“ಧರ್ಮಸಭೆ” ಎಂದರೆ ದೇವರು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಜನರು. ಅದು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದು, ಆರಾಧನಾ ಸಮುದಾಯವಾಗಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪರಮಪ್ರಸಾದದ ಸಮುದಾಯವಾಗಿ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ದೇಹದಿಂದ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಪಡೆದು, ತಾನೇ ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹವಾಗುತ್ತದೆ (CCC #752).
ಯೇಸು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಅವರ ದೇಹ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣವಾಗಿದೆಯೇ? ಹೌದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲ. ಹೌದು, ಅವರು ಪಿತನ ಬಲಗಡೆಗೆ ಆರೋಹಣವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲ, ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇಂದು ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜೀವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಧರ್ಮಸಭೆ ಅವರ ದೇಹವೇ ಆಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಜೀವಂತ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರ್ಥನಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ಯೇಸು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣವಾದಾಗ, ಸಹಾಯಕರಾದ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದಾಗಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದರು. ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರು ಇಳಿದುಬಂದಾಗ ಧರ್ಮಸಭೆ ಜನ್ಮತಾಳಿತು. ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರು ಇಳಿದುಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ನಾವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಅವರ ಕೈಕಾಲುಗಳು, ಅವರ ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಜೀವಂತ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೇಗೋ “ನಾನೇ ಕ್ರಿಸ್ತ” ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಬಾರದು. ಇಲ್ಲ, ನಾವು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬರಲು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತೇವೋ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬರಲು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವವರು ಅವರೇ! ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವಿನ ಅಂಗವಾಗುವುದು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ, ದೀನತೆ ಮತ್ತು ವಿಸ್ಮಯಭರಿತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಬೇಕು.
ಕೆಲವು ಆರಂಭಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು
ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು, ನಾವು ಕೆಲವು ಆರಂಭಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. “Catholic” (ದೊಡ್ಡ C ಯೊಂದಿಗೆ) ಮತ್ತು “catholic” (ಚಿಕ್ಕ c ಯೊಂದಿಗೆ) ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ “ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ” ಮತ್ತು “ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆ” ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುವವರೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಿ. ಮೊದಲು ಇದು ಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿ ತೋರಬಹುದು, ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ:
ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆ: ಇದು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾಗಿದೆ. ದೇವರು ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಅದರ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೋ ಅದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಣಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಾದರೂ ಕ್ರಿಸ್ತರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿದ್ದು ರಕ್ಷಣೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಥವಾ ಈಗಾಗಲೇ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಜನರ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟಿತ ಗುಂಪುಗಳನ್ನೂ (ಸಭೆಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯಗಳು) ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿಯದಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ವರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಇದು ಒಳಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಸಮಗ್ರ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿದೆ. ಇದು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿದೆ; ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಎಲ್ಲ ಸಂಕೇತಗಳು ಮತ್ತು ರೂಪಕಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾವು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದು ಇದನ್ನೇ.
ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ: ಇದು ದೊಡ್ಡ “C” ಯೊಂದಿಗೆ ಬರೆಯುವ Catholic ಆಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಉದ್ದೇಶಿಸುವುದು ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಪೋಪರ ನೇತೃತ್ವದ ರೋಮನ್ ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು. ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆಯ ಪೂರ್ಣತೆ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ! ಬೋಧನೆಗಳು, ಅನುಗ್ರಹ, ವಿಶ್ವಾಸದ ಸಾಕ್ಷ್ಯ, ಪ್ರೇಷಿತ ಕಾರ್ಯ, ಇತ್ಯಾದಿ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಗೋಚರವಾದ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣವಾದ ಸಂಕೇತ ಇದೇ. ಇತರ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇದರ ಅರ್ಥವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅಂಗಗಳಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಪೂರ್ಣ ಸುರಿತವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದು ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ ಮಾತ್ರ. ಆಡುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯೇ “ನಿಜವಾದದ್ದು!”
ಕಥೋಲಿಕ: ಇದು ಚಿಕ್ಕ “c” ಯೊಂದಿಗೆ ಬರೆಯುವ catholic ಆಗಿದೆ. ಇದು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆಯ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಂಶವನ್ನು—ಅದರ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಕತೆಯನ್ನು—ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ! ಇದೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಣಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಾವು ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ.
ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸಂಕೇತಗಳು
ಸಾಂಕೇತಿಕ ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವು ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅನೇಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಸಾಂಕೇತಿಕ ರೂಪಕಗಳ ಈ ಬಳಕೆ ಧರ್ಮಸಭೆಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಕುರಿತು ನಮಗೆ ಒಳನೋಟವನ್ನು ನೀಡುವ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಕೆಲವು ರೂಪಕಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ:
ದೇವಜನ: ನಾವು ದೇವರಿಗೆ ಸೇರಿದವರೆಂದು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ “ಒಡೆತನ”ವಿದೆ. ದೇವರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರ ಜನರಾಗಿರದ ಜನರೊಳಗಿಂದ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ದಾರಿತಪ್ಪಿದವರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಂತೆ ನೀಡಲಾದ ಕರೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿದವರೇ ದೇವಜನರು. ದೇವಜನರಾಗಿ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ತ್ರಿವಿಧ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ: ಯಾಜಕ, ಪ್ರವಾದಿ ಮತ್ತು ಅರಸ. (1) ಯಾಜಕ: ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಪಿತನಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ. (2) ಪ್ರವಾದಿ: ನಾವು ಮಾತುಗಳಿಂದಲೂ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಾರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. (3) ಅರಸ: ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇಡೀ ಸಮಾಜವನ್ನು ಆಳುತ್ತೇವೆ.
ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹ: ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಾವು ಅವರ ದೇಹ. ನಾವು ಅವರ ಜೀವದಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಲುಳ್ಳ ಅಂಗಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೂ ಅವರೇ ನಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸು. ಅವರ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಾಗಿ, ನಾವು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಐಕ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಕೇವಲ ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಲ್ಲ, ಅವರೂ ಕೇವಲ ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ನಾವು ಅವರ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವರು ನಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಕುರಿದೊಡ್ಡಿ: ಕುರಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬೇಲಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಸ್ಥಳ. ನಾವು ಕುರಿಹಿಂಡು, ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಇಡೀ ಕುರಿದೊಡ್ಡಿಯಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಕುರಿಪಾಲಕನು.
ಕೃಷಿಭೂಮಿ: ಧರ್ಮಸಭೆಯು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುವ ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯಾಗಿದೆ. ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಫಲವತ್ತಾದ ಮಣ್ಣು.
ದೇವರ ಕಟ್ಟಡ: ಕ್ರಿಸ್ತನು ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿರುವ ಮೂಲೆಗಲ್ಲು; ಧರ್ಮಸಭೆಯು ದೇವರ ಮತ್ತು ಅವರ ಜನರ ನಿವಾಸವಾಗಿದೆ.
ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಧು: ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹಬಂಧದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿದ್ದೇವೆ.
ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ದೇವಾಲಯ: ಮಾನವನ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಹ ಅವಿಭಾಜ್ಯವಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳ ಐಕ್ಯದಿಂದ ಮಾನವ ವ್ಯಕ್ತಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರು ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಹದಂತೆಯೇ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಐಕ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಒಂದಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರೇ ಧರ್ಮಸಭೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ವರದಾನಗಳು ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿನ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿವೆ. ವರದಾನವೆಂದರೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬಳಸಲು ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ವಿಶೇಷ ಕೊಡುಗೆ. ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತ, ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಬೋಧನೆ, ಬಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಾಧಾರಣ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವರದಾನಗಳಿವೆ. ರೋಗ ಗುಣಪಡಿಸುವ ವರ ಮತ್ತು ಇತರ ಅದ್ಭುತಕರ ವರಗಳಂತಹ ಕೆಲವು ವಿಶಿಷ್ಟ ವರದಾನಗಳೂ ಇವೆ.
ನಮ್ಮ ತಾಯಿ: ಧರ್ಮಸಭೆ ಎಂಬ ಈ ಹೊಸ ತಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ನಾವು ಹೊಸ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಯನ್ನೂ ಈ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಇದನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಶೀಲಿಸೋಣ. ಆದರೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ಅನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವವರೆಲ್ಲರೂ ಅವಳ ಪುತ್ರ ಯೇಸುವಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಂದಲೇ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅವಳನ್ನು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅವಳು ದೇವರ ಪುತ್ರನ ತಾಯಿ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವಳು ತನ್ನ ಪುತ್ರನ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಾಗಿರುವವರ ತಾಯಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಐತಿಹಾಸಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಒಂದು ಕಿರುನೋಟ
ದೇವರು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಏಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು? ಉತ್ತರ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಗಾಗಿ. ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಅನಾದಿಯಿಂದಲೂ ಪಿತನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸ್ಥಳ ಇರಲೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ದೇವಜನರು, ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹ, ಕುರಿದೊಡ್ಡಿ ಮುಂತಾದವೆಲ್ಲವೂ ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ಅದ್ಭುತ ವಿಶ್ವದೊಳಗೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಧರ್ಮಸಭೆಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.
ಕಾಲದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಆದಿ ಮಾತಾಪಿತರು ಪಾಪಮಾಡಿ ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮುರಿದುಕೊಂಡರು. ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪಿತನಾದ ದೇವರು ನಮ್ಮನ್ನು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನ ದೇಹವಾದ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಲು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಯಸಿದರು. ಇದೇ ಧರ್ಮಸಭೆ!
ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ದೇವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ಜನಸಮುದಾಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ತಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಕಾರ್ಯದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಐಕ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಜನರನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ನೋವನೊಂದಿಗೆ, ಅಬ್ರಹಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ನಂತರದ ಎಲ್ಲ ಕುಲಪಿತೃಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ದೇವರು ತಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸತೊಡಗಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ, ಮುಂದೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯಾಗಲಿದ್ದುದನ್ನು ಅವರು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಪುತ್ರನು ಶರೀರಧಾರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದಾಗ, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯದ ಸಾಧ್ಯತೆಯು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಅನಂತರ ಅವರ ಮರಣವು ಮರಣವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿತು, ಮತ್ತು ಅವರ ಪುನರುತ್ಥಾನವು ಅವರ ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿತು. ನಾವು ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸತ್ತು ಅನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಬರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಕ್ರಿಯೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯಗೊಳಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಯೇಸು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮುಂದೆ ಅವರು ಪೂರ್ಣ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಎಲ್ಲ ಪಾಪ ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವಾಗ ಆ ರಾಜ್ಯವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಲು ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವಾಗ, ಅವರ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಆಳ್ವಿಕೆಯು ಇಂದೇ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಈ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಧರ್ಮಸಭೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಈ ಹೊಸ ರಾಜ್ಯದ ಸದಸ್ಯರಾಗುತ್ತೇವೆ.
ಧರ್ಮಸಭೆಯ ರಹಸ್ಯ
ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಭೌತಿಕವೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಅದು ಮಾನವೀಯವೂ ದೈವಿಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಅದು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಮತ್ತು ಅವರ ಜನರು ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ಮಹಾ ರಹಸ್ಯ. ಆದರೆ ಇದು ಮಹಿಮಾಭರಿತ ವಾಸ್ತವವೂ ಹೌದು. ಕ್ಲೇರ್ವೋದ ಸಂತ ಬರ್ನಾರ್ಡ್ ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಓ ದೀನತೆಯೇ! ಓ ಉನ್ನತತೆಯೇ! ದೇವದಾರು ಮರದ ಗುಡಾರವೂ ದೇವರ ಪವಿತ್ರಾಲಯವೂ; ಭೂಲೋಕದ ನಿವಾಸವೂ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಅರಮನೆಯೂ; ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯೂ ರಾಜಸಭಾಂಗಣವೂ; ಮರಣದ ದೇಹವೂ ಬೆಳಕಿನ ದೇವಾಲಯವೂ; ಕೊನೆಗೆ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದವಳೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಧುವೂ ಆಗಿರುವವಳೇ! ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಪುತ್ರಿಯರೇ, ಅವಳು ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳ ದೀರ್ಘ ವನವಾಸದ ದುಡಿಮೆಯೂ ನೋವೂ ಅವಳ ಮೈಬಣ್ಣವನ್ನು ಮಂಕಾಗಿಸಿರಬಹುದಾದರೂ, ಸ್ವರ್ಗದ ಸೌಂದರ್ಯವು ಅವಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದೆ (ಕ್ಲೇರ್ವೋವಿನ ಸಂತ ಬರ್ನಾರ್ಡ್, In Cant. Sermo 27:14: PL 183:920D). (CCC #771)
ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ದೇವರ ಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಲಾಗುತ್ತದೆ. “ಸಂಸ್ಕಾರ” ಎಂದಾಗ ನಾವು ಕೇವಲ ಏಳು ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಸಾದೃಶ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಒಂದು “ಸಂಸ್ಕಾರ”ವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಬಹುಶಃ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಕನಿಷ್ಠ ಸಾದೃಶ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾದರೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಎಂಟನೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಸಂಸ್ಕಾರವು ಒಂದು ಭೌತಿಕ ವಾಸ್ತವತೆ; ಅದು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿಜವಾದ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯೂ ಇದೇ ವಾಸ್ತವತೆಯಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಭೌತಿಕ ಅಂಶಗಳ ಮೂಲಕ ದೈವಿಕ ಅಂಶಗಳು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಪೋಪ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸುವಾರ್ತೆಯು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಸಾರಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಮೂಲಕ ಅನುಗ್ರಹದ ಜೀವನವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ಮೂಲಕ ಸುವಾರ್ತೆಯು ಎಲ್ಲ ಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸದಸ್ಯರ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಮೂಲಕ ದೇವರು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ!
ಹೀಗಾಗಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಅರ್ಥ, ಸ್ವರ್ಗವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಬಲವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಭೂಮಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ದೇವರು ತಮ್ಮ ಜನರಲ್ಲಿ, ಆರಾಧನಾ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಈ ವೈವಾಹಿಕ ಐಕ್ಯವೇ ಅವರ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ!
ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು
ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ, ನಾವು “ಧರ್ಮಸಭೆಯ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಣಗಳು” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ನಾಲ್ಕು ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಮೂಲಭೂತ ಗುಣಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಮೂಲಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರು ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ನಾವು ಧ್ಯಾನಿಸುವಾಗ, ಅವು ದೇವರ ಕುರಿತೂ ನಮಗೆ ಒಳನೋಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇವು: ಏಕ, ಪವಿತ್ರ, ಕತೋಲಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಷಿತಪರಂಪರೆಯ.
ಏಕ: ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಧರ್ಮಗಳಿವೆ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪಂಥಗಳೂ ಇವೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ವಿಭಜನೆಗಳಿಗೂ ಹೊಸ ಸಭೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಗೂ ಕಾರಣವಾದ ಅನೇಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೊಸ ಧರ್ಮಸಭೆ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ, ಹೊಸ ಸಭೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಇವೆ. ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹವು ಒಂದೇ ಇದೆ, ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಒಂದೇ ಇದೆ ಮತ್ತು ಆ ಒಂದೇ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಈ ಒಂದೇ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ತನ್ನ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಧರ್ಮೋಪದೇಶದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಮಹಾಸಭೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ:
“ಏಕೆಂದರೆ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ನೆರವಾಗಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವೇ ರಕ್ಷಣೆಯ ಸಾಧನಗಳ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಜನರಿಗೆ ಸೇರಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಒಂದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೇರಿಸಲ್ಪಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಆ ದೇಹವನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವು ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಎಲ್ಲ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಪೇತ್ರನು ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿರುವ ಪ್ರೇಷಿತರ ಮಂಡಲಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ” (UR 3 § 5). (CCC #816)
ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು “ಧರ್ಮಸಭೆ” ಮತ್ತು “ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ” ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲವರಾಗಿರುವುದು. ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯ ಪೂರ್ಣತೆಯು ದೊರಕುವ ಸಾಧನವೇ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಗೋಚರ ರಚನೆಗಳ ಹೊರಗೂ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅಂಗವಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರ ಒಂದೇ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ…ಅವರಿಗೆ ಅದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ!
ಇಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಮುಖ್ಯ ತತ್ವವು ಐಕ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಒಬ್ಬರೇ, ಅವರ ದೇಹವೂ ಒಂದೇ. ಈ ಐಕ್ಯತೆಯು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸಾಗಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ವೈವಿಧ್ಯವೂ ಇದೆ. ವೈವಿಧ್ಯವೆಂದರೆ ಅನೈಕ್ಯವಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ವೈವಿಧ್ಯವು ನಿಜವಾದ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ನೆರವಾಗಬಲ್ಲದು. ವೈವಿಧ್ಯವೆಂದರೆ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು, ಭಾಷೆಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು. ಹೀಗಾಗಿ, ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಆರಾಧಿಸುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯು ಯೂರೋಪ್, ಇಂಡೊನೇಷ್ಯಾ, ಮೆಕ್ಸಿಕೊ ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಆರಾಧಿಸುವ ರೀತಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಂದು ನಾವು ಆರಾಧಿಸುವ ರೀತಿಯು 500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯು ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೂ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೂ, ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಒಂದೇ ಆಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿನ ವೈವಿಧ್ಯವು, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದ ಆಳವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವೈವಿಧ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಐಕ್ಯತೆಯು ಹೆಚ್ಚು ಆಳವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆ ಆಳವಾದ ಮಟ್ಟವು ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಐಕ್ಯತೆ!
ಇದು, ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯಿರುವ ಗಂಡಹೆಂಡತಿಯರ ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರು ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಂಬಂಧದಂತಿದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕ್ರೀಡೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕರಕುಶಲ ಕೆಲಸಗಳು ಇಷ್ಟ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಓದುವುದು ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದು ಇಷ್ಟ. ತಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಆದರೆ ಇದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಒಲವಿಗಿಂತಲೂ, ಪರಸ್ಪರರ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವರು ಏಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ.
ಆಸಕ್ತಿಕರವೆಂದರೆ, ಪಾಪ ಮತ್ತು ವಿಭಜನೆ ಕೂಡ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಏಕತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪಾಪವು ಪರಸ್ಪರ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಅರಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮಗೆ ಕ್ಷಮಿಸಲು (ಕರುಣೆಯ ಕಾರ್ಯ) ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವಿನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಒಳಿತಿಗೂ ಏಕತೆಗೂ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲವು!
ಆದ್ದರಿಂದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅನೈಕ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ತೋರುವ ಯಾವುದಾದರೂ (ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯ, ಪಾಪ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ, ವಿಭಜನೆ), ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಅರಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಾಗಿರಲು ಬಯಸುವುದಾದರೆ, ಉಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗದೊಂದಿಗೂ ಒಂದಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಬಯಕೆ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯು, ಕ್ರಿಸ್ತನು ತನ್ನ ಏಕೈಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೆ ಈ ಏಕತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಾವು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿರಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ!
ಪವಿತ್ರ: ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಧು, ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಮಂದಿರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿ ಐಕ್ಯಗೊಂಡಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರವೂ ಆಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಐಕ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದೂ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪಾಪ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಂಗಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪೂರ್ಣ ಜೀವಂತ ಅಂಗಗಳಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪವಿತ್ರರಾಗಬೇಕು. ನಾವು ಸಂತರಾಗಬೇಕು!
ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಹೃದಯವೇ ಪ್ರೀತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಷ್ಟೂ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಲಿಸಿಯುವಿನ ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ:
ಧರ್ಮಸಭೆಯು ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹವಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಂಗವು ಅದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹೃದಯ ಇರಲೇಬೇಕು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉರಿಯುವ ಹೃದಯ. ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಇತರ ಅಂಗಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಶಕ್ತಿ ನೀಡುವ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇರಕಶಕ್ತಿಯು ಈ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ; ಅದು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ, ಅಪೊಸ್ತಲರು ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರಲು ಮರೆತುಬಿಡುವರು, ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯೇ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಕರೆಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಕರೆ; ಅದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ವಿಶ್ವ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲವನ್ನೂ ಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವಂಥದ್ದು—ಅದು ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದು! (CCC #826)
ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ತಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಕಥೆ ಬಹಳ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೆ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಸೇವಾಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ತಮಗಿತ್ತೆಂದು ಅವರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕಿಯಾಗಲು ಹಂಬಲಿಸಿದರು, ಯಾಜಕರಾಗಿರುವುದು ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹದೊಳಗೆ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಅರಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರಿಗೆ ಅದು ಹೊಳೆಯಿತು. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೃದಯವಾಗಿ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಹೃದಯವಾಗಿ ಇರುವುದೇ ತಮ್ಮ ಸೇವಾಕಾರ್ಯವೆಂದು ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಹೃದಯವಾಗಿರುವ ಮೂಲಕ, ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆಗಿರುವ ಮೂಲಕ, ಅವರು ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು.
ಇದುವೇ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ! ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಜೀವಿಸುವುದು ಎಂಬ ಈ ಅರಿವೇ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ!
ನಮ್ಮ ಧನ್ಯ ಮಾತೆಯು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರು ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಸರ್ವೋತ್ಕೃಷ್ಟ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪವಿತ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಕಥೋಲಿಕ: ಧರ್ಮಸಭೆಯು “ಕಥೋಲಿಕ” ಕೂಡ ಆಗಿದೆ, ಅಂದರೆ ಅದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಸಣ್ಣ “c” ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ catholic ಎಂಬ ಪದದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. “ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ” ಎನ್ನುವಾಗ ನಾವು ಎರಡು ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೆ:
1) ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ಪೂರ್ಣತೆಯಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸು ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವೂ ಪೂರ್ಣವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವೂ ಆಗಿದೆ.
2) ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೂ ತೆರೆದಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನೊಳಗೆ ಕರೆತರಲು ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದಲೂ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿದೆ. ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರುವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹಿಂಡಿನೊಳಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಧ್ಯೇಯ ನಮಗಿದೆ. ನೀವು ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ನೀವು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯಬೇಕು, ಮತ್ತು ಈ ಕ್ರಿಯೆಯ ಅವಕಾಶ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೆರೆದಿದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಕಥೋಲಿಕರಲ್ಲದ ಎಲ್ಲರ ಗತಿಯೇನು? ಅಥವಾ ಕ್ರೈಸ್ತರಲ್ಲದವರ ಗತಿಯೇನು? ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಯೆಹೂದ್ಯರು ಮತ್ತು ನಾಸ್ತಿಕರ ಗತಿಯೇನು? ಅವರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿದೆಯೇ?
ನಾಸ್ತಿಕರಿಂದ ಆರಂಭಿಸೋಣ. ದ್ವಿತೀಯ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಮಹಾಸಭೆಯ ಒಂದು ದಸ್ತಾವೇಜು ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ:
ತಮ್ಮದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಆತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನಾಗಲಿ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ಯಥಾರ್ಥ ಹೃದಯದಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದ ನಿರ್ದೇಶನಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಆತನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರೂ ನಿತ್ಯರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು (LG 16; cf. DS 3866–3872). (CCC #847)
ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಬೇಕು. ಇಂಥ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅಂದರೆ “ತಮ್ಮದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ” ದೇವರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು—ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಬೋಧನಾಧಿಕಾರದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದಬಹುದು. ಹೇಗೆ? ತಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ. ರಕ್ಷಣೆಯು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನೀಡಲ್ಪಡುವ ಕೊಡುಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವೇ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ, ದೇವರು ಅವರ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲರು. ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟರೆ, ಅವರು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದು ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದಬಹುದು.
ನಿರ್ಜನ ದ್ವೀಪವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಸೂಕ್ತ ಉದಾಹರಣೆ. ಅವರು ಯೇಸುವಿನ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ದೇವರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕೂಡ ಎಂದಿಗೂ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, “ಇದನ್ನು ಮಾಡು,” “ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಶಾಂತವಾದ, ಮೃದುವಾದ, ಆದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟರೆ, ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಿವಿಗೊಡದಿದ್ದರೆ, ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಸ್ಪಂದಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಅದು ಅರಿವಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕ್ರೈಸ್ತನೆಂಬ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಕ್ರೈಸ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ! ಆದ್ದರಿಂದ, ಒಬ್ಬ ನಾಸ್ತಿಕನು “ತನ್ನದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ” ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೃದಯದ ಕಾಠಿಣ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿನ ದೇವರ ಧ್ವನಿಗೂ ಕಿವಿಗೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.
ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇತರ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಾಗಿರುವ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾವು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಯಾರಾದರೂ, “ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಧರ್ಮ ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ನಾವು “ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು!” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ—ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮವು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲ್ಲ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸತ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಸತ್ಯವಾಗಿರುವ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ—ಅವರು ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಏಕೈಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಭಾಗಶಃ ಆಗಿದ್ದಾರೆ!
ಆದರೆ ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿದ ಅದೇ ತತ್ವ ಇವರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಹಠಮಾರಿತನದಿಂದಲೋ ಮುಚ್ಚಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೋ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಸರಿ. ಆದರೆ “ತಮ್ಮದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ” ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ದೇವರ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೇ ಅವರು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರೂ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಕಥೋಲಿಕರಲ್ಲದ ಕ್ರೈಸ್ತರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಸತ್ಯ. ಅವರಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವಿನ ಪರಿಚಯವಿದೆ. ಅವರ ಬಳಿ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವಿದೆ. ಅವರು ತ್ರಿಯೇಕ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪೂರ್ಣತೆಯ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅವರು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾಸದ ಸತ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಒಂದಾಗಿರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಅವರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಏಕೈಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಮೂಲಕ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪೂರ್ಣತೆ ಅವರಿಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರೆಗೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ವಿಶ್ವಾಸದ ಈ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸದಿರುವವರೆಗೆ, ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬರು ಕಥೋಲಿಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪೂರ್ಣ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಥೋಲಿಕರಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಅದನ್ನು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಕಥೋಲಿಕರಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೊಡುಗೆ, ಕೊಡುಗೆಗಳಲ್ಲೇ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕೊಡುಗೆ ದೊರೆತಿದೆ: ಅವರಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ; ಜೊತೆಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಸಾಧನಗಳೂ ದೊರೆತಿವೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೊಡುಗೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ!
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿದೆಯೋ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿದೆಯೋ ಆ ಕಥೋಲಿಕರು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೂ, ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೂ ಕರೆತರಲು ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರುವ ಕರೆ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ನಾವು ಪ್ರೇಷಿತರಾಗಿರಲು ಕರೆ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಶುಭಸಂದೇಶವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಸೌಭಾಗ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು!
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಾಗತವಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾರುತ್ತಾ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೂ ಜೀವಿಸಲು ಎಲ್ಲರೂ ಕರೆ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೇಷಿತ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು “ಕಥೋಲಿಕ” ಎಂಬ ಪದದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರೇಷಿತ ಪರಂಪರೆಯುಳ್ಳದು: ಯೇಸು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾ, ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಹಿಂಬಾಲಕರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತಾ ಕಳೆದರು. ಆ ಹಿಂಬಾಲಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಷಿತರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಹನ್ನೆರಡು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿದ್ದರು. ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು, ತಮ್ಮ ಬೋಧನೆಗಳ ಆಳವಾದ ಒಳನೋಟವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಬಳಿಕ ಭೂಮಿಯ ಕಟ್ಟಕಡೆಯವರೆಗೂ ಹೋಗಿ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರಲು ಯೇಸು ಅವರನ್ನು ಕರೆದರು. ಯೋಹಾನ 20:21ರಲ್ಲಿ, ಪುನರುತ್ಥಾನದ ನಂತರ ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಪ್ರೇಷಿತರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಪಿತನು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಂತೆಯೇ, ಈಗ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ ಅವರು ಅವರ ಮೇಲೆ ಉಸಿರೂದಿ, “ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ…” ಎಂದರು.
ಇದರೊಂದಿಗೆ ಸಭೆಯ ಪ್ರೇಷಿತ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭಸಂದೇಶವನ್ನು ತರಲು ಯೇಸುವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ಇದೇ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರೇಷಿತರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಭೆಯ ಶಿರಸ್ಸಾದ ಕ್ರಿಸ್ತರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಈ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ಈಗ ಅವರ ಹೊಣೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಪ್ರೇಷಿತರು ಬಳಿಕ ಹೊರಟು ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಹರಡಿ, ಶಿರಸ್ಸಾದ ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವನ್ನು ಇತರ ಪ್ರೇಷಿತರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ನಾವು ಆಗಾಗ್ಗೆ “ಪ್ರೇಷಿತ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೂಲಕ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರೂ ತಮ್ಮ ದೀಕ್ಷೆಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರೇಷಿತರವರೆಗೂ, ಯೇಸು ಅವರ ಮೇಲೆ ಉಸಿರೂದಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ನೀಡಿ ತಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಆ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಯಾಜಕರೂ ಈ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸಲು ಅವರು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಪ್ರೇಷಿತ ಪರಂಪರೆಯುಳ್ಳದ್ದಾಗಿರಲು, ಸಭೆಯು ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೂ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಹರಡಲು ಸಹ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರರಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಂದೆತಾಯಿಯರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುವುದೂ ಸೇರಿರಬಹುದು. ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಕಾರ್ಯವೂ ಸೇರಿರಬಹುದು. ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ಅರಿಯದವರೊಂದಿಗೆ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರ ಕೆಲಸವೂ ಸೇರಿರಬಹುದು. ಪ್ರೇಷಿತ ಸೇವಾಕಾರ್ಯವು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಒಂದೇ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದಾಗಿದೆ. ಅದು ಪಿತನು ಅವರನ್ನು ಮಾಡಲು ಕಳುಹಿಸಿದ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಅವರು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸಭೆಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಈ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗೋಣ!
ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿ ಮತ್ತು ಪೋಪ್
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಮೇಲಿರುವ ಪದವು “ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿ” ಎಂದೇ ಹೊರತು “ಮೇಲುಶ್ರೇಣಿ” ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಇತರರಿಗಿಂತ “ಮೇಲಿನವರಲ್ಲ.” ಬದಲಿಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಸಭೆಯೊಳಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವೂ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವೂ ಆದ ಕರೆಯಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಸೇವೆಯ ಕರೆಯಾಗಿದೆ.
“ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿ” ಎಂದರೆ “ಯಾಜಕೀಯ ಆಡಳಿತ.” ಹಿಯೆರೋಸ್ = ಯಾಜಕ, ಮತ್ತು ಆರ್ಕಿ = ಆಡಳಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಭೆಯು ಯಾಜಕರಿಂದ, ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದವರಿಂದ, ವಿಶೇಷವಾದ ಆ “ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಉಸಿರನ್ನು” ಪಡೆದವರಿಂದ ಆಳಲ್ಪಡುವಂತೆ, ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪರಿಪಾಲಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಇದರ ಸರಳ ಅರ್ಥ.
ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪೋಪ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಚರ್ಚುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ಪರಿಪಾಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯಾಜಕರೂ ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದೇವಜನರನ್ನು ಪರಿಪಾಲಿಸುವ, ಬೋಧಿಸುವ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿಯ ಕರೆಯಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೋಪರ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ. ಪರಿಪಾಲಿಸುವುದು, ಬೋಧಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂಬ ಸಭೆಯ ತ್ರಿವಿಧ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವ ಮೊದಲು, ಪೋಪರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ಆ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲವನ್ನೂ ನೋಡೋಣ.
ಪೋಪ್ ಸಂತ ಪೇತ್ರರ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ. ಪೇತ್ರರನ್ನು ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಾಗ ಯೇಸು ಸಂತ ಪೇತ್ರರಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತಾವು ಯಾರೆಂದು ಪೇತ್ರರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಯೇಸು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪೇತ್ರರು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು:
ನೀವು ಮೆಸ್ಸೀಯರು, ಜೀವಂತ ದೇವರ ಪುತ್ರರು. (Mt 16:16)
ಆಗ ಯೇಸು ಪೇತ್ರರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು:
ಯೋನನ ಮಗನಾದ ಸೀಮೋನನೇ, ನೀನು ಧನ್ಯನು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದು ಮಾಂಸರಕ್ತವಲ್ಲ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಪಿತನೇ. ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನೀನು ಪೇತ್ರನು; ಈ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವೆನು, ಪಾತಾಳದ ದ್ವಾರಗಳು ಅದನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಾರವು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸ್ವರ್ಗರಾಜ್ಯದ ಕೀಲಿಕೈಗಳನ್ನು ಕೊಡುವೆನು. ನೀನು ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡುವುದು; ನೀನು ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬಿಚ್ಚುತ್ತೀಯೋ ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಬಿಚ್ಚಲ್ಪಡುವುದು. (Mt 16:17–19)
ಹಾಗಾದರೆ, ಪೇತ್ರರ ಅಹಂಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಯೇಸು ಕೇವಲ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರೇ? ತಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ಪೇತ್ರರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಒಂದು ದಿನ ನೆರವೇರಲಿರುವ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಅವರು ಪೇತ್ರರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಈ ಕೊನೆಯದೇ. ಪೇತ್ರರು ಸಭೆಯ ಬಂಡೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾಗುವರೆಂದೂ, ಸ್ವರ್ಗದ ಕೀಲಿಕೈಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದುವರೆಂದೂ ಯೇಸು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಬ್ಬಾ! ಅದೆಂಥ ಅದ್ಭುತ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿತ್ತು!
ಯೇಸು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನೀನು ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡುವುದು…” ಇದು ಸಣ್ಣ ಕೊಡುಗೆಯೇನಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಯೇಸು ಪೇತ್ರರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬದ್ಧತೆಯೆಂದೇ ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಸಭೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ತಮ್ಮ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ನಂತರ ಪ್ರೇಷಿತರ ಮೇಲೆ “ಉಸಿರೂದಿದಾಗ,” ತಮ್ಮ ಸಭೆಯೊಳಗಿನ ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಈ ವಾಗ್ದತ್ತ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನೂ—ಬಂಧಿಸುವ ಮತ್ತು ಬಿಚ್ಚುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ—ಪೇತ್ರರಿಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದರು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪೇತ್ರನು ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಖಚಿತ. ಬಹುಶಃ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಆರಂಭದ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರು ಇತರ ಅಪೊಸ್ತಲರಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿರಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ದೀನತೆಯಲ್ಲಿ ಪೇತ್ರನಿಗೂ ಯೇಸು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರು ನೆನಪಿಸಿರಬಹುದು. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ, ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಪೇತ್ರನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿರಬಾರದು. ಈ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅಪೊಸ್ತಲರ ಕೃತ್ಯಗಳು 15ರಲ್ಲಿ, ಜೆರುಸಲೇಮಿನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಸುನ್ನತಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಉಂಟಾದಾಗ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಸುದೀರ್ಘ ಚರ್ಚೆಯ ನಂತರ ಪೇತ್ರನು ಎದ್ದುನಿಂತು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಇತರರು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು; ಹೀಗೆ ಅವರು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಂಡು ಇತ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.
ಅಂದಿನಿಂದ ಅಪೊಸ್ತಲರು ಬೋಧಿಸುವ, ಪಾಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಪೇತ್ರನು ಬೋಧಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಲು ರೋಮ್‌ಗೆ ಹೋದನು. ಅವನು ಮರಣಹೊಂದಿದ್ದು ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ; ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೇತ್ರನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗಿನ ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಈ ಕೊಡುಗೆಯು ಪೇತ್ರನು ಜೀವಿಸಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಯೇಸು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಅಧಿಕಾರವು ರೋಮ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿರುವ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ರೋಮನ್ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಪೇತ್ರನು ಮಾಲ್ಟಾಕ್ಕೋ ಜೆರುಸಲೇಮಿಗೋ ಏಷ್ಯಾಕ್ಕೋ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ನಾವು ಬಹುಶಃ ರೋಮನ್ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಮಾಲ್ಟೀಸ್, ಜೆರುಸಲೇಮ್ ಅಥವಾ ಏಷ್ಯನ್ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಾಗಾಗಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ರೋಮನ್ ಆಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ, ಪೇತ್ರನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಮಾಧಿಕಾರವು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಶತಮಾನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ, ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದರ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ, ಸಂತ ಪೇತ್ರನಿಗೂ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೂ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯ ಕುರಿತು ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಲು ಹಾಗೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲು ಅಥವಾ ಪಾಲಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ನೇರ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪೋಪ್ ವಿಶ್ವಾಸ ಅಥವಾ ನೈತಿಕತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಷಯವನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅದು ಸತ್ಯವೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಆಡಳಿತದ ಕುರಿತು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅದೇ ನೆರವೇರಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಇಷ್ಟು ಸರಳವಾದ ವಿಷಯ.
ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯ ಕುರಿತ ಬೋಧನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಈ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು “ಪ್ರಮಾದರಾಹಿತ್ಯ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ವಿವಿಧ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪೋಪ್ “ಎಕ್ಸ್ ಕತೇದ್ರಾ” ಅಥವಾ “ಪೀಠದಿಂದ” ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಇದರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಅರ್ಥ, ಪೇತ್ರನ ಪೀಠದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವುದು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿಶ್ವಾಸದ “ನಿಶ್ಚಿತ ಸಿದ್ಧಾಂತ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಶ್ಚಿತ ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ಸತ್ಯವೂ ಖಚಿತವೂ ಆಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಂಬಲು ನಾವು ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 1950ರಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ಮರಿಯಳ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಪಣೆಯ ಕುರಿತು “ಎಕ್ಸ್ ಕತೇದ್ರಾ” ಮಾತನಾಡಿದರು. ಆ ಘೋಷಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಂಬಲು ನಮ್ಮ ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಮರಿಯಳು ತನ್ನ ಭೂಲೋಕದ ಜೀವನವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸಹಿತ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಅಷ್ಟೇ!
ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಈ ಅಧಿಕಾರ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವಿಶ್ವಕಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಾನು ನಂಬುವುದಾಗಿ ಪೋಪ್ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಕೇವಲ ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ; ಅವರ ಮಾತನ್ನು ನೆಚ್ಚಿ ನಿಮ್ಮ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲ ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾದ ಮೇಲೆ ಪಣಕ್ಕಿಡಲು ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅಂಥ ಅನುಗ್ರಹವಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಮಜವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು!
ಬೋಧಿಸುವ, ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವ ಮತ್ತು ಪಾಲಿಸುವ ತ್ರಿವಿಧ ಸೇವಾಧಿಕಾರ
ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವರು ಒಂದು ತ್ರಿವಿಧ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬೋಧಿಸುವ, ಪಾಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ಸೂಚಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯೇಸುವಿನಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಯೇಸುವಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಯೇಸು ಮಹಾನ್ ಬೋಧಕರೂ, ಬೋಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಸತ್ಯವೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ; ನಮ್ಮನ್ನು ತಮ್ಮೆಡೆಗೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಮಹಾನ್ ಕುರಿಗಾಹಿಯೂ, ಕುರಿಗಳಾದ ನಮಗೆ (ಹೌದು, ನಮಗೇ!) ಕುರಿಹಟ್ಟಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಮಹಾನ್ ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವವರೂ (ನಮ್ಮನ್ನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ವಿಮೋಚಿಸುವವರು), ನಾವು ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವ ಸಾಧನವೂ (ಶಿಲುಬೆಯ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಬಲಿದಾನದ ಮೂಲಕ) ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಧರ್ಮಗುರುಗಳು ಯೇಸುವಿನ ಈ ತ್ರಿವಿಧ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಹೊಂದಿ, ಅವರ ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ನೋಡೋಣ.
ಬೋಧಿಸುವುದು: ದೇವರು ಮೋಶೆಗೆ ನೀಡಿದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೂಲಕವೂ ಮಹಾನ್ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕವೂ ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸಾರಿದರು; ನಮಗೆ ಸಮಸ್ತ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲಿರುವ ಮೆಸ್ಸೀಯನ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಯೇಸು ಸ್ವತಃ ಸತ್ಯದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಬೋಧನೆಗಳಿಗೂ ನಿರ್ಣಾಯಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಕಾಲದ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ಯೇಸು ಅಧಿಕಾರವುಳ್ಳವರಂತೆ ಬೋಧಿಸಿದರು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಕಾಲದ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರು ಈ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಬೋಧನೆಗಳಿಗೂ ನಿರ್ಣಾಯಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡಿ, ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾದ ಸತ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವರು ರಕ್ಷಣೆ, ಹೊಸ ಜೀವನ, ತಮ್ಮ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು! “ಮಾರ್ಗವೂ ಸತ್ಯವೂ ಜೀವವೂ ನಾನೇ” ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲದೆ, “ನನ್ನ ಮೂಲಕವಲ್ಲದೆ ಯಾರೂ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದರು (Jn 14:6).
ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ, ತಾವೇ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನೆರವೇರಿಕೆಯೆಂದೂ ತಾವೇ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪಿಯೆಂದೂ ಬೋಧಿಸುವ ಈ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತರುವಾಯ ಅಪೊಸ್ತಲರಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ತಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೆಸ್ಬಿಟರ್‌ಗಳಿಗೆ (ಯಾಜಕರಿಗೆ) ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದರು. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದನ್ನು ಧರ್ಮಸೇವಕರಿಗೂ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಬೋಧಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗುರುಗಳೂ ಪಾಲು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ವರ!
ಈ ವರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೋಡೋಣ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಯು ಸುವಾರ್ತೆಯ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ನಂತರ, ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ಒಬ್ಬ ಸೇವಕರು ಅದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆಯೇ? ಹೌದು, ಇದೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ಬೋಧಿಸುವ ವಿಷಯ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ಸೇವಕರು ಅದನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಇದು ಆ ಬೋಧನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೂಕವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದುದೂ ನಿಜ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಯು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದೋ ತಪ್ಪನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ನಂತರ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ಒಬ್ಬ ಸೇವಕರು ಅದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆಯೇ? ಇಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತರ ಹೌದು ಎಂದೇ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ಸೇವಕರು ತಪ್ಪನ್ನು ಬೋಧಿಸುವಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ತಪ್ಪಾಗಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅವರ ದೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅಧಿಕಾರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪಾವಿತ್ರ್ಯಾಪಚಾರವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಬೋಧನೆಯು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ದ್ವಿಗುಣ ಅನುಗ್ರಹ; ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ದ್ವಿಗುಣ ಹಾನಿ.
ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಬೋಧಿಸುವುದು ಧರ್ಮೋಪದೇಶ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಆರಾಧನಾ ವಿಧಿಯ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆರಾಧನಾ ವಿಧಿಯೊಳಗೇ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಬೋಧನೆಯು ಪ್ರಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ (ಅಥವಾ ಬೋಧನೆಯು ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಹಾನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು).
ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವುದು: ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಪವಿತ್ರರನ್ನಾಗಿಸುವುದು. ಇದರ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ನಿಜವಾದ ಸಮನ್ವಯವು ಉಂಟಾಗುವುದು. ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅಬ್ರಹಾಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಲೇವಿಯ ಯಾಜಕರವರೆಗೆ ದೇವರ ಯಾಜಕರು ದೇವರಿಗೆ ಬಲಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಗಳು (ಕುರಿಮರಿಗಳು, ಆಡುಗಳು, ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ) ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಾಪಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವು ಮುಂದೆ ಬರಲಿರುವುದನ್ನು ಪೂರ್ವಸೂಚಿಸುವ ವಿಧಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ಪಾಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ಮತ್ತು ಏಕೈಕ ಬಲಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಲು ಬರಲಿದ್ದ ದೇವರ ಏಕೈಕ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕುರಿಮರಿಯನ್ನು ಅವು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗೆ ಯೇಸು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮ ಮಹಾಯಾಜಕರೂ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮ ಬಲಿಯ ಕುರಿಮರಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅರ್ಪಣೆಯ ಮೂಲಕ, ಅಂದರೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಪಾಪಗಳು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.
ಯಾಜಕರೂ ಬಲಿಪಶುವೂ ಆಗಿ—ಅಂದರೆ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವರೂ ಬಲಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವವರೂ ಆಗಿ—ತಮ್ಮನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಏಕೈಕ ಬಲಿದಾನದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ವರವಾಗಿ ಯೇಸು ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅವರ ಶಿಲುಬೆಯು ಬಲಿಪೀಠವಾಗುತ್ತದೆ; ಅವರ ಮರಣವು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಿದೆ.
ಪಾಸ್ಕ ಭೋಜನದ (ಅಂತಿಮ ಭೋಜನದ) ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಈ ಏಕೈಕ ಬಲಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಮುಂದೆ ಬರಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗಾಗಿ ಈ ಏಕೈಕ ಬಲಿದಾನವು ಸದಾ ಮುಂದುವರಿಯುವಂತೆ ಅವರು ಮಾಡಿದರು. ಆ ಪಾಸ್ಕ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಪೊಸ್ತಲರಿಗೆ, “ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಈ “ಸ್ಮರಣೆ” ಎಂದರೆ, ಜನರು ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗುವಂತೆ ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದೂ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದೂ ಅಪೊಸ್ತಲರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಜ್ಞೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಈ “ಸ್ಮರಣೆ”ಯ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ “ಇದನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ,” ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಆ ಏಕೈಕ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಪಾಸ್ಕ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ! ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಪೊಸ್ತಲರು ಪ್ರತಿಬಾರಿ “ಇದನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ,” ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಯೇಸುವಿನ ಆ ಏಕೈಕ ಬಲಿದಾನವನ್ನು ನಿಜವಾದ, ಆದರೆ ಮರೆಮಾಚಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಇದನ್ನು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕಾರವೆಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಸಂಸ್ಕಾರವೆಂದರೆ ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಕೇತಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದು; ಅದು ತಾನು ಸೂಚಿಸುವುದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ (ನೋಡಿ ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮೋಪದೇಶ #1155). ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಸಾದದ ಆಚರಣೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಂತಿಮ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ; ಮಹಾಯಾಜಕರೂ ಬಲಿಪಶುವೂ ಆಗಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತರ ಈ ಏಕೈಕ ಶಾಶ್ವತ ಬಲಿದಾನದ ಫಲಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ! ನಾವು ಆರಾಧನಾ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಒಂದು ಕಾಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹದ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುವಂತಿದೆ.
ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಅಪೊಸ್ತಲರಿಗೆ “ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿರಿ” ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದಾಗ, ತಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯ ಮಹಾ ವರವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಯಾಜಕ ಬಲಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಲುಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪೊಸ್ತಲರು, ತಮ್ಮ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಹಿಸುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರೂ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಯಾಜಕರಿಗೆ ಈ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಯಾಜಕರಿಗೂ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೂ ಮಾತ್ರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪರಮಪ್ರಸಾದದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೆರವೇರಿಸಲಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಕಾರವೂ ಮಹಾಯಾಜಕರೂ ಬಲಿಪಶುವೂ ಆದ ಕ್ರಿಸ್ತರ ಏಕೈಕ ಬಲಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನದಂತಹ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಧರ್ಮಸೇವಕರು ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತರ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿಯು ಯಾಜಕರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಪದವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು.
ಪಾಲಕ: ಕಾಲದ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ದೇವರು ಏಕೈಕ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಪಾಲಕರ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಾಗುವ ಕೆಲವು ನಾಯಕರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸತೊಡಗಿದರು. ನೋಹ, ಅಬ್ರಹಾಮ ಮತ್ತು ಮೋಶೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ದಾವೀದರಂತಹ ಮಹಾನ್ ಅರಸರವರೆಗೆ, ಸತ್ಯವಾದ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪಾಲಕರಾಗಿ ಬರಲಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಪ್ರತಿರೂಪಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ದೇವರು ಕೆಲವು ನಾಯಕರನ್ನು ಕರೆದರು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಯೇಸುವೇ ಈ ಏಕೈಕ ಪಾಲಕರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಪಾಲಿಸುವುದೆಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವುದು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇದು ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ಆಡಳಿತವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ನಿತ್ಯ ರಾಜ್ಯದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಡಳಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಆಡಳಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬರಲಿರುವ ಲೋಕದ ಆಡಳಿತವೂ ಆಗಿದೆ! ಸ್ವರ್ಗರಾಜ್ಯವೇ, ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಲಾದ ನೂತನ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ನೂತನ ಭೂಮಿಯ ರಾಜ್ಯವೇ, ಈ ಆಡಳಿತದ ಅಂತಿಮ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಈ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅಪೊಸ್ತಲರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದರು. ಅವರು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದರು; ಆ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಯಾಜಕರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಧರ್ಮಸೇವಕರು ಆಡಳಿತದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸೇವೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ.
ಈ ಪಾಲನಾ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ದೀಕ್ಷಿತ ಸೇವಕರು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಈ ಯಾಜಕರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೂಲಕ ದೇವರು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಕೆಲವು ಯಾಜಕರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೇವಾಲಯದ ಧರ್ಮಗುರುಗಳಾಗುವ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಮೇಲೆ ಈ ಪಾಲನಾ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲು ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಧರ್ಮಗುರುಗಳಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಸಹಾಯಕ ಯಾಜಕರೂ (ಸಹಾಯಕ ಧರ್ಮಗುರುಗಳೂ) ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಇಡೀ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು (ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳೀಯ ಧರ್ಮಕೇಂದ್ರಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು) ಪಾಲಿಸುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ಈ ಸಮುದಾಯಗಳ ನಿಜವಾದ ಪಾಲಕರು; ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅವರು ಧರ್ಮಗುರುಗಳ ನೆರವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು
ಬೋಧಿಸುವುದು, ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪಾಲಿಸುವುದು ಎಂಬ ಯೇಸುವಿನ ತ್ರಿವಿಧ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ದೀಕ್ಷಿತ ಸೇವಕರು ಮಾತ್ರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳೂ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. “ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು” ಎಂದರೆ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಲಿ, ಯಾಜಕರಾಗಲಿ, ಧರ್ಮಸೇವಕರಾಗಲಿ ಅಲ್ಲದ ಎಲ್ಲರೂ. ಕ್ರಿಸ್ತರ ತ್ರಿವಿಧ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳ ಈ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು “ರಾಜಯಾಜಕತ್ವ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಈ ಪದಪ್ರಯೋಗವು ಸಂತ ಪೇತ್ರರ ಮೊದಲನೆಯ ಪತ್ರ 2:9ರಿಂದ ಬಂದಿದೆ: “ಆದರೆ ನೀವು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನಾಂಗ, ರಾಜಯಾಜಕ ವರ್ಗ, ಪವಿತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರ, ಅವರ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಜೆಗಳು…”
ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ತರುವುದು ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಹಾಗೂ ಯಾಜಕರ ಪಾತ್ರವಲ್ಲ. ದೀಕ್ಷಿತರು ಇದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಳಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಇದನ್ನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥವು ಎರಡನೆಯ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಮಹಾಸಭೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ:
“ತಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಕರೆಯ ನಿಮಿತ್ತ, ಲೌಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ದೇವರ ಚಿತ್ತದಂತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ…. ತಾವು ನಿಕಟವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು, ಅವು ಸದಾ ಕ್ರಿಸ್ತರಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಯುವಂತೆಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರೂ ವಿಮೋಚಕರೂ ಆದವರ ಮಹಿಮೆಗಾಗಿ ಇರುವಂತೆಯೂ ಬೆಳಗಿಸುವುದು ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ” (LG 31 § 2). (CCC #898)
ಅವರು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಕ್ರಿಸ್ತರ ಈ ತ್ರಿವಿಧ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಗೆ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡೋಣ:
ಸುವಾರ್ತೆ ಸಾರುವುದು: ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನದ ಬಲದಿಂದ ಮತ್ತು ದೃಢೀಕರಣ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಬಲಗೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಭೂಮಿಯ ಕಟ್ಟಕಡೆಯವರೆಗೂ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೂ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನೈತಿಕ ನಿಯಮವನ್ನೂ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜವನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಅವರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನವ ಘನತೆಯ ಕುರಿತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯ ಕುರಿತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಅವರ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾನೂನುಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಮನರಂಜನೆ ಮತ್ತು ಮಾನವಕುಲದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನೂ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೂ ತರಲು ಅವರು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಇದಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಘನತೆಯ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೆತ್ತವರು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸುವುದು: ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನ ಪಡೆಯುವಂತೆ, ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಮತ್ತು ಬೆಳೆದು ಪ್ರಬುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಮನಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಹೊಂದುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೆತ್ತವರಿಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ದೇವರ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು, ನೈತಿಕ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು (ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು) ಅರಸುವುದು ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.
ಪಾಲನೆ ಮಾಡುವುದು: ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಹೆತ್ತವರು ಈ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಮನಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಸಹ ಅವರು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ದೇವರೇ ಪರಮ ನಿಯಮದಾತನೆಂದೂ, ಅವರ ನಿಯಮಗಳು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾನವ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಮಾನವ ಘನತೆಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಿಯಮಗಳು—ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮುದಾಯದ ನಾಗರಿಕ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದೂ ಅರಿತು, ಕ್ರೈಸ್ತರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಾನವ ಘನತೆಯನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಕಾನೂನುಗಳು ರದ್ದಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಅರ್ಪಿತ ಜೀವನ
ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕರೆಯನ್ನು ಜೀವಿಸಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಅನೇಕ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿತ ಜೀವನವೂ ಒಂದು. ದೇವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು “ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತವಾದ” ಜೀವನಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಕೆಲವರು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅರ್ಪಿತ ಜೀವನವು ಸುವಾರ್ತಾ ಸಲಹೆಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕರೆಯಾಗಿದೆ. ದಾರಿದ್ರ್ಯ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಧೇಯತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಸುವಾರ್ತಾ ಸಲಹೆಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಸನ್ಯಾಸ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ಏಕಾಂತವಾಸಿಗಳಾಗಿ, ಅರ್ಪಿತ ಕನ್ಯೆಯರಾಗಿ, ಲೌಕಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಷಿತ ಜೀವನದ ಸಮಾಜಗಳ ಮೂಲಕ ಜೀವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನ: ಇದು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯದೊಳಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವರ ಜೀವನವಾಗಿದೆ. ಆ ಸಮುದಾಯವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರದಾನವನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕನ್ ಸನ್ಯಾಸ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೋಧನೆಗೆ, ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಬಡವರ ಸೇವೆಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾಗಿದೆ. ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಬೋಧಿಸಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮಿಷನರೀಸ್ ಆಫ್ ಚಾರಿಟಿ (ಸಂತ ಮದರ್ ತೆರೇಸಾ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಸನ್ಯಾಸ ಸಂಸ್ಥೆ) ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಡುಬಡವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಮುದಾಯಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜೀವನ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಆ ನಿಯಮದಡಿಯಲ್ಲಿ, ಹಿರಿಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಸೇವಾಧ್ಯೇಯವನ್ನೂ ವರದಾನವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತವೆ.
ಏಕಾಂತವಾಸಿ ಜೀವನ: ಇವು ಸುವಾರ್ತಾ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಹಾಗೂ ಏಕಾಂತವಾಸಿಗಳಾಗಿ ಬದುಕಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರುಷರ ಅಥವಾ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಮುದಾಯಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ಜೀವನವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೌನ, ಏಕಾಂತ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಾ ಅವರು ಈ ಜೀವನವನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.
ಅರ್ಪಿತ ಕನ್ಯೆಯರು: ಇದು ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಕರೆಯುಳ್ಳ ಜೀವನವಾಗಿದೆ. ಅರ್ಪಿತ ಕನ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸಭೆಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಆ ವ್ರತಗಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕುವ ಮಹಿಳೆ.
ಲೌಕಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಷಿತ ಜೀವನದ ಸಮಾಜಗಳು: ಇವು ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಂವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸೇವಾಧ್ಯೇಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಸಲಾಗುವ ಅರ್ಪಿತ ಜೀವನದ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ. ಅರ್ಪಿತ ಜೀವನವು ಸಭೆಗೆ ದೊರೆತ ಅದ್ಭುತ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಪ್ರೇಷಿತರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಶಾರೀರಿಕ ಕರುಣೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾ ಇತರರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಪ್ರೇಷಿತರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯೇ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಇಡೀ ಸಭೆಗೆ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಎರಡನೇ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಮಹಾಸಭೆಯ ನಂತರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿನ ಅರ್ಪಿತ ಜೀವನವು ಕಷ್ಟಕರ ಕಾಲವನ್ನು ಎದುರಿಸಿತು. ಆದರೆ ದೇವರು ಸ್ವಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಈ ಜೀವನಮಾರ್ಗವನ್ನು ಮರುಸಂಘಟಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರೂಪ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಆಶಾಭರವಸೆಯಿಂದ ಎದುರುನೋಡಬಹುದು!
ಮುಂದೆ: ಅಧ್ಯಾಯ 8: ಮಹಿಮಾಮಯ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಸಂಗತಿಗಳು!
ಇ-ಪುಸ್ತಕ & ಪೇಪರ್‌ಬ್ಯಾಕ್ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಲಭ್ಯ
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
