Polski

Rozdział dziewiąty: „Zbaw nas…”

Ostatnia prośba Modlitwy Pańskiej jest podobna do prośby ją poprzedzającej, lecz jest bardziej nagląca i ma nieco inny punkt ciężkości. Poprzedni rozdział był poświęcony szóstej prośbie — „Nie wódź nas na pokuszenie” — w której prosimy Boga, by nie dopuścił, aby przytłoczyły nas pokusy lub próby, z którymi się mierzymy. Jest to pokorne przyznanie, że jesteśmy słabi i potrzebujemy Jego mocy, aby rozumieć te pokusy i próby jako sprawdziany dopuszczone przez Boga, które ostatecznie mogą prowadzić nas ku większej świętości, a przez to ku pełniejszemu uczestnictwu w królestwie Bożym i Jego wiecznej chwale. Tamta prośba ma charakter bardziej zapobiegawczy: prosimy w niej o łaskę, by nie skupiać się obsesyjnie na naszych utrapieniach ani nie popadać z ich powodu w rozpacz, lecz zachować nadzieję i wytrwać do końca pośród każdej próby dopuszczonej przez Boga.

W tej ostatniej prośbie nasze błaganie staje się bardziej usilne. Oprócz pokus i prób, z którymi się mierzymy, uznajemy obecność, moc i skutki działania Złego: diabła, czyli szatana. Modlimy się o uwolnienie od niego, od wszystkich jego złych dzieł i od groźby wiecznego potępienia. Ta prośba jest modlitwą o wybawienie, ochronę i wieczną nadzieję.

„Zło, o którym mówi ta prośba, nie jest abstrakcją, lecz odnosi się do osoby, Szatana, Złego, anioła, który sprzeciwia się Bogu. Diabeł (dia-bolos) jest tym, który «staje w poprzek» zamysłowi Boga i Jego dziełu zbawienia dokonanemu w Chrystusie” (KKK #2851).

Zwycięstwo nad Złym

Greckie brzmienie siódmej prośby — „Zbaw nas ode złego” — to rhysai hēmas apo tou ponērou. Czasownik rhysai oznacza „ocal”, „wybaw” lub „wyrwij” i — podobnie jak w pierwszych pięciu prośbach — występuje w trybie rozkazującym aorystu, wyrażając naglący, stanowczy apel o Bożą interwencję oraz niosąc w sobie poczucie natychmiastowości i zupełności. Ujmuje akt wybawienia jako coś definitywnego i całkowitego, a nie trwającego lub częściowego. Przypomnij sobie z poprzedniego rozdziału, że prośba „Nie wódź nas na pokuszenie” jest jedyną, która nie występuje w trybie rozkazującym aorystu. Zamiast tego używa trybu łączącego aorystu, aby wyrazić pokorną prośbę lub pełen czci zakaz — nie pozwól nam wejść w pokusę albo nie dopuść, byśmy jej ulegli.

Wyrażenie apo tou ponērou tłumaczy się jako „od zła” lub, ściślej, „od Złego”. Słowo ponēros może odnosić się do zła w ogólności, lecz użycie rodzajnika określonego (tou) wyraźnie wskazuje na osobową siłę — szatana, Złego. Ta prośba jest więc bezpośrednim błaganiem o wybawienie od samego diabła i wszystkich jego dzieł, a trafniej oddają ją słowa „Wybaw nas od Złego”. Siódma prośba przechodzi zatem od pokornego błagania zawartego w szóstej — aby Bóg podtrzymywał nas w chwilach pokusy i próby — do naglącego wołania o całkowitą ochronę przed Złym i wszelką duchową szkodą, jaką usiłuje nam wyrządzić.

Demonologia

Pismo Święte i Tradycja Kościoła potwierdzają istnienie demonów — upadłych aniołów, którzy przez pychę zbuntowali się przeciw Bogu i zostali strąceni z nieba. Choć zachowują swoje naturalne moce jako istoty duchowe, teraz używają ich, by przeciwstawiać się Bożemu zamysłowi i uświęceniu dusz. Szatan, ich przywódca, jest nazywany „władcą tego świata” (J 12:31) i „ojcem kłamstwa” (J 8:44). Jego głównym celem jest oskarżać, zwodzić, dzielić i niszczyć to, co Bóg stworzył i odkupił.

Jak naucza Katechizm, diabeł jest „«zabójcą od początku,… kłamcą i ojcem kłamstwa», Szatan jest «zwodzącym całą zamieszkałą ziemię». Przez niego grzech i śmierć weszły na świat, a przez jego ostateczną klęskę całe stworzenie zostanie «uwolnione od zepsucia grzechu i śmierci»” (KKK #2852).

Ataki demoniczne różnią się nasileniem i celem. Niekiedy są subtelne i dokonują się przez sugestię, zamęt lub manipulację emocjonalną. Innym razem, zwłaszcza gdy dusza zbliża się do Boga przez świętość albo gdy człowiek lub społeczeństwo otwiera się na ciężki grzech, ataki stają się bardziej bezpośrednie — przybierają postać nękania, dręczenia lub, w rzadkich przypadkach, opętania ciała. Jednak nawet w tak poważnych przypadkach demony nie mogą bezpośrednio opętać ani kontrolować duchowych władz duszy — intelektu i wolnej woli. Kościół poprzez rozeznanie duchowe i opiekę duszpasterską — w tym posługę egzorcyzmu — rozpoznaje te rzeczywistości i stawia im czoło. Demony nie mogą dotknąć wewnętrznego sanktuarium duszy inaczej niż w sposób, na który Bóg pozwala, i nigdy w stopniu przekraczającym to, co łaska może przezwyciężyć. Niemniej nienawiść demonów jest rzeczywista, a ich wysiłki zaciekłe.

Siódma prośba — „Wybaw nas od Złego” — jest naszym codziennym uznaniem tej niewidzialnej wojny. Jest błaganiem nie tylko o ochronę przed pokusą i próbą, lecz także o wybawienie od złowrogiej woli rozumnych istot duchowych, których jedynym celem jest nasza wieczna zguba. Przez tę modlitwę powierzamy się całkowicie mocy Boga, ufając, że „większy jest Ten, który w was jest, od tego, który jest w świecie” (1 J 4:4).

Gdy walka się nasila

Podobnie jak szósta prośba, w której błagamy Boga o łaskę wytrwania w próbach i przezwyciężenia pokus, ta siódma prośba wyraża to samo — lecz z większą pilnością i intensywnością. Różnica tkwi w źródle. W szóstej prośbie prosimy o łaskę przezwyciężenia każdej formy cierpienia dopuszczonego przez Bożą Opatrzność: choroby, straty, prześladowania, niesprawiedliwości czy nawet wewnętrznej pokusy zrodzonej ze słabości lub nieuporządkowania, a także pokus, które Bóg dopuszcza. Próby te, choć bolesne, nie zawsze są bezpośrednio związane z osobowym źródłem zła — demonami.

Siódma prośba odnosi się jednak do bardziej bezpośredniej i niebezpiecznej postaci prób — tych, które Zły aktywnie i celowo na nas sprowadza. Jest to błaganie nie tylko o siłę pośród trudności, lecz także o zdecydowane wyzwolenie spod diabelskiej woli szatana, którego celem jest nie tylko osłabienie, ale zniszczenie. To walka o wzmożonej sile: „Bądźcie trzeźwi i czujni. Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawiajcie się jemu, wiedząc, że wasi bracia w wierze na całym świecie doznają tych samych cierpień” (1 P 5:8–9).

Wyobraź sobie kobietę zmagającą się z uzależnieniem. W kontekście szóstej prośby może ona doświadczać wewnętrznej pokusy — pragnienia powrotu do zażywania opioidów, rozbudzonego przez wspomnienia lub słabość emocjonalną. Dzięki łasce Bożej opiera się tej pokusie. Rozważ jednak teraz mroczniejszy scenariusz: jej dawny diler pojawia się bez zaproszenia, oferując darmowe narkotyki, a przy tym wywierając presję, manipulując, a nawet zastraszając ją na płaszczyźnie duchowej. To już nie jest tylko wewnętrzna pokusa — to zewnętrzny, ukierunkowany atak. Zły posługuje się innymi ludźmi, okolicznościami, a nawet samymi demonami, by z rozmyślną złośliwością usidlić duszę. Siódma prośba jest błaganiem o wyzwolenie od tych nasilonych napaści.

Zły posługuje się czasem wszystkimi swoimi naturalnymi zdolnościami — uwodzeniem, zastraszaniem, manipulacją, podstępem i oskarżaniem — kierowany nikczemną nienawiścią i nienasyconą pychą. Kiedy diabeł atakuje bardziej bezpośrednio, musimy odpowiedzieć z jeszcze większą pilnością i pokorą, błagając Boga, by jeszcze obficiej otoczył nas swoją opieką. W takich chwilach ta siódma prośba staje się duchową liną ratunkową, rozpaczliwym wołaniem z pola bitwy: Wybaw nas, Ojcze, od Złego i wszystkich jego dzieł!

Przykłady z historii

Ważne jest, by dostrzegać te chwile w dziejach, w których wpływ Złego ujawniał się z niezwykłą wyrazistością — czy to za pośrednictwem jednostek, ideologii, czy powszechnego zepsucia moralnego. Nie są to jedynie ludzkie upadki, lecz nasilone diabelskie napaści, podczas których szatan i jego demony zdają się zyskiwać znaczący wpływ na kultury, ruchy, a nawet całe społeczeństwa.

Rozważ na przykład powstanie reżimów totalitarnych w XX wieku, zwłaszcza nazizmu i komunizmu. Obie ideologie jawnie negowały Boga i systematycznie dążyły do zastąpienia Go bałwochwalczym kultem państwa, rasy lub klasy, prowadząc bezpośrednio do wymordowania milionów ludzi. Papież Pius XII, wraz z licznymi autorami pism duchowych i teologicznych tamtej epoki, rozpoznawał w tych ruchach nie tylko zjawiska polityczne, lecz także głębokie kryzysy duchowe, zakorzenione w odrzuceniu Boga przez ludzkość. Przerażające okrucieństwo widoczne w Holokauście, masowych czystkach Stalina i powszechnym tłumieniu wolności religijnej ujawnia głęboko zakorzenioną nienawiść do obrazu Boga odciśniętego w każdej ludzkiej duszy — niepokojące znamię diabelskiej furii.

Innym przykładem jest współczesne pogrążanie się kultury w „kulturze śmierci”. Powszechna akceptacja aborcji, eutanazji, wypaczenia ludzkiej seksualności oraz redefinicji rodziny to nie tylko przemiany społeczne, lecz skoordynowane ataki na fundamenty życia i miłości zgodne z zamysłem Boga. Jak ostrzegał papież św. Jan Paweł II w encyklice Evangelium Vitae (Ewangelia życia), stajemy wobec „struktury grzechu”, która „przybiera postać prawdziwej «kultury śmierci»”. Prowadzi to do diabelskiego ataku na najbardziej bezbronnych — zwłaszcza nienarodzonych, słabych i osoby starsze — których odczłowiecza się i odrzuca.

Tę wzmożoną walkę na płaszczyźnie osobistej odnajdujemy także w życiu niektórych świętych. Święty Jan Maria Vianney znosił nocne napaści diabła, gdy prowadził niezliczone dusze do nawrócenia. Podobnie święty Ojciec Pio był dręczony fizycznie i duchowo przez siły demoniczne z powodu swoich niezwykłych darów duchowych i posługi w konfesjonale. Ci święci przypominają nam, że świętość wywołuje sprzeciw — ale także o tym, że zwycięstwo Chrystusa jest pewne dla tych, którzy pozostają wierni.

Te chwile nasilenia zła przypominają nam, dlaczego modlimy się: „Zbaw nas ode Złego”. Wzywają nas, jako członków Mistycznego Ciała Chrystusa, do czujności, odwagi, a przede wszystkim do ufnego zawierzenia mocy Chrystusa, który przyszedł na świat, „aby zniszczyć dzieła diabła” (1 J 3:8). W każdej epoce Pan powołuje świętych i pasterzy, by stawiali czoła złu, a moc tej prośby nieustannie służy jako tarcza i miecz w walce o dusze.

Przykłady z twojego życia

Czy zdarzyło ci się być świadkiem tak silnej nienawiści lub tak nieracjonalnego zachowania, że wstrząśnięty tym widokiem człowiek mógł tylko powiedzieć: „To nie ma sensu!”? Zło jest zawsze nieracjonalne. Nie opiera się na prawdzie, lecz na nienawiści i zniszczeniu. Gdy ataki Złego się nasilają, wierni często czują się zdezorientowani, zagubieni lub wstrząśnięci samym ogromem tego nieładu. Dla rozumnego umysłu zło nigdy „nie ma sensu”.

Dezorientacja jest jedną z taktyk diabła. Jeśli nie może zwabić nas do grzechu, spróbuje sparaliżować nas lękiem i zamętem, by uniemożliwić nam współpracę z łaską Bożą. Jego celem jest udaremnienie Bożego działania w naszym życiu przez podważanie naszego pokoju, ufności i nadziei. Te taktyki trzeba rozpoznać, zdemaskować i odrzucić w imię Jezusa Chrystusa — stanowczo, z ufnością i z duchowym autorytetem zakorzenionym w łasce.

Często takie ataki nie przybierają postaci racjonalnych argumentów ani wyraźnych oskarżeń; są subtelne i głęboko osobiste. Lęk, zamęt i niepokój emocjonalny, które wywołują, zakłócają pokój naszego życia wewnętrznego i naszych relacji z innymi. Te diabelskie zakłócenia mogą pojawiać się w rodzinach, miejscach pracy, wspólnotach i systemach sprawowania władzy — w każdej sferze relacji międzyludzkich.

Czasami Zły próbuje upokorzyć lub zastraszyć duszę, pozostawiając ją w mroku i zwątpieniu. Gdy tak się dzieje, naszą pewną obroną jest ta ostatnia prośba Modlitwy Pańskiej. Jest ona duchowym mieczem w naszych rękach i tarczą dla naszych serc. Modląc się nią z wiarą, powierzamy się Bogu, który jest naszym schronieniem i twierdzą, który nigdy nie opuści swoich dzieci.

Jeśli doświadczasz takiego ataku, pamiętaj, by zwrócić się do źródła swojej siły i zwycięstwa — Jezusa Chrystusa. Wymierzone w Niego demoniczne napaści były nieracjonalne, nieustępliwe i pełne ślepej nienawiści. Nie uczynił niczego, czym by na nie zasłużył, lecz zniósł je w pełni i wyszedł z nich zwycięsko. Przez swój Krzyż pokonał szatana i wszystkie jego dzieła. Gdy jednoczymy się z Jego Męką, mamy udział w tym zwycięstwie i zostajemy wybawieni od zła — nie naszą mocą, lecz Jego.

Polegaj również na macierzyńskim wstawiennictwie i opiece Najświętszej Maryi Panny. Ona i Jej Syn, z którym jest zjednoczona, są prawdziwymi zwycięzcami. Wraz z Nimi odniesiemy zwycięstwo, gdy będziemy polegać na Ich władzy nad złym duchem:

„Zwycięstwo nad «władcą tego świata» dokonało się raz na zawsze w Godzinie, w której Jezus dobrowolnie wydał się na śmierć, aby dać nam swoje życie. Jest to sąd nad tym światem, a władca tego świata zostaje «precz wyrzucony». «Począł ścigać Niewiastę», lecz nie miał nad Nią władzy: nowa Ewa, «łaski pełna» za sprawą Ducha Świętego, jest zachowana od grzechu i skażenia śmierci (Niepokalane Poczęcie i Wniebowzięcie Najświętszej Bogurodzicy, Maryi, zawsze Dziewicy). «I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa». Dlatego Duch i Kościół modlą się: «Przyjdź, Panie Jezu», ponieważ Jego przyjście wybawi nas od Złego” (KKK nr 2853).

Odmawianie Modlitwy Pańskiej jest naszym lekarstwem

Rozważmy jeszcze jeden, ostatni fragment Katechizmu Kościoła Katolickiego (nr 2854), który daje nam mocną i pewną nadzieję na przezwyciężenie każdego ataku złego ducha:

„Prosząc o wybawienie od Złego, modlimy się również o uwolnienie od wszelkiego zła, obecnego, przeszłego i przyszłego, którego jest on sprawcą lub podżegaczem. W tej ostatniej prośbie Kościół zanosi przed Ojca całą niedolę świata. Wraz z wybawieniem od nieszczęść przytłaczających ludzkość błaga o cenny dar pokoju i łaskę wytrwania w oczekiwaniu na powrót Chrystusa. Modląc się w ten sposób, w pokorze wiary uprzedza zgromadzenie wszystkich i wszystkiego w Tym, który ma «klucze śmierci i Otchłani», który jest «Tym, który jest, i który był, i który przychodzi, Wszechmogącym».

Wybaw nas, Panie, prosimy Cię, od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem, abyśmy wsparci Twoim miłosierdziem zawsze byli wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu, oczekując błogosławionej nadziei i przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Od tego, co najniższe, do tego, co najwyższe

W pewnym sensie najniższe chwile, jakich doświadczamy na ziemi, to te, w których ataki złego ducha są najbardziej zaciekłe. Są one „najniższe” nie z powodu naszej porażki, lecz dlatego, że stajemy twarzą w twarz z najniższym i najbardziej upadłym spośród wszystkich Bożych stworzeń: samym złym duchem.

Przez Modlitwę Pańską jesteśmy zaproszeni, by stawiać czoło takim chwilom nie z lękiem, lecz z wiarą, ufając doskonałej ochronie Ojca i Jego opatrznościowej trosce. Gdy wypowiadamy tę ostatnią prośbę w pełni świadomie, z jasnym rozumieniem i najgłębszym przekonaniem, Bóg czyni więcej, niż tylko nas osłania. Pociąga nas ku wyżynom swojej chwały, przemieniając te najniższe chwile w najwyższy przejaw swojej mocy i chwały. Umieszcza nas pośród niebiańskiej hierarchii, gdzie przyłączamy się do jej wiecznego hymnu: „Święty, Święty, Święty jest Pan Bóg Wszechmogący, który był, i który jest, i który przychodzi!” 

Nawet najzacieklejsze ataki złego ducha mogą stać się okazją do objawienia Bożej chwały, gdy poddajemy się łasce i pozwalamy, by zwycięstwo Chrystusa urzeczywistniało się w nas. Jak powiedział nasz Pan: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w Gehennie” (Mateusz 10:28).

Zły duch nie może nas wtrącić do Gehenny. Nie ma takiej władzy. Tylko Bóg, w swojej doskonałej sprawiedliwości, ma tę moc. Dlatego gdy pielęgnujemy w naszych duszach dar bojaźni Bożej — dar, który czyni nas czujnymi w unikaniu wszystkiego, co obraża Jego Boski majestat, i mocnymi w odrzucaniu kłamstw i podstępów złego ducha — jesteśmy wyposażeni we wszystko, czego potrzebujemy, by przezwyciężyć każdą demoniczną napaść.

Ponieważ „Początkiem mądrości jest bojaźń PAŃSKA” (Przysłów 9:10), zwracamy się teraz ku darowi mądrości jako niezbędnemu dla nas światłu i przewodnikowi, szczytowi darów siedmiorakiego Ducha i darowi wieńczącemu tych, którzy wytrwają w zwycięstwie Chrystusa.

Dar Ducha Świętego: mądrość

Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu łączą prośbę „Zbaw nas ode złego” z darem mądrości, jednym z siedmiu darów Ducha Świętego. Ten Boży dar udoskonala teologalną cnotę miłości, pozwalając duszy:

  • Osądzać wszystko w świetle Boga.
  • Smakować słodyczy Bożej prawdy.
  • Doświadczać samego Boga — a nie jedynie Go poznawać.

Dzięki mądrości dusza zyskuje przedsmak uszczęśliwiającego oglądania Boga. To poznanie płynące z doświadczenia pogłębia naszą zażyłość z Bogiem i pozwala nam:

  • Kochać to, co kocha Bóg.
  • Mieć w odrazie to, co Mu się sprzeciwia.

W kontekście tej prośby dar mądrości pozwala wiernym:

  • Dostrzegać grozę i rzeczywistość zła — nie tylko w jego zewnętrznych przejawach, lecz także w jego istocie jako odrzucenia Boga.
  • Pragnąć oddzielenia od wszystkiego, co sprzeciwia się Bożej świętości.
  • Rozumieć, że prawdziwym wrogiem jest nie tylko zewnętrzne niebezpieczeństwo, lecz także zły duch, grzech i wszystko, co zagraża wiecznemu zjednoczeniu z Bogiem.

Gdy więc modlimy się „Zbaw nas ode złego”, błagamy przede wszystkim:

  • O zachowanie nas od złego ducha.
  • O wybawienie nas spod panowania grzechu.
  • O ochronę przed wszystkim, co mogłoby zerwać nasze zjednoczenie z Bogiem.

Mądrość — najwyższy z darów — wyostrza nasz duchowy wzrok. Ukazuje nam:

  • Subtelne podstępy nieprzyjaciela.
  • Pustkę światowych obietnic.
  • Niezrównaną chwałę Bożej miłości.

Dzięki darowi mądrości uczymy się dostrzegać:

  • Życie, cierpienie, radość, a nawet śmierć w perspektywie wieczności.
  • Że żadne zło — choćby największe — nie zdoła pokonać tego, kto spoczywa w sercu Bożej Miłości.

Dusza oświecona mądrością lgnie do Boga z niezachwianą ufnością i tęskni za doskonałym zjednoczeniem z Nim, pewna Jego zbawczej mocy.

Błogosławieństwo: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój”

Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu wiążą siódmą prośbę z siódmym błogosławieństwem: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5:9). Prosić o wybawienie od zła to nie tylko modlić się o własne bezpieczeństwo — to błagać, byśmy zostali ukształtowani na miarę Bożego pokoju i nieśli ten pokój światu uwikłanemu w grzech i podziały.

Ten, kto prawdziwie wprowadza pokój, nie tylko unika konfliktów, lecz czynnie przywraca właściwy ład mocą łaski. Pokój w swej pełni jest spokojem płynącym z ładu — ładu, który zaczyna się w duszy, przenika nasze relacje i osiąga pełnię w komunii z Bogiem. Człowiek wprowadzający pokój zostaje wybawiony od zła w swoim wnętrzu i dzięki temu staje się narzędziem Bożego pojednania w świecie zewnętrznym.

To błogosławieństwo wzywa nas do naśladowania Chrystusa, Księcia Pokoju, który przez swój Krzyż zniweczył wrogość między niebem a ziemią. Przez Niego nie tylko zostajemy pojednani z Bogiem, lecz także otrzymujemy posłannictwo, by nieść ten pokój. Możemy to czynić jedynie wtedy, gdy sami najpierw zostaniemy wybawieni od zła: od niewoli grzechu, od nienawiści, od pychy i od każdego wpływu, który zakłóca wewnętrzną harmonię łaski.

Dlatego gdy modlimy się: „Zbaw nas ode złego”, modlimy się również o to, byśmy stali się ludźmi wprowadzającymi pokój — duszami tak w pełni pojednanymi z Bogiem, że niesiemy Jego pokój światu. A czyniąc to, zostajemy nazwani „dziećmi Bożymi”, ponieważ nosimy w sobie podobieństwo do Syna, który pojednał wszystko w sobie.

Porządkowanie naszych pragnień

Ta ostatnia prośba Modlitwy Pańskiej prowadzi nasze serca do rozstrzygającego punktu: do uznania, że prawdziwe wybawienie przychodzi tylko wtedy, gdy mamy czyste serca, a nasze pragnienia są w pełni zgodne z wolą Boga. Każda duchowa walka, każda pokusa i każda próba odsłania nie tylko taktykę Złego, lecz także nieład w naszych własnych sercach. Diabeł działa najskuteczniej tam, gdzie panują słabość, zamęt lub przywiązanie do grzechu. Musimy modlić się nie tylko o ochronę z zewnątrz, lecz także o wewnętrzną przemianę. Jest to wołanie o to, by nasze serca pragnęły tego, czego pragnie Bóg, tak aby zło traciło nad nami władzę.

Mądrość jako twoja broń

Pokusa jest silna, gdy nasze serca są podzielone. Lecz gdy naszymi sercami kieruje Boża Mądrość, skupiamy się wyłącznie na Bogu. Zło zostaje zdemaskowane i traci swoją siłę przekonywania. Mądrzy widzą świat jasno, ponieważ patrzą oczami Boga. Nie proszą jedynie o to, by zostali uchronieni od zła; proszą o tak głęboką przemianę, by zło przestało ich pociągać. Na tym polega istota duchowej dojrzałości.

  • Czego naprawdę pragnę?
  • Czy bardziej tęsknię za wygodą niż za świętością?
  • Czy bardziej szukam bezpieczeństwa niż oddania się Bogu?
  • Czy bardziej łaknę aprobaty niż prawdy?
  • Czy bardziej boję się zła, niż kocham Boga?

Ta prośba, gdy wypowiadamy ją z serca, pomaga na nowo uporządkować te niewłaściwie ukierunkowane pragnienia zgodnie z Bożym zamysłem. Uczy nas widzieć w złu nie coś, czego należy się lękać, lecz coś, co należy pokonać w Chrystusie. Przypomina nam, że prawdziwa wolność nie jest wolnością od cierpienia czy przeciwności, lecz wolnością od grzechu. Celem nie jest jedynie przetrwać duchową walkę, lecz wyjść z niej uświęconymi, zwycięskimi i w pełni upodobnionymi do Chrystusa, wołając „Abba, Ojcze” i „Święć się imię Twoje!”, nawet pośród wszelkich prób, które Bóg dopuszcza.

Dostosować nasze pragnienia do tej prośby to przyjąć Bożą łaskę pośród duchowego udręczenia. To głosić wraz z aniołami i świętymi, że jesteśmy w rękach mojego Ojca, nawet pośród burzy. Dusza, która modli się w ten sposób, nie jest sparaliżowana groźbami Złego, nie ulega pokusie ani obsesyjnemu skupieniu na złu, lecz zmierza ku niebu, pobudzana głębszą ufnością w miłość Ojca.

Wyrzeczenie się szatana

Każda prośba Modlitwy Pańskiej prowadzi nas do coraz głębszego zjednoczenia z Bogiem, a to ostatnie błaganie, zanoszone z samej głębi diabelskich ataków, uwalnia nas od nieprzyjaciela, od naszych lęków, pychy i nieuporządkowanych przywiązań, abyśmy mogli wznieść się na wyżyny królestwa Bożego. Gdy to wybawienie dokonuje się w naszym wnętrzu, zło nie ma już do nas żadnych praw, a Bóg króluje.

Każdego roku w Wielkanoc, a także podczas różnych innych celebracji liturgicznych, jesteśmy zapraszani do odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych. Pierwszym z tych przyrzeczeń jest potrójne wyrzeczenie się szatana, wszystkich jego spraw i całej jego próżnej chwały. Złóż je tutaj i uczyń z nich nieustanną modlitwę:

  • Czy wyrzekasz się szatana? Wyrzekam się.
  • I wszystkich jego spraw? Wyrzekam się.
  • I całej jego próżnej chwały? Wyrzekam się.

Alternatywna wersja zawarta w Mszale Rzymskim jest równie mocna:

  • Czy wyrzekasz się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych? Wyrzekam się.
  • Czy wyrzekasz się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby cię grzech nie opanował? Wyrzekam się.
  • Czy wyrzekasz się szatana, sprawcy i władcy grzechu? Wyrzekam się.

Samo wyrzeczenie się Złego nie wystarczy. Gdy już go odrzucimy, jesteśmy zaproszeni do potrójnego wyznania wiary w Boga słowami Credo. Posługuj się tym wyznaniem wiary za każdym razem, gdy czujesz, że Zły cię atakuje:

  • Czy wierzysz w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi? Wierzę.
  • Czy wierzysz w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, narodzonego z Maryi Dziewicy, który poniósł śmierć i został pogrzebany, powstał z martwych i zasiada po prawicy Ojca? Wierzę.
  • Czy wierzysz w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, świętych obcowanie, odpuszczenie grzechów, zmartwychwstanie ciała i życie wieczne? Wierzę.

W najciemniejszej godzinie nie wołaj ze strachu, lecz z wiarą — wiarą w Tego, który już zwyciężył. Odrzuć szatana, jego dzieła i jego kłamstwa, a wyznaj swoją wiarę w Boga. Zjednocz swoje pragnienie z pragnieniem całego Kościoła, błagając, aby zwycięstwo dopełniło się w nas wszystkich, tak abyśmy w każdej walce, którą przychodzi nam stoczyć, mogli z ufnością powiedzieć: „Wybaw nas, Panie, od Złego”.

Módlmy się:

Ojcze nasz, który jesteś w niebie, chroń nas przed Złym, przed każdym jego atakiem i przed wiecznym potępieniem, którego dla nas pragnie. Jesteśmy Twoimi dziećmi w Chrystusie, Twoimi umiłowanymi synami i córkami; otaczaj nas swoją ojcowską opieką. Gdy dopuszczasz nikczemne ataki Złego, wiem, że czynisz to dla mojego dobra i dobra wszystkich Twoich dzieci. W tych chwilach wraz z całym Kościołem wołam: „Święty, Święty, Święty jesteś, Panie Boże wszechmogący, który jesteś, który byłeś i który przychodzisz, teraz i na wieki. Amen, Amen, Amen!


Spis treści

Zakończenie

Wydanie w miękkiej oprawie – E-book Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – i więcej!

Udostępnij tę stronę: