ഒരു വിശുദ്ധ ദൈവവിളി
സാധാരണകാലത്തിലെ പതിനൊന്നാം ഞായർ, വർഷം A
അപ്പോൾ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “വിളവ് സമൃദ്ധമാണ്; എന്നാൽ വേലക്കാർ ചുരുക്കം. അതിനാൽ, തന്റെ വിളവെടുപ്പിനായി വേലക്കാരെ അയയ്ക്കാൻ വിളവിന്റെ നാഥനോടു പ്രാർഥിക്കുവിൻ.” മത്തായി 9:37-38
സഭയുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുള്ള അത്യാവശ്യമായ ഒരു കടമ ഈ വചനം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പൗരോഹിത്യത്തിലേക്കുള്ള ദൈവവിളികൾക്കായി പ്രാർഥിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനമാണ് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
തന്റെ നാമത്തിൽത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സാധാരണ മനുഷ്യരെ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടാണ് യേശു സഭ സ്ഥാപിച്ചത് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. മറ്റെല്ലാവരെയുംപോലെ വൈദികരും പാപികളാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഇടയന്മാരെന്ന അതിപവിത്രമായ ദൗത്യത്തിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാൻ യേശു അവരെ വിളിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളും നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
ഒന്നാമതായി, യേശു പാപികളെ പൗരോഹിത്യത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നു. ഇത് കഠിനമോ വിമർശനാത്മകമോ ആയ ഒരു പ്രസ്താവനയല്ല; ഒരു വസ്തുത പറയുക മാത്രമാണ്. ആദ്യത്തെ മെത്രാന്മാരായ അപ്പസ്തോലന്മാരെ നോക്കിയാൽ മാത്രം മതി; അവരുടെ ബലഹീനതകൾ നമുക്കു ഉടൻതന്നെ ബോധ്യമാകും. വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള ഒരു പവിത്രമായ വിളി വൈദികർക്കുണ്ടെന്നതു തീർച്ചയാണ്; വിശുദ്ധരാകാൻ അവർ പരിശ്രമിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ യേശുവിനെപ്പോലെ അവർ വിശുദ്ധരല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ നാം ആശ്ചര്യപ്പെടരുത്. ഇതെല്ലാം ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന തിരുമനസ്സിന്റെ ഭാഗമാണ്; അതായത്, പാപികളായ മനുഷ്യർ ദൈവപുത്രനായ യേശുവിന്റെ വ്യക്തിയിൽത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നത്. എത്ര വിസ്മയകരം!
രണ്ടാമതായി, നമ്മുടെ ഇടയന്മാരായിരിക്കാനാണ് വൈദികർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; നാം അവരോട് അപ്രകാരം പെരുമാറുകയും വേണം. അവരുടെ ബലഹീനതകൾക്കപ്പുറത്തേക്കു വിനയത്തോടെ നോക്കാൻ നമുക്കു കഴിഞ്ഞാൽ, അവരിലൂടെ ദൈവം യഥാർഥത്തിൽ നമ്മെ മേയിക്കുന്നുവെന്നു നാം തിരിച്ചറിയും. അവരുടെ വിശുദ്ധ തിരുപ്പട്ടത്തിന്റെ ഫലമായി, പൗരോഹിത്യത്തിലൂടെ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ വളരെ നേരിട്ടും ആഴത്തിലും സ്വർഗത്തിലേക്കു നയിക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിനു കഴിയും. എന്നാൽ വൈദികനിൽ ഇടയനെ യഥാർഥത്തിൽ കാണാൻ ചിലപ്പോൾ വിനയമുള്ള ഒരു ആടായിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
വിശുദ്ധ പൗരോഹിത്യമെന്ന മഹത്തായ ദാനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നാം നമ്മുടെ വൈദികരെ സ്നേഹിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും വേണം; പ്രത്യേകിച്ച് അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും അവരെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും വേണം. മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു കൂടുതൽ വേലക്കാരെ ലഭിക്കുന്നതിനായി പ്രാർഥിക്കണമെന്ന നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ കല്പനയും നാം അനുസരിക്കണം. നമ്മുടെ ലോകത്തിന് എല്ലായ്പ്പോഴും ഇടയന്മാരെ ആവശ്യമുണ്ട്. ഈ പവിത്രമായ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ദൈവം അനേകം വൈദികരെ ഉയർത്തണമെന്നു പ്രാർഥിക്കുക സഭയിലെ ഓരോ അംഗത്തിന്റെയും കടമയാണ്.
ഞങ്ങളുടെ മഹാപുരോഹിതനായ കർത്താവേശോയേ, അങ്ങയുടെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്ക് അനേകം വേലക്കാരെ അയയ്ക്കണമേ. ഈ വിശുദ്ധ ശുശ്രൂഷയിൽ സേവനം ചെയ്യാൻ അങ്ങ് വിളിക്കുന്നവർക്ക് അങ്ങയോട് “അതെ” എന്നു പറയാനും മഹത്തായ വിശുദ്ധിയുടെ ജീവിതം സ്വീകരിക്കാനും ആവശ്യമായ ധൈര്യം നൽകണമേ. ഞങ്ങളുടെ പരിശുദ്ധ പിതാവായ മാർപാപ്പയെയും ഞങ്ങളുടെ മെത്രാനെയും ഇടവക വികാരിയെയും അങ്ങയുടെ സഭയിൽ സേവനം ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരെയും സവിശേഷമായ വിധത്തിൽ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ ഇടയന്മാരോട് എല്ലായ്പോഴും ഉചിതമായ സ്നേഹവും പിന്തുണയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അങ്ങയുടെ ജനമായ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വിസ്മയങ്ങൾ
സാധാരണകാലത്തിലെ പതിനൊന്നാം ഞായർ, വർഷം B
യേശു ജനക്കൂട്ടത്തോടു പറഞ്ഞു: “ദൈവരാജ്യം ഇപ്രകാരമാണ്: ഒരുവൻ നിലത്തു വിത്തു വിതയ്ക്കുന്നു. അവൻ രാവും പകലും ഉറങ്ങുകയും ഉണരുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനിടയിൽ, എങ്ങനെയെന്ന് അവൻ അറിയാതെതന്നെ, വിത്തു മുളച്ചു വളരുന്നു.” മർക്കോസ് 4:26-27
നമ്മുടെ മധ്യേ ദൈവരാജ്യം മുളയ്ക്കുകയും വളരുകയും ഫലമണിയുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ എത്ര മനോഹരമായ ചിത്രമാണിത്!
തന്റെ രാജ്യം വരണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കർത്തൃപ്രാർഥനയിൽ നാം ഇതിനായി പ്രാർഥിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ രാജ്യം വരണമെന്നു നാം പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അർഥമെന്താണ്? ഒന്നാമതായി, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും ആത്മാക്കളിലും തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വന്നു വസിക്കാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നാണ് അതിന്റെ അർഥം. നാം അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിലെ സജീവ അംഗങ്ങളാകണം; അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ഭരണാധികാരിയും വഴികാട്ടിയുമായിരിക്കണം.
രണ്ടാമതായി, നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ അവിടുത്തെ നിയമങ്ങളും തിരുമനസ്സും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതായാണ് നാം ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിൽ പങ്കുചേരാനും അതിന്റെ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാനും കഴിയുന്നവിധം സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവും സാംസ്കാരികവുമായ ക്രമം ദൈവകൃപയാൽ രൂപാന്തരപ്പെടണം എന്നാണ് ഇതിനർഥം. നമുക്കു ചെയ്യാനുള്ള ജോലിയുണ്ട്!
മൂന്നാമതായി, യേശു പ്രഭയോടും മഹിമയോടുംകൂടെ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്തിമവും മഹത്വപൂർണവുമായ ആഗമനത്തെ നാം പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഇതിനർഥം. അവസാനം, സകലതും രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ദൈവം ലോകത്തിന്മേൽ തന്റെ അന്തിമവിധി നടപ്പാക്കി സകലതും നവീകരിക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ മുകളിലെ ഈ വചനഭാഗം, ഇത് “എങ്ങനെ” സംഭവിക്കുമെന്ന് നമുക്കു പ്രത്യേകമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവരാജ്യം സാവധാനത്തിലും സൗമ്യമായും അത്ഭുതകരമായും വേരുറയ്ക്കുമെന്ന് അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് സംഭവിക്കും; ക്രൈസ്തവരായ നാം ഈ പ്രവർത്തനത്തിനായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ലോകത്തിലും ഇത് സംഭവിക്കും; കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ യേശു വീണ്ടും വരുമ്പോൾ അത് അത്ഭുതകരമായി സംഭവിക്കും.
യേശു നമുക്കു നൽകുന്ന ഈ ദൃശ്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. കർഷകൻ വിത്തു വിതയ്ക്കുന്നു; അത് സാവധാനം മുളച്ച് വളർന്ന് ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ഇത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ, “എങ്ങനെയെന്ന് കർഷകൻ അറിയുന്നില്ല.”
ദൈവം തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന നിഗൂഢമായ വഴികളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. അതിന്റെ ചുമതല പ്രഥമമായും പ്രധാനമായും അവിടുത്തേക്കാണ്. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ഭാഗം നിങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെയും ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെയും നിങ്ങൾ ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ നിലമാക്കണം. നിങ്ങൾ വിത്തു വിതയ്ക്കുകയും ആവശ്യത്തിന് നനയ്ക്കുകയും വേണം; അതിനുശേഷം ദൈവത്തിന്റെ ഭാഗം നിർവഹിക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും ലോകത്തിലും തന്റെ രാജ്യം വളർത്താൻ നമ്മിലാരെക്കാളും അധികമായി ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ഭാഗം നിങ്ങൾ നിർവഹിച്ചാൽ, അവിടുത്തെ കൃപയുടെ മഹത്വപൂർണമായ കരവേല വളരുന്നതു കാണുമ്പോൾ നിങ്ങളും വിസ്മയഭരിതരാകും.
എന്റെ ദിവ്യരാജാവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിനായി ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണാകാൻ എന്റെ ഹൃദയത്തെ സഹായിക്കണമേ. എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അങ്ങയുടെ രാജ്യം വളർത്താൻ അങ്ങയെ അനുവദിക്കുന്നതിന് എന്നെ സഹായിക്കണമേ; നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ ആ രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു ഉപകരണമാകാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ കരുണ
സാധാരണകാലത്തിലെ പതിനൊന്നാം ഞായർ, വർഷം C
സുഗന്ധതൈലം നിറച്ച ഒരു വെൺകൽഭരണിയുമായി അവൾ വന്നു. അവന്റെ പിന്നിൽ പാദങ്ങൾക്കരികെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു നിന്ന അവൾ കണ്ണീരുകൊണ്ട് അവന്റെ പാദങ്ങൾ നനയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. തുടർന്ന് അവൾ തന്റെ തലമുടികൊണ്ട് അവ തുടയ്ക്കുകയും ചുംബിക്കുകയും സുഗന്ധതൈലം പൂശുകയും ചെയ്തു. അവനെ ക്ഷണിച്ച ഫരിസേയൻ ഇതു കണ്ടപ്പോൾ തന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു: “ഇയാൾ ഒരു പ്രവാചകനായിരുന്നെങ്കിൽ, തന്നെ സ്പർശിക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീ ആരാണെന്നും ഏതുതരക്കാരിയാണെന്നും—അവൾ ഒരു പാപിനിയാണെന്നും—അറിയുമായിരുന്നു.” ലൂക്കാ 7:37b-39
ഫരിസേയന്റെ ഈ പ്രസ്താവന ശ്രദ്ധേയമാണ്. കാരണം, യേശു ഒരു പ്രവാചകൻ (എല്ലാ പ്രവാചകരുടെയും പ്രവാചകൻ) ആയിരുന്നു; തന്നെ സ്പർശിക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീ എങ്ങനെയുള്ളവളാണെന്ന് അവിടുത്തേക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവളുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും അവിടുന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നു. വിധിക്കുന്ന മനോഭാവമുള്ള ആ ഫരിസേയനെക്കാൾ എത്രയോ ആഴത്തിൽ, അവൾ യഥാർഥത്തിൽ എങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീയാണെന്നും അവിടുന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, ഈ കാരണങ്ങളാലാണ് യേശു അവളോട് അങ്ങനെ പെരുമാറിയത്.
ഈ സ്ത്രീ ഏതുതരക്കാരിയായിരുന്നു? ഹൃദയപൂർവം അനുതപിച്ച ഒരു പാപിനിയായിരുന്നു അവൾ. തന്റെ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ദുഃഖമാണ് യേശുവിന്റെ ഹൃദയത്തെ തുറന്ന് അവിടുത്തെ സമൃദ്ധമായ കരുണ ഒഴുകാൻ ഇടയാക്കിയത്. ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, പുറമേ കാണുന്നതിനപ്പുറം കാണാൻ ഫരിസേയനു കഴിഞ്ഞില്ല; എന്നാൽ അവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കു നോക്കാൻ യേശുവിനു കഴിഞ്ഞു.
ഈ സംഭവത്തിൽനിന്ന് നാം രണ്ടു പാഠങ്ങൾ പഠിക്കണം. ഒന്നാമതായി, യേശു നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കാണുന്നുവെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. അവിടുന്ന് അവയുടെ ഉള്ളിലേക്കു നോക്കുന്നു; അവിടെ നാം സൂക്ഷിക്കുന്നതെന്തെന്ന് മറ്റാർക്കും കാണാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കാൾ, നമുക്കുതന്നെ കാണാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കാൾ, എത്രയോ വ്യക്തമായി അവിടുന്ന് അറിയുന്നു. അവിടെ ദുശ്ശാഠ്യമാണോ ദുഃഖമാണോ ഉള്ളതെന്ന് യേശുവിന് അറിയാം. പശ്ചാത്താപമാണോ നിസ്സംഗതയാണോ ഉള്ളതെന്നും അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം. അവിടുന്ന് എല്ലാം അറിയുകയും അതിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യും. നമ്മുടെ കർത്താവിനെ കബളിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
രണ്ടാമതായി, മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ പ്രവണതകൾ പരിശോധിക്കാൻ ഈ സംഭവം നാം ഉപയോഗിക്കണം. പുറമേ കാണുന്നതു നോക്കി, നമുക്കു കാണാൻ കഴിയുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിഗമനങ്ങളിലെത്താൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരത്തിൽ വിധിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ വസ്തുതകളും അറിയാതെയാണ് നാം വിധിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം നമ്മുടെ വിധി തെറ്റിപ്പോകും.
നമ്മുടെ രക്ഷകന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്ന പരിപൂർണ സ്നേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തേക്കുള്ള പരിപൂർണമായ അറിവിനെക്കുറിച്ചും ധ്യാനിക്കുക. അവിടുത്തെ ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ അനുവദിക്കുക; നിങ്ങളുടെ പാപവും ബലഹീനതയും വെളിപ്പെടുത്താനും അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക. ആത്മാർഥമായ അനുതാപത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ വിളിച്ചുകൊണ്ട്, ഏറെ ആർദ്രതയോടും കരുണയോടും കൂടെ അവിടുന്ന് അതു ചെയ്യും. നിങ്ങൾ അതിനോടു പ്രതികരിക്കുന്നെങ്കിൽ, ഈ പാപിനിയായ സ്ത്രീയെ സ്വീകരിച്ചതുപോലെ അവിടുന്ന് നിങ്ങളെയും സ്വീകരിക്കും.
പരിപൂർണ കരുണയുടെ നാഥാ, ഞാൻ പാപിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം; അങ്ങയുടെ സമൃദ്ധമായ കരുണയ്ക്കായി ഞാൻ യാചിക്കുന്നു. എന്റെ പാപത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അനുതപിക്കുന്നു; എന്നോടു ക്ഷമിക്കണമേ എന്ന് അങ്ങയോടു പ്രാർഥിക്കുന്നു. പ്രിയനാഥാ, മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുകയും കുറ്റം വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കെണിയിൽ ഒരിക്കലും വീഴാതിരിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈ തരത്തിലുള്ള അഹങ്കാരത്തിൽനിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കുകയും അങ്ങ് എനിക്കു നൽകുന്ന കരുണ മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകാൻ എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
മറുകരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കുക
സാധാരണകാലത്തിലെ പതിനൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച
“എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ദുഷ്ടനെ എതിർക്കരുത്. ആരെങ്കിലും നിന്റെ വലതുകരണത്ത് അടിച്ചാൽ, മറുകരണവും അവനു കാണിച്ചുകൊടുക്കുക.” മത്തായി 5:39
സ്വീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു പ്രബോധനമാണിത്!
യേശു യഥാർഥത്തിൽ ഇതുതന്നെയാണോ ഉദ്ദേശിച്ചത്? ആരെങ്കിലും നമ്മോട് അനീതി കാണിക്കുകയോ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ സുവിശേഷഭാഗത്തെ ന്യായവാദങ്ങളിലൂടെ ഉടനെ തള്ളിക്കളയാനും ഇത് നമുക്കു ബാധകമല്ലെന്നു കരുതാനും പലപ്പോഴും നമുക്കു പ്രവണതയുണ്ടാകാം. അതെ, വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു പ്രബോധനമാണിത്; അതനുസരിച്ചു ജീവിക്കുകയെന്നത് അതിലും പ്രയാസമാണ്.
“മറുകരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കുക” എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? ആദ്യം, ഇതിനെ അക്ഷരാർഥത്തിൽത്തന്നെ നാം നോക്കിക്കാണണം. താൻ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് ഈശോ ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഇതിന്റെ പരിപൂർണ്ണ മാതൃക അവിടുന്നാണ്. അവിടുത്തെ കരണത്ത് അടിക്കുക മാത്രമല്ല, അവിടുത്തെ ക്രൂരമായി മർദിച്ച് കുരിശിൽ തൂക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടുത്തെ പ്രതികരണമാകട്ടെ, “പിതാവേ, ഇവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല” എന്നായിരുന്നു. അതിനാൽ, താൻതന്നെ ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകാതിരുന്ന ഒന്നും ചെയ്യാൻ ഈശോ നമ്മെ വിളിക്കുന്നില്ല.
മറുകരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കുക എന്നതിനർത്ഥം മറ്റൊരാളുടെ അധിക്ഷേപകരമായ പ്രവൃത്തികളോ വാക്കുകളോ നാം മറച്ചുവയ്ക്കണമെന്നല്ല. അവർ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നു നാം നടിക്കരുത്. ഈശോതന്നെ, ക്ഷമിക്കുകയും അവരോടു ക്ഷമിക്കാൻ പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, പാപികളുടെ കൈകളിൽനിന്നു തനിക്കേറ്റ ഗുരുതരമായ അനീതിയെ അംഗീകരിച്ചു. എന്നാൽ പ്രധാന കാര്യം, അവരുടെ ദുഷ്ടതയിലേക്ക് തന്നെ വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ അവിടുന്ന് അനുവദിച്ചില്ല എന്നതാണ്.
മറ്റൊരാൾ നമ്മുടെ നേരെ ചെളിവാരിയെറിയുന്നതുപോലെ തോന്നുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും അതേ രീതിയിൽ തിരിച്ചടിക്കാൻ നമുക്കു പ്രലോഭനമുണ്ടാകുന്നു. വഴക്കിടാനും നമ്മെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നയാളെ തിരിച്ചു തള്ളാനും നമുക്കു തോന്നുന്നു. എന്നാൽ മറ്റൊരാളുടെ ദുഷ്ടതയെയും ക്രൂരതയെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള താക്കോൽ, ആ ചെളിയിലേക്കു വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതാണ്. മറ്റേ കവിൾ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്, അർഥശൂന്യമായ കലഹങ്ങളിലേക്കോ തർക്കങ്ങളിലേക്കോ ഇറങ്ങി സ്വയം തരംതാഴാൻ നാം വിസമ്മതിക്കുന്നു എന്നു പറയാനുള്ള ഒരു മാർഗമാണ്. യുക്തിരഹിതമായ പെരുമാറ്റം നേരിടുമ്പോൾ അതിൽ പങ്കുചേരാൻ നാം വിസമ്മതിക്കുന്നു. പകരം, അതിനെ ശാന്തമായി സ്വീകരിക്കുകയും ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, ആ വ്യക്തിയുടെ ദുഷ്ടത അവർക്കുതന്നെയും മറ്റുള്ളവർക്കും വെളിപ്പെടാൻ നാം അനുവദിക്കുന്നു.
നമുക്കു താങ്ങാവുന്നതിലുമപ്പുറം പീഡനമേൽപ്പിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളിൽ നാം എന്നും തുടരണമെന്ന് യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നല്ല ഇതിനർഥം. എന്നാൽ നാമെല്ലാവരും ഇടയ്ക്കിടെ അനീതി നേരിടുമെന്നും, ദുഷ്ടതയ്ക്കു ദുഷ്ടതകൊണ്ട് തിരിച്ചടിക്കുന്നതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടാതെ, കരുണയോടെയും ഉടനെയുള്ള ക്ഷമയോടെയും അതിനെ നേരിടണമെന്നും ഇതിനർഥമുണ്ട്.
നിങ്ങൾക്കു പ്രയാസകരമായ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. പ്രത്യേകിച്ച്, ക്ഷമിക്കാനും മറുകരണം കാണിച്ചുകൊടുക്കാനും നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം തയ്യാറാണെന്ന് ചിന്തിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ആ ബന്ധത്തിൽ നിങ്ങൾ തേടുന്ന സമാധാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും നിങ്ങൾക്കു നേടിത്തന്നേക്കാം.
ക്ഷമിക്കുന്ന എന്റെ നാഥാ, അങ്ങയുടെ മഹത്തായ കരുണയും ക്ഷമയും അനുകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവരോടു ക്ഷമിക്കാനും ഞാൻ നേരിടുന്ന ഏതൊരു അനീതിയെയും അതിജീവിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
“എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ. അങ്ങനെ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ മക്കളായിത്തീരും.” മത്തായി 5:44-45a
നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ഈ കല്പന അനുസരിക്കുക എളുപ്പമല്ല. എന്നാൽ ഇത് സ്നേഹത്തിന്റെ കല്പനയാണ്.
ആദ്യം, നമ്മുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. ആരാണ് നമ്മുടെ ശത്രുക്കൾ? മനഃപൂർവം വെറുക്കാൻ നാം തിരഞ്ഞെടുത്തവർ എന്ന അർഥത്തിൽ നമുക്ക് “ശത്രുക്കൾ” ഇല്ലെന്നു പ്രത്യാശിക്കാം. എന്നാൽ ആരോടെങ്കിലും കോപിക്കാൻ നമുക്കു പ്രലോഭനമുണ്ടാകുകയും അവരെ സ്നേഹിക്കാൻ നാം പ്രയാസപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാകാം. ഒരുപക്ഷേ, ആരുമായുള്ള ബന്ധത്തിലാണോ നാം ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്, അവരെയെല്ലാം നമ്മുടെ ശത്രുക്കളായി കണക്കാക്കാം.
അവരെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതിനർത്ഥം അവരുമായി നാം ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കളാകണമെന്നല്ല. എന്നാൽ കരുതലും താത്പര്യവും മനസ്സിലാക്കലും ക്ഷമയും നിറഞ്ഞ യഥാർഥ സ്നേഹഭാവം അവരോടു വളർത്തിയെടുക്കാൻ നാം പരിശ്രമിക്കണമെന്നാണ് അതിനർത്ഥം. എല്ലാവരോടും ഇങ്ങനെയൊരു മനോഭാവം പുലർത്തുക പ്രയാസമായിരിക്കാം; എങ്കിലും അതായിരിക്കണം നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.
ഈ കല്പനയുടെ രണ്ടാം ഭാഗം നമ്മെ സഹായിക്കും. നമ്മെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത്, നാം വളർത്തിയെടുക്കേണ്ട ഉചിതമായ സ്നേഹത്തിലും വാത്സല്യത്തിലും വളരാൻ നമ്മെ സഹായിക്കും. സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ വശം വളരെ പ്രയാസകരമാണെങ്കിലും, എന്താണു ചെയ്യേണ്ടതെന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ്.
സ്നേഹിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഏറെ പ്രയാസമുള്ളവരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് ആരോടെല്ലാമാണ് കോപമുള്ളത്? അത് ഒരു കുടുംബാംഗമോ ജോലിസ്ഥലത്തുള്ള ഒരാളോ അയൽക്കാരനോ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും അനുരഞ്ജനപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത, നിങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തിലെ ഒരാളോ ആകാം. ബാഹ്യമായോ ആന്തരികമായോ നിങ്ങൾക്ക് ഒത്തുപോകാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരാളെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷേ ഒന്നിലധികം പേരെങ്കിലും, ഉണ്ടെന്ന് സത്യസന്ധമായി സമ്മതിക്കുന്നത് ഈ സുവിശേഷഭാഗത്തോടു ചേർന്നുപോകുന്നതാണ്. ഇതു സമ്മതിക്കുന്നത് സത്യസന്ധതയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തി മാത്രമാണ്.
ഈ വ്യക്തി അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തികൾ ആരെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, അവർക്കുവേണ്ടി നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു ചിന്തിക്കുക. അവരെ പ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ പതിവായി സമയം ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ടോ? ദൈവം തന്റെ കൃപയും കരുണയും അവരുടെമേൽ വർഷിക്കണമെന്നു നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇതു ചെയ്യാൻ പ്രയാസമായിരിക്കാം; എങ്കിലും നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും നന്മയേകുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നാണിത്. അവരോടു സ്നേഹവും വാത്സല്യവും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമെന്നു ബോധപൂർവം തീരുമാനിക്കുന്നത് പ്രയാസമുള്ള കാര്യമല്ല.
നമുക്ക് ഒത്തുപോകാൻ പ്രയാസമുള്ളവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നതാണ്, അവരോട് യഥാർഥ സ്നേഹവും കരുതലും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വളർത്താൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ. കോപത്തിന്റെയോ വിദ്വേഷത്തിന്റെയോ വികാരങ്ങൾപോലും ഇനിയും മുറുകെപ്പിടിക്കേണ്ടിവരാതിരിക്കാൻ, നമ്മുടെ വികാരങ്ങളെയും മനോഭാവങ്ങളെയും പുതുക്കിപ്പണിയാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു മാർഗമാണത്.
നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവുമധികം ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്ന വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഇന്ന് തീരുമാനമെടുക്കുക. ഈ പ്രാർത്ഥനകൊണ്ട് ആ വ്യക്തിയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് മാറാൻ സാധ്യതയില്ല. എന്നാൽ ഈ രീതിയിൽ ദിവസവും പ്രാർത്ഥിക്കാൻ നിങ്ങൾ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരായാൽ, കാലക്രമേണ ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ മെല്ലെ മാറ്റും. എല്ലാ മനുഷ്യരോടും നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ അകറ്റിനിർത്തിയേക്കാവുന്ന കോപത്തിന്റെയും മനോവേദനയുടെയും ഭാരത്തിൽനിന്ന് അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കും.
പരിപൂർണ സ്നേഹത്തിന്റെ നാഥാ, ആർക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർഥിക്കണമെന്ന് അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, ആ വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ; പ്രത്യേകിച്ച്, സ്നേഹിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അവരോടുള്ള എന്റെ വികാരങ്ങളെ ശരിയായ ക്രമത്തിലാക്കുകയും എല്ലാ കോപത്തിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രനാകാൻ എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു മറഞ്ഞ ജീവിതം
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച
ഈശോ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ആളുകൾ കാണുന്നതിനുവേണ്ടി നീതിപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുവിൻ; അല്ലാത്തപക്ഷം, സ്വർഗസ്ഥനായ നിങ്ങളുടെ പിതാവിൽനിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം ലഭിക്കുകയില്ല.” മത്തായി 6:1
നാം എന്തെങ്കിലും നല്ല കാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ അത് കാണണമെന്ന് പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. നാം എത്ര നല്ലവരാണെന്ന് അവർ അറിയണമെന്ന് നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് അംഗീകാരവും ആദരവും ലഭിക്കുന്നത് നമുക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ. എന്നാൽ ഇതിനു നേരെ വിപരീതമായി പ്രവർത്തിക്കാനാണ് ഈശോ നമ്മോടു പറയുന്നത്.
നാം ഉപവിപ്രവൃത്തി ചെയ്യുമ്പോഴും ഉപവസിക്കുമ്പോഴും പ്രാർഥിക്കുമ്പോഴും രഹസ്യമായി ചെയ്യണമെന്ന് യേശു നമ്മോടു പറയുന്നു. അതായത്, മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധയും പ്രശംസയും നേടാനായി നാം ഇവ ചെയ്യരുത്. മറ്റുള്ളവർ നമ്മുടെ നന്മ കാണുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടെന്നല്ല. മറിച്ച്, നമ്മുടെ സത്പ്രവൃത്തികൾക്കു പിന്നിലുള്ള പ്രേരണകളുടെ ഉള്ളറകളിലേക്കാണ് യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം കടന്നുചെല്ലുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരവും പ്രശംസയും ലഭിക്കാനല്ല, ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ അടുക്കാനും അവിടുത്തെ തിരുഹിതം നിറവേറ്റാനും നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനാലാണ് വിശുദ്ധിയോടെ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതെന്ന് അവിടുന്ന് നമ്മോടു പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ പ്രേരണകളെ ആഴത്തിലും സത്യസന്ധമായും പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു വലിയ അവസരമാണ് ഇത് നമുക്കു നൽകുന്നത്. നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്തിനാണ് ചെയ്യുന്നത്? നിങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. തുടർന്ന്, ആ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രേരണയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. വിശുദ്ധരാകാനും ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താൽ വിശുദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾ പ്രേരിതരാകുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം. ദൈവം മാത്രം നിങ്ങളുടെ സൽപ്രവൃത്തികൾ കണ്ടാൽ നിങ്ങൾ സംതൃപ്തരാണോ? നിങ്ങളുടെ നിസ്വാർത്ഥതയും സ്നേഹപ്രവൃത്തികളും മറ്റാരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് വിഷമമില്ലേ? ഉത്തരം “അതെ” എന്നായിരിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.
നിങ്ങളുടെ മറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലാണ് വിശുദ്ധി പ്രത്യേകമായി കാണപ്പെടുന്നത്. ദൈവം മാത്രം നിങ്ങളെ കാണുന്ന അവിടെ, ദൈവത്തിനു പ്രസാദകരമായ രീതിയിൽ നിങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കണം. ദൈവം മാത്രം കാണുമ്പോഴും പുണ്യത്തിന്റെയും പ്രാർത്ഥനയുടെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും ജീവിതം നിങ്ങൾ നയിക്കണം. നിങ്ങളുടെ മറഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, കൃപാനിറവുള്ള ആ മറഞ്ഞ ജീവിതം ദൈവത്തിനു മാത്രം ക്രമീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ മറ്റുള്ളവരെ സ്വാധീനിക്കുമെന്നും നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരിക്കാം. മറഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട് വിശുദ്ധിക്കായി പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ദൈവം അത് കാണുകയും നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൃപാനിറവുള്ള ഈ മറഞ്ഞ ജീവിതമാണ് നിങ്ങൾ ആരാണെന്നതിനും മറ്റുള്ളവരുമായി എങ്ങനെ ഇടപഴകുന്നു എന്നതിനും അടിത്തറയാകുന്നത്. നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അവർ കാണണമെന്നില്ല; എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിലുള്ള നന്മ അവരെ സ്വാധീനിക്കും.
വിശുദ്ധിയുടെ നാഥാ, കൃപയുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം നയിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ആരും കാണാത്തപ്പോഴും അങ്ങയെ സേവിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഏകാന്തതയിൽനിന്ന് ലോകത്തിനായി അങ്ങയുടെ കൃപയും കരുണയും പുറപ്പെടുവിക്കണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
കർത്തൃപ്രാർത്ഥന
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനൊന്നാം വാരത്തിലെ വ്യാഴാഴ്ച
“നിങ്ങൾ ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിക്കണം: സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ…” മത്തായി 6:9
താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് എന്റെ കത്തോലിക്കാ ആരാധന! എന്ന പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽനിന്ന്, കർത്തൃപ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭാഗമാണ്:
കർത്തൃപ്രാർഥന തീർച്ചയായും സുവിശേഷം മുഴുവന്റെയും സംഗ്രഹമാണ്. പ്രാർഥിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനായി യേശുതന്നെ നമുക്കു നൽകിയതിനാലാണ് ഇത് “കർത്തൃപ്രാർഥന” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ പ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തോടുള്ള ഏഴ് അപേക്ഷകൾ നാം കാണുന്നു. ആ ഏഴ് അപേക്ഷകളിൽ മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ അഭിലാഷങ്ങളും വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽ കാണുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ എല്ലാ ആവിഷ്കാരങ്ങളും നാം കണ്ടെത്തും. ജീവിതത്തെയും പ്രാർഥനയെയും കുറിച്ച് നാം അറിയേണ്ടതെല്ലാം ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രാർഥനയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും മാതൃകയായി ഈശോതന്നെയാണ് ഈ പ്രാർത്ഥന നമുക്കു നൽകിയത്. വാചികപ്രാർത്ഥനയിൽ കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയുടെ വാക്കുകൾ നാം പതിവായി ആവർത്തിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. വിവിധ കൂദാശകളിലും ആരാധനക്രമത്തിലും ഇത് ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലുന്നതുമാത്രം പോരാ. ഈ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഓരോ വശവും ഹൃദയത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. അങ്ങനെ, ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ യാചനയുടെ മാതൃകയും നമ്മുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ അവിടുത്തെ കരങ്ങളിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുന്ന സമർപ്പണവുമായി അത് മാറണം.
പ്രാർഥനയുടെ അടിത്തറ
കർത്തൃപ്രാർഥന ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു യാചനയോടെയല്ല; മറിച്ച്, പിതാവിന്റെ മക്കളെന്ന നമ്മുടെ സ്വത്വം നാം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ്. കർത്തൃപ്രാർഥന ശരിയായി ചൊല്ലുന്നതിനുള്ള പ്രധാന അടിത്തറയാണിത്. എല്ലാ പ്രാർഥനയിലും ക്രൈസ്തവജീവിതം മുഴുവനിലും നാം സ്വീകരിക്കേണ്ട അടിസ്ഥാന സമീപനവും ഇതു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഏഴ് യാചനകൾക്കു മുമ്പുള്ള പ്രാരംഭവാക്യം ഇപ്രകാരമാണ്: “സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ.” കർത്തൃപ്രാർഥനയുടെ ഈ പ്രാരംഭവാക്യത്തിൽ എന്താണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്നു നമുക്കു നോക്കാം.
മക്കൾക്കുള്ള ധൈര്യം: വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, കർത്താവ് പഠിപ്പിച്ച പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലാൻ വൈദികൻ ജനങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: “രക്ഷകന്റെ കല്പനയനുസരിച്ചും ദൈവിക പ്രബോധനത്താൽ രൂപപ്പെട്ടവരായും നാം ധൈര്യപൂർവം ചൊല്ലുന്നു…” ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവാണ് എന്ന അടിസ്ഥാനബോധ്യത്തിൽനിന്നാണ് നമുക്ക് ഈ “ധൈര്യം” ലഭിക്കുന്നത്. ഓരോ ക്രൈസ്തവനും പിതാവിനെ എന്റെ പിതാവായി കാണണം. നാം നമ്മെത്തന്നെ ദൈവമക്കളായി കാണുകയും ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവിടുത്തെ സമീപിക്കുകയും വേണം. സ്നേഹനിധിയായ അപ്പനോ അമ്മയോ ഉള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് അവരെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച്, എന്തുതന്നെ സംഭവിച്ചാലും മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം മക്കൾക്കുണ്ട്. പാപം ചെയ്യുമ്പോഴും തങ്ങൾ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് മക്കൾക്കറിയാം. നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും അടിസ്ഥാനപരമായ ആരംഭബിന്ദു ഇതായിരിക്കണം. എന്തുതന്നെ സംഭവിച്ചാലും ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യത്തോടെ നാം ആരംഭിക്കണം. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ ആത്മവിശ്വാസമെല്ലാം നമുക്കുണ്ടാകും.
ആബ്ബാ: ദൈവത്തെ “പിതാവേ” എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ, കൂടുതൽ കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ “ആബ്ബാ” എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ, ഏറ്റവും വ്യക്തിപരവും ഉറ്റതുമായ രീതിയിൽ നാം ദൈവത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുകയാണ്. പിതാവിനെ സ്നേഹപൂർവം വിളിക്കുന്ന പദമാണ് “ആബ്ബാ”. ദൈവം സർവശക്തനോ സർവാധികാരിയോ മാത്രമല്ല എന്നാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്. ദൈവം അതിലുമെത്രയോ അധികമാണ്. ദൈവം എന്റെ സ്നേഹനിധിയായ പിതാവാണ്; ഞാൻ ആ പിതാവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനോ മകളോ ആണ്.
“ഞങ്ങളുടെ” പിതാവ്: ദൈവത്തെ “ഞങ്ങളുടെ” പിതാവേ എന്നു വിളിക്കുന്നത്, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ ഫലമായി ഉണ്ടായ തികച്ചും പുതിയൊരു ബന്ധത്തെ പ്രകടമാക്കുന്നു. ഈ പുതിയ ബന്ധത്തിൽ നാം ഇപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ജനവും അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ദൈവവുമാണ്. ഇത് വ്യക്തികൾ പരസ്പരം തങ്ങളെത്തന്നെ നൽകുന്നതാണ്; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത്യന്തം വ്യക്തിപരവുമാണ്. ഈ പുതിയ ബന്ധം, നമുക്ക് യാതൊരു അവകാശവുമില്ലാത്ത ഒരു ദൈവദാനമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ പിതാവേ എന്നു വിളിക്കാൻ നമുക്ക് അവകാശമൊന്നുമില്ല. അത് ഒരു കൃപയും ദാനവുമാണ്.
ദൈവപുത്രനായ യേശുവിനോടുള്ള നമ്മുടെ അഗാധമായ ഐക്യവും ഈ കൃപ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. യേശുവിനോട് ഒന്നായിരിക്കുന്നിടത്തോളം മാത്രമേ നമുക്ക് ദൈവത്തെ “പിതാവേ” എന്നു വിളിക്കാൻ കഴിയൂ. അവിടുത്തെ മനുഷ്യത്വം നമ്മെ അവിടുത്തോട് ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നു; ഇപ്പോൾ നാം അവിടുത്തോടുള്ള ആഴമായ ഒരു ബന്ധത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു.
ദൈവത്തെ “ഞങ്ങളുടെ” പിതാവേ എന്നു വിളിക്കുന്നത് നാം പരസ്പരം പങ്കിടുന്ന ഐക്യവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ആത്മബന്ധം നിറഞ്ഞ ഈ രീതിയിൽ ദൈവത്തെ തങ്ങളുടെ പിതാവേ എന്നു വിളിക്കുന്ന എല്ലാവരും ക്രിസ്തുവിൽ സഹോദരീസഹോദരന്മാരാണ്. അതിനാൽ, നാം പരസ്പരം ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, ഒരുമിച്ച് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ വ്യക്തിവാദം ഉപേക്ഷിച്ച് സഹോദരൈക്യം സ്വീകരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ ദാനത്താൽ നാം ഈ ഏക ദൈവികകുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളാണ്.
സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ. അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ. അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലുമാകണമേ. അന്നന്നു വേണ്ട ആഹാരം ഇന്നു ഞങ്ങൾക്കു തരണമേ. ഞങ്ങളോടു തെറ്റു ചെയ്യുന്നവരോടു ഞങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കണമേ. ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ അകപ്പെടുത്തരുതേ. തിന്മയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപവും നിങ്ങളുടെ ഹൃദയവും
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
“പുഴുവും ജീർണ്ണതയും നശിപ്പിക്കുകയും കള്ളന്മാർ തുരന്നുകയറി മോഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭൂമിയിൽ നിങ്ങൾക്കായി നിക്ഷേപങ്ങൾ ശേഖരിക്കരുത്. പകരം, പുഴുവോ ജീർണ്ണതയോ നശിപ്പിക്കാത്തതും കള്ളന്മാർ തുരന്നുകയറി മോഷ്ടിക്കാത്തതുമായ സ്വർഗത്തിൽ നിക്ഷേപങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവിൻ. എന്തെന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപം എവിടെയാണോ, അവിടെ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയവും ആയിരിക്കും.” മത്തായി 6:19-21
അപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം എവിടെയാണ്? ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം മുകളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപം എവിടെയാണോ, അവിടെയാണ് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം. അതിനാൽ, “എന്താണ് നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപം?” എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു.
ഭൗതികസമ്പത്തിനോട് അമിതമായി ആസക്തരാകുന്നതിന്റെ അപകടത്തിലേക്കാണ് ഈ വചനഭാഗം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ജീവിതത്തിൽ നാം ആസക്തരാകാൻ ഇടയുള്ള മറ്റെന്തിനും ഇതു ബാധകമാണ്. എന്തിനോടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ആസക്തിയുള്ളത്? എന്താണ് നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപം?
ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ എന്തിനോടു ചേർന്നിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അതിനോടു മാത്രമേ അവ ചേർന്നിരിക്കാവൂ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നാം സ്നേഹിക്കുന്നവ ദൈവം നമ്മോട് സ്നേഹിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിക്ഷേപങ്ങളായിരിക്കും. അവയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിലൂടെ, അവ നമുക്കു നൽകുകയും അവയെ സ്നേഹിക്കാൻ നമ്മെ വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തെയാണ് നാം സ്നേഹിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ കുടുംബവും പ്രത്യേകമായ വാത്സല്യത്തോടെ സ്നേഹിക്കാനും പരിപാലിക്കാനും നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരും തീർച്ചയായും നമ്മുടെ നിക്ഷേപത്തിൽ ഉൾപ്പെടണം. നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനാജീവിതവും ആരാധനാജീവിതവും നമ്മുടെ നിക്ഷേപമായിരിക്കണം. ഈ ലോകത്തിൽ നാം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള മാർഗമാണത്. ചെയ്യാൻ നമുക്ക് പ്രചോദനം ലഭിക്കുന്ന പ്രത്യേക സേവനപ്രവൃത്തികളോ ദൈവഹിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ നമ്മുടെ നിക്ഷേപമാകാം.
നിങ്ങൾ ഇവയെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇവയാണോ നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപം? ദൈവം നമ്മോടു സ്നേഹിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലായ കാര്യങ്ങളെ നാം മിക്കപ്പോഴും സ്നേഹിക്കാൻ പ്രവണത കാണിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രശ്നം. ധനികരാകണമെന്നും അനേകം വസ്തുക്കൾ സ്വന്തമാക്കണമെന്നുമുള്ള ചിന്തയോട് നാം ആഴത്തിൽ ആസക്തരാകുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ അനാരോഗ്യകരമായ “സ്നേഹങ്ങൾ” സമ്പത്തിനും ഭൗതികവസ്തുക്കൾക്കും അപ്പുറത്തേക്കും വ്യാപിക്കാം.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അമിതപ്രാധാന്യം നൽകി ഒരു “നിക്ഷേപം” ആക്കിത്തീർത്തിട്ടുണ്ടാകാവുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. കടന്നുപോകുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ എന്തിനോടാണ് നിങ്ങൾക്ക് അമിതമായ ആസക്തിയുള്ളത്? പണത്തോടാണോ? അതോ മറ്റെന്തിനോടെങ്കിലുമാണോ? അതെന്താണെന്ന് കാണിച്ചുതരാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക; തുടർന്ന് അതിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കാനും അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക. ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യപടിയാണത്!
യഥാർഥ സമ്പത്തിന്റെ നാഥാ, എന്റെ ഹൃദയം അങ്ങയിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്താൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങയെയും അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സിനെയും എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നിക്ഷേപമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
ആകുലപ്പെടരുത്
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ പതിനൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച
“ആകുലപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ആയുസ്സിനോട് ഒരൊറ്റ നിമിഷമെങ്കിലും കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ നിങ്ങളിൽ ആർക്കെങ്കിലും കഴിയുമോ?…ആദ്യം ദൈവരാജ്യവും അവിടുത്തെ നീതിയും അന്വേഷിക്കുവിൻ; ഇവയെല്ലാം അതോടൊപ്പം നിങ്ങൾക്കു നൽകപ്പെടും. നാളെയെക്കുറിച്ച് ആകുലപ്പെടരുത്; നാളെ അതിന്റെ കാര്യം നോക്കിക്കൊള്ളും.” മത്തായി 6:27 & 33-34
നാമെല്ലാവരും കേൾക്കേണ്ട ഉപദേശമാണിത്. എന്നാൽ, പറയാറുള്ളതുപോലെ, “പറയാൻ എളുപ്പമാണ്; ചെയ്തു കാണിക്കാനാണ് പ്രയാസം.”
ചിലർക്ക് ആകുലപ്പെടുക എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ സാധാരണമായ ഒരു ഭാഗമായി മാറിയേക്കാം. ഓരോ ദിവസവും നമ്മെ ആകുലപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ എണ്ണമറ്റ ആശങ്കകൾ ഉൾപ്പെട്ടേക്കാം. സാമ്പത്തികം, ബന്ധങ്ങൾ, ജോലി, കുടുംബം, ആരോഗ്യം തുടങ്ങി ജീവിതത്തിലെ മറ്റു പല കാര്യങ്ങളും ഏറെ ആകുലതയ്ക്കും ഭയത്തിനും ഉത്കണ്ഠയ്ക്കും വിഷാദത്തിനുപോലും കാരണമാകാം. അമിതമായ ആകുലതയെ ശരിയായി കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ അത് ശരിക്കും ഒരു വലിയ ഭാരമായി മാറാം.
അപ്പോൾ, നിങ്ങളെ ആകുലപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള ശരിയായ മാർഗം എന്താണ്? ശരണപ്പെടുക. ദൈവത്തിലും അവിടുത്തെ വിശ്വസ്തതയിലും നിങ്ങളോടുള്ള അവിടുത്തെ സർവവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന സ്നേഹത്തിലും അവിടുത്തെ പരിപാലനയിലും ശരണപ്പെടുക. നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാനാകുന്നതിലുമധികമായി അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ കരുതലുള്ളവനായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവരാവുന്ന ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും ഓരോ പ്രശ്നവും അവിടുന്ന് അറിയുന്നുമുണ്ട്.
ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും അവിടുത്തെ അനന്തമായ ജ്ഞാനവും നാം യഥാർഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും നാം ആകുലപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവിടുത്തെ ആശ്രയിച്ച് എല്ലാം അവിടുത്തെ സമർപ്പിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയുമായിരുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അവിടുത്തെ പരിപൂർണ പദ്ധതിയനുസരിച്ച്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്ന് പ്രത്യാശയിൽ നമ്മെ നയിക്കാൻ നാം അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇതു പറയാൻ എളുപ്പമാണെങ്കിലും പ്രവർത്തിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല.
ജീവിതത്തിലെ ആകുലതകളെയും ഉത്കണ്ഠകളെയും അതിജീവിക്കുന്നതിനുള്ള മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം സത്യം അന്വേഷിക്കുക എന്നതാണ്. സത്യം അറിയുന്നത് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽപ്പോലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവകരം കാണാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലപ്പോൾ ദൈവം നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവിടുത്തെ സ്വരവും തിരുവിഷ്ടവും ജ്ഞാനവും സത്യവും അന്വേഷിക്കാൻ നമുക്കു കഴിഞ്ഞാൽ, അവിടുത്തിൽ ആശ്രയിക്കുക ഏറെ എളുപ്പമാകും. അവിടുത്തിൽ ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തുകയും ആകുലതയുടെ കനത്ത ഭാരം നീങ്ങിപ്പോകുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
നിങ്ങളെ ഏറ്റവുമധികം ആകുലപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. അത് നിങ്ങളെ അങ്ങേയറ്റം ഭാരപ്പെടുത്തുകയും തളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭയമായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ, മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ നിരന്തരം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ചിന്ത മാത്രമായിരിക്കാം. നിങ്ങളുടെ അവസ്ഥ എന്തുതന്നെയായാലും, നിങ്ങളെ ഏറ്റവുമധികം ഭാരപ്പെടുത്തുന്നതും ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്നതും എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുക. തുടർന്ന്, നിങ്ങളുടെ സാഹചര്യത്തിന് ബാധകമായ ദൈവസത്യം അന്വേഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിനായുള്ള അവിടുത്തെ പരിപൂർണമായ പദ്ധതിക്ക് വിശ്വാസത്തോടെ കീഴടങ്ങാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.
പരിപൂർണ ജ്ഞാനത്തിന്റെ നാഥാ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും വേണ്ടത്ര ശരണപ്പെടുന്നതിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഭാരങ്ങളും ആകുലതകളും എന്നെ തളർത്തുമ്പോൾ, ആ ചിന്താകുലതകൾ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
സാധാരണകാലത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം വാരം
പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പായും & ഇ-പുസ്തകമായും കൂടി ലഭ്യമാണ്
