Święte powołanie
Jedenasta niedziela zwykła, rok A
Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Mateusz 9:37-38
Te słowa ukazują istotny obowiązek, który spoczywa na nas wszystkich w trosce o dobro Kościoła. Ukazują wezwanie do modlitwy o powołania do kapłaństwa.
To znamienne, że Jezus, ustanawiając Kościół, posłużył się zwykłymi ludźmi, aby działali w Jego własnym imieniu. Kapłani są grzesznikami jak wszyscy inni, a mimo to Jezus powołuje ich, by pełnili świętą posługę pasterzy. Zrozumienie tych dwóch prawd jest dla nas niezbędne.
Po pierwsze, Jezus powołuje grzeszników do kapłaństwa. Nie jest to surowa ani krytyczna ocena, lecz po prostu stwierdzenie faktu. Wystarczy spojrzeć na pierwszych biskupów, Apostołów, by od razu uświadomić sobie ich słabości. Kapłani z całą pewnością mają święte powołanie do świętości i powinni dążyć do tego, by zostać świętymi. Nie powinniśmy jednak dziwić się, gdy nie są tak święci, jak Jezus. Wszystko to mieści się w dopuszczającej woli Boga: grzeszni ludzie działają w Osobie samego Jezusa, Syna Bożego. To zdumiewające.
Po drugie, kapłani są powołani do tego, by być naszymi pasterzami, i tak powinniśmy ich traktować. Jeśli potrafimy z pokorą spojrzeć poza ich słabości, zrozumiemy, że Bóg naprawdę prowadzi nas przez nich jako Pasterz. Dzięki przyjętym przez nich święceniom Duch Święty może przez posługę kapłańską prowadzić nasze dusze do nieba w sposób bardzo bezpośredni i głęboki. Czasem jednak potrzeba pokornej owcy, aby rzeczywiście dostrzec w kapłanie pasterza.
Rozważ dziś wielki dar świętego kapłaństwa. Musimy kochać i szanować naszych kapłanów, a zwłaszcza modlić się za nich i ich wspierać. Musimy również słuchać nakazu naszego Pana, by modlić się o więcej robotników w winnicy. Nasz świat zawsze potrzebuje pasterzy, a obowiązkiem każdego członka Kościoła jest modlić się, aby Bóg powołał wielu kapłanów do tej świętej posługi.
Panie Jezu, nasz wielki Arcykapłanie, prosimy, poślij wielu robotników do Twojej winnicy. Daj tym, których powołujesz do tej świętej posługi, odwagę potrzebną, by powiedzieć Ci „tak” i podjąć życie w wielkiej świętości. Prosimy, pobłogosław w szczególny sposób naszego Ojca Świętego, papieża, naszego biskupa, proboszcza i wszystkich, którzy służą w Twoim Kościele. Pomóż nam, Twojemu ludowi, zawsze okazywać naszym pasterzom należną miłość i wsparcie. Jezu, ufam Tobie.
Cuda królestwa Bożego
Jedenasta niedziela zwykła, rok B
Jezus powiedział do tłumów: „Z królestwem Bożym jest tak, jak gdyby człowiek wrzucił ziarno w ziemię. Czy śpi, czy wstaje, nocą i dniem, ziarno kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak”. Marek 4:26-27
Jakże piękny to obraz kiełkowania, wzrastania i wydawania owoców przez królestwo Boże pośród nas!
Bóg pragnie, aby przyszło Jego królestwo. Modlimy się o to w Modlitwie Pańskiej. Co to znaczy, gdy modlimy się o przyjście Jego królestwa? Po pierwsze, oznacza to, że Bóg chce przyjść i zamieszkać w nas, ustanawiając swoje królestwo w naszych sercach i duszach. Musimy stać się żywymi członkami Jego królestwa, a On musi być naszym Władcą i Przewodnikiem.
Po drugie, rozumiemy przez to ustanowienie Jego praw i woli w naszym świecie. Oznacza to, że porządek społeczny, polityczny i kulturowy musi zostać przemieniony przez łaskę Bożą, aby mógł uczestniczyć w Jego królestwie i przynosić jego owoce. Mamy pracę do wykonania!
Po trzecie, oznacza to, że oczekujemy ostatecznego i chwalebnego nadejścia Jego królestwa, kiedy Jezus powróci w blasku i majestacie. Na końcu wszystko zostanie przemienione, a Bóg dokona ostatecznego sądu nad światem, czyniąc wszystko nowym.
Jednak powyższy fragment ukazuje nam przede wszystkim, „jak” to się stanie. Ukazuje, że królestwo Boże będzie się zakorzeniać powoli, łagodnie i w cudowny sposób. Będzie się to działo w naszym życiu, będzie się to działo w naszym świecie, gdy my, chrześcijanie, zaangażujemy się w to dzieło, i dokona się to w cudowny sposób na końcu czasów, kiedy Jezus powróci.
Zastanów się nad tym obrazem, który daje nam Jezus. Rolnik sieje ziarno, a ono powoli kiełkuje, rośnie i wydaje owoc. Gdy to się dzieje, rolnik „sam nie wie jak”.
Rozważ dziś tajemnicze sposoby, w jakie Bóg ustanawia swoje Królestwo. To przede wszystkim On nim kieruje. Ty jednak musisz zrobić to, co do ciebie należy. Musisz uczynić swoje serce i otaczający cię świat żyzną glebą. Musisz zasiać ziarno i podlewać je w miarę potrzeby, a potem pozwolić Bogu uczynić to, co należy do Niego. Bóg pragnie, by Jego Królestwo wzrastało w twoim życiu i w świecie, o wiele bardziej niż ktokolwiek z nas. Jeśli jednak zrobisz to, co do ciebie należy, również ty zdumiejesz się, patrząc, jak wzrasta wspaniałe dzieło Jego łaski.
Mój Boski Królu, pomóż mi uczynić moje serce żyzną glebą dla Twojego Królestwa. Pomóż mi pozwolić Ci rozwijać Twoje Królestwo w moim sercu i pomóż mi być narzędziem tego Królestwa w naszym świecie. Jezu, ufam Tobie.
Miłosierdzie Boże
XI Niedziela Zwykła, rok C
Przyniosła alabastrowy flakonik olejku i stanąwszy z tyłu u Jego stóp, płacząc, zaczęła obmywać Jego stopy łzami. Potem wycierała je swoimi włosami, całowała i namaszczała olejkiem. Gdy zobaczył to faryzeusz, który Go zaprosił, pomyślał sobie: „Gdyby ten człowiek był prorokiem, wiedziałby, kim jest i jaka jest ta kobieta, która Go dotyka — że jest grzesznicą”. Łukasz 7:37b-39
To interesująca wypowiedź faryzeusza. Jest interesująca, ponieważ Jezus był prorokiem (Prorokiem ponad wszystkimi prorokami) i rzeczywiście wiedział, co to za kobieta, która Go dotykała. Znał wszystkie jej grzechy i wiedział, jaka naprawdę była, o wiele lepiej niż skory do osądzania faryzeusz. Właśnie z tych powodów Jezus potraktował ją tak, jak to uczynił.
Jaka była ta kobieta? Była grzesznicą, która z całego serca żałowała za grzechy. To jej żal za grzech otworzył Serce Jezusa, aby wylało na nią obfite miłosierdzie. Niestety, faryzeusz nie potrafił dostrzec niczego poza tym, co zewnętrzne, ale Jezus widział jej serce.
Z tej sceny powinniśmy wyciągnąć dwie lekcje. Po pierwsze, powinniśmy uświadomić sobie, że Jezus widzi nasze serca. Zagląda w nie i zna to, co w nich kryjemy, o wiele lepiej, niż ktokolwiek inny może to dostrzec, a nawet o wiele lepiej, niż my sami potrafimy to zobaczyć. Jezus wie, czy jest w nich zatwardziałość, czy żal. Wie, czy jest w nich skrucha, czy obojętność. Wie wszystko i odpowiednio do tego będzie działał. Naszego Pana nie da się oszukać.
Po drugie, powinniśmy w świetle tej sceny przyjrzeć się naszym własnym skłonnościom do osądzania innych. Łatwo jest patrzeć na to, co zewnętrzne, i wyciągać wnioski na podstawie tego, co widzimy. Kiedy jednak zaczynamy osądzać w ten sposób, wydajemy sąd, nie znając wszystkich faktów. Gdy tak postępujemy, nasz osąd zawsze będzie błędny.
Zastanów się dzisiaj nad Sercem doskonałej miłości w Osobie naszego Zbawiciela. Rozważ także to, jak doskonale zna On twoje serce. Wpuść Go do niego i pozwól Mu ukazać twój grzech i twoją słabość. Uczyni to z wielką czułością i miłosierdziem, wzywając cię do szczerego nawrócenia. Jeśli odpowiesz na to wezwanie, przyjmie cię tak, jak przyjął tę grzeszną kobietę.
Panie doskonałego miłosierdzia, wiem, że jestem grzesznikiem, i błagam o Twoje niezmierzone miłosierdzie. Żałuję za mój grzech i proszę Cię o przebaczenie. Pomóż mi także, drogi Panie, nigdy nie wpaść w pułapkę osądzania i potępiania drugiego człowieka. Uwolnij mnie od tej formy pychy i pomóż mi okazywać innym miłosierdzie, które Ty okazujesz mnie. Jezu, ufam Tobie.
Nadstawianie drugiego policzka
Poniedziałek XI tygodnia okresu zwykłego
„A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Jeśli ktoś uderzy cię w prawy policzek, nadstaw mu i drugi”. Mateusz 5:39
To nauka, którą trudno przyjąć!
Czy Jezus naprawdę miał to na myśli? Często, gdy ktoś nas krzywdzi lub rani, mamy skłonność od razu szukać usprawiedliwień, by odsunąć od siebie ten fragment Ewangelii i uznać, że nas nie dotyczy. Tak, trudno uwierzyć w tę naukę, a jeszcze trudniej według niej żyć.
Co to znaczy „nadstawić drugi policzek”? Najpierw powinniśmy spojrzeć na to dosłownie. Jezus naprawdę miał na myśli to, co powiedział. Jest tego doskonałym przykładem. Nie tylko został uderzony w policzek, lecz także brutalnie pobity i zawieszony na krzyżu. A Jego odpowiedzią były słowa: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Jezus nie wzywa nas więc do niczego, czego sam nie był gotów uczynić.
Nadstawianie drugiego policzka nie oznacza, że mamy tuszować czyjeś krzywdzące czyny lub słowa. Nie powinniśmy udawać, że ten ktoś nie zrobił nic złego. Sam Jezus, przebaczając i prosząc Ojca o przebaczenie, uznał poważną niesprawiedliwość, której doznał z rąk grzeszników. Kluczowe jest jednak to, że nie pozwolił się wciągnąć w ich złość.
Często, gdy czujemy, że ktoś — mówiąc obrazowo — obrzuca nas błotem, odczuwamy pokusę, by odpłacić mu tym samym. Kusi nas, by podjąć walkę i odeprzeć napastnika. Jednak kluczem do przezwyciężenia cudzej złośliwości i okrucieństwa jest odmowa dania się wciągnąć w to błoto. Nadstawienie drugiego policzka jest sposobem powiedzenia, że nie chcemy poniżać się, wdając się w niemądre sprzeczki czy kłótnie. Kiedy spotykamy się z nierozumnym zachowaniem, odmawiamy angażowania się w nie. Zamiast tego wybieramy spokojne przyjęcie cudzej złośliwości i przebaczenie, pozwalając w ten sposób drugiemu człowiekowi ujawnić ją przed samym sobą i przed innymi.
Nie znaczy to, że Jezus chce, abyśmy nieustannie trwali w relacjach naznaczonych przemocą, które przekraczają nasze siły. Oznacza to jednak, że wszyscy od czasu do czasu spotkamy się z niesprawiedliwością i musimy odpowiadać na nią miłosierdziem oraz natychmiastowym przebaczeniem, nie dając się wciągnąć w odpłacanie złośliwością za złośliwość.
Zastanów się dzisiaj nad relacjami, które są dla ciebie trudne. Szczególnie rozważ swoją gotowość do przebaczenia i nadstawienia drugiego policzka. Właśnie to może przynieść ci pokój i wolność, których szukasz w tej relacji.
Mój przebaczający Panie, pomóż mi naśladować Twoje wielkie miłosierdzie i przebaczenie. Pomóż mi przebaczyć tym, którzy mnie zranili, i wznieść się ponad wszelką niesprawiedliwość, z jaką się spotykam. Jezu, ufam Tobie.
Miłuj swoich nieprzyjaciół
Wtorek XI tygodnia okresu zwykłego
„A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście byli dziećmi waszego Ojca, który jest w niebie”. Mateusz 5:44-45a
To przykazanie naszego Pana nie jest łatwe. Jest jednak przykazaniem miłości.
Po pierwsze, On wzywa nas do miłowania naszych nieprzyjaciół. Kim są nasi nieprzyjaciele? Miejmy nadzieję, że nie mamy „nieprzyjaciół” w znaczeniu osób, które świadomie postanowiliśmy nienawidzić. Mogą jednak być w naszym życiu ludzie, wobec których odczuwamy pokusę gniewu i których trudno nam kochać. Być może za naszych nieprzyjaciół możemy uznać wszystkich, z którymi trudno nam się porozumieć.
Miłowanie ich nie musi oznaczać, że mamy stać się ich najlepszymi przyjaciółmi, ale oznacza, że musimy starać się żywić wobec nich szczerą życzliwość, wyrażającą się w trosce, zatroskaniu o ich dobro, zrozumieniu i przebaczeniu. Taka postawa wobec wszystkich może być trudna, lecz musi być naszym celem.
Pomoże nam w tym druga część tego przykazania. Modlitwa za tych, którzy nas prześladują, pomoże nam wzrastać w prawdziwej miłości i życzliwości, które powinniśmy w sobie pielęgnować. Ten wymiar miłości jest dość prosty do zrozumienia, choć zarazem bardzo trudny.
Pomyśl o tych, których bardzo trudno ci kochać. O tych, wobec których odczuwasz gniew. Może to być ktoś z rodziny, ktoś w pracy, sąsiad albo ktoś z twojej przeszłości, z kim nigdy nie doszło do pojednania. Uczciwe przyznanie, że jest przynajmniej jedna osoba, a może więcej, z którą zmagasz się w relacji — czy to zewnętrznie, czy wewnętrznie — jest zgodne z tym fragmentem Ewangelii. Przyznanie się do tego jest po prostu aktem szczerości.
Kiedy już rozpoznasz tę osobę lub te osoby, zastanów się, czy się za nie modlisz. Czy regularnie poświęcasz czas, by powierzać je Bogu w modlitwie? Czy modlisz się, aby Bóg wylał na nie swoją łaskę i miłosierdzie? Może to być trudne, ale jest to jeden z najbardziej uzdrawiających czynów, na jakie możesz się zdobyć. Okazywanie im miłości i życzliwości może być trudne, ale świadoma decyzja, by się za nie modlić, nie jest trudna.
Modlitwa za tych, z którymi trudno nam się porozumieć, jest kluczem do tego, by pozwolić Bogu rozwijać w naszych sercach prawdziwą miłość i troskę o nich. To sposób, by pozwolić Bogu przemieniać nasze emocje i uczucia, tak abyśmy nie musieli już trzymać się uczuć gniewu czy nawet nienawiści.
Postanów dzisiaj modlić się za osobę, z którą najtrudniej ci się porozumieć. Ta modlitwa najprawdopodobniej nie odmieni twojej miłości do niej z dnia na dzień, ale jeśli zobowiążesz się do takiej modlitwy każdego dnia, z czasem Bóg powoli przemieni twoje serce i uwolni cię od ciężaru gniewu i zranienia, które mogą powstrzymywać cię od miłości, jaką On pragnie, byś darzył wszystkich ludzi.
Panie doskonałej miłości, modlę się za osobę, za którą chcesz, abym się modlił. Pomóż mi kochać wszystkich ludzi, a szczególnie tych, których trudno kochać. Uporządkuj moje uczucia wobec nich i pomóż mi uwolnić się od wszelkiego gniewu. Jezu, ufam Tobie.
Życie ukryte dla Boga
Środa XI tygodnia okresu zwykłego
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Strzeżcie się, żebyście uczynków sprawiedliwości nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej bowiem nie będziecie mieli nagrody u waszego Ojca, który jest w niebie”. Mateusz 6:1
Bardzo często, gdy robimy coś dobrego, chcemy, by inni to widzieli. Chcemy, by wiedzieli, jak dobrzy jesteśmy. Dlaczego? Ponieważ miło jest cieszyć się uznaniem i szacunkiem innych. Jezus jednak mówi nam, byśmy postępowali zupełnie odwrotnie.
Jezus mówi nam, że gdy spełniamy uczynek miłosierdzia, pościmy lub się modlimy, powinniśmy czynić to w ukryciu. Innymi słowy, nie powinniśmy tego robić po to, by inni nas zauważali i chwalili. Nie chodzi o to, że jest coś złego w tym, iż inni widzą naszą dobroć. Nauczanie Jezusa dotyka raczej samej istoty motywów naszych dobrych czynów. Jezus pragnie nam powiedzieć, że powinniśmy postępować w sposób święty, ponieważ chcemy zbliżać się do Boga i służyć Jego woli, a nie po to, by inni nas doceniali i chwalili.
Daje nam to wspaniałą sposobność, by głęboko i uczciwie przyjrzeć się naszym motywacjom. Dlaczego robisz to, co robisz? Pomyśl o dobrych rzeczach, które starasz się czynić. Następnie zastanów się nad tym, co cię do nich skłania. Miejmy nadzieję, że do świętych czynów skłania cię po prostu pragnienie świętości i służenia woli Bożej. Czy wystarcza ci to, że Bóg i tylko Bóg widzi twoje dobre czyny? Czy godzisz się z tym, że nikt inny nie dostrzega twojej bezinteresowności i czynów miłości? Miejmy nadzieję, że odpowiedź brzmi: „Tak”.
Świętość odnajduje się szczególnie w twoim życiu ukrytym. Tam, gdzie widzi cię tylko Bóg, musisz postępować w sposób, który się Jemu podoba. Musisz żyć cnotą, modlitwą, ofiarą i darem z siebie także wtedy, gdy widzi cię tylko Bóg. Jeśli potrafisz tak żyć w ukryciu, możesz też mieć pewność, że twoje ukryte życie łaski będzie oddziaływać na innych w sposób, który tylko Bóg potrafi zaplanować. Gdy dążysz do świętości w ukryciu, Bóg to widzi i wykorzystuje ku dobremu. To ukryte życie łaski staje się fundamentem tego, kim jesteś i jak odnosisz się do innych. Mogą oni nie widzieć wszystkiego, co robisz, ale dobro obecne w twojej duszy będzie na nich oddziaływać.
Panie świętości, pomóż mi prowadzić ukryte życie łaski. Pomóż mi służyć Tobie, nawet gdy nikt tego nie widzi. Z samotności tych chwil wyprowadź Twoją łaskę i miłosierdzie dla świata. Jezu, ufam Tobie.
Modlitwa Pańska
Czwartek XI tygodnia okresu zwykłego
„Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie…” Mateusz 6:9
Poniżej znajduje się fragment książki Moje katolickie uwielbienie!, z rozdziału jedenastego, poświęconego Modlitwie Pańskiej:
Modlitwa Pańska jest rzeczywiście streszczeniem całej Ewangelii. Nazywa się ją „Modlitwą Pańską”, ponieważ sam Jezus dał ją nam, aby nauczyć nas modlitwy. Znajdujemy w niej siedem próśb skierowanych do Boga. W tych siedmiu prośbach odnajdziemy każde ludzkie pragnienie i każdy wyraz wiary obecny w Piśmie Świętym. Wszystko, co powinniśmy wiedzieć o życiu i modlitwie, zawiera się w tej wspaniałej modlitwie.
Sam Jezus dał nam tę modlitwę jako wzór wszelkiej modlitwy. Dobrze jest regularnie powtarzać słowa Modlitwy Pańskiej w modlitwie ustnej. Czynimy to również podczas sprawowania różnych sakramentów i w liturgii. Jednak samo odmawianie tej modlitwy nie wystarczy. Celem jest przyswojenie sobie każdego jej aspektu, tak aby stała się wzorem naszej osobistej prośby do Boga i zawierzeniem Mu całego naszego życia.
Fundament modlitwy
Modlitwa Pańska nie zaczyna się od prośby; zaczyna się raczej od uznania naszej tożsamości jako dzieci Ojca. Jest to kluczowy fundament właściwego odmawiania Modlitwy Pańskiej. Ukazuje to również podstawową postawę, jaką musimy przyjmować w każdej modlitwie i w całym życiu chrześcijańskim. Początkowe wezwanie, poprzedzające siedem próśb, brzmi następująco: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie”. Przyjrzyjmy się temu, co zawiera to początkowe wezwanie Modlitwy Pańskiej.
Dziecięca śmiałość: Podczas Mszy świętej kapłan zaprasza wiernych do odmówienia Modlitwy Pańskiej słowami: „Pouczeni przez Zbawiciela i posłuszni Jego słowom, ośmielamy się mówić…”. Ta nasza „śmiałość” wypływa z fundamentalnego przekonania, że Bóg jest naszym Ojcem. Każdy chrześcijanin powinien widzieć w Ojcu swojego Ojca. Musimy postrzegać siebie jako dzieci Boże i zbliżać się do Niego z dziecięcą ufnością. Dziecko, które ma kochającego rodzica, nie boi się go. Przeciwnie, dzieci żywią najgłębszą ufność, że rodzice kochają je bez względu na wszystko. Nawet gdy grzeszą, dzieci wiedzą, że nadal są kochane. To musi być nasz podstawowy punkt wyjścia w każdej modlitwie. Musimy zaczynać od świadomości, że Bóg kocha nas bez względu na wszystko. Takie rozumienie Boga da nam całą ufność, jakiej potrzebujemy, by Go wzywać.
Abba: Nazywając Boga „Ojcem”, a dokładniej „Abba”, wołamy do Niego w sposób najbardziej osobisty i pełen bliskości. „Abba” to czułe określenie Ojca. Pokazuje ono, że Bóg nie jest jedynie Wszechmogącym czy Wszechpotężnym. Bóg jest kimś o wiele więcej. Bóg jest moim kochającym Ojcem, a ja jestem umiłowanym synem lub umiłowaną córką Ojca.
Ojcze „nasz”: Nazywanie Boga „naszym” Ojcem wyraża zupełnie nową relację, będącą owocem Nowego Przymierza zawartego we krwi Chrystusa Jezusa. W tej nowej relacji jesteśmy teraz ludem Bożym, a On jest naszym Bogiem. Jest to wzajemne udzielanie się osób, a zatem relacja głęboko osobista. Ta nowa relacja jest niczym innym jak darem Boga, do którego nie mamy żadnego prawa. Nie mamy żadnego prawa do tego, by móc nazywać Boga naszym Ojcem. Jest to łaska i dar.
Ta łaska ukazuje również naszą głęboką jedność z Jezusem jako Synem Bożym. Możemy nazywać Boga „Ojcem” tylko o tyle, o ile jesteśmy jedno z Jezusem. Jego człowieczeństwo jednoczy nas z Nim i teraz łączy nas z Nim głęboka więź.
Nazywanie Boga „naszym” Ojcem ukazuje także jedność, która łączy nas ze sobą nawzajem. Wszyscy, którzy w ten pełen bliskości sposób nazywają Boga swoim Ojcem, są braćmi i siostrami w Chrystusie. Nie tylko więc jesteśmy ze sobą głęboko związani, lecz także otrzymujemy zdolność wspólnego oddawania czci Bogu. W tym przypadku pozostawiamy za sobą indywidualizm na rzecz braterskiej jedności. Należymy do tej jednej Bożej rodziny — jest to wspaniały dar Boga.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje; przyjdź królestwo Twoje; bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Jezu, ufam Tobie.
Twój skarb i twoje serce
Piątek XI tygodnia okresu zwykłego
„Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną. Gromadźcie sobie natomiast skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną. Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje”. Mateusz 6:19-21
Gdzie zatem jest twoje serce? Odpowiedź na to pytanie znajduje się powyżej. Twoje serce jest tam, gdzie twój skarb. Nasuwa się więc pytanie: „Co jest twoim skarbem?”
Ten fragment wskazuje na niebezpieczeństwo nadmiernego przywiązania do bogactw materialnych. To samo dotyczy jednak wszystkiego w tym życiu, do czego możemy mieć skłonność się przywiązywać. Do czego odczuwasz przywiązanie? Co jest twoim skarbem?
Najlepiej byłoby, gdyby nasze serca były przywiązane jedynie do tego, do czego Bóg chce, by były przywiązane. Jeśli tak jest, wówczas to, co kochamy, stanowi skarby, które Bóg chce, byśmy kochali. A kochając te rzeczy, kochamy Boga, który nam je daje i wzywa nas, byśmy je kochali.
Naszym skarbem z pewnością powinna być nasza rodzina oraz inne osoby, które mamy otaczać szczególną miłością i troską. Naszym skarbem powinno być także nasze życie modlitwy i oddawania czci Bogu. To najbardziej bezpośredni sposób, w jaki kochamy Boga na tym świecie. Naszym skarbem mogą być również konkretne dzieła służby, do których czujemy się natchnieni, albo wszystko, co stanowi wolę Bożą.
Czy kochasz te rzeczy? Czy są one twoim skarbem? Problem polega na tym, że zbyt często skłaniamy się ku temu, by kochać znacznie więcej niż to, do czego miłowania wzywa nas Bóg. Głęboko przywiązujemy się do myśli o wzbogaceniu się i posiadaniu wielu rzeczy. Jednak nasze niezdrowe „miłości” mogą wykraczać nawet poza bogactwo i dobra materialne.
Zastanów się dziś nad tym, co w twoim życiu mogło stać się zbyt wielkim „skarbem”. Do czego nadmiernie się przywiązujesz w tym przemijającym świecie? Czy są to pieniądze? A może coś innego? Pozwól Bogu ci to pokazać, a następnie pozwól Mu cię od tego uwolnić. To pierwszy krok ku życiu pełnemu największych bogactw!
Panie prawdziwych bogactw, pomóż mi nieustannie kierować moje serce ku Tobie. Pomóż mi zachować Ciebie i Twoją wolę jako mój największy skarb. Jezu, ufam Tobie.
Nie martw się
Sobota XI tygodnia okresu zwykłego
„Któż z was, martwiąc się, może dodać choć jedną chwilę do swojego życia?… Szukajcie najpierw królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a wszystko to będzie wam dodane. Nie martwcie się o jutro; jutro samo zatroszczy się o siebie”. Mateusz 6:27 & 33-34
To rada, którą wszyscy potrzebujemy usłyszeć. Jednak, jak mówi przysłowie: „Łatwiej powiedzieć niż zrobić”.
Dla niektórych ludzi zamartwianie się może stać się po prostu zwyczajną częścią życia. To, o co martwimy się każdego dnia, może obejmować niezliczone troski. Finanse, relacje, praca, rodzina, zdrowie i wiele innych spraw w życiu mogą być przyczyną licznych zmartwień, lęku, niepokoju, a nawet depresji. Nadmierne zamartwianie się może naprawdę stać się wielkim ciężarem, jeśli nie radzimy sobie z nim we właściwy sposób.
Jak zatem należy podchodzić do tego, co cię martwi? Z ufnością. Ufaj Bogu, Jego wierności, Jego wszechogarniającej miłości do ciebie i Jego opatrzności. On kocha cię i troszczy się o ciebie bardziej, niż kiedykolwiek zdołasz pojąć. Zna też każdy szczegół i każdy problem, z którym możesz się zmierzyć.
Gdybyśmy naprawdę rozumieli miłość Boga i Jego nieskończoną mądrość, nie martwilibyśmy się o nic. Potrafilibyśmy ufać i każdego dnia powierzać Mu wszystko, a także pozwalalibyśmy Mu wkroczyć w nasze życie i prowadzić nas w nadziei zgodnie z Jego doskonałym planem dla naszego życia. Ale, jak wspomniano wyżej, łatwiej to powiedzieć, niż zrobić.
Kolejnym kluczowym czynnikiem w przezwyciężaniu życiowych zmartwień i niepokojów jest poszukiwanie Prawdy. Poznanie prawdy wyzwala nas i pozwala dostrzec działanie ręki Boga nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Bóg nigdy nas nie opuszcza, choć czasami może nam się tak wydawać. Jeśli potrafimy szukać Jego głosu, Jego woli, Jego mądrości i Jego prawdy, znacznie łatwiej będzie nam Mu zaufać. A kiedy Mu ufamy, odnajdujemy pokój w duszy i czujemy, jak opada z nas ciężar zmartwień.
Zastanów się dziś nad tym, o co martwisz się najbardziej. Może to być wyjątkowo ciężki i przytłaczający lęk. Albo po prostu myśl, która stale tkwi gdzieś w zakamarkach twojego umysłu. Jakkolwiek jest w twoim przypadku, spróbuj rozpoznać to, co zdaje się najbardziej ci ciążyć i jest największym źródłem niepokoju. Następnie spróbuj szukać Bożej prawdy odnoszącej się do twojej sytuacji, aby móc z ufnością poddać się Jego doskonałemu planowi dla twojego życia.
Panie doskonałej mądrości, naprawdę Ci ufam, ale moja ufność bywa też niewystarczająca. Kiedy przytłaczają mnie ciężary i troski życia, pomóż mi powierzać Ci te zmartwienia. Jezu, ufam Tobie.
Dwunasty tydzień okresu zwykłego
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
