवण्यासाठी आणि न डगमगता तुझ्याकडे येण्यासाठी मला आवश्यक ती सुबुद्धी आणि धैर्य दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


जे मिळते ते इतरांना देणे

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा सोमवार (वर्षे ब & क)

त्याने त्या पाच भाकऱ्या व दोन मासे घेतले, स्वर्गाकडे दृष्टी लावून आशीर्वाद दिला, भाकऱ्या मोडल्या आणि त्या शिष्यांना दिल्या. शिष्यांनी त्या जमलेल्या लोकांना वाटल्या. सर्व जण जेवून तृप्त झाले. मग त्यांनी उरलेले तुकडे गोळा केले; त्याने वेलूच्या बारा टोपल्या भरल्या. मत्तय 14:19–20

या चमत्कारात एक महत्त्वाची गोष्ट सहज नजरेतून सुटते: येशूने आपल्या शिष्यांच्या माध्यमातून भाकऱ्या आणि मासे वाढवले. भाकऱ्या वाटायला आणि उरलेले तुकडे गोळा करायला त्याने शिष्यांना बोलावले. यातून दिसते की देव अनेकदा आपल्याला माध्यम बनवून इतरांवर विपुल कृपा करतो. देव आपली दया थेट देऊ शकतो, तरी बहुतेकदा तो ती इतरांच्या माध्यमातून देतो.

या चमत्कारावर चिंतन करताना, लोकांना भाकरी वाटण्यासाठी येशूने बोलावलेल्या शिष्यांपैकी आपण एक आहोत, अशी कल्पना करा. तुम्ही तिथे असता, तुम्हाला भूक लागली असती आणि तुमच्या हातात भाकरी दिली गेली असती, तर इतरांना देण्याआधी ती स्वतः खाण्याचा मोह तुम्हाला झाला असता. पण येशूने आपल्या भुकेल्या शिष्यांना भाकरी दिली आणि ती आधी इतरांना वाटायला सांगितले.

कधीकधी, देव आपल्याला त्याची दया इतरांपर्यंत पोहोचवायला बोलावतो, तेव्हा आपण स्वार्थी होतो. आधी स्वतःची आणि आपल्या गरजांची काळजी घेतली पाहिजे, असे आपल्याला सहज वाटते. आपल्या गरजा भागल्यावरच आपण इतरांशी दयाळूपणे वागू शकतो, असा आपला चुकीचा समज असतो. उदाहरणार्थ, कल्पना करा की येशूकडून भाकरी मिळाल्यावर शिष्यांनी ती आधी स्वतः खायचे ठरवले असते. मग काही उरले असते, तर ते त्यांनी इतरांना दिले असते. त्यांनी असे केले असते, तर भाकऱ्या इतक्या विपुल प्रमाणात वाढल्या नसत्या. शेवटी शिष्यांनाही भरपूर अन्न मिळाले—कारण त्यांना जे मिळाले, ते त्यांनी आधी इतरांना वाटले.

आध्यात्मिक बाबतीतही आपल्याला हेच लागू होते. आपल्या प्रभूकडून आध्यात्मिक पोषण मिळते, तेव्हा ते इतरांना देण्याचा विचार आपल्या मनात प्रथम आला पाहिजे. देवाकडून मिळणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीत आपण सर्वप्रथम इतरांना तो आशीर्वाद देण्याची संधी पाहिली पाहिजे. कृपेचे स्वरूपच असे आहे. उदाहरणार्थ, आपल्या अंतःकरणात शांती किंवा आनंद लाभला, तर ही शांती किंवा हा आनंद ही इतरांना लगेच द्यायची देणगी आहे, हे आपण ओळखले पाहिजे. पवित्र शास्त्रातील एखादा आध्यात्मिक अर्थ आपल्याला उमगला, तर तो सर्वप्रथम इतरांना सांगण्यासाठीच आपल्याला उमगला आहे. देवाकडून मिळणारी प्रत्येक देणगी इतरांबरोबर लगेच वाटून घेण्यासाठी आपल्याला दिली आहे, हे आपण समजून घेतले पाहिजे. आनंदाची गोष्ट ही की जे मिळाले ते इतरांना देण्याचा आपण प्रयत्न करतो, तेव्हा आपल्याला आणखी मिळते आणि शेवटी आपण आध्यात्मिकदृष्ट्या कितीतरी अधिक समृद्ध होतो.

शिष्यांनी आपल्या प्रभूकडून हे अन्न घेतले आणि लगेच इतरांना वाटले, या त्यांच्या कृतीवर आज चिंतन करा. या चमत्कारात तुम्हीही सहभागी आहात, अशी कल्पना करा आणि त्या भाकरीकडे देवाकडून मिळणाऱ्या प्रत्येक कृपेचे प्रतीक म्हणून पाहा. तुम्हाला मिळालेल्या गोष्टींपैकी कोणती गोष्ट देव तुम्हाला इतरांना वाटायला सांगत आहे? तुम्हाला मिळालेल्या काही कृपा केवळ स्वतःपुरत्याच ठेवण्याचा स्वार्थी प्रयत्न तुम्ही करता का? कृपेचे स्वरूपच असे आहे की ती इतरांना वाटण्यासाठी दिली जाते. तुम्हाला मिळणारी प्रत्येक आध्यात्मिक देणगी इतरांना देण्याचा प्रयत्न करा. मग तुम्हाला दिसेल की कृपा इतकी वाढते की तुम्ही कधी कल्पनाही केली नसेल, त्याहून अधिक तुम्हाला मिळते.

हे परम उदार प्रभू, तू तुझी कृपा आणि दया विपुल प्रमाणात ओततोस. तू देतोस ते सर्व स्वीकारताना माझे हृदय उदारतेने भरून टाक, म्हणजे तुझी दया इतरांपर्यंत पोहोचवायला मी कधीही मागेपुढे पाहणार नाही. हे प्रिय प्रभू, कृपया मला तुझे साधन बनव, म्हणजे माझ्याद्वारे तू इतरांना भरपूर अन्न देऊ शकशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


ऐका आणि समजून घ्या!

सामान्य काळातील अठराव्या आठवड्याचा मंगळवार (वर्ष ए — मागील रविवारी सोमवारचे वाचन घेतले असेल तरच हा पर्याय आहे; 2023 मध्ये वर्ष बी & सीचे वाचनही पर्याय म्हणून घेता येईल)

यरुशलेमहून काही परुशी आणि शास्त्री येशूकडे आले आणि म्हणाले, “तुझे शिष्य वडीलधाऱ्यांची परंपरा का मोडतात? जेवताना ते आपले हात धूत नाहीत.” त्याने जमावाला जवळ बोलावले आणि त्यांना म्हटले, “ऐका आणि समजून घ्या…”  मत्तय 15:1–2, 10

उपासनेच्या वाचनग्रंथातील या उताऱ्यात 3–9 ही वचने वगळली आहेत. त्या वचनांत येशू प्रथम परुश्यांशी बोलतो. त्याऐवजी, आजच्या शुभवर्तमानाची मांडणी अशी आहे की प्रथम परुश्यांनी केलेली टीका येते आणि मग येशूने जमलेल्या लोकांना दिलेल्या उत्तराकडे आपले लक्ष वळते. खरे पाहता, येशूने परुश्यांना दिलेल्या उत्तरापेक्षा त्याने जमलेल्या लोकांना दिलेले उत्तर कितीतरी अधिक महत्त्वाचे होते. कारण परुश्यांची अंतःकरणे कठोर झाली होती आणि येशूला दोषी ठरवणे हाच त्यांचा हेतू होता. पण जमलेल्या लोकांना मात्र सत्य जाणून घेण्याची फार उत्सुकता होती.

येशूने जमलेल्या लोकांना सुरुवातीलाच जे सांगितले, त्यावर मनन करणे आपल्यासाठी फार उपयुक्त आहे. तो म्हणाला, “ऐका आणि समजून घ्या.” परुश्यांनी येशूचे बोलणे ऐकले, हे स्पष्ट होते; पण त्यांना त्याचा अर्थ समजला नाही, हेही तितकेच स्पष्ट होते. अर्थात, ते समजून घेण्याइतकी बुद्धी त्यांच्याकडे नव्हती, असे नाही. तर समजुतीचे आध्यात्मिक वरदान केवळ मानवी बुद्धीच्या बळावर मिळत नाही, हे त्याचे कारण होते. ही समज केवळ देवाच्या कृपेने लाभते. ती कृपा आपल्या मनाला सत्य उलगडून दाखवते आणि त्याची पवित्र इच्छा समजून घेण्यास आपल्याला समर्थ करते.

आपल्याला कबूल करावेसे वाटते त्यापेक्षा कितीतरी अधिक वेळा आपण परुश्यांसारखे वागतो, हे आपल्यापैकी प्रत्येकाने नम्रपणे मान्य केले पाहिजे. आपण मिस्सामधील प्रवचने ऐकतो, शुभवर्तमानांचे वाचन करतो, इतकेच नव्हे तर मोठ्याने देवाची प्रार्थनाही करतो. तरीही, आपण जे ऐकले आहे त्याचा अर्थ देवाच्या कृपेने आपल्या मनात खोलवर उलगडू देण्यात आपण कमी पडू शकतो.

देवाला जे काही सांगायचे आहे ते सर्व ऐकण्यास एखादी व्यक्ती मनापासून तयार असते आणि त्यामुळे तिला समजुतीचे आध्यात्मिक वरदान लाभते, तेव्हा त्या वरदानासोबत आणखी एक वरदान मिळते: धैर्याचे वरदान. समजुतीचे वरदान आपल्या बुद्धीवर कार्य करते, तर धैर्याचे वरदान आपल्या इच्छाशक्तीवर कार्य करते आणि देवाने सांगितल्याप्रमाणे वागण्याचे धाडस देते. म्हणून येशूचे “ऐका आणि समजून घ्या” हे वचन आपल्याला केवळ या आध्यात्मिक वरदानासाठी आपले मन खुले करण्यास सांगत नाही, तर देव आपल्याला जे सांगतो त्याप्रमाणे धैर्याने वागण्यासही सांगते.

आज, आपली वृत्ती परुश्यांसारखी आहे का, यावर मनन करा. कदाचित तुमच्यात त्यांच्यासारखा राग किंवा विरोधी भाव नसेल; पण स्वतःच्या आत्म्यात प्रामाणिकपणे डोकावून पाहिल्यास, त्यांच्याप्रमाणेच आपल्यातही समजुतीच्या आध्यात्मिक वरदानाचा अभाव आहे, असे तुम्हाला आढळेल. या प्रश्नावर मनन करताना तुमचे धैर्य आणि तुमच्या कृती लक्षात घ्या. सर्व बाबतींत तुम्ही देवाच्या इच्छेनुसार ठामपणे वागता का? देवाची इच्छा जाणून घेण्याची तुम्हाला तळमळ आहे का? आणि ती समजल्यावर तत्परतेने व निर्धाराने तिच्याप्रमाणे वागण्याइतके धैर्य तुमच्यात आहे का? आपला प्रभू केवळ तुमच्याशीच बोलत आहे, अशा भावनेने त्याचे हे शब्द ऐका: “ऐका आणि समजून घ्या.” त्याच्याकडे आपले संपूर्ण लक्ष द्या आणि आज तो तुम्हाला जे काही सांगेल, त्याप्रमाणे वागण्यास तयार राहा.

हे मला आज्ञा देणाऱ्या माझ्या प्रभू, माझ्या जीवनात माझे संपूर्ण लक्ष तुझ्याकडेच असावे, कारण तूच एकटा त्यास पात्र आहेस. सार्वकालिक जीवनाची वचने केवळ तुझ्याजवळच आहेत. हे प्रिय प्रभू, आज मी तुझी आणि तुझ्या इच्छेची निवड करतो. कृपा करून तुझी पवित्र इच्छा मला सांग, ती समजून घेण्यासाठी माझे मन उघड आणि तू जे काही सांगशील त्याला तत्परतेने व पूर्णपणे प्रतिसाद देण्यासाठी लागणारे धैर्य मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


मनात भीती असली तरी या

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा मंगळवार (वर्षे ब & क)

“धीर धरा, मीच आहे; भिऊ नका.” पेत्राने त्याला उत्तर दिले, “प्रभू, तूच असशील, तर मला पाण्यावरून तुझ्याकडे येण्याची आज्ञा दे.” तो म्हणाला, “ये.”  मत्तय 14:27–29

पेत्र आणि इतर शिष्य घाबरले होते. ते गालील समुद्रात एका नावेत होते. जोराचा वारा सुटला होता आणि लाटा नावेला आदळत होत्या. ही घटना “रात्रीच्या चौथ्या प्रहरी” घडली, म्हणजे पहाटे 3:00 ते 6:00 च्या दरम्यान, अजून अंधार असताना. त्या रात्री येशू डोंगरावर एकांतात प्रार्थना करत होता. आता तो पाण्यावरून चालत शिष्यांकडे आला. आपल्या प्रभूला पाहताच ते ओरडले, “हे भूत आहे!” पण मग येशूने त्यांना वर उद्धृत केलेले शब्द सांगून धीर दिला आणि त्यांना धैर्य धरायला व त्याच्यावर विश्वास ठेवायला सांगितले.

येशू जवळ येत असताना आपणही शिष्यांबरोबर आहोत, अशी कल्पना करा. तुमची प्रतिक्रिया काय असेल? तुम्हीही घाबरून जाल का? या प्रश्नाचा दोन दृष्टिकोनांतून विचार करणे कदाचित योग्य ठरेल. एक दृष्टिकोन आपल्या पतित मानवी स्वभावाचा आहे, तर दुसरा सत्याचा. आपल्या पतित मानवी स्वभावाच्या दृष्टीने पाहिले, तर या जीवनात आपल्याला भीतीच्या आहारी जायला लावणाऱ्या अनेक गोष्टी आहेत. म्हणून शुभवर्तमानातील या प्रसंगाकडे प्रभूची एक संदेष्ट्याची कृती म्हणून पाहावे. या कृतीतून तो तुम्हाला सांगतो की तुम्ही भीतीत असतानाच त्याला तुमच्याकडे येऊन तुम्हाला भेटायचे आहे. सध्या तुमच्या जीवनात तुम्हाला सर्वांत जास्त भीती कशाची वाटते? अनेकदा आपल्याला भविष्याची आणि अज्ञात गोष्टींची भीती वाटते. असे झाले तर? तसे झाले तर? शेवटी, देवावर आणि तो आपली काळजी घेऊन आपले रक्षण करतो यावर पुरेशी श्रद्धा नसल्यामुळे भीती निर्माण होते.

या उताऱ्याकडे पाहण्याचा दुसरा दृष्टिकोन म्हणजे संपूर्ण सत्याच्या प्रकाशात तो पाहणे. सत्य हे आहे की शिष्यांना घाबरण्याचे काहीच कारण नव्हते; उलट, आनंदित होण्याचे आणि मन शांत ठेवण्याचे त्यांना सर्व कारण होते. रात्रीच्या वेळी, सोसाट्याच्या वाऱ्यात, समुद्राच्या मध्यभागी ते नावेत असताना, “मी आहे” या नावाने स्वतःची ओळख देणारा तो महान परमेश्वर स्वतः त्यांच्याकडे येत होता. तो त्यांचे रक्षण करायला, त्यांची काळजी घ्यायला आणि त्यांना सुरक्षितपणे किनाऱ्यावर पोहोचवायला येत होता. येशूच्या “मीच आहे” या शब्दांचे अधिक शब्दशः भाषांतर “मी आहे” असे करता येईल; हे शब्द येशूच्या देवत्वाकडे निर्देश करतात.

वर उद्धृत केलेल्या उताऱ्यातील शेवटचा शब्द येशू आपल्यापैकी प्रत्येकाला उद्देशून बोलतो, जेव्हा आपण भीती आणि चिंतेने ग्रासले जातो. येशू म्हणतो, “ये.” ही आज्ञा आहे, आणि ती तुम्हालाच उद्देशून दिली आहे. प्रत्येक संघर्षात आणि भीतीच्या प्रत्येक प्रसंगी या शब्दावर प्रार्थनापूर्वक मनन करा आणि येशू तो तुम्हालाच म्हणत आहे, हे ऐका.

आज शुभवर्तमानातील या उताऱ्यावर मनन करा आणि स्वतःला त्या प्रसंगात असल्याचे कल्पा. लाटा, वारा आणि अंधार यांत तुम्हाला सर्वाधिक अस्वस्थ करणाऱ्या गोष्टींची प्रतीके पाहा. मग डोळे मिटा आणि “मी आहे” या नावाने स्वतःची ओळख देणारा महान प्रभू येशू तुमच्याकडे येत आहे, असे पाहा. त्याच्याकडे एकटक पाहा आणि तो तुम्हाला त्याच्यावर विश्वास ठेवायला सांगतो, ते ऐका. तो तुम्हाला “ये” म्हणतो, ते ऐका. सुरुवातीला पेत्राने विश्वास ठेवला आणि तो येशूकडे जाण्यासाठी पाण्यावरून चालू लागला. पण लवकरच त्याने भीतीला मनात थारा दिला आणि येशूवरची नजर हटवली. तसे करताच तो बुडू लागला. तुमची नजर येशूकडे वळवा आणि ती त्याच्यावरच खिळवून ठेवा. जीवनात तुम्हाला भीतीच्या आहारी नेणाऱ्या मोहांकडे लक्ष देऊ नका आणि देवावर विश्वास ठेवा. तुमच्यावर प्रेम असल्यामुळेच तो तुम्हाला ही आज्ञा देतो.

हे माझ्या तारणाऱ्या प्रभू, तू देव आहेस, ‘मी आहे’ या महान नावाने प्रकट होणारा, सर्वांचा निर्माणकर्ता, अधिपती आणि राजा आहेस. हे प्रिय प्रभू, माझा संपूर्ण विश्वास ठेवण्यास केवळ तूच पात्र आहेस. जीवनात संघर्ष करताना जेव्हा मी भीतीला माझ्यावर वरचढ होऊ देतो, तेव्हा मला हाक मार. माझी नजर तुझ्यावर दृढपणे खिळवून न डगमगता तुझ्याकडे येण्यासाठी लागणारी सुबुद्धी आणि धैर्य मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


नम्र श्रद्धेत टिकून राहणे

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा बुधवार

त्या वेळी येशू तेथून निघून सोर व सिदोनच्या प्रदेशात गेला. पाहा, त्या भागातील एक कनानी स्त्री आली आणि मोठ्याने म्हणाली, “हे प्रभू, दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया कर! माझ्या मुलीला एका दुष्ट आत्म्याने पछाडले आहे आणि तो तिला फार त्रास देत आहे.” पण येशूने तिला उत्तरादाखल एक शब्दही म्हटला नाही. मत्तय 15:21–23

सोर व सिदोन हा यहुदीतर लोकांचा प्रदेश होता. तेथील लोक काईनचे वंशज होते, असे म्हटले जात असे. काईन हा आदाम आणि हव्वा यांचा मुलगा होता. त्याने आपला भाऊ हाबेल याचा वध केला आणि त्याला हद्दपार करण्यात आले. तो आणि त्याचे वंशज सोर व सिदोनच्या परिसरात स्थायिक झाले. अब्राहाम, मोशे आणि संदेष्ट्यांद्वारे देण्यात आलेल्या श्रद्धेचा वारसा त्यांना मिळाला नव्हता. त्यामुळे ते यहुदीतर होते. येशूचा जीव घेण्याच्या प्रयत्नात असलेल्या हेरोद आणि परुशी यांच्यापासून दूर जाण्यासाठी येशू आणि त्याचे शिष्य गालीलहून सुमारे चाळीस मैल पायी चालत या प्रदेशात आले. तिथे आपण कोणाच्या नजरेत भरू नये, असा येशूचा हेतू होता. पण तो तिथे असल्याची बातमी पसरली आणि ही कनानी स्त्री आपल्या मुलीला बरे करण्याची विनंती करायला त्याच्याकडे आली.

येशूने मौन पाळले, याचे सुरुवातीला आश्चर्य वाटते. ती दृढ श्रद्धेने आणि भरवशाने त्याच्याकडे आली, तरी त्याने तिला आधी काहीच उत्तर दिले नाही. तिने आपल्याला त्रास देणे थांबवावे, असे त्याच्या शिष्यांना वाटत होते. अखेर येशूने स्वतः तिला उत्तर दिले की, त्याच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या काळात त्याला “इस्राएलच्या घराण्यातील हरवलेल्या मेंढरांकडे,” म्हणजेच यहुद्यांकडे, पाठवण्यात आले होते. अर्थात, पुढे येशू प्रेषितांवर सोपवलेल्या कार्याची व्याप्ती वाढवून त्यात यहुदीतरांचाही समावेश करणार होता. पण सुरुवातीला येशूचे कार्य अब्राहामाच्या वंशजांसाठी होते.

आज आपण हा प्रसंग वाचतो, तेव्हा ही स्त्री अशा रीतीने येशूकडे आली, ती देवाच्या योजनेनेच, हे स्पष्ट होते. पित्याने तिला येशूकडे ओढले. येशू तिच्याशी अशा रीतीने बोलला, ते तिच्याशी उद्धटपणे वागण्यासाठी किंवा तिला झिडकारण्यासाठी नव्हे, तर अनेकांच्या जीवनात ज्या श्रद्धेचा अभाव स्पष्टपणे जाणवत होता, ती श्रद्धा तिला व्यक्त करता यावी म्हणून.

आपल्या जीवनात कधीकधी देव मौन बाळगतो असे वाटते. पण तो मौन बाळगत असेल, तर त्यामागे योग्य कारण आहे, हे आपण लक्षात ठेवले पाहिजे. देव आपल्याकडे कधीही दुर्लक्ष करत नाही. उलट, त्याने लगेच अगदी स्पष्टपणे उत्तर दिले असते, त्यापेक्षाही अधिक जवळ तो आपल्या मौनातून आपल्याला स्वतःकडे ओढतो. देवाचे मौन हे त्याच्या नाराजीचे लक्षण असतेच असे नाही. अनेकदा ते त्याच्या शुद्धीकरण करणाऱ्या कार्याचे लक्षण असते. या कार्याद्वारे तो आपल्याला आपली श्रद्धा अधिक परिपूर्णपणे व्यक्त करण्याकडे नेतो.

अनेक यहुद्यांच्या विपरीत, त्या यहुदीतर स्त्रीने येशू हाच मशीहा आहे, ही आपली श्रद्धा व्यक्त केली. तिने त्याला “दाविदाचा पुत्र” म्हटले, यावरून हे स्पष्ट होते. येशू आपल्या मुलीला बरे करू शकतो, हा भरवसा तिने अगदी साध्या आणि स्पष्ट शब्दांत व्यक्त केला. त्याची मदत मिळवण्यास आपण पात्र आहोत, हे तिला दाखवून देण्याची गरज नव्हती. त्याच्यावरचा तिचा भरवसा पुरेसा होता. शिवाय, तिने प्रार्थना करणे सोडले नाही. आधी येशू मौन बाळगतो. मग त्याचे शिष्य तिला दूर पाठवण्याचा प्रयत्न करतात. त्यानंतर येशू तिची विनंती नाकारत आहे असे भासते. एवढे होऊनही ती निराश होत नाही; ती आशा धरून चिकाटीने विनंती करत राहते. तिच्या त्या आशेत विलक्षण नम्रताही होती. तिची श्रद्धा अधिक खोल व्हावी आणि ती सर्वांसमोर व्यक्त व्हावी, हा येशूचा हेतू साध्य झाला.

आज या स्त्रीच्या प्रार्थनेतील गुणांवर मनन करा. तिचे अनुकरण करण्यासाठी, येशू खरोखर कोण आहे, हे प्रथम मान्य करा. तो मशीहा, दाविदाचा पुत्र, जगाचा तारणारा आणि देहधारी देव आहे; एवढेच नव्हे, तर तो याहूनही कितीतरी अधिक आहे. येशूची खरी ओळख मनात आणणे ही प्रार्थनेची उत्तम सुरुवात आहे. त्यानंतर तुमची प्रार्थना साधी, स्पष्ट आणि नम्र असू द्या. तुम्हाला काय हवे आहे ते नव्हे, तर तुम्हाला कशाची गरज आहे ते त्याच्यापुढे मांडा. जगाच्या तारणाऱ्याकडून तुम्हाला कशाची गरज आहे? अर्थात, आपल्याला कशाची गरज आहे हे आपल्यापेक्षा देवाला अधिक चांगले माहीत आहे. तरीही, त्याच्याकडे मागणे ही त्याच्यावर विश्वास ठेवण्याची कृती आहे; म्हणून त्याच्याकडे मागा. शेवटी, प्रार्थनेत चिकाटी ठेवा. प्रार्थना करताना निराश होऊ नका. कळकळीने, न थकता आणि न डगमगता प्रार्थना करा. देवाच्या सर्वशक्तिमान सामर्थ्यापुढे आणि दयेपुढे स्वतःला नम्र करा आणि असे सतत करत राहा. देव आपल्या पवित्र इच्छेनुसार तुमच्या प्रार्थनेला नेहमी उत्तर देईल.

हे माझ्या तारणाऱ्या प्रभू, तू खरोखर मशीहा, दाविदाचा पुत्र आणि देवाचा पुत्र आहेस. सर्व मान, गौरव आणि स्तुती यांना केवळ तूच पात्र आहेस. तू खरोखर कोण आहेस हे मला अधिकाधिक उमगत असताना, तुझ्यावरचा गाढ भरवसा आणि अढळ श्रद्धा यांनी माझे अंतःकरण भरून टाक. सर्व परिस्थितीत मला चिकाटीने टिकून राहू दे आणि माझी सारी आशा सदैव तुझ्यावरच ठेवू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आशेने भीतीला सामोरे जाणे

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा गुरुवार

तेव्हा पेत्राने येशूला बाजूला घेतले आणि तो त्याला रागावून म्हणू लागला, “प्रभू, देव न करो! असे काहीही तुझ्या बाबतीत कधीही घडणार नाही.” येशू वळून पेत्राला म्हणाला, “सैताना, माझ्या मागे हो! तू माझ्या वाटेत अडथळा आहेस. तू देवासारखा विचार करत नाहीस, तर माणसांसारखा विचार करतोस.” मत्तय 16:22–23

येशूचे हे शब्द ऐकून पेत्राला किती मोठा धक्का बसला असेल! “सैताना, माझ्या मागे हो!” असे येशू म्हणाला. याआधीच्या परिच्छेदात पेत्राने येशू हाच “ख्रिस्त, जिवंत देवाचा पुत्र” आहे, अशी श्रद्धेची कबुली दिली होती. त्यावर येशूने पेत्राला सांगितले की तो पेत्रोस आहे आणि या पेत्रा या खडकावर तो आपली चर्च उभारील. पेत्रोस हा हलवता येणाऱ्या दगडासाठी वापरला जाणारा ग्रीक शब्द आहे, तर पेत्रा म्हणजे पाया म्हणून उपयोगी पडणारा अचल, भक्कम खडक. अशा प्रकारे येशूने पेत्राला सांगितले की तो भक्कम पायावर बसवलेला दगड असेल आणि त्या दगडाचा उपयोग करून येशू आपली चर्च उभारील. येशूने पेत्राला असेही वचन दिले की त्याला राज्याच्या किल्ल्या मिळतील आणि तो पृथ्वीवर जे काही बांधील ते स्वर्गातही बांधले जाईल. आणि त्यानंतर लगेचच पुढच्या परिच्छेदात, पेत्र “देवासारखा” नव्हे, तर माणसासारखा विचार करतो म्हणून येशू त्याला खडसावतो.

येशूंनी पेत्राला खडसावले, कारण येशूंना लवकरच जे दुःखसहन आणि मरण सोसावे लागणार होते, त्याविषयीची त्यांची शिकवण पेत्राला स्वीकारता आली नाही. येशूंनी पेत्राला आणि इतर शिष्यांना सांगितले की, लवकरच त्यांना खूप दुःख सोसावे लागेल, प्रमुख याजक, शास्त्री आणि वडीलजन त्यांना नाकारतील, त्यांना ठार मारले जाईल आणि तिसऱ्या दिवशी ते पुन्हा उठतील. अशा रीतीने, आपल्या गाढ श्रद्धेची जाहीर कबुली देणारा पेत्र आता घाबरला आणि त्याने तारणाची दैवी योजना नाकारली. म्हणूनच, ज्या पेत्रावर येशूंनी मोठा अधिकार सोपवला होता, त्यालाच त्याच्या दुर्बलतेबद्दल आणि भीतीबद्दल त्यांनी खडसावले.

भीती ही अनेकदा माणसाला काहीच सुचू न देणारी भावना असते. संत थॉमस अक्विनास स्पष्ट करतात की, पुढे काहीतरी वाईट घडेल असे वाटल्याने भीती निर्माण होते. एखाद्या प्रिय व्यक्तीचा मृत्यू झाला, तर त्या क्षणी सोसाव्या लागणाऱ्या दुःखाला शोक ही स्वाभाविक प्रतिक्रिया असते. पण ज्या दुःखाची किंवा अनिष्टाची आपल्याला चाहूल लागते, ते अजून घडलेले नसते, तेव्हा आपली प्रतिक्रिया अनेकदा भीतीची असते. जेव्हा ही भीती आपल्या नियंत्रणाबाहेरच्या एखाद्या बाह्य कारणामुळे निर्माण होते, तेव्हा आपल्याला धक्का बसू शकतो, परिस्थिती आपल्या आवाक्याबाहेर गेल्यासारखे वाटू शकते आणि आपण चिंतेने ग्रासले जाऊ शकतो. येशूंना खूप दुःख सोसावे लागेल आणि त्यांना ठार मारले जाईल, हा विचार पेत्राला स्वीकारणे झेपले नाही. म्हणून पेत्र म्हणतो, “देव न करो, प्रभू! असे काहीही तुझ्या बाबतीत कधीच घडणार नाही.”

येशूने पेत्राला फटकारले, ही खऱ्या प्रेमाची कृती होती. भीतीने त्याला जखडून टाकले होते; त्या भीतीतून त्याला खडबडून जागे करून मुक्त करण्याचा हा एक मार्ग होता. पेत्राने स्पष्टपणे विचार करावा आणि येणाऱ्या दुःखाला धैर्याने, स्वीकाराने, आशेने आणि श्रद्धेने सामोरे जावे, अशी येशूची इच्छा होती. धैर्य बळ देते. स्वीकाराने चिंता दूर होते. आशेतून आनंद येतो. आणि श्रद्धा हा सर्व प्रकारच्या भीतीवरचा उपाय आहे. येशूला सहन कराव्या लागणाऱ्या यातना आणि त्याचे दुःखसहन पेलण्यासाठी पेत्राला आणि इतर शिष्यांना या व अशाच इतर सद्गुणांची गरज होती. जे त्यांना अनिष्ट वाटत होते, त्याचे रूपांतर स्वर्गातील पिता करणार होता आणि जगाने आजवर अनुभवलेल्या सर्वांत मोठ्या कल्याणासाठी त्याचा उपयोग करणार होता, हे त्यांना समजणे आवश्यक होते. येशूला “यरुशलेमला जाऊन पुष्कळ यातना सहन कराव्या लागतील…” हेही त्यांना समजणे आवश्यक होते. ती पित्याची इच्छा होती. आणि ती पित्याची इच्छा असल्यामुळे, देवाच्या सर्वशक्तिमान सामर्थ्याने सर्वांत मोठ्या अनिष्टातून सर्वांत मोठे कल्याण घडणार होते.

आज तुमच्या जीवनात तुम्हाला सर्वांत जास्त भीती आणि चिंता कशामुळे वाटते, यावर चिंतन करा. भविष्याचा विचार करता, कोणती गोष्ट तुम्हाला जखडून टाकते किंवा निदान भीती व काळजीच्या आहारी जायला लावते? सत्य हे आहे की तुम्हाला पुढे दिसणाऱ्या कोणत्याही अनिष्टातून किंवा दुःखातून तुमच्या जीवनात सर्वांत मोठे कल्याण घडू शकते. केवळ मानवी बुद्धीने हे तुम्हाला उमगू शकत नाही. येशू सांगतो त्याप्रमाणे, आपण मनुष्याच्या दृष्टीने नव्हे, तर देवाच्या दृष्टीने विचार करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. ज्या कोणत्या गोष्टीमुळे तुम्हाला चिंता वाटते, तिच्याकडे केवळ देवाच्या नजरेतून पाहण्याचा प्रयत्न करा. श्रद्धेने असा भरवसा ठेवा की देव सर्व गोष्टींचा उपयोग कल्याणासाठी करू शकतो. शंका घेऊ नका, तर श्रद्धा ठेवा. मग शांतीने, धैर्याने आणि आत्मविश्वासाने पुढे जाण्यासाठी आवश्यक असलेले अनेक सद्गुण देव तुम्हाला देऊ लागेल.

हे दुःख सोसणाऱ्या माझ्या प्रभू, तुझ्या वाट्याला आलेल्या अनिष्टाला तू अपार धैर्याने आणि प्रेमाने सामोरा गेलास. तू कधीही भीतीपुढे झुकला नाहीस, तर पित्याची इच्छा पूर्ण करत पुढे गेलास. मला भीतीपुढे झुकवू पाहणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीवर मात करता यावी म्हणून तुझ्या सामर्थ्यात सहभागी होण्यासाठी मला आवश्यक ती कृपा दे. माझ्या प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे. प्रत्येक गोष्टीसाठी मी तुझ्यावरच विसंबून राहू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


सांसारिक इच्छांचे शुद्धीकरण

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा शुक्रवार

“सारे जग मिळवून आपला जीव गमावला, तर मनुष्याला काय लाभ? किंवा आपल्या जीवाच्या बदल्यात मनुष्य काय देऊ शकेल?” मत्तय 16:26

तुम्हाला “सारे जग मिळवायला” आवडेल का? खूप श्रीमंत व्हावे आणि आजवर जे काही हवे होते ते सर्व विकत घेता यावे, अशी दिवास्वप्ने अनेक जण पाहतात. काही जण असे पराक्रम करण्याची स्वप्ने पाहतात की सर्वांचे लक्ष त्यांच्याकडे वेधले जावे आणि लोकांनी त्यांची वाहवा करावी. तर काही जण या जगात मोठी सत्ता मिळवण्याची आणि फार महत्त्वाची व्यक्ती होण्याची स्वप्ने पाहतात. यांपैकी काहीही मुळात वाईट नसले, तरी त्यांची हाव तुमच्या देवाशी असलेल्या नात्याला हानी पोहोचवते. आणि यांपैकी एखादी इच्छा इतर सर्व इच्छांवर कुरघोडी करून तुमचे संपूर्ण अंतःकरण व्यापून टाकते, तेव्हा तुम्ही आपला शाश्वत आत्मा गमावता.

आपण “जग” असे म्हणतो, तेव्हा त्याचे वेगवेगळे अर्थ असू शकतात. पहिला अर्थ या जगातील सर्व भौतिक गोष्टींशी संबंधित आहे. उदाहरणार्थ, उत्तमोत्तम खाणेपिणे, स्वतःचे लाड पुरवणे, देहसुख, भौतिक संपत्ती आणि या जीवनात जे काही तात्पुरते व क्षणभंगुर आहे ते सर्व. दुसरा अर्थ म्हणजे अहंकार आणि लोकांचे लक्ष व प्रशंसा मिळवण्याची इच्छा. इतर लोक आपल्याबद्दल काय विचार करतात आणि काय बोलतात, याची चिंता आपल्याला पूर्णपणे ग्रासते, तेव्हा असे घडते. तिसरा अर्थ म्हणजे स्वतःची इच्छा इतरांवर लादण्यासाठी सत्ता मिळवण्याची इच्छा. मोठ्या पातळीवर पाहिले तर, अनेकदा देशांमधील युद्धांचे हेच कारण असते. एखाद्या नेत्याला इतरांवर वर्चस्व गाजवायचे असते आणि त्यांना आपल्या ताब्यात ठेवायचे असते. सत्ता आणि नियंत्रण मिळवण्याची ही इच्छा कोणत्याही व्यक्तीच्या जीवनाच्या कोणत्याही क्षेत्रावर परिणाम करू शकते—कुटुंबात, मित्रमैत्रिणींमध्ये, कामाच्या ठिकाणी, सामाजिक वर्तुळात आणि इतरत्रही.

सांसारिक इच्छांच्या या तिन्ही उदाहरणांत एक गोष्ट समान आहे: जे हवे आहे ते अधिक मिळाले की आपले समाधान होईल, हा भ्रम. त्यातून तुम्हाला थोड्या काळापुरते समाधान मिळेलही, पण या इच्छांचा परिणाम तुमच्या आत्म्याच्या नाशातही होतो. कारण आपल्याला निवड करावी लागते. एकतर आपण आपल्या आत्म्याची आध्यात्मिक ओढ तृप्त करण्याचा प्रयत्न करू, किंवा जगाच्या क्षणभंगुर आश्वासनांत समाधान शोधू. दोन्ही एकाच वेळी साध्य होऊ शकत नाहीत.

हे लक्षात घेतले पाहिजे की संपत्ती मिळवणे, लोकांकडून जाहीर प्रशंसा मिळणे किंवा अधिकारपद मिळणे हे मुळात वाईट नाही. खरे तर, यांपैकी प्रत्येक गोष्टीत चांगले काही करण्याची संधी असते. पण यांपैकी एखादी गोष्ट मिळवण्यामागे स्वार्थ असतो आणि ती मिळाल्याने जीवनात खरे समाधान लाभेल असा भ्रम असतो, तेव्हा अडचण निर्माण होते. खरे सांगायचे तर, केवळ देवाची सेवा करू पाहणाऱ्या व्यक्तीसाठी यांपैकी कोणतीही परिस्थिती वाहावा लागणारा खरा क्रूस ठरते. संपत्ती, प्रतिष्ठा किंवा सत्ता यांच्याबरोबर येणारी जबाबदारी खरी आहे. म्हणून यांपैकी एक किंवा अधिक गोष्टी लाभल्या, तर त्या हाताळताना त्यांच्याविषयी अनासक्ती आणि नम्रता राखली पाहिजे.

उदाहरणार्थ, एखादी व्यक्ती खूप श्रीमंत झाली, तरी भौतिक गोष्टींविषयी मनात आसक्ती न बाळगता जगण्याची आज्ञा तिला लागू राहते. अशा वेळी भौतिक संपत्ती मोहाच्या रूपाने एक प्रकारचे ओझे ठरते. या मोहावर नक्कीच मात करता येते आणि संपत्तीचा उपयोग चांगल्या कामांसाठी करता येतो. तरीही धोका खरा आहे आणि तो वारंवार लक्षात घेतला पाहिजे. तसेच, तुम्ही केलेल्या एखाद्या कामाबद्दल अनेकांनी तुमची प्रशंसा केली, किंवा तुमच्यावर मोठी जबाबदारी सोपवून इतरांवर अधिकार दिला, तर तुमची नम्रता आणि अनासक्तीही वाढली पाहिजे, जेणेकरून तुमच्या ओढीचे एकमेव केंद्र देव, आणि केवळ देवच, राहील.

आज तुमच्या इच्छांवर चिंतन करा. जीवनात तुम्हाला काय हवे आहे? “सारे जग मिळवावे” असे तुम्हाला वाटते का? निदान काही सांसारिक महत्त्वाकांक्षा तरी पूर्ण व्हाव्यात, अशी तुमची इच्छा आहे का? तसे असेल, तर सावध राहा. तुमच्या अंतःकरणातील इच्छांचे प्रामाणिकपणे परीक्षण करा आणि त्या शुद्ध करण्याचा प्रयत्न करा, जेणेकरून देवाची इच्छा पूर्ण व्हावी, एवढीच तुमची इच्छा उरेल. असे झाले की तुम्ही श्रीमंत आहात की गरीब, लोक तुमची स्तुती करतात की टीका, तुम्हाला सांसारिक सत्ता सोपवली जाते की नाही, याने तुम्हाला काही फरक पडणार नाही. देवाच्या परिपूर्ण आणि जीवनाला पूर्णत्व देणाऱ्या इच्छेनुसार, तुमच्याकडे जे काही आहे ते सर्व त्याच्या गौरवासाठी वापरणे, एवढेच महत्त्वाचे ठरेल.

हे परमगौरवशाली देवा, तुझी इच्छा परिपूर्ण आहे आणि जीवनाला पूर्णत्व देणारा एकमेव स्रोत तीच आहे. केवळ या जगाशी निगडित असलेल्या सर्व इच्छांपासून माझा आत्मा शुद्ध कर. तुझी पवित्र इच्छा पूर्ण व्हावी, हीच माझ्या जीवनातील एकमेव इच्छा असो, जेणेकरून माझ्याकडे जे काही आहे ते केवळ तुझ्या गौरवासाठी वापरले जाईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


कल्पनेपलीकडचे कार्य करणे

सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा शनिवार

मग शिष्य एकांतात येशूकडे आले आणि म्हणाले, “आम्हाला ते भूत का घालवता आले नाही?” तो त्यांना म्हणाला, “तुमची श्रद्धा अल्प आहे म्हणून. आमेन, मी तुम्हाला सांगतो, तुमच्याजवळ मोहरीच्या दाण्याएवढी श्रद्धा असेल, तर तुम्ही या डोंगराला म्हणाल, ‘इथून तिथे सरक,’ आणि तो सरकेल. तुम्हाला काहीही अशक्य असणार नाही.” मत्तय 17:19–20

एक मनुष्य येशूकडे आला, त्याच्यासमोर गुडघे टेकून त्याने भूतबाधा झालेल्या आपल्या मुलाला बरे करण्याची विनंती केली. येशूच्या शिष्यांनी ते भूत घालवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांना ते जमले नाही, असे त्या मनुष्याने सांगितले. त्यावर येशू प्रथम म्हणाला, “हे श्रद्धाहीन आणि विपरीत मार्गाने चालणाऱ्या पिढी, मी किती काळ तुमच्याबरोबर राहू? किती काळ मी तुम्हाला सहन करू?” पण मग येशूने त्या मुलाला आपल्याकडे आणायला सांगितले आणि त्याच्यातून भूत घालवले.

वर दिलेल्या उताऱ्यात, भूत घालवण्यात अपयशी ठरलेल्या शिष्यांशी येशूचा त्यानंतर लगेच झालेला संवाद दिसतो. श्रद्धेच्या अभावामुळेच त्यांना ते भूत घालवता आले नाही. येथे लक्षात घेण्यासारखी गोष्ट अशी की, अधिक निर्मळ श्रद्धा असण्याचे महत्त्व अधोरेखित करण्यासाठी येशूने शिष्यांना त्यांच्या श्रद्धेच्या अभावाबद्दल ठामपणे फटकारले.

तुमच्याजवळ “मोहरीच्या दाण्याएवढी श्रद्धा” असेल, तर तुम्ही डोंगर हलवू शकाल, हे खरे आहे का? होय, नक्कीच. पण या विधानाचा अर्थ नीट समजून घेतला पाहिजे. सर्वप्रथम, देवाच्या मनात आणि इच्छेत जे आहे, त्यावरच आपण ‘श्रद्धा’ ठेवू शकतो. देव आपल्याशी जे बोलतो, त्याला दिलेला प्रतिसाद म्हणजे श्रद्धा. आपण ऐकतो, समजून घेतो आणि त्याच्या वचनावर विश्वास ठेवतो. हीच श्रद्धा. एखादी गोष्ट घडेल असा इतका दृढ समज करून घेणे की ती आपल्या इच्छाशक्तीच्या जोरावर घडवून आणण्याचा आपण प्रयत्न करावा, याला श्रद्धा म्हणत नाहीत. म्हणून, एखादा डोंगर मुळासकट उपटून दुसरीकडे हलवावा अशी खरोखरच देवाची इच्छा असेल आणि त्याने तसे तुम्हाला सांगून ते काम करायला सांगितले, तर तुम्ही त्याची वाणी ऐकून पूर्ण भरवशाने प्रतिसाद दिलात, तर तसे घडेल. पण प्रत्यक्ष डोंगर हलवल्याने देवाचे गौरवप्रकटन होत नाही. त्यामुळे श्रद्धेच्या देणगीने असे कधी घडण्याची शक्यता फारच कमी आहे.

पण येशू आपल्या शिष्यांना आणि आपल्यालाही हे सांगतो, कारण तो जे काही सांगतो ते सर्व आपण ऐकले पाहिजे, समजून घेतले पाहिजे आणि त्यावर विश्वास ठेवला पाहिजे, याची त्याला आपल्याला खात्री द्यायची आहे. भूतबाधा झालेल्या मुलाला बरे करण्याच्या या प्रसंगात, शिष्यांनी ते भूत घालवावे अशी देवाची इच्छा होती, हे स्पष्ट आहे. पण त्यांनी विश्वास ठेवला नाही; म्हणून आपल्या श्रद्धेद्वारे देवाची इच्छा प्रत्यक्षात आणणे त्यांना जमले नाही.

डोंगर हलवण्याची गोष्ट घेतली, तर लाक्षणिक आणि आध्यात्मिक अर्थाने असे नेहमीच घडते. देव जेव्हा आपल्या जीवनात अलौकिक रीतीने कार्य करतो किंवा आपल्याद्वारे दुसऱ्या कोणाच्या जीवनात अलौकिक रीतीने कार्य करतो, तेव्हा एखादा ‘डोंगर’ हलवण्यापेक्षाही कितीतरी मोठी गोष्ट घडते. अनंतकाळाच्या दृष्टीने कोणती गोष्ट अधिक गौरवशाली आहे आणि कशाने देवाचा अधिक गौरव होतो? प्रत्यक्ष डोंगर हलवण्याने? की देवाच्या कृपेने आपल्यात बदल होऊन, त्याने घडवलेल्या आपल्या अंतःकरणातील परिवर्तनामुळे त्याचा अनंतकाळ गौरव होण्याने? आणि अधिक थक्क करणारे काय आहे? केवळ क्षणभर निसर्गाचे भौतिक नियम मोडता येणे, की देवाने आपल्याद्वारे एखाद्याच्या आत्म्यात अनंतकाळ टिकणारे परिवर्तन घडवणे? देवाने आपल्याद्वारे दुसऱ्या व्यक्तीच्या आत्म्यात अनंतकाळ टिकणारे परिवर्तन घडवणे ही निःसंशयपणे कितीतरी पटींनी मोठी गोष्ट आहे.

देवाची वाणी ऐकणे आणि पूर्ण आज्ञाधारकपणे व प्रेमाने तिला प्रतिसाद देणे किती महत्त्वाचे आहे, यावर आज चिंतन करा. हाच विश्वास आहे. तुमच्या जीवनातला कोणता ‘डोंगर’ देव हलवू इच्छितो? तो कोणते परिवर्तन घडवू इच्छितो? त्याचे ऐका आणि तनामनाने त्याच्यावर विश्वास ठेवा. तुम्ही असे कराल, तेव्हा देव केवळ तुमच्याच जीवनात कल्पनेपलीकडच्या गोष्टी घडवणार नाही, तर तुमच्याद्वारे इतरांच्याही जीवनात अशा गोष्टी घडवेल.

हे माझ्या तारणाऱ्या प्रभू, तू कितीतरी जणांच्या जीवनात अद्भुत कार्ये केली आहेत. तुझ्या दयेने तू त्यांच्या आत्म्यांचे रूपांतर केले आहेस आणि त्यांना नव्याने घडवले आहेस. मला श्रद्धेचे वरदान दे, जेणेकरून मी तुझी वाणी ऐकेन आणि पूर्ण उदारतेने व दृढ श्रद्धेने तिला प्रतिसाद देईन. हे प्रिय प्रभू, इतरांच्या जीवनातही तुझ्या अकल्पनीय कृपेचे साधन म्हणून माझा उपयोग कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल