உலகெங்கும் கடவுள் ஒன்றுதிரட்டும் மக்களே “திருஅவை”. திருஅவை உள்ளூர்ச் சமூகங்களில் வாழ்கிறது; வழிபாட்டுக் கூட்டமாக, அனைத்திற்கும் மேலாக நற்கருணைக் கூட்டமாக, நிகழ்வடைகிறது. கிறிஸ்துவின் வார்த்தையிலிருந்தும் அவரது உடலிலிருந்தும் வாழ்வைப் பெற்று, திருஅவையே கிறிஸ்துவின் உடலாகிறது (கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி #752).
இயேசு உண்மையிலேயே நம்மைவிட்டுச் சென்றுவிட்டாரா? அவரது உடல் உண்மையிலேயே விண்ணேற்றம் அடைந்துவிட்டதா? ஆம் என்றும் இல்லை என்றும் சொல்லலாம். ஆம், அவர் விண்ணேற்றம் அடைந்து தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் இருக்கிறார். ஆனால் இல்லை, அவர் நம்மைவிட்டுச் சென்றுவிடவில்லை. இன்றும் அவர் திருஅவையில் உண்மையாகவே உயிரோடு இருக்கிறார். திருஅவை அவரது உடலாக இருக்கிறது; அது கிறிஸ்துவின் உயிருள்ள பிரசன்னமாக விளங்குகிறது. இதைப் புரிந்துகொள்ள இறைவேண்டலோடு சிறிது சிந்திப்பது அவசியம்.
இயேசு விண்ணேற்றம் அடைந்தபோது, துணையாளரான தூய ஆவியாரை அனுப்புவதாக வாக்களித்தார். தூய ஆவியார் இறங்கிவந்தபோது, திருஅவை பிறந்தது. தூய ஆவியார் தொடர்ந்து இறங்கிவருவதால், திருஅவையும் தொடர்ந்து வாழ்ந்து செயல்படுகிறது. திருஅவையின் உறுப்பினர்களாகிய நாம், உண்மையிலேயே கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்களாகிறோம். நாம் அவரது கைகளும் கால்களும், அவரது வாயும் இதயமுமாக இருக்கிறோம். நாம் கிறிஸ்துவின் உயிருள்ள பிரசன்னமாகிறோம். இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். முதலில், எனது சொந்த நற்செயல்களால் ஏதோ ஒரு விதத்தில் “நானே கிறிஸ்து” என்று நாம் நினைத்துவிடக் கூடாது. இல்லை, நாம் கூறுவது இதுதான்: நாம் கிறிஸ்துவை நம்முள் வர அனுமதிக்கும் அளவுக்கு, அவர் நம்மில் வாழத் தேர்ந்துகொண்டிருக்கிறார். நாம் அவரை நம்முள் வர அனுமதிக்கும்போது, நம்மில் வாழ்பவர் அவரே! கிறிஸ்து இயேசுவின் உடலின் ஓர் உறுப்பினராக இருப்பது, முதன்மையாக நம் வாழ்வில் அவர் ஆற்றும் செயலாகும். இது நம்மில் நன்றியுணர்வையும் தாழ்ச்சியையும் வியப்புடன் கூடிய பயபக்தியையும் எழுப்ப வேண்டும்.
தொடக்கத்தில் தெளிவுபடுத்த வேண்டிய சில வேறுபாடுகள்
திருஅவையைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவதற்கு முன், சில வேறுபாடுகளை நாம் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஆங்கிலத்தில் பெரிய “C” எழுத்தில் தொடங்கும் “Catholic” என்பதற்கும் சிறிய “c” எழுத்தில் தொடங்கும் “catholic” என்பதற்கும் இடையிலுள்ள வேறுபாட்டை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். “கத்தோலிக்கத் திருஅவை” என்பதற்கும் “கிறிஸ்துவின் திருஅவை” என்பதற்கும் இடையிலுள்ள வேறுபாட்டையும் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். இதை நான் விளக்கும்வரை சற்றுப் பொறுமையாக இருங்கள். முதலில் இது குழப்பமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் இதைப் புரிந்துகொள்ள எடுக்கும் முயற்சி பயனுள்ளது. அந்த வேறுபாடுகள் இவை:
கிறிஸ்துவின் திருஅவை: திருஅவையைப் பற்றிய மிகப் பரந்த வரையறை இதுவே. கடவுள் திருஅவையை அதன் முழுமையில் எவ்வாறு காண்கிறாரோ, அந்தத் திருஅவையை இது குறிக்கிறது. பூமியிலும் உத்தரிக்கிற நிலையிலும் விண்ணகத்திலும் கிறிஸ்துவோடு ஒன்றித்திருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் இது குறிக்கிறது. தனிப்பட்ட முறையில் கிறிஸ்துவோடு ஒன்றித்திருக்கும் அனைவரையும், மிகக் குறைந்த அளவிலாவது கிறிஸ்துவோடு ஒன்றித்து, மீட்பை நோக்கிய பாதையில் இருப்பவர்களாகவோ ஏற்கெனவே மீட்பை அடைந்தவர்களாகவோ உள்ள அனைத்து ஒழுங்கமைந்த மக்கள் குழுக்களையும் (திருச்சபைகளையும் கிறிஸ்தவச் சமூகங்களையும்) இது குறிக்கிறது. தங்கள் சொந்தக் குற்றம் ஏதுமின்றி, கிறிஸ்துவை வெளிப்படையாக அறியாதிருந்தாலும், தங்கள் மனச்சான்றில் அவரது குரலைப் பின்பற்றும் தனிநபர்களையும் இது உள்ளடக்கக்கூடும். ஆகவே, இதுவே பரந்த கண்ணோட்டம். இதுவே திருஅவையின் முழுமையான தோற்றம்; திருஅவையின் அடையாளங்கள், உருவகங்கள் அனைத்திலும் நாம் தொடர்ந்து பேசுவது இதைப் பற்றியே.
கத்தோலிக்கத் திருஅவை: இது ஆங்கிலத்தில் பெரிய “C” எழுத்தில் தொடங்கும் “Catholic” என்பதாகும். இதனால் நாம் குறிப்பிடுவது, உரோமையில் உள்ள திருத்தந்தையின் தலைமையில் இயங்கும் உரோமன் கத்தோலிக்கத் திருஅவையையே. கத்தோலிக்கத் திருஅவைக்குள் கிறிஸ்துவின் திருஅவையின் முழுமை நிலைத்திருக்கிறது. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், அனைத்தும் இங்கே உள்ளன! போதனைகள், அருள், நம்பிக்கையின் சாட்சியம், மறைப்பணிச் செயல்பாடு போன்ற அனைத்தும் இங்கே உள்ளன. பூமியில் கிறிஸ்துவின் திருஅவைக்கு மிகத் தெளிவாகக் காணக்கூடிய, முழுமையான அடையாளமாக இது விளங்குகிறது. இதனால் மற்ற கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்களாக இருக்க முடியாது என்று பொருளல்ல; அவர்களும் உறுப்பினர்களாக இருக்க முடியும். ஆனால் அருளும் உண்மையும் முழுமையாகப் பொழியப்படுவது கத்தோலிக்கத் திருஅவையில் மட்டுமே உள்ளது. பேச்சுவழக்கில் சொல்வதானால், கத்தோலிக்கத் திருஅவைதான் “உண்மையானது!”
கத்தோலிக்கம் — பொதுமை: இது ஆங்கிலத்தில் சிறிய “c” எழுத்தில் தொடங்கும் “catholic” என்பதாகும். கிறிஸ்துவின் திருஅவைக்குரிய தனித்துவமான ஓர் அம்சத்தை, அதாவது அதன் உலகளாவிய பொதுமையை இது குறிக்கிறது! இந்த அத்தியாயத்தில் பின்னர் திருஅவையின் நான்கு பண்புகளைப் பற்றிப் பேசும்போது இதைக் காண்போம்.
திருஅவையின் அடையாளங்கள்
நம் நம்பிக்கையின் பல உண்மைகளைத் திருவிவிலியம் நமக்குக் கற்பிக்கும் வழிகளில் ஒன்று, அடையாளப் பொருளுடைய உருவகங்களைப் பயன்படுத்துவதாகும். இத்தகைய உருவகங்களின் பயன்பாடு திருஅவைக்கும் பொருந்தும். திருஅவையைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலை நமக்கு அளிக்கும் சில திருவிவிலிய உருவகங்கள் இங்கே:
இறைமக்கள்: நாம் கடவுளுக்கு உரியவர்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது. நம்மீது அவருக்கு ஒரு வகையான “உடைமை உரிமை” உள்ளது. கடவுளைப் புறக்கணித்து, அவரது மக்களாக இல்லாத மக்களிடமிருந்து திருஅவை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் இது காட்டுகிறது. வழிதவறியவர்களின் கூட்டத்திலிருந்து வெளியேறி, தம்மிடம் திரும்பிவருமாறு கடவுள் விடுக்கும் அழைப்புக்குப் பதிலளித்தவர்களே இறைமக்கள் என்பது இதன் பொருள். இறைமக்களாகிய நாம், கிறிஸ்துவின் முப்பணியில் பங்கேற்க அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்: குரு, இறைவாக்கினர், அரசர். (1) குரு: நாம் நம் வாழ்வைத் தந்தைக்குப் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறோம். (2) இறைவாக்கினர்: சொற்களாலும் செயல்களாலும் நற்செய்தியை எங்கும் தொடர்ந்து பரப்புகிறோம். (3) அரசர்: கடவுளின் திருவுளத்திற்கேற்ப நம் சொந்த ஆன்மாக்களையும் நம் குடும்பங்களையும் சமூகம் முழுவதையும் நாம் ஆள்கிறோம்.
கிறிஸ்துவின் உடல்: கிறிஸ்து நம் தலை; நாம் அவரது உடல். அவரது வாழ்விலும் ஆளுமையிலும் நாம் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறோம்; எனினும், அவரே நம் தலையாக இருக்கிறார். அவரது உடலின் உறுப்பினர்களாக, நாம் அவருடன் நெருக்கமாக இணைந்திருக்கிறோம். நாம் அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் மட்டுமல்ல; அவரும் நமக்கு முன்மாதிரி மட்டுமல்ல. மாறாக, நாம் அவரது வாழ்வில் பங்குகொள்கிறோம்; அவரே நம் தலை.
ஆட்டுத்தொழுவம்: ஆடுகளுக்காக வேலியிடப்பட்ட ஓர் இடம். நாமே ஆட்டு மந்தை; திருஅவையே முழுமையான ஆட்டுத்தொழுவம். கிறிஸ்துவே ஆயர்.
பண்படுத்தப்பட்ட நிலம்: திருஅவை உண்மையிலேயே ஏராளமான நல்ல கனிகளை விளைவிக்கும் வளமான நிலம். அது உண்மையிலேயே செழுமையான மண்.
கடவுளின் கட்டடம்: கிறிஸ்துவே திருஅவை கட்டியெழுப்பப்படும் மூலைக்கல்; திருஅவை கடவுளும் அவரது மக்களும் வாழும் உறைவிடம்.
கிறிஸ்துவின் மணமகள்: நாம் கிறிஸ்துவுக்கு மணமுடிக்கப்பட்டு, அவருடன் ஒன்றாக இணைந்திருக்கிறோம்.
தூய ஆவியாரின் ஆலயம்: மனித ஆன்மாவையும் உடலையும் பிரிக்க இயலாது. அவை இணைந்திருப்பதே மனித ஆளை உருவாக்குகிறது. அதேபோல, கிறிஸ்துவின் உடலும் தூய ஆவியாரும் ஆன்மாவும் உடலும் போல நெருக்கமாக இணைந்திருக்கின்றனர். அவர்கள் ஒன்றாக இருந்து, ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றனர். இவ்வாறு, கிறிஸ்துவின் உடலில் குடியிருக்கும் தூய ஆவியாரே திருஅவை. திருஅவையில் உயிர்ப்புடன் விளங்கும் பல அருட்கொடைகள், திருஅவையில் தூய ஆவியார் வெளிப்படும் ஒரு விதமாகும். அருட்கொடை என்பது திருஅவையைக் கட்டியெழுப்புவதற்காகப் பயன்படுத்தும்படி, கிறிஸ்துவின் உடலின் தனித்தனி உறுப்பினர்களுக்கு வழங்கப்படும் ஒரு சிறப்புக் கொடை. சிறந்த நிர்வாகத் திறன், இறைவாக்குரைக்கும் போதனை, ஏழைகள்மீது அசாதாரணமான இரக்கம் போன்ற எண்ணற்ற அருட்கொடைகள் உள்ளன. குணமளிக்கும் கொடை, பிற அற்புதக் கொடைகள் போன்ற தனித்துவமான சில அருட்கொடைகளும் உள்ளன.
நம் அன்னை: திருஅவையாகிய இந்தப் புதிய அன்னையின் வழியாக நாம் புதிய வாழ்வில் பிறக்கிறோம். நம் புனித அன்னையையும் இந்தப் பணியில் காண்கிறோம்; இதைப் பற்றி இவ்வதிகாரத்தில் பின்னர் மேலும் ஆராய்வோம். ஆனால் இப்போது, அருளில் புதிதாகப் பிறக்கும் அனைவரும் அவரது மகன் இயேசுவில் அவரிடமிருந்து புதிதாகப் பிறக்கிறார்கள் என்பதால், அவரைத் திருஅவையின் உருவமாகக் காண்கிறோம். அவர் இறைமகனின் தாய்; ஆகவே, தம் மகனது உடலின் உறுப்பினர்களாக இருப்பவர்களுக்கும் அவர் தாயாக இருக்கிறார்.
ஒரு சிறிய வரலாற்றுப் பார்வை
கடவுள் ஏன் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தார்? பதில் எளிது. திருஅவைக்காகவே அதைப் படைத்தார். தந்தையின் திருவுளத்தில் நித்தியத்திலிருந்தே திருஅவை இருந்தது; திருஅவை இருப்பதற்கு ஓர் இடம் அமைய வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் அனைத்தையும் படைத்தார். இறைமக்கள், கிறிஸ்துவின் உடல், ஆட்டுத்தொழுவம் முதலிய அனைத்தும் கடவுள் படைத்த இந்த அற்புதமான பிரபஞ்சத்திற்குள் இருக்கின்றன. இந்தத் திருஅவைக்காகவே அவர் அனைத்தையும் படைத்தார்.
காலத்தின் தொடக்கத்தில், நம் முதல் பெற்றோர் பாவம் செய்து கடவுளுடனான தங்கள் உறவை முறித்துக்கொண்டனர். அவருடனான ஒன்றிப்பு இழக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்தக் கணத்திலேயே, தம் மகனின் உடலாகிய திருஅவையில் நம்மை மீண்டும் தம்மிடம் ஒன்றுசேர்ப்பதற்காகத் தந்தையாகிய கடவுள் நம்மைத் தயாரிக்கத் தொடங்கினார். அவர் நம்மைப் பார்க்கும்போது, மீண்டும் தம் புதல்வர்களையும் புதல்வியரையும் காண விரும்பினார். இதுவே திருஅவை!
காலப்போக்கில், கடவுள் படிப்படியாக ஒரு மக்களினத்தைத் தமக்கெனத் தயாரித்து ஒன்றுசேர்க்கத் தொடங்கினார். தம்மைச் சுதந்திரமாக அன்புசெய்து, தூய ஆவியாரின் செயலால் தம் மகனில் தம்முடன் மீண்டும் ஒன்றிணையும் ஒரு மக்களினத்தை அவர் தம்மிடம் ஒன்றுசேர்க்கத் தொடங்கினார். நோவாவுடனும் ஆபிரகாமுடனும், அவர்களுக்குப் பின்வந்த குலமுதல்வர்கள், இறைவாக்கினர்கள் அனைவருடனும் உடன்படிக்கை செய்ததன் வழியாக அவர் இதைச் செய்தார். கடவுள் தாம் படைத்த மக்களுடன் ஒரு புதிய ஒழுங்கையும் புதிய உறவையும் சிறிது சிறிதாக நிறுவத் தொடங்கினார். இவ்வாறு, பின்னாளில் திருஅவையாக உருவெடுக்கவிருந்ததை அவர் சிறிது சிறிதாகத் தொடங்கிவைத்தார்.
மகன் மனித உடல் ஏற்று நம்மில் ஒருவரானபோது, கடவுளுடன் ஒன்றிணைவதற்கான வாய்ப்பு முழுமையாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. பின்னர் அவரது இறப்பு சாவையே அழித்தது; அவரது உயிர்ப்பு, அவருடைய மனித இயல்பைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் அனைவரும் அவருடன் உயிர்த்தெழுவதைச் சாத்தியமாக்கியது. நாம் பாவத்திற்கு இறந்து, அருளில் உயிர்த்தெழுகிறோம். நம் அன்றாட வாழ்வில் நிகழும் இந்தச் செயல் நம்மைக் கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றிணைத்து, இவ்வாறு நம்மைத் திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக்குகிறது.
இயேசு தமது அரசை நிறுவுகிறார்; எதிர்காலத்தில் அவர் முழு மாட்சியுடன் மீண்டும் வந்து, பாவம், சாவு அனைத்தையும் என்றென்றைக்குமாக அழிக்கும்போது, அந்த அரசு முழுமையாக மலரும். ஆனால், நாம் நம் வாழ்வை அவரிடம் ஒப்படைத்து, அவர் நம்மை ஆள அனுமதிக்கும்போது, அவரது அரசும் ஆட்சியும் இன்றே திருஅவையில் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு செய்வதன் வழியாக, திருஅவை என்று அழைக்கப்படும் இந்தப் புதிய அரசின் உறுப்பினர்களாக நாம் ஆகிறோம்.
திருஅவையின் மறைபொருள்
திருஅவை உடல்சார்ந்ததாகவும் ஆன்மிகமானதாகவும் இருக்கிறது. அது மனிதத் தன்மையும் இறைத்தன்மையும் கொண்டது. கிறிஸ்துவும் அவரது மக்களும் ஒரே ஒன்றாக இணைந்து வாழ்வதே திருஅவை. இது ஒரு மாபெரும் மறைபொருள். ஆனால் இது மாட்சிமிக்க ஓர் உண்மையும் ஆகும். கிளேர்வோ புனித பெர்னார்து இதை இவ்வாறு கூறுகிறார்:
ஓ தாழ்ச்சியே! ஓ மேன்மையே! கேதுரு மரத்தாலான கூடாரமும் கடவுளின் திருத்தலமும் நீயே; மண்ணுலக உறைவிடமும் விண்ணக அரண்மனையும் நீயே; களிமண் வீடும் அரச மண்டபமும் நீயே; சாவுக்குரிய உடலும் ஒளியின் ஆலயமும் நீயே; இறுதியாக, செருக்குற்றோரின் இகழ்ச்சிக்கு ஆளாகிறவளும் கிறிஸ்துவின் மணமகளும் நீயே! எருசலேமின் மகளிரே, அவள் கருமையானவள், ஆயினும் அழகானவள்; ஏனெனில், நீண்ட நாட்களாக அவள் வாழும் நாடுகடத்தப்பட்ட வாழ்வின் உழைப்பும் வேதனையும் அவளது நிறத்தை மாற்றியிருந்தாலும், விண்ணகத்தின் அழகு அவளை அணிசெய்துள்ளது (கிளேர்வோ நகர் புனித பெர்னார்து, உன்னதப்பாட்டு மறையுரை 27:14: PL 183:920D). (CCC #771)
திருஅவை கடவுளின் அருளடையாளமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. “அருளடையாளம்” என்று கூறும்போது, நாம் ஏழு அருளடையாளங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசவில்லை. மாறாக, ஒப்புமையின் அடிப்படையில் திருஅவையை ஓர் “அருளடையாளமாக” நாம் காண்கிறோம். ஒருவேளை, ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளில், குறைந்தபட்சம் ஒப்புமையின் அடிப்படையிலாவது, திருஅவையை எட்டாவது அருளடையாளம் என்று நாம் அழைக்கலாம். அருளடையாளம் என்பது கண்ணுக்குப் புலனாகும் ஓர் எதார்த்தம்; செயல்களையும் பொருளையும் கொண்ட ஓர் அடையாளம்; அது உலகில் கிறிஸ்துவின் உண்மையான பிரசன்னத்தை நிகழச் செய்கிறது. விண்ணகத்தையும் மண்ணகத்தையும் இணைக்கும் ஒரு வழி அது. திருஅவையும் அதே எதார்த்தமாக இருக்கிறது. திருஅவையின் கண்ணுக்குப் புலனாகும் கூறுகள் வழியாக இறைத்தன்மை கொண்ட கூறுகள் வழங்கப்படுகின்றன. திருத்தந்தை மற்றும் ஆயர்கள் வழியாக, ஒவ்வொரு காலத்திலும் நற்செய்தி உறுதியான முறையில் வழங்கப்படுகிறது. அருளடையாளங்கள் வழியாக அருள்வாழ்வு அளிக்கப்படுகிறது. மறைத்தூதுப் பணியாளர்கள் வழியாக அனைத்து மக்களுக்கும் நற்செய்தி பரப்பப்படுகிறது. ஒவ்வோர் உறுப்பினரின் புனித வாழ்வு வழியாகவும் கடவுள் வெளிப்படுகிறார்!
எனவே, திருஅவை ஓர் அருளடையாளம் என்பதன் பொருள், விண்ணகம் உண்மையாகவும் வல்லமையோடும் மண்ணகத்திற்கு வருகிறது என்பதே. கடவுள் தம் மக்களிடையிலும், திருவழிபாட்டிலும், திருஅவையின் படிநிலை அமைப்பிலும் பல்வேறு வழிகளில் உறைகிறார். கடவுள் நம்முடன் கொள்ளும் இந்தத் திருமண உறவே அவரது திருஅவையை உருவாக்குகிறது!
திருஅவையின் அடையாளங்கள்
மரபுவழியாக, “திருஅவையின் நான்கு அடையாளங்கள்” என்று நாம் குறிப்பிடுவது, திருஅவையின் தனித்துவமான, அடிப்படையான நான்கு பண்புகளையே. இந்த நான்கு அடையாளங்களும் திருஅவையின் உள்ளார்ந்த இயல்பை எடுத்துரைக்கின்றன. கடவுள் திருஅவையை எவ்வாறு வடிவமைத்தார் என்பதை நாம் சிந்திக்கும்போது, அவரைப் பற்றிய புரிதலையும் இவை நமக்கு அளிக்கின்றன. அந்த நான்கு அடையாளங்கள்: ஒன்றானது, புனிதமானது, கத்தோலிக்கமானது, அப்போஸ்தலிக்கமானது.
ஒன்றானது: எண்ணற்ற சமயங்களும், எண்ணற்ற கிறிஸ்தவப் பிரிவுகளும்கூட உள்ளன என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். கிறிஸ்தவத்தின் வரலாற்றைப் பார்க்கும்போது, பல மோதல்கள் பிளவுகளுக்கும் புதிய சபைகள் நிறுவப்படுவதற்கும் வழிவகுத்ததை நாம் காணலாம். ஆனால் புதிய திருஅவை என்று எதுவும் இல்லை; புதிய சபைகள் மட்டுமே உள்ளன. நான் கூறுவது இதுதான்: கிறிஸ்துவின் உடல் ஒன்றே உள்ளது; திருஅவை ஒன்றே உள்ளது; அந்த ஒரே திருஅவை இயேசு கிறிஸ்துவின் திருஅவையே. கிறிஸ்துவின் இந்த ஒரே திருஅவை, அதன் முழுமையில், கத்தோலிக்கத் திருஅவையில் காணப்படுகிறது என்று நாம் நம்பி அறிக்கையிடுகிறோம். இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் கூற்று மறைக்கல்வி நூலில் இவ்வாறு மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது:
“ஏனெனில், மீட்புக்கான அனைவருக்குமான துணையாக விளங்கும் கிறிஸ்துவின் கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் வழியாக மட்டுமே மீட்பின் வழிவகைகளை முழுமையாகப் பெற முடியும். கடவுளின் மக்களுடன் ஏதாவது ஒரு வகையில் தொடர்புடைய அனைவரும் முழுமையாக இணைக்கப்பட வேண்டிய கிறிஸ்துவின் ஒரே உடலை மண்ணுலகில் நிறுவுவதற்காக, பேதுருவைத் தலைவராகக் கொண்ட திருத்தூதர் குழுவிடம் மட்டுமே நம் ஆண்டவர் புதிய உடன்படிக்கையின் எல்லா ஆசியையும் ஒப்படைத்தார் என்று நாம் நம்புகிறோம்” (UR 3 § 5). (CCC #816)
எனவே, “திருஅவை” என்பதற்கும் “கத்தோலிக்கத் திருஅவை” என்பதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே இங்கு முக்கியமானது. திருஅவையின் முழுமையையும் மீட்பையும் நாம் கண்டடைவதற்கான கருவியாகக் கத்தோலிக்கத் திருஅவை விளங்குகிறது என்று நாம் கூறுகிறோம். ஆனால், கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் கண்ணுக்குப் புலனாகும் அமைப்புகளுக்கு வெளியேயும், குறைந்த அளவில், கிறிஸ்துவின் திருஅவை காணப்படுகிறது. இருப்பினும், சுவாரசியமானது என்னவென்றால், கிறிஸ்துவின் உறுப்பினராக இருக்கும் ஒவ்வொருவரும், ஒரு வகையில், உண்மையாகவே அவரது ஒரே கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் உறுப்பினராகவும் இருக்கிறார் என்றே நாம் கூறுவோம்…அவர்களுக்கு அது தெரியவில்லை, அவ்வளவுதான்!
இங்கு செயல்படும் முக்கியக் கொள்கை ஒற்றுமையே. கிறிஸ்து ஒருவரே; அவரது உடலும் ஒன்றே. இந்த ஒற்றுமை குறிப்பாக அன்பு மற்றும் நம்பிக்கையின் வழியாக உருவாகிறது. நம் தலையாகிய கிறிஸ்துவுடன் நாம் அன்பிலும் நம்பிக்கையிலும் இணைந்திருப்பதால் இது உருவாகிறது. அதே வேளையில், திருஅவையில் வியக்கத்தக்க பன்மைத்தன்மையும் உள்ளது. பன்மைத்தன்மை என்பது ஒற்றுமையின்மை அல்ல. மாறாக, பன்மைத்தன்மை உண்மையான ஒற்றுமையை வளர்க்க உதவக்கூடும். பன்மைத்தன்மை என்பது பல்வேறு பண்பாடுகள், மொழிகள், மரபுகள் மற்றும் நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடுகளைக் குறிக்கிறது. எனவே, ஆப்பிரிக்காவில் ஒருவர் வழிபடும் நடைமுறை, ஐரோப்பா, இந்தோனேசியா, மெக்சிகோ அல்லது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஒருவர் வழிபடும் முறையிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டுத் தோன்றலாம். இன்று நாம் வழிபடும் முறை, 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கிறிஸ்தவர்கள் வழிபட்ட முறையிலிருந்து வேறுபட்டுத் தோன்றலாம். வெளிப்பாடு வேறுபட்டதாகவும் பலவகைப்பட்டதாகவும் இருந்தாலும், நம்பிக்கையும் அன்பும் ஒன்றே. ஆகவே, பண்பாட்டு வெளிப்பாடுகளிலும் அவை போன்றவற்றிலும் காணப்படும் பன்மைத்தன்மை, அன்பு மற்றும் நம்பிக்கை என்னும் ஆழமான நிலையில் உண்மையான ஒற்றுமையை வளர்க்க உதவுகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், வெளிப்புற நிலைகளில் நாம் வேறுபட்டிருப்பதால், நமது ஒற்றுமை இன்னும் ஆழமான நிலையில் அமைய வேண்டும். அந்த ஆழமான நிலை நம்பிக்கையும் அன்புமே. இதுவே உண்மையான ஒற்றுமை!
இது, பொதுவான விருப்பங்கள் மிகக் குறைவாக உள்ள கணவன் மனைவியை அல்லது நெருங்கிய நண்பர்கள் இருவரைப் போன்றது. ஒருவருக்கு விளையாட்டு பிடிக்கும்; மற்றவருக்குக் கைவினைப் பொருள்கள் செய்வது பிடிக்கும். ஒருவருக்கு வாசிப்பது பிடிக்கும்; மற்றவருக்கு வெளியே செல்வது பிடிக்கும். தங்களுடைய அன்றாட விருப்பங்களில் அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒற்றுமையைக் காண முடியாது. ஆனால் இதுவும் நல்லதாக இருக்கலாம். ஏனெனில், இன்னும் ஆழமான, மிகவும் முக்கியமான ஒரு நிலையில் ஒற்றுமையைக் காண இது அவர்களை உந்தும். பொதுவான விருப்பங்களில் கொண்டுள்ள ஈடுபாட்டின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், ஒருவர் மற்றவர்மீது கொண்டுள்ள அன்பு மற்றும் அக்கறையின் அடிப்படையில் அவர்கள் ஒற்றுமையைக் காண வேண்டியிருக்கும். நமது நம்பிக்கையின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளும் இப்படித்தான். வெளிப்பாடுகளில் அல்லாமல், அடிப்படையானவற்றில் ஒன்றித்திருக்க இது திருஅவைக்கு வாய்ப்பளித்து அழைப்பு விடுக்கிறது.
வியப்புக்குரிய வகையில், பாவமும் பிளவும்கூட திருஅவைக்குள் இருப்பவர்களை ஒற்றுமையை நோக்கி உந்துகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, ஒருவர் மற்றவரிடம் இரக்கத்தையும் ஒப்புரவையும் நாடும்படி பாவம் நம்மை உந்துகிறது. மன்னிக்கவும் — இது ஓர் இரக்கச் செயல் — மன்னிப்புக் கேட்கவும் அது நமக்கு வாய்ப்பளிக்கிறது. ஆகவே, கிறிஸ்து இயேசுவில் திருஅவையின் நன்மைக்கும் ஒற்றுமைக்கும் எல்லாமே துணைபுரியக்கூடும்!
எனவே, தொடக்கத்தில் ஒற்றுமையின்மைக்குக் காரணமாகத் தோன்றும் எதுவாயினும் — பண்பாட்டுப் பன்முகத்தன்மை, பாவம், கருத்து வேறுபாடு, பிளவு — இறுதியில் அருள், இரக்கம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் இன்னும் ஆழமான நிலையில் ஒற்றுமையை நாடும்படி நம்மை உந்துகிறது. இது இன்றியமையாதது. ஏனெனில், நாம் கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்களாக இருக்க விரும்பினால், அதன் மற்ற ஒவ்வோர் உறுப்பினருடனும் ஒன்றித்திருக்கவும் விரும்புகிறோம். இந்த விருப்பமும் அர்ப்பணிப்பும், கிறிஸ்து தமது ஒரே திருஅவைக்குள் இந்த ஒற்றுமையை உருவாக்குவதற்கு நம்மையே திறந்தவர்களாக வைத்திருக்க உதவும்!
புனிதமானது: திருஅவை கிறிஸ்துவின் மணமகளாகவும், கிறிஸ்துவின் உடலாகவும், தூய ஆவியாரின் ஆலயமாகவும் இருக்கிறது என்றால், அது ஒன்றாக இணைந்திருப்பது மட்டுமல்லாமல், புனிதமானதாகவும் இருப்பது இன்றியமையாதது. கிறிஸ்துவோடு இவ்வளவு நெருக்கமாக ஒன்றித்திருந்து, அதே வேளையில் புனிதம் இல்லாமல் இருப்பது இயலாது. உண்மையில், நாம் எவ்வளவு அதிகமாகப் பாவம் செய்கிறோமோ, அவ்வளவுக்குத் திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக இருப்பதில் குறைவுபடுகிறோம். எனவே, திருஅவையின் முழுமையான, உயிருள்ள உறுப்பினர்களாக நாம் ஆக வேண்டுமென்றால், நாம் ஒவ்வொருவரும் புனிதமடைய வேண்டும். நாம் புனிதர்களாக வேண்டும்!
புனிதத்தின் மையம் அன்பே. ஆகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் அன்பில் வளரும் அளவுக்குப் புனிதத்திலும் வளர்கிறோம். லிசியே நகர்ப் புனித குழந்தை தெரசா கண்டுணர்ந்த பின்வரும் உண்மை, மறைக்கல்வி நூலில் மேற்கோளாகத் தரப்பட்டுள்ளது:
திருஅவை பல்வேறு உறுப்புகளால் ஆன ஓர் உடலாக இருந்தால், அவை அனைத்திலும் மிக உன்னதமான உறுப்பு அதற்கு இல்லாமல் இருக்க முடியாது; அதற்கு ஓர் இதயம் இருக்க வேண்டும்; அன்பால் பற்றியெரியும் இதயம் இருக்க வேண்டும். மேலும், இந்த அன்பு மட்டுமே திருஅவையின் மற்ற உறுப்புகள் செயல்பட உதவும் உண்மையான உந்துசக்தியாக இருந்தது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அது செயல்படுவதை நிறுத்திவிட்டால், திருத்தூதர்கள் நற்செய்தியைப் பறைசாற்ற மறந்துவிடுவார்கள்; மறைசாட்சிகள் தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்த மறுத்துவிடுவார்கள். உண்மையில், மற்ற எல்லா அழைத்தல்களையும் தன்னுள் உள்ளடக்கிய அழைத்தல் அன்பே; அது தனக்கென ஒரு பிரபஞ்சமாக உள்ளது; எல்லாக் காலத்தையும் இடத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளது — அது நித்தியமானது! (CCC #826)
புனித குழந்தை தெரசா தமது ஆன்மிகத் தன்வரலாற்றில் கூறும் நிகழ்வு ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாகும். திருஅவைக்குள் பல்வேறு பணிகளை நிறைவேற்றத் தாம் விரும்பியதாக அவர் பகிர்ந்துகொள்கிறார். மறைத்தூதராக இருக்க ஏங்கினார்; அருள்பணியாளராக இருப்பது எப்படி இருக்கும் என்று சிந்தித்தார்; திருஅவைக்குள், கிறிஸ்துவின் உடலுக்குள் தமது பங்கு என்ன என்பதைத் தொடர்ந்து தேடினார். ஒருநாள் திடீரென அவருக்கு அது தெளிவாயிற்று. கிறிஸ்துவின் இதயமாக, திருஅவையின் இதயமாக இருப்பதே தமது பணி என்பதை அவர் கண்டுணர்ந்தார். இதயமாக இருப்பதன் வழியாக அவர் அன்பாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. அன்பாக இருப்பதன் வழியாக அவர் அனைத்துமாக இருக்க வேண்டியிருந்தது.
இதுவே புனிதம்! அன்பாக இருப்பதும் அன்பை வாழ்வதும் பற்றிய இந்தக் கண்டுபிடிப்பே திருஅவையை உண்மையிலேயே புனிதமாக்குகிறது!
நமது புனித அன்னை அன்பால் முழுமையாக நிறைந்திருப்பதால், திருஅவையில் புனிதத்தின் தலைசிறந்த முன்மாதிரியாக விளங்குகிறார். ஆகவே, அவர் முற்றிலும் புனிதமானவர்.
கத்தோலிக்கமானது: திருஅவை “கத்தோலிக்கமானதாகவும்” இருக்கிறது; அதாவது, அது அனைத்துலகிற்கும் உரியது. இங்கே நாம் ஆங்கிலத்தில் சிறிய “c” எழுத்தில் தொடங்கும் catholic என்ற சொல்லின் பொருளைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். “அனைத்துலகிற்கும் உரியது” என்பதன் வழியாக நாம் இரண்டு பொருள்களைக் குறிப்பிடுகிறோம்:
1) முதலாவதாக, திருஅவை முழுமையானது. திருஅவையில் கிறிஸ்து இயேசு இருப்பதால், அதில் மீட்பின் நிறைவு உள்ளது. ஆகவே, திருஅவை கிறிஸ்துவின் உடலாக இருப்பதால், அது அனைத்துலகிற்கும் உரியதாகவும், நிறைவுள்ளதாகவும், முழுமையானதாகவும் இருக்கிறது.
2) திருஅவை எல்லா மக்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளத் திறந்திருக்கிறது; எல்லா மக்களையும் தனது மந்தைக்குள் அழைத்துவர அனுப்பப்பட்டுள்ளது; இந்த வகையிலும் அது அனைத்துலகிற்கும் உரியது. நற்செய்தியை அறிவித்து, அனைவரையும் கிறிஸ்துவின் மந்தைக்குள் அழைக்கும் பணி நமக்கு உள்ளது. நீங்கள் திருஅவையில் பிறந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; மாறாக, நீங்கள் கிறிஸ்துவில் புதிதாய்ப் பிறக்க வேண்டும்; இந்த மறுபிறப்பிற்கான வாய்ப்பு அனைவருக்கும் உள்ளது.
அப்படியானால், கத்தோலிக்கரல்லாத அனைவரின் நிலை என்ன? அல்லது கிறிஸ்தவரல்லாதவர்களின் நிலை என்ன? முஸ்லிம்கள், யூதர்கள், ஏன், கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர்களுடைய நிலைகூட என்ன? அவர்களுக்கு ஏதேனும் நம்பிக்கை உண்டா?
கடவுள் நம்பிக்கையற்றவரிலிருந்து தொடங்குவோம். இரண்டாம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கத்தின் ஆவணங்களில் ஒன்று இதைப் பின்வருமாறு விளக்குகிறது:
தங்களது எவ்விதக் குற்றமுமின்றிக் கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியையோ அவரது திருஅவையையோ அறியாதிருந்தாலும், நேர்மையான உள்ளத்துடன் கடவுளைத் தேடி, அருளால் தூண்டப்பட்டு, தங்கள் மனச்சான்றின் வழிகாட்டுதலால் அறியும் அவரது திருவுளத்தைத் தங்கள் செயல்களில் நிறைவேற்ற முயல்பவர்களும் நிலைவாழ்வின் மீட்பை அடையக்கூடும் (LG 16; cf. DS 3866–3872). (CCC #847)
இதைச் சொன்ன பிறகு, மற்றொன்றையும் விளக்குவது முக்கியம். இத்தகைய ஒருவர், அதாவது “தமது எவ்விதக் குற்றமுமின்றி,” கடவுளைப் பற்றிய வெளிப்படையான உண்மைகளை — அதாவது, மறைநூலிலும் திருஅவையின் போதனை அதிகாரத்தின் வழியாகவும் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள அனைத்தையும் — கண்டறியத் தவறிய ஒருவர், அப்போதும் மீட்படையக்கூடும். எப்படி? தமது மனச்சான்றின் வழியாகக் கடவுளைப் பின்பற்றுவதன் மூலம். மீட்பு என்பது முதன்மையாக நமது உள்ளத்தில் நமக்கு வழங்கப்படுவது என்பதை இது காட்டுகிறது. ஒருவர் மீட்பை வெளிப்புற வழிகளில் கண்டறிவதற்கான வாய்ப்பையே ஒருபோதும் பெறாதிருந்தாலும், கடவுள் அவரது உள்ளத்தில் அவருடன் பேச முடியும். அவர் செவிகொடுத்தால், அவர் திருஅவையின் உறுப்பினராக இருக்கிறார்; மீட்படையவும் முடியும்.
இதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, ஆளில்லாத ஒரு தீவில் பிறந்து வளர்ந்த ஒருவர். அவர் இயேசுவைப் பற்றியோ, மறைநூலைப் பற்றியோ, ஏன் கடவுளைப் பற்றியோகூட ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லை. இருப்பினும், “இதைச் செய்,” “அதைத் தவிர்” என்று தமது மனச்சான்றில் ஒலிக்கும் அமைதியான, மெல்லிய, அதேவேளையில் தெளிவான குரலை அவர் உணர்ந்தார். அவர் அதற்குச் செவிகொடுத்தால், அருளுக்குப் பதிலளிக்கிறார். செவிகொடுக்காவிட்டால், மீட்பை நிராகரிக்கிறார். அவர் பதிலளித்தால், தாம் அதை உணர்ந்தாலும் உணராவிட்டாலும், மிகவும் உண்மையான விதத்தில், கிறிஸ்தவர் என்று அறியப்படாத ஒரு கிறிஸ்தவராக இருக்கிறார்! ஆகவே, ஓர் இறைமறுப்பாளர் “தமது எவ்விதக் குற்றமுமின்றி” இறைமறுப்பாளராக இருந்தால், அவர் மீட்படைய முடியும். ஆனால், உள்ளக் கடினத்தாலும், தமது மனச்சான்றில் ஒலிக்கும் கடவுளின் குரலுக்குக்கூடச் செவிகொடுக்க மறுப்பதாலும் அவர் இறைமறுப்பாளராக இருந்தால், அவர் மீட்படைய மாட்டார்.
உலகின் எல்லாச் சமயங்களுக்கும் இதுவே பொருந்தும். பிற சமயங்களில் உள்ள உண்மையான எதையும் நாம் நிராகரிப்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, ஒருவர், “எல்லா மக்களையும் நாம் அன்பு செய்ய வேண்டும் என்று என் சமயம் போதிக்கிறது” என்று சொன்னால், நாம், “அருமை!” என்போம். அவர்கள் இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் — மற்றொரு சமயம் அதைப் போதிப்பதால் அல்ல, அது உண்மையாக இருப்பதாலேயே உண்மையாக இருக்கும் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் — அருளுக்குப் பதிலளிக்கிறார்கள்; கிறிஸ்துவின் ஒரே திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக ஓரளவுக்கு இருக்கிறார்கள்!
ஆனால், இறைமறுப்பாளருக்குப் பொருந்திய அதே நெறி இவர்களுக்கும் பொருந்தும். அவர்கள் பிடிவாதத்தினாலோ திறந்த மனம் இல்லாததாலோ தங்கள் சமயத்திலேயே இருந்து, மீட்பைப் பற்றிய கிறிஸ்தவ உண்மைகளை வெளிப்படையாகக் கண்டறியத் தவறினால், அங்கே ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. ஆனால், “தங்களது எவ்விதக் குற்றமுமின்றி” இந்த உண்மைகளைக் கண்டறியத் தவறி, தங்கள் சமயத்திலும் இருக்கின்ற கடவுளின் உண்மைகளை மட்டுமே அவர்கள் தேடினால், அவர்களும் மீட்பின் பாதையில் இருக்கிறார்கள்; ஓரளவுக்குத் திருஅவையின் உறுப்பினர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.
கத்தோலிக்கரல்லாத கிறிஸ்தவர்களும் இவ்வாறே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்து இயேசுவை அறிந்திருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் மறைநூல் உள்ளது. அவர்கள் மூவொரு கடவுளிடம் மன்றாடி அவரை ஆராதிக்கிறார்கள். ஆனால், நம்பிக்கையின் முழுமையில் அடங்கிய சில அம்சங்களை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறார்கள். நம்பிக்கையின் உண்மைகளுடன் அவர்கள் ஒன்றித்திருக்கும் அளவுக்கு, அவர்களும் கிறிஸ்துவின் ஒரே திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் வழியாகக் கிறிஸ்து வெளிப்படுத்திய நம்பிக்கையின் முழுமை அவர்களிடம் இல்லையென்றாலும், தங்கள் மனச்சான்றின்படி உண்மையாக அவரைப் பின்பற்றி, தங்களது சொந்தக் குற்றத்தால் இந்த நம்பிக்கையின் முழுமையை நிராகரிக்காமல் இருக்கும் வரை, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் திருஅவையின் உறுப்பினர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.
உண்மையைச் சொன்னால், ஒருவர் கத்தோலிக்கராக இருக்கிறார் என்பதாலேயே அவர் கிறிஸ்துவின் திருஅவையின் முழுமையான உறுப்பினராக இருக்கிறார் என்றும் அவசியம் பொருளாகாது. பெயரளவில் கத்தோலிக்கராக இருப்பது போதாது. நடைமுறை வாழ்விலும் அப்படி இருக்க வேண்டும். நம்பிக்கையின் முழுமை கத்தோலிக்கர்களுக்குத் தெளிவாக வழங்கப்பட்டிருப்பதோடு, அந்த அருளை அருளடையாளங்கள் வழியாகப் பெறுவதற்கான வழிகளும் அவர்களிடம் உள்ளன. இதில் அவர்கள் வியக்கத்தக்க ஒரு கொடையை, கொடைகளிலெல்லாம் மிகப் பெரிய கொடையைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்தக் கொடை நம்மிடம் இருக்கிறது என்பதாலேயே நாம் அதைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்று அவசியம் பொருளாகாது!
இறுதியாக, நற்செய்தி ஒப்படைக்கப்பட்டவர்கள், குறிப்பாக நம்பிக்கையின் முழுமை ஒப்படைக்கப்பட்ட கத்தோலிக்கர்கள், அனைவரையும் கிறிஸ்துவின் திருஅவைக்குள்ளும், கத்தோலிக்கத் திருஅவைக்குள்ளேயும் கொண்டுவருவதற்காக, நமது நம்பிக்கையின் செய்தியை வெளிப்படையாகப் பரப்ப அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் கூற வேண்டும். வீட்டிலும், பணியிடத்திலும், வெளிநாடுகளிலும், பொது வெளியிலும், எல்லா இடங்களிலும் மறைப்பணியாளர்களாக இருக்க நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். நற்செய்தியை அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொள்வது நமது கடமையும் சிறப்புரிமையும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்!
இறுதியில், அனைவரும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள்; கிறிஸ்துவில் நம்பிக்கையின் முழுமையை அடையவும், அதைத் தங்கள் மனச்சான்றில் மட்டுமல்லாமல், நம்பிக்கையின் முழு உண்மைகளையும் பறைசாற்றி வெளிப்படையாகவும் வாழவும் அனைவரும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். இதுவே அனைவருடைய மறைப்பணி; இதுவே “கத்தோலிக்க” என்ற சொல்லின் உண்மையான பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது.
திருத்தூதர் வழிவரும் திருஅவை: இயேசு மூன்று ஆண்டுகள் போதித்து, புதுமைகள் செய்து, தம்மைப் பின்பற்றுவோரை ஒன்றுதிரட்டினார். அவர்களுள் திருத்தூதர்கள் என அழைக்கப்பட்ட பன்னிருவர் தனிச்சிறப்பு பெற்றவர்களாக இருந்தனர். தம்முடன் கூடுதலான நேரம் செலவிடவும், தமது போதனைகளை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளவும், பின்னர் உலகின் கடையெல்லைவரை சென்று நற்செய்தியை அறிவிக்கவும் இயேசு அவர்களை அழைத்தார். யோவான் 20:21-இல், இயேசு உயிர்த்தெழுந்த பின் தமது திருத்தூதர்களிடம் கூறுகிறார்:
தந்தை என்னை அனுப்பியதுபோல, இப்போது நானும் உங்களை அனுப்புகிறேன். இவ்வாறு கூறிய பின் அவர் அவர்கள்மேல் ஊதி, “தூய ஆவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்…” என்றார்.
இத்துடன் திருஅவையின் திருத்தூதுப் பணி தொடங்குகிறது. அனைவருக்கும் நற்செய்தியைக் கொண்டுவர இயேசு அனுப்பப்பட்டார். இப்போது தமது இதே பணியை அவர் திருத்தூதர்களிடம் ஒப்படைத்தார். தலையாகிய கிறிஸ்துவின் ஆளிலேயே செயல்படும் திருஅவையின் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த உறுப்பினர்களாக இப்பணியை நிறைவேற்றுவது இனி அவர்களுடைய பொறுப்பாயிற்று.
இந்தப் பன்னிரு திருத்தூதர்களும் புறப்பட்டுச் சென்று நற்செய்தியைப் பரப்பி, தலையாகிய கிறிஸ்துவாக இருக்கும் இந்தத் தனிச்சிறப்பான பணியை மற்றத் திருத்தூதர்களிடம் ஒப்படைத்ததை விளக்க, “திருத்தூதர் வழிமரபு” என்ற சொல்லை நாம் அடிக்கடி பயன்படுத்துகிறோம். இது நமது ஆயர்கள் வழியாக இன்றுவரை தொடர்கிறது. இன்று வாழும் ஒவ்வோர் ஆயரும் தமது திருநிலைப்பாட்டு வழிமரபைத் திருத்தூதர்கள் வரையிலும், இயேசு அவர்கள்மேல் தூய ஆவியை ஊதித் தமது அருளை வழங்கிய அந்தக் குறிப்பிட்ட தருணம் வரையிலும் கோட்பாட்டளவில் பின்னோக்கித் தடமறிய முடியும். ஆயருடைய பணியில் அவருடன் ஒத்துழைக்க அழைக்கப்பட்டிருப்பதால், அருள்பணியாளர்களும் தனித்துவமான முறையில் இப்பணியில் பங்குபெறுகிறார்கள்.
திருத்தூதர் வழிவருவதாக இருக்க, திருஅவை எல்லா மக்களுக்கும் நற்செய்தியைப் பரப்பவும் முயல வேண்டும். பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு எவ்வாறு செபிப்பது, எவ்வாறு புனிதமடைவது என்று கற்றுக்கொடுப்பதை இது குறிக்கலாம். பணியிடத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் நற்செய்தியைக் கொண்டுசெல்லும் பணியையும் இது குறிக்கலாம். மறைத்தூதுப் பணியாளர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று, கிறிஸ்துவை அறியாதவர்களுடன் நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் பணியையும் இது குறிக்கலாம். திருத்தூதுப் பணி என்பது கிறிஸ்துவின் ஒரே பணியில் பங்கேற்பதாகும். அப்பணியைச் செய்யவே தந்தை அவரை அனுப்பினார். அதையே அவரும் திருஅவையிடம் ஒப்படைத்தார். நாம் அனைவரும் இப்பணியில் பங்குபெறுகிறோம்; எனவே பணியில் இறங்குவோம்!
திருஆட்சி அமைப்பும் திருத்தந்தையும்
முதலில், மேலே பயன்படுத்தப்பட்ட சொல் “ஹையரார்க்கி” என்பதைக் கவனியுங்கள்; “உயர்ந்த” எனப் பொருள்படும் “ஹையர்” என்பதைக் கொண்ட “ஹையர்-ஆர்க்கி” அல்ல. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், திருஆட்சி அமைப்பில் உள்ளவர்கள் மற்றவர்களைவிட “உயர்ந்தவர்கள்” அல்ல. மாறாக, அவர்களுக்குத் திருஅவைக்குள் தனித்துவமான, மிகவும் புனிதமான ஓர் அழைப்பு உள்ளது என்பதே இதன் பொருள். ஆனால் அந்த அழைப்பு முதன்மையாகவும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகவும் சேவை செய்வதற்கான அழைப்பாகும்.
“ஹையரார்க்கி” என்பதற்குப் பொருள் “குருத்துவ ஆட்சி” என்பதாகும். ஹியெரோஸ் = குரு, ஆர்க்கி = ஆட்சி. எனவே, திருஅவை குருக்களால், அதாவது திருநிலைப்படுத்தப்பட்டவர்களால், அந்தச் சிறப்பான “தூய ஆவியின் மூச்சு” வழங்கப்பட்டவர்களால் ஆளப்படுவதற்கு, அல்லது இன்னும் பொருத்தமாகச் சொல்வதானால், மேய்க்கப்படுவதற்கு அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதே இதன் பொருள்.
திருஆட்சி அமைப்பில் சிறப்பாகத் திருத்தந்தையும் ஆயர்களும் இடம்பெறுகின்றனர். தனித்தனித் திருச்சபைகளையும் மக்களையும் மேய்ப்பதன் வழியாக அருள்பணியாளர்களும் தங்களுக்கே உரிய முறையில் இப்பொறுப்பில் பங்குபெறுகின்றனர். இறைமக்களை மேய்த்து, கற்பித்து, புனிதப்படுத்தும் பணியில் சிறப்பாகப் பங்கேற்பதே திருஆட்சிப் பணிக்கான அழைப்பாகும். இதை வாழ்வில் செயல்படுத்துவது குறிப்பாகத் திருத்தந்தையின் பொறுப்பாகும். மேய்த்தல், கற்பித்தல், புனிதப்படுத்துதல் ஆகிய திருஅவையின் முப்பெரும் பணிகளைப் பார்ப்பதற்கு முன், திருத்தந்தையின் தனித்துவமான பொறுப்பையும் அதன் தோற்றத்தையும் முதலில் பார்ப்போம்.
திருத்தந்தை புனித பேதுருவின் வழித்தோன்றல் ஆவார். பேதுருவைத் தமது நம்பிக்கையை அறிக்கையிட அழைத்தபோது, இயேசு அவருக்கு ஒரு தனிச்சிறப்பான அதிகாரத்தை வழங்கினார். தம்மை யார் என்று கருதுகிறார் என இயேசு பேதுருவிடம் கேட்டார்; பேதுரு இவ்வாறு பதிலளித்தார்:
நீரே மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன். (Mt 16:16)
அப்போது இயேசு பேதுருவிடம் இவ்வாறு பதிலளித்தார்:
யோனாவின் மகனான சீமோனே, நீ பேறுபெற்றவன். ஏனெனில், இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தியது ஊனும் இரத்தமும் அல்ல, என் விண்ணகத் தந்தையே. எனவே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தப் பாறையின்மேல் என் திருஅவையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாயில்கள் அதை மேற்கொள்ளாது. விண்ணரசின் திறவுகோல்களை உனக்குத் தருவேன். மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டுவாயோ அது விண்ணுலகிலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டவிழ்ப்பாயோ அது விண்ணுலகிலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும். (Mt 16:17–19)
அப்படியானால், பேதுருவின் தற்பெருமையை வளர்க்கும் நோக்கத்துடன் இயேசு அவரை வெறுமனே பாராட்டினாரா? தாம் உண்மையில் யார் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டதற்காகப் பேதுருவுக்கு வெறுமனே நன்றி சொன்னாரா? அல்லது அதற்கும் மேலாக ஏதாவது செய்துகொண்டிருந்தாரா? ஒருநாள் நிறைவேறவிருந்த ஒரு வாக்குறுதியைப் பேதுருவுக்கு அளித்தாரா? நிச்சயமாக, இறுதியாகச் சொன்னதே உண்மை. பேதுரு திருஅவையின் பாறை அடித்தளமாக விளங்குவார் என்றும், விண்ணகத்தின் திறவுகோல்களுக்குரிய தனிச்சிறப்பான ஆன்மிக அதிகாரத்தைப் பெறுவார் என்றும் இயேசு அவரிடம் கூறிக்கொண்டிருந்தார். ஆ! அது எத்துணை வியப்புக்குரிய கொடை!
“மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டுவாயோ அது விண்ணுலகிலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்…” என்று இயேசு கூறுகிறார். இது பெற்றுக்கொள்வதற்குச் சாதாரணமானதொரு கொடை அல்ல. இயேசு பேதுருவுக்கு அளித்த இந்த வாக்குறுதியை அதன் நேரடிப் பொருளிலேயே நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எனவே, இயேசு தமது திருஅவையை நிறுவியபோது, தமது உயிர்ப்புக்குப் பின் திருத்தூதர்கள்மேல் “ஊதியபோது”, தமது திருஅவைக்குள் உச்ச அதிகாரம் என்ற வாக்களிக்கப்பட்ட கொடையையும் பேதுருவுக்கு வழங்கினார்—அதுவே கட்டவும் கட்டவிழ்க்கவும் உள்ள அதிகாரம்.
தொடக்கத்தில் பேதுரு இந்தத் தனிச்சிறப்புமிக்க கொடையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றே நான் உறுதியாகக் கருதுகிறேன். திருஅவை உருவாகத் தொடங்கிய முதல் சில ஆண்டுகளில், இயேசு இவ்வாறு கூறியதைத் தூய ஆவியார் மற்ற திருத்தூதர்களுக்கு நினைவூட்டியிருக்கலாம். தாழ்ச்சியுள்ளவரான பேதுருவுக்கும், இயேசு இவ்வாறு கூறியதைத் தூய ஆவியார் நினைவூட்டியிருக்கலாம். காலம் செல்லச் செல்ல, உச்ச அதிகாரம் என்னும் இந்தத் தனிச்சிறப்புமிக்க கொடையைப் பேதுரு ஏற்றுக்கொண்டு, அதைத் தமக்குரியதாகக் கருதிச் செயல்படத் தொடங்கினார் என்பதில் ஐயமிருக்க முடியாது. இந்த அதிகாரம் முதன்முதலில் தெளிவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதைத் திருத்தூதர் பணிகள் 15-இல், எருசலேம் சங்கத்தில் காண்கிறோம். அப்போது விருத்தசேதனம் குறித்து ஒரு கருத்து வேறுபாடு எழுந்தது. நீண்ட விவாதத்திற்குப் பிறகு, பேதுரு எழுந்து நின்று அதிகாரத்துடன் பேசினார். அதன்பின் மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றினர்; அவர்கள் விவாதித்துக்கொண்டிருந்த கேள்வி தெளிவுபடுத்தப்பட்டுத் தீர்த்து வைக்கப்பட்டதை நாம் காண்கிறோம்.
அன்றிலிருந்து திருத்தூதர்கள் போதித்தல், மேய்த்தல், புனிதப்படுத்துதல் ஆகிய தங்கள் பணிகளைத் தொடர்ந்தனர். பின்னர் பேதுரு நற்செய்தியைப் பறைசாற்றவும், உரோமையின் முதல் ஆயராகப் பணியாற்றவும் அங்குச் சென்றார். உரோமையில்தான் அவர் இறந்தார்; உரோமையில் திருத்தூதர் பேதுருவின் வழிவந்த ஒவ்வொருவரும் திருஅவைக்குள் உச்ச அதிகாரம் என்னும் இந்தத் தனிச்சிறப்புமிக்க கொடையை ஏற்றுக்கொண்டனர். உச்ச அதிகாரம் என்னும் இக்கொடை பேதுரு உயிரோடிருந்த காலம்வரை மட்டுமே நீடிக்க வேண்டும் என்று இயேசு நிச்சயமாக எண்ணவில்லை. அதனால்தான், உரோமை ஆயர்களாக இருக்கும் அவருடைய வழித்தோன்றல்கள் அனைவருக்கும் இந்த அதிகாரம் தொடர்ந்து வழங்கப்படுவதை நாம் காண்கிறோம். அதனால்தான் நம் திருஅவையை உரோமன் கத்தோலிக்கத் திருஅவை என்று அழைக்கிறோம். சுவாரசியமாக, பேதுரு மால்டாவுக்கோ எருசலேமுக்கோ ஆசியாவுக்கோ சென்றிருந்தால், இன்று நமது திருஅவை பெரும்பாலும் மால்டா கத்தோலிக்கத் திருஅவை என்றோ எருசலேம் கத்தோலிக்கத் திருஅவை என்றோ ஆசியக் கத்தோலிக்கத் திருஅவை என்றோதான் அழைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆகவே, பேதுரு உரோமைக்குச் சென்றதே திருஅவை உரோமன் என்று அழைக்கப்படுவதற்கான முதன்மைக் காரணம்; எனவே, உச்ச அதிகாரமும் அங்கேயே உள்ளது.
பல நூற்றாண்டுகளாக, உச்ச அதிகாரம் என்னும் இந்தத் தனிச்சிறப்புமிக்க கொடையை நாம் புரிந்துகொண்டு, அதை மேலும் தெளிவாக வரையறுத்துள்ளோம். இதன் பொருள் என்னவென்றால், புனித பேதுருவும் அவருடைய வழித்தோன்றல்கள் அனைவரும் விசுவாசம் மற்றும் ஒழுக்கநெறி குறித்து இறுதியும் உறுதியுமான முறையில் போதிப்பதற்கும், கிறிஸ்துவின் சிந்தனைக்கும் திருவுளத்திற்கும் ஏற்ப ஆட்சி செய்வதற்கும், அதாவது மேய்ப்பதற்கும், முழுமையான, நேரடியான அதிகாரம் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதே. ஆகவே, விசுவாசம் அல்லது ஒழுக்கநெறி தொடர்பாக ஏதாவது ஒன்று உண்மை என்று திருத்தந்தை கூறினால், வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், அது உண்மையே. திருஅவையின் நிர்வாகம் குறித்து அவர் ஒரு முடிவு எடுத்தால், எளிமையாகச் சொல்வதானால், அதுவே கடவுள் நிறைவேற்ற விரும்புவது. இது அவ்வளவு எளிமையானது.
விசுவாசம் மற்றும் ஒழுக்கநெறி குறித்துப் போதிப்பதில் உச்ச அதிகாரம் என்னும் இந்தக் கொடை, “தவறாமை” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது பல்வேறு வழிகளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. திருத்தந்தை “எக்ஸ் கத்தேத்ரா” அல்லது “பீடத்திலிருந்து” பேசும்போது, இது மிக வலிமையான முறையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது அடையாளப் பொருளில் பேதுருவின் பீடத்திலிருந்து பேசுவதைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு அவர் போதிப்பது விசுவாசத்தின் “மறைக்கோட்பாடு” என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு மறைக்கோட்பாடும் உண்மையானதும் உறுதியானதும் ஆகும்; அதை விசுவாசத்தில் நம்புவதற்கு நாம் கடமைப்பட்டுள்ளோம். எடுத்துக்காட்டாக, 1950-இல் மரியா விண்ணேற்படைந்தது குறித்து திருத்தந்தை “எக்ஸ் கத்தேத்ரா” முறையில் பேசினார். அந்த அறிவிப்பின் காரணமாக, அதை நம்புவதற்கு நாம் மனச்சான்றின்படி கடமைப்பட்டுள்ளோம். மரியா தமது மண்ணுலக வாழ்வு நிறைவடைந்ததும், உண்மையாகவே உடலோடும் ஆன்மாவோடும் விண்ணகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார். அவ்வளவுதான்!
நிச்சயமாக, விசுவாசம் மற்றும் ஒழுக்கநெறியுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத காரியங்களுக்கு இந்த அதிகாரம் பொருந்தாது. எனவே, அடுத்த உலகக் கோப்பையில் அர்ஜென்டினா வெல்லும் என்று தாம் நம்புவதாகத் திருத்தந்தை கூறினால், அது அவரது எதிர்பார்ப்பு மட்டுமே; அதை நம்பி உங்கள் பணம் முழுவதையும் அந்த அணியின்மீது பந்தயம் கட்ட நான் சொல்லமாட்டேன். அத்தகைய காரியங்களைப் போதிக்க அவருக்குச் சிறப்பு அருள் எதுவும் இல்லை. ஆனால், அப்படி இருந்தால் எவ்வளவு வேடிக்கையாக இருக்கும்!
நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுதல், புனிதப்படுத்துதல், மேய்த்தல் ஆகிய முப்பணிகள்
ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி, திருஅவையின் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் ஒரு முப்பொறுப்பில் பங்குகொள்கிறார்கள். நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுதல், மேய்த்தல், புனிதப்படுத்துதல் ஆகிய பொறுப்புகள் அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பொறுப்புகள் ஒவ்வொன்றும் பழைய ஏற்பாட்டில் முன்குறித்துக் காட்டப்பட்டு, இறுதியில் இயேசுவில் நிறைவேறுகின்றன. இவை ஒவ்வொன்றும் இயேசுவில் இரு வகைகளில் நிறைவேறுகின்றன. இயேசு சிறந்த போதகராகவும், போதிக்கப்படும் உண்மையாகவும் ஆகிறார்; அவர் சிறந்த ஆயனாகவும், ஆடுகளுக்கான ஆட்டுத்தொழுவமாகவும் (அந்த ஆடுகள் நாம்தான்!) ஆகி, நம்மைத் தம்மிடமே வழிநடத்துகிறார்; மேலும், அவர் புனிதப்படுத்தும் உன்னதமானவராகவும் (நம்மைப் பாவத்திலிருந்து விடுவித்து மீட்பவராகவும்), நாம் புனிதப்படுத்தப்படுவதற்கான வழியாகவும் (சிலுவையில் அவர் ஒப்புக்கொடுத்த பலியின் வழியாக) ஆகிறார். திருப்பணியாளர்கள் இயேசுவின் இந்த முப்பணியில் பங்குகொண்டு, அவருடைய பணியையே தொடர்ந்து செய்கிறார்கள். ஒவ்வொன்றையும் பார்ப்போம்.
நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுதல்: பழைய ஏற்பாட்டில், மோசேக்கு அளிக்கப்பட்ட திருச்சட்டத்தின் வழியாகவும், மாபெரும் இறைவாக்கினர்களின் பணியின் வழியாகவும் கடவுள் நமக்குப் போதிக்கத் தொடங்கியதைப் பார்த்தோம். அவர்கள் கடவுளின் வார்த்தையை எடுத்துரைத்து, நமக்கு முழு உண்மையையும் போதிக்கவிருந்த மெசியாவின் வருகைக்கு அடித்தளம் அமைக்கத் தொடங்கினர். உண்மையில், இயேசுவே உண்மையின் முழுமையாக அடையாளம் காட்டப்படுகிறார்.
இயேசு தம் வாழ்நாள் முழுவதும் திருச்சட்டத்திற்கும் இறைவாக்கினர்களின் போதனைகளுக்கும் உறுதியான, இறுதியான விளக்கத்தை அளித்தார். அவரது காலத்து சமயத் தலைவர்கள் அவர்மீது சினம்கொண்டதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். இயேசு அதிகாரமுடையவராகப் போதித்தார். அக்காலச் சமயத் தலைவர்கள் தங்கள் செருக்கின் காரணமாக இந்த அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. பழைய ஏற்பாட்டுத் திருச்சட்டத்திற்கும் இறைவாக்கினர்களின் போதனைகளுக்கும் அவர் உறுதியான, இறுதியான விளக்கம் அளித்து, விண்ணகத்தின் வெளிப்படுத்தப்பட்ட உண்மைகளைப் பற்றிய இன்னும் ஆழமான புரிதலை வழங்கினார். மீட்பு, புதிய வாழ்வு, தம் தந்தை என இன்னும் எத்தனையோவற்றைப் பற்றி அவர் பேசினார்! “வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே” என்று தம்மை வெளிப்படுத்தினார். மேலும், “என் வழியாக அன்றி எவரும் தந்தையிடம் வருவதில்லை” என்றும் கூறினார் (Jn 14:6).
உண்மையைப் போதிப்பதற்கும், எல்லா உண்மையின் நிறைவும் தாமே என்றும், உண்மையே தாம்தான் என்றும் போதிப்பதற்குமான இந்த அதிகாரம் பின்னர் திருத்தூதர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அவர்கள் தங்களுக்கு உதவிய மூப்பர்களுக்கு (அருள்பணியாளர்களுக்கு) அதை ஒப்படைத்தனர். ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில் திருத்தொண்டர்களுக்கும்கூட அது ஒப்படைக்கப்பட்டது. திருப்பணியாளர்கள் அனைவரும் அதிகாரத்துடன் போதிக்கும் ஆற்றலில் பங்குபெறுகின்றனர். இது வியப்புக்குரிய ஓர் அருட்கொடை!
இந்த அருட்கொடையைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு வழி இதோ. பொதுநிலையினர் ஒருவர் நற்செய்தியின் ஓர் உண்மையைப் போதிப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். பின்னர், திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட திருப்பணியாளர் ஒருவர் அதே உண்மையைப் போதிப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். இரண்டிற்கும் வேறுபாடு உண்டா? ஆம், உண்டு. போதிக்கப்படும் கருத்து ஒன்றாக இருந்தாலும், திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட திருப்பணியாளர் தனித்துவமான ஓர் அதிகாரத்துடன் அதைப் போதிக்கிறார் என்பதே வேறுபாடு. ஒரு வகையில், இது அந்தப் போதனைக்குக் கூடுதல் வலுச் சேர்க்கிறது. இதன் எதிர்மறையும் உண்மையே. பொதுநிலையினர் ஒருவர் நம்பிக்கையைப் பற்றிய ஒரு தவறான கருத்தைப் போதிப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். பின்னர், திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட திருப்பணியாளர் ஒருவர் அதே தவறான கருத்தைப் போதிப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். இரண்டிற்கும் வேறுபாடு உண்டா? மீண்டும், பதில் ஆம் என்பதே. திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட திருப்பணியாளர் அந்தத் தவறான கருத்தைப் போதிக்கும்போது, அவரது திருநிலைப்படுத்தலையும் புனித அதிகாரத்தையும் முன்னிட்டு, அது வெறும் தவறு மட்டுமல்லாமல், ஒரு வகையில் புனிதத்தை அவமதிக்கும் செயலாகவும் ஆகிறது என்பதே வேறுபாடு. ஆகவே, போதிக்கப்படுவது உண்மையாக இருந்தால் அது இரட்டிப்பு அருளாகவும், தவறாக இருந்தால் இரட்டிப்புத் தீங்காகவும் அமைகிறது.
அதிகாரத்துடன் போதித்தல் என்பது மறைக்கல்வி, தனிநபர் ஆலோசனை, திருவழிபாட்டுக் கொண்டாட்டம் ஆகிய வடிவங்களில் இடம்பெறுகிறது. திருவழிபாட்டின்போது நிகழும் மறையுரையே மறையுரைத்தல் மற்றும் போதித்தலின் மிக உயர்ந்த வடிவமாகும். அது மிகுதியான கனிகளை விளைவிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது; போதிக்கப்படுவது தவறாக இருந்தால், மிகுந்த தீங்கையும் விளைவிக்கக்கூடும்.
புனிதப்படுத்துதல்: புனிதப்படுத்துதல் என்பது தூயவராக்குதல் என்று பொருள்படும். ஒருவரின் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு, உண்மையான ஒப்புரவு ஏற்படுவதை அது குறிக்கிறது. பழைய ஏற்பாட்டில், குறிப்பாக அப்போது நிகழ்ந்த பல்வேறு விலங்குப் பலிகளில் இதைக் காண்கிறோம். ஆபிரகாம் முதல் திருச்சட்டத்தின்படி செயல்பட்ட லேவியக் குருக்கள் அனைவரும் வரை, கடவுளின் குருக்கள் அவருக்குப் பலிகளைச் செலுத்தினர். இந்த விலங்குப் பலிகளால் (ஆட்டுக்குட்டிகள், வெள்ளாடுகள், புறாக்கள் போன்றவை) உண்மையில் பாவங்களைப் போக்க முடியவில்லை. மாறாக, வரவிருந்ததை முன்குறித்துக் காட்டும் வழியாக அவை அமைந்தன. எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் நிறைவான ஒரே பலியாகத் தம்மையே ஒப்புக்கொடுக்க வரவிருந்த, ஒப்பற்ற, நிறைவான இறை ஆட்டுக்குட்டியின் அடையாளங்களாக அவை இருந்தன. ஆகவே, இயேசுவே நிறைவான, இறுதியான தலைமைக் குருவாகவும், அதே வேளையில் நிறைவான, இறுதியான பலி ஆட்டுக்குட்டியாகவும் ஆகிறார். அவர் செலுத்திய காணிக்கையால், அதாவது தம்மையே காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுத்ததால், பாவங்கள் துடைக்கப்படுகின்றன.
குருவாகவும் பலிப்பொருளாகவும்—அதாவது பலியை ஒப்புக்கொடுப்பவராகவும் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படுபவராகவும்—தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்த இந்த ஒரே பலியில் நாம் என்றும் பங்குபெறும் பொருட்டு, இயேசு மகா பரிசுத்த நற்கருணை என்னும் அருட்கொடையை ஏற்படுத்தினார். அவரது சிலுவையே பலிபீடமாகிறது; அவரது மரணம் எல்லாப் பாவங்களுக்கும் பரிகாரமாகிறது.
பாஸ்கா விருந்தின் (இறுதி இராவுணவின்) சூழலில் தம்மையே இந்த ஒரே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்ததன் வழியாக, வரவிருக்கும் எல்லாக் காலங்களிலும் எல்லா மக்களுக்காகவும் இந்த ஒரே பலி என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்படி செய்தார். அந்தப் பாஸ்கா விருந்தின்போது, “என் நினைவாக இதைச் செய்யுங்கள்” என்று தம் திருத்தூதர்களிடம் கூறினார். இந்த “நினைவு” என்பது, அவர் செய்தவற்றை மக்கள் நினைவுகூர உதவுவதற்காக அவரது வரலாற்றைச் சொல்லவும், அவர் செய்ததைச் செய்யவும் திருத்தூதர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வெறும் கட்டளை அல்ல. மாறாக, இந்த “நினைவு” என்பதன் பொருள் இதுவே: அவர்கள் உண்மையாகவே “இதைச் செய்யும்போது”, அங்கே இருக்கும் அனைவரையும் அந்த ஒரே நித்திய பாஸ்கா விருந்தில் உண்மையாகப் பங்குபெற அழைப்பார்கள்! ஆகவே, திருத்தூதர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் “இதைச் செய்யும்போது”, அதில் பங்குபெறுவோருக்கு இயேசுவின் அந்த ஒரே பலியை உண்மையான, ஆனால் மறைவான முறையில் நிகழ்வாக்குவார்கள். காலப்போக்கில் இது ஓர் அருளடையாளமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. அருளடையாளம் என்பது குறிப்பிட்ட சில அடையாளங்களையும் செயல்களையும் மீண்டும் நிகழ்த்துவதாகும்; அது தான் குறித்துக்காட்டுவதை உண்மையாகவே நிறைவேற்றுகிறது (காண்க: கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி #1155). வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், நற்கருணைக் கொண்டாட்டம் உண்மையாகவே நம்மை இறுதி இராவுணவில் உடனிருக்கச் செய்கிறது; தலைமைக் குருவும் பலிப்பொருளுமான கிறிஸ்துவின் இந்த ஒப்பற்ற, ஒரே நித்திய பலியின் கனிகளில் நாம் பங்குபெறுகிறோம்! ஒவ்வொரு முறையும் நாம் திருவழிபாட்டில் பங்குபெறும்போது, ஒரு காலப் பயண இயந்திரத்தில் நுழைந்து, அருள் நிறைந்த இந்த அசாதாரணத் தருணத்திற்குக் கொண்டுசெல்லப்படுவதுபோல் இருக்கிறது.
“என் நினைவாக இதைச் செய்யுங்கள்” என்று இயேசு தம் திருத்தூதர்களுக்குக் கட்டளையிட்டபோது, புனிதத்தின் மாபெரும் கொடையைத் தம் மக்களுக்கு வழங்கி அவர்களைப் புனிதப்படுத்துமாறு (தூயவர்களாக்குமாறு) கட்டளையிட்டார். தமது குருத்துவப் பலியை அனைவருக்கும் கொண்டுசெல்லுமாறு அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். திருத்தூதர்களும், தங்களுக்குப் பின் ஆயர்களாகப் பணியாற்றவிருந்த அனைவருக்கும் இந்த அருளையும் கட்டளையையும் வழிவழியாக ஒப்படைத்தனர். ஒவ்வோர் ஆயரும் தம்முடன் இணைந்து பணியாற்றும் அருள்பணியாளர்களுக்கு இந்த அதிகாரத்தை ஒப்படைக்கிறார்.
புனிதப்படுத்தும் இந்த ஆற்றல் அருள்பணியாளர்களுக்கும் ஆயர்களுக்கும் மட்டுமே தனித்துவமாக வழங்கப்படுகிறது; இது முதன்மையாகவும் சிறப்பாகவும் நற்கருணையில் வெளிப்படுகிறது. ஆனால், கொண்டாடப்படும் ஒவ்வோர் அருளடையாளத்திலும் இது வெளிப்படுகிறது. ஏனெனில், ஒவ்வோர் அருளடையாளமும் தலைமைக் குருவும் பலிப்பொருளுமாகிய கிறிஸ்துவின் ஒரே பலியிலிருந்தே தன் ஆற்றலைப் பெறுகிறது. அருளை வழங்கும் திருமுழுக்கு போன்ற அருளடையாளங்களை நிறைவேற்றும் அளவில் திருத்தொண்டர்களும் இப்பணியில் பங்குபெறுகின்றனர். ஆனால், திருப்பலியில் கிறிஸ்துவின் ஆளாக நின்று செயலாற்றும் ஆற்றல் அருள்பணியாளர் மற்றும் ஆயர் பணிக்கே உரியது.
மேய்ப்பர்: காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே, ஒரே நித்திய மேய்ப்பரின் சாயல்களாக விளங்கக்கூடிய சில தலைவர்களைக் கடவுள் எழுப்பத் தொடங்கினார். நோவா, ஆபிரகாம், மோசே முதல் தாவீது போன்ற மாபெரும் அரசர்கள் வரை சில தலைவர்களைக் கடவுள் அழைத்தார். உண்மையான, நிறைவான மேய்ப்பராக வரவிருந்த தமக்கு முன்னடையாளங்களாக அவர்கள் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. அந்த ஒரே மேய்ப்பராக விளங்குபவர் இயேசுவே.
மேய்த்தல் என்பது ஆன்மிக அதிகாரத்துடன் வழிநடத்தி ஆள்வதாகும். இறுதியில் இது வெறும் உலகியல் ஆட்சி மட்டுமல்ல; முதன்மையாகவும் சிறப்பாகவும் ஆன்மிகமான, நித்தியமான இறையரசின் ஆன்மிக ஆட்சியாகும். இது நம் ஆன்மாக்கள், நம் சமூகம், திருஅவை ஆகியவற்றின் மீதான ஆட்சி; இறுதியாக, வரவிருக்கும் உலகின் மீதான ஆட்சியுமாகும்! வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட புதிய விண்ணும் புதிய மண்ணும் கொண்ட விண்ணரசே இந்த ஆட்சியின் இறுதி இருப்பிடம்.
ஆயினும், தமது பெயராலும் தமது அதிகாரத்துடனும் செயல்படுவதற்கான இந்த அதிகாரத்தை இயேசு திருத்தூதர்களிடம் ஒப்படைத்தார். அவர்களும் தங்களுக்குப் பின்வந்தவர்களிடம் அதை ஒப்படைத்தனர்; அவர்களோ தங்கள் அருள்பணியாளர்களிடம் அதை ஒப்படைக்கின்றனர். ஆளும் பணியில் திருத்தொண்டர்களுக்கு நேரடியான பங்கில்லை. மாறாக, முதன்மையாகவும் சிறப்பாகவும் சேவைப் பணிக்கே அவர்கள் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
இந்த மேய்ப்புப் பணியில் பங்குபெறும் திருப்பொழிவு பெற்ற பணியாளர்கள், முதலில் ஆன்மாக்களை மேய்க்கும் பொறுப்பை ஏற்கின்றனர். அதாவது, தனித்தனி மனிதர்கள் இந்த அருள்பணியாளர்கள் மற்றும் ஆயர்கள் வழியாகக் கடவுளிடம் வழிநடத்தப்படும்படி, கடவுள் இவர்கள் வழியாகச் செயலாற்றுகிறார். மேலும், சில அருள்பணியாளர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட திருச்சமூகத்தின் பங்குத்தந்தையர்களாக நியமிக்கப்படுவதன் மூலம், அந்தச் சமூகத்தில் இந்த மேய்ப்பு அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். அந்தப் பங்குத்தந்தையர்களுக்கு உதவியாகத் துணைப் பங்குத்தந்தையர்களும் பணியாற்றுகின்றனர்.
மறைமாவட்டங்கள் முழுவதையும் (பல்வேறு உள்ளூர்ப் பங்குகளின் தொகுப்பை) மேய்க்கும் பணி ஆயர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. இந்தச் சமூகங்களின் உண்மையான மேய்ப்பர்கள் அவர்களே; தங்கள் பணியை நிறைவேற்றப் பங்குத்தந்தையர்களின் உதவியை அவர்கள் சார்ந்திருக்கின்றனர்.
பொதுநிலையினர்
போதித்தல், புனிதப்படுத்துதல், மேய்த்தல் ஆகிய இயேசுவின் முப்பணிகளில் பங்குபெறுவது திருப்பொழிவு பெற்ற பணியாளர் மட்டுமல்ல. பொதுநிலையினரும் தங்களுக்குரிய முறையில் அவற்றில் பங்குபெறுகின்றனர். ஆயராகவோ, அருள்பணியாளராகவோ, திருத்தொண்டராகவோ இல்லாத அனைவரையும் “பொதுநிலையினர்” என்று குறிப்பிடுகிறோம். கிறிஸ்துவின் முப்பணிகளில் பொதுநிலையினர் இவ்வாறு பங்கேற்பதை “அரச குருத்துவம்” என்று அழைக்கிறோம். இந்தச் சொற்றொடர் புனித பேதுருவின் முதல் திருமுகம் 2:9-இலிருந்து வருகிறது: “ஆனால் நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனம், அரச குருத்துவக் கூட்டம், தூய நாடு, அவருக்கே சொந்தமான மக்கள்…”
பொதுவாழ்வின் தளத்திற்கு நற்செய்தியைக் கொண்டுசெல்வதே இறைமக்களின் முதன்மையான பணி. உலகில் திருஅவையின் முன்னணியில் நிற்பவர்கள் அவர்களே. ஆகவே, உலகிற்குள் சென்று அதை மாற்றியமைப்பது முதன்மையாக ஆயர்கள் மற்றும் அருள்பணியாளர்களின் பணி அல்ல. திருப்பொழிவு பெற்றவர்கள் குறிப்பாகத் திருஅவைக்குள் இதைச் செய்கின்றனர். பொதுநிலையினரோ முதன்மையாக உலகில் இதைச் செய்கின்றனர். திருஅவையின் மறைக்கல்வி நூல் இரண்டாம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கத்தை மேற்கோள்காட்டிப் பின்வருமாறு அறிவிக்கிறது:
“தங்களது தனிப்பட்ட அழைப்பின் காரணமாக, உலகியல் காரியங்களில் ஈடுபட்டு, அவற்றைக் கடவுளின் திருவுளத்திற்கு ஏற்ப வழிநடத்துவதன் மூலம் இறையரசைத் தேடுவது பொதுநிலையினருக்கு உரியதாகும்…. தாங்கள் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டுள்ள உலகியல் காரியங்கள் அனைத்திற்கும் ஒளியூட்டி, அவற்றை நெறிப்படுத்துவது அவர்களுக்குச் சிறப்பாக உரியது. இவ்வாறு அவை எப்போதும் கிறிஸ்துவுக்கு ஏற்ப நிறைவேறி வளரவும், படைப்பாளரும் மீட்பருமானவருக்கு மாட்சிமை அளிக்கவும் வேண்டும்” (LG 31 § 2). (CCC #898)
அவர்கள் இதை எவ்வாறு செய்கின்றனர்? கிறிஸ்துவின் இந்த முப்பணிகளில் அவர்கள் எவ்வாறு பங்குபெறுகின்றனர்? அவர்களுக்கே உரிய இந்தப் பங்கேற்பை இப்போது பார்ப்போம்:
நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுதல்: பொதுநிலையினர் தாங்கள் பெற்ற திருமுழுக்கின் அடிப்படையிலும், உறுதிப்பூசுதலால் வலுப்படுத்தப்பட்டவர்களாகவும், உலகின் கடையெல்லைவரை நற்செய்தியைக் கொண்டுசெல்ல அழைக்கப்படுகின்றனர். தாங்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் நற்செய்தியின் உண்மைகளையும் இயற்கை அறநெறிச் சட்டத்தையும் எடுத்துச்சென்று சமுதாயத்தை மாற்றியமைக்க அவர்கள் சிறப்பாக அழைக்கப்படுகின்றனர். மனித மாண்பு பற்றிய உண்மைகளையும், மீட்பு பற்றிய உண்மைகளையும்கூட எல்லா இடங்களுக்கும் கொண்டுசெல்வது அவர்களுடைய உரிமையும் பொறுப்பும் ஆகும். எல்லாச் சட்டங்களிலும், சமூகச் சூழல்களிலும், பொழுதுபோக்குகளிலும், மனிதகுலத்தைப் பாதிக்கும் மற்ற அனைத்திலும் நற்செய்தியையும் இயற்கையான உண்மைகளையும் இடம்பெறச் செய்ய அவர்கள் பாடுபட வேண்டும். மேலும், தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நம்பிக்கை மற்றும் மனித மாண்பு பற்றிய உண்மைகளைக் கற்பிக்கும் தனிப்பட்ட பொறுப்பைப் பெற்றோர் ஏற்கின்றனர்.
புனிதப்படுத்துதல்: தங்கள் பிள்ளைகள் கிறிஸ்து இயேசுவைச் சந்தித்து, திருமுழுக்குப் பெற்று, நம்பிக்கையை வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பவர்களாக வளர்க்கப்படுவதையும், அவர்கள் வளர்ந்து முதிர்ச்சியடையும்போது தொடர்ந்து ஆழமான மனமாற்றத்தை அடைவதையும் உறுதிசெய்யும் தனிப்பட்ட பொறுப்பு பெற்றோருக்கு உண்டு. ஒவ்வொருவரும் முதன்மையாகத் தமது சொந்த ஆன்மாவுக்குப் பொறுப்பானவர். கடவுளைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தேடுவதும், அறநெறிச் சட்டத்தைப் பின்பற்றுவதும், தனிப்பட்ட புனிதத்தை நாடுவதும் இந்தப் பொறுப்பில் அடங்கும்.
வழிநடத்துதல்: மேலே கூறியபடி, தங்கள் பிள்ளைகளை நம்பிக்கைக்கு வழிநடத்த வேண்டியிருப்பதால், பெற்றோரும் இப்பணியை நிறைவேற்றுகின்றனர். தங்கள் இல்லத்தில் நல்ல ஒழுங்கை நிலைநாட்டி, குடும்பம் முழுவதின் மனமாற்றத்திற்கும் உதவும் உண்மையான கிறிஸ்தவச் சூழலாக அதை உருவாக்கவும் அவர்கள் அழைக்கப்படுகின்றனர். கடவுளே சட்டங்களை வழங்கும் இறுதி அதிகாரமுள்ளவர் என்பதையும், அவரது சட்டங்கள்—குறிப்பாக மனிதப் பகுத்தறிவினால் மட்டுமே அறிந்துகொள்ளக்கூடிய மனித மாண்பு சார்ந்த இயற்கை அறநெறிச் சட்டங்கள்—ஒவ்வொரு சமூகத்தின் குடிமைச் சட்டங்களிலும் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்பதையும் உணர்ந்து, கிறிஸ்தவர்கள் சமூக மற்றும் அரசியல் அமைப்புகளிலும் ஈடுபட வேண்டும். மனித மாண்பை நசுக்கும் சட்டங்கள் நீக்கப்படுவதை உறுதிசெய்யும் பணி அவர்களிடம் சிறப்பாக ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.
அர்ப்பண வாழ்வு
பொதுநிலையினர் தங்கள் அழைப்பை வாழ்வில் நிறைவேற்ற அழைக்கப்படும் பல வழிகளில் அர்ப்பண வாழ்வும் ஒன்று. கடவுளுக்கு மட்டுமே தங்களை அர்ப்பணித்து, கிறிஸ்துவை “இன்னும் நெருக்கமாக” பின்பற்றும் வாழ்க்கை முறைக்கு சிலர் அழைக்கப்படுகின்றனர். பெரும்பாலான பொதுநிலையினர் தங்கள் குடும்பத்தினரை அன்புசெய்வதன் வழியாகவே முதன்மையாகக் கடவுளை அன்புசெய்ய அழைக்கப்படுகின்றனர். அர்ப்பண வாழ்வு என்பது நற்செய்தி அறிவுரைகளின் வழியாகக் கடவுளை இன்னும் நேரடியாக அன்புசெய்வதற்கான ஓர் அழைப்பு. ஏழ்மை, கற்பு, கீழ்ப்படிதல் ஆகியவை மிகவும் பொதுவான நற்செய்தி அறிவுரைகளாகும். துறவறச் சபைகளிலும், தனித்துறவி வாழ்விலும், அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கன்னியராகவும், உலகுசார் நிறுவனங்கள் வழியாகவும், திருத்தூதுப் பணி வாழ்வுச் சமூகங்கள் வழியாகவும் இந்த அறிவுரைகள் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன.
துறவற வாழ்வு: திருஅவையில் ஒரு குறிப்பிட்ட அருட்கொடையை ஒன்றிணைந்து செயல்படுத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்குள் கற்பு, ஏழ்மை, கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்க அழைக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்வே இது. எடுத்துக்காட்டாக, பிரான்சிஸ்கன் சபையினர் முதன்மையாக மறையுரையாற்றுதல், கற்பித்தல், ஏழைகளுக்குப் பணிசெய்தல் ஆகியவற்றுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு துறவறச் சபையினர் ஆவர். தொமினிக்கன் சபையினர் கல்வி கற்கவும் மறையுரையாற்றவும் அழைக்கப்படுகின்றனர். பிறரன்பின் மறைப்பணியாளர் சபையினர் (புனித அன்னை தெரேசா நிறுவிய சபை) முதன்மையாக ஏழைகளிலும் ஏழைகளுக்குப் பணிசெய்கின்றனர். இந்தச் சமூகங்கள் அனைத்தும் குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை ஒழுங்குகளின்படி வாழ்கின்றன. தலைவர்களின் வழிகாட்டுதலுடன், அந்த ஒழுங்குகளின்கீழ் இணக்கமாக ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்து, தங்கள் சமூகத்தின் பணியையும் அருட்கொடையையும் நிறைவேற்றுகின்றன.
தனித்துறவி வாழ்வு: நற்செய்தி அறிவுரைகளைக் கடைப்பிடிக்கவும், தனித்துறவிகளாக வாழவும் அழைக்கப்பட்ட ஆண்கள் அல்லது பெண்களின் சமூகங்கள் இவை. இது சிறப்பாக மௌனம், தனிமை, இறைவேண்டல், கல்வி ஆகியவற்றுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்வு. இந்தப் புனித அழைப்பில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்து, இவ்வாழ்வில் அவர்கள் ஒன்றிணைகின்றனர்.
அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கன்னியர்: மறைமாவட்ட ஆயரின் வழிகாட்டுதலின்கீழ் திருமணத் துறவை மேற்கொண்டு வாழ்வதற்கான சிறப்பு அழைப்பைக் கொண்ட வாழ்வு இது. அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கன்னி என்பவர், ஆயரின் வழிகாட்டுதலின்கீழ் குறிப்பிட்ட வார்த்தைப்பாடுகளை ஏற்று, திருஅவையின் நலனுக்காக அவற்றைத் தனிப்பட்ட முறையில் வாழ்வில் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு பெண் ஆவார்.
உலகுசார் நிறுவனங்களும் திருத்தூதுப் பணி வாழ்வுச் சமூகங்களும்: சமுதாய நலனை நோக்கமாகக் கொண்டு, தங்களுக்குரிய அமைப்புச் சட்டங்களுக்கும் பணிகளுக்கும் ஏற்ப வாழப்படும் அர்ப்பண வாழ்வின் தனித்துவமான வடிவங்கள் இவை. அர்ப்பண வாழ்வு திருஅவைக்கு அளிக்கப்பட்ட ஓர் அற்புதமான கொடை. இவ்வாழ்வுக்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் தங்களுக்கே உரிய தனித்துவமான முறையில் நற்செய்தியின் மறைப்பணியாளர்களாகச் செயல்படுகின்றனர். சிலர் மறையுரையாற்றுவதிலும் கற்பிப்பதிலும் முனைப்புடன் ஈடுபடுகின்றனர்; சிலர் ஆன்மிக மற்றும் உடல்சார் இரக்கச் செயல்களை நிறைவேற்றி, பிறருடைய தேவைகளுக்குப் பணிவிடை செய்கின்றனர்; இன்னும் சிலர் இறைவேண்டல் வாழ்வுக்கு அழைக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் ஏதாவது ஒரு வகையில் நற்செய்தியின் மறைப்பணியாளர்களாகச் செயல்படுகின்றனர். வாழ்வில் உண்மையிலேயே முக்கியமானது என்ன என்பதற்கு—எல்லாவற்றிலும் கடவுளுக்குத் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பதற்கு—அவர்கள் அனைவரும் திருஅவை முழுவதற்கும் அடையாளங்களாக விளங்குகின்றனர்.
இரண்டாம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கத்திற்குப் பிந்தைய காலத்தில், திருஅவையில் அர்ப்பண வாழ்வு ஒரு கடினமான காலகட்டத்தைக் கடந்தது. ஆனால் படிப்படியாகக் கடவுள் இந்த வாழ்க்கை முறையை மறுசீரமைத்து, அதற்குப் புதிய கட்டமைப்பை அளித்து வருகிறார்; ஆகவே, எதிர்காலத்தில் நாம் ஆவலுடன் எதிர்நோக்குவதற்கு நிறைய இருக்கிறது!
அடுத்து: அத்தியாயம் 8: மாட்சிக்குரியவையும் இறுதிக்கால உண்மைகளும்!
மின்னூல் & மென் அட்டை நூல் வடிவங்களிலும் கிடைக்கிறது
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
