పవిత్రులుగా మారాలని మీరు సమూలమైన నిర్ణయం తీసుకుంటే, మీ జీవితం ఎంతో సులభమవుతుందని అనిపించవచ్చు. కొన్ని విధాలుగా అది నిజమే. అయితే, పవిత్రత ఉన్నచోట బాధ ఉండదని కాదు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, పవిత్రతకు మిమ్మల్ని మీరు అంకితం చేసుకోవడం వల్ల మీ జీవితం బాధల నుండి విముక్తమవుతుందని కాదు. కానీ మీ బాధ రూపాంతరం చెందుతుందని మాత్రం దాని అర్థం.
యేసు జీవితాన్నే ఆలోచించండి. ఆయన పరిపూర్ణుడు. అయినప్పటికీ, ఆయన అత్యంత తీవ్రమైన బాధలను కూడా అనుభవించారు. బాధ దేవుని అనాదరణకు సూచన కాదు; పాపపతనానికి లోనైన లోకంలో క్రైస్తవ జీవితాన్ని సంపూర్ణ నిబద్ధతతో జీవించడంలో అది ఒక సాధారణ భాగం. అందువల్ల, బాధ దేవుని కుమారుణ్ణి కూడా ఎంతో తీవ్రంగా తాకింది.
దీనిని మనం ఒక దృక్కోణం నుండి ఇలా చూడవచ్చు: పవిత్రతకు దారితీసే “మార్గం” ఈ మూడు సద్గుణాలతో నిర్మితమవుతుంది. అయితే, మీరు ప్రతిరోజూ అనుభవించే బాధలను సహిస్తూ, స్వీకరిస్తూ, సిలువ యొక్క రూపాంతర శక్తితో వాటిని ఏకం చేస్తున్నప్పుడు, ఆ బాధలలో ఈ సద్గుణాలు వ్యక్తమైనప్పుడే “పవిత్రత”ను సంపూర్ణంగా చేరుకుంటారు. మీ దైనందిన సిలువల సందర్భంలో ఈ మూడు సద్గుణాలను స్వీకరించడం వల్ల కలిగే ఫలితాన్ని “త్యాగపూరిత జీవనం” లేదా “విమోచనాత్మక బాధ” అని పిలవవచ్చు. వినయం, నమ్మకం, కరుణలను ఆచరిస్తూ జీవించే వ్యక్తి, తన బాధ విమోచనాత్మకంగా మారి పవిత్ర శక్తితో నిండేలా దానిని ఎలా ఎదుర్కొంటారో ఈ అధ్యాయం పరిశీలిస్తుంది. ఇవి లోతైన భావనలైనప్పటికీ, ఇవి వాస్తవమైనవి. జీవితంలోని సాధారణ బాధలు ఎదురైనప్పుడు వీటిని ఆచరణలో పెట్టడానికి, వీటిని అర్థం చేసుకోవడం ఎంతో అవసరం.
ప్రేమగల దేవుడు మనం బాధపడటానికి ఎందుకు అనుమతిస్తారు?
ఎంతో ప్రాథమికమైనదైనా ముఖ్యమైన ఒక ప్రశ్నతో ప్రారంభిద్దాం: మనం ఎందుకు బాధపడతాం? సంపూర్ణ ప్రేమగల, సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు మన జీవితాలలో బాధను ఎలా అనుమతించగలరు? నిర్దోషులు బాధపడటానికి దేవుడు ఎలా అనుమతించగలరు? ఇవి ముఖ్యమైన ప్రశ్నలు, ఎందుకంటే మొదట్లో పరస్పర విరుద్ధంగా కనిపించే విషయాన్ని ఇవి మన ముందుంచుతాయి. వాదన ఇలా సాగుతుంది: దేవుడు సర్వశక్తిమంతుడైతే, ఆయన ఏదైనా చేయగలరు. అలాగే ఆయన సంపూర్ణ ప్రేమగలవారైతే, మనకు అత్యుత్తమమైనదే కోరుకుంటారు. బాధ మనకు సంతోషకరమైన అనుభవం కాదు. కాబట్టి, దేవుడు తమ పరిపూర్ణమైన శక్తి కారణంగా మన జీవితాల నుండి బాధను తొలగించాలి
ఈ ప్రాథమిక తర్కం సరైనదైతే, మనకొక సమస్య ఎదురవుతుంది. లోకంలో బాధ ఉందని, కొన్ని సందర్భాలలో నిర్దోషులు కూడా ఎంతో తీవ్రంగా బాధపడతారని మనకు తెలుసు. మరి మనం ఏ నిర్ణయానికి రావాలి? దేవుడు సంపూర్ణ ప్రేమగలవారు కాదని, లేదా సర్వశక్తిమంతుడు కాదని, లేదా రెండూ కాదని దీని అర్థమా? ఎంతమాత్రమూ కాదు! బాధకు దేవుని “సమాధానం” దానిని అతి సరళమైన పద్ధతిలో తొలగించడం కాదు; బదులుగా, ఆయన అంతకన్నా ఎంతో గొప్ప పని చేశారు. ఆయన బాధను రూపాంతరం చెందించి, అది ఒక బలిగా మారగలిగేలా చేశారు; అలా దానిని రూపాంతరం చెందించడం ద్వారా “తొలగించారు.” అందువల్ల, ఇప్పుడు మనం అనుభవించే ప్రతి రకమైన బాధకూ అనుగ్రహ సాధనంగా మారే అవకాశం ఉంది. ఇది మహిమాన్వితమైన విషయం! ఇంత అద్భుతమైన, మన అవగాహనకు అందనంత గొప్ప కార్యాన్ని దేవుడు మాత్రమే చేయగలరు!
దేవుడు మనలను సృష్టించినప్పుడు, స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో సృష్టించారు. మన స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో మనం ప్రేమను ఎంచుకోవచ్చు లేదా పాపాన్ని ఎంచుకోవచ్చు. స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఉన్నది అందుకే. మనం ప్రేమించవచ్చు లేదా ద్వేషించవచ్చు, కరుణగలవారిగా లేదా కఠినులుగా మారవచ్చు, సద్గుణవంతులుగా లేదా పాపులుగా ఉండవచ్చు.
దేవుడు బాధను అతి సరళమైన పద్ధతిలో తొలగించాలంటే, మన స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని కూడా తొలగించవలసి వస్తుందని అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం. ఎందుకు? ఎందుకంటే, మనం పాపాన్ని ఎంచుకున్నప్పుడు, చివరికి ఈ లోకంలోని బాధకు మూలం మన స్వేచ్ఛా సంకల్పమే అవుతుంది. అయితే, మనం ప్రేమను ఎంచుకున్నప్పుడు, అదే మన జీవితానికి ఎంతో పరిపూర్ణతను చేకూర్చే సాధనంగా కూడా ఉంటుంది. కాబట్టి, దేవుడు మన స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని తొలగిస్తే, ఆయననూ ఇతరులనూ స్వేచ్ఛగా ప్రేమించే మన సామర్థ్యాన్ని కూడా తొలగించినట్లే అవుతుంది.
కానీ ఈ ప్రశ్నను మరో విధంగా అడుగుదాం: దేవుడు బాధను తొలగించి, మన స్వేచ్ఛాసంకల్పాన్ని మనకు మిగిల్చగలరా? దేవుడు చేయలేని ఒక పని ఏమిటంటే, తనకు తానే విరుద్ధంగా ప్రవర్తించడం, తన సొంత నియమాలను ఉల్లంఘించడం. తాను సృష్టించిన, నైతికతకు సంబంధించని కొన్ని నియమాలను ఆయన “ఉల్లంఘించగలిగినా” (ఉదాహరణకు, ప్రకృతి నియమాలను నిలిపివేసి భౌతిక అద్భుతం చేసినప్పుడు), మనం కోరుకున్నామనే కారణంతోనే ఆయన సాధారణంగా అలా చేయరు. ఒక పోలిక చెప్పాలంటే, మీరు మీ చేతిని మంటలో పెడితే అది కాలిపోవడాన్ని సర్వశక్తిమంతుడు, సంపూర్ణ ప్రేమామయుడు అయిన దేవుడు కోరుకోకూడదని చెప్పడం వంటిది ఇది. కాబట్టి, మీరు రక్షణ కోసం దేవునికి ప్రార్థించి, ఆ తర్వాత మీ చేతిని మంటలో పెట్టగలగాలి; అప్పుడు దేవుడు మీకు నొప్పి కలగకుండా కాపాడాలి. కానీ అది మూర్ఖత్వం! దేవుడు అలా చేయగలిగినా, మనం అలా చేయమని ప్రార్థించామనే కారణంతోనే ఆయన అలా చేయరు. మీ చేతిని మంటలో పెట్టడానికి పర్యవసానాలు ఉంటాయి; దేవుడు దానిని మార్చరు. పాపం, నైతిక నియమం విషయంలోనూ ఇలాగే ఉంటుంది. పాపానికి పర్యవసానాలు ఉంటాయి; దేవుడు దానిని మార్చరు. అయితే, ఆ పర్యవసానాలను రూపాంతరం చేయడానికి ఆయన సిద్ధంగా ఉన్నారు! బాధను ప్రేమతో కూడిన త్యాగంగా మార్చాలని మనం ఎంచుకున్నప్పుడు అది రూపాంతరం చెందుతుంది; అప్పుడు జరిగేది ఇదే.
బలి ద్వారా రూపాంతరం చెందిన బాధ – విమోచనాత్మక బాధ
“కాబట్టి, సహోదరులారా, దేవుని కరుణను బట్టి మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను: మీ శరీరాలను దేవునికి పవిత్రమైనదీ ప్రీతికరమైనదీ అయిన సజీవ బలిగా సమర్పించండి; ఇదే మీ ఆధ్యాత్మిక ఆరాధన.” రోమీయులకు 12:1
మీరు త్యాగం అనే భావనను ఎంత సులువుగా అంగీకరించగలుగుతారు? చాలామందిలో ఈ మాట ఆందోళనను, ప్రశంసాభావాన్ని రెండింటినీ రేకెత్తిస్తుంది. ఇతరుల మేలు కోసం తమను తాము అర్పించుకోవడానికి ఎంతగానో శ్రమిస్తూ, త్యాగభావంతో ప్రవర్తించే వారిని చూసినప్పుడు మనం సులువుగా ప్రేరణ పొందుతాం. అయితే, మరొకరి కోసం త్యాగం చేయవలసిన పరిస్థితి మనకే ఎదురైనప్పుడు, ముఖ్యంగా అందులో మనం ఏదో ఒక విధంగా బాధను అనుభవించవలసి వచ్చినప్పుడు, ఆ నిర్ణయం తీసుకోవడంలో తరచూ సంకోచం, కలత కలుగుతాయి. త్యాగం ఉదాత్తమైనది; దానికి ఎంతో విలువ ఉందని మనం సులువుగానే అర్థం చేసుకుంటాం. అయితే, త్యాగంలో స్వయంగా పాలుపంచుకోవడం కంటే, దానిని దూరం నుంచి మెచ్చుకోవడం ఎంతో సులువు. చాలా తరచుగా, అందులోని బాధ మాత్రమే మనకు కనిపిస్తుంది.
ఉదాహరణకు, ఉగ్రవాదుల గుంపు డబ్బు కోసమో మరేదైనా ఉద్దేశంతోనో మిమ్మల్ని, మరికొందరిని బందీలుగా పట్టుకుందని అనుకుందాం. అధికారులతో జరిపే “చర్చలలో” భాగంగా, తమ ఉద్దేశం విషయంలో తాము ఎంత పట్టుదలగా ఉన్నారో చూపించడానికి ఒకరిని చంపాలని వారు నిర్ణయించుకుంటారు. మీ బృందం వైపు చూసి, ఇతరులకు ఆ గతి పట్టకుండా ఉండేందుకు ఎవరైనా స్వచ్ఛందంగా ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా అని అడుగుతారు. మీరు ముందుకు వస్తారా? నిజమే, దూరం నుంచి చూసేవారికి, అలా ముందుకు వచ్చే వ్యక్తి ఒక వేదసాక్షిగా ఎంతో గొప్ప ప్రశంసను పొందుతారు. కానీ అలాంటి త్యాగం చేయవలసిన పరిస్థితి మీకే ఎదురైనప్పుడు, దూరం నుంచి దానిని మెచ్చుకున్నంత సులువుగా దానిని చేయలేరు. మీ వంతుగా తీవ్రమైన బాధను అనుభవించవలసి వచ్చినప్పుడు, ప్రేమతో మిమ్మల్ని మీరు త్యాగం చేసుకోవాలనే నిర్ణయం తీసుకోవడం అంత సులువు కాదు.
దీనితో సంబంధమున్న మరో ప్రశ్న తలెత్తుతుంది: బాధను అనుభవించడం అనే విషయాన్ని మీరు ఎంత సులువుగా స్వీకరించగలరు? చాలామంది వెంటనే ఈ ప్రశ్నకు ప్రతికూలంగా స్పందిస్తారు. ఎవరైనా బాధపడాలని ఎందుకు కోరుకుంటారు? బాధ, త్యాగం ఒకదానికొకటి భిన్నమైనవే అయినా, వాటి మధ్య సంబంధం ఉంది. బాధ త్యాగంగా మారితే తప్ప దానికి విలువ ఉండదు. దీనికి ఉదాహరణగా, కొందరిని బందీలుగా ఉంచిన పరిస్థితి గురించి ఇంతకుముందు చెప్పిన ఉదాహరణను మళ్లీ పరిశీలించండి. ఉగ్రవాదులలో ఒకరిపై అధికారులు కాల్పులు జరిపారని ఊహించండి. అది అతనికి ఎంతో బాధను కలిగిస్తుంది; కానీ ఆ బాధకు విలువ ఉండదు. అయితే, ఒక వేదసాక్షి మరణానికి ఎంతో విలువ ఉంటుంది. ఎందుకు? ఎందుకంటే, కాల్పులకు గురైన ఉగ్రవాది విషయంలో, అతను అనుభవించే బాధ అతని చర్యలకు న్యాయమైన పర్యవసానం. కానీ వేదసాక్షి విషయంలో, ఆ బాధ ఒక త్యాగంగా అనుభవించబడుతుంది. కాబట్టి, స్వేచ్ఛగా త్యాగంగా స్వీకరించిన బాధ మాత్రమే రూపాంతరం చెంది, గొప్ప విలువను పొందుతుంది.
వేదసాక్షుల త్యాగాలకైనా, మన దైనందిన జీవితంలో మనం చేసే త్యాగాలన్నిటికైనా విలువ ఉండటానికి ఏకైక కారణం, అవి క్రీస్తు సిలువపై అర్పించిన ఏకైక, పరిపూర్ణ బలియాగంలో పాలుపంచుకోగలగడమే. ఈ లోకం ఎరిగిన త్యాగాలన్నిటిలో ఆయన త్యాగమే అత్యంత గొప్పది. పాపుల కోసం ఇష్టపూర్వకంగా బాధను అనుభవించిన నిర్దోషియైన గొర్రెపిల్ల ఆయనే. వేదసాక్షులందరిలో మహోన్నత వేదసాక్షి ఆయనే. ఆయన ఎంతో బాధను అనుభవించారు; అయినా తన బాధను త్యాగంగా స్వీకరించడంలో వెనుకాడలేదు. ఆయన స్వేచ్ఛతో స్వీకరించిన ప్రేమ త్యాగం ఫలితంగా లోకానికి రక్షణ లభించింది. ఆ విధంగా, ఆయన త్యాగం అత్యంత సమృద్ధిగా మంచి ఫలాలను ఇచ్చింది.
క్రీస్తు బాధలలోని “లోటులు”
మనం క్రీస్తు మహిమగల జీవంలో పాలుపంచుకోవాలనుకుంటే, మన బాధలు కూడా ఆయన బలియాగంలో పాలుపంచుకునేలా అనుమతించాలి. కొలొస్సీయులకు రాసిన లేఖలో పునీత పౌలు ఇలా రాశారు: “ఇప్పుడు మీ కోసం నేను అనుభవిస్తున్న బాధలలో ఆనందిస్తున్నాను. క్రీస్తు శరీరమైన సభ కోసం, ఆయన శ్రమలలో లోటుగా ఉన్నదానిని నా శరీరంలో పూరిస్తున్నాను…” (కొలొస్సీయులకు 1:24). ఇది ఎంతో లోతైన, మర్మభరితమైన వాక్యం. క్రీస్తు శ్రమలలో ఏదైనా లోటుగా ఎలా ఉండగలదు? అయితే, క్రీస్తు “బలియాగంలో” ఏదైనా లోటు ఉందని పునీత పౌలు చెప్పలేదని గమనించడం ముఖ్యం. ఆయన చెప్పిన లోటు క్రీస్తు “శ్రమలకు” (ఆయన బాధలకు) మాత్రమే సంబంధించినది. క్రీస్తు “బాధలు” బాధలే. బాధ అనేది ఇప్పుడు విమోచించబడి, సిలువ యొక్క రక్షణశక్తిని అందించగల సామర్థ్యంతో నింపబడినప్పటికీ, మనలో ప్రతి ఒక్కరం మన బాధను ఆ బలియాగంతో ఇంకా ఐక్యం చేయవలసి ఉంది. క్రీస్తు బాధలలో “లోటుగా” ఉన్నది, మన ప్రస్తుత చారిత్రక కాలంలో బాధల విమోచన, రూపాంతరమే. మన బాధలను క్రీస్తు బాధలతో ఇష్టపూర్వకంగా ఐక్యం చేయడం ద్వారా, అవి ఇక్కడే, ఇప్పుడే రూపాంతరం చెందేలా అనుమతిస్తాం. క్రీస్తు శరీరంలో అవయవాలుగా మారడానికి మనం ఆహ్వానించబడ్డాం. ఆ విధంగా, జీవితంలో మనం భరించే బాధలు విమోచనకరంగా మారేలా అనుమతించడానికి కూడా మనం ఆహ్వానించబడ్డాం. “విమోచనకరమైన బాధ” అనేది క్రీస్తు బలియాగం ద్వారా రూపాంతరం చెందిన బాధ. మన లోకంలో క్రీస్తు బలియాగం నిరంతర సాన్నిధ్యంగా మనం మారడం ద్వారా, దేవుని కరుణ మన ద్వారా నిరంతరం ప్రవహించేలా చేసే మార్గం ఇదే.
సిలువ బలి సమస్త కాలాన్నీ స్థలాన్నీ అధిగమించి నిత్యమైనదిగా ఉన్నప్పటికీ, మన దైనందిన సిలువలలో ఆయన బలి వ్యక్తమయ్యేందుకు మనం అనుమతించినప్పుడు, అది మన లోకంలో ఇక్కడ, ఇప్పుడే సన్నిధిలోకి వస్తుంది. అందువల్ల, బాధలను త్యాగభావంతో స్వీకరించి, వాటిని సిలువతో ఐక్యం చేయడానికి మనం రోజూ చేసుకునే ఎంపికలు క్రీస్తు సిలువను కాలంలోనూ స్థలంలోనూ కొనసాగింపజేస్తాయి; తద్వారా ఆ ఒక్క పరిపూర్ణ బలి ప్రతి రోజులోనూ ప్రతి యుగంలోనూ, ఇక్కడ, ఇప్పుడూ సన్నిధిలో ఉంటుంది. క్రీస్తు సిలువ మన దైనందిన బాధలను రూపాంతరం చేసినప్పుడు, ఆయన ఏకైక బలి వ్యక్తమవుతున్న కొద్దీ ఆ “కొరత” తొలగిపోతుంది. కాబట్టి, ప్రతి బాధనూ వినయంతో, నమ్మకంతో, కరుణతో స్వీకరించడం ద్వారా క్రీస్తు బలిని ప్రతిరోజూ “మూర్తీభవింపజేయడం” మన ఉన్నత పిలుపు అని చెప్పవచ్చు.
మీ దైనందిన బాధల ద్వారా త్యాగపూరిత జీవనం
మీ దైనందిన జీవితంలోని వాస్తవ అనుభవాలలో నిజమైన “త్యాగపూరిత జీవనాన్ని” స్వీకరించిన తరువాత, దానిని రోజురోజుకూ స్వీకరిస్తూ ఉండాలి. ప్రతిరోజూ మీకు ఎదురయ్యే సిలువలవల్ల మీరు తడబడకుండా, వాటి కారణంగా విశ్వాసాన్ని కోల్పోకుండా ఉండేలా త్యాగపూరిత జీవనం ఒక అలవాటుగా మారాలి. మీ దైనందిన జీవితంలోని త్యాగపూరిత జీవనం చివరికి సిలువ “భారాన్ని” దేవుని కరుణామయ ప్రేమలోని “మాధుర్యంగా” మార్చగలదు. తద్వారా అన్ని విషయాలలోనూ, అన్ని సమయాలలోనూ వినయంతో, నమ్మకంతో, కరుణతో ఉండేందుకు మీకు తోడ్పడుతుంది.
యేసు అందరితో ఇలా అన్నారని అపొస్తలుడైన లూకా తన సువార్తలో వ్రాశారు: “ఎవరైనా నన్ను అనుసరించాలని కోరుకుంటే, తనను తాను నిరాకరించుకొని, ప్రతిరోజూ తన సిలువను ఎత్తుకొని నన్ను అనుసరించాలి” (లూకా 9:23). అయితే మీ దైనందిన సిలువ ఏమిటో మీకు తెలుసా? మీరు ప్రతిరోజూ ఎందుకు బాధపడుతున్నారో మీకు అర్థమవుతోందా? దానిని సముచితంగా బలిగా అర్పించడానికి ముందు, బాధలకు ప్రధానమైన ఈ క్రింది మూడు మూలాలను పరిశీలించడం మీకు ప్రయోజనకరంగా ఉండవచ్చు: 1) ఆదిపాపం; 2) మీకు వ్యతిరేకంగా ఇతరులు చేసే వ్యక్తిగత పాపాలు; 3) మీరే చేసే వ్యక్తిగత పాపాలు. జీవితంలోని బాధలన్నీ ఈ మూడు వర్గాలలో ఏదో ఒకదానిలోకి వస్తాయి. ఈ మూడు మూలాల నుంచి మీకు ఎదురయ్యే బాధలను అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా, ప్రతిరోజూ ఎదురయ్యే ఆ అనుభవాలను సిలువతో మరింత సులభంగా ఐక్యం చేయగలుగుతారు. తద్వారా దైనందిన త్యాగపూరిత జీవనమనే ఉన్నత పిలుపును అనుభవించగలుగుతారు.
ఆదిపాపపు పర్యవసానాల వల్ల కలిగే బాధలు:
మానవులు పాపం చేయడం, అనారోగ్యం, అలసట, అయోమయం, కోపం అనుభవించడం, చివరికి మరణించడం సహజమేనా? నిరుత్సాహపరిచేదిగా కనిపించే ఈ ప్రశ్నకు మీరు బహుశా “అవును” అని సమాధానం ఇస్తారు. అయితే, కచ్చితంగా చెప్పాలంటే, వీటిలో ఏదీ మానవాళికి “సహజమైనది” కాదు. కానీ ఇప్పుడు ఇవి మన పతనమైన మానవ స్వభావంలో భాగంగా ఉన్నాయి.
ఆదిలో దేవుడు మానవ స్వభావాన్ని మన అంతరంగంలో పరిపూర్ణమైన క్రమం ఉండేలా సృష్టించారు. మన బుద్ధి స్పష్టంగా ఉండేది, మన భావోద్వేగాలు సమతుల్యంగా ఉండేవి, మన ఉద్రేకాలు అదుపులో ఉండేవి, మన శరీరాలకు వ్యాధిగానీ మరణంగానీ ఉండేవి కావు. మిగిలిన ప్రకృతి ప్రపంచం కూడా అలాగే ఉండేది. దేవుడు సృష్టించిన ప్రకృతి ప్రపంచపు ఆదిమ పరదైసులో వ్యాధి, అస్తవ్యస్తత, మరణం ఉండేవి కావు. అయితే, మన ఆదితల్లిదండ్రులు తమ స్వేచ్ఛతో అవిధేయత అనే పాపాన్ని ఎంచుకొని చేసినప్పుడు, ఆ పాపం వల్ల దేవుని నుంచి కలిగిన ఎడబాటు కారణంగా ప్రకృతి ప్రపంచమూ, మానవ స్వభావమూ ఈ ఆదిపాపపు పర్యవసానాలను అనుభవించాయి.
దేవుడు మొదట సృష్టించినప్పటి స్వభావానికి, పతనమైన స్వభావానికి మధ్య ఉన్న ఈ తేడాను అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం; పాపం తరువాత మనం ఇప్పుడు అనుభవిస్తున్నది ఈ పతనమైన స్వభావాన్నే. దేవుడు మనల్ని, లోకాన్ని పరిపూర్ణంగా సృష్టించాడు. కానీ మనమూ, మనం నివసించే లోకమూ ఇక ఆ మొదటి పరిపూర్ణ స్థితిలో లేము. ప్రకృతి లోకం ఇప్పుడు అవ్యవస్థతో నిండిపోయింది (ఉదా., వ్యాధి, మరణం). పతనమైన లోకం వల్ల కలిగే శారీరక, మానసిక, భావోద్వేగపరమైన ప్రభావాలన్నిటినీ మనం ఇప్పుడు అనుభవిస్తున్నాం.
పతనమైన మానవ స్వభావం వల్ల కలిగే ఆధ్యాత్మిక పర్యవసానాలన్నిటినీ కూడా మనం అనుభవిస్తున్నాము. ఈ ఆధ్యాత్మిక పర్యవసానాలనే మనం “పాపాభిలాష” అని పిలుస్తాము. పాపాభిలాష అంటే పాపం వైపు మనకు కలిగే అసహజమైన ఆకర్షణ. మనం శోధననూ, స్వార్థపూరితంగా ప్రవర్తించే మొగ్గునూ అనుభవిస్తాము. ఆదిమ అమాయకత్వ స్థితిలో మన ఆదితల్లిదండ్రులకు ఈ మొగ్గు ఉండేది కాదు. అందువల్ల పాపం చేయాలనే వారి తొలి ఎంపిక (ఆదిపాపం) ఎంతో తీవ్రమైనది. దేవుని నుంచి వైదొలగాలని వారు పూర్తిగా స్వేచ్ఛతో ఎంచుకున్నారు. ఫలితంగా, సృష్టి అంతా అస్తవ్యస్తమైంది. పతనం వల్ల కలిగిన ఆధ్యాత్మిక పర్యవసానాల విషయానికి వస్తే, ఆదాము హవ్వల సంతానమైన మనకు ఇప్పుడు పాపం చేయకుండా ఉండటం కష్టంగా ఉంది. మనం అంతరంగంలో ఎంతో అలజడినీ అయోమయాన్నీ అనుభవిస్తాము; ఫలితంగా, తరచూ మనమే పాపం చేస్తాము.
రెండవ అధ్యాయంలో ఉటంకించిన పునీత పౌలు మాటలను మళ్లీ గుర్తుచేసుకోండి: “కాబట్టి, నేను మేలు చేయాలని కోరుకున్నప్పుడు చెడు నా చెంతనే ఉంటుందనే సూత్రాన్ని కనుగొంటున్నాను. నా అంతరంగంలో దేవుని ధర్మశాస్త్రంలో నేను ఆనందిస్తున్నాను. అయితే నా అవయవాలలో మరొక సూత్రం నా బుద్ధికి సంబంధించిన ధర్మశాస్త్రంతో యుద్ధం చేస్తూ, నా అవయవాలలో నివసించే పాప నియమానికి నన్ను బందీగా చేస్తుండటం చూస్తున్నాను” (రోమీయులు 7:21-23). ఈ వాక్యభాగంలో పునీత పౌలు తన అంతరంగంలో పాపాభిలాషను అనుభవించడం గురించి మాట్లాడుతున్నారు. ఆయన పతనమైన మానవ స్వభావంలో జరిగే ఈ అంతరంగ పోరాటం ఆదిపాపం నుంచి ఉద్భవించిన ఒక బాధ. ఇది మనమందరం ప్రతిరోజూ అనుభవించేది కూడా.
అస్తవ్యస్తమైన, అయోమయంతో కూడిన ఆలోచనలతో మీరు నిజంగా ఎదుర్కొంటున్న పోరాటాన్ని గురించి కూడా ధ్యానించండి. దైవకృప లేకుండా మన మనస్సులు జీవితానికి అర్థాన్ని గ్రహించలేవు. మనమందరం అనుభవించే ఈ మానసిక పోరాటానికి కూడా పతనమైన మన మానవ స్వభావమే కారణం. ఇది మానసిక వేదన, ఆందోళన, భావోద్వేగ వ్యథ మొదలైన రూపాల్లో మానవ బాధను కలిగిస్తుంది.
శారీరక బాధ కూడా పతనమైన మన స్వభావం వల్ల కలిగేదే. ఉదాహరణకు, తీవ్రమైన అనారోగ్యం వల్ల కలిగే బాధాకరమైన అనుభవాన్ని తీసుకోండి. ఆదిమ నిష్కల్మష స్థితిలో మన ఆదితల్లిదండ్రులు ఎటువంటి శారీరక వ్యాధినీ, దాని వల్ల కలిగే బాధనూ అనుభవించలేదు. మానవాళి కోసం దేవుడు రూపొందించిన ప్రణాళికలో బాధ, మరణం ఆయన తొలి ఉద్దేశంలో భాగం కావు. మనం మొదట సృష్టించబడింది నిత్యం జీవించడానికే.
ఆచరణకు సంబంధించిన ప్రశ్న ఇది: పతనమైన మానవ స్వభావం వల్ల కలిగిన, స్పష్టంగా తప్పించుకోలేని ఈ రకమైన బాధలను దేవుడు రూపాంతరం చెందించడానికి వీలుగా మీరు వాటిని ఎలా స్వీకరించాలి? సమాధానాన్ని వివరించడం సులభమే అయినా, త్యాగపూరిత జీవనం ఒక దృఢమైన అలవాటుగా ఏర్పడేవరకు దానిని ఆచరణలో జీవించడం సులభం కాదు. కాబట్టి, ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం ఏమిటంటే, వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యం అనే మూడు సుగుణాల వైపు తిరిగి, మీరు ఎలాంటి కష్టాన్ని సహిస్తున్నప్పటికీ మీ జీవితంలో వాటిని సజీవంగా ఉంచుకోవడానికి కృషి చేయడమే. ఈ సుగుణాలు మీ జీవితంలోని ఈ రకమైన బాధలను తొలగించడం కంటే మరింత గొప్ప కార్యాన్ని సాధించేందుకు మీకు తోడ్పడతాయి. మూలకారణాన్ని స్వస్థపరచి ఉన్నతపరచడం ద్వారా ఈ బాధలను “తొలగించేందుకు” అవి మీకు తోడ్పడతాయి. ఈ సుగుణాలు మీ ఆలోచనలను స్పష్టపరుస్తాయి, మీ సంకల్పాన్ని బలపరుస్తాయి, పాపపు పర్యవసానాలను త్యాగభావంతో స్వీకరించాలని ప్రతిరోజూ నిర్ణయించుకునేలా చేస్తాయి.
ఉదాహరణకు, చివరికి మరణానికి దారితీసే తీవ్రమైన అనారోగ్యం మీకు వచ్చిందనుకుందాం. ఆ అనారోగ్యం వల్ల మీరు అనేక నెలలపాటు బాధ అనుభవిస్తారు. అప్పుడు మీరు ఏమి చేయాలి? కొందరు కోపం, తమపై తాము జాలిపడటం, నిరాశలలో పూర్తిగా మునిగిపోతారు. కొందరు అనాయాస మరణం ద్వారా మరింత త్వరగా బయటపడే మార్గాన్ని వెదుకుతారు. మరికొందరు మాత్రం ఈ అనారోగ్యం కలిగించే ప్రతి బాధనూ స్వీకరిస్తారు, రోజురోజుకూ తమను తాము తగ్గించుకుంటారు, మునుపెన్నటికంటే మరింత సంపూర్ణంగా తమను తాము దేవునికి అప్పగించుకుంటారు, తమ ఆత్మీయులను ఓదార్చి వారిపై కారుణ్యాన్ని కురిపించడానికి వారి వైపు దృష్టి సారిస్తారు. నిరాశ, కోపం, తమపై తాము జాలిపడటం వంటివి కొంతవరకు అర్థం చేసుకోదగినవే అయినా, అవి సాధించవలసిన ఆదర్శం కావని గ్రహించాలి. మీరు సహించే బాధ మీ జీవితంలోని వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యం అనే సుగుణాలను పరిపూర్ణం చేయడానికి అనుమతించడమే ఆదర్శం. అప్పుడు మీ బాధ రూపాంతరం చెంది, దాని ఫలితంగా మీ జీవితం నుండి సమృద్ధిగా దైవకృప ప్రవహిస్తుంది.
ఇలాంటి సందర్భంలో, బాధను, మరణాన్ని పవిత్రంగా స్వీకరించడం మీ జీవితంలోనూ, మిమ్మల్ని ప్రేమించేవారి జీవితాల్లోనూ సమృద్ధిగా మంచి ఫలాలను పండిస్తుంది. ఇలాంటి సందర్భంలో బాధను తిరస్కరించడం మరింత బాధకు దారితీస్తుంది. దీని గురించి మాట్లాడటం, దీనిని ఆచరణలో జీవించడం కంటే ఎంతో సులభం. అయితే, మీ జీవితమంతటా, ముఖ్యంగా మీరు తీవ్రమైన బాధను ఎదుర్కొన్నప్పుడు, వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యాలను ఆచరించడానికి ప్రయత్నిస్తే, సుగుణం, స్వేచ్ఛల మార్గంలో ముందుకు సాగడం మరింత సులభమవుతుంది. మీరు అలవరచుకున్న ఆ అలవాట్లు, కొత్తగా ఎదురైన మీ తీవ్రమైన బాధను త్యాగపూరిత ప్రేమకార్యంగా మార్చి, విమోచనాత్మక బాధ స్థాయికి ఉన్నతపరుస్తాయి. ఫలితంగా, మీ ద్వారా సమృద్ధిగా దైవకృప ప్రవహించి, మీరు ప్రతిరోజూ కలుసుకునేవారి జీవితాల్లోకి చేరుతుంది.
మరొకరి పాపాల కారణంగా కలిగే బాధ:
ఇతరుల పాపాల ఫలితంగా కూడా బాధ కలగవచ్చు. కొన్ని పాపాలు మీ జీవితంలో బాధను కలిగించాలనే ఉద్దేశంతో నేరుగా మిమ్మల్ని ప్రభావితం చేయవచ్చు. మరికొన్ని పాపాలు పరోక్షంగా మిమ్మల్ని ప్రభావితం చేస్తూ, ఉద్దేశించని పర్యవసానంగా మీకు బాధను కలిగించవచ్చు.
రెండవ రకానికి (ఉద్దేశించని పర్యవసానంగా కలిగే బాధకు) ఒక ఉదాహరణ అన్యాయమైన చట్టాన్ని అమలు చేయడం కావచ్చు. అన్యాయమైన చట్టం ఒక శాసనకర్త ఆలోచనలోనూ, స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో చేసిన ఎంపికలోనూ పుడుతుంది. అందువల్ల, అంతిమంగా అది ఎవరో ఒకరి వ్యక్తిగత పాపం (లేదా బహుశా అనేకమంది పాపం) వల్ల కలిగే ఫలితమే. కాలక్రమేణా ఆ చట్టం వల్ల మీకు అన్యాయంగా కొంత హాని కలిగితే, మీరు మరొకరి పాపం కారణంగా బాధపడుతున్నారు. మరొకరి పాపాల వల్ల పరోక్షంగా కలిగే బాధకు మరికొన్ని ఉదాహరణలు ఇవి: 1) మద్యం మత్తులో వాహనం నడిపే వ్యక్తి ప్రమాదానికి కారణమై మీకు హాని కలిగిస్తారు; 2) ఒక ఆర్థిక సలహాదారు ఒక సంస్థ పదవీ విరమణ పథకాన్ని నిర్వహించడంలో నిర్లక్ష్యం వహించడం వల్ల మీరు మీ సొంత పొదుపులో అధిక భాగాన్ని కోల్పోతారు; 3) మీ జీవిత భాగస్వామి చట్టాన్ని ఉల్లంఘించి జైలుకు వెళ్లడం వల్ల మీ కుటుంబమంతటికీ ఎంతో వేదన కలుగుతుంది. ఇతరుల పాపాలు ఉద్దేశపూర్వకంగా కాకుండానే మరికొందరికి హాని కలిగించే ఇలాంటి సందర్భాలు ఇంకా ఎన్నో ఉన్నాయి.
విచారకరంగా, కొన్నిసార్లు ఇతరుల పాపాలు మీకు హాని చేయాలనే స్పష్టమైన ఉద్దేశంతో నేరుగా మీపైనే ప్రయోగించబడతాయి. ఉదాహరణకు, మీ పైఅధికారి ద్వేషం కారణంగా మీరు ఉద్యోగం కోల్పోయారని అనుకుందాం. అతడు సంతోషం లేని వ్యక్తి; ఏ కారణమూ లేకుండానే మిమ్మల్ని ఇష్టపడడు. అందువల్ల, మిమ్మల్ని ఉద్యోగం నుంచి తొలగించి, మీ జీవితంలోనూ మీ కుటుంబ జీవితంలోనూ ఎంతో బాధ కలిగించడం ద్వారా మీకు ఈ వేదనను కలిగించాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. ఇటువంటి దుర్వ్యవహారాన్ని అనుభవించినప్పుడు, మీరు ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాలి. ద్వేషంతోనూ ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనే కోరికతోనూ విరుచుకుపడతారా, లేక మీపై మోపబడిన ఈ బాధ, క్రీస్తు శ్రమలలో “కొరతగా” ఉన్నదాన్ని “పూరించడానికి” అనుమతిస్తారా అనేది మీ ఎంపిక. ఈ బాధను క్రీస్తు సిలువతో ఏకం చేయాలనే మీ నిర్ణయం, ఆ దుర్వ్యవహారం సమంజసమే అని చెప్పడంతో సమానం కాదని గుర్తించడం ముఖ్యం. దానికి విరుద్ధంగా, దానిని సిలువతో ఏకం చేయడం ద్వారా అది అన్యాయమైన హింస అని మీరు అంగీకరిస్తున్నారు. అయితే, ఈ అన్యాయాన్ని కారుణ్యంతోనూ క్షమాపణతోనూ ఎదుర్కోవాలని నిర్ణయించుకొని, దేవుని చిత్తంపైనే మీ దృష్టిని నిలిపినప్పుడు, మీకు జరిగిన అన్యాయానికి ఉన్న శక్తిని మీరు హరిస్తారు. అంతేకాకుండా, మీ పైఅధికారి పాపం వల్ల జరిగిన ఈ అన్యాయం రూపాంతరం చెందడానికి మీరు అనుమతిస్తారు. ఆ బాధాకరమైన పరిస్థితిలోకి కృపను, కారుణ్యాన్ని ఆహ్వానించాలనే మీ నిర్ణయం వల్ల, ఆ చెడు ఇప్పుడు మన లోకంలో కృపకు, కారుణ్యానికి మూలంగా మారుతుంది. ఈ కార్యం ద్వారా, క్రీస్తు స్వయంగా చూపిన త్యాగపూరిత ప్రేమను మీరు కాలంలోనూ స్థలంలోనూ సన్నిహితం చేస్తారు.
మీకు వ్యతిరేకంగా నేరుగా చేసే పాపాలకు మరికొన్ని స్పష్టమైన ఉదాహరణలు ఇవి: 1) ఎవరైనా మీ దగ్గర దొంగతనం చేయడం; 2) ఎవరైనా కోపంతో లేదా దురుద్దేశంతో మాటల ద్వారా గానీ శారీరకంగా గానీ మీకు హాని చేయడం; 3) మీ మంచిపేరును దెబ్బతీయాలనే ఉద్దేశంతో ఎవరైనా మీ గురించి అబద్ధాలు చెప్పడం. ఇటువంటి సందర్భాల్లో కలిగే బాధ, వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యం అనే సద్గుణాల నుంచి వైదొలగే శోధనకు చాలామందిని గురిచేస్తుంది. ఈ అన్యాయమైన హానులకు తక్షణ ప్రతిస్పందన కోపం కావచ్చు. కోపం రావడం అర్థం చేసుకోదగినదే అయినప్పటికీ, ఆ గాయాన్ని మనసులో పెట్టుకొని కుంగిపోకుండా, లేదా ద్వేషం వైపుగానీ నిరాశ వైపుగానీ మళ్లకుండా మీరు జాగ్రత్తపడాలి.
వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యంతో జీవించే వ్యక్తి, మరొకరి పాపాలకు ధన్యవచనాల స్ఫూర్తితో మరింత సులభంగా ప్రతిస్పందించగలుగుతారు:
“నీతి కోసం హింసింపబడేవారు ధన్యులు, ఎందుకంటే పరలోక రాజ్యం వారిది. నా కారణంగా ప్రజలు మిమ్మల్ని అవమానించి, హింసించి, మీకు వ్యతిరేకంగా అన్ని రకాల చెడు మాటలను [అబద్ధంగా] పలికినప్పుడు మీరు ధన్యులు. ఆనందించండి, సంతోషించండి, ఎందుకంటే పరలోకంలో మీ ప్రతిఫలం గొప్పదిగా ఉంటుంది. మీకు ముందున్న ప్రవక్తలను కూడా వారు ఇలాగే హింసించారు.” మత్తయి 5:10-12
ఇతరులు మీకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసినప్పుడు, మీరు వారికి చూపవలసిందిగా పిలువబడిన కారుణ్యం గురించి ఈ పుస్తకంలోని నాలుగవ అధ్యాయాన్ని మళ్లీ చూడండి. మీకు వ్యతిరేకంగా చేసిన పాపాలు కూడా త్యాగపూరిత ప్రేమగా ఎలా రూపాంతరం చెందగలవో ధ్యానించడానికి మీకు సహాయపడటమే ఈ అధ్యాయం, ఈ ధ్యానం యొక్క ఉద్దేశం. వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యం అనే అలవాట్లను మీరు లోతుగా పెంపొందించుకోకపోతే, ఇతరుల పాపాలు మీకు హాని కలిగించే సందర్భాల్లో కోపానికి లోనుకాకుండా ఉండటం సులభం కాదు. అయితే, ఈ అలవాట్లు మీరు భరించే అన్యాయమైన బాధను రూపాంతరం చేసినప్పుడు, మిమ్మల్ని కుంగదీసే శక్తిని ఆ గాయం కోల్పోతుంది. మీకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసిన వ్యక్తి పశ్చాత్తాపపడకపోయినా ఇలాగే జరుగుతుంది. అయినప్పటికీ, మీరు అన్యాయంగా ఎటువంటి బాధను అనుభవించినా, ప్రేమించడానికి, జీవితంలో “ఆనందించడానికి”, పవిత్రత మార్గంలో నిలిచి ఉండటానికి మీకు స్వేచ్ఛ ఉంటుంది. ఈ విధంగా, త్యాగపూరిత ప్రేమ అనే ఈ ఉన్నతమైన పిలుపులో, మీరు భరించే అన్యాయమైన బాధ, అసలు మీకు వ్యతిరేకంగా ఎవరూ పాపం చేయకపోయి ఉంటే కలిగే సత్ఫలాల కంటే నిజానికి మరింత ఎక్కువ సత్ఫలాలను లోకంలో కలిగిస్తుంది. దేవుని పరిశుద్ధులు ఆ పాపం తమ జీవితాల్లో రూపాంతరం చెందడానికి అనుమతించినప్పుడు, ఇతరుల పాపాలు అంతిమంగా దేవుని చిత్తానికి ఉన్న శక్తిని హరించలేవని ఇది వెల్లడిస్తుంది.
మీ స్వంత పాపం కారణంగా కలిగే బాధ:
ఈ జీవితంలో మీరు అనుభవించగల అత్యంత తీవ్రమైన బాధ, మీరు చేసే వ్యక్తిగత పాపాల వల్ల మీకు మీరే తెచ్చుకునే బాధ. ఈ బాధ ఎల్లప్పుడూ వేదనకరమైనదే, ఎందుకంటే సమస్త ఆనందానికీ పరిపూర్ణతకూ మూలమైన దేవుని నుంచి మిమ్మల్ని వేరుచేయడం పాపం యొక్క ప్రత్యక్ష ఫలితం. మీ పాపానికి మీరు పశ్చాత్తాపపడనప్పుడు, మీ పాపానికి ఎటువంటి విలువా ఉండదు; అది మీకు లోతైన వ్యక్తిగత బాధను కలిగిస్తూనే ఉంటుంది. అయితే, మీరు పశ్చాత్తాపపడినప్పుడు, దేవుని కారుణ్యం వల్ల మీ పాపం మీకు కలిగించే బాధ కూడా కృపగా రూపాంతరం చెందగలదు. అయితే, మీరు మీ పాపాలకు పశ్చాత్తాపపడి దేవునితో సమాధానపడే వరకు, మీ వ్యక్తిగత పాపాల వల్ల కలిగే బాధ త్యాగమయ జీవనంగా రూపాంతరం చెందలేదు. మీ పాపం మరొకరికి వ్యతిరేకంగా చేసినదైతే, మీరు చేసిన ఆ పాపం రూపాంతరం చెంది, త్యాగమయ జీవన స్థాయికి ఉన్నతీకరించబడటానికి ముందు పశ్చాత్తాపం తప్పనిసరిగా ఉండాలి.
ఉదాహరణకు, మీరు కోపంతో పోరాడుతున్నారని ఊహించుకోండి. ఆ కోపం మీలో పేరుకుపోయి పెరిగేలా అనుమతిస్తూ, చివరికి మీరు ప్రేమించేవారికి ఎంతో హాని కలిగించేంత తీవ్రంగా దాన్ని వ్యక్తపరుస్తున్నారని అనుకోండి. కోపమనే పాపాన్ని మీ ప్రియమైనవారిపై చూపించినప్పుడు, ముఖ్యంగా ఇది అలవాటుగా మారినప్పుడు, ఆ సంబంధాలకు మీరు ఎంతో హాని కలిగిస్తారు. మీ పాపం వల్ల మీ సంబంధాలు దెబ్బతిన్నప్పటికీ, మీరు అత్యంత తీవ్రమైన హాని కలిగించేది మీకే. మీరు ఇతరులకు కలిగించే హాని పట్ల శ్రద్ధను తగ్గించడానికి ఈ విషయం చెప్పడం లేదు; బదులుగా, పాపం మీ సొంత ఆత్మకే హాని కలిగిస్తుంది కాబట్టి, స్వార్థ దృష్టితో చూసినా అది హేతువిరుద్ధమైనదని స్పష్టం చేయడానికే ఇది చెప్పబడుతోంది.
శుభవార్త ఏమిటంటే, మీరు హృదయపూర్వకంగా పశ్చాత్తాపపడి, ఆ విచారాన్ని వ్యక్తపరిచి, మీ జీవితాన్ని నిజంగా మార్చుకోగలిగితే, గతంలో కలిగిన బాధ ద్వారా కూడా దేవుడు గొప్ప కార్యాలు చేయగలడు. మీరు మీ పశ్చాత్తాపాన్ని వ్యక్తపరచి, అవతలివారు దాన్ని స్వీకరించి, మీరు బాధపెట్టినవారి పట్ల కోపానికి బదులుగా కారుణ్యమనే కొత్త, స్థిరమైన సద్గుణం మీలో ఏర్పడినప్పుడు, అది మరింత మహిమాన్వితంగా ఉంటుంది. ఇలా జరిగినప్పుడు, దేవుడు పాత గాయాలను మాన్పడమే కాదు, ఆ గాయాలనే ప్రేమకు కొత్త ఊటలుగా కూడా మార్చగలడు. ముఖ్యంగా, గత గాయాలను క్షమించడానికి మీలోనూ, మీరు బాధపెట్టిన వ్యక్తిలోనూ అపారమైన కారుణ్యం అవసరం కావడమే దీనికి కారణం. అయితే, ఆ కారుణ్యాన్ని పరస్పరం చూపించుకున్నప్పుడు, గత పాపాల కారణంగా మీరు పంచుకునే ఈ కొత్త లోతైన కారుణ్యం నిజంగా త్యాగపూరితమైనదై, ఆ సంబంధాన్ని ప్రేమలో ఇంతకుముందెన్నడూ ఎరుగని స్థాయులకు ఉన్నతపరుస్తుంది.
ఇది సులభం కాదు; ఎందుకంటే పాపం పరివర్తన చెందడానికి గొప్ప వినయం, నమ్మకం, కారుణ్యం అవసరం. కానీ అలా జరిగితే, మీరు పంచుకునే త్యాగపూరిత ప్రేమలోని ఈ కొత్త స్థాయి మీ సంబంధాన్ని ఎంతగా బలపరుస్తుందంటే, అసలు కారుణ్యం చూపించాల్సిన అవసరమే కలగకపోయి ఉంటే ఉండేదానికంటే అది మరింత బలంగా మారుతుంది. దివ్యబలిపూజలో పాస్కా ప్రకటనలో మనం చెప్పినట్లుగా, “ఓ ఆనందకరమైన అపరాధమా, మాకు ఇంత గొప్ప విమోచకుణ్ణి సంపాదించిపెట్టావు!”
దేవునితో మీ సంబంధంలోనూ ఇదే నిజం. పాపం ఎన్నడూ కోరదగినది కాకపోయినా, మీరు పడిపోయినప్పుడు తిరిగి లేచి, పశ్చాత్తాపపడి, నిజంగా మారితే, మీరు మరింత బలపడి, దేవుణ్ణి సరికొత్త లోతుతో ప్రేమిస్తారని తెలుసుకోవడం ఓదార్పునిస్తుంది. పాపాన్నీ, అది కలిగించే బాధనూ పరివర్తన చేయవచ్చు, చేయాలి కూడా.
మీరు చేసే పాపాలు దీర్ఘకాలిక ప్రభావాలను కలిగించినప్పుడు (ఉదాహరణకు, జైలుశిక్ష, పౌర చట్టం ప్రకారం విడాకులు, ఒక స్నేహాన్ని శాశ్వతంగా కోల్పోవడం మొదలైనవి), ఆ బాధనే తలచుకుంటూ దుఃఖంలోనూ సిగ్గులోనూ ఉండిపోవద్దని దేవుడు మిమ్మల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. బదులుగా, కొనసాగుతున్న ఆ బాధను ప్రతిరోజూ తనతోనూ తన సిలువతోనూ ఏకం చేయమని ఆయన మిమ్మల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. అప్పుడు, కొనసాగుతున్న ఆ బాధ నిరంతర త్యాగానికి మూలంగా మారుతుంది; ఆ విధంగా, అది మీ జీవితంలో వినయానికీ, నమ్మకానికీ, కారుణ్యానికీ నిరంతర కార్యరూపంగా మారుతుంది.
అంతరంగ వేదనకు ఒక నిగూఢమైన మూలం
పవిత్రత కోసం కృషిచేసేవారిని కొన్నిసార్లు ప్రభావితం చేసే మరో రకమైన అంతరంగ వేదన కూడా ఉందని చెప్పాలి. అది అంతరంగ అంధకారం వల్ల కలిగే ఆధ్యాత్మిక వేదన. సిలువపై యేసు పలికిన మాటలను గుర్తుచేసుకోండి: “నా దేవా, నా దేవా, నీవు నన్ను ఎందుకు విడిచిపెట్టావు?” (మత్తయి 27:46b). సిలువపై ఉన్నప్పుడు, యేసు గాఢమైన అంతరంగ అంధకారాన్నీ, తండ్రి నుండి విడిపోయినట్లుగా అనిపించే మానవ అనుభవాన్నీ పొందాడు. అందువల్ల ఆయన కీర్తన 22ను ప్రార్థిస్తూ బిగ్గరగా మొరపెట్టుకున్నాడు. ఆ కీర్తన మొత్తాన్ని చదివినప్పుడు, దేవుడు విడిచిపెట్టినట్లు అనిపిస్తున్నప్పటికీ, ఆ ప్రార్థన విశ్వాసంతో ముగుస్తుందని స్పష్టమవుతుంది. తీవ్రమైన అంతరంగ వేదనను తీసుకువచ్చిన ఈ మానవ అనుభవాన్ని స్వీకరించడం ద్వారా, యేసు విశ్వాస విషయమై మానవ స్వభావాన్ని పరిపూర్ణం చేశాడు; దేవుడు మనల్ని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టడని గాఢమైన నిశ్చయంతో తెలుసుకోవడానికి మనకు వీలు కల్పించాడు.
కొన్నిసార్లు, తనను వెదికే కొందరి పట్ల దేవుడు మౌనంగా ఉంటాడు. నిజానికి, ఆయన ఎల్లప్పుడూ అక్కడే ఉంటాడు, వారిని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టడు. అయినప్పటికీ, వారి విశ్వాసాన్ని పరిపూర్ణం చేసుకునే అవకాశాన్ని వారికి ఇవ్వడానికి, తాను లేనట్లుగా వారికి అనిపించడం వల్ల వారిలో లోతైన వేదన కలుగుతున్నా ఆయన మౌనంగా ఉంటాడు. ఆ క్షణాల్లో, తమ వ్యక్తిగత భయాలన్నిటినీ స్వార్థపూరిత కోరికలన్నిటినీ విడిచిపెట్టి, తమకు ఏది మేలైనదో దేవునికి తెలుసునని అంగీకరిస్తూ వినయంగా ఉండమని వారు ఆహ్వానించబడుతున్నారు. ఆయన ఓదార్పునిచ్చే సాన్నిధ్యం నిరంతరం “అనుభూతి” అవుతుంటే ఎన్నటికీ సాధ్యం కాని రీతిలో, దేవునిపై వ్యక్తిగత నమ్మకాన్ని మరింత లోతుగా చేయడమే దీని లక్ష్యం. ఆయన కారుణ్యాన్ని అత్యంత స్వచ్ఛంగానూ సంపూర్ణంగానూ స్వీకరించడానికి, మానవ బాధలను క్రీస్తు యొక్క ఏకైక బలితో ఏకం చేయడానికి ఇది అవకాశం ఇస్తుంది.
ఇది ఒక కృపావరం; ప్రత్యేకించి, దేవుని నుండి నేరుగా వచ్చే ఆధ్యాత్మిక వేదన కారణంగా కొందరు వ్యక్తులకు లభించే కృపావరం. అటువంటి వేదన వల్ల మేలు పొందని వ్యక్తికి దేవుడు దానిని ఇవ్వడు. అయితే బాధకు ఇప్పుడు విమోచన లభించిందని, అది గొప్ప ఆధ్యాత్మిక శక్తితో నింపబడిందని మీరు గుర్తుంచుకుంటే, కొన్నిసార్లు ఈ వ్యక్తులపై నేరుగా ఆధ్యాత్మిక బాధను కలిగించాలనే దేవుని నిర్ణయం, లోకంలో తన కృపకు వారిని మరింత గొప్ప సాధనాలుగా చేయడానికే అని మీరు అర్థం చేసుకుంటారు.
అయితే, దీని గురించి మీరు ఎక్కువగా ఆందోళన చెందకూడదు; ఎందుకంటే మీకు ఏ సమయంలో ఏమి అవసరమో దేవునికి తెలుసు. మీ ఆత్మ, ఇతరుల ఆత్మలు పవిత్రతను పొందడానికి నేరుగా మేలు చేకూర్చినప్పుడే ఈ రూపంలోని బాధ ఇవ్వబడుతుంది.
ఈ ఆధ్యాత్మిక అనుభవం గురించి అత్యంత స్పష్టంగా రచించిన గొప్ప ఆధ్యాత్మిక గురువు, సభ పండితుడు సిలువ యోహాను గారు. ఆయన రచించిన “కార్మెలు పర్వతారోహణ”, “ఆత్మ యొక్క చీకటి రాత్రి”, “ఆధ్యాత్మిక గీతం”, “ప్రేమ యొక్క సజీవ జ్వాల” అనే నాలుగు ప్రఖ్యాత ఆధ్యాత్మిక గ్రంథాలలో, దేవుని పవిత్రపరిచే ప్రేమకు సంబంధించిన ఈ గాఢమైన రహస్యాన్ని వివరించారు. ఉదాహరణకు, “ప్రేమ యొక్క సజీవ జ్వాల”లో ఆయన కవితాత్మకంగా ఇలా వ్రాశారు:
ఓ ప్రేమ యొక్క సజీవ జ్వాలా,
నా ఆత్మను మృదువుగా గాయపరచే జ్వాలా,
దాని అంతరాంతరాల్లోనే! ఎందుకంటే
ఇప్పుడు నీవు బాధపెట్టడం లేదు,
ఇప్పుడే పరిపూర్ణం చేయి! అది నీ చిత్తమైతే:
ఈ మధురమైన కలయికకు అడ్డుగా ఉన్న తెరను చీల్చివేయి!
ఓ మధురమైన అగ్నివాతా,
ఓ ఆనందకరమైన గాయమా!
ఓ మృదువైన హస్తమా! ఓ సుకుమారమైన స్పర్శా,
నిత్యజీవపు రుచిని అందిస్తూ,
ప్రతి రుణాన్నీ తీర్చే స్పర్శా!
చంపుతూనే నీవు మరణాన్ని జీవంగా మార్చావు.
దేవుడు ప్రేమతో కూడిన ఆధ్యాత్మిక గాయాన్ని కలిగించడం ద్వారా మన ఆత్మలను పవిత్రపరిచే ఈ ఆధ్యాత్మిక జీవితపు గాఢమైన రహస్యం నిజంగానే ఒక గాఢమైన రహస్యం. అయినప్పటికీ, సిలువ యోహాను గారు, కలకత్తా పునీత మదర్ తెరేసా గారు, అలాగే ఎంతోమంది ఇతర పునీతులు ఈ అనుభవం గురించి అసాధారణమైన లోతుతో రచించారని కనీసం అర్థం చేసుకోవడమైనా ప్రయోజనకరమే.
త్యాగమయ జీవితానికి విశిష్టమైన పిలుపు
పవిత్ర ఫౌస్టీనా రాసిన దైవకారుణ్య దినచర్యలో, బాధను అనుభవించడానికి ఆమెకు ఉన్న విశిష్ట పిలుపును, దానిని స్వేచ్ఛగా స్వీకరించడంలో ఉన్న శక్తిని యేసు ఆమెకు వెల్లడించాడు. “సజీవ ప్రేమ బలి”గా మారమని ఆమెకు ఆహ్వానం అందింది. ఈ ఆధ్యాత్మిక ఉపదేశం మొదట దిగ్భ్రాంతి కలిగించవచ్చు; అయినా, దానిని శ్రద్ధగా చదివి, దాని సందేశంలోని లోతైన శక్తిని స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. ఈ అధ్యాయంలోని మిగిలిన భాగంలో ప్రేమకు సంబంధించిన ఈ ఉన్నత పిలుపును వివరంగా ధ్యానిస్తాం.
త్యాగం, ప్రార్థనలపై ఉపదేశం
నా కుమార్తె, త్యాగం, ప్రార్థనల ద్వారా నీవు ఆత్మలను ఎలా రక్షించాలో నీకు బోధించాలని కోరుకుంటున్నాను. ఒక ప్రేషితుడు కేవలం తన బోధనలు, ప్రసంగాల ద్వారా రక్షించే ఆత్మల కంటే ఎక్కువ ఆత్మలను నీవు ప్రార్థన, బాధల ద్వారా రక్షిస్తావు. నిన్ను సజీవ ప్రేమ బలిగా చూడాలని నేను కోరుకుంటున్నాను; అలా ఉన్నప్పుడే ఆ బలికి నా ఎదుట విలువ ఉంటుంది. నీవు పూర్తిగా శూన్యమై, నాశనమై, నీ అంతరంగంలోని అత్యంత రహస్యమైన లోతుల్లో మరణించినట్లుగా జీవించాలి. మానవ దృష్టి ఎన్నడూ చొచ్చుకుపోని ఆ రహస్యమైన లోతుల్లో నీవు నాశనం కావాలి; అప్పుడు నీలో నాకు ప్రీతికరమైన బలిని, మాధుర్యంతోనూ సువాసనతోనూ నిండిన సర్వదహనబలిని కనుగొంటాను. నీవు ఎవరి కోసం మధ్యస్థ ప్రార్థన చేస్తావో, వారి కొరకు నీకు గొప్ప శక్తి ఉంటుంది. బాహ్యంగా నీ బలి ఇలా ఉండాలి: మౌనంగా, మరుగున, ప్రేమ అంతటా వ్యాపించి, ప్రార్థనతో నిండి ఉండాలి. నా కుమార్తె, నేను దానిలో ఆనందం పొందేలా నీ బలి పవిత్రంగా, వినయంతో నిండి ఉండాలని నేను కోరుతున్నాను. నేను నీ నుండి కోరేదాన్ని నీవు నెరవేర్చగలిగేలా నా కృపను ధారాళంగా అనుగ్రహిస్తాను.
భ్రమల నుండి నిన్ను కాపాడటానికి, నీ దైనందిన జీవితంలో నీ సంపూర్ణ బలి ఎలా ఉండాలో ఇప్పుడు నీకు బోధిస్తాను. నీవు బాధలన్నిటినీ ప్రేమతో స్వీకరించాలి. నీ హృదయం తరచూ త్యాగం పట్ల విముఖతను, అయిష్టతను అనుభవించినా కలత చెందకు. త్యాగపు శక్తి అంతా సంకల్పంలోనే ఉంది; అందువల్ల ఈ వ్యతిరేక భావాలు నా దృష్టిలో ఆ త్యాగపు విలువను తగ్గించకపోగా, దానిని మరింత పెంచుతాయి. నీ శరీరం, ఆత్మ తరచూ అగ్ని మధ్యలో ఉంటాయని తెలుసుకో. కొన్ని సందర్భాలలో నా సాన్నిధ్యాన్ని నీవు అనుభవించకపోయినా, నేను ఎల్లప్పుడూ నీతో ఉంటాను. భయపడకు; నా కృప నీతో ఉంటుంది… (దినచర్య #1767)
పై భాగం నుండి మనం నేర్చుకోవలసిన ప్రధాన పాఠాలు రెండు ఉన్నాయి. మొదటి పాఠం ఏమిటంటే, త్యాగం, ప్రార్థనలతో కూడిన విశిష్టమైన జీవితానికి దేవుడు కొందరిని పిలుస్తారు. మఠావరణంలోనే జీవించే కన్యాసన్యాసిని అయిన పునీత ఫౌస్టీనా వారిలో ఒకరు. ఆమె మఠావరణంలో జీవించే కన్యాసన్యాసిని అయినంత మాత్రాన ఆమెకు ఈ పిలుపు ఇవ్వబడలేదు; బదులుగా, దేవుని నిగూఢమైన, అయినా పరిపూర్ణమైన చిత్తం ప్రకారం, ఆయనకు మాత్రమే తెలిసిన కారణాల వల్ల బాధ, త్యాగం, ప్రార్థనలతో కూడిన విశిష్టమైన జీవితానికి ఆమెను దేవుడు ఎన్నుకున్నారు.
పునీత ఫౌస్టీనా ఒక ఏకాంత మఠంలో నివసించారు, తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో అనేక సంవత్సరాలు గడిపారు, తన తోటి సోదరీమణులలో అనేకమంది ఎగతాళికి గురయ్యారు. లోకదృష్టిలో ఆమె సమాజానికి ఉపయోగపడటంకంటే భారంగానే ఎక్కువగా కనిపించారు. లౌకిక దృష్టితో చూస్తే, ఆమె ఈ జీవితంలో చేసిన మేలు ఏమిటి? ఒక ఏకాంత మఠంలో మరుగున జీవించడం వల్ల ఎవరికైనా ఎలా మేలు కలిగింది? ఆమె నిరంతరం అనారోగ్యంతో ఉండటం, అనేకమంది సోదరీమణులు ఆమెను ఇష్టపడకపోవడం చూసినప్పుడు, ఆమె మఠం మేలుకు ఎక్కువగా తోడ్పడ్డారా లేక దాని పతనానికా అని అనిపించవచ్చు.
అయితే, ఈ దర్శనంలో యేసు ఆమెతో పలికిన మాటలను మీరు చదివి, అవి చెప్పేదంతా విశ్వసిస్తూ, వాటిని ఉన్నవి ఉన్నట్లుగా స్వీకరించగలిగితే, వాటి నుంచి వచ్చే నిర్ధారణలు ఎంతో గాఢమైనవి. ఆ ఆధ్యాత్మిక సంభాషణ ప్రారంభాన్ని మళ్లీ చదవండి:
“ఒక మతప్రచారకుడు తన బోధనలు, ప్రసంగాల ద్వారా మాత్రమే రక్షించగలిగే ఆత్మలకంటే ఎక్కువ ఆత్మలను నీవు ప్రార్థన, బాధల ద్వారా రక్షిస్తావు. నిన్ను సజీవ ప్రేమబలిగా చూడాలని నేను కోరుకుంటున్నాను; అప్పుడే ఆ బలికి నా ఎదుట విలువ ఉంటుంది. నీ అస్తిత్వపు అత్యంత రహస్యమైన అంతరాళాల్లో నీవు పూర్తిగా శూన్యమై, నిర్మూలితమై, మరణించినట్లుగా జీవించాలి….అప్పుడు నీలో నాకు ప్రీతికరమైన బలిని, మాధుర్యంతోనూ సుగంధంతోనూ నిండిన సంపూర్ణ దహనబలిని నేను కనుగొంటాను. నీవు ఎవరి కోసం మధ్యస్థ ప్రార్థన చేసినా, వారి కొరకు నీ శక్తి గొప్పదిగా ఉంటుంది.
మన ప్రభువు పలికిన ఈ మాటలను మీరు అంగీకరించి విశ్వసించగలిగితే, అనేకమంది జీవితాలపై పునీత ఫౌస్టీనా చూపిన ప్రభావం అసాధారణమైనదని నమ్మాలి. ఇప్పుడు ఆమె దినచర్య ప్రచురించబడిందనీ, అందులోని ఆధ్యాత్మిక పాఠాల ద్వారా అనేకమంది మేలు పొందుతున్నారనీ అన్న విషయాన్ని పక్కనపెట్టినా, యేసు చెప్పే సందేశం ఇదే: ఆమె మరుగున ఉండి, నిశ్శబ్దంగా బాధను స్వీకరించడంలో ఉన్న శక్తి, ఆమెకు పూర్తిగా తెలియకుండానే అసంఖ్యాకమైన ఆత్మలను రక్షించింది. పునీత ఫౌస్టీనా ఒక “సజీవ ప్రేమబలి”గా మారారు. ఫలితంగా, దేవుడు తన కరుణా ప్రవాహపు తలుపులను తెరిచి, ఆమె ఎవరి కొరకు మధ్యస్థ ప్రార్థన చేసినా, వారి కొరకు ఆమె ప్రార్థనలకు గొప్ప ఆధ్యాత్మిక శక్తిని ప్రసాదించారు. ఆమె మరుగున జీవించిన త్యాగమయ జీవితం ద్వారా రక్షించబడిన అసంఖ్యాకమైన ఆత్మలను పరలోకంలో ముఖాముఖిగా కలుసుకున్నప్పుడు ఆమె పొందే ఆనందాన్ని ఊహించండి.
ఇది నిగూఢమైనదైనా మహిమాన్వితమైన పిలుపు. బాధను అనుభవించడం, ఆ బాధను క్రీస్తు సిలువతో ఐక్యం చేయడం అనే దౌత్యమే ఈ పిలుపుకు కేంద్రం. సిలువపై దేవుని కుమారుడు అర్పించిన “ప్రీతికరమైన బలి” కాలదేశాలలో కొనసాగుతూ, ఈ పిలుపు పొందిన వ్యక్తి జీవితంలో నిరంతర కృపామూలంగా మారడమే దీని ఉద్దేశం. బాధను, త్యాగాన్ని స్వీకరించే ఈ నిగూఢమైన పిలుపు అనేకమందికి ఇవ్వబడదు; కొందరికి మాత్రం ఇవ్వబడుతుంది. వారు మరుగున అర్పించే త్యాగానికి ఉన్న శక్తిని మనం పరలోకంలో మాత్రమే చూస్తాము.
పవిత్ర ఫౌస్టీనా దినచర్యలోని ఈ భాగం నుండి మనం నేర్చుకోవలసిన రెండవ ముఖ్యమైన పాఠం ఏమిటంటే, పవిత్ర ఫౌస్టీనాకు ఉన్న విశిష్ట పిలుపును ఏదో ఒక మేరకు జీవించడానికి మనందరికీ పిలుపు ఉంది. త్యాగపూరిత ప్రేమను గాఢంగా, నిరంతరంగా స్వీకరించడానికి కొందరికి ప్రత్యేకమైన పిలుపు ఉన్నప్పటికీ, తమతమ విశిష్ట పిలుపుకు అనుగుణంగా “సజీవ ప్రేమ బలి”గా ఉండటానికి ప్రతి ఒక్కరికీ పిలుపు ఉంది. ఈ స్వేచ్ఛాపూర్వక స్వీకారం నుండి ప్రవహించే ఆధ్యాత్మిక శక్తి, ఈ లోకంలో మనం ఎప్పటికైనా తెలుసుకోగలిగే దానికంటే ఎంతో గొప్పదని గుర్తుంచుకోవడం అన్నిటికంటే ముఖ్యం.
ఆచరణాత్మకంగా చూస్తే, త్యాగపూరిత ప్రేమకు సంబంధించిన మీ విశిష్ట పిలుపును జీవించడానికి మీ దైనందిన జీవితం లెక్కలేనన్ని అవకాశాలను అందిస్తుంది. ఆ అవకాశాలు ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి, మీరు దేని గురించి ఎక్కువగా ఫిర్యాదు చేస్తారో ముందుగా ఆలోచించండి. మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టేది, మీకు కోపం తెప్పించేది, ఆందోళన కలిగించేది లేదా నిరాశకు లోనయ్యేలా శోధించేది ఏమిటి? మీ మనసులో ఏది మెదిలితే, త్యాగపూరిత జీవనానికి సంబంధించిన మీ విశిష్ట పిలుపును అక్కడే ప్రారంభించండి. క్రీస్తు సిలువ బలి శక్తి ఆ “భారాలను” లోకానికి కృపను, కరుణను అందించే మార్గాలుగా మార్చనివ్వండి. భారాలుగా అనిపించే ఇవే చివరికి, పవిత్ర ఫౌస్టీనా వలె, అవసరంలో ఉన్న లోకం కోసం మధ్యవర్తిత్వ ప్రార్థన చేసే గొప్ప ఆధ్యాత్మిక శక్తిని మీకు కలిగిస్తాయని తెలుసుకోండి. ఆ శక్తిని మీపై మీరే జాలిపడటానికి, కోపానికి, గర్వానికి లేదా తాత్కాలిక ఓదార్పులకు వృథా చేయకండి.
త్యాగంలోని మాధుర్యం
బాధ, త్యాగం గురించిన ఈ చర్చ అంతా మీలో ఆందోళన కలిగించి ఉంటే, మీకు ఎంతో ఓదార్పునిచ్చే శుభవార్త ఉంది. పరలోకం వేచి ఉంది! పరలోకంలో ఇక నొప్పిగానీ బాధగానీ ఏమాత్రం ఉండవు. పరలోకంలో, ఈ జీవితంలోని ప్రతి త్యాగం మీకు ప్రతిఫలంగా లభించే నిత్య ఆశీర్వాదాలుగా మారుతుంది. మీ త్యాగ ఫలాన్ని నిత్యం అనుభవించడం, దానిలో అత్యధికంగా ఆనందించడం మీకు లభించే ప్రతిఫలాలు. వినయాన్ని కోరుకోవడానికి, దేవునిపై నమ్మకం ఉంచడానికి, కరుణ చూపడానికి, త్యాగపూరితంగా జీవించడానికి మీరు చేసుకున్న నిర్ణయాన్ని గురించి పరలోకంలో ఎన్నడూ పశ్చాత్తాపపడరు. ఇక్కడ, ఇప్పుడు మీరు స్వేచ్ఛగా స్వీకరించి సిలువతో ఐక్యం చేసే ప్రతి భారం, మీ ఆత్మ నుండి వైభవంతోను సౌందర్యంతోను నిత్యమూ ప్రకాశించే కాంతిదీపంగా ఉంటుంది. పరలోకంలో, ప్రతి త్యాగానికీ తగిన ఫలం లభించిందని మీరు గ్రహిస్తారు; మీ హృదయం అపారమైన కృతజ్ఞతతో నిండిపోతుంది.
అయితే ఇంకా గొప్ప శుభవార్త ఉంది. మీరు ఇక్కడే, ఇప్పుడే త్యాగమయమైన జీవితాన్ని స్వీకరించి, ప్రతి సిలువనూ సంపూర్ణంగా స్వీకరించినప్పుడు, “త్యాగంలోని మాధుర్యం” అని మనం పిలవదగిన దానిని దేవుడు తరచుగా ఇక్కడే, ఇప్పుడే మీకు అనుగ్రహిస్తారు. ఇంతకుముందు ఉటంకించిన సిలువకు చెందిన పునీత యోహాను కవితను గుర్తుచేసుకోండి. దేవుని శుద్ధీకరణ కార్యాన్ని ఆయన “ఓ మధురమైన దహనచికిత్సా, ఓ ఆనందదాయకమైన గాయమా!” అని పిలిచారు. బాధ ప్రేమపూర్వక త్యాగంగా రూపాంతరం చెందినప్పుడు, అన్ని రకాల బాధలకూ ఈ “మాధుర్యం,” ఈ “ఆనందం” వర్తిస్తాయి. అవును, మీరు అనుభవించే బాధ ఇంకా వేదన కలిగించవచ్చు, దుఃఖం ఇంకా లోతుగానే ఉండవచ్చు, త్యాగం ఇంకా అవసరమే కావచ్చు. అయినా, మీరు బాధను సంపూర్ణంగా స్వీకరించడం వల్ల, క్రీస్తు సిలువను మోస్తున్నప్పుడే ఆ సిలువలో ఆనందించగలుగుతారు. మన జీవితాల్లో యేసు కాడినీ ఆయన భారాన్నీ పూర్తి అవగాహనతో, మన స్వేచ్ఛాసంకల్పం యొక్క సంపూర్ణ సమ్మతితో స్వీకరించినప్పుడు, ఆయన కాడి ఎన్నడూ బరువుగా ఉండదు; ఆయన భారం ఎల్లప్పుడూ తేలికగానే ఉంటుంది. అప్పుడు మన కోరికలు, భావోద్వేగాలు, అనుభూతులు క్రమంగా రూపాంతరం చెందుతాయి; క్రీస్తు సిలువలో మనం గొప్ప ఓదార్పును పొందుతాము. మొదట్లో ఆ కోరికలు, అనుభూతులు, భావోద్వేగాలు అయోమయంలోనూ, దేవుని చిత్తానికి విరుద్ధంగానూ ఉంటాయి. అయితే సిలువను మనం ఎంత సంపూర్ణంగా అర్థం చేసుకుని, దానిని స్వీకరించాలని ఎంచుకుంటామో, అంతగా మన అస్తిత్వంలోని ప్రతి అంశమూ దేవుని చిత్తానికి అనుగుణమవుతుంది; క్రీస్తు త్యాగంతో ఐక్యమైన మన త్యాగపు ఆధ్యాత్మిక ఫలాన్ని అనుభవిస్తుంది.
దీనిని ఈ విధంగా చూడండి: సిలువపై యేసు ఏమి అనుభవించారు? కేవలం నొప్పి, బాధ మాత్రమేనా? లేక అంతకంటే మరేదైనా ఉందా? నిశ్చయంగా, సిలువపై వేలాడుతున్నప్పుడు ఆయన బాధ తీవ్రమైనది. అయితే ఆయన దానిని స్వేచ్ఛగా స్వీకరించినందువల్ల, ఆ బాధ ఆయన ఆత్మలో పరిపూర్ణమైన బలాన్ని కూడా కలిగించింది; ఆయన మానవ స్వభావపు పరిపూర్ణతను వెల్లడి చేసింది. హెబ్రీయులకు రాసిన లేఖలోని ఈ మాటలను గుర్తుచేసుకోండి:
ఆయన కుమారుడై ఉండీ, తాను అనుభవించిన బాధల ద్వారా విధేయతను నేర్చుకున్నారు; పరిపూర్ణత పొందిన తరువాత, తనకు విధేయులయ్యే వారందరికీ నిత్య రక్షణకు మూలమయ్యారు. మెల్కీసెదెకు క్రమానుసారం ప్రధాన యాజకునిగా దేవునిచే ప్రకటించబడ్డారు. హెబ్రీయులకు 5:8-10
యేసు “తాను అనుభవించిన బాధల ద్వారా విధేయతను నేర్చుకున్నారు” అనడంలోని అర్థం ఇది మాత్రమే: మానవరూపంలో ఆయన బాధను స్వేచ్ఛగా స్వీకరించడం మానవ స్వభావాన్ని పరిపూర్ణం చేసింది; “తనకు విధేయులయ్యే వారందరికీ నిత్య రక్షణకు మూలం” కావడం ద్వారా, మనమూ అలా చేయడానికి వీలు కల్పించింది. తండ్రి చిత్తానికి విధేయత చూపడం ద్వారా యేసు మానవ స్వభావాన్ని పరిపూర్ణం చేస్తున్నప్పుడు, లోకపు పాపాలవల్ల కలిగిన బాధను స్వేచ్ఛగా స్వీకరిస్తున్నప్పుడు, ఆయన మానవ స్వభావం కూడా అనంతమైన ఆనందంతో ఉల్లసించిందని మనం నిశ్చయంగా నమ్మవచ్చు.
మన విషయంలోనూ అలాగే జరుగుతుంది. మన జీవితాల్లో బాధ కలిగించే వేదనను “తొలగించుకోవాలని” కోరుకుంటే, మనం ఆ బాధను స్వీకరించాలి. ఇంతకుముందు పేర్కొన్న అంతరంగ చీకటి అనే ఆధ్యాత్మిక బాధను దేవుడు కొన్నిసార్లు మనపై కలుగజేస్తూనే ఉన్నా, ఈ చీకటి ఒక ఆశీర్వాదమనీ, అది మన జీవితాల్లోనూ లోకంలోనూ గొప్ప కార్యాలను సాధిస్తోందనీ మనం గ్రహిస్తాము. కీర్తన 22 మనకు నేర్పే విధంగా ప్రార్థనలో పట్టుదలతో కొనసాగితే, దాని ఫలంగా ఇక్కడే, ఇప్పుడే ప్రారంభమై నిత్యత్వమంతా కొనసాగే అత్యున్నత ఆధ్యాత్మిక ఆనందం కలుగుతుందని కూడా మనకు నిశ్చయత కలుగుతుంది.
సిలువను స్వేచ్ఛగా, ఆనందంగా స్వీకరించడాన్ని అనుకరించడం
“సిలువ పాదాల చెంత 40 రోజులు: మన ధన్యమాత హృదయం నుండి ప్రేమపూర్వక దృష్టి” అనే గ్రంథంలోని ఒక ధ్యానంతో ఈ పుస్తకం ముగుస్తుంది (mycatholic.life/books సందర్శించండి). ఈ భాగంలో, తన ప్రియ కుమారుడు క్రూరంగా సిలువ వేయబడటాన్ని చూస్తూ నిలిచిన మరియమాత, ఆనందంతో కూడిన త్యాగమయ జీవితానికి మనకు పరిపూర్ణ ఆదర్శంగా నిలుస్తారు. తన కుమారుడు అనుభవించిన హింసను చూసి ఆమె హృదయం పవిత్రమైన దుఃఖంతో నిండినప్పటికీ, అది వినయం, నమ్మకం, కరుణతో కూడా నిండిపోయింది. ఏడవ రోజు ధ్యానాన్ని మననం చేయండి:
ఏడవ రోజు – ప్రభువు యొక్క వినయపూర్వక సేవకురాలు
“నా ఆత్మ ప్రభువు మహిమను చాటుతోంది; నా అంతరాత్మ నా రక్షకుడైన దేవునిలో ఆనందిస్తోంది. ఎందుకంటే ఆయన తన దాసురాలి దీనస్థితిని దయతో చూశారు; ఇదిగో, ఇప్పటినుండి అన్ని తరాలవారూ నన్ను ధన్యురాలని పిలుస్తారు.” లూకా 1:46-48
మన ధన్యమాత తన కుమారుని సిలువ ఎదుట నిలిచినప్పుడు, “అన్ని తరాలవారూ” ఆ క్షణాన్ని “ధన్యమైన” క్షణమని పిలుస్తారా? తన స్తుతిగీతంలో చెప్పినట్లుగా, తన కుమారుని క్రూరమైన, దారుణమైన మరణాన్ని చూడటంలో ఆమె ధన్యురాలయ్యారా?
సిలువ పాదాల చెంత ఆమె అనుభవం అసాధారణమైన వేదన, దుఃఖం, త్యాగంతో కూడినదై ఉన్నప్పటికీ, అది అసాధారణమైన ఆశీర్వాదం లభించిన క్షణం కూడా. సిలువ వేయబడిన తన కుమారుని ప్రేమతో చూస్తూ ఆమె నిలిచిన ఆ క్షణం, అపారమైన కృపకు నిలయమైన క్షణం. బాధ ద్వారా లోకం విమోచించబడిన క్షణం అది. ఈ పరిపూర్ణమైన ప్రేమ త్యాగాన్ని తన కళ్లతో తానే చూసి, తన హృదయంలో మననం చేయాలని ఆమె ఎంచుకున్నారు. అంతటి వేదన నుండి ఇంతటి మేలును పుట్టించగల దేవునిలో ఆనందించాలని ఆమె ఎంచుకున్నారు.
మన జీవితాల్లో పోరాటాలు, బాధలు ఎదురైనప్పుడు, మనోవేదనతో, నిరాశతో మనలో మనమే ముడుచుకుపోవాలనే శోధనకు సులభంగా లోనవుతాం. జీవితంలో మనకు లభించిన ఆశీర్వాదాలను సులభంగా మరచిపోతాం. తండ్రి తన కుమారునిపైనా మన ధన్యమాతపైనా వేదనను, బాధను బలవంతంగా మోపలేదు; అయితే వారు ఈ తీవ్రమైన హింసను ఎదుర్కొనే ఘడియలోకి ప్రవేశించాలన్నది ఆయన చిత్తం. ఆ ఘడియను రూపాంతరం చేసి, సమస్త బాధలకు విమోచన కలిగించేందుకు యేసు దానిలోకి ప్రవేశించాడు. తన కుమారునిలో సజీవంగా ఉన్న దేవుని ప్రేమకు, శక్తికి తొలి, అత్యుత్తమ సాక్షిగా ఉండేందుకు మన ధన్యమాత ఈ ఘడియలోకి ప్రవేశించాలని ఎంచుకుంది. సిలువ ఎదుట నిలిచి దానిని ఎదుర్కోవడానికి మనం పిలువబడుతున్నప్పుడు, మన ధన్యమాతతో కలిసి ఆనందించమని తండ్రి ప్రతిరోజూ మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ ఆహ్వానిస్తున్నాడు.
పైన ఉదహరించిన లేఖనభాగం, మన ధన్యమాత యేసును గర్భంలో ధరించి ఎలిజబెతును కలుసుకోవడానికి వెళ్లినప్పుడు పలికిన మాటలను గుర్తుచేస్తున్నప్పటికీ, ఆ మాటలు నిరంతరం ఆమె పెదవులపై నిలిచి ఉండేవి. ఆమె ప్రభువు గొప్పతనాన్ని ప్రకటిస్తూ, తన రక్షకుడైన దేవునిలో ఆనందిస్తూ, తన జీవితంలో పొందిన అనేక ఆశీర్వాదాలను మళ్లీ మళ్లీ ఆస్వాదిస్తూ ఉండేది. ఎలిజబెతును సందర్శించిన సందర్భంలోలాగే, సిలువ మరణం వంటి సందర్భాల్లోనూ ఆమె అలా చేసి ఉండేది.
ఈ రోజు మన ధన్యమాత మాటలను, హృదయాన్ని ధ్యానించండి. ఈ రోజు మీ వ్యక్తిగత ప్రార్థనలో ఈ మాటలను పలకండి. జీవితంలో మీరు ఎలాంటి పరిస్థితిని ఎదుర్కొంటున్నా, ఆ సందర్భంలో ఈ మాటలను పలకండి. దేవునిపై మీ విశ్వాసానికి, నిరీక్షణకు అవి ప్రతిరోజూ ఆధారంగా మారనివ్వండి. ప్రభువు గొప్పతనాన్ని ప్రకటించండి, మీ రక్షకుడైన దేవునిలో ఆనందించండి. జీవితంలో మీకు ఎలాంటి అనుభవాలు ఎదురైనా, దేవుని ఆశీర్వాదాలు ప్రతిరోజూ సమృద్ధిగా ఉంటాయని తెలుసుకోండి. జీవితం ఓదార్పునిచ్చినప్పుడు, అందులోని ఆశీర్వాదాన్ని చూడండి. జీవితం బాధాకరంగా ఉన్నప్పుడు కూడా, అందులోని ఆశీర్వాదాన్ని చూడండి. దేవమాత సాక్ష్యం మీ జీవితంలో ప్రతి రోజూ మీకు స్ఫూర్తినిచ్చేలా అనుమతించండి.
అత్యంత ప్రియమైన మాతా, సందర్శన సమయంలో దేవుని గొప్పతనాన్ని ప్రకటిస్తూ నీవు పలికిన మాటలు, మానవావతారపు మహానందం నుంచి పొంగిపొర్లిన మాటలు. నీ ఈ ఆనందం ఎంతో విస్తృతంగా వ్యాపించి, ఆ తరువాత నీ బిడ్డ క్రూరమైన మరణం పొందడాన్ని చూస్తూ నిలిచినప్పుడు నీకు బలాన్నిచ్చింది. నీ గర్భధారణలోని ఆనందం, ఈ అత్యంత దుఃఖకరమైన ఘడియలో మరోసారి నిన్ను స్పృశించింది.
అత్యంత ప్రియమైన మాతా, నా జీవితంలో నీ స్తుతిగీతాన్ని
అనుకరించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. జీవితంలోని ప్రతి అంశంలో దేవుని ఆశీర్వాదాలను చూడటానికి నాకు సహాయం చేయుము. నీ ప్రియ కుమారుని బలి మహిమను చూడగలిగేలా, నీ ప్రేమపూర్వక దృష్టిలో నన్ను చేర్చుకొనుము.
నా అమూల్య ప్రభువైన యేసూ, ఈ లోకంలో నీవే అత్యంత గొప్ప ఆశీర్వాదానివి. సమస్త ఆశీర్వాదాలూ నీవే! మంచిదంతా నీ నుంచే వస్తుంది. ప్రతిరోజూ నా చూపును నీపైనే నిలిపి ఉంచడానికి, నీ ప్రేమబలి శక్తిని సంపూర్ణంగా గ్రహించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. ఈ వరంలో నేను ఆనందించి, ఎల్లప్పుడూ నీ గొప్పతనాన్ని ప్రకటించుదును గాక.
మరియమాతా, నా కొరకు ప్రార్థించుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
ఈ-పుస్తకంగా లేదా పేపర్బ్యాక్ పుస్తకంగా కూడా లభిస్తుంది:
అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్
