मराठी

आगमनकाळ—पहिला आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अनुक्रमणिका

जागे व्हा!

आगमनकाळातील पहिला रविवार (वर्ष अ)

येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाले: “नोहाच्या दिवसांत जसे झाले, तसेच मानवपुत्राच्या आगमनाच्या वेळी होईल. जलप्रलयापूर्वीच्या त्या दिवसांत, नोहा तारवात चढला त्या दिवसापर्यंत, लोक खातपीत होते, लग्ने करत होते आणि लावून देत होते. जलप्रलय येऊन त्या सर्वांना वाहून नेईपर्यंत त्यांना काहीच कळले नाही. मानवपुत्राच्या आगमनाच्या वेळीही असेच होईल.” मत्तय 24:37–39

तुम्ही जागे आहात का? म्हणजे आध्यात्मिकदृष्ट्या? उपासनेच्या वर्षातील आगमनकाळ सुरू होत असताना, देवपुत्राच्या भावी आगमनावर चिंतन करण्याची संधी आपल्याला मिळते. याच उताऱ्यात येशू पुढे म्हणतात, “म्हणून जागे राहा! कारण तुमचा प्रभू कोणत्या दिवशी येईल, हे तुम्हाला माहीत नाही.”

“तुमचा प्रभू येईल तो दिवस” या शब्दांतून आपण तीन गोष्टी समजून घेतल्या पाहिजेत. त्यांपैकी पहिले म्हणजे ख्रिस्ताचे पहिले आगमन. आगमनकाळात आणि नाताळात आपण विशेषतः याच आगमनाचे चिंतन करतो. येशूंच्या ठायी, एकाच व्यक्तीत, मानवी आणि दैवी स्वभाव यांचे ऐक्य खरोखरच विस्मयकारक आहे. पण हे फार पूर्वीच घडून गेले आहे.

म्हणून ख्रिस्ताच्या आगमनाचा दुसरा प्रकारही आपण सतत ध्यानात ठेवला पाहिजे: त्यांच्या गौरवासाठी आणि त्यांच्या इच्छेनुसार त्यांची सेवा करण्यासाठी आपण आपले जीवन स्वेच्छेने त्यांना अर्पण केले की, ते आपल्या जीवनातील प्रत्येक दिवसाच्या प्रत्येक क्षणी कृपेद्वारे आपल्याकडे येतात. ते कृपेद्वारे सतत आपल्याकडे “यावेत” ही आस अंतःकरणात बाळगून आपण जगलो, तर सतत “जागे राहणे” किती आवश्यक आहे हे आपल्याला कळेल! आपण जागे राहिलो नाही, तर दररोज ख्रिस्ताशी अधिक एकरूप होण्याच्या आणि त्यांच्या सेवेसाठी व गौरवासाठी त्याच कृपेचे साधन बनण्याच्या असंख्य संधी आपण नक्कीच गमावू. आपल्या जीवनात कृपेकडून मिळणाऱ्या प्रत्येक प्रेरणेकडे लक्ष देण्याची सवय आपण जाणीवपूर्वक लावून घेतली नाही, तर निःसंशयपणे आपल्याला “पेंग येऊ” लागेल आणि आध्यात्मिकदृष्ट्या आपण झोपी जाऊ.

दररोज आपल्याला मिळणाऱ्या कृपेच्या असंख्य देणग्यांकडे आपले किती लक्ष असते, हे जाणून घेण्याचा एक उत्तम मार्ग म्हणजे काळाच्या शेवटी होणाऱ्या ख्रिस्ताच्या अंतिम आणि गौरवशाली आगमनाकडे आपले किती लक्ष आहे, याचा विचार करणे. येशू सांगतो त्याप्रमाणे, बहुतेक लोक या अंतिम आगमनाकडे फारसे लक्ष देणार नाहीत, कारण ते आपल्या हयातीत होणारच नाही असे ते गृहीत धरतात. पण तुमचीही अशीच धारणा असेल, तर तुम्हाला यातला मुख्य मुद्दाच समजलेला नाही. मुख्य मुद्दा आहे तो तयारीचा—आज, उद्या आणि सदैव. ख्रिस्ताच्या अंतिम आगमनासाठी खऱ्या अर्थाने तयार राहिल्याने, ख्रिस्ताच्या पहिल्या आगमनाचे चिंतन करण्याच्या या आगमनकाळातील आणि नाताळकाळातील रहस्यांत तुम्हाला अधिक खोलवर शिरता येईल. शिवाय, दररोज देवाच्या कृपेकडे लक्ष देण्याची सवयही तुम्हाला लागेल. 

काळाच्या शेवटी होणाऱ्या ख्रिस्ताच्या अंतिम आगमनासाठी तुम्ही किती तयार आहात, याचे आज चिंतन करा. ख्रिस्त आजच आला, तर तुम्ही तयार आहात का? नसाल, तर हे समजून घ्या की अंतिम आगमनासाठी तयार नसणे म्हणजे फार पूर्वी झालेल्या त्याच्या पहिल्या आगमनाचा उत्सव नाताळात साजरा करण्यासाठी आणि तो आपल्या कृपेद्वारे दररोज येतो तेव्हा त्याचे स्वागत करण्यासाठीही तयार नसणे. आजच तयारी करा. वाट पाहू नका. अशी तयारी केलीत, तर देव दररोज तुमच्यात इतके गौरवशाली परिवर्तन घडवेल की ते तुमच्या आकलनापलीकडचे असेल.

हे माझ्या सदैव जवळ असणाऱ्या प्रभू, तू रात्रंदिवस आमच्याकडे येतोस, आम्हाला हाक मारतोस, मार्ग दाखवतोस आणि आमच्या जीवनात येण्याची तयारी दर्शवतोस. माझे लक्ष सदैव तुझ्याकडे असू दे आणि तू दररोज कृपेद्वारे येतोस तेव्हा माझे हृदय तुझ्यासाठी पूर्णपणे उघडे ठेवायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


याला मुकू नका…

आगमनकाळातील पहिला रविवार (वर्ष ब)

येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “जागे राहा! सावध राहा! ती वेळ कधी येईल, हे तुम्हाला माहीत नाही.” मार्क 13:33

आपला प्रभू कोणत्या वेळेबद्दल बोलत आहे? तो आपल्या आगमनाच्या वेळेबद्दल बोलत आहे. पण हे समजून घेतले पाहिजे की तो फार पूर्वी एकदा देह धारण करून आपल्याकडे आला आणि काळाच्या शेवटी जिवंतांचा व मृतांचा न्याय करण्यासाठी तो पुन्हा देहाने येईल; तरीही, आपल्यात परिवर्तन घडवणारी कृपेची देणगी घेऊन तो रात्रंदिवस आपल्याकडे येतच असतो. त्याच्या या येण्याकडे तुमचे लक्ष असते का? की देव आपल्या कृपेने दररोज, दिवसभर तुमच्यावर जे असंख्य आशीर्वाद वर्षवू इच्छितो, त्यांना तुम्ही मुकता?

जगात आपले लक्ष विचलित करणाऱ्या अनेक गोष्टी आहेत. संपत्तीचे आकर्षण, आपल्या हौसांची मनसोक्त पूर्तता, आधुनिक प्रसारमाध्यमांचा आणि इलेक्ट्रॉनिक उपकरणांचा सततचा गोंगाट अशा गोष्टींमुळे आपले लक्ष विचलित होते. या आणि अशा अनेक दैनंदिन गोष्टींमुळे सतत ‘जागे’ आणि ‘सावध’ राहणे फार कठीण होते. कारण आपली लक्ष केंद्रित करण्याची क्षमता मर्यादित आहे. काही जण एका वेळी अनेक कामे करायला काही प्रमाणात शिकू शकतात; पण देवाचे सान्निध्य आणि जगातील लक्ष विचलित करणाऱ्या गोष्टी या दोन्हींकडे एकाच वेळी सतत लक्ष देणे कोणालाही शक्य नाही.

आजच्या जगात वावरताना त्यातील व्यवहारांत सहभागी होणे गरजेचे आहे, असे काही जण म्हणतील. सतत प्रार्थना करणे आणि केवळ देवाचाच विचार करणे शक्य नाही. पण असा विचार करण्याचा मोह ज्यांना होतो, त्यांना आपण कोणत्या प्रकारे लक्ष द्यावे आणि जागरूक राहावे, यासाठी देव आपल्याला बोलावतो, हे समजलेले नाही.

जागरूक आणि सावध राहणे म्हणजे आपल्या जीवनात देवाला केंद्रस्थानी ठेवणे आणि आपण दररोज जे काही करतो त्या सर्वामागे तोच आपली प्रेरणा आणि आपले ध्येय असणे. देवावरील आपले प्रेम आणि त्याची सेवा यांत विभागणी करता येत नाही. काही वेळ जगासाठी आणि उरलेला वेळ देवासाठी, अशी वाटणी आपल्याला करता येत नाही. उलट, दररोज, दिवसभर आपण जे काही करतो, त्यात देवाचा गौरव करणे आणि त्याची परिपूर्ण इच्छा पूर्ण करणे, हेच आपल्या जीवनाचे एकमेव आणि मुख्य ध्येय असले पाहिजे. म्हणून जगात वावरताना, समाजमाध्यमे पाहताना, घरची कामे करताना, कामाच्या ठिकाणी जास्त वेळ काम करताना किंवा असे इतर काही करताना, आपण या साध्या प्रश्नाचा सतत विचार केला पाहिजे: “प्रभू, मी हे तुझ्या गौरवासाठी आणि तुझ्या इच्छेनुसार करत आहे का?” आपण स्वतःला हा प्रश्न विचारायला कधीही विसरू नये. देवाचा गौरव करणे आणि त्याची इच्छा पूर्ण करणे, हे आपण जे काही करतो त्या सर्वांचे मुख्य ध्येय आणि प्रेरणा नेहमी असली पाहिजे. असे जगता आले, तर देवाच्या इच्छेकडे सदैव आणि सर्वत्र जागरूकपणे लक्ष देणे आपल्याला अधिकाधिक सहज जमू लागेल.

तुमचे लक्ष बहुतेक वेळा कशाकडे वळते, याचे आज चिंतन करा. दररोज तुम्ही सर्वांत जास्त कशाचा विचार करता? कोणत्या गोष्टीकडे तुम्ही सर्वांत जास्त लक्ष देता आणि कोणत्या बाबतीत तुम्ही सर्वांत जागरूक असता? देव आणि त्याची कृपा तुम्हाला सतत देत असलेल्या प्रेरणांकडे तुमचे सर्वांत जास्त लक्ष नसेल, तर ही गोष्ट लक्षात घ्या. तुमच्यात बदल व्हावा आणि दररोज प्रभूकडे लक्ष ठेवण्याची, तुमच्या जीवनात परिवर्तन घडवणारी सवय तुम्हाला लागावी, म्हणून नम्रपणे प्रार्थना करा. अशा रीतीने प्रत्येक गोष्टीत प्रभूच दररोज तुमचा मार्गदर्शक आणि तुमच्या लक्षाचे केंद्र होईल.

हे सर्व कृपेच्या प्रभू, तू रात्रंदिवस माझ्याकडे येतोस, माझ्याशी बोलतोस, मला हाक मारतोस आणि मला मार्ग दाखवू इच्छितोस. दररोज माझे संपूर्ण लक्ष तुझ्याकडे वळवायला मी शिकावे, म्हणजे केवळ तू आणि तुझी पवित्र इच्छाच मला सदैव मार्ग दाखवतील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अलौकिक अंतःप्रेरणा

आगमनकाळातील पहिला रविवार (वर्ष क)

“सावध राहा. ऐषआराम, मद्यधुंदी आणि रोजच्या जीवनाच्या चिंता यांमुळे तुमची अंतःकरणे सुस्त होऊ देऊ नका; नाहीतर तो दिवस सापळ्यासारखा अचानक तुमच्यावर येईल. कारण पृथ्वीवर राहणाऱ्या प्रत्येकावर तो दिवस येऊन आदळेल. सर्वकाळ जागरूक राहा आणि लवकरच येणाऱ्या संकटांतून सुटण्याचे व मानवपुत्रासमोर उभे राहण्याचे सामर्थ्य तुम्हाला मिळावे म्हणून प्रार्थना करा.” लूक 21:34–36

“तो दिवस.” हे दोन शब्द वरील उताऱ्यात दोनदा आले आहेत. आपला प्रभू कोणत्या दिवसाविषयी बोलत आहे? मुख्यतः तो आपल्या अंतिम न्यायाच्या दिवसाविषयी बोलत आहे, हे स्पष्ट आहे. तो दिवस अनपेक्षित क्षणी आला, तरी आपली तयारी असावी, असा इशारा तो आपल्याला देत आहे. मग आपण तयारी कशी करावी?

प्राण्यांना उपजत जाणिवेची नैसर्गिक देणगी आहे. कसे जगावे, संतती कशी निर्माण करावी, अन्न कसे मिळवावे आणि धोका कसा टाळावा, हे त्यांना कळते. कारण देवाने ही जाण त्यांच्यात रुजवली आहे. या नैसर्गिक देणगीमुळे काय करावे आणि काय टाळावे, हे त्यांना कळते.

माणूस म्हणून आपल्यालाही काही मूलभूत उपजत जाणिवा आहेत. पण प्राणी ज्या गोष्टी करतात, तेवढ्याच गोष्टी करण्यासाठी या नैसर्गिक जाणिवा आपल्याला पुरेशा आहेत. म्हणून, याहून अधिक ज्ञान मिळवायचे असेल आणि ख्रिस्ताच्या अचानक व अनपेक्षित आगमनासाठी आध्यात्मिकदृष्ट्या योग्य तयारी कशी करावी हे जाणून घ्यायचे असेल, तर आपल्याला या नैसर्गिक जाणिवांपेक्षा अधिक काही हवे.

आपली तयारी सर्वांत योग्य रीतीने होते ती एका विशेष कृपेद्वारे. या कृपेने देव आपल्या मानवी बुद्धीला स्वतःची आणि आपल्या इच्छेची ओळख करून देतो. असे घडले की, “तो दिवस” येईल त्या क्षणी पूर्णपणे तयार असण्यासाठी काय करणे उत्तम आहे, हे आपल्याला कळेल. या क्षमतेचे वर्णन करण्याचा एक उत्तम मार्ग म्हणजे तिला “अलौकिक जाण” म्हणणे. जेव्हा आपल्या उपजत जाणिवा कृपेला खुल्या होतात आणि देवाने आपल्या अंतःकरणात दिलेल्या श्रद्धेच्या देणगीद्वारे तो आपल्याला सतत व वैयक्तिकरीत्या उलगडा करून आपल्या रोजच्या निर्णयांना आधार देणारी समज देतो, तेव्हा काय करावे आणि काय टाळावे, हे आपल्याला सहज कळू लागते. उदाहरणार्थ, हिवाळा आला की दक्षिणेकडे उडून जावे हे पक्ष्याला कळते, किंवा अंडी घालण्यासाठी जिथे आपला जन्म झाला त्या ठिकाणी परत जावे हे सॅमन माशाला कळते. त्याचप्रमाणे, देवाच्या इच्छेनुसार उत्तम रीतीने कसे वागावे, हे आपल्याला अंतर्यामी “कळेल” आणि त्यामुळे लवकरच होणाऱ्या त्याच्या पुनरागमनासाठी आपण पूर्णपणे तयार असू. “अलौकिक जाण” म्हणजे दुसरे काही नसून देवाच्या कृपेला आपल्या जीवनात प्रवेश करू देणे, जेणेकरून ती आपल्या प्रत्येक कृतीची सूत्रे हाती घेईल आणि देवाची परिपूर्ण व गौरवशाली इच्छा पूर्ण करण्याच्या मार्गाने आपल्याला नेईल. असे घडले की, जे काही येईल त्यासाठी आपण सदैव तयार असू आणि सापळ्यात अडकल्यासारखे अचानक गाठले जाणार नाही, याची खात्री बाळगता येईल.

देवाच्या इच्छेची जाणीव तुमच्यात अलौकिक जाण म्हणून जिवंत आहे का आणि ती तुम्हाला दररोज मार्ग दाखवते का, यावर आज मनन करा. हे बोलणे तुम्हाला अपरिचित वाटत असेल, तर कदाचित “का?” या प्रश्नावर विचार करण्याची ही वेळ आहे. देवाची कृपा त्याच्या इच्छेचे अलौकिक ज्ञान तुम्हाला सतत देऊन तुमचे मार्गदर्शन का करत नाही? आणि हे बोलणे तुमच्या अंतःकरणाला भिडत असेल, तर या देणगीवर मनन करायला वेळ द्या आणि देवाने खरोखरच तुमच्या दैनंदिन जीवनाची सूत्रे हाती घेतली आहेत, याबद्दल त्याचे आभार माना.

हे माझ्या प्रभू, तू स्वतःची ओळख मला करून देतोस. तुझी इच्छा मला नेहमी कळावी आणि तुझ्या कृपेच्या सौम्य पण सुस्पष्ट प्रेरणांनीच मला मार्गदर्शन मिळावे, अशी मी प्रार्थना करतो. हे प्रिय प्रभू, मला मार्ग दाखव, म्हणजे तुझे गौरवशाली आणि अंतिम आगमन होईल त्या क्षणी मी तयार असेन आणि त्यासाठी सदैव तयार राहीन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाचा अधिकार

आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील सोमवार

“प्रभू, तू माझ्या छताखाली यावेस इतकी माझी पात्रता नाही. तू फक्त शब्द उच्चार आणि माझा सेवक बरा होईल. कारण मीही दुसऱ्यांच्या अधिकाराखाली आहे आणि माझ्या हाताखालीही सैनिक आहेत. मी एकाला ‘जा’ म्हटले की तो जातो, दुसऱ्याला ‘इकडे ये’ म्हटले की तो येतो, आणि माझ्या दासाला ‘हे कर’ म्हटले की तो ते करतो.” मत्तय 8:8–9

हे शब्द अशा एका माणसाचे आहेत, ज्याला अधिकार कसा चालतो याची चांगली जाण आहे. तो रोमी शताधिकारी आहे. तो सांगतो की तो स्वतः “दुसऱ्यांच्या अधिकाराखाली” आहे आणि त्याच्या हाताखालीही सैनिक आहेत. त्यामुळे वरिष्ठांच्या आज्ञा पाळणे आणि आपल्या हाताखालच्यांनी पाळाव्यात अशा आज्ञा देणे, हा त्याच्या दैनंदिन जीवनाचा भाग आहे.

अधिकाराचा योग्य वापर केला, तर तो एक देणगी ठरतो. त्यामुळे समाजात, कौटुंबिक जीवनात, चर्चच्या जीवनात आणि अगदी आपल्या वैयक्तिक जीवनातही सुव्यवस्था राखण्यास मदत होते. अर्थात, अधिकाराचा गैरवापर करून दडपशाही किंवा जुलूम केला, तर त्यातून मोठी हानी होते. पण अधिकाराचा वापर ही अशी कृती आहे की तिच्यातून पुष्कळ चांगले घडू शकते.

वर उद्धृत केलेल्या शुभवर्तमानातील रोमी शताधिपतीचे स्वतः येशूलाही फार कौतुक वाटते. त्याच्याविषयी येशू म्हणतो, “आमेन, मी तुम्हांला सांगतो, इस्राएलमध्ये इतका विश्वास मला कोणातही आढळला नाही.” देवाच्या पुत्राने तुमच्याविषयी असे म्हणावे, याची कल्पना करा! येशूला त्याचे कौतुक वाटण्याचे एक कारण असे की, येशूने आपल्या घरी यावे इतकी आपली योग्यता नाही, हे तो मान्य करतो. आपली अयोग्यता त्याला स्पष्टपणे जाणवते; हीच त्याची नम्रता. पण येशू दुरूनही आपल्या सेवकाला बरे करू शकतो, असा येशूच्या अधिकारावर त्याचा ठाम आणि निःसंदिग्ध विश्वास आहे, हे पाहूनही येशूला त्याचे कौतुक वाटते. आपल्या प्रभूच्या या अधिकारावर आपला विश्वास आहे, हे उघडपणे सांगायला तो कचरत नाही.

आपल्या जीवनात नेमक्या याच बाबतीत आपण अनेकदा कमी पडतो. एखादे संकट आपल्यासमोर उभे राहते (जसे या शताधिपतीच्या सेवकाचे आजारपण), तेव्हा पूर्ण आणि अढळ भरवशाने देवाकडे वळण्याऐवजी आपण स्वतःमध्येच गुरफटून जातो. आपल्याला चिंता वाटते, भीती वाटते, शंका येतात, आपण गोंधळून जातो आणि कधी कधी तर रागावतोही. यांपैकी काहीही आपल्या मनात असते, तेव्हा त्याचे कारण आपल्यासमोरची कठीण परिस्थिती नसते. उलट, आपला विश्वास कमी पडतो आणि आपल्या प्रभूच्या सर्वशक्तिमान अधिकारावर आपण पुरेसा भरवसा ठेवत नाही, हे त्याचे कारण असते.

रोमी शताधिपतीच्या सेवकाचा आजार येशूने बरा करावा, अशी देवाची इच्छा होती, आणि येशूने त्याला बरे केले. पण आपल्या रोजच्या जीवनात येणाऱ्या असंख्य अडचणींना देव वेगवेगळ्या प्रकारे उत्तर देऊ शकतो. मात्र एक खात्री आपण नेहमी अढळ ठेवली पाहिजे: आपण देवावर भरवसा ठेवला आणि आपल्या जीवनाची सूत्रे त्याने हाती घ्यावीत अशी त्याला विनंती केली, तर आपल्या जीवनात त्याला योग्य वाटेल त्या रीतीने आपला प्रेमळ अधिकार वापरण्याची त्याची इच्छा आहे.

आज ख्रिस्ताच्या परिपूर्ण अधिकारावर चिंतन करा. तो आपल्या सामर्थ्याचा पूर्ण प्रभाव तुमच्या जीवनात दाखवू शकतो, असा तुम्हाला विश्वास आहे का? तुमचे जीवन, तुमचे कुटुंब, आपली ख्रिस्तसभा आणि अगदी आपले जगही सुव्यवस्थित करण्यासाठी त्याच्याच अधिकाराची गरज आहे, असे तुम्हाला वाटते का? आज प्रार्थनापूर्वक स्वतःला ख्रिस्ताच्या अधिकाराच्या अधीन करा. तो काय काय करू शकतो हे पाहताना त्या विस्मयाचा अनुभव घ्या.

हे सर्वशक्तिमान पित्या, माझे जीवन आणि माझ्या जीवनातील ज्या ज्या परिस्थितींना तुझ्या सामर्थ्याची आणि नियंत्रणाची गरज आहे, त्या सर्व मी तुझ्या हाती सोपवतो. माझ्या जीवनात आणि माझ्या सभोवतालच्या लोकांच्या जीवनात सुव्यवस्था आणि सुसंवाद आण. तू त्यांचा प्रेमळ देव आहेस, हे जाणून तुझ्या सर्व लेकरांना स्वतःला अधिक पूर्णपणे तुझ्या हाती सोपवायला शिकू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


श्रद्धेचे डोळे

आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील मंगळवार

मग शिष्यांकडे वळून तो त्यांना एकांतात म्हणाला, “तुम्ही जे पाहता ते पाहणारे डोळे धन्य आहेत.

कारण मी तुम्हांला सांगतो, तुम्ही जे पाहता ते पाहण्याची इच्छा अनेक संदेष्ट्यांना आणि राजांना होती, पण त्यांना ते पाहायला मिळाले नाही; आणि तुम्ही जे ऐकता ते ऐकण्याची त्यांना इच्छा होती, पण त्यांना ते ऐकायला मिळाले नाही.”  लूक 10:23–24 

शिष्यांनी असे काय पाहिले की त्यांचे डोळे “धन्य” ठरले? आपल्या प्रभूला पाहण्याचे भाग्य त्यांना लाभले, हे स्पष्ट आहे. प्राचीन काळातील संदेष्ट्यांनी आणि राजांनी ज्याच्याविषयी वचन दिले होते तो हाच येशू. आता तो देहधारी होऊन शिष्यांच्या डोळ्यांसमोर उभा होता. सुमारे 2,000 वर्षांपूर्वी शिष्यांनी जसे आपल्या प्रभूला पाहिले, तसे त्याला “पाहण्याचे” भाग्य आपल्याला लाभलेले नाही. तरीही, आपल्याकडे “पाहणारे डोळे” आणि ऐकणारे कान असतील, तर आपल्या दैनंदिन जीवनात इतर असंख्य मार्गांनी त्याला पाहण्याचे भाग्य आपल्याला लाभते.

येशू देहधारी होऊन पृथ्वीवर प्रकट झाला, तेव्हापासून कितीतरी बदल झाले आहेत. पुढे प्रेषित पवित्र आत्म्याने परिपूर्ण झाले आणि जग बदलण्याच्या कार्यासाठी त्यांना पाठवण्यात आले. ख्रिस्तसभेची स्थापना झाली, संस्कार प्रस्थापित झाले, ख्रिस्ताच्या शिकवण्याच्या अधिकाराचा वापर झाला आणि असंख्य संतांनी आपल्या जीवनातून सत्याची साक्ष दिली. गेल्या 2,000 वर्षांत ख्रिस्त असंख्य मार्गांनी जगासमोर सतत प्रकट होत आला आहे.

आजही ख्रिस्त उपस्थित आहे आणि आपल्या समोर उभा आहे. आपल्याकडे श्रद्धेचे डोळे आणि कान असतील, तर रोजच्या जीवनात त्याची उपस्थिती आपल्या नजरेतून सुटणार नाही. आज तो असंख्य मार्गांनी आपल्याशी कसा बोलतो, आपल्याला कसा पुढे नेतो आणि दिशा दाखवतो, हे आपल्याला दिसेल आणि समजेल. पाहण्याचे आणि ऐकण्याचे हे वरदान मिळवण्याची पहिली पायरी म्हणजे तुमची इच्छा. सत्य जाणून घेण्याची तुम्हाला इच्छा आहे का? ख्रिस्ताला पाहण्याची तुम्हाला इच्छा आहे का? की जे सर्वांत खरे आहे आणि ज्यात तुमचे जीवन बदलण्याचे सर्वाधिक सामर्थ्य आहे, त्यापासून तुमचे लक्ष विचलित करू पाहणाऱ्या जीवनातील अनेक गोंधळांतच तुम्ही समाधानी आहात?

आज आपल्या इच्छेवर चिंतन करा. प्राचीन काळातील संदेष्ट्यांना आणि राजांना मशीहाला पाहण्याची “इच्छा” होती. आज तो जिवंतपणे आपल्यामध्ये उपस्थित आहे, सतत आपल्याशी बोलत आहे आणि आपल्याला बोलावत आहे, हे आपले भाग्य आहे. आपल्या प्रभूला भेटण्याची ओढ मनात जोपासा. ही ओढ अशी धगधगती ज्वाला होऊ द्या की जे काही सत्य आणि चांगले आहे ते सारे आत्मसात करण्याची उत्कट आस तुम्हाला लागेल. देवाची आस धरा. त्याच्या सत्याची आस धरा. तुमच्या जीवनाला दिशा देणाऱ्या त्याच्या हाताची आस धरा आणि तुमच्या कल्पनेपलीकडचे आशीर्वाद त्याला तुम्हाला देऊ द्या.

हे माझ्या दैवी प्रभू, तू आज जिवंत आहेस, माझ्याशी बोलत आहेस, मला बोलावत आहेस आणि तुझी गौरवशाली उपस्थिती मला प्रकट करत आहेस, हे मला ठाऊक आहे. तुझी आस धरायला आणि त्या ओढीने पूर्ण अंतःकरणाने तुझ्याकडे वळायला मला मदत कर. हे माझ्या प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे. तुझ्यावर अधिक प्रेम करायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


भरभरून दिलेला चमत्कार!

आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील बुधवार

मग त्याने त्या सात भाकऱ्या व मासे घेतले, उपकार मानले, भाकऱ्या मोडल्या आणि शिष्यांना दिल्या; शिष्यांनी त्या लोकसमुदायाला वाटल्या. सर्वांनी खाल्ले व ते तृप्त झाले. त्यांनी उरलेले तुकडे गोळा केले, तेव्हा सात टोपल्या भरल्या.   मत्तय 15:36–37

मत्तयाने सांगितलेल्या भाकरी आणि माशांच्या वाढीच्या दुसऱ्या चमत्काराचे वर्णन या ओळीने संपते. या चमत्कारात सात भाकरी आणि थोडे मासे इतके वाढले की स्त्रिया आणि मुले सोडून 4,000 पुरुषांना जेवण मिळाले. सगळे जेवून तृप्त झाल्यावरही सात टोपल्या भरून अन्न उरले.

प्रत्यक्ष तिथे उपस्थित असलेल्या लोकांवर या चमत्काराचा किती मोठा परिणाम झाला असेल, याची कल्पना करणेही कठीण आहे. कदाचित अनेकांना ते अन्न कुठून आले हेही माहीत नसेल. त्यांना फक्त टोपल्या एकाकडून दुसऱ्याकडे जाताना दिसल्या. त्यांनी पोटभर घेतले आणि उरलेले इतरांकडे दिले. या चमत्कारातून आपल्याला अनेक महत्त्वाचे धडे घेता येतील; त्यांपैकी एका धड्याचा आपण विचार करूया.

लक्षात घ्या की लोकसमुदाय तीन दिवस अन्नाशिवाय येशूबरोबर राहिला होता. येशू शिकवत होता आणि त्यांच्या डोळ्यांसमोर एकामागून एक आजाऱ्यांना बरे करत होता. हे पाहून ते थक्क झाले होते. त्यांना भूक नक्कीच लागली असणार, तरी ते इतके थक्क झाले होते की येशूला सोडून जाण्याचे कोणतेही चिन्ह त्यांच्यात दिसले नाही. आपल्या अंतरंग जीवनात आपण काय जपण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, याचे हे एक सुंदर चित्र आहे.

जीवनात कोणती गोष्ट तुम्हाला “थक्क” करते? लक्ष विचलित न होता तुम्ही तासन्‌तास काय करू शकता? त्या पहिल्या शिष्यांवर असा परिणाम झाला, कारण त्यांना स्वतः येशू कोण आहे याची ओळख पटली. तुमचे काय? प्रार्थनेत, पवित्र शास्त्राच्या वाचनात किंवा दुसऱ्या कुणाच्या साक्षीतून येशूची अशी ओळख तुम्हाला कधी झाली आहे का, की त्याच्या उपस्थितीत तुम्ही पूर्णपणे रमून गेलात? इतर कशाचाही फारसा विचार मनात आला नाही, इतके तुम्ही कधी आपल्या प्रभूमध्ये रमून गेला आहात का?

स्वर्गात आपण अनंतकाळ देवाच्या गौरवाची अखंड आराधना करण्यात आणि त्याच्या गौरवाने “विस्मित” होण्यात घालवू. त्याच्या सान्निध्यात राहण्याचा आणि त्याच्यापुढे आदरयुक्त विस्मय अनुभवण्याचा आपल्याला कधीही कंटाळा येणार नाही. पण पृथ्वीवर आपल्या जीवनात आणि आपल्या सभोवतालच्या लोकांच्या जीवनात देव जे अद्भुत कार्य करतो, त्याकडे आपले कितीदा दुर्लक्ष होते! त्याऐवजी आपण कितीदा पापात, पापाच्या परिणामांत, मनाला झालेल्या जखमांत, अपप्रवृत्तीला चालना देणाऱ्या वर्तनात, फाटाफुटीत, द्वेषात आणि निराशेकडे नेणाऱ्या गोष्टींत गुरफटून जातो!

आज येशूच्या या पहिल्या शिष्यांवर चिंतन करा. विशेषतः, ते अन्नाशिवाय तीन दिवस त्याच्याबरोबर राहिले, तेव्हा त्यांच्या मनात दाटलेल्या आश्चर्याचा आणि आदरयुक्त विस्मयाचा विचार करा. आपल्या प्रभूची ओढ तुमच्या मनावर इतकी पकड घेऊ दे, तुमचे संपूर्ण अस्तित्व इतके व्यापून टाकू दे, की येशू हाच तुमच्या जीवनाचे एकमेव केंद्र बनेल. आणि जेव्हा तो तुमच्या जीवनाचे केंद्र बनेल, तेव्हा बाकी सर्व गोष्टी योग्य जागी येतील आणि तुमच्या इतर अनेक गरजांची काळजी आपला प्रभू घेईल.

हे माझ्या दैवी प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि तुझ्यावर अधिक प्रेम करण्याची माझी इच्छा आहे. तुझ्याविषयीच्या विस्मयाने आणि आदरभावाने माझे अंतःकरण भरून टाक. सर्व गोष्टींपेक्षा अधिक आणि सर्व गोष्टींत तुझीच आस धरायला मला मदत कर. माझे तुझ्यावरचे प्रेम इतके उत्कट होऊ दे की माझा तुझ्यावर नेहमीच भरवसा राहील. हे प्रिय प्रभू, तुला माझ्या संपूर्ण जीवनाचे केंद्र बनवायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


खरे ख्रिस्ती

आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील गुरुवार

“मला ‘प्रभू, प्रभू’ म्हणणारा प्रत्येक जण स्वर्गाच्या राज्यात प्रवेश करणार नाही. माझ्या स्वर्गातील पित्याच्या इच्छेप्रमाणे वागणाराच त्यात प्रवेश करील.”  मत्तय 7:21

येशू ज्यांच्याविषयी बोलत आहेत, त्यांचा विचार केला तरी भीती वाटते. कल्पना करा: या पृथ्वीवरील जीवनातून तुम्ही निरोप घेता आणि देवाच्या सिंहासनासमोर येऊन त्याला हाक मारता, “प्रभू, प्रभू!” तो हसून आपले स्वागत करील, अशी तुम्हाला अपेक्षा असते. पण त्याऐवजी, आयुष्यभर तुम्ही देवाच्या इच्छेचे सतत आणि हट्टाने उल्लंघन केले, हे वास्तव तुमच्यासमोर उभे ठाकते. आपण ख्रिस्ती असल्यासारखे वागलो, पण ते केवळ नाटक होते, हे तुम्हाला अचानक उमगते. आणि आता, न्यायाच्या दिवशी, तुम्हाला आणि सर्वांना दिसावे असे सत्य उघड होते. खरोखरच हा प्रसंग भयावह आहे.

असे कोणाच्या बाबतीत घडेल? अर्थात, हे फक्त आपल्या प्रभूलाच ठाऊक आहे. तोच एकमेव न्यायी न्यायाधीश आहे. प्रत्येकाच्या अंतःकरणात काय आहे, हे त्यालाच ठाऊक आहे आणि न्याय करण्याचा अधिकारही त्याचाच आहे. पण स्वर्गात प्रवेश मिळेल अशी अपेक्षा करणाऱ्यांपैकी “प्रत्येक जण” तेथे प्रवेश करणार नाही, असे येशूंनी सांगितले आहे. ही गोष्ट आपण गांभीर्याने घेतली पाहिजे.

आदर्शतः, देवावरील गाढ आणि निर्मळ प्रेमाने आपल्या जीवनाला दिशा मिळावी, आणि केवळ याच प्रेमाने आपले जीवन चालावे. पण देवावर असे निर्मळ प्रेम असल्याचे स्पष्ट दिसत नसेल, तर त्याखालोखाल पवित्र भय उपयुक्त ठरू शकते. येशूंच्या या शब्दांनी आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या अंतःकरणात हे “पवित्र भय” जागे व्हायला हवे.

“पवित्र” असे म्हणताना आपल्याला असे भय अभिप्रेत आहे, जे आपल्याला आपले जीवन खऱ्या अर्थाने बदलण्याची प्रेरणा देऊ शकते. आपण इतरांना फसवू शकतो, कदाचित स्वतःलाही फसवू शकतो; पण देवाला फसवू शकत नाही. देव सर्व काही पाहतो आणि जाणतो. न्यायाच्या दिवशी महत्त्वाच्या ठरणाऱ्या एकमेव प्रश्नाचे उत्तर त्याला ठाऊक आहे: “मी स्वर्गातील पित्याची इच्छा पूर्ण केली का?”

लोयोलाचे संत इग्नेशियस वारंवार सुचवत असलेला एक प्रचलित सराव असा आहे: न्यायाच्या दिवशी आपण आपल्या आजच्या सर्व निर्णयांकडे आणि कृतींकडे कसे पाहू, याचा विचार करावा. त्या दिवशी, ‘त्या वेळी मी काय करायला हवे होते?’ असे मला वाटेल? या प्रश्नाचे उत्तर आपण आज आपले जीवन कसे जगतो यासाठी अत्यंत महत्त्वाचे आहे.

आज आपल्या जीवनाच्या संदर्भात या महत्त्वाच्या प्रश्नावर चिंतन करा: “मी स्वर्गातील पित्याची इच्छा पूर्ण करत आहे का?” ख्रिस्ताच्या न्यायासनासमोर उभे राहिल्यावर, ‘मी इथे आणि आत्ताच काय करायला हवे होते?’ असे मला वाटेल? जे काही मनात येईल, त्यावर विचार करण्यासाठी वेळ द्या आणि देव तुम्हाला जे काही दाखवून देईल, त्याप्रमाणे वागण्याचा तुमचा निश्चय अधिक दृढ करा. संकोच करू नका. वाट पाहू नका. आताच तयारी करा, जेणेकरून न्यायाचा दिवस तुमच्यासाठी अपार आनंदाचा आणि गौरवाचाही दिवस ठरेल!

हे माझ्या तारणकर्त्या देवा, माझे जीवन नीट समजून घेण्यासाठी मला अंतर्दृष्टी दे, अशी मी प्रार्थना करतो. तुझ्या इच्छेच्या आणि तुझ्या सत्याच्या प्रकाशात माझे जीवन आणि माझ्या सर्व कृती पाहायला मला मदत कर. हे माझ्या प्रेमळ पित्या, तुझ्या परिपूर्ण इच्छेनुसार पूर्णपणे जगण्याची माझी इच्छा आहे. माझे जीवन सुधारण्यासाठी मला आवश्यक ती कृपा दे, म्हणजे न्यायाचा दिवस परम गौरवाचा दिवस ठरेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


खरा मशीहा

आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील शुक्रवार

आणि त्यांचे डोळे उघडले. येशूंनी त्यांना कडक ताकीद दिली, “याबद्दल कोणालाही कळू देऊ नका.” पण त्यांनी तेथून बाहेर पडून त्या संपूर्ण प्रदेशात येशूंविषयीची बातमी पसरवली. मत्तय 9:30–31

येशू कोण आहेत? येशू पृथ्वीवर वावरत होते त्या काळापेक्षा आज या प्रश्नाचे उत्तर देणे खूप सोपे आहे. आपल्या आधी होऊन गेलेले असंख्य संत ही आपल्यासाठी एक देणगी आहे. त्यांनी प्रार्थनापूर्वक आणि विवेकाने येशू कोण आहेत याविषयी आपल्याला पुष्कळ काही शिकवले आहे. येशू देव आहेत, परमपवित्र त्रैक्याची दुसरी दैवी व्यक्ती आहेत, जगाचे तारणहार, वचन दिलेले मशीहा आणि बलिदानाचे कोकरू आहेत, हे आपल्याला माहीत आहे. त्यांच्याविषयी याहूनही कितीतरी अधिक सांगता येईल.

येशूंनी दोन आंधळ्या माणसांना दृष्टी दिली, त्या चमत्काराच्या शेवटचा हा शुभवर्तमानातील उतारा आहे. दृष्टी मिळाल्याने ती दोघे भारावून गेली आणि त्यांना आपल्या भावना आवरता आल्या नाहीत. “याबद्दल कोणालाही कळू देऊ नका,” असे येशूंनी त्यांना या चमत्कारिक बरे होण्याविषयी बजावले होते. पण त्यांना आपला आनंद आवरता आला नाही. त्यांनी मुद्दाम येशूंची आज्ञा मोडली असे नाही; उलट, येशूंनी आपल्यासाठी काय केले हे इतरांना सांगण्याखेरीज आपली मनापासूनची कृतज्ञता कशी व्यक्त करावी, हे त्यांना सुचले नाही.

येशूंनी त्या दोघांना आपल्याविषयी इतरांना सांगू नका असे सांगितले, त्याचे एक कारण असे की, आपण खरोखर कोण आहोत हे त्या दोघांना अजून पूर्णपणे समजलेले नाही, हे येशूंना माहीत होते. त्या दोघांच्या साक्षीतून आपली खरी ओळख पूर्णपणे उलगडणार नाही, हेही त्यांना माहीत होते. ते देवाचे कोकरू होते. तारणहार होते. मशीहा होते. बलिदानाचे कोकरू होते. स्वतःचे रक्त सांडून आपला उद्धार करण्यासाठी ते या जगात आले होते. परंतु अनेकांना असा “मशीहा” हवा होता जो त्यांच्या राष्ट्राला उभारी देईल, किंवा केवळ चमत्कार करणारा कोणी हवा होता. राजकीय जुलमातून आपली सुटका करून पृथ्वीवर आपले राष्ट्र महान बनवणारा कोणी त्यांना हवा होता. पण यासाठी येशू आले नव्हते.

येशू कोण आहेत आणि आपल्या जीवनात त्यांना कोणते स्थान असावे असे वाटते, याबद्दल गैरसमज करून घेण्याच्या सापळ्यात आपणही अनेकदा अडकतो. आपल्या रोजच्या संघर्षांतून, अन्यायातून आणि ऐहिक अडचणींतूनच आपल्याला वाचवणारा एखादा “देव” आपल्याला हवा असतो. आपण त्याच्या इच्छेप्रमाणे वागण्याऐवजी त्यानेच आपल्या इच्छेप्रमाणे वागावे, असे आपल्याला वाटते. आपल्याला बरे करणारा आणि सर्व ऐहिक ओझ्यांतून मुक्त करणारा “देव” आपल्याला हवा असतो. पण आपल्याला दुःख सोसावे लागेल आणि मृत्यू पत्करावा लागेल, हे येशूंनी आपल्या संपूर्ण जीवनात स्पष्टपणे शिकवले. प्रत्येकाने आपला क्रूस उचलून त्यांच्या मागे यावे, असे त्यांनी आपल्याला शिकवले. तसेच आपण मरावे, दुःखाचा स्वीकार करावा, दया दाखवावी, दुसरा गाल पुढे करावा आणि जगाला जे कधीच समजणार नाही त्यात आपले गौरव शोधावे, असेही त्यांनी शिकवले.

आज चिंतन करा: येशू कोण आहेत याबद्दलच्या आपल्या स्वतःच्या समजुतीचा फार गाजावाजा करू नये, असा इशारा येशू आपल्याला देतील का? जो खरोखर देव नाही अशा “देवाचे” चित्र मांडण्याची आपली धडपड चालली आहे का? की ज्यांनी मृत्यू पत्करला त्या आपल्या प्रभू ख्रिस्तांना प्रत्यक्ष इतके जवळून ओळखले आहे की आपण त्यांची साक्ष देऊ शकतो? आपल्याला केवळ क्रूसाचाच अभिमान आहे का? आपण क्रूसावर खिळलेल्या ख्रिस्ताची घोषणा करतो का आणि नम्रता, दया व त्याग यांत असलेल्या गहन ज्ञानाचाच उपदेश करतो का? आपल्या तारणकर्त्या देवाविषयीच्या सर्व भ्रामक कल्पना बाजूला सारून ख्रिस्ताची खरी घोषणा करण्याचा पुन्हा निर्धार करा.

हे माझ्या खऱ्या आणि तारणकर्त्या प्रभू, मी स्वतःला तुला समर्पित करतो आणि तू जसा आहेस तसा तुला ओळखता यावे व तुझ्यावर प्रेम करता यावे, अशी प्रार्थना करतो. तुला पाहण्यासाठी मला दृष्टी दे आणि तुला ओळखण्यासाठी व तुझ्यावर प्रेम करण्यासाठी मला योग्य मन आणि अंतःकरण दे. हे माझ्या प्रभू, तू कोण आहेस याविषयीच्या माझ्या सर्व चुकीच्या कल्पना दूर कर आणि त्यांच्या जागी मला तुझी खरी ओळख दे. तुझी ओळख मला होत असताना मी स्वतःला तुला अर्पण करतो, जेणेकरून तुझी महानता सर्वांना जाहीर करण्यासाठी तू माझा उपयोग करावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


ख्रिस्ताने सोपवलेले कार्य

आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील शनिवार

“पीक भरपूर आहे, पण मजूर थोडे आहेत; म्हणून पिकाच्या मालकाला विनंती करा की त्याने आपल्या पिकाच्या कापणीसाठी मजूर पाठवावेत.” मत्तय 9:37–38

देवाला तुमच्याकडून काय हवे आहे? तुमचे कार्य कोणते आहे? काही श्रद्धावान ख्रिस्ती लोक लोकप्रिय सुवार्ताप्रचारक होण्याचे स्वप्न पाहतात. सर्वांकडून प्रशंसा मिळेल अशी परोपकाराची धाडसी कृत्ये करण्याचे स्वप्न काही जण पाहतात. तर काहींना कुटुंबीय आणि मित्रांच्या सहवासात, प्रसिद्धीपासून दूर, अगदी शांतपणे श्रद्धेचे जीवन जगावेसे वाटते. पण देवाला नेमके तुमच्याकडून काय हवे आहे?

वरील उताऱ्यात येशू आपल्या शिष्यांना “त्याच्या पिकाच्या कापणीसाठी मजूर” मिळावेत म्हणून प्रार्थना करण्यास सांगतात. आपले प्रभू ज्या “मजुरां”विषयी बोलतात, त्यांच्यात तुमचाही समावेश आहे, याची खात्री बाळगा. हे कार्य आपल्यासाठी नसून याजक, धर्मव्रती किंवा पूर्णवेळ सुवार्ताप्रचार करणारे सामान्य विश्वासू यांच्यासाठी आहे, असे सहज वाटू शकते. आपल्याकडून फारसे काही होणार नाही, असा निष्कर्षही अनेक जण सहज काढतात. पण हे सत्यापासून फार दूर आहे.

देवाला तुमच्याद्वारे विलक्षण गौरवशाली रीतीने कार्य करायचे आहे. होय, “विलक्षण गौरवशाली!” अर्थात, याचा अर्थ असा नाही की तुम्ही यूट्यूबवरचे पुढचे सर्वांत लोकप्रिय सुवार्ताप्रचारक व्हाल किंवा संत मदर तेरेसा यांच्यासारखे प्रसिद्धीच्या झोतात याल. पण पूर्वीच्या किंवा आज हयात असलेल्या थोरात थोर संतांच्या कार्याइतकेच देवाला तुमच्याकडून अपेक्षित असलेले कार्य खरे आणि महत्त्वाचे आहे.

जीवनातील पावित्र्याचा शोध प्रार्थनेत लागतो, तसाच तो कृतीतही लागतो. तुम्ही दररोज प्रार्थना करत ख्रिस्ताच्या अधिक जवळ जाल, तसे तो तुम्हाला, आजच्या शुभवर्तमानात पुढे म्हटल्याप्रमाणे, “आजाऱ्यांना बरे करा, मृतांना उठवा, कुष्ठरोग्यांना शुद्ध करा, भुते घालवून द्या” (मत्तय 10:8) असे आवाहन करील. पण तुमच्या स्वतःच्या जीवनपाचारणाला अनुरूप अशा विशिष्ट रीतीने हे करण्यास तो तुम्हाला बोलावील. तुमच्या रोजच्या कर्तव्याकडे दुर्लक्ष करू नका. मग रोजच्या भेटीगाठींत तुम्हाला भेटणाऱ्यांपैकी आजारी, मृत, कुष्ठरोगी आणि भूतबाधित कोण आहेत? बहुधा या ना त्या अर्थाने ते तुमच्या आजूबाजूलाच आहेत. उदाहरणार्थ, ‘कुष्ठरोगी’ म्हणता येईल अशा लोकांचा विचार करा. समाजाने ज्यांना ‘झिडकारले’ आहे, ते हे लोक. आपले जग कठोर आणि क्रूर असू शकते. त्यामुळे काहींना आपण हरवल्यासारखे आणि एकटे पडल्यासारखे वाटू शकते. तुमच्या ओळखीच्या लोकांपैकी कोणाची अशी अवस्था असू शकते? कोणाला थोड्या धीराची, समजून घेण्याची आणि करुणेची गरज आहे? देवाने तुमच्यावर असे एक दैनंदिन कर्तव्य सोपवले आहे, जे त्याने दुसऱ्या कोणावर सोपवलेले नाही. म्हणूनच काहींना तुमच्या प्रेमाची गरज आहे. त्यांना शोधा, त्यांच्यापर्यंत पोहोचा, त्यांनाही ख्रिस्ताची ओळख करून द्या आणि त्यांच्या पाठीशी उभे राहा.

दुसऱ्या व्यक्तीसाठी ख्रिस्त होण्याचे जे विलक्षण गौरवशाली पाचारण तुम्हाला लाभले आहे, त्यावर आज चिंतन करा. प्रेमाचे हे कर्तव्य स्वीकारा. ख्रिस्तासाठी मजूर होण्यास तुम्हाला बोलावले आहे, हे ओळखा. तुमच्या जीवनात हे कार्य कोणत्याही रीतीने पार पाडायचे असले, तरी ते पूर्णपणे आणि गौरवाने पार पाडण्यासाठी स्वतःला वाहून घ्या.

हे माझ्या प्रिय प्रभू, तुझ्या दैवी कार्यासाठी मी स्वतःला समर्पित करतो. मी तुझी निवड करतो आणि माझ्या जीवनासाठी असलेली तुझी पवित्र इच्छा स्वीकारतो. हे प्रिय प्रभू, ज्यांना तुझ्या प्रेमाची आणि दयेची सर्वांत जास्त गरज आहे, त्यांच्याकडे मला पाठव. ज्यांना तू माझ्या स्वाधीन केले आहेस, त्यांच्यापर्यंत तुझे प्रेम आणि दया मी कशी पोहोचवू, हे मला समजण्यास मदत कर, जेणेकरून त्यांना त्यांच्या जीवनात तुझ्या गौरवशाली आणि तारणदायी कृपेचा अनुभव येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल