Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Gumising!
Unang Linggo ng Adbiyento (Taon A)
“Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Kung paano noong mga araw ni Noe, gayundin sa pagdating ng Anak ng Tao. Noong mga araw bago ang baha, sila ay kumakain at umiinom, nag-aasawa at ipinapakasal, hanggang sa araw na pumasok si Noe sa arka. Wala silang namalayan hanggang sa dumating ang baha at tinangay silang lahat. Gayundin ang mangyayari sa pagdating ng Anak ng Tao.” Matthew 24:37–39
Gising ka ba? Sa espirituwal na diwa? Sa pagsisimula natin ng panahon ng Adbiyento sa liturhiya, inaanyayahan tayong pagnilayan ang darating na pagparito ng Anak ng Diyos. Sa pagpapatuloy ng talatang ito, sinabi ni Jesus, “Kaya manatiling gising! Sapagkat hindi ninyo alam kung anong araw darating ang inyong Panginoon.”
Sa “araw na darating ang inyong Panginoon,” may tatlong bagay tayong dapat unawain. Ang unang pagdating ni Kristo ang malinaw na pinakatuon ng ating pagninilay sa Adbiyento at Pasko. Ang pagkakaisa ng kalikasang pantao at kalikasang banal sa Persona ni Jesus ay tunay na kamangha-mangha. Ngunit matagal nang naganap iyon.
Kaya naman, ang ikalawang pagdating ni Kristo na dapat nating patuloy na pagnilayan ay ang Kanyang pagdating sa pamamagitan ng biyaya, sa bawat sandali ng bawat araw ng ating buhay, sa sandaling piliin nating kusang-loob na ialay ang ating buhay sa paglilingkod sa Kanya, para sa Kanyang kaluwalhatian, alinsunod sa Kanyang kalooban. Kapag namumuhay tayo nang may ganitong panloob na saloobin na naghahangad ng Kanyang patuloy na “pagdating” sa pamamagitan ng biyaya, makikita nating kailangan nating patuloy na “manatiling gising!” Kung hindi, tiyak na mapapalampas natin ang di-mabilang na pagkakataong higit na makiisa kay Kristo araw-araw at magamit bilang kasangkapan ng biyayang iyon mismo para sa paglilingkod at kaluwalhatian Niya. Kung hindi natin masikap na sasanayin ang ating sarili na maging mapagmatyag sa bawat udyok ng biyaya sa ating buhay, walang alinlangang magsisimula tayong “antukin” at makakatulog, sa espirituwal na diwa.
Isang napakagandang panukat ng ating araw-araw na pagiging mapagmatyag sa di-mabilang na kaloob ng biyayang ibinibigay sa atin bawat araw ay ang pag-isipan din kung gaano tayo mapagmatyag sa huli at maluwalhating pagdating ni Kristo sa wakas ng panahon. Gaya ng ipinaliwanag ni Jesus, hindi gaanong papansinin ng karamihan ang huling pagdating na ito, sa pag-aakalang hindi naman ito mangyayari habang nabubuhay pa sila. Ngunit kung ganyan ang iyong saloobin, lubos mong hindi naunawaan ang diwa nito. Ang mahalaga ay ang pagiging handa—ngayon, bukas, at sa lahat ng oras. Ang tunay na paghahanda para sa huling pagdating ni Kristo ay hindi lamang tutulong sa iyo na pumasok sa mga hiwaga ng mga panahong ito ng Adbiyento at Pasko, kung kailan natin pinagninilayan ang unang pagdating ni Kristo; tutulong din ito sa iyo na makasanayan ang araw-araw na pagiging mapagmatyag sa biyaya.
Pagnilayan ngayon kung gaano ka kahanda para sa huling pagdating ni Kristo sa wakas ng panahon. Handa ka ba kung darating si Kristo ngayon? Kung hindi, unawain mong ang kawalan ng paghahanda para sa huling pagdating ay nangangahulugan din ng kawalan ng paghahanda upang ipagdiwang ang Kanyang unang pagdating noong Pasko, matagal nang panahon ang nakalipas, gayundin ang Kanyang araw-araw na pagdating sa pamamagitan ng biyaya. Maghanda ngayon. Huwag nang maghintay. Kung maghahanda ka, araw-araw kang babaguhin ng Diyos sa mga paraang maluwalhati nang higit pa sa kayang maunawaan.
Panginoon kong laging naririto, dumarating Ka sa amin, araw at gabi, tinatawag kami, ginagabayan kami, at nag-aalok na pumasok sa aming buhay. Tulungan Mo po akong laging maging mapagmatyag sa Iyo at laging lubusang buksan ang aking puso sa Iyong araw-araw na pagdating sa pamamagitan ng biyaya. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Huwag Mong Palampasin…
Unang Linggo ng Adbiyento (Taon B)
“Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Magbantay kayo! Maging alisto! Hindi ninyo alam kung kailan darating ang takdang panahon.” Mark 13:33
Anong panahon ang tinutukoy ng ating Panginoon? Tinutukoy Niya ang panahon ng Kanyang pagdating. Ngunit dapat nating unawain na bagaman minsan na Siyang dumating sa atin sa laman noong unang panahon, at bagaman muli Siyang babalik sa laman upang hukuman ang mga nabubuhay at ang mga patay sa wakas ng panahon, hindi Siya kailanman tumitigil sa pagdating sa atin araw at gabi sa pamamagitan ng kaloob ng biyayang nagpapabago sa atin. Mapagmatyag ka ba sa pagdating na ito? O napapalampas mo ba ang di-mabilang na pagpapala ng biyaya ng Diyos na nais Niyang ipagkaloob sa iyo araw-araw, sa buong maghapon?
Maraming bagay sa mundo ang umaagaw ng ating pansin. Nagagambala tayo ng pang-akit ng kayamanan, ng pagpapalayaw sa ating mga pagnanasa, at ng walang tigil na ingay ng makabagong midya, mga elektronikong kagamitan, at iba pa. Dahil sa mga ito at sa marami pang ibang pang-araw-araw na panggagambala, napakahirap manatiling “mapagbantay” at “gising.” Ito ay sapagkat limitado ang ating kakayahang magtuon ng pansin. Bagaman may mga natututong gumawa ng ilang bagay nang sabay-sabay, walang sinumang patuloy na makapaghahati ng kanyang pansin sa presensya ng Diyos at sa mga panggagambala ng mundo.
Maaaring mangatwiran ang ilan na kailangang makibahagi sa mundo ngayon. Hindi naman posibleng patuloy na manalangin at ang Diyos lamang ang isipin. Ngunit ang mga natutuksong mag-isip nang ganito ay hindi nakauunawa sa pagiging mapagmatyag at mapagbantay na hinihingi sa atin.
Ang pagiging mapagbantay at mapagmatyag ay nangangahulugan lamang na ang Diyos ang sentro ng ating buhay at Siya ang nag-uudyok at layunin ng lahat ng ginagawa natin araw-araw. Hindi maaaring mahati ang ating pagmamahal at paglilingkod sa Diyos. Hindi natin maaaring ilaan ang ilang panahon para sa mundo at ang ibang panahon naman para sa Diyos. Sa halip, sa lahat ng ginagawa natin, araw-araw at sa buong maghapon, ang kaluwalhatian ng Diyos at ang pagtupad sa Kanyang ganap na kalooban ang dapat maging pangunahin at tanging layunin ng ating buhay. Kaya kung nakikisalamuha tayo sa mundo, gumagamit ng social media, gumagawa ng mga gawaing-bahay, nagtatrabaho nang lampas sa oras, at iba pa, dapat nating patuloy na pagnilayan ang simpleng tanong na, “Panginoon, ginagawa ko ba ito para sa Iyong kaluwalhatian at ayon sa Iyong kalooban?” Hindi kailanman natin dapat kaligtaang itanong ito sa ating sarili. Dapat na palaging ang kaluwalhatian ng Diyos at ang pagtupad sa Kanyang kalooban ang pangunahing layunin at nag-uudyok sa lahat ng ating ginagawa. Kung mamumuhay tayo nang ganito, matutuklasan nating nagiging mas madali ang laging maging mapagmatyag at mapagbantay sa kalooban ng Diyos sa lahat ng lugar.
Pagnilayan mo ngayon kung saan mo pinakamadalas ituon ang iyong pansin. Ano ang pinakamadalas mong isipin sa bawat araw? Ano ang pinakamatiyaga mong pinagtutuunan ng pansin at binabantayan? Kung ang sagot sa tanong na iyon ay hindi ang patuloy na mga pag-uudyok ng Diyos at ng Kanyang biyaya, kilalanin mo ang katotohanang iyon. Mapagpakumbabang manalangin na magbago ka at magsimulang humubog ng isang kaugaliang magpapabago sa iyo: ang araw-araw na pagtutuon ng iyong pansin sa ating Panginoon upang Siya ang maging gabay mo sa araw-araw at ang sentro ng iyong pansin sa lahat ng bagay.
Panginoon ng lahat ng biyaya, lumalapit Ka sa akin araw at gabi, nangungusap sa akin, tumatawag sa akin, at nagnanais na gabayan ako. Matutuhan ko nawang ituon sa Iyo ang aking buong pansin araw-araw upang Ikaw lamang at ang Iyong banal na kalooban ang laging gumabay sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Sobrenatural na Instinto
Unang Linggo ng Adbiyento (Taon C)
“Mag-ingat kayo na huwag maging manhid ang inyong mga puso dahil sa labis na pagsasaya, paglalasing, at mga alalahanin sa pang-araw-araw na buhay, at baka bigla kayong abutan ng araw na iyon na parang isang bitag. Sapagkat darating ang araw na iyon sa lahat ng naninirahan sa balat ng lupa. Maging mapagbantay kayo sa lahat ng oras at manalangin na magkaroon kayo ng lakas upang makaiwas sa mga kapighatiang nalalapit na at makatayo sa harapan ng Anak ng Tao.” Luke 21:34–36
“Araw na iyon.” Dalawang ulit binanggit ang mga salitang ito sa talata sa itaas. Aling araw ang tinutukoy ng ating Panginoon? Maliwanag na ang pangunahing tinutukoy Niya ay ang araw ng ating huling paghuhukom, at binabalaan Niya tayo na tiyaking handa tayo sakaling dumating ito sa sandaling hindi natin inaasahan. Kaya paano tayo maghahanda?
Ang mga hayop ay may likas na kaloob na instinto. Alam nila kung paano mabuhay, magparami, magtipon ng pagkain, at umiwas sa panganib. Alam nila ito sapagkat itinanim ng Diyos ang kaalamang ito sa kanila. Sa pamamagitan ng likas na kaloob na ito ng instinto, alam nila kung ano ang dapat gawin at kung ano ang dapat iwasan.
Tayo, bilang mga tao, ay mayroon ding mga pangunahing likas na instinto. Ngunit ang ating mga likas na instinto ay sapat lamang upang matulungan tayong magawa ang nagagawa ng mga hayop. Kaya kung nais nating magtamo ng higit pang kaalaman at malaman kung paano wastong ihahanda ang ating sarili sa espirituwal na paraan para sa biglaan at di-inaasahang pagdating ni Kristo, higit pa rito ang kailangan natin.
Ang pinakamarapat na paraan ng paghahanda ay sa pamamagitan ng isang natatanging biyaya kung saan inihahayag ng Diyos ang Kanyang sarili at ang Kanyang kalooban sa ating pangangatwiran bilang tao. Kapag nangyari iyon, malalaman natin ang pinakamainam na paraan upang maging lubos na handa sa mismong pagdating ng “araw na iyon.” Marahil ang isa sa pinakamainam na paraan upang ilarawan ang kakayahang ito ay ang tawagin itong isang “likas na udyok na higit sa kalikasan.” Kapag ang ating mga likas na udyok ay naging bukas sa biyaya, at kapag ang kaalamang pinagbabatayan natin ng ating mga pasya sa araw-araw na buhay ay dumarating sa atin sa pamamagitan ng patuloy at personal na paghahayag ng Diyos sa pamamagitan ng kaloob na pananampalatayang ibinuhos Niya sa atin, matutuklasan nating alam na lamang natin kung ano ang dapat gawin at kung ano ang dapat iwasan. Bilang paghahambing, kung paanong alam ng isang ibon na lumipad patimog para sa taglamig o ng isang salmon na bumalik sa lugar na sinilangan nito upang mangitlog, gayundin, “malalaman” natin sa kaibuturan ng ating espiritu kung paano pinakamainam na maglingkod sa kalooban ng Diyos at, sa gayon, maging ganap na handa para sa Kanyang nalalapit na pagbabalik. Ang “likas na udyok na higit sa kalikasan” ay walang iba kundi ang pagpapahintulot natin sa biyaya ng Diyos na pumasok sa ating buhay upang pamahalaan ang lahat ng ating ginagawa at akayin tayo tungo sa katuparan ng ganap at maluwalhating kalooban ng Diyos. Kapag nangyari iyon, makatitiyak tayong lagi tayong handa sa anumang darating at hindi kailanman mabibigla na parang nahuli sa isang bitag.
Pagnilayan mo ngayon kung sa araw-araw ay inaakay ka ng kaalaman sa kalooban ng Diyos na buhay sa iyong kalooban bilang isang likas na udyok na higit sa kalikasan. Kung tila hindi pamilyar sa iyo ang ganitong pananalita, marahil ay panahon na upang pagnilayan ang tanong na “Bakit?” Bakit hindi ka ginagabayan ng biyaya ng Diyos sa pamamagitan ng patuloy na kaloob ng kaalamang higit sa kalikasan tungkol sa Kanyang kalooban? At kung umaantig naman sa iyong kalooban ang ganitong pananalita, maglaan ng panahon upang pagnilayan ang kaloob na ito at magpasalamat sa paraan ng tunay na pamamahala ng Diyos sa iyong pang-araw-araw na buhay.
Panginoon kong naghahayag ng Iyong sarili, idinadalangin kong lagi kong malaman ang Iyong kalooban at magabayan lamang ng Iyong banayad ngunit di-mapag-aalinlanganang mga udyok ng biyaya. Akayin Mo po ako, mahal na Panginoon, upang lagi akong maging handa sa mismong pagdating ng Iyong maluwalhati at huling pagparito. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Awtoridad ng Diyos
Lunes ng Unang Linggo ng Adbiyento
“Panginoon, hindi ako karapat-dapat na pumasok Ka sa ilalim ng aking bubong; sabihin Mo lamang ang salita at gagaling ang aking lingkod. Sapagkat ako rin ay isang taong nasa ilalim ng awtoridad, at may mga kawal na nasa ilalim ko. Sinasabi ko sa isa, ‘Humayo ka,’ at humahayo siya; at sa isa naman, ‘Halika rito,’ at lumalapit siya; at sa aking alipin, ‘Gawin mo ito,’ at ginagawa niya iyon.” Matthew 8:8–9
Ito ang mga salitang binigkas ng isang taong lubhang pamilyar sa paggamit ng awtoridad. Isa siyang Romanong senturyon, at sinasabi niyang siya mismo ay “isang taong nasa ilalim ng awtoridad” at mayroon din siyang mga kawal na nasa ilalim niya. Kaya ang kanyang pang-araw-araw na buhay ay binubuo ng pagsunod sa mga utos at pagbibigay ng mga utos na dapat sundin.
Kapag ginagamit nang wasto ang awtoridad, isa itong kaloob na nakatutulong upang maisaayos ang lipunan, ang buhay-pamilya, ang buhay ng Simbahan at maging ang ating personal na buhay. Siyempre, kapag ginagamit nang mali ang awtoridad, sa paraang mapaniil at mapang-abuso, nagdudulot ito ng malaking pinsala. Ngunit ang paggamit ng awtoridad, sa sarili nito, ay isang gawaing maaaring magdulot ng malaking kabutihan.
Si Hesus mismo ay lubhang humanga sa Romanong senturyon sa sipi ng Ebanghelyong binanggit sa itaas. Tungkol sa kanya, sinabi ni Hesus, “Amen, sinasabi Ko sa inyo, wala Akong natagpuan sa Israel na may ganitong pananampalataya.” Isipin mong sabihin iyon ng Anak ng Diyos tungkol sa iyo! Isa sa mga dahilan ng paghanga ni Hesus ay ang pagkilala ng senturyon na hindi siya karapat-dapat na pumaroon si Hesus sa kanyang tahanan. Ito ay pagpapakumbaba, sapagkat malinaw na nakikita ng senturyon ang kanyang pagiging di-karapat-dapat. Ngunit humanga rin si Hesus dahil ipinakikita ng lalaking ito ang isang malinaw at tiyak na pananampalataya sa awtoridad ni Hesus na pagalingin ang kanyang lingkod kahit mula sa malayo. Hindi siya nag-aatubiling ipahayag ang kanyang paniniwala sa awtoridad na ito ng ating Panginoon.
Sa sarili nating buhay, madalas tayong nagkukulang sa bagay na ito. Nahaharap tayo sa isang paghihirap (gaya ng karamdamang dinaranas ng lingkod ng senturyong ito), at sa halip na bumaling sa Diyos nang may lubos at di-natitinag na pagtitiwala, nagtutuon tayo sa ating sarili. Nagiging balisa tayo, natatakot, nag-aalinlangan, nalilito, at kung minsan ay nagagalit pa. Kapag nararanasan natin ang alinman sa mga ito, hindi iyon dahil sa mahirap na kalagayang kinakaharap natin; sa halip, iyon ay dahil sa ating kakulangan ng pananampalataya at pagtitiwala sa makapangyarihang awtoridad ng ating Panginoon.
Sa kaso ng lingkod ng Romanong senturyon, kalooban ng Diyos na pagalingin ni Hesus ang kanyang katawan, at gayon nga ang ginawa Niya. Ngunit sa di-mabilang na mga hamong kinakaharap natin araw-araw sa buhay, maaaring magkakaiba ang mga tugon ng Diyos. Isang di-natitinag na katangiang dapat nating taglayin sa tuwina ang matibay na paniniwalang nais ng Diyos na gamitin ang Kanyang mapagmahal na awtoridad sa ating buhay, sa paraang pinipili Niya, kung magtitiwala tayo sa Kanya at aanyayahan Siyang mamahala.
Pagnilayan ngayon ang pagiging ganap ng awtoridad ni Kristo. Naniniwala ka bang maipamamalas Niya ang Kanyang ganap na kapangyarihan sa iyong buhay? Naniniwala ka bang ang Kanyang awtoridad ang kailangan upang maisaayos ang iyong buhay, ang iyong pamilya, ang ating Simbahan, at maging ang ating mundo? Sa panalangin, magpasakop ka sa awtoridad ni Kristo sa araw na ito at hayaan mong mamangha ka habang nasasaksihan mo ang lahat ng kaya Niyang gawin.
Amang makapangyarihan sa lahat, ipinagkakatiwala ko sa Iyo ang aking buhay at bawat kalagayan sa aking buhay na nangangailangan ng Iyong kapangyarihan at pamamahala. Nawa’y maghatid Ka ng kaayusan at pagkakasundo sa aking buhay at sa buhay ng mga nasa paligid ko. Nawa’y matutuhan ng lahat ng Iyong mga anak na higit na lubos na ipagkatiwala ang kanilang sarili sa Iyo bilang kanilang mapagmahal na Diyos. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang mga Mata ng Pananampalataya
Martes ng Unang Linggo ng Adbiyento
Pagkatapos, humarap Siya sa mga alagad at sinabi sa kanila nang sarilinan, “Mapapalad ang mga matang nakakakita ng inyong nakikita.
Sapagkat sinasabi Ko sa inyo, maraming propeta at hari ang nagnais na makita ang inyong nakikita, ngunit hindi nila nakita, at marinig ang inyong naririnig, ngunit hindi nila narinig.” Luke 10:23–24
Ano ang nakita ng mga alagad na naging dahilan upang maging “mapalad” ang kanilang mga mata? Malinaw na mapalad silang makita ang ating Panginoon. Si Jesus ang ipinangako ng mga propeta at hari noong unang panahon, at naroon na Siya ngayon, may laman at buto, upang makita ng mga alagad. Bagaman wala tayong pribilehiyong “makita” ang ating Panginoon sa paraang nakita Siya ng mga alagad mga 2,000 taon na ang nakalipas, may pribilehiyo naman tayong makita Siya sa di-mabilang na iba pang paraan sa ating pang-araw-araw na buhay, kung mayroon lamang tayong “mga matang nakakakita” at mga taingang nakaririnig.
Mula nang magpakita si Jesus sa lupa bilang tao, napakarami na ang nagbago. Kalaunan, napuspos ng Espiritu Santo ang mga Apostol at isinugo sa isang misyon upang baguhin ang mundo. Itinatag ang Simbahan, itinatag ang mga Sakramento, ginamit ang awtoridad ni Cristo sa pagtuturo, at di-mabilang na mga santo ang nagpatotoo sa Katotohanan sa pamamagitan ng kanilang buhay. Sa nakalipas na 2,000 taon, patuloy na ipinakilala si Cristo sa mundo sa di-mabilang na paraan.
Ngayon, si Kristo ay naririto pa rin at patuloy na nakatayo sa ating harapan. Kung mayroon tayong mga mata at tainga ng pananampalataya, hindi natin Siya malalampasan sa bawat araw. Makikita at mauunawaan natin ang di-mabilang na paraan ng Kanyang pakikipag-usap, pag-akay, at paggabay sa atin ngayon. Ang unang hakbang tungo sa kaloob na ito ng paningin at pandinig ay ang iyong pagnanais. Ninanais mo ba ang Katotohanan? Ninanais mo bang makita si Kristo? O kuntento ka na sa maraming kalituhan ng buhay na naglalayong ilihis ang iyong pansin mula sa pinakatunay at pinakamakapagpapabago sa iyong buhay?
Pagnilayan mo ngayon ang iyong pagnanais. Ang mga propeta at mga hari noong unang panahon ay “nagnais” na makita ang Mesiyas. May pribilehiyo tayong makapiling Siya ngayon na buhay, nakikipag-usap sa atin at patuloy na tumatawag sa atin. Linangin mo sa iyong kalooban ang pagnanais sa ating Panginoon. Hayaan itong maging naglalagablab na apoy na naghahangad na tupukin ang lahat ng totoo at lahat ng mabuti. Hangarin mo ang Diyos. Hangarin mo ang Kanyang Katotohanan. Hangarin mo ang paggabay ng Kanyang kamay sa iyong buhay at hayaan mo Siyang pagpalain ka nang higit pa sa iyong kayang maunawaan.
Aking Panginoong Diyos, alam kong buhay Ka ngayon, nangungusap sa akin, tumatawag sa akin, at naghahayag sa akin ng Iyong maluwalhating presensya. Tulungan Mo akong hangarin Ka at, sa paghahangad na iyon, bumaling sa Iyo nang buong puso. Mahal Kita, aking Panginoon. Tulungan Mo akong mahalin Ka nang higit pa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Himala ng Nag-uumapaw na Kasaganaan!
Miyerkules ng Unang Linggo ng Adbiyento
Pagkatapos ay kinuha niya ang pitong tinapay at ang mga isda, nagpasalamat, pinagpira-piraso ang mga tinapay, at ibinigay sa mga alagad, na siya namang nagbigay sa mga tao. Kumain silang lahat at nabusog. Tinipon nila ang mga natirang piraso—pitong basket na puno. Matthew 15:36–37
Sa pangungusap na ito nagtatapos ang ikalawang himala ng pagpaparami ng mga tinapay at isda ayon sa salaysay ni Mateo. Sa himalang ito, pitong tinapay at ilang isda ang pinarami upang mapakain ang 4,000 lalaki, hindi pa kabilang ang mga babae at bata. At nang makakain at mabusog ang lahat, may natira pang pitong punong basket.
Mahirap maliitin ang naging epekto ng himalang ito sa mga taong naroon mismo. Marahil ay marami ang hindi man lamang nakaaalam kung saan nanggaling ang pagkain. Nakita lamang nilang ipinapasa ang mga basket, kumuha sila ng sapat upang mabusog, at ipinasa ang natitira sa iba. Bagama’t marami tayong mahahalagang aral na makukuha sa himalang ito, pagnilayan natin ang isa sa mga ito.
Alalahanin na tatlong araw nang kasama ni Hesus ang mga tao nang walang pagkain. Namangha sila sa Kanya habang Siya ay nagtuturo at patuloy na nagpapagaling sa mga maysakit sa kanilang harapan. Sa katunayan, gayon na lamang ang kanilang pagkamangha na wala silang ipinakitang anumang balak na iwan Siya, sa kabila ng matinding gutom na tiyak na nadarama nila. Isa itong kahanga-hangang larawan ng dapat nating hangaring taglayin sa ating panloob na buhay.
Ano ang “nagpapamangha” sa iyo sa buhay? Ano ang kaya mong gawin nang oras-oras nang hindi nawawala ang iyong pansin? Para sa mga unang alagad na ito, ang pagkakatuklas sa mismong Persona ni Hesus ang nagkaroon ng ganitong epekto sa kanila. Ikaw naman? Naranasan mo na bang ang pagkakatuklas kay Hesus sa panalangin, sa pagbabasa ng Banal na Kasulatan, o sa pamamagitan ng patotoo ng ibang tao ay lubhang nakaakit sa iyo anupa’t lubos kang natuon sa Kanyang presensya? Naranasan mo na bang lubos na matuon sa ating Panginoon na halos wala ka nang ibang naisip?
Sa Langit, gugugulin natin ang walang hanggan sa walang tigil na pagsamba at “pagkamangha” sa kaluwalhatian ng Diyos. At hindi tayo kailanman magsasawang makapiling Siya at mamangha sa Kanya. Ngunit napakadalas na dito sa lupa, hindi natin napapansin ang mahimalang pagkilos ng Diyos sa ating buhay at sa buhay ng mga nasa paligid natin. Sa halip, napakadalas tayong lubos na natutuon sa kasalanan, sa mga epekto ng kasalanan, sa mga sugat ng kalooban, sa iskandalo, sa pagkakabaha-bahagi, sa poot, at sa mga bagay na humahantong sa kawalang-pag-asa.
Pagnilayan mo ngayon ang mga unang alagad na ito ni Hesus. Isipin mo lalo na ang kanilang pagkamangha at paghanga habang nanatili silang kasama Niya sa loob ng tatlong araw nang walang pagkain. Ang pag-akit na ito ng ating Panginoon ay dapat bumihag sa iyo at puspusin ka nang lubos upang si Hesus ang maging kaisa-isang sentro ng iyong buhay. At kapag Siya nga ang sentro nito, ang lahat ng iba pa ay nalalagay sa ayos at tinutugunan ng ating Panginoon ang marami mo pang ibang pangangailangan.
Aking Panginoong Diyos, mahal Kita at hangad kong mahalin Ka nang higit pa. Puspusin Mo ako ng pagkamangha at banal na pagpipitagan sa Iyo. Tulungan Mo akong hangarin Ka nang higit sa lahat ng bagay at sa lahat ng bagay. Nawa’y maging lubhang masidhi ang pagmamahal ko sa Iyo upang lagi akong magtiwala sa Iyo. Tulungan Mo ako, mahal na Panginoon, na gawin Kang sentro ng aking buong buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Tunay na Kristiyano
Huwebes ng Unang Linggo ng Adbiyento
“Hindi lahat ng nagsasabi sa akin, ‘Panginoon, Panginoon,’ ay papasok sa Kaharian ng langit, kundi ang gumagawa lamang ng kalooban ng aking Ama na nasa langit.” Mateo 7:21
Nakakatakot isipin ang mga taong tinutukoy ni Hesus. Isipin mong humarap ka sa trono ng Diyos pagkaraan ng iyong pagpanaw mula sa buhay na ito sa lupa at sumigaw ka sa Kanya, “Panginoon, Panginoon!” Inaasahan mong ngingiti Siya at tatanggapin ka, ngunit sa halip ay nahaharap ka sa katotohanan ng iyong patuloy at matigas na pagsuway sa kalooban ng Diyos sa buong buhay mo. Bigla mong napagtanto na kumilos ka na para bang isa kang Kristiyano, ngunit pakitang-tao lamang pala iyon. At ngayon, sa araw ng paghuhukom, nahahayag ang katotohanan upang makita mo at ng lahat. Tunay na nakakatakot na tagpo.
Kanino ito mangyayari? Siyempre, ang ating Panginoon lamang ang nakaaalam. Siya ang kaisa-isang Makatarungang Hukom. Siya at Siya lamang ang nakaaalam ng puso ng isang tao, at sa Kanya lamang ipinauubaya ang paghatol. Ngunit dapat nating pagtuunan ng pansin ang sinabi ni Hesus na “Hindi lahat” ng umaasang makapapasok sa Langit ay makapapasok.
Ang nararapat ay magabayan ang ating buhay ng malalim at dalisay na pag-ibig sa Diyos, at ang pag-ibig na ito lamang ang siyang gumagabay sa ating buhay. Ngunit kapag hindi malinaw na naroroon ang dalisay na pag-ibig sa Diyos, ang banal na pagkatakot ay maaaring ang sumunod na pinakamabuting bagay. Dapat pukawin ng mga salitang sinabi ni Hesus ang “banal na pagkatakot” na ito sa bawat isa sa atin.
Sa salitang “banal,” ang ibig nating sabihin ay may isang uri ng pagkatakot na maaaring mag-udyok sa atin na tunay na baguhin ang ating buhay. Maaaring malinlang natin ang iba, at marahil maging ang ating sarili, ngunit hindi natin malilinlang ang Diyos. Nakikita at nalalaman ng Diyos ang lahat ng bagay, at alam Niya ang sagot sa nag-iisang tanong na mahalaga sa araw ng paghuhukom: “Tinupad ko ba ang kalooban ng Ama na nasa Langit?”
Isang karaniwang gawain, na paulit-ulit na inirerekomenda ni San Ignacio de Loyola, ang pagtingin sa lahat ng ating kasalukuyang pasiya at kilos mula sa pananaw ng araw ng paghuhukom. Sa sandaling iyon, ano ang nanaisin kong sana ay ginawa ko? Ang sagot sa tanong na iyan ay napakahalaga sa paraan ng ating pamumuhay ngayon.
Pagnilayan mo ngayon ang mahalagang tanong na ito sa iyong sariling buhay. “Tinutupad ko ba ang kalooban ng Ama na nasa Langit?” Habang nakatayo ako sa harap ng luklukan ng paghuhukom ni Kristo, ano ang nanaisin kong sana ay ginawa ko rito at ngayon? Anuman ang pumasok sa iyong isip, paglaanan mo iyon ng panahon at sikaping patatagin ang iyong pagpapasiyang sundin ang anumang ibinubunyag sa iyo ng Diyos. Huwag mag-atubili. Huwag maghintay. Maghanda na ngayon upang ang araw ng Paghuhukom ay maging araw din ng nag-uumapaw na kagalakan at kaluwalhatian!
Aking Diyos na Tagapagligtas, idinadalangin kong magkaroon ako ng malalim na pag-unawa sa aking buhay. Tulungan Mo akong makita ang aking buhay at lahat ng aking ginagawa sa liwanag ng Iyong kalooban at ng Iyong Katotohanan. Aking mapagmahal na Ama, hangad kong mamuhay nang lubos na naaayon sa Iyong ganap na kalooban. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko upang maituwid ang aking buhay, nang ang araw ng paghuhukom ay maging araw ng pinakadakilang kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Tunay na Mesiyas
Biyernes ng Unang Linggo ng Adbiyento
At nabuksan ang kanilang mga mata. Mahigpit silang binalaan ni Hesus, “Tiyakin ninyong walang sinumang makaalam nito.” Ngunit lumabas sila at ipinamalita ang tungkol sa kanya sa buong lupaing iyon. Mateo 9:30–31
Sino si Hesus? Higit na mas madaling sagutin ang tanong na ito ngayon kaysa noong panahong namuhay si Hesus sa lupa. Ngayon, pinagpala tayo ng di-mabilang na mga santong nauna sa atin, na sa diwa ng panalangin at nang may malalim na pag-unawa ay nagturo ng marami tungkol sa pagkatao ni Hesus. Kilala natin Siya bilang Diyos, ang Ikalawang Persona ng Santisima Trinidad, ang Tagapagligtas ng Sanlibutan, ang ipinangakong Mesiyas, ang Korderong Inihandog bilang Hain, at marami pang iba.
Ang Ebanghelyo sa itaas ay mula sa katapusan ng salaysay ng himala kung saan pinagaling ni Hesus ang dalawang lalaking bulag. Labis silang namangha sa kanilang paggaling, at hindi nila napigilan ang kanilang damdamin. Iniutos sa kanila ni Hesus, “Tiyakin ninyong walang makaaalam nito,” na tumutukoy sa mahimalang pagpapagaling. Ngunit hindi nila mapigil ang kanilang galak. Hindi naman nila sinasadyang suwayin si Hesus; sa halip, wala silang alam na ibang paraan upang maipahayag ang kanilang taos-pusong pasasalamat kundi ang ibalita sa iba ang ginawa ni Hesus.
Isa sa mga dahilan kung bakit sinabi sa kanila ni Hesus na huwag Siyang ibalita sa iba ay dahil alam Niyang hindi pa nila lubos na nauunawaan kung Sino Siya. Alam Niyang hindi Siya maipakikilala ng kanilang patotoo sa paraang lubos na tapat sa katotohanan. Siya ang Kordero ng Diyos. Ang Tagapagligtas. Ang Mesiyas. Ang Korderong Inihahandog bilang Sakripisyo. Siya ang naparito sa sanlibutan upang tubusin tayo sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Kanyang dugo. Gayunman, marami sa mga tao ang naghahangad lamang ng isang makabayang “mesiyas” o isang gumagawa ng mga himala. Gusto nila ng isang magliligtas sa kanila mula sa pampulitikang pang-aapi at gagawa sa kanila na isang dakilang bansa sa lupa. Ngunit hindi ito ang misyon ni Hesus.
Madalas, maaari rin tayong mahulog sa bitag ng maling pag-unawa kung Sino si Hesus at kung Sino ang nais Niyang maging sa ating buhay. Maaaring hangarin natin ang isang “diyos” na magliligtas lamang sa atin mula sa ating pang-araw-araw na mga pakikibaka, kawalang-katarungan at mga paghihirap na panandalian. Maaaring hangarin natin ang isang “diyos” na kumikilos ayon sa ating kalooban, sa halip na tayo ang sumunod sa Kanya. Gusto natin ng isang “diyos” na magpapagaling sa atin at magpapalaya sa atin mula sa lahat ng pasanin sa mundo. Ngunit malinaw na itinuro ni Hesus sa buong buhay Niya na Siya ay magdurusa at mamamatay. Itinuro Niya sa atin na dapat nating pasanin ang sarili nating mga krus at sumunod sa Kanya. At itinuro Niya sa atin na dapat tayong mamatay, yakapin ang pagdurusa, magpakita ng awa, iharap ang kabilang pisngi, at matagpuan ang ating kaluwalhatian sa hindi kailanman mauunawaan ng sanlibutan.
Pagnilayan mo ngayon kung babalaan ka kaya ni Hesus tungkol sa labis na pagpapahayag ng iyong pananaw kung Sino Siya. Nahihirapan ka bang umiwas sa pagpapakilala ng isang “diyos” na hindi naman talaga Diyos? O nakilala mo na ba ang mismong Persona ni Kristong ating Panginoon nang sapat upang makapagpatotoo ka sa Kanya na namatay? Ang Krus lamang ba ang iyong ipinagmamalaki? Ipinahahayag mo ba si Kristong ipinako sa krus at ipinangangaral lamang ang pinakamalalim na karunungan ng pagpapakumbaba, awa at sakripisyo? Muli mong italaga ang iyong sarili sa tunay na pagpapahayag kay Kristo, na isinasantabi ang anuman at lahat ng maling pagkakalarawan sa ating Diyos na nagliligtas.
Aking tunay na Panginoon at Tagapagligtas, itinatalaga ko ang aking sarili sa Iyo at idinadalangin kong makilala at mahalin Kita ayon sa kung sino Ka talaga. Pagkalooban Mo ako ng mga matang kailangan ko upang makita Ka at ng isip at pusong kailangan ko upang makilala at mahalin Ka. Alisin Mo sa akin ang anumang maling pananaw tungkol sa kung sino Ka at palitan ito ng tunay na pagkakilala sa Iyo, aking Panginoon. Habang nakikilala Kita, iniaalay ko sa Iyo ang aking sarili upang magamit Mo ako sa pagpapahayag ng Iyong kadakilaan sa lahat. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isinugo ni Kristo
Sabado ng Unang Linggo ng Adbiyento
“Sagana ang aanihin ngunit kakaunti ang mga manggagawa; kaya hilingin ninyo sa panginoon ng ani na magpadala ng mga manggagawa para sa kanyang aanihin.” Mateo 9:37–38
Ano ang nais ng Diyos sa iyo? Ano ang iyong misyon? Maaaring mangarap ang ilang masisigasig na Kristiyano na maging isang kilalang tagapagpahayag ng Ebanghelyo. Maaaring mangarap ang ilan na gumawa ng mga kabayanihang gawa ng pagkakawanggawa na pupurihin ng lahat. At maaaring naisin naman ng iba ang isang napakatahimik at natatagong buhay ng pananampalataya, na malapit sa pamilya at mga kaibigan. Ngunit ano ang nais ng Diyos sa IYO?
Sa sipi sa itaas, hinihimok ni Hesus ang Kanyang mga alagad na manalangin para sa “mga manggagawa para sa kanyang aanihin.” Makatitiyak kang kabilang ka sa mga “manggagawa” na tinutukoy ng ating Panginoon. Madaling isipin na ang misyong ito ay para sa iba, gaya ng mga pari, mga relihiyoso at relihiyosa, at mga laykong buong panahong naglilingkod sa pagpapahayag ng Ebanghelyo. Madali para sa marami na isiping wala silang gaanong maiaalay. Ngunit malayong-malayo ito sa katotohanan.
Nais ng Diyos na gamitin ka sa mga paraang lubhang maluwalhati. Oo, “lubhang maluwalhati!” Siyempre, hindi ito nangangahulugang ikaw na ang susunod na pinakasikat na ebanghelisador sa YouTube o mapapabilang sa mga tanyag tulad ni Santa Madre Teresa. Ngunit ang gawaing nais ng Diyos para sa iyo ay kasingtunay at kasinghalaga ng gawain ng sinuman sa mga pinakadakilang santo noong unang panahon o nabubuhay ngayon.
Ang kabanalan ng buhay ay natutuklasan sa panalangin, ngunit gayundin sa pagkilos. Habang nananalangin ka araw-araw at lalong napapalapit kay Kristo, hihimukin ka Niyang “Pagalingin ang mga maysakit, buhayin ang mga patay, linisin ang mga ketongin, palayasin ang mga demonyo” (Matthew 10:8), gaya ng patuloy na sinasabi sa Ebanghelyo ngayon. Ngunit tatawagin ka Niyang gawin ito sa natatanging paraan ayon sa sarili mong bokasyon. Hindi dapat pabayaan ang iyong tungkulin sa araw-araw. Kaya sino sa mga nakakasalamuha mo araw-araw ang mga maysakit, mga patay, mga ketongin at mga inaalihan ng demonyo? Malamang na nasa paligid mo silang lahat, sa iba’t ibang antas. Halimbawa, isipin ang mga “ketongin.” Sila ang mga “itinakwil” ng lipunan. Maaaring maging malupit at walang awa ang ating mundo, at maaaring madama ng ilan na sila ay naliligaw at nag-iisa. Sino sa mga kakilala mo ang maaaring kabilang sa kanila? Sino ang nangangailangan ng kaunting pampalakas ng loob, pag-unawa at habag? Binigyan ka ng Diyos ng isang tungkulin sa araw-araw na hindi Niya ibinigay sa iba, at dahil dito, may mga taong nangangailangan ng iyong pagmamahal. Hanapin mo sila, lapitan sila, ibahagi si Kristo sa kanila, at damayan sila.
Pagnilayan mo ngayon ang lubhang maluwalhating pagtawag na ibinigay sa iyo upang maging si Kristo para sa iyong kapwa. Yakapin ang tungkuling ito ng pagmamahal. Tingnan mo ang iyong sarili bilang isang tinawag na maging manggagawa para kay Kristo, at italaga mo ang iyong sarili sa ganap at maluwalhating pagtupad sa misyong ito, anuman ang maging paraan ng pagsasabuhay nito sa iyong buhay.
Minamahal kong Panginoon, iniaalay ko ang aking sarili sa Iyong banal na misyon. Pinipili Kita at ang Iyong banal na kalooban para sa aking buhay. Isugo Mo ako, minamahal na Panginoon, sa mga higit na nangangailangan ng Iyong pag-ibig at awa. Tulungan Mo akong malaman kung paano ko maihahatid ang pag-ibig at awang iyon sa mga ipinagkatiwala Mo sa akin upang maranasan nila sa kanilang buhay ang Iyong maluwalhati at nagliligtas na biyaya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble