Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Obudź się!
I niedziela Adwentu (rok A)
„Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak było za dni Noego, tak będzie przy przyjściu Syna Człowieczego. W owych dniach przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wychodzili aż do dnia, gdy Noe wszedł do arki. Nie wiedzieli, aż przyszedł potop i wszystkich ich porwał. Tak będzie również przy przyjściu Syna Człowieczego»”. Mt 24:37–39
Czy czuwasz? W sensie duchowym? Gdy rozpoczynamy liturgiczny okres Adwentu, otrzymujemy do rozważenia przyszłe przyjście Syna Bożego. W dalszej części tego fragmentu Jezus mówi: „Czuwajcie więc! Bo nie wiecie, którego dnia przyjdzie wasz Pan”.
Przez „dzień, w którym przyjdzie wasz Pan”, powinniśmy rozumieć trzy rzeczy. Pierwsze przyjście Chrystusa to oczywiście to, które w sposób najbardziej wyraźny rozważamy w Adwencie i w Boże Narodzenie. Zjednoczenie natury ludzkiej z naturą boską w Osobie Jezusa rzeczywiście budzi zachwyt i pełną czci bojaźń. Ale dokonało się ono już dawno temu.
Drugim zatem przyjściem Chrystusa, które musimy nieustannie rozważać, jest Jego przychodzenie przez łaskę, w każdej chwili każdego dnia naszego życia, gdy już zdecydujemy się dobrowolnie oddać nasze życie na Jego służbę, dla Jego chwały, zgodnie z Jego wolą. Kiedy żyjemy z takim wewnętrznym usposobieniem, pragnąc Jego nieustannego „przychodzenia” przez łaskę, odkrywamy, że musimy nieustannie „czuwać”! Jeśli tego nie robimy, możemy być pewni, że stracimy niezliczone okazje, by każdego dnia coraz bardziej jednoczyć się z Chrystusem i by On posługiwał się nami jako narzędziem tej właśnie łaski w służbie Jemu i dla Jego chwały. Jeśli nie będziemy pilnie wyrabiać w sobie nawyku uważności na każde natchnienie łaski w naszym życiu, to niewątpliwie zaczniemy stawać się „senni” i zaśniemy w sensie duchowym.
Doskonałą miarą naszej codziennej uważności na niezliczone dary łaski, otrzymywane każdego dnia, jest także rozważenie, jak uważnie oczekujemy ostatecznego i chwalebnego przyjścia Chrystusa na końcu czasów. Jak wyjaśnia Jezus, większość ludzi będzie poświęcać temu ostatecznemu przyjściu niewiele uwagi, zakładając, że nie nastąpi ono nawet za ich życia. Jeśli jednak masz takie nastawienie, to zupełnie rozmijasz się z istotą sprawy. Chodzi o gotowość — dziś, jutro i zawsze. Prawdziwa gotowość na ostateczne przyjście Chrystusa nie tylko pomoże ci wejść w tajemnice Adwentu i okresu Bożego Narodzenia, w których rozważamy pierwsze przyjście Chrystusa, lecz także pomoże ci wyrobić w sobie nawyk codziennej uważności na łaskę.
Zastanów się dziś nad swoją gotowością na ostateczne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Czy masz w sobie gotowość na spotkanie z Chrystusem, gdyby przyszedł dzisiaj? Jeśli nie, zrozum, że brak przygotowania na ostateczne przyjście oznacza również brak przygotowania do świętowania w Boże Narodzenie Jego pierwszego przyjścia, które dokonało się dawno temu, a także do Jego codziennego przychodzenia przez łaskę. Przygotuj się dzisiaj. Nie czekaj. Jeśli tak uczynisz, Bóg będzie cię codziennie przemieniał w sposób tak chwalebny, że przekracza to wszelkie pojęcie.
Mój zawsze obecny Panie, przychodzisz do nas dniem i nocą, wołasz nas, prowadzisz i pragniesz wejść w nasze życie. Proszę, pomóż mi zawsze uważnie zwracać się ku Tobie i zawsze w pełni otwierać serce na Twoje codzienne przychodzenie przez łaskę. Jezu, ufam Tobie.
Nie przegap…
Pierwsza niedziela Adwentu (rok B)
„Jezus powiedział do swoich uczniów: «Uważajcie! Czuwajcie! Nie wiecie, kiedy nadejdzie ten czas»”. Mk 13:33
O jakim czasie mówi nasz Pan? Mówi o czasie swojego przyjścia. Trzeba jednak zrozumieć, że chociaż dawno temu przyszedł do nas raz w ciele i chociaż na końcu czasów powróci w ciele, aby sądzić żywych i umarłych, nigdy nie przestaje przychodzić do nas dniem i nocą przez przemieniający dar łaski. Czy uważnie wypatrujesz tego przyjścia? A może omijają cię niezliczone błogosławieństwa Bożej łaski, którymi On chce cię obdarzać każdego dnia, przez cały dzień?
Świat pełen jest rzeczy, które nas rozpraszają. Rozprasza nas urok bogactw, zaspokajanie własnych pragnień oraz nieustanny szum współczesnych mediów, elektronicznych gadżetów i tym podobnych rzeczy. Te i liczne inne codzienne rozproszenia bardzo utrudniają nieustanne „czuwanie” i zachowywanie „uważności”. Dzieje się tak dlatego, że nasza zdolność skupienia uwagi jest ograniczona. Choć niektórzy mogą w pewnym stopniu nauczyć się „wielozadaniowości”, nikt nie potrafi nieustannie dzielić uwagi między obecność Boga a to, co rozprasza nas w świecie.
Niektórzy mogą twierdzić, że w dzisiejszych czasach trzeba angażować się w sprawy świata. Nie da się przecież nieustannie modlić i myśleć wyłącznie o Bogu. Ci jednak, którzy byliby skłonni tak myśleć, nie rozumieją uważności i czujności, do których jesteśmy powołani.
Być czujnym i uważnym oznacza po prostu, że Bóg zajmuje centralne miejsce w naszym życiu oraz jest motywacją i celem wszystkiego, co robimy każdego dnia. Nasza miłość do Boga i służba Jemu nie mogą być podzielone. Nie możemy przeznaczać pewnych chwil dla świata, a innych dla Boga. Przeciwnie, we wszystkim, co robimy, każdego dnia, przez cały dzień, chwała Boża i wypełnianie doskonałej woli Boga muszą być głównym i wyłącznym celem naszego życia. Dlatego gdy mamy do czynienia ze światem, korzystamy z mediów społecznościowych, wykonujemy obowiązki domowe, zostajemy dłużej w pracy i tak dalej, musimy nieustannie rozważać proste pytanie: „Panie, czy robię to dla Twojej chwały i zgodnie z Twoją wolą?”. Nie wolno nam nigdy zaniedbywać zadawania sobie tego pytania. Musimy zawsze mieć chwałę Bożą i wypełnianie Jego woli za główny cel i motywację wszystkiego, co robimy. Jeśli potrafimy tak żyć, odkryjemy, że coraz łatwiej przychodzi nam zawsze i wszędzie uważnie i czujnie rozpoznawać wolę Bożą.
Zastanów się dzisiaj, ku czemu najczęściej kierujesz swoją uwagę. O czym myślisz najwięcej każdego dnia? Na co zwracasz największą uwagę i na co najczujniej wypatrujesz? Jeśli odpowiedzią na to pytanie nie są nieustanne natchnienia Boga i Jego łaski, zauważ ten fakt. Pokornie módl się o to, by udało ci się zmienić i zacząć kształtować przemieniający nawyk codziennego skupiania uwagi na naszym Panu, tak aby stał się On twoim codziennym przewodnikiem i ośrodkiem twojej uwagi we wszystkim.
Panie wszelkiej łaski, przychodzisz do mnie dniem i nocą, przemawiasz do mnie, wzywasz mnie i pragniesz mnie prowadzić. Obym każdego dnia uczył się kierować całą moją uwagę ku Tobie, tak aby zawsze prowadziły mnie jedynie Ty i Twoja święta wola. Jezu, ufam Tobie.
Nadprzyrodzony instynkt
Pierwsza niedziela Adwentu (rok C)
„Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie stały się ociężałe wskutek hulanek, pijaństwa i trosk codziennego życia i żeby ów dzień nie zaskoczył was jak potrzask. Spadnie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie w każdym czasie i módlcie się, abyście mieli siłę uniknąć nadchodzących udręk i stanąć przed Synem Człowieczym”. Łukasz 21:34–36
„Ów dzień”. Te dwa słowa pojawiają się dwukrotnie w powyższym fragmencie. O jakim dniu mówi nasz Pan? Najwyraźniej ma na myśli przede wszystkim dzień naszego sądu ostatecznego i przestrzega nas, abyśmy zadbali o przygotowanie się na niego, gdyby miał nadejść w niespodziewanej chwili. Jak zatem mamy się przygotować?
Zwierzęta mają naturalny dar instynktu. Wiedzą, jak przetrwać, jak się rozmnażać, jak zdobywać pokarm i jak unikać niebezpieczeństwa. Wiedzą to, ponieważ Bóg wszczepił w nie tę wiedzę. Dzięki temu naturalnemu darowi instynktu wiedzą, co robić, a czego unikać.
My, ludzie, również mamy podstawowe naturalne instynkty. Jednak nasze naturalne instynkty wystarczają jedynie do tego, by pomóc nam osiągnąć to, co osiągają zwierzęta. Dlatego jeśli mamy zdobyć jeszcze większą wiedzę i wiedzieć, jak należycie przygotować się duchowo na nagłe i niespodziewane przyjście Chrystusa, potrzebujemy czegoś więcej.
Najwłaściwiej przygotowujemy się dzięki szczególnej łasce, przez którą Bóg objawia siebie i swoją wolę naszemu ludzkiemu rozumowi. Gdy to nastąpi, będziemy wiedzieli, jak najlepiej przygotować się w pełni na „ów dzień”, kiedy nadejdzie. Być może jednym z najlepszych sposobów opisania tej zdolności jest nazwanie jej „nadprzyrodzonym instynktem”. Kiedy nasze naturalne instynkty otwierają się na łaskę, a wiedza, na której opieramy codzienne decyzje życiowe, dociera do nas przez nieustanne, osobiste objawianie się Boga dzięki wlanemu darowi wiary, odkrywamy, że po prostu wiemy, co robić, a czego unikać. Przez analogię: tak jak ptak wie, że ma odlecieć na zimę na południe, a łosoś wie, że ma powrócić do miejsca swoich narodzin, by złożyć ikrę, tak i my będziemy „wiedzieli” w głębi ducha, jak najlepiej służyć woli Bożej, a tym samym jak najpełniej przygotować się na Jego rychły powrót. „Nadprzyrodzony instynkt” to nic innego jak pozwolenie łasce Bożej, by wkroczyła w nasze życie, przejęła kierowanie wszystkim, co robimy, i prowadziła nas do wypełniania doskonałej i chwalebnej woli Boga. Gdy tak się dzieje, możemy być pewni, że jesteśmy nieustannie przygotowani na wszystko, co nadchodzi, i że nigdy nie zostaniemy zaskoczeni jak w potrzasku.
Zastanów się dzisiaj, czy każdego dnia kieruje tobą poznanie woli Bożej, żywe w twoim wnętrzu niczym nadprzyrodzony instynkt. Jeśli ten język wydaje ci się obcy, być może nadszedł czas, by rozważyć pytanie: „Dlaczego?”. Dlaczego nie prowadzi cię łaska Boża przez nieustanny dar nadprzyrodzonego poznania Jego woli? A jeśli ten język znajduje w tobie oddźwięk, poświęć czas na rozważanie tego daru i na wdzięczność za to, jak Bóg rzeczywiście objął kierownictwo nad twoim codziennym życiem.
Mój Panie, który się objawiasz, modlę się o to, by zawsze znać Twoją wolę i kierować się jedynie Twoimi łagodnymi, lecz jednoznacznymi natchnieniami łaski. Proszę, prowadź mnie, drogi Panie, abym w każdej chwili trwał w gotowości na Twoje chwalebne i ostateczne przyjście, gdy tylko ono nastąpi. Jezu, ufam Tobie.
Władza Boga
Poniedziałek pierwszego tygodnia Adwentu
„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach; powiedz tylko słowo, a mój sługa zostanie uzdrowiony. Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy. Mówię jednemu: «Idź», a idzie; drugiemu: «Przyjdź tutaj», a przychodzi; a mojemu niewolnikowi: «Zrób to», a robi”. Mateusz 8:8–9
Są to słowa człowieka, który dobrze zna sprawowanie władzy. Jest on rzymskim setnikiem i mówi, że sam jest „człowiekiem podległym władzy” oraz że ma pod sobą żołnierzy. Jego codzienne życie polega więc na wykonywaniu rozkazów i wydawaniu poleceń, którym należy być posłusznym.
Gdy władza jest sprawowana właściwie, jest darem, który pomaga porządkować społeczeństwo, życie rodzinne, życie Kościoła, a nawet nasze życie osobiste. Oczywiście, gdy władza jest sprawowana niewłaściwie, w sposób opresyjny i krzywdzący, wyrządza wiele szkód. Jednak sprawowanie władzy samo w sobie jest działaniem, które może przynieść wiele dobra.
Sam Jezus jest pod wielkim wrażeniem postawy rzymskiego setnika we fragmencie Ewangelii przytoczonym powyżej. Mówi o nim: „Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary”. Wyobraź sobie, że Syn Boży mówi coś takiego o tobie! Jezus jest pod wrażeniem między innymi dlatego, że setnik uznaje, iż nie jest godzien, aby Jezus przyszedł do jego domu. Jest to pokora, ponieważ setnik wyraźnie dostrzega swoją niegodność. Ale Jezus jest pod wrażeniem również dlatego, że człowiek ten okazuje jasną i pewną wiarę we władzę Jezusa, dzięki której może On uzdrowić jego sługę na odległość. Nie waha się wyznać swojej wiary w tę władzę naszego Pana.
W naszym życiu często nam tego brakuje. Stajemy wobec trudności — takiej jak choroba, którą znosił sługa tego setnika — i zamiast zwrócić się do Boga z pełną, niezachwianą ufnością, zamykamy się w sobie. Ogarniają nas niepokój, lęk, zwątpienie, zagubienie, a czasem nawet gniew. Gdy pojawia się którakolwiek z tych postaw, nie wynika to z trudnej sytuacji, w której się znajdujemy, lecz z naszego braku wiary i braku ufności we wszechmocną władzę naszego Pana.
W przypadku sługi rzymskiego setnika wolą Boga było, aby Jezus uzdrowił go fizycznie, i tak też uczynił. Jednak wobec niezliczonych codziennych wyzwań, z którymi mierzymy się w życiu, odpowiedzi Boga mogą być różne. Tym, co zawsze musi w nas pozostawać niezachwiane, jest pewne przekonanie, że Bóg pragnie sprawować swoją pełną miłości władzę w naszym życiu w taki sposób, jaki sam wybierze, jeśli Mu zaufamy i zaprosimy Go, by przejął nad nim kierowanie.
Rozważ dziś doskonałość władzy Chrystusa. Czy wierzysz, że może On działać w twoim życiu całą doskonałością swojej mocy? Czy wierzysz, że właśnie Jego władza jest potrzebna, aby uporządkować twoje życie, twoją rodzinę, nasz Kościół, a nawet nasz świat? Poddaj się dziś na modlitwie władzy Chrystusa i pozwól, by ogarnęło cię zdumienie, gdy zobaczysz wszystko, czego On potrafi dokonać.
Wszechmogący Ojcze, powierzam Tobie moje życie i każdą sytuację w moim życiu, która potrzebuje Twojej mocy i Twojego kierownictwa. Proszę, wprowadź ład i harmonię w moje życie oraz w życie tych, którzy mnie otaczają. Niech wszystkie Twoje dzieci uczą się pełniej powierzać się Tobie jako swojemu kochającemu Bogu. Jezu, ufam Tobie.
Oczy wiary
Wtorek pierwszego tygodnia Adwentu
Zwracając się do uczniów na osobności, powiedział: „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie.
Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli”. Łk 10:23–24
Co ujrzeli uczniowie, że ich oczy stały się „szczęśliwe”? Oczywiście mieli szczęście oglądać naszego Pana. Jezus był Tym, którego zapowiadali dawni prorocy i królowie, a teraz był tam, z krwi i kości, obecny pośród uczniów, tak że mogli Go zobaczyć. Choć nie mamy przywileju „widzenia” naszego Pana w taki sam sposób jak uczniowie około 2000 lat temu, mamy przywilej dostrzegania Go na niezliczone inne sposoby w naszym codziennym życiu, jeśli tylko mamy „oczy, które widzą”, i uszy do słuchania.
Od czasu, gdy Jezus pojawił się na ziemi w ciele, tak wiele się zmieniło. Apostołowie zostali ostatecznie napełnieni Duchem Świętym i posłani z misją przemieniania świata. Kościół został założony, sakramenty ustanowione, sprawowano władzę nauczycielską Chrystusa, a niezliczeni święci dali swoim życiem świadectwo Prawdzie. Minione 2000 lat było czasem, w którym Chrystus nieustannie objawiał się światu na niezliczone sposoby.
Dzisiaj Chrystus nadal jest obecny i wciąż staje przed nami. Jeśli mamy oczy i uszy wiary, nie przeoczymy Go w naszej codzienności. Zobaczymy i zrozumiemy niezliczone sposoby, na jakie On dzisiaj do nas przemawia, prowadzi nas i nami kieruje. Pierwszym krokiem ku temu darowi widzenia i słyszenia jest twoje pragnienie. Czy pragniesz Prawdy? Czy pragniesz zobaczyć Chrystusa? Czy też zadowalasz się licznymi zamętami życia, które starają się odwrócić twoją uwagę od tego, co najbardziej rzeczywiste i co najgłębiej przemienia życie?
Zastanów się dzisiaj nad swoim pragnieniem. Dawni prorocy i królowie „pragnęli” ujrzeć Mesjasza. My mamy przywilej mieć Go dzisiaj żywego pośród nas, przemawiającego do nas i nieustannie nas wołającego. Pielęgnuj w sobie pragnienie naszego Pana. Pozwól mu stać się płonącym ogniem, który pragnie pochłonąć wszystko, co prawdziwe, i wszystko, co dobre. Pragnij Boga. Pragnij Jego Prawdy. Pragnij, by Jego ręka prowadziła cię przez życie, i pozwól Mu błogosławić ci ponad to, co potrafisz pojąć.
Mój Boski Panie, wiem, że żyjesz dzisiaj, mówisz do mnie, wzywasz mnie i objawiasz mi swoją chwalebną obecność. Pomóż mi pragnąć Ciebie i w tym pragnieniu zwracać się do Ciebie całym sercem. Kocham Cię, mój Panie. Pomóż mi kochać Cię bardziej. Jezu, ufam Tobie.
Cud przeobfitości!
Środa pierwszego tygodnia Adwentu
Wziął siedem chlebów i ryby i odmówiwszy dziękczynienie, połamał, dawał uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a pozostałych ułomków zebrano jeszcze siedem pełnych koszów. Mateusz 15:36–37
To zdanie kończy opis drugiego cudu rozmnożenia chleba i ryb, przekazany przez Mateusza. W tym cudzie siedem chlebów i kilka ryb zostało rozmnożonych, aby nakarmić 4000 mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci. A gdy wszyscy zjedli i nasycili się, pozostało siedem pełnych koszów.
Trudno ocenić zbyt nisko wpływ, jaki ten cud wywarł na tych, którzy rzeczywiście tam byli. Być może wielu nawet nie wiedziało, skąd pochodziło jedzenie. Widzieli tylko podawane kosze, brali tyle, by się nasycić, a resztę przekazywali innym. Choć z tego cudu możemy wyciągnąć wiele ważnych nauk, rozważmy jedną z nich.
Przypomnij sobie, że tłumy były z Jezusem przez trzy dni bez jedzenia. Ludzie byli Nim zdumieni, gdy nauczał i nieustannie uzdrawiał chorych w ich obecności. Byli tak zdumieni, że nie okazywali najmniejszej chęci odejścia od Niego, mimo oczywistego głodu, który musieli odczuwać. To wspaniały obraz tego, o co powinniśmy zabiegać w naszym życiu wewnętrznym.
Co „zdumiewa” cię w życiu? Co możesz robić godzinami, nie tracąc skupienia? Na tych pierwszych uczniów taki wpływ miało odkrywanie samej Osoby Jezusa. A jak jest z tobą? Czy zdarzyło ci się kiedyś, że odkrywanie Jezusa na modlitwie, podczas czytania Pisma Świętego lub przez świadectwo innej osoby było tak pociągające, że całkowicie pochłonęła cię Jego obecność? Czy kiedykolwiek nasz Pan pochłonął cię tak bardzo, że niewiele innych rzeczy zajmowało twoje myśli?
W niebie spędzimy wieczność na nieustannej adoracji i „zdumieniu” chwałą Boga. I nigdy nie zmęczy nas przebywanie z Nim ani pełen zachwytu podziw dla Niego. Jednak na ziemi zbyt często tracimy z oczu cudowne działanie Boga w naszym życiu i w życiu otaczających nas ludzi. Zamiast tego zbyt często pochłaniają nas grzech, jego skutki, krzywda, zgorszenie, podziały, nienawiść i to, co prowadzi do rozpaczy.
Rozważ dzisiaj postawę tych pierwszych uczniów Jezusa. Zastanów się szczególnie nad ich zdumieniem i zachwytem, gdy trwali przy Nim przez trzy dni bez jedzenia. Ta przyciągająca moc naszego Pana musi cię ogarnąć i zawładnąć tobą tak bardzo, aby Jezus stał się jedynym centrum twojego życia. A kiedy tak się dzieje, wszystko inne znajduje swoje miejsce, a nasz Pan zaspokaja twoje liczne pozostałe potrzeby.
Mój Boski Panie, kocham Cię i pragnę kochać Cię bardziej. Napełnij mnie zachwytem i pełną czci bojaźnią wobec Ciebie. Pomóż mi pragnąć Ciebie ponad wszystko i we wszystkim. Niech moja miłość do Ciebie stanie się tak żarliwa, by zawsze towarzyszyła mi ufność w Tobie. Pomóż mi, drogi Panie, uczynić Ciebie centrum całego mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Autentyczni chrześcijanie
Czwartek pierwszego tygodnia Adwentu
„Nie każdy, który Mi mówi: «Panie, Panie!», wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie”. Mateusz 7:21
Myśl o tych, o których mówi Jezus, budzi lęk. Wyobraź sobie, że po odejściu z tego ziemskiego życia stajesz przed tronem Boga i wołasz do Niego: „Panie, Panie!”. Spodziewasz się, że On się uśmiechnie i cię przywita, lecz zamiast tego stajesz twarzą w twarz z rzeczywistością swojego nieustannego i uporczywego nieposłuszeństwa wobec woli Bożej przez całe życie. Nagle uświadamiasz sobie, że twoje postępowanie sprawiało wrażenie chrześcijańskiego, ale było jedynie udawaniem. A teraz, w dniu sądu, prawda staje się jawna dla ciebie i dla wszystkich. To naprawdę przerażający obraz.
Kogo to spotka? Oczywiście wie to tylko nasz Pan. On jest jedynym Sprawiedliwym Sędzią. On i tylko On zna serce człowieka i tylko Jemu pozostawiony jest sąd. Jednak fakt, że Jezus powiedział nam, iż „nie każdy”, kto spodziewa się wejść do nieba, rzeczywiście tam wejdzie, powinien przykuć naszą uwagę.
Najlepiej byłoby, gdyby naszym życiem kierowała głęboka i czysta miłość do Boga — ta miłość i tylko ona. Kiedy jednak czysta miłość do Boga nie jest wyraźnie obecna, kolejną najlepszą motywacją może być święta bojaźń. Słowa wypowiedziane przez Jezusa powinny budzić w każdym z nas tę „świętą bojaźń”.
Mówiąc „święta”, mamy na myśli taki rodzaj bojaźni, który może nas skłonić do autentycznej przemiany życia. Możemy oszukiwać innych, a może nawet samych siebie, ale nie możemy oszukać Boga. Bóg wszystko widzi i wszystko wie. Zna też odpowiedź na jedyne pytanie, które liczy się w dniu sądu: „Czy udało mi się wypełnić wolę Ojca w niebie?”.
Powszechną praktyką, wielokrotnie zalecaną przez św. Ignacego Loyolę, jest rozpatrywanie wszystkich naszych obecnych decyzji i czynów z perspektywy dnia sądu. Jakiego postępowania będę sobie wówczas życzyć, patrząc wstecz? Odpowiedź na to pytanie ma zasadnicze znaczenie dla tego, jak żyjemy dzisiaj.
Zastanów się dziś nad tym ważnym pytaniem w odniesieniu do własnego życia: „Czy wypełniam wolę Ojca w niebie?”. Kiedy stanę przed trybunałem Chrystusa, jakiego postępowania tu i teraz będę sobie życzyć, patrząc wstecz? Cokolwiek przyjdzie ci na myśl, poświęć temu czas i staraj się umacniać swoje postanowienie, by czynić wszystko, co Bóg ci objawia. Nie wahaj się. Nie zwlekaj. Przygotuj się już teraz, aby dzień sądu był również dniem przeogromnej radości i chwały!
Mój zbawiający Boże, proszę o wnikliwe spojrzenie na moje życie. Pomóż mi widzieć moje życie i wszystkie moje czyny w świetle Twojej woli i Twojej Prawdy. Mój kochający Ojcze, pragnę żyć w pełnej zgodzie z Twoją doskonałą wolą. Udziel mi łaski, której potrzebuję, aby poprawić moje życie, tak by dzień sądu był dniem największej chwały. Jezu, ufam Tobie.
Prawdziwy Mesjasz
Piątek pierwszego tygodnia Adwentu
I otworzyły się ich oczy. Jezus surowo im przykazał: „Uważajcie, niech się nikt o tym nie dowie”. Oni jednak, wyszedłszy, roznieśli wieść o Nim po całej tamtej okolicy. Mateusz 9:30–31
Kim jest Jezus? Dziś o wiele łatwiej odpowiedzieć na to pytanie niż w czasach, gdy Jezus chodził po ziemi. Dziś jesteśmy obdarowani świadectwem niezliczonych świętych, którzy poprzedzili nas w drodze i czerpiąc z modlitwy oraz rozumnej refleksji, wiele nas nauczyli o Osobie Jezusa. Wiemy, że jest On Bogiem, Drugą Osobą Trójcy Świętej, Zbawicielem świata, obiecanym Mesjaszem, Barankiem ofiarnym i jeszcze o wiele więcej.
Powyższy fragment Ewangelii pochodzi z zakończenia opisu cudu, w którym Jezus uzdrowił dwóch niewidomych. Ci mężczyźni byli tak poruszeni swoim uzdrowieniem, że emocje wzięły nad nimi górę. Jezus polecił im: „Uważajcie, niech się nikt o tym nie dowie”, mając na myśli to cudowne uzdrowienie. Nie potrafili jednak powstrzymać swojego entuzjazmu. Nie chodzi o to, że świadomie nie posłuchali Jezusa; raczej nie wiedzieli, jak inaczej wyrazić szczerą wdzięczność, niż opowiadając innym o tym, co Jezus uczynił.
Jednym z powodów, dla których Jezus polecił im, by nie opowiadali o Nim innym, było to, że wiedział, iż nie rozumieją w pełni, kim On jest. Wiedział, że ich świadectwo o Nim nie ukaże Go w sposób najpełniej odpowiadający prawdzie. Był Barankiem Bożym. Zbawicielem. Mesjaszem. Barankiem ofiarnym. Był Tym, który przyszedł na ten świat, aby odkupić nas przez przelanie swojej krwi. Wielu ludzi pragnęło jednak nacjonalistycznego „mesjasza” albo po prostu cudotwórcy. Chcieli kogoś, kto wybawi ich od politycznego ucisku i uczyni z nich wielki ziemski naród. Ale nie taka była misja Jezusa.
My również często możemy wpaść w pułapkę błędnego rozumienia tego, kim jest Jezus i kim chce być w naszym życiu. Możemy pragnąć „boga”, który wybawi nas jedynie od codziennych zmagań, niesprawiedliwości i doczesnych trudności. Możemy pragnąć „boga”, który działa zgodnie z naszą wolą, a nie odwrotnie. Chcemy „boga”, który nas uzdrowi i uwolni od wszelkich ziemskich ciężarów. Jezus jednak przez całe swoje życie wyraźnie nauczał, że będzie cierpiał i umrze. Uczył nas, że musimy wziąć własne krzyże i pójść za Nim. Uczył nas też, że mamy umrzeć, przyjąć cierpienie, okazywać miłosierdzie, nadstawiać drugi policzek i odnajdywać naszą chwałę w tym, czego świat nigdy nie zrozumie.
Zastanów się dziś, czy Jezus nie przestrzegłby cię przed zbyt głośnym mówieniem o twojej wizji tego, kim On jest. Czy zmagasz się ze skłonnością do przedstawiania „boga”, który w rzeczywistości nie jest Bogiem? Czy też znasz już samą Osobę Chrystusa, naszego Pana, na tyle, by móc dawać świadectwo o Tym, który umarł. Czy chlubisz się jedynie Krzyżem? Czy głosisz Chrystusa ukrzyżowanego i przepowiadasz jedynie najgłębszą mądrość pokory, miłosierdzia i ofiary? Na nowo zobowiąż się do głoszenia prawdy o Chrystusie, odrzucając wszelkie błędne wyobrażenia o Bogu, który nas zbawia.
Mój prawdziwy i zbawiający Panie, oddaję się Tobie i modlę się o to, by poznać i pokochać Ciebie takim, jakim jesteś. Daj mi oczy potrzebne, by Cię zobaczyć, oraz umysł i serce potrzebne, by Cię poznać i pokochać. Usuń ze mnie wszelkie fałszywe wyobrażenia o tym, kim jesteś, i zastąp je we mnie prawdziwym poznaniem Ciebie, mój Panie. W miarę jak Cię poznaję, ofiarowuję się Tobie, aby móc służyć Ci do głoszenia wszystkim Twojej wielkości. Jezu, ufam Tobie.
Z misją od Chrystusa
Sobota I tygodnia Adwentu
„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Mateusz 9:37–38
Czego Bóg od ciebie pragnie? Jaka jest twoja misja? Niektórzy gorliwi chrześcijanie mogą marzyć o tym, by zostać popularnymi ewangelizatorami. Inni mogą marzyć o dokonywaniu heroicznych czynów miłości, chwalonych przez wszystkich. Jeszcze inni mogą pragnąć bardzo cichego i ukrytego życia wiary, blisko rodziny i przyjaciół. Ale czego Bóg pragnie od CIEBIE?
W powyższym fragmencie Jezus wzywa swoich uczniów do modlitwy o „robotników na Jego żniwo”. Możesz mieć pewność, że należysz do „robotników”, o których mówi nasz Pan. Łatwo pomyśleć, że ta misja jest dla innych — dla kapłanów, osób zakonnych czy świeckich zajmujących się ewangelizacją na pełny etat. Wielu łatwo dochodzi do wniosku, że nie mają zbyt wiele do zaoferowania. Nic jednak nie mogłoby być dalsze od prawdy.
Bóg chce działać przez ciebie w sposób wyjątkowo chwalebny. Tak, „wyjątkowo chwalebny”! Oczywiście nie oznacza to, że staniesz się kolejnym najpopularniejszym ewangelizatorem na YouTubie albo znajdziesz się w centrum uwagi, jak święta Matka Teresa. Jednak dzieło, którego Bóg od ciebie pragnie, jest równie rzeczywiste i równie ważne jak dzieło któregokolwiek z największych świętych dawnych czasów lub tych, którzy żyją dzisiaj.
Świętość życia odkrywa się w modlitwie, ale także w działaniu. Gdy każdego dnia się modlisz i zbliżasz się do Chrystusa, On będzie cię wzywał: „Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy” (Mateusz 10:8), jak czytamy dalej w dzisiejszej Ewangelii. Będzie cię jednak wzywał, by czynić to w sposób właściwy twojemu niepowtarzalnemu powołaniu. Nie wolno ci zaniedbywać codziennych obowiązków. Kim zatem pośród ludzi, których spotykasz na co dzień, są chorzy, umarli, trędowaci i opętani? Najprawdopodobniej w takim czy innym stopniu wszyscy oni są wokół ciebie. Weźmy na przykład tych, którzy są „trędowaci”. To ludzie „odrzuceni” przez społeczeństwo. Nasz świat bywa bezwzględny i okrutny, a niektórzy mogą czuć się zagubieni i samotni. Kto spośród znanych ci osób może należeć do tej grupy? Kto potrzebuje odrobiny otuchy, zrozumienia i współczucia? Bóg powierzył ci codzienny obowiązek, którego nie powierzył nikomu innemu, i właśnie dlatego są ludzie, którzy potrzebują twojej miłości. Szukaj ich, wychodź im naprzeciw, dziel się z nimi Chrystusem, bądź przy nich.
Zastanów się dziś nad tym wyjątkowo chwalebnym powołaniem, które zostało ci dane: by być Chrystusem dla drugiego człowieka. Przyjmij ten obowiązek miłości. Zobacz w sobie osobę powołaną do pracy dla Chrystusa i zobowiąż się do pełnego i chwalebnego wypełnienia tej misji, niezależnie od tego, jak ma się ona urzeczywistniać w twoim życiu.
Mój drogi Panie, oddaję się Twojej Boskiej misji. Wybieram Ciebie i Twoją świętą wolę wobec mojego życia. Poślij mnie, drogi Panie, do tych, którzy najbardziej potrzebują Twojej miłości i miłosierdzia. Pomóż mi poznać, jak mogę nieść tę miłość i to miłosierdzie powierzonym mi osobom, aby doświadczyły w swoim życiu Twojej chwalebnej i zbawczej łaski. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble