Tagalog

Kabanata 6 – Ang Espiritu Santo

Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman

Ano ang Espiritu Santo?

Ano ang Espiritu Santo? Magandang tanong. Madaling isipin na ang Espiritu Santo ay isang makapangyarihang puwersang mula sa Diyos. O isang mahiwagang aspeto ng buhay ng Diyos. Nakalilito ito para sa marami. Kaya ano nga ba ang Espiritu Santo? Ang tamang tanong ay hindi “ano” kundi “Sino.” “Sino ang Espiritu Santo” ang tamang tanong sapagkat ang Espiritu Santo ay isang Persona. Isang dibinong Persona. Kapantay ng Ama at ng Anak sa dangal at kamahalan. Ang Espiritu Santo ay isa sa mga Persona ng Santisima Trinidad. Bilang isang Persona, maaari tayong magkaroon ng ugnayan sa Espiritu Santo. Maaari nating makilala at mahalin ang Espiritu Santo gaya ng pagkakilala at pagmamahal natin sa Ama at sa Anak. At minamahal tayo ng Espiritu gaya ng pagmamahal Niya sa Ama at sa Anak. Ang pagiging persona ay nangangahulugang may kakayahang magmahal at makipagkaisa. Ang Espiritu Santo ay may talino at kalooban, at sa pamamagitan ng mga katangiang ito, malaya Siyang nakaaalam at nagmamahal bilang Diyos.

Sa simula ng panahon, unti-unting ipinaunawa sa atin ang katotohanan tungkol sa Diyos Ama. Ang Dakilang AKO NGA. Ipinahayag sa atin sa pamamagitan ng mga propeta at mga patriyarka na may iisang Diyos at wala nang iba. Ngunit sa paglipas ng panahon, ipinakilala rin sa atin ang Mesiyas na siyang Anak ng Diyos. Habang nakikilala natin ang Anak na ito, sa katauhan ni Jesus, napagtanto natin na Siya rin ang AKO NGA. Siya rin ay Diyos. Pagkatapos, sinimulang ipahayag sa atin ng Anak na isusugo Niya ang Kanyang Patnubay, ang Espiritu Santo. At napagtanto natin na ang Espiritu Santong ito ay Diyos din, AKO NGA rin. Nalilito ba kayo? Hindi tayo dapat malito. Ito ang paraan ng Diyos upang unti-unting ihayag sa paglipas ng panahon ang buong katotohanan tungkol sa kung Sino Siya. Siya ay Iisa, ngunit Siya rin ay Tatlo. Iisang Diyos, tatlong dibinong Persona.

Sinasabi natin, sa wika ng pilosopiya, na ang Espiritu Santo ay “konsubstansiyal” sa Ama at sa Anak, at kasama ng Ama at ng Anak ay sinasamba at niluluwalhati. Ang pagiging “konsubstansiyal” ay nangangahulugang ang Diyos Espiritu Santo ay may iisang dibinong substansiya o iisang dibinong kalikasan na taglay rin ng Ama at ng Anak. Ang “Con” ay nangangahulugang “kasama,” at ang “substantial” ay nangangahulugang “substansiya.” Muli, ito ay mga katawagang pilosopikal na ginagamit ng ating Simbahan upang subukang maipahayag sa salita, kahit bahagya lamang, ang mga ugnayan sa pagitan ng tatlong dibinong Personang ito. At Sila lamang ang tatlong Personang may iisang dibinong kalikasang ito. Nangangahulugan din ito na kumikilos Sila nang may ganap na pagkakaisa. Iisa ang Kanilang kalooban at magkakaisa Silang kumikilos upang tuparin ang kaloobang ito. Taglay Nila ang iisang kapangyarihan bilang Diyos at kumikilos Sila bilang iisang Diyos.

Ang pagkakaroon ng iisang substansiya ay nangangahulugang ang bawat Persona ng Trinidad ay nagtataglay ng lahat ng magkakatulad na katangian ng kalikasang ito. At ano ang mga dibinong katangiang ito na taglay ng bawat Isa? Sila ay makapangyarihan sa lahat, nakaaalam ng lahat, at lubos na mapagmahal. Sila ang kaganapan! At ang ganap na pagkakapareho Nila sa mga katangiang ito ang nagbubuklod sa Kanila at nagbibigay-daan upang kumilos Sila bilang iisa.

Natututuhan din natin na nangusap na sa atin ang Espiritu Santo sa pamamagitan ng mga propeta. Nangangahulugan ito na hindi lamang nagpakita ang Espiritu Santo matapos umakyat si Jesus sa Langit. Hindi lamang noon nagsimulang kumilos ang Espiritu Santo. Sa halip, kumikilos na ang Espiritu Santo kasama ng Ama at ng Anak mula sa walang hanggan. Nagkataon lamang na matapos ang pag-akyat ni Jesus sa Langit, saka tayo nagkaroon ng mas ganap na pagkaunawa sa Personang ito ng Trinidad. Ang mga gawa ng Espiritu Santo ay higit na lubos na ipinahayag sa atin pagkaraan nito, na tumutulong sa atin upang maunawaan Siya bilang isang dibinong Persona.

Ngunit mahalaga ring banggitin na ang kapanahunang kinaroroonan natin ngayon, ang kapanahunan matapos ang buhay, kamatayan, muling pagkabuhay at pag-akyat sa langit ng Anak, ay sa natatanging paraan ang kapanahunan ng Espiritu Santo! Ito ang panahon kung kailan natatanging kumikilos ang Espiritu Santo sa ating daigdig at sa Simbahan. Ang Ama ay natatanging nakikita at nahahayag sa paglikha ng daigdig, ang Anak ay natatanging nakikita at nahahayag sa pagtubos sa daigdig matapos itong mahulog mula sa kawalang-sala, at ang Espiritu Santo ay malinaw na nakikita at nahahayag ngayon bilang Siyang kumikilos sa ating buhay at sa Simbahan, na nagpapabanal (ginagawang banal) sa lahat ng sumusunod kay Jesus at sa lahat ng naghahangad ng kalooban ng Ama.

Ang Espiritu Santo ang ipinagkakaloob sa atin sa binyag. Sa sandaling iyon, tayo ay ginagawang mga anak ng Ama sa pamamagitan ng pag-aampon, ginagawang kaisa ni Jesus na Anak, at pinupuspos ng Espiritu Santo upang isabuhay ang ating bagong Kristiyanong pagtawag bilang mga anak ng Diyos kay Cristo Jesus. Napakaraming nakapaloob sa pahayag na iyan. Kaya tingnan natin nang mas malapitan ang pagkilos ng Espiritu Santo.


Saan Natin Nakatatagpo ang Espiritu Santo?

Tungkulin ng Espiritu Santo na pag-alabin sa ating kalooban ang biyayang kailangan natin upang makilala si Jesucristo bilang ating Panginoon at Tagapagligtas at makilala ang Ama bilang ating Ama. Ang Espiritu Santo ang humuhubog sa ating pagkakakilanlan bilang mga Kristiyano.

May natatanging tungkulin din ang Espiritu Santo na magbigay-buhay sa Simbahan sa ating kapanahunan. Ang “Simbahan” dito ay tumutukoy sa lahat ng nabubuhay kay Cristo. Sa lahat ng may biyaya sa kanilang buhay. Sa lahat ng sumusunod sa kalooban ng Ama at nagsasabuhay ng kanilang Kristiyanong dangal bilang mga anak ng Diyos. Isinasakatuparan ito ng Espiritu Santo sa ganap at maayos na magkakaugnay na paraan.

Habang sinusuri natin ang mga pagkilos ng Espiritu Santo, nakikita natin ang iba’t ibang paraan ng Kanyang pagkilos noon at patuloy na pagkilos ngayon sa ating buhay at sa buhay ng Simbahan. Inilalahad ng Katekismo #688 ang mga paraang iyon nang ganito. Nakikilala natin ang Espiritu Santo…

—sa Kasulatang Kanyang kinasihan;

—sa Tradisyon, na ang mga Ama ng Simbahan ay mga saksing laging angkop sa bawat panahon;

—sa Magisteryo ng Simbahan, na Kanyang tinutulungan;

—sa liturhiyang sakramental, sa pamamagitan ng mga salita at simbolo nito, kung saan tayo ay dinadala ng Espiritu Santo sa pakikipagkaisa kay Cristo;

—sa panalangin, kung saan Siya ay namamagitan para sa atin;

—sa mga karisma at mga ministeryo na siyang nagpapatatag sa Simbahan;

—sa mga tanda ng buhay-apostoliko at buhay-misyonero;

—sa patotoo ng mga banal, na sa pamamagitan nila ay ipinahahayag Niya ang Kanyang kabanalan at ipinagpapatuloy ang gawain ng kaligtasan.

Tingnan natin ang bawat isa sa mga ito upang higit na maunawaan ang mga pagkilos ng Espiritu Santo.

—Sa Kasulatang Kanyang kinasihan;

Ang taong may-akda ng bawat aklat ng Kasulatan, gaya ng ipinaliwanag sa Kabanata 1, ay tunay na may-akda ng Banal na Kasulatan. Sa pamamagitan ng taong iyon, naisulat ang bawat partikular na aklat ng Kasulatan. Mababanaag dito ang natatanging pagkatao at mga karanasan ng taong may-akda. Ngunit hindi lamang ang taong may-akda ang sumusulat ng aklat o liham. Ipinahahayag din natin na sumulat ang taong may-akda sa ilalim ng paggabay at inspirasyon ng Espiritu Santo! Ang Espiritu ang gumabay sa bawat salita, na naghahayag ng nais Niyang maisulat. Ito ay magkasamang pagsisikap at 100% na gawa ng bawat isa sa Kanila. Ipinakikita nito ang kapangyarihan ng Espiritu Santo na kumilos sa atin at gamitin tayo bilang mga kasangkapan. Oo, kumilos Siya sa lubhang natatangi at makapangyarihang paraan nang bigyan Niya ng inspirasyon ang mga taong may-akda ng Kasulatan sa kanilang pagsusulat. Hindi na ito muling gagawin ng Espiritu Santo—ang magbigay ng inspirasyon upang may maisulat pang karagdagang Kasulatan. Ngunit ang katotohanang binigyan ng inspirasyon ang taong may-akda at ginamit bilang napakamakapangyarihang kasangkapan ay dapat magpabatid sa atin hindi lamang ng maraming bagay tungkol sa kamangha-manghang kaloob na ito ng Bibliya, kundi pati ng maraming bagay tungkol sa katotohanang nais ng Espiritu Santo na gamitin tayong mga tao para sa gawaing banal. Nais Niyang bigyan ng inspirasyon ang bawat isa sa atin para sa isang makapangyarihang gawaing sa atin lamang Niya ipinagkatiwala. Hindi sa paraang katulad ng pagbibigay Niya noon ng inspirasyon sa mga aklat ng Bibliya, ngunit tiyak na sa makapangyarihang mga paraan pa rin. Kapag naunawaan ito nang wasto, dapat tayong mapuspos ng pagkamangha at buong pananabik na umasa sa anumang niloloob ng Diyos para sa atin habang naglalakbay tayo sa paglalakbay-pananampalatayang ito sa lupa!

—Sa Tradisyon, na laging napapanahong mga saksi ang mga Ama ng Simbahan;

—Sa Magisteryo ng Simbahan, na Kanyang tinutulungan;

Itinatag ni Hesus ang Simbahan at ipinagkaloob ang Espiritu sa mga Apostol na Kanyang mga unang obispo, at si Pedro ang unang papa. Makikita ang pagkakaloob na ito ng Espiritu Santo sa John 20:22. Sa talatang iyon, nagpapakita ang muling nabuhay na si Hesus sa mga Apostol sa silid sa itaas, na nakapinid ang mga pinto. Matapos magpakita sa kanila, sinasabi ng Kasulatan na “Hiningahan Niya sila at sinabi sa kanila, ‘Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo…’” Sa pamamagitan lalo na ng kilos na ito, ipinagkaloob sa mga Apostol na ito ang kailangan nila upang simulan ang kanilang ministeryo at, sa isang bahagi, upang simulang itatag ang tinatawag nating “Banal na Tradisyon.” Tatalakayin pa natin ito mamaya, ngunit sa ngayon ay sapat nang sabihin na ang “Banal na Tradisyon” ay hindi lamang pagtatatag ng iba’t ibang tradisyong pangkultura o pantao. Kapag pinag-uusapan natin ang “tradisyon” na may maliit na “t,” ang tinutukoy lamang natin ay mga kaugalian at gawaing pantao na nabubuo sa paglipas ng panahon. Ngunit kapag pinag-uusapan natin ang “Tradisyon” na may malaking “T,” ang tinutukoy natin ay ang gawain ng Espiritu Santo na patuloy na magturo at gumabay sa atin sa pamamagitan ng mga kahalili ng mga Apostol sa bawat panahon. Tradisyon ang salitang ginagamit upang tukuyin ang pagkilos ng Espiritu Santo sa pagtuturo sa bawat panahon. At mahalaga ito! Bakit? Sapagkat hindi tayo binigyan ni Hesus ng isang aklat ng batas na may 500 tomo na tumatalakay sa bawat tanong na maaaring lumitaw hinggil sa pananampalataya at moralidad. Hindi, sa halip ay ibinigay Niya sa atin ang Espiritu Santo, at higit na partikular, ipinagkaloob Niya ang natatanging kaloob ng Espiritu Santo sa mga Apostol at sa kanilang mga kahalili upang turuan tayo at akayin sa buong katotohanan sa bawat panahon kung kailan may mga tanong na lilitaw. Ito ang Tradisyon, at tunay itong isang patuloy na kaloob!

—Sa liturhiyang sakramental, sa pamamagitan ng mga salita at sagisag nito, kung saan dinadala tayo ng Espiritu Santo sa pakikipagkaisa kay Kristo;

Ang Liturhiyang Sakramental ang pinakamakapangyarihang paraan ng pagiging naririto ng Diyos para sa atin, dito mismo at ngayon din. Ang Liturhiya ay gawain ng Espiritu Santo kung saan nagiging naririto ang buong Santísima Trinidad. Sa Liturhiya, gumagamit tayo ng mga salita at sagisag na sa pamamagitan nito ay dumarating at nagpapahayag ng Kanyang presensya ang Diyos. Hindi natin Siya nakikita ng ating mga mata, ngunit naroroon Siya. Naroroon Siya sa Kanyang kapuspusan, na natatalukbungan ng mismong pagkilos na liturhiko. Tatalakayin pa ito nang mas malawakan sa Ikalawang Aklat ng seryeng ito: My Catholic Worship!  Ngunit sa ngayon, sapat na ang maikling pagpapakilalang ito.

Kabilang sa pinakadakila sa mga pagkilos na ito ang Kabanal-banalang Eukaristiya. Sa Eukaristiya, nagkakaisa ang Langit at Lupa. Dumarating ang Diyos upang salubungin tayo, upang bumaba sa atin, at nakakatagpo natin Siya. Nangyayari ito sa pamamagitan ng pagkilos ng Espiritu Santo na buhay sa loob ng Simbahan. Masasabi mong ito ay magkatuwang na pagkilos ng Simbahan at ng Espiritu Santo, at ang magkasamang pagkilos na ito ang naghahatid ng tunay na presensya ni Kristong ating Panginoon.

Sa “magkatuwang na pagkilos,” ang ibig kong sabihin ay nagsasalita at kumikilos ang Simbahan, sa katauhan ng pari, gamit ang itinakdang mga salita, materya, at kilos (halimbawa, ang pag-uunat ng mga kamay sa ibabaw ng tinapay at alak habang binibigkas ang mga salita ng konsekrasyon). Ang pagkilos ding ito ang tumitiyak sa paggawa ng Espiritu Santo upang gawing naririto ang Tagapagligtas ng sanlibutan sa tunay at sakramental na paraan.

Nagiging naririto rin ang Diyos para sa atin sa lahat ng pagkilos na liturhiko, ngunit higit sa lahat, ang Banal na Eukaristiya ang ating itinatanghal bilang rurok ng Kanyang presensya!

—Sa panalangin, kung saan namamagitan siya para sa atin;

Hindi nga natin alam kung paano manalangin sa sarili nating kakayahan. Ang pagbaling sa Diyos, pagsuko ng sarili sa Kanya, paghahanap sa Kanya, at pakikinig sa Kanya ay pawang nangangailangan ng pagkilos ng Espiritu Santo sa atin. Oo, kailangan natin ang tulong ng Diyos upang manalangin sa Diyos. Isa itong kawili-wiling katotohanan.

Bakit ganito? Sapagkat ang tunay na panalangin ay dapat maging tugon sa Diyos. Ang ibig kong sabihin ay maaari tayong “bumigkas ng mga panalangin” kung nais natin, at mabuti ito. Maaari tayong magkusa ng “mga panalangin.” Ngunit may pagkakaiba ang “tunay na panalangin” at ang “mga panalanging binibigkas.” Ang tunay na panalangin ay nagaganap kapag ang Diyos, sa pamamagitan ng pagkilos ng Espiritu Santo, ay nangungusap sa atin at umaakit sa atin sa pamamagitan ng isang panloob na pagtawag. Ang Diyos Espiritu Santo ang unang kumikilos sa pamamagitan ng isang paanyaya. At tayo naman ay tumutugon. Tumutugon tayo sa Diyos na tumatawag at nangungusap, at dito nagsisimula ang isang proseso ng panalangin. Ang panalangin ay pakikipag-ugnayan sa Diyos, at ang pinakamataas na anyo ng pakikipag-ugnayang tinatawag tayong magkaroon sa Diyos sa panalangin ay ang pagsuko ng sarili at pag-ibig. Sa mataas na anyong ito ng panalangin natin natutuklasan ang Diyos na kumikilos sa ating buhay at nagpapabago sa atin. At ito ay pagkilos ng Espiritu Santo. Ang Espiritu Santo ay “namamagitan para sa atin” sa diwang kumikilos Siya sa atin, binabago tayo upang maging kasapi ni Kristo mismo, nang sa gayon ay maiharap tayo sa Ama sa Langit. Ang pamamagitan ay ang ating pagbabagong-anyo kay Kristo.

—Sa mga karisma at ministeryo na nagpapatatag sa Simbahan;
—sa mga tanda ng buhay-apostoliko at misyonero;
—sa patotoo ng mga banal na sa pamamagitan nila ay ipinapahayag niya ang kanyang kabanalan at ipinagpapatuloy ang gawain ng kaligtasan.

Buhay na buhay rin ang Espiritu Santo sa mga gawain ng Simbahan. Ang Espiritu Santo ang nagbibigay ng mga karisma. Ang karisma ay isang kaloob na espirituwal na ibinibigay sa isang tao para sa ikabubuti ng Simbahan. Isa itong uri ng katangiang espirituwal o kakayahang maglingkod sa Simbahan. Ang mga karisma ay maaaring maging kasing-kamangha-mangha ng kakayahang magpahayag ng propesiya o magpagaling ng mga maysakit, o maaari ring maging pangkaraniwan (ngunit kailangan), gaya ng kakayahang mag-organisa ng mga gawain sa loob ng Simbahan sa isang huwarang paraan. Ang mahalagang katangian ng isang karisma ay nakalaan ito para sa ikabubuti ng Simbahan at sa pagpapalaganap ng Ebanghelyo.

Ang mga karisma ay lalong kailangan sa gawaing apostoliko at misyonero ng Simbahan. Bilang mga kasapi ng Simbahan, tinatawag tayong mag-ebanghelyo sa pamamagitan ng pagpapalaganap ng Ebanghelyo sa lahat ng dako. Upang magawa ito nang mabisa at alinsunod sa plano ng Diyos, kailangan natin ang Kanyang biyaya at pagkilos sa ating buhay. Kailangan natin ng mga natatanging karisma (kaloob) upang magampanan ang pananagutang ito. Tungkulin ng Espiritu Santo na ipagkaloob ang mga kaloob na ito.

Ang mga santo ang mga dakilang saksi ng Diyos. Ang liwanag at kabutihan ng Diyos ay nagniningning sa kanila at sa pamamagitan nila upang makita ng lahat. Ang Espiritu Santo ang natatanging nagbibigay-kakayahan sa mga dakilang santong ito na maging maningning na mga halimbawa ng pag-ibig ng Diyos upang makita ng lahat.


Mga Larawan ng Espiritu Santo

Maraming paraan kung paano ipinahayag sa atin ang Espiritu Santo sa paglipas ng mga panahon. Maraming larawan ng Espiritu Santo ang ginamit sa Banal na Kasulatan. Bawat isa sa mga larawang ito ay naghahayag ng isang natatanging katangian ng Espiritu Santo. Narito ang ilan sa mga larawang iyon:

Hininga: Ang pinakamainam na salin para sa salitang “Espiritu” ay “Ruah” o hininga, hangin o ihip ng hangin. Ang Espiritu Santo ang “Banal na Hininga ng Diyos.” Makikita ang larawang ito sa iba’t ibang bahagi ng Banal na Kasulatan. Halimbawa, sinasabi sa John 20:22 na si Jesus ay “huminga sa kanila at sinabi sa kanila, ‘tanggapin ninyo ang Espiritu Santo.’” Ang hininga ng Diyos o hangin ng Diyos ay makikita sa maraming bahagi ng Banal na Kasulatan, gaya ng makikita natin sa susunod na seksiyon.

Tubig: Ang tubig ay sumasagisag sa Espiritu Santo dahil ito ay ibinubuhos at naglilinis. Ibinubuhos ito sa binyag, at kasunod nito ay ibinubuhos ang Espiritu Santo sa gawaing iyon. Ang tubig ay sumasagisag din sa pagkamatay sa kasalanan. Makikita ito sa salaysay tungkol kay Noe at sa baha, gayundin sa salaysay tungkol sa Dagat na Pula nang lipulin ng tubig ang hukbo ng mga Ehipsiyo.

Pagpapahid ng Langis: Ang sagisag ng pagpapahid ng langis ay nangangahulugan din ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Makikita natin ito sa ilang sakramento (Binyag, Kumpil, Pagpapahid ng Langis sa Maysakit, at Banal na Orden). Gayundin, pinahiran ng langis ang mga propeta bilang sagisag ng pagbubuhos sa kanila ng Espiritu Santo para sa kanilang ministeryo.

Apoy: Binabago ng apoy ang anumang mahawakan nito. Sumasagisag ito sa kapangyarihan, lakas at pagbabago. “Mga dilang parang apoy” ang bumaba sa mga Apostol noong Pentekostes.

Ulap at liwanag: Makikita natin ang mga larawang ito sa Luma at Bagong Tipan. Nagbagong-anyo si Jesus sa liwanag. Nililiman ng Espiritu Santo si Maria. Isang haliging ulap sa araw at isang haliging apoy sa gabi ang gumabay sa mga Israelita sa ilang. Ang ulap ay tumatakip at nagkukubli sa presensiya ng Espiritu, at ang liwanag ay maliit na bahagi lamang ng kaningningan ng Espiritu Santo na sumisinag.

Tatak: Ang pagmamarka o pagtatatak ng Diyos sa isang tao ay isang pagkilos ng Espiritu Santo. Halimbawa, sinasabi natin na sa Kumpil ay may isang di-napapawing tanda, isang espirituwal na tanda, isang tatak, na inilalagay sa kaluluwa ng isang tao. Ito ay marka ng Diyos at tanda ng presensiya ng Espiritu Santo.

Kamay: Ang pagpapatong ng mga kamay ay tanda ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Makikita ito sa Binyag, Kumpil, Ordinasyon at Pagpapahid ng Langis sa Maysakit. Naaalala rin natin na ipinatong ni Jesus ang Kanyang mga kamay sa mga maysakit upang pagalingin sila.

Daliri: Sa pamamagitan ng “daliri” ng Diyos ay gumawa si Jesus ng maraming dakilang gawa. Ipinakikita nito ang pagkilos ng Espiritu Santo sa ministeryo ni Jesus. Ang daliri ng Diyos ang nagbigay ng Sampung Utos. At sa pamamagitan ng daliri ng Diyos ay patuloy na kumikilos ang Espiritu Santo sa ating panahon.

Kalapati: Marahil ito ang pinakakaraniwang sagisag ng Espiritu Santo. Naroon ang kalapati kasama ni Noe sa arka, at bumaba ang kalapati kay Jesus sa Kanyang binyag. Ang puti ay sagisag ng kadalisayan, at ang mga pakpak nito ay nagbibigay rito ng bilis at liksi upang bumaba mula sa Kalangitan.


Ang Pagkilos ng Espiritu Santo sa Kasaysayan ng Kaligtasan

Umiiral na ang Espiritu Santo bago pa nagsimula ang panahon at nagpakilala na Siya sa buong kasaysayan ng ating Sansinukob. Tingnan natin ang iba’t ibang paraan ng pagkilos ng Espiritu Santo:

Paglikha: Humihip ang Espiritu sa ibabaw ng mga tubig sa simula ng Paglikha, at Siya ang pinagmumulan ng simulain ng buhay. Kung pag-iisipan mong mabuti, matutuklasan mong mahirap bigyang-kahulugan ang “buhay.” Ano nga ba ang nagbibigay ng buhay? Ano ang nagpapanatili ng buhay? Halaman man, hayop o tao, walang pagtuklas ng agham ang makapagsisiwalat sa mismong simulain ng buhay. Maraming masasabi tungkol sa mga nilalang na may buhay at kung paano sila gumagana mula sa pananaw ng agham. Ngunit bakit sila gumagana ay ibang usapin. At ang sagot ay ang Espiritu Santo na nagbibigay at nagpapanatili sa lahat ng buhay.

Pangako, mga Teopaniya, at ang Kautusan: Nagsalita ang Diyos kay Moises, kay Josue at sa mga dakilang propeta sa iba’t ibang paraan. Ang mga pagpapakitang ito ng presensiya ng Diyos ay mga teopaniya. Ang kautusang ibinigay sa pamamagitan ni Moises ay pagpapakita rin ng kaayusan at paggabay ng Diyos. Ang lahat ng ito ay tumuturo sa pangako ng Diyos na ipagkakaloob Niya ang kaligtasan sa hinaharap. Ang teopaniya ay pagpapakita ng Diyos, sa pamamagitan ng pagkilos ng Espiritu Santo, na tumuturo sa pangako ng Diyos na sa huli ay tutuparin ng Espiritu Santo.

Kaharian: Ang mga kaharian ng Lumang Tipan ay tumuturo rin sa pangako ng iisang walang hanggang Kaharian na itatatag ni Kristo at pangangasiwaan ng Espiritu Santo. Babagsak ang mga kahariang ito ng Lumang Tipan dahil hindi namumuhay ang mga tao ayon sa kautusang ipinahayag ng Espiritu. Kaya ang kanilang kawalan ng kakayahang tumupad sa kautusan ay tanda na may higit pa silang kailangan. Kailangan nila ang ganap na pagbuhos ng Espiritu Santo. Paulit-ulit nitong itinuro ang pangangailangan sa isang Mesiyas. Darating ang Mesiyas na iyon at, sa huli, ipagkakaloob Niya ang Espiritu Santo.

San Juan Bautista: Si Juan ay “napuspos ng Espiritu Santo” mula pa sa sinapupunan ng kanyang ina. Siya ang pinakadakila sa mga propetang nagsalita sa ilalim ng pagpapahid ng Espiritu ng Diyos. Sa kamay ni Juan bininyagan si Jesus, at pagkatapos nito ay bumaba ang Espiritu Santo sa isang nakikitang anyo.

Ang Ating Mahal na Ina: Inihanda ng Espiritu Santo si Maria sa pamamagitan ng isang natatanging biyayang nag-ingat sa kanya (gaya ng ipinaliwanag sa Kabanata 3). Ipinagkaloob ang biyayang ito sa pamamagitan ng isang natatanging pagkilos ng Espiritu Santo na naglapat sa kanya ng mga merito ng kamatayan at Muling Pagkabuhay ng kanyang Anak sa sandali ng paglilihi sa kanya. Mula noon, namuhay siya sa mga unang taon ng kanyang buhay na puspos ng Espiritu Santo. Sa Pagpapahayag ng Magandang Balita, ipinaglihi ni Maria ang kanyang Tagapagligtas, at ang Tagapagligtas ng buong mundo, “sa kapangyarihan ng Espiritu Santo.”

Jesus: Si Jesus ang “Pinahiran.” Siya ay puspos ng Espiritu Santo at kaisa ng Espiritu Santo. Sa Kanyang binyag, bumaba sa Kanya ang Espiritu sa kapuspusan. Hindi ito nangangahulugang hindi pa ganap na sumasakanya ang Espiritu Santo. Sa halip, ito ay pagpapakita ng Espiritung sumasakay Jesus na noon pa man, upang ihayag ang katotohanang ito. Ipinangako ni Jesus sa Kanyang mga alagad ang Kanyang Tagapagtanggol, ang Espiritu Santo. Sa huli, sa Kanyang kamatayan ay “ibinigay Niya ang Kanyang Espiritu.” At pagkatapos ng Kanyang Muling Pagkabuhay, hiningahan Niya ang mga Apostol ng Espiritu at nangakong isusugo ang Kanyang Espiritu sa lahat habang naghahanda Siyang umakyat sa Langit.

Pentekostes: Ang Pentekostes ang pinakamalinaw na pagpapakita ng Espiritu Santo. Habang nagtitipon ang mga alagad sa silid sa itaas, bumaba sa kanila ang mga dilang tila apoy, at napuspos sila ng Espiritu Santo. Tumanggap sila ng iba’t ibang karisma at pinagkalooban ng panibagong lakas at katapangan upang ipahayag ang Ebanghelyo.

Simbahan: Sa Pentekostes isinilang ang Simbahan. Nakikita nating buhay ang Espiritu Santo sa iba’t ibang paraan sa Simbahan ngayon. Gaya ng inilahad sa unang bahagi ng Kabanatang ito, ang Espiritu Santo ang nagtuturo sa pamamagitan ng mga obispo, nagpapabanal sa atin sa pamamagitan ng panalangin at mga sakramento, at nagpapalaganap ng Mabuting Balita sa pamamagitan ng mga gawaing apostoliko ng Simbahan.

Kaya naman, ang Espiritu Santo ay tunay na buhay at aktibo sa buong kasaysayan ng ating daigdig at patuloy na kumikilos sa buhay ng Simbahan.  Inaakay tayo nito sa susunod na kabanata tungkol sa Simbahan mismo!

Susunod: Kabanata 7 – Ang Simbahan: Ang Buháy na Katawan ni Kristo!


Mayroon din sa eBook & Paperback

Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Ibahagi ang Pahinang Ito: