เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า—สัปดาห์ที่หนึ่ง

หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

สารบัญ

จงตื่นเถิด!

วันอาทิตย์ที่หนึ่ง เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า (ปี A)

“พระเยซูเจ้าตรัสกับบรรดาศิษย์ว่า “ในสมัยของโนอาห์เป็นอย่างไร เมื่อบุตรแห่งมนุษย์เสด็จมาก็จะเป็นอย่างนั้น ในสมัยก่อนน้ำวินาศนั้น ผู้คนกินดื่ม แต่งงานและยกให้เป็นคู่สมรสกัน จนถึงวันที่โนอาห์เข้าไปในเรือ พวกเขาไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งน้ำวินาศมาถึงและกวาดพวกเขาไปทั้งหมด เมื่อบุตรแห่งมนุษย์เสด็จมาก็จะเป็นเช่นเดียวกัน” มัทธิว 24:37–39

ท่านตื่นอยู่หรือไม่ ในทางจิตวิญญาณน่ะ เมื่อเราเริ่มเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้าในปีพิธีกรรม เราได้รับเชิญให้ไตร่ตรองถึงการเสด็จมาของพระบุตรของพระเจ้าในอนาคต ในข้อความถัดไปของพระวรสารตอนนี้ พระเยซูเจ้าตรัสว่า “ดังนั้น จงตื่นเฝ้าเถิด เพราะท่านไม่รู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านจะเสด็จมาวันใด”

คำว่า “วันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านจะเสด็จมา” นั้น เราควรเข้าใจในสามแง่มุม เห็นได้ชัดว่าการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสตเจ้าคือสิ่งที่เราไตร่ตรองอย่างเด่นชัดที่สุดในเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้าและเทศกาลพระคริสตสมภพ การที่พระธรรมชาติมนุษย์เป็นหนึ่งเดียวกับพระธรรมชาติพระเจ้าในพระบุคคลของพระเยซูเจ้านั้น ชวนให้พิศวงและยำเกรงอย่างแท้จริง แต่เหตุการณ์นั้นได้เกิดขึ้นนานมาแล้ว

ดังนั้น การเสด็จมาของพระคริสตเจ้าในแง่มุมที่สองซึ่งเราต้องไตร่ตรองอยู่เสมอ คือการที่พระองค์เสด็จมาโดยทางพระหรรษทาน ทุกขณะของทุกวันในชีวิตเรา เมื่อเราได้เลือกอย่างอิสระที่จะมอบชีวิตของเราเพื่อรับใช้พระองค์ เพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ ตามพระประสงค์ของพระองค์ เมื่อเราดำเนินชีวิตด้วยท่าทีภายในเช่นนี้ โดยแสวงหา “การเสด็จมา” อย่างต่อเนื่องของพระองค์โดยทางพระหรรษทาน เราก็จะพบว่าเราจำเป็นต้อง “ตื่นเฝ้า” อยู่เสมอ! หากเราไม่ทำเช่นนั้น ก็แน่นอนว่าเราจะพลาดโอกาสนับไม่ถ้วนที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสตเจ้าให้มากขึ้นทุกวัน และที่จะได้รับการใช้เป็นเครื่องมือของพระหรรษทานนั้นเอง เพื่อรับใช้พระองค์และเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ หากเราไม่เพียรสร้างนิสัยที่จะใส่ใจต่อการดลใจทุกประการของพระหรรษทานในชีวิตเรา ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเราจะเริ่ม “ง่วงเหงา” และหลับไปในทางจิตวิญญาณ

วิธีอันดีเยี่ยมวิธีหนึ่งที่จะประเมินว่าเราเอาใจใส่ของประทานแห่งพระหรรษทานนับไม่ถ้วนที่เราได้รับในแต่ละวันเพียงใด ก็คือการพิจารณาด้วยว่าเราเอาใจใส่การเสด็จมาครั้งสุดท้ายอย่างรุ่งโรจน์ของพระคริสตเจ้าเมื่อสิ้นพิภพเพียงใด ดังที่พระเยซูเจ้าทรงอธิบาย คนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยใส่ใจการเสด็จมาครั้งสุดท้ายนี้ โดยสันนิษฐานว่าจะไม่เกิดขึ้นในช่วงชีวิตของตนด้วยซ้ำ แต่หากท่านมีท่าทีเช่นนั้น ก็เท่ากับว่าท่านพลาดประเด็นสำคัญไปโดยสิ้นเชิง ประเด็นสำคัญคือการเตรียมพร้อม ทั้งวันนี้ พรุ่งนี้ และตลอดไป การเตรียมพร้อมอย่างแท้จริงสำหรับการเสด็จมาครั้งสุดท้ายของพระคริสตเจ้า ไม่เพียงจะช่วยให้ท่านเข้าสู่ธรรมล้ำลึกของเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้าและเทศกาลพระคริสตสมภพนี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เราไตร่ตรองถึงการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสตเจ้าเท่านั้น แต่ยังจะช่วยให้ท่านสร้างนิสัยเอาใจใส่พระหรรษทานในแต่ละวันด้วย 

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านพร้อมเพียงใดสำหรับการเสด็จมาครั้งสุดท้ายของพระคริสตเจ้าเมื่อสิ้นพิภพ หากพระคริสตเจ้าเสด็จมาวันนี้ ท่านพร้อมหรือไม่ หากยังไม่พร้อม จงเข้าใจว่าการขาดความพร้อมสำหรับการเสด็จมาครั้งสุดท้าย ยังหมายถึงการขาดความพร้อมที่จะเฉลิมฉลองการเสด็จมาครั้งแรกของพระองค์ในวันพระคริสตสมภพเมื่อนานมาแล้ว รวมทั้งการเสด็จมาของพระองค์ในแต่ละวันโดยทางพระหรรษทานด้วย จงเตรียมตัววันนี้ อย่ารอช้า หากท่านทำเช่นนี้ พระเจ้าจะทรงเปลี่ยนแปลงท่านทุกวันในหนทางที่รุ่งโรจน์เกินกว่าจะเข้าใจได้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ประทับอยู่เสมอ พระองค์เสด็จมาหาข้าพเจ้าทั้งหลายทั้งกลางวันและกลางคืน ทรงเรียก ทรงนำทาง และทรงเสนอที่จะเข้ามาในชีวิตของข้าพเจ้าทั้งหลาย โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้เอาใจใส่พระองค์อยู่เสมอ และเปิดใจอย่างเต็มที่เสมอต่อการเสด็จมาของพระองค์ในแต่ละวันโดยทางพระหรรษทาน ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

อย่าพลาดโอกาส…

วันอาทิตย์ที่ 1 เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า (ปี B)

“พระเยซูเจ้าตรัสกับบรรดาศิษย์ว่า “จงเฝ้าระวัง! จงตื่นตัว! ท่านทั้งหลายไม่รู้ว่าเวลานั้นจะมาถึงเมื่อใด” มาระโก 13:33

องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงหมายถึงเวลาใด พระองค์ทรงหมายถึงเวลาที่พระองค์จะเสด็จมา แต่เราต้องเข้าใจว่า แม้พระองค์เคยเสด็จมาหาเราในสภาพมนุษย์ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว และแม้พระองค์จะเสด็จกลับมาอีกครั้งในสภาพมนุษย์เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตายเมื่อสิ้นพิภพ พระองค์ก็ไม่เคยหยุดเสด็จมาหาเราทั้งกลางวันและกลางคืน โดยทางของประทานแห่งพระหรรษทานที่เปลี่ยนแปลงชีวิต ท่านเอาใจใส่การเสด็จมานี้หรือไม่ หรือท่านกำลังพลาดพระพรนับไม่ถ้วนแห่งพระหรรษทานของพระเจ้า ซึ่งพระองค์ทรงปรารถนาจะประทานแก่ท่านทุกวัน ตลอดทั้งวัน

โลกมีสิ่งที่ดึงความสนใจของเราไปมากมาย เราเสียสมาธิเพราะเสน่ห์ของความมั่งคั่ง การตามใจความอยากของตนเอง และเสียงอึกทึกไม่หยุดหย่อนจากสื่อสมัยใหม่ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และสิ่งอื่นทำนองนี้ สิ่งเหล่านี้และสิ่งรบกวนใจอีกมากมายในแต่ละวัน ทำให้การ “เฝ้าระวัง” และ “ตื่นตัว” อยู่เสมอเป็นเรื่องยากมาก เพราะความสามารถในการจดจ่อของเรามีขีดจำกัด แม้บางคนอาจเรียนรู้ที่จะ “ทำหลายอย่างพร้อมกัน” ได้ในระดับหนึ่ง แต่ไม่มีใครสามารถแบ่งความใส่ใจระหว่างการประทับอยู่ของพระเจ้ากับสิ่งรบกวนใจของโลกได้อย่างต่อเนื่อง

บางคนอาจโต้แย้งว่าเราจำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับโลกทุกวันนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะอธิษฐานภาวนาและคิดถึงแต่พระเจ้าตลอดเวลา แต่ผู้ที่อาจถูกล่อใจให้คิดเช่นนี้ยังไม่เข้าใจถึงความเอาใจใส่และการเฝ้าระวังที่เราได้รับเรียกให้ปฏิบัติ

การเฝ้าระวังและเอาใจใส่หมายความเพียงว่า พระเจ้าทรงเป็นศูนย์กลางในชีวิตของเรา และทรงเป็นแรงจูงใจและจุดมุ่งหมายของทุกสิ่งที่เราทำในแต่ละวัน ความรักและการรับใช้ที่เรามีต่อพระเจ้าไม่อาจแบ่งแยกได้ เราไม่อาจจัดสรรเวลาบางส่วนให้โลก และเวลาอีกส่วนหนึ่งให้พระเจ้า แต่ทุกสิ่งที่เราทำ ทุกวัน ตลอดทั้งวัน ต้องมีพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าและการปฏิบัติตามพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระองค์ให้สำเร็จ เป็นจุดมุ่งหมายหลักเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเรา ดังนั้น ไม่ว่าเราจะติดต่อสัมพันธ์กับผู้คนในโลก ใช้สื่อสังคมออนไลน์ ทำงานบ้าน ทำงานล่วงเวลา หรือทำสิ่งอื่น ๆ เราต้องไตร่ตรองคำถามเรียบง่ายนี้อยู่เสมอว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้ากำลังทำสิ่งนี้เพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ และสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระองค์หรือไม่” เราต้องไม่ละเลยที่จะถามตนเองด้วยคำถามนี้เป็นอันขาด เราต้องเสมอที่จะยึดพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าและการปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระองค์ให้สำเร็จ เป็นจุดมุ่งหมายหลักและแรงจูงใจของทุกสิ่งที่เราทำ หากเราดำเนินชีวิตเช่นนี้ได้ เราจะค้นพบว่าการเอาใจใส่และเฝ้าระวังเพื่อรับรู้พระประสงค์ของพระเจ้าทุกเวลาและทุกแห่งหนนั้นง่ายขึ้นเรื่อย ๆ

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงสิ่งที่ท่านมักหันไปใส่ใจมากที่สุด ในแต่ละวันท่านคิดถึงสิ่งใดมากที่สุด ท่านเอาใจใส่และเฝ้าระวังสิ่งใดมากที่สุด หากคำตอบของคำถามนั้นไม่ใช่การดลใจอย่างต่อเนื่องของพระเจ้าและพระหรรษทานของพระองค์ ก็จงตระหนักถึงความจริงข้อนี้ จงอธิษฐานภาวนาด้วยความถ่อมตน ขอให้ท่านสามารถเปลี่ยนแปลงและเริ่มสร้างนิสัยที่เปลี่ยนแปลงชีวิต ด้วยการใส่ใจองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทุกวัน เพื่อพระองค์จะทรงเป็นผู้นำทางประจำวันของท่าน และเป็นศูนย์กลางความใส่ใจของท่านในทุกสิ่ง

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งพระหรรษทานทั้งปวง พระองค์เสด็จมาหาข้าพเจ้าทั้งกลางวันและกลางคืน ตรัสกับข้าพเจ้า ทรงเรียกข้าพเจ้า และทรงปรารถนาจะนำทางข้าพเจ้า ขอให้ข้าพเจ้าเรียนรู้ที่จะมอบความใส่ใจทั้งหมดแด่พระองค์ทุกวัน เพื่อให้พระองค์และพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เท่านั้นนำทางข้าพเจ้าอยู่เสมอ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

สัญชาตญาณเหนือธรรมชาติ

วันอาทิตย์ที่ 1 เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า (ปี C)

“จงระวัง อย่าให้ใจของท่านเฉื่อยชาจากการเสเพล ความเมามาย และความกังวลในชีวิตประจำวัน แล้ววันนั้นจะมาถึงท่านโดยไม่ทันรู้ตัวเหมือนกับดัก  เพราะวันนั้นจะจู่โจมทุกคนที่อาศัยอยู่ทั่วแผ่นดิน จงตื่นเฝ้าอยู่เสมอและอธิษฐานภาวนา เพื่อท่านจะมีกำลังหนีพ้นความทุกข์ยากที่กำลังจะมาถึง และยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์บุตรแห่งมนุษย์ได้” ลูกา 21:34–36

“วันนั้น” ถ้อยคำสองคำนี้ปรากฏสองครั้งในข้อความข้างต้น องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงหมายถึงวันใด? เห็นได้ชัดว่า พระองค์ทรงหมายถึงวันพิพากษาสุดท้ายของเราเป็นหลัก และทรงเตือนให้เราแน่ใจว่าได้เตรียมพร้อมสำหรับวันนั้นแล้ว เผื่อว่าวันนั้นจะมาถึงในเวลาที่ไม่คาดคิด แล้วเราจะเตรียมตัวอย่างไร?

สัตว์มีสัญชาตญาณเป็นของประทานตามธรรมชาติ พวกมันรู้วิธีเอาตัวรอด วิธีสืบพันธุ์ วิธีหาอาหาร และวิธีหลีกเลี่ยงอันตราย พวกมันรู้สิ่งเหล่านี้เพราะพระเจ้าทรงฝังความรู้นี้ไว้ในตัวพวกมัน ด้วยของประทานตามธรรมชาติคือสัญชาตญาณนี้ พวกมันจึงรู้ว่าควรทำอะไรและควรหลีกเลี่ยงอะไร

เราในฐานะมนุษย์ก็มีสัญชาตญาณพื้นฐานตามธรรมชาติเช่นกัน แต่สัญชาตญาณตามธรรมชาติของเราเพียงพอที่จะช่วยให้เราทำได้เฉพาะสิ่งที่สัตว์ทำได้เท่านั้น ดังนั้น หากเราจะมีความรู้ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น และรู้วิธีเตรียมตนเองอย่างเหมาะสมในด้านจิตวิญญาณ เพื่อรับการเสด็จมาของพระคริสตเจ้าอย่างฉับพลันและไม่คาดคิด เราก็จำเป็นต้องมีบางสิ่งมากกว่านี้

วิธีที่เราเตรียมตัวได้อย่างเหมาะสมที่สุดคืออาศัยพระหรรษทานพิเศษ ซึ่งพระเจ้าทรงใช้เพื่อเผยแสดงพระองค์เองและพระประสงค์ของพระองค์แก่สติปัญญามนุษย์ของเรา เมื่อเป็นเช่นนั้น เราจะรู้วิธีที่ดีที่สุดในการเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่สำหรับ “วันนั้น” ทันทีที่วันนั้นมาถึง บางทีวิธีหนึ่งที่ดีที่สุดในการอธิบายความสามารถนี้ คือการเรียกว่า “สัญชาตญาณเหนือธรรมชาติ” เมื่อสัญชาตญาณตามธรรมชาติของเราเปิดรับพระหรรษทาน และเมื่อข้อมูลที่เราใช้เป็นพื้นฐานในการตัดสินใจในชีวิตประจำวันมาถึงเราโดยทางการเผยแสดงจากพระเจ้าเป็นการส่วนตัวอย่างต่อเนื่อง ผ่านพระพรแห่งความเชื่อที่พระองค์ทรงหลั่งลงในจิตใจ เราจะพบว่าเรารู้เองว่าควรทำอะไรและควรหลีกเลี่ยงอะไร เปรียบได้กับนกที่รู้ว่าต้องบินไปทางใต้ในฤดูหนาว หรือปลาแซลมอนที่รู้ว่าต้องกลับไปยังถิ่นกำเนิดเพื่อวางไข่ เช่นเดียวกัน เราจะ “รู้” ภายในจิตใจของเราว่าจะรับใช้พระประสงค์ของพระเจ้าได้ดีที่สุดอย่างไร และด้วยเหตุนี้จึงเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ที่สุดสำหรับการเสด็จกลับมาของพระองค์ที่ใกล้จะถึง “สัญชาตญาณเหนือธรรมชาติ” ไม่ใช่สิ่งอื่นใด นอกจากการที่เรายอมให้พระหรรษทานของพระเจ้าเข้ามาในชีวิต เพื่อกำกับทุกสิ่งที่เราทำ และนำเราไปสู่การปฏิบัติตามพระประสงค์อันสมบูรณ์และรุ่งโรจน์ของพระเจ้าให้สำเร็จ เมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็มั่นใจได้ว่าเราพร้อมอยู่เสมอสำหรับทุกสิ่งที่จะมาถึง และจะไม่มีวันถูกจู่โจมโดยไม่ทันรู้ตัวเหมือนติดกับดัก

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านได้รับการนำทางในแต่ละวันด้วยความรู้ถึงพระประสงค์ของพระเจ้า ซึ่งมีชีวิตอยู่ภายในท่านดุจสัญชาตญาณเหนือธรรมชาติหรือไม่ หากถ้อยคำนี้ดูไม่คุ้นเคยสำหรับท่าน บางทีอาจถึงเวลาที่จะพิจารณาคำถามว่า “ทำไม?” ทำไมท่านจึงไม่ได้รับการนำทางด้วยพระหรรษทานของพระเจ้า ผ่านพระพรที่ประทานความรู้เหนือธรรมชาติถึงพระประสงค์ของพระองค์อย่างต่อเนื่อง? และหากถ้อยคำนี้สะท้อนก้องอยู่ภายในใจท่าน ก็จงใช้เวลาไตร่ตรองถึงพระพรนี้ และขอบพระคุณที่พระเจ้าทรงเข้ามากำกับชีวิตประจำวันของท่านอย่างแท้จริง

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเผยแสดงพระองค์ ข้าพเจ้าอธิษฐานภาวนาให้ข้าพเจ้ารู้พระประสงค์ของพระองค์อยู่เสมอ และได้รับการนำทางจากการดลใจแห่งพระหรรษทานของพระองค์เท่านั้น ซึ่งอ่อนโยนแต่ชัดเจนจนไม่อาจเข้าใจผิดได้ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก โปรดทรงนำข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะพร้อมอยู่เสมอสำหรับการเสด็จมาครั้งสุดท้ายอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ ทันทีที่เวลานั้นมาถึง  พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

พระอำนาจของพระเจ้า

วันจันทร์สัปดาห์ที่หนึ่ง เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า

“พระเจ้าข้า ข้าพเจ้าไม่สมควรให้พระองค์เสด็จเข้ามาใต้ชายคาของข้าพเจ้า เพียงพระองค์ตรัสคำเดียว ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าก็จะหายจากโรค เพราะข้าพเจ้าเองก็เป็นผู้อยู่ใต้อำนาจ และมีทหารอยู่ใต้อำนาจของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าสั่งคนหนึ่งว่า ‘ไป’ เขาก็ไป สั่งอีกคนหนึ่งว่า ‘มาที่นี่’ เขาก็มา และสั่งทาสของข้าพเจ้าว่า ‘ทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ” มัทธิว 8:8–9

นี่คือถ้อยคำของชายผู้คุ้นเคยอย่างยิ่งกับการใช้อำนาจ เขาเป็นนายร้อยชาวโรมัน และเขากล่าวว่าตนเองเป็น “ผู้อยู่ใต้อำนาจ” และยังมีทหารที่อยู่ใต้อำนาจของเขาด้วย ดังนั้น ชีวิตประจำวันของเขาจึงประกอบด้วยการปฏิบัติตามคำสั่งและการออกคำสั่งที่ต้องได้รับการเชื่อฟัง

เมื่อใช้อำนาจอย่างเหมาะสม อำนาจก็เป็นของประทานที่ช่วยจัดระเบียบสังคม ชีวิตครอบครัว ชีวิตของพระศาสนจักร และแม้แต่ชีวิตส่วนตัวของเรา แน่นอนว่า เมื่อใช้อำนาจอย่างไม่เหมาะสม ในลักษณะที่กดขี่และใช้อำนาจโดยมิชอบ ก็ย่อมก่อความเสียหายอย่างมาก แต่การใช้อำนาจในตัวมันเองเป็นการกระทำที่มีศักยภาพจะก่อให้เกิดความดีได้มากมาย

พระเยซูเจ้าเองทรงประทับพระทัยนายร้อยชาวโรมันอย่างยิ่งในพระวรสารตอนที่ยกมาข้างต้น พระเยซูเจ้าตรัสถึงเขาว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่เคยพบผู้ใดในอิสราเอลที่มีความเชื่อเช่นนี้เลย” ลองนึกดูว่าจะเป็นอย่างไรหากพระบุตรของพระเจ้าตรัสเช่นนี้ถึงท่าน! เหตุผลส่วนหนึ่งที่พระเยซูเจ้าทรงประทับพระทัยคือ นายร้อยยอมรับว่าตนไม่สมควรที่จะให้พระเยซูเจ้าเสด็จมาที่บ้านของตน นี่คือความถ่อมตน เพราะนายร้อยตระหนักอย่างชัดเจนว่าตนไม่สมควร แต่พระเยซูเจ้ายังทรงประทับพระทัยด้วย เพราะชายผู้นี้แสดงความเชื่ออย่างชัดเจนและมั่นคงในพระอำนาจของพระเยซูเจ้าที่จะทรงรักษาผู้รับใช้ของเขาจากระยะไกล เขาไม่ลังเลที่จะประกาศความเชื่อในพระอำนาจนี้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

ในชีวิตของเราเอง เรามักขาดความเชื่อเช่นนี้ เมื่อเราเผชิญความยากลำบาก เช่น ความเจ็บป่วยที่ผู้รับใช้ของนายร้อยผู้นี้กำลังทนทุกข์อยู่ แทนที่จะหันไปหาพระเจ้าด้วยความวางใจอย่างเต็มเปี่ยมและไม่หวั่นไหว เรากลับหมกมุ่นอยู่กับตนเอง เราวิตกกังวล หวาดกลัว สงสัย สับสน และบางครั้งถึงกับโกรธ เมื่อมีท่าทีใดท่าทีหนึ่งเหล่านี้เกิดขึ้น นั่นไม่ใช่เพราะสถานการณ์อันยากลำบากที่เราเผชิญ แต่เป็นเพราะเราขาดความเชื่อและขาดความวางใจในพระอำนาจอันทรงสรรพานุภาพขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

ในกรณีของผู้รับใช้ของนายร้อยชาวโรมัน เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่จะให้พระเยซูเจ้าทรงรักษาร่างกายของเขาให้หาย และพระองค์ก็ทรงกระทำเช่นนั้น แต่ท่ามกลางความท้าทายมากมายนับไม่ถ้วนที่เราเผชิญในชีวิตแต่ละวัน คำตอบของพระเจ้าอาจแตกต่างกันไป สิ่งหนึ่งที่เราต้องมีอยู่เสมออย่างไม่หวั่นไหวคือ ความมั่นใจแน่วแน่ว่าพระเจ้าทรงปรารถนาจะใช้พระอำนาจเปี่ยมด้วยความรักของพระองค์ในชีวิตเรา ตามวิธีที่พระองค์ทรงเลือก หากเราวางใจในพระองค์และทูลเชิญให้พระองค์ทรงดูแลนำทางชีวิตเรา

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความสมบูรณ์แห่งพระอำนาจของพระคริสตเจ้า ท่านเชื่อหรือไม่ว่าพระองค์ทรงสามารถใช้พระอานุภาพอันสมบูรณ์ของพระองค์ในชีวิตของท่านได้? ท่านเชื่อหรือไม่ว่าพระอำนาจของพระองค์คือสิ่งที่จำเป็นในการจัดชีวิตของท่าน ครอบครัวของท่าน พระศาสนจักรของเรา และแม้แต่โลกของเราให้เป็นระเบียบ? วันนี้ จงมอบตนอยู่ใต้พระอำนาจของพระคริสตเจ้าด้วยการภาวนา และยอมให้ตนเองรู้สึกอัศจรรย์ใจเมื่อได้เห็นทุกสิ่งที่พระองค์ทรงสามารถกระทำได้

ข้าแต่พระบิดาผู้ทรงสรรพานุภาพ ข้าพเจ้าขอมอบชีวิตและทุกสถานการณ์ในชีวิตที่ต้องการพระอานุภาพและการปกครองดูแลของพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ โปรดนำความเป็นระเบียบและความกลมเกลียวมาสู่ชีวิตของข้าพเจ้าและชีวิตของผู้คนรอบข้าง ขอให้บุตรทุกคนของพระองค์เรียนรู้ที่จะมอบตนแด่พระองค์อย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้น ในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงรักพวกเขา ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

ดวงตาแห่งความเชื่อ

วันอังคารสัปดาห์ที่หนึ่ง เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า

พระองค์ทรงหันไปตรัสกับบรรดาศิษย์เป็นการส่วนพระองค์ว่า “นัยน์ตาที่มองเห็นสิ่งที่ท่านทั้งหลายเห็นย่อมเป็นสุข

เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า ประกาศกและกษัตริย์จำนวนมากปรารถนาจะเห็นสิ่งที่ท่านทั้งหลายเห็น แต่ก็ไม่ได้เห็น และปรารถนาจะได้ยินสิ่งที่ท่านทั้งหลายได้ยิน แต่ก็ไม่ได้ยิน”  ลูกา 10:23–24 

บรรดาศิษย์ได้เห็นสิ่งใดที่ทำให้ดวงตาของพวกเขา “เป็นสุข”? เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นสุขที่ได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระเยซูเจ้าทรงเป็นผู้ที่บรรดาประกาศกและกษัตริย์ในอดีตกล่าวถึงในพระสัญญา และบัดนี้พระองค์ประทับอยู่ที่นั่น มีพระกายเป็นเนื้อหนังให้บรรดาศิษย์ได้เห็น แม้เราไม่มีสิทธิพิเศษที่จะ “เห็น” องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราในแบบเดียวกับที่บรรดาศิษย์ได้เห็นเมื่อราว 2,000 ปีก่อน แต่เราก็ได้รับสิทธิพิเศษที่จะเห็นพระองค์ด้วยวิธีอื่นอีกนับไม่ถ้วนในชีวิตประจำวัน หากเพียงเรามี “ดวงตาที่มองเห็น” และหูที่รับฟัง

นับตั้งแต่พระเยซูเจ้าเสด็จมาบนแผ่นดินโลกในสภาพมนุษย์ หลายสิ่งได้เปลี่ยนแปลงไป ในที่สุด บรรดาอัครสาวกก็เปี่ยมด้วยพระจิตเจ้าและได้รับการส่งออกไปปฏิบัติพันธกิจเพื่อเปลี่ยนแปลงโลก พระศาสนจักรได้รับการสถาปนา ศีลศักดิ์สิทธิ์ได้รับการตั้งขึ้น มีการใช้อำนาจสั่งสอนของพระคริสตเจ้า และนักบุญนับไม่ถ้วนได้เป็นพยานถึงความจริงด้วยชีวิตของตน ตลอด 2,000 ปีที่ผ่านมา พระคริสตเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่โลกอย่างต่อเนื่องด้วยวิธีนับไม่ถ้วน

ทุกวันนี้ พระคริสตเจ้ายังคงประทับอยู่และยังคงยืนอยู่เบื้องหน้าเรา หากเรามีดวงตาและหูแห่งความเชื่อ เราจะไม่พลาดที่จะพบพระองค์ในแต่ละวัน เราจะเห็นและเข้าใจวิธีนับไม่ถ้วนที่พระองค์ตรัสกับเรา ทรงนำและชี้ทางให้เราในวันนี้ ก้าวแรกสู่พระพรแห่งการมองเห็นและการได้ยินนี้คือความปรารถนาของท่าน ท่านปรารถนาความจริงหรือไม่? ท่านปรารถนาที่จะเห็นพระคริสตเจ้าหรือไม่? หรือท่านพอใจอยู่กับความสับสนมากมายในชีวิตที่คอยดึงความสนใจของท่านออกจากสิ่งที่เป็นจริงที่สุดและเปลี่ยนแปลงชีวิตได้มากที่สุด?

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความปรารถนาของท่าน บรรดาประกาศกและกษัตริย์ในอดีต “ปรารถนา” ที่จะเห็นพระเมสสิยาห์ เราได้รับสิทธิพิเศษที่พระองค์ผู้ทรงพระชนม์ประทับอยู่ต่อหน้าเราในวันนี้ ตรัสกับเราและทรงเรียกเราอย่างต่อเนื่อง จงบ่มเพาะความปรารถนาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราภายในตนเอง ปล่อยให้ความปรารถนานี้กลายเป็นเปลวไฟลุกโชนที่โหยหาจะรับเอาทุกสิ่งที่เป็นความจริงและทุกสิ่งที่ดี จงปรารถนาพระเจ้า จงปรารถนาความจริงของพระองค์ จงปรารถนาให้พระหัตถ์ของพระองค์นำทางชีวิตของท่าน และยอมให้พระองค์ประทานพระพรแก่ท่านเกินกว่าที่ท่านจะหยั่งถึง

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้ว่าวันนี้พระองค์ทรงพระชนม์อยู่ กำลังตรัสกับข้าพเจ้า ทรงเรียกข้าพเจ้า และทรงเผยให้ข้าพเจ้าเห็นการประทับอยู่อันรุ่งโรจน์ของพระองค์ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าปรารถนาพระองค์ และในความปรารถนานั้น ให้ข้าพเจ้าหันมาหาพระองค์ด้วยสิ้นสุดจิตใจ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ารักพระองค์มากยิ่งขึ้น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

อัศจรรย์แห่งความอุดมล้นเหลือ!

วันพุธ สัปดาห์ที่หนึ่ง เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า

แล้วพระองค์ทรงหยิบขนมปังเจ็ดก้อนกับปลา ทรงขอบพระคุณ ทรงบิขนมปังและประทานแก่บรรดาศิษย์ บรรดาศิษย์ก็นำไปแจกจ่ายแก่ประชาชนต่อไป ทุกคนได้กินจนอิ่ม และพวกเขาเก็บเศษที่เหลือได้เต็มเจ็ดตะกร้า   มัทธิว 15:36–37

ข้อความนี้เป็นบทสรุปของอัศจรรย์การทวีขนมปังและปลาครั้งที่สองตามที่นักบุญมัทธิวเล่าไว้ ในอัศจรรย์ครั้งนี้ ขนมปังเจ็ดก้อนกับปลาไม่กี่ตัวได้รับการทวีจำนวนขึ้นเพื่อเลี้ยงผู้ชาย 4,000 คน ไม่นับผู้หญิงและเด็ก และเมื่อทุกคนกินจนอิ่มแล้ว ยังมีอาหารเหลือเต็มเจ็ดตะกร้า

ยากที่จะประเมินผลที่อัศจรรย์นี้มีต่อผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์จริง ๆ ต่ำเกินไป บางทีหลายคนอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาหารมาจากไหน พวกเขาเพียงเห็นตะกร้าถูกส่งต่อกันมา หยิบอาหารจนพออิ่ม แล้วส่งส่วนที่เหลือต่อไปให้ผู้อื่น แม้เราจะเรียนรู้บทเรียนสำคัญได้หลายประการจากอัศจรรย์นี้ แต่ขอให้เราพิจารณาบทเรียนประการหนึ่ง

จงระลึกว่าประชาชนอยู่กับพระเยซูเจ้ามาสามวันแล้วโดยไม่มีอาหาร พวกเขาพิศวงในพระองค์ขณะที่พระองค์ทรงสั่งสอนและทรงรักษาผู้เจ็บป่วยต่อหน้าพวกเขาอย่างต่อเนื่อง ที่จริง พวกเขาพิศวงถึงขนาดที่ไม่มีทีท่าว่าจะจากพระองค์ไปเลย แม้จะต้องกำลังเผชิญความหิวโหยอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม นี่เป็นภาพอันงดงามของสิ่งที่เราต้องแสวงหาให้มีในชีวิตภายในของเรา

ในชีวิต มีสิ่งใดที่ทำให้ท่าน “พิศวง”? มีสิ่งใดที่ท่านทำต่อเนื่องได้หลายชั่วโมงโดยไม่เสียสมาธิ? สำหรับบรรดาศิษย์กลุ่มแรกนี้ การได้ค้นพบองค์พระเยซูเจ้าเองทำให้พวกเขาเป็นเช่นนั้น แล้วท่านเล่า? ท่านเคยพบหรือไม่ว่า การได้ค้นพบพระเยซูเจ้าในการภาวนา ในการอ่านพระคัมภีร์ หรือผ่านการเป็นพยานของผู้อื่นนั้น ดึงดูดใจท่านอย่างยิ่งจนท่านจดจ่ออยู่กับการประทับอยู่ของพระองค์? ท่านเคยจดจ่ออยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจนแทบไม่คิดถึงสิ่งอื่นเลยหรือไม่?

ในสวรรค์ เราจะใช้เวลาตลอดนิรันดรในการนมัสการและ “พิศวง” ในพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าอย่างไม่สิ้นสุด และเราจะไม่มีวันเบื่อหน่ายกับการอยู่กับพระองค์และความยำเกรงต่อพระองค์ แต่บ่อยครั้งเหลือเกินที่บนแผ่นดินโลก เรามองไม่เห็นพระราชกิจอันอัศจรรย์ของพระเจ้าในชีวิตของเราและในชีวิตของผู้คนรอบข้าง บ่อยครั้งเหลือเกินที่เรากลับหมกมุ่นอยู่กับบาป ผลของบาป ความเจ็บปวด การเป็นเหตุให้ผู้อื่นหลงผิด ความแตกแยก ความเกลียดชัง และสิ่งต่าง ๆ ที่นำไปสู่ความสิ้นหวัง

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงบรรดาศิษย์กลุ่มแรกของพระเยซูเจ้าเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จงรำพึงถึงความพิศวงและความยำเกรงของพวกเขาขณะอยู่กับพระองค์เป็นเวลาสามวันโดยไม่มีอาหาร แรงดึงดูดจากองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรานี้ต้องยึดกุมและท่วมท้นใจท่านอย่างยิ่ง จนพระเยซูเจ้าทรงเป็นศูนย์กลางเพียงหนึ่งเดียวของชีวิตท่าน และเมื่อพระองค์ทรงเป็นเช่นนั้น สิ่งอื่นทั้งหมดก็จะเข้าที่เข้าทาง และองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะทรงจัดหาสิ่งจำเป็นอื่น ๆ อีกมากมายให้ท่าน

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์และปรารถนาจะรักพระองค์มากยิ่งขึ้น โปรดเติมเต็มข้าพเจ้าด้วยความอัศจรรย์ใจและความยำเกรงต่อพระองค์ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าปรารถนาพระองค์เหนือสิ่งทั้งปวงและในทุกสิ่ง ขอให้ความรักที่ข้าพเจ้ามีต่อพระองค์ทวีความแรงกล้าจนข้าพเจ้าวางใจในพระองค์อยู่เสมอ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นที่รัก โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าให้พระองค์เป็นศูนย์กลางของชีวิตทั้งหมดของข้าพเจ้า ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

คริสตชนแท้

วันพฤหัสบดี สัปดาห์ที่หนึ่ง เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า

“ไม่ใช่ทุกคนที่กล่าวแก่เราว่า ‘พระเจ้าข้า พระเจ้าข้า’ จะได้เข้าสู่พระอาณาจักรสวรรค์ แต่ผู้ที่ทำตามพระประสงค์ของพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์เท่านั้นจึงจะเข้าได้”  มัทธิว 7:21

เป็นเรื่องน่าสะพรึงกลัวเมื่อคิดถึงผู้ที่พระเยซูเจ้ากำลังตรัสถึง ลองนึกภาพว่าเมื่อท่านจากชีวิตในโลกนี้ไป ท่านมาถึงเบื้องหน้าพระบัลลังก์ของพระเจ้าและร้องทูลพระองค์ว่า “พระเจ้าข้า พระเจ้าข้า!” ท่านคาดหวังว่าพระองค์จะทรงแย้มพระโอษฐ์และต้อนรับท่าน แต่กลับต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าตลอดชีวิต ท่านได้ดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟังพระประสงค์ของพระเจ้าอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้น ท่านก็ตระหนักว่าท่านได้ทำตัวราวกับเป็นคริสตชน แต่ทั้งหมดเป็นเพียงการเสแสร้ง และบัดนี้ ในวันพิพากษา ความจริงก็ปรากฏให้ท่านและทุกคนได้เห็น ช่างเป็นภาพเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

เรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับใคร? แน่นอนว่า มีเพียงองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเท่านั้นที่ทรงทราบ พระองค์ทรงเป็นผู้พิพากษาผู้เที่ยงธรรมแต่เพียงผู้เดียว พระองค์เท่านั้นที่ทรงรู้จักจิตใจของแต่ละคน และการพิพากษาก็เป็นของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว แต่การที่พระเยซูเจ้าตรัสกับเราว่า “ไม่ใช่ทุกคน” ที่คาดหวังว่าจะได้เข้าสวรรค์จะได้เข้าไปนั้น ควรทำให้เราหันมาใส่ใจ

ตามอุดมคติแล้ว ชีวิตของเรามีความรักอันลึกซึ้งและบริสุทธิ์ต่อพระเจ้าเป็นเครื่องนำทาง และมีเพียงความรักนี้เท่านั้นที่นำทางชีวิตของเรา แต่เมื่อความรักอันบริสุทธิ์ต่อพระเจ้ายังไม่ปรากฏอย่างชัดเจน สิ่งที่ดีรองลงมาอาจเป็นความเกรงกลัวอันศักดิ์สิทธิ์ พระวาจาที่พระเยซูเจ้าตรัสควรปลุก “ความเกรงกลัวอันศักดิ์สิทธิ์” นี้ขึ้นในตัวเราแต่ละคน

เมื่อกล่าวว่า “ศักดิ์สิทธิ์” เราหมายความว่ามีความเกรงกลัวบางอย่างที่สามารถผลักดันให้เราเปลี่ยนแปลงชีวิตอย่างแท้จริงได้ เราอาจหลอกผู้อื่น และอาจถึงกับหลอกตนเองได้ แต่เราไม่อาจหลอกพระเจ้าได้ พระเจ้าทรงเห็นและทรงรู้ทุกสิ่ง และพระองค์ทรงทราบคำตอบของคำถามเพียงข้อเดียวที่สำคัญในวันพิพากษา นั่นคือ “ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระบิดาในสวรรค์หรือไม่?”

แนวปฏิบัติอย่างหนึ่งที่ใช้กันทั่วไป ซึ่งนักบุญอิกญาซีโอ แห่งโลโยลาแนะนำครั้งแล้วครั้งเล่า คือการพิจารณาการตัดสินใจและการกระทำทั้งหมดของเราในปัจจุบันจากมุมมองของวันพิพากษา เมื่อถึงเวลานั้น ข้าพเจ้าจะปรารถนาให้ตนเองได้ทำสิ่งใดไว้? คำตอบของคำถามนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อวิธีที่เราดำเนินชีวิตในวันนี้

วันนี้ จงไตร่ตรองคำถามสำคัญนี้ในชีวิตของท่านเองว่า “ข้าพเจ้ากำลังปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระบิดาในสวรรค์หรือไม่?” เมื่อข้าพเจ้ายืนอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์พิพากษาของพระคริสตเจ้า ข้าพเจ้าจะปรารถนาให้ตนเองได้ทำสิ่งใดไว้ที่นี่และในเวลานี้? ไม่ว่าสิ่งใดจะผุดขึ้นในใจ จงใช้เวลาใคร่ครวญสิ่งนั้น และพยายามทำให้ความตั้งใจของท่านที่จะปฏิบัติตามสิ่งที่พระเจ้าทรงเผยให้ท่านรู้นั้นหนักแน่นยิ่งขึ้น อย่าลังเล อย่ารอช้า จงเตรียมตัวตั้งแต่บัดนี้ เพื่อวันพิพากษาจะได้เป็นวันแห่งความชื่นชมยินดีและสิริรุ่งโรจน์อันล้นพ้นด้วย!

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอด ข้าพเจ้าภาวนาขอความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในชีวิตของตน โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ามองเห็นชีวิตและการกระทำทั้งหมดของตนในแสงสว่างแห่งพระประสงค์และความจริงของพระองค์ ข้าแต่พระบิดาผู้ทรงรักข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปรารถนาจะดำเนินชีวิตให้สอดคล้องอย่างเต็มที่กับพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระองค์ โปรดประทานพระหรรษทานที่ข้าพเจ้าต้องการเพื่อแก้ไขปรับปรุงชีวิต เพื่อให้วันพิพากษาเป็นวันแห่งความรุ่งโรจน์สูงสุด ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

พระเมสสิยาห์แท้

วันศุกร์ สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า

แล้วตาของเขาทั้งสองก็เปิดออก พระเยซูเจ้าทรงกำชับเขาอย่างเข้มงวดว่า “จงระวัง อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้” แต่เขาทั้งสองออกไปและเล่าเรื่องของพระองค์ไปทั่วแผ่นดินนั้น มัทธิว 9:30–31

พระเยซูเจ้าทรงเป็นใคร? ทุกวันนี้ คำถามนี้ตอบได้ง่ายกว่าในสมัยที่พระเยซูเจ้าทรงดำเนินชีวิตอยู่บนโลกมาก วันนี้ เราได้รับพระพรจากบรรดานักบุญนับไม่ถ้วนที่ล่วงหน้าเราไปแล้ว ผู้ได้สอนเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับองค์พระเยซูเจ้าด้วยจิตตารมณ์แห่งการอธิษฐานภาวนาและด้วยสติปัญญา เรารู้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้า พระบุคคลที่สองแห่งพระตรีเอกภาพ พระผู้ไถ่ของโลก พระเมสสิยาห์ตามพระสัญญา ลูกแกะที่ถวายเป็นเครื่องบูชา และทรงเป็นยิ่งกว่านั้นอีกมาก

พระวรสารข้างต้นมาจากตอนจบของอัศจรรย์ที่พระเยซูเจ้าทรงรักษาชายตาบอดสองคน ชายทั้งสองรู้สึกท่วมท้นกับการที่ตนหายเป็นปกติ และความรู้สึกนั้นก็ครอบงำพวกเขา พระเยซูเจ้าทรงกำชับพวกเขาว่า “จงระวัง อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้” ซึ่งหมายถึงการรักษาอย่างอัศจรรย์ครั้งนี้ แต่พวกเขาไม่อาจเก็บความตื่นเต้นไว้ได้ ไม่ใช่ว่าพวกเขาตั้งใจไม่เชื่อฟังพระเยซูเจ้า แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะแสดงความกตัญญูจากใจจริงได้อย่างไร นอกจากบอกเล่าสิ่งที่พระเยซูเจ้าได้ทรงกระทำให้ผู้อื่นฟัง

เหตุผลประการหนึ่งที่พระเยซูเจ้าทรงบอกพวกเขาไม่ให้เล่าเรื่องของพระองค์แก่ผู้อื่น ก็เพราะพระเยซูเจ้าทรงทราบว่าพวกเขายังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าพระองค์ทรงเป็นใคร พระองค์ทรงทราบว่าคำพยานของพวกเขาเกี่ยวกับพระองค์จะไม่สามารถนำเสนอพระองค์ได้อย่างตรงกับความจริงที่สุด พระองค์ทรงเป็นลูกแกะของพระเจ้า พระผู้ไถ่ พระเมสสิยาห์ ลูกแกะที่ถวายเป็นเครื่องบูชา พระองค์คือผู้เสด็จมาในโลกนี้เพื่อไถ่กู้เราด้วยการหลั่งพระโลหิตของพระองค์ อย่างไรก็ตาม ผู้คนจำนวนมากต้องการเพียง “พระเมสสิยาห์” แบบชาตินิยม หรือผู้ทำอัศจรรย์เท่านั้น พวกเขาต้องการผู้ที่จะช่วยพวกเขาให้พ้นจากการกดขี่ทางการเมือง และทำให้พวกเขาเป็นชนชาติที่ยิ่งใหญ่ในโลกนี้ แต่นี่ไม่ใช่พันธกิจของพระเยซูเจ้า

บ่อยครั้งเราเองก็อาจตกหลุมพรางของความเข้าใจผิดว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นผู้ใด และทรงปรารถนาจะเป็นผู้ใดในชีวิตของเรา เราอาจต้องการ “พระเจ้า” ที่จะช่วยเราให้รอดพ้นเพียงจากการต่อสู้ดิ้นรนในแต่ละวัน ความอยุติธรรม และความยากลำบากในโลกนี้ เราอาจต้องการ “พระเจ้า” ที่ทรงทำตามใจเรา แทนที่เราจะทำตามพระประสงค์ของพระองค์ เราต้องการ “พระเจ้า” ที่จะทรงรักษาเราให้หายและปลดปล่อยเราจากภาระทุกอย่างในโลกนี้ แต่ตลอดพระชนมชีพ พระเยซูเจ้าทรงสอนไว้อย่างชัดเจนว่าพระองค์จะทรงรับทรมานและสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงสอนว่าเราต้องแบกไม้กางเขนของตนและติดตามพระองค์ และทรงสอนว่าเราต้องตาย ยอมรับความทุกข์ แสดงความเมตตา หันแก้มอีกข้างให้ และพบสิริรุ่งโรจน์ของเราในสิ่งที่โลกไม่มีวันเข้าใจ

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าพระเยซูเจ้าจะทรงเตือนท่านหรือไม่ว่าอย่าป่าวประกาศดังเกินไปถึงภาพที่ท่านมีว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ใด ท่านกำลังต่อสู้กับแนวโน้มที่จะนำเสนอ “พระเจ้า” ที่แท้จริงแล้วมิใช่พระเจ้าหรือไม่ หรือท่านได้รู้จักองค์พระคริสตเจ้าของเราอย่างลึกซึ้งถึงขั้นที่สามารถเป็นพยานถึงพระองค์ผู้สิ้นพระชนม์ได้แล้ว ท่านโอ้อวดแต่เพียงเรื่องไม้กางเขนเท่านั้นหรือไม่ ท่านประกาศพระคริสตเจ้าผู้ทรงถูกตรึงกางเขน และเทศน์สอนแต่เพียงปรีชาญาณอันลึกซึ้งที่สุดแห่งความถ่อมตน ความเมตตา และการเสียสละหรือไม่ จงอุทิศตนอีกครั้งเพื่อประกาศพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริง โดยละทิ้งภาพที่สับสนทุกประการเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงช่วยเราให้รอดพ้น

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าแท้ของข้าพเจ้า ผู้ทรงช่วยให้รอด ข้าพเจ้าขอมอบตนแด่พระองค์ และภาวนาขอให้ข้าพเจ้าได้รู้จักและรักพระองค์ตามที่พระองค์ทรงเป็น โปรดประทานดวงตาที่ข้าพเจ้าต้องการเพื่อมองเห็นพระองค์ ตลอดจนความคิดและจิตใจที่ข้าพเจ้าต้องการเพื่อรู้จักและรักพระองค์ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า โปรดขจัดภาพความเข้าใจผิดใด ๆ เกี่ยวกับพระองค์ออกจากข้าพเจ้า และโปรดแทนที่ด้วยความรู้จักพระองค์อย่างแท้จริงภายในข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้าได้รู้จักพระองค์ ข้าพเจ้าขอถวายตนแด่พระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงใช้ข้าพเจ้าประกาศความยิ่งใหญ่ของพระองค์แก่ทุกคน ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

ปฏิบัติพันธกิจที่ได้รับจากพระคริสตเจ้า

วันเสาร์ สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า

“ข้าวที่จะเก็บเกี่ยวมีมาก แต่คนงานมีน้อย ดังนั้น จงวอนขอเจ้าของนาให้ส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวข้าวของเขา” มัทธิว 9:37–38

พระเจ้าทรงประสงค์สิ่งใดจากท่าน พันธกิจของท่านคืออะไร คริสตชนผู้ร้อนรนบางคนอาจใฝ่ฝันที่จะเป็นผู้ประกาศข่าวดีที่มีชื่อเสียง บางคนอาจใฝ่ฝันที่จะทำกิจเมตตาอย่างกล้าหาญจนทุกคนยกย่อง และบางคนอาจปรารถนาจะดำเนินชีวิตแห่งความเชื่ออย่างเงียบสงบและซ่อนเร้น อยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวและมิตรสหาย แต่พระเจ้าทรงประสงค์สิ่งใดจากตัวท่านเอง

ในข้อความข้างต้น พระเยซูเจ้าทรงกำชับบรรดาศิษย์ให้อธิษฐานภาวนาขอ “คนงานมาเก็บเกี่ยวข้าวของเขา” ท่านมั่นใจได้ว่าท่านเป็นหนึ่งใน “คนงาน” ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราตรัสถึง เป็นเรื่องง่ายที่จะคิดว่าพันธกิจนี้เป็นของคนอื่น เช่น บรรดาพระสงฆ์ นักบวช และฆราวาสผู้ประกาศข่าวดีเต็มเวลา หลายคนอาจสรุปได้ง่าย ๆ ว่าตนไม่มีอะไรมากนักที่จะมอบให้ แต่ความคิดเช่นนี้ห่างไกลจากความจริงอย่างสิ้นเชิง

พระเจ้าทรงประสงค์จะใช้ท่านในหนทางที่รุ่งโรจน์เป็นพิเศษ  ใช่แล้ว “รุ่งโรจน์เป็นพิเศษ!” แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าท่านจะเป็นผู้ประกาศข่าวดีทาง YouTube ที่โด่งดังที่สุดคนต่อไป หรือเป็นที่สนใจของสาธารณชนเช่นเดียวกับนักบุญคุณแม่เทเรซา แต่งานที่พระเจ้าทรงประสงค์ให้ท่านทำนั้นเป็นจริงและสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่างานของนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดคนใด ไม่ว่าจะในอดีตหรือที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน

เราค้นพบความศักดิ์สิทธิ์ของชีวิตในการภาวนา แต่ก็ในการลงมือปฏิบัติด้วย เมื่อท่านภาวนาทุกวันและใกล้ชิดพระคริสตเจ้ามากขึ้น พระองค์จะทรงกำชับท่านให้ “รักษาคนเจ็บป่วยให้หาย ให้คนตายกลับคืนชีพ รักษาคนโรคเรื้อนให้สะอาด ขับไล่ปีศาจ” (มัทธิว 10:8) ดังที่พระวรสารวันนี้กล่าวต่อไป แต่พระองค์จะทรงเรียกท่านให้ทำสิ่งนี้ในแบบเฉพาะของท่านภายในกระแสเรียกของท่านเอง ท่านต้องไม่ละเลยหน้าที่ประจำวัน แล้วในบรรดาผู้คนที่ท่านพบเจอในแต่ละวัน ใครคือคนเจ็บป่วย คนตาย คนโรคเรื้อน และคนที่ถูกปีศาจสิง? เป็นไปได้มากว่าคนเหล่านี้อยู่รอบตัวท่านในลักษณะใดลักษณะหนึ่ง ลองนึกถึงผู้ที่เป็น “คนโรคเรื้อน” เป็นตัวอย่าง คนเหล่านี้คือผู้ที่สังคม “ไม่ยอมรับ” โลกของเราอาจโหดร้ายและไร้ความปรานี และบางคนอาจรู้สึกว่าตนเองหลงทางและโดดเดี่ยว ท่านรู้จักใครบ้างที่อาจอยู่ในกลุ่มนี้? ใครบ้างที่ต้องการกำลังใจ ความเข้าใจ และความเห็นอกเห็นใจสักเล็กน้อย? พระเจ้าประทานหน้าที่ประจำวันแก่ท่านซึ่งพระองค์มิได้ประทานให้ผู้อื่น และด้วยเหตุนี้ จึงมีบางคนที่ต้องการความรักจากท่าน จงมองหาพวกเขา เข้าไปหาพวกเขา แบ่งปันพระคริสตเจ้าให้พวกเขารู้จัก และอยู่เคียงข้างพวกเขา

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงกระแสเรียกอันรุ่งโรจน์เป็นพิเศษที่ท่านได้รับ ให้เป็นพระคริสต์สำหรับผู้อื่น จงน้อมรับหน้าที่แห่งความรักนี้ จงมองตนเองว่าเป็นผู้ได้รับเรียกให้เป็นคนงานของพระคริสตเจ้า และอุทิศตนเพื่อทำพันธกิจนี้ให้สำเร็จอย่างครบถ้วนและรุ่งโรจน์ ไม่ว่าจะต้องดำเนินพันธกิจนี้ในชีวิตของท่านอย่างไรก็ตาม

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอมอบตนเพื่อพันธกิจของพระองค์ ข้าพเจ้าเลือกพระองค์และพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์สำหรับชีวิตของข้าพเจ้า ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นที่รัก โปรดส่งข้าพเจ้าไปหาผู้ที่ต้องการความรักและพระเมตตาของพระองค์มากที่สุด โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รู้ว่าจะนำความรักและพระเมตตานั้นไปสู่ผู้ที่พระองค์ทรงมอบไว้ในความดูแลของข้าพเจ้าได้อย่างไร เพื่อพวกเขาจะได้สัมผัสพระหรรษทานอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ที่นำความรอดพ้นมาให้ในชีวิตของพวกเขา ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

สารบัญ

หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble