அதிகாரம் ஒன்பது: “எங்களை விடுவித்தருளும்…”

கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தின் இறுதி வேண்டுதல், அதற்கு முந்தைய வேண்டுதலை ஒத்திருந்தாலும், இன்னும் அதிக அவசரத்தன்மையுடனும் சற்றே வேறுபட்ட நோக்குடனும் அமைந்துள்ளது. முந்தைய அதிகாரம், “எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்னும் ஆறாவது வேண்டுதலைப் பற்றிச் சிந்தித்தது. நாம் எதிர்கொள்ளும் பாவச் சோதனைகளோ துன்பச் சோதனைகளோ நம்மை நிலைகுலையச் செய்யாதவாறு காத்தருளும்படி, இந்த வேண்டுதலின் வழியாக இறைவனிடம் கேட்கிறோம். நாம் வலுவற்றவர்கள் என்பதையும், இத்தகைய சோதனைகளை இறைவன் அனுமதிக்கும் பரிசோதனைகளாகப் புரிந்துகொள்ள அவரது வலிமை நமக்குத் தேவை என்பதையும் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். இவை இறுதியில் நம்மை இன்னும் மிகுந்த புனிதத்துக்கு இட்டுச் சென்று, இறையாட்சியிலும் அவரது நித்திய மாட்சியிலும் இன்னும் நிறைவாகப் பங்கேற்க வழிவகுக்கும். இந்த வேண்டுதல் பெரும்பாலும் தடுப்பை நோக்கமாகக் கொண்டது; நமது துன்பங்களைப் பற்றிய எண்ணங்களிலேயே மூழ்கிப்போகாமலும் நம்பிக்கையிழக்காமலும், மாறாக நம்பிக்கையுடன் நிலைத்திருந்து, இறைவன் அனுமதிக்கும் ஒவ்வொரு சோதனையிலும் இறுதிவரை விடாமுயற்சியுடன் நிற்க அருளை நாடுகிறது.

இந்த இறுதி வேண்டுதலில் நமது மன்றாட்டு தீவிரமடைகிறது. நாம் எதிர்கொள்ளும் பாவச் சோதனைகளையும் துன்பச் சோதனைகளையும் மட்டுமன்றி, அலகை அல்லது சாத்தான் எனப்படும் தீயோனின் இருப்பையும் வல்லமையையும் அவனால் ஏற்படும் விளைவுகளையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அவனிடமிருந்தும், அவனுடைய தீய செயல்கள் அனைத்திலிருந்தும், நித்திய நரகத் தண்டனையின் அச்சுறுத்தலிலிருந்தும் விடுதலை பெறச் செபிக்கிறோம். இந்த வேண்டுதல் விடுதலைக்காகவும், பாதுகாப்புக்காகவும், நித்திய வாழ்வின் நம்பிக்கைக்காகவும் எழுப்பப்படும் செபமாகும்.

“இந்த வேண்டுதலில் தீமை என்பது ஓர் அருவமான கருத்தல்ல; மாறாக, இறைவனை எதிர்க்கும் வானதூதனாகிய தீயோன், சாத்தான் என்னும் ஒருவனைக் குறிக்கிறது. அலகை (dia-bolos) என்பவன், இறைவனின் திட்டத்திற்கும் கிறிஸ்துவில் நிறைவேற்றப்பட்ட அவரது மீட்புப் பணிக்கும் குறுக்கே ‘தன்னையே எறிந்துகொள்பவன்’ ஆவான்” (CCC #2851).

தீயோனை வெல்லுதல்

“தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்னும் ஏழாவது வேண்டுதலுக்கான கிரேக்கச் சொற்றொடர் rhysai hēmas apo tou ponērou என்பதாகும். rhysai என்னும் வினைச்சொல் “காப்பாற்றுதல்,” “விடுவித்தல்” அல்லது “பறித்தெடுத்தல்” என்று பொருள்படுகிறது. முதல் ஐந்து வேண்டுதல்களைப் போலவே, இதுவும் அவோரிஸ்ட் ஏவல் வினைவடிவில் அமைந்துள்ளது. இது இறைவனின் தலையீட்டிற்கான ஓர் அவசரமான, தீர்க்கமான மன்றாட்டை வெளிப்படுத்துவதோடு, உடனடித்தன்மையையும் முழுமையையும் உணர்த்துகிறது. விடுவிக்கும் செயலைத் தொடர்ந்து நிகழ்வதாகவோ பகுதியளவிலானதாகவோ அல்லாமல், முடிவானதும் முழுமையானதுமான ஒன்றாக இது காண்கிறது. “எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்” என்னும் வேண்டுதல் மட்டுமே அவோரிஸ்ட் ஏவல் வினைவடிவில் அமையாத ஒரே வேண்டுதல் என்பதை முந்தைய அதிகாரத்திலிருந்து நினைவுகூருங்கள். அதற்குப் பதிலாக, அது அவோரிஸ்ட் சார்பு வினைவடிவைப் பயன்படுத்தி, தாழ்மையான வேண்டுகோளை அல்லது மரியாதையுடனான விலக்குதலை வெளிப்படுத்துகிறது—எங்களைச் சோதனைக்குள் நுழைய அனுமதிக்காதேயும், அல்லது அதற்கு நாங்கள் அடிபணிய விடாதேயும் என்பதே அது.

apo tou ponērou என்னும் சொற்றொடர் “தீமையிலிருந்து” அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், “தீயோனிடமிருந்து” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. ponēros என்னும் சொல் பொதுவாகத் தீமையைக் குறிக்கலாம். ஆனால், குறிப்புச் சுட்டுச் சொல்லின் (tou) பயன்பாடு, தனிப்பட்ட ஆளுமை கொண்ட ஒரு சக்தியை—தீயோனாகிய சாத்தானை—வலுவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆகவே, இந்த வேண்டுதல் அலகையிடமிருந்தும் அவனுடைய செயல்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவதற்கான நேரடியான மன்றாட்டாகும். இதனை “தீயோனிடமிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்று மொழிபெயர்ப்பது இன்னும் பொருத்தமானது. எனவே, இந்த ஏழாவது வேண்டுதல், பாவச் சோதனைகளும் துன்பச் சோதனைகளும் வரும் நேரங்களில் இறைவன் நம்மைத் தாங்கியருள வேண்டும் என்று ஆறாவது வேண்டுதலில் விடுக்கப்படும் தாழ்மையான கோரிக்கையிலிருந்து, தீயோனிடமிருந்தும் அவன் விளைவிக்க முயலும் எல்லா ஆன்மிகத் தீங்குகளிலிருந்தும் முழுமையான பாதுகாப்பு வேண்டி எழுப்பப்படும் அவசரக் கூக்குரலாக மாறுகிறது.

தீய ஆவிகள் பற்றிய ஆய்வு

புனித விவிலியமும் திருஅவையின் மரபும் தீய ஆவிகள் இருப்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இவை ஆணவத்தால் இறைவனுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்து, விண்ணகத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட, வீழ்ச்சியுற்ற வானதூதர்கள். ஆவிக்குரிய உயிர்களாகத் தங்களுக்குள்ள இயல்பான ஆற்றல்களை இவை தக்கவைத்திருந்தாலும், இப்போது அந்த ஆற்றல்களை இறைவனின் திட்டத்தையும் ஆன்மாக்கள் புனிதமடைவதையும் எதிர்ப்பதற்குப் பயன்படுத்துகின்றன. இவற்றின் தலைவனாகிய சாத்தான், “இவ்வுலகின் தலைவன்” (யோவான் 12:31) என்றும், “பொய்யின் தந்தை” (யோவான் 8:44) என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். இறைவன் படைத்து மீட்டவற்றைக் குற்றஞ்சாட்டுவதும், ஏமாற்றுவதும், பிளவுபடுத்துவதும், அழிப்பதுமே அவனுடைய முதன்மையான நோக்கமாகும்.

மறைக்கல்வி நூல் போதிப்பதுபோல், அலகை “‘தொடக்கமுதலே [ஒரு] கொலையாளி,…பொய்யனும் பொய்யின் தந்தையுமாவான்’; சாத்தான் ‘உலகம் முழுவதையும் ஏமாற்றுகிறவன்’ ஆவான். அவன் வழியாகப் பாவமும் சாவும் உலகில் நுழைந்தன; அவன் முடிவாகத் தோற்கடிக்கப்படுவதால், படைப்பனைத்தும் ‘பாவம் மற்றும் சாவின் சீரழிவிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்’” (CCC #2852).

தீய ஆவிகளின் தாக்குதல்கள் தீவிரத்திலும் நோக்கத்திலும் வேறுபடுகின்றன. சில வேளைகளில் அவை நுட்பமானவையாக இருந்து, எண்ணங்களைத் தூண்டுதல், குழப்பத்தை ஏற்படுத்துதல் அல்லது உணர்ச்சிகளைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகக் கையாளுதல் ஆகியவற்றின் வழியாகச் செயல்படுகின்றன. வேறு சில வேளைகளில், குறிப்பாக ஓர் ஆன்மா புனிதத்தில் இறைவனை நெருங்கும்போது அல்லது ஒரு தனிநபரோ சமூகமோ கடுமையான பாவத்திற்கு இடமளிக்கும்போது, தாக்குதல்கள் இன்னும் நேரடியாகின்றன. அவை மனதை இடைவிடாது அலைக்கழித்தல், ஒடுக்குதல் அல்லது அரிதான நிகழ்வுகளில் உடலை ஆட்கொள்ளுதல் ஆகிய வடிவங்களில் வெளிப்படுகின்றன. ஆயினும், இத்தகைய கடுமையான நிகழ்வுகளில்கூட, ஆன்மாவின் ஆவிக்குரிய ஆற்றல்களாகிய அறிவையும் சுதந்திர விருப்பத்தையும் தீய ஆவிகளால் நேரடியாக ஆட்கொள்ளவோ கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது. திருஅவை, தனது ஆன்மிகப் பகுத்தறிதல் மற்றும் மேய்ப்புப்பணி சார்ந்த பராமரிப்பின் வழியாக—பேயோட்டும் பணியையும் உள்ளடக்கி—இந்த உண்மைகளை அடையாளம் கண்டு எதிர்கொள்கிறது. இறைவன் அனுமதிக்கும் வழிகளில் அன்றி, ஆன்மாவின் உள்ளார்ந்த திருத்தலத்தைத் தீய ஆவிகளால் தொட முடியாது; அருளால் வெல்லக்கூடிய எல்லையை அவை ஒருபோதும் தாண்டிச் செல்ல முடியாது. இருப்பினும், தீய ஆவிகளின் வெறுப்பு உண்மையானது; அவற்றின் முயற்சிகளும் கடுமையானவை.

“தீயோனிடமிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்னும் ஏழாவது வேண்டுதல், கண்ணுக்குப் புலப்படாத இந்தப் போரை நாம் நாள்தோறும் ஏற்றுக்கொள்வதாகும். பாவச் சோதனைகளிலிருந்தும் துன்பச் சோதனைகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பு வேண்டுவது மட்டுமல்ல இது; நமது நித்திய அழிவையே ஒரே குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ள, அறிவுத்திறன் வாய்ந்த ஆவிக்குரிய உயிர்களின் தீய நோக்கத்திலிருந்து விடுதலை வேண்டுவதுமாகும். இந்தச் செபத்தின் வழியாக, “உலகில் இருப்பவனைவிட உங்களில் இருப்பவர் பெரியவர்” (1 யோவான் 4:4) என்னும் உறுதியுடன், இறைவனின் வல்லமையிடம் நம்மை முழுமையாக ஒப்படைக்கிறோம்.

போர் தீவிரமடையும்போது

சோதனைகளைத் தாங்கவும், தீய தூண்டுதல்களை வெல்லவும் அருள் வேண்டி இறைவனிடம் மன்றாடும் ஆறாவது வேண்டுதலைப் போலவே, இந்த ஏழாவது வேண்டுதலும் அதையே செய்கிறது—ஆனால் இன்னும் அதிக அவசரத்துடனும் தீவிரத்துடனும். இவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு, சோதனைகள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்பதில் உள்ளது. ஆறாவது வேண்டுதலில், இறைப் பராமரிப்பு அனுமதிக்கும் எந்தவகைத் துன்பத்தையும் மேற்கொள்ள அருள் கேட்கிறோம்: நோய், இழப்பு, துன்புறுத்தல், அநீதி, அல்லது பலவீனத்தாலோ சீர்கேட்டாலோ உள்ளத்தில் எழும் தீய தூண்டுதல்கள், அத்துடன் இறைவன் அனுமதிக்கும் பிற தீய தூண்டுதல்கள் ஆகியவற்றை மேற்கொள்ள அருள் கேட்கிறோம். இந்தச் சோதனைகள் வேதனை தருபவையாக இருந்தாலும், அவை எப்போதும் தீமையின் ஆள்சார் மூலமாகிய பேய்களுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையவை அல்ல.

ஆனால் ஏழாவது வேண்டுதல், இன்னும் நேரடியானதும் ஆபத்தானதுமான சோதனைகளை உணர்ந்துகொள்கிறது—தீயோன் முனைப்புடனும் வேண்டுமென்றே நம்மீது சுமத்தும் சோதனைகள் அவை. இது துன்பத்தின் நடுவில் வலிமைக்காக மட்டும் எழும் மன்றாட்டு அல்ல; நம்மைப் பலவீனப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, நம்மை அழிப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்ட சாத்தானின் கொடிய விருப்பத்திலிருந்து உறுதியான விடுதலைக்காகவும் எழும் மன்றாட்டு. இது தீவிரமடைந்த ஒரு போராட்டம்: “தன்னடக்கத்துடனும் விழிப்புடனும் இருங்கள். உங்கள் எதிரியாகிய அலகை, யாரை விழுங்கலாம் என்று தேடி, கர்ச்சிக்கும் சிங்கம்போல் சுற்றித் திரிகிறான். உலகெங்கும் உள்ள உங்கள் சக நம்பிக்கையாளர்களும் இதே துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து, நம்பிக்கையில் உறுதியாய் நின்று அவனை எதிர்த்து நில்லுங்கள்” (1 பேதுரு 5:8–9).

போதைப்பழக்கத்துடன் போராடும் ஒரு பெண்ணை நினைத்துப் பாருங்கள். ஆறாவது வேண்டுதலின் பின்னணியில், அவள் ஓர் உள்ளார்ந்த தீய தூண்டுதலை அனுபவிக்கலாம்—நினைவுகளாலோ உணர்வுரீதியான பலவீனத்தாலோ தூண்டப்பட்டு, மீண்டும் ஓபியாய்டு வகைப் போதைப்பொருட்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவளுக்கு எழலாம். இறைவனின் அருளால் அவள் அதை எதிர்த்து நிற்கிறாள். ஆனால் இப்போது இன்னும் இருண்ட ஒரு சூழலைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்: முன்பு அவளுக்குப் போதைப்பொருள் விற்றவர் அழையாமலேயே வந்து, இலவசமாகப் போதைப்பொருட்களைத் தர முன்வருகிறார்; அத்துடன் அழுத்தம் கொடுக்கிறார், தந்திரமாக அவளைத் தன் விருப்பத்திற்கு இணங்கச் செய்கிறார், அல்லது ஆன்மிக ரீதியாகக்கூட அச்சுறுத்துகிறார். இது இனி வெறும் உள்ளார்ந்த தீய தூண்டுதல் மட்டுமல்ல—வெளியிலிருந்து அவளைக் குறிவைத்து நடத்தப்படும் தாக்குதல். தீயோன், வேண்டுமென்றே தீங்கு செய்யும் நோக்குடன் ஆன்மாவைக் கண்ணியில் சிக்கவைக்க, பிறரையும் சூழ்நிலைகளையும், ஏன், பேய்களையும்கூடப் பயன்படுத்துகிறான். தீவிரமடைந்த இந்தத் தாக்குதல்களிலிருந்து விடுதலை வேண்டுவதே ஏழாவது வேண்டுதல்.

தீயோன் சில வேளைகளில், தனது இழிவான வெறுப்பாலும் தணியாத செருக்காலும் உந்தப்பட்டு, தனக்குரிய இயல்பான ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறான்—கவர்ந்திழுத்தல், அச்சுறுத்தல், தந்திரமாகப் பிறரைத் தன் விருப்பத்திற்கு இணங்கச் செய்தல், வஞ்சித்தல், குற்றம் சாட்டுதல் ஆகியவையே அவை. அலகை இன்னும் நேரடியாகத் தாக்கும்போது, இறைவனின் பாதுகாப்பு இன்னும் மிகுதியாகப் பொழியப்பட வேண்டி, நாம் அதிக அவசரத்துடனும் தாழ்ச்சியுடனும் அவரிடம் மன்றாட வேண்டும். அத்தகைய தருணங்களில், இந்த ஏழாவது வேண்டுதல் ஆன்மிக உயிர்காக்கும் ஆதரவாகவும், போர்க்களத்திலிருந்து எழும் தவிப்புமிக்க கூக்குரலாகவும் மாறுகிறது: தந்தையே, தீயோனிடமிருந்தும் அவனுடைய செயல்கள் அனைத்திலிருந்தும் எங்களை விடுவித்தருளும்!

வரலாற்றிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகள்

வரலாறு நெடுகிலும், தனிநபர்கள் வழியாகவோ, சித்தாந்தங்கள் வழியாகவோ, பரவலான ஒழுக்கச் சீர்கேட்டின் வழியாகவோ தீயோனின் செல்வாக்கு மிகத் தெளிவாக வெளிப்பட்ட தருணங்களை அடையாளம் காண்பது முக்கியம். இவை வெறும் மனிதத் தவறுகள் அல்ல; மாறாக, தீவிரமடைந்த அலகையின் தாக்குதல்கள். இவற்றில், பண்பாடுகள், இயக்கங்கள், ஏன், ஒட்டுமொத்தச் சமூகங்களின்மீதும்கூட சாத்தானும் அவனுடைய பேய்களும் கணிசமான செல்வாக்கைப் பெறுவதுபோல் தோன்றுகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக, இருபதாம் நூற்றாண்டில் எழுச்சியடைந்த சர்வாதிகார ஆட்சிகளை, குறிப்பாக நாசிசத்தையும் பொதுவுடைமைவாதத்தையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இந்த இரு சித்தாந்தங்களும் இறைவனை வெளிப்படையாக மறுத்து, அவருக்குப் பதிலாக அரசையும் இனத்தையும் வர்க்கத்தையும் வழிபாட்டுக்குரியவையாக ஆக்கத் திட்டமிட்டு முயன்றன; இதன் நேரடி விளைவாகப் பல இலட்சக்கணக்கான மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். திருத்தந்தை பன்னிரண்டாம் பத்திநாதரும், அக்காலத்தைச் சேர்ந்த எண்ணற்ற ஆன்மிக மற்றும் இறையியல் எழுத்தாளர்களும், இந்த இயக்கங்களை வெறும் அரசியல் நிகழ்வுகளாக அல்லாமல், மனிதகுலம் இறைவனை நிராகரிப்பதில் வேரூன்றிய ஆழமான ஆன்மிக நெருக்கடிகளாகக் கண்டனர். யூத இனப்படுகொலையிலும், ஸ்டாலினின் பெருந்திரள் ஒழிப்புகளிலும், சமயச் சுதந்திரம் பரவலாக ஒடுக்கப்பட்டதிலும் வெளிப்பட்ட திகிலூட்டும் மனிதாபிமானமற்ற தன்மை, ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவிலும் பதிக்கப்பட்டுள்ள இறைச்சாயலுக்கு எதிரான ஆழமாக வேரூன்றிய வெறுப்பை வெளிப்படுத்துகிறது—இது அலகையின் கொதிப்புக்குரிய கலக்கமூட்டும் ஓர் அடையாளம்.

மற்றோர் எடுத்துக்காட்டு, நவீன காலத்தில் பண்பாடு “மரணக் கலாச்சாரமாக” வீழ்ச்சியடைவது. கருக்கலைப்பு, கருணைக்கொலை, மனிதப் பாலியல்பைச் சிதைத்தல், குடும்பத்தைப் புதிதாக வரையறுத்தல் ஆகியவை பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவது வெறும் சமூக மாற்றங்கள் அல்ல; இறைவனின் திருவுளத்திற்கு ஏற்ப அமைந்துள்ள வாழ்வு மற்றும் அன்பின் அடித்தளங்கள்மீது நடத்தப்படும் ஒருங்கிணைந்த தாக்குதல்கள். திருத்தந்தை புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல் தமது சுற்றுமடலான எவாஞ்செலியும் வீத்தே (வாழ்வின் நற்செய்தி) என்பதில் எச்சரித்ததுபோல, “உண்மையான ஒரு ‘மரணக் கலாச்சாரத்தின்’ வடிவத்தை எடுக்கும்” ஒரு “பாவக் கட்டமைப்பை” நாம் எதிர்கொள்கிறோம். இதன் விளைவாக, மிகவும் பாதுகாப்பற்றவர்கள்மீது—குறிப்பாகப் பிறவாத குழந்தைகள், பலவீனமானவர்கள், முதியவர்கள் ஆகியோர்மீது—அலகையின் தாக்குதல் நிகழ்கிறது; அவர்கள் மனித மாண்பற்றவர்களாக நடத்தப்பட்டு ஒதுக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

தனிநபர் அளவில் தீவிரமடைந்த இந்தப் போராட்டம் சில புனிதர்களின் வாழ்விலும் காணப்படுகிறது. புனித ஜான் மரிய வியான்னி, எண்ணற்ற ஆன்மாக்களை மனமாற்றத்திற்கு இட்டுச் சென்றபோது, இரவுதோறும் அலகையின் தாக்குதல்களைத் தாங்கினார். அதேபோல், புனித பாத்ரே பியோவும் தமது அசாதாரண ஆன்மிகக் கொடைகள் மற்றும் பாவசங்கீர்த்தனப் பணி காரணமாக, பேய் சக்திகளால் உடலளவிலும் ஆன்மிக அளவிலும் வதைக்கப்பட்டார். புனிதம் எதிர்ப்பை வரவழைக்கிறது என்பதையும், அதேவேளையில் பிரமாணிக்கமாக நிலைத்திருப்பவர்களுக்குக் கிறிஸ்துவின் வெற்றி உறுதியானது என்பதையும் இந்தப் புனிதர்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள்.

தீமை தீவிரமடையும் இந்தத் தருணங்கள், “தீயோனிடமிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்று நாம் ஏன் செபிக்கிறோம் என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. கிறிஸ்துவின் மறையுடலின் உறுப்பினர்களாகிய நாம் விழிப்புடனும் துணிவுடனும் இருக்கவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, “அலகையின் செயல்களை அழிப்பதற்காக” (1 யோவான் 3:8) உலகிற்கு வந்த கிறிஸ்துவின் வல்லமையில் உறுதியான நம்பிக்கை கொள்ளவும் அவை நம்மை அழைக்கின்றன. ஒவ்வொரு காலத்திலும், தீமையை எதிர்கொள்ள ஆண்டவர் புனிதர்களையும் மேய்ப்பர்களையும் எழுப்புகிறார்; ஆன்மாக்களுக்காக நடைபெறும் போரில் இந்த வேண்டுதலின் வல்லமை கேடயமாகவும் வாளாகவும் நிலைத்திருக்கிறது.

உங்கள் வாழ்விலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகள்

கடுமையான வெறுப்பையோ அறிவுக்குப் பொருந்தாத நடத்தையையோ கண்டு, அதிர்ச்சியில், “இதில் எந்த நியாயமுமே இல்லையே!” என்று நீங்கள் எப்போதாவது சொல்லியிருக்கிறீர்களா? தீமை எப்போதுமே அறிவுக்குப் பொருந்தாதது. அது உண்மையை அடித்தளமாகக் கொண்டதல்ல; மாறாக, வெறுப்பையும் அழிவையுமே அடித்தளமாகக் கொண்டது. தீயவனின் தாக்குதல்கள் தீவிரமடையும்போது, அவற்றில் காணப்படும் முற்றிலும் சீரற்ற தன்மையால் நம்பிக்கையாளர்கள் பெரும்பாலும் திகைத்துப்போகிறார்கள், குழப்பமடைகிறார்கள் அல்லது நிலைகுலைகிறார்கள். பகுத்தறிவுள்ள மனத்திற்குத் தீமை ஒருபோதும் “நியாயமானதாகத் தோன்றுவதில்லை.”

நம்மை நிலைகுலையச் செய்வது அலகையின் தந்திரங்களில் ஒன்று. நம்மைப் பாவத்தில் விழச் செய்ய முடியாவிட்டால், இறைவனின் அருளோடு நாம் ஒத்துழைப்பதைத் தடுக்க, அச்சத்தாலும் குழப்பத்தாலும் நம்மைச் செயலற்றவர்களாக்க அவன் முயல்வான். நமது அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் எதிர்நோக்கையும் குலைத்து, நம் வாழ்வில் இறைவன் செயலாற்றுவதைத் தடுப்பதே அவனுடைய நோக்கம். இந்தத் தந்திரங்களை அடையாளம் கண்டு, அம்பலப்படுத்தி, இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரால் கண்டித்து எதிர்க்க வேண்டும்—உறுதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும், இறையருளில் வேரூன்றிய ஆன்மிக அதிகாரத்துடனும் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.

பெரும்பாலும் இத்தகைய தாக்குதல்கள் தர்க்கரீதியான வாதங்களாகவோ தெளிவான குற்றச்சாட்டுகளாகவோ வருவதில்லை; அவை நுட்பமானவையாகவும், நம்மை மிக ஆழமாகத் தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குபவையாகவும் இருக்கின்றன. அவை எழுப்பும் அச்சமும் குழப்பமும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பும் நமது உள்மன வாழ்வின் அமைதியையும் பிறரோடுள்ள உறவுகளையும் சீர்குலைக்கின்றன. அலகையால் உண்டாகும் இத்தகைய குழப்பங்கள் குடும்பங்கள், பணியிடங்கள், சமூகங்கள், ஆட்சியமைப்புகள் என மனிதர்கள் ஒருவரோடொருவர் உறவாடும் எந்தச் சூழலிலும் எழலாம்.

சில வேளைகளில், ஓர் ஆன்மாவை அவமானப்படுத்தவோ அச்சுறுத்தவோ தீயவன் முயன்று, அதை இருளும் ஐயமும் சூழ்ந்த நிலையில் விட்டுவிடுகிறான். இவ்வாறு நிகழும்போது, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் இந்த இறுதி மன்றாட்டே நமக்கு உறுதியான பாதுகாப்பு. இது நம் கைகளில் ஓர் ஆன்மிக வாளாகவும், நம் இதயங்களுக்குக் கேடயமாகவும் இருக்கிறது. இதை நம்பிக்கையோடு செபிக்கும்போது, நம் புகலிடமும் அரணுமான இறைவனிடம் நம்மையே ஒப்படைக்கிறோம்; அவர் தம் பிள்ளைகளை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார்.

இத்தகைய தாக்குதலுக்கு நீங்கள் உள்ளாகியிருந்தால், உங்கள் வலிமைக்கும் வெற்றிக்கும் ஊற்றாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நாட மறவாதீர்கள். அவருக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட அலகையின் தாக்குதல்கள் அறிவுக்குப் பொருந்தாதவையாகவும், இடைவிடாதவையாகவும், கண்மூடித்தனமான வெறுப்பு நிறைந்தவையாகவும் இருந்தன. இவற்றுக்கு ஆளாகும் வகையில் அவர் எதுவும் செய்யவில்லை; ஆயினும், அவற்றை முழுமையாகத் தாங்கி வெற்றி பெற்றார். தமது சிலுவையின் வழியாகச் சாத்தானையும் அவனுடைய செயல்கள் அனைத்தையும் வென்றார். அவரது திருப்பாடுகளோடு நம்மை இணைத்துக்கொள்ளும்போது, அந்த வெற்றியில் நாமும் பங்குபெற்று, தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறோம்—நமது வலிமையால் அல்ல, அவருடைய வலிமையால்.

புனித கன்னி மரியாவின் தாயன்புமிக்க பரிந்துரையையும் பாதுகாப்பையும் நம்பியிருங்கள். தமது மகனுடன் ஒன்றித்துள்ள மரியாவும் அவருடைய மகனுமே உண்மையான வெற்றியாளர்கள். தீயவன்மீது அவர்களுக்குள்ள அதிகாரத்தை நாம் நம்பியிருக்கும்போது, நாமும் அவர்களோடு வெற்றி பெறுவோம்:

“இயேசு தமது வாழ்வை நமக்கு அளிப்பதற்காகத் தம்மையே மனமுவந்து சாவுக்குக் கையளித்த அந்த நேரத்தில், ‘இவ்வுலகின் தலைவன்மீது’ ஒரே முறையாக, என்றென்றைக்குமாக வெற்றி பெறப்பட்டது. இதுவே இவ்வுலகின் மீதான தீர்ப்பு; இவ்வுலகின் தலைவன் ‘வெளியே துரத்தப்படுகிறான்.’ ‘அவன் அப்பெண்ணைத் துரத்திச் சென்றான்’; ஆனால் அவள்மீது அவனுக்கு எந்தப் பிடிப்பும் இல்லை: தூய ஆவியாரின் ‘அருளால் நிறைந்த’ புதிய ஏவாள், பாவத்திலிருந்தும் சாவின் அழிவிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுகிறார் (இறைவனின் மிகப் புனிதத் தாயும் என்றும் கன்னியுமான மரியாவின் அமல உற்பவமும் விண்ணேற்பும்). ‘அப்போது அப்பெண்ணின்மீது அரக்கப்பாம்பு சினங்கொண்டு, அவளுடைய மற்ற பிள்ளைகளோடு போரிடச் சென்றது.’ ஆகவே, தூய ஆவியாரும் திருச்சபையும், ‘ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்’ என்று செபிக்கின்றனர்; ஏனெனில் அவரது வருகை நம்மைத் தீயவனிடமிருந்து விடுவிக்கும்” (CCC #2853).

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தைச் செபிப்பதே நமக்குத் தீர்வு

இறுதியாக, கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி (#2854) நூலிலுள்ள ஒரு பகுதியைச் சிந்திப்போம். தீயவனிடமிருந்து வரும் ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் வெல்வோம் என்ற உறுதியான, திண்ணமான எதிர்நோக்கை அது நமக்கு அளிக்கிறது:

“தீயவனிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட வேண்டுமென நாம் மன்றாடும்போது, அவனால் உருவாக்கப்பட்ட அல்லது தூண்டப்பட்ட நிகழ்கால, கடந்தகால, எதிர்காலத் தீமைகள் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறவும் செபிக்கிறோம். இந்த இறுதி மன்றாட்டில், உலகின் துயரங்கள் அனைத்தையும் திருச்சபை தந்தையின் முன் கொண்டுவருகிறது. மனிதகுலத்தைச் சூழ்ந்து நெருக்கும் தீமைகளிலிருந்து விடுதலை வேண்டுவதோடு, அமைதி என்னும் அரிய கொடையையும், கிறிஸ்துவின் மறு வருகையை எதிர்நோக்கியிருக்கையில் நிலைத்திருப்பதற்கான அருளையும் திருச்சபை இறைஞ்சுகிறது. இவ்வாறு செபிப்பதன் மூலம், ‘சாவுக்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய திறவுகோல்களைக்’ கொண்டவரும், ‘இருக்கிறவரும் இருந்தவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்லவருமான’ அவரில் அனைவரும் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்க்கப்படுவதை, நம்பிக்கையின் தாழ்மையோடு திருச்சபை முன்கூட்டியே எதிர்நோக்குகிறது.

ஆண்டவரே, எல்லாத் தீமைகளிலிருந்தும் எங்களை விடுவித்து, எங்கள் நாள்களில் அமைதியை அருளுமாறு உம்மை மன்றாடுகிறோம். உமது இரக்கத்தின் துணையால் நாங்கள் எப்போதும் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, எல்லாக் கவலைகளிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்பட்டு, அருள்மிக்க எதிர்நோக்கும் எங்கள் மீட்பராம் இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையும் நிறைவேறக் காத்திருப்போமாக.

மிகத் தாழ்ந்த நிலையிலிருந்து மிக உயர்ந்த நிலைக்கு

ஒரு வகையில், இவ்வுலகில் நாம் அனுபவிக்கும் மிகத் தாழ்ந்த தருணங்கள், தீயவனின் தாக்குதல்கள் மிகத் தீவிரமாக இருக்கும் தருணங்களே. இவை “மிகத் தாழ்ந்தவை” எனப்படுவது நாம் தோல்வியடைந்துவிட்டதால் அல்ல; மாறாக, இறைவனின் படைப்புகள் அனைத்திலும் மிகத் தாழ்ந்ததும் மிக அதிகமாக வீழ்ச்சியடைந்ததுமான தீயவனையே நாம் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதால்தான்.

அந்தத் தருணங்களை அச்சத்தோடு அல்ல, நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்ளவும், தந்தையின் நிறைவான பாதுகாப்பையும் பராமரிப்பையும் நம்பியிருக்கவும் ஆண்டவர் கற்றுத் தந்த இறைவேண்டல் நம்மை அழைக்கிறது. இந்த இறுதி மன்றாட்டை முழு மனநோக்குடனும் தெளிவுடனும் ஆழ்ந்த உறுதியுடனும் நாம் வேண்டும்போது, கடவுள் நம்மைப் பாதுகாப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. தமது மாட்சியின் உன்னத நிலைகளுக்கு நம்மை ஈர்த்து, மிகவும் தாழ்வான அந்தத் தருணங்களைத் தமது வல்லமையும் மாட்சியும் மிக உன்னதமாக வெளிப்படும் தருணங்களாக மாற்றுகிறார். விண்ணகத் தூதர்களின் அணிகளிடையே அவர் நமக்கு இடமளிக்கிறார். அங்கே அவர்களது முடிவில்லாப் புகழ்ப்பாடலில் நாமும் இணைகிறோம்: “இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்!”

நாம் இறையருளுக்குச் சரணடைந்து, கிறிஸ்துவின் வெற்றி நம் வாழ்வில் செயல்பட அனுமதிக்கும்போது, தீயோனின் மிகக் கொடிய தாக்குதல்கள்கூட இறைமாட்சி வெளிப்படும் வாய்ப்புகளாக மாறலாம். நம் ஆண்டவர் கூறியதுபோல, “உடலைக் கொன்றாலும் ஆன்மாவைக் கொல்ல இயலாதவர்களுக்கு அஞ்சாதீர்கள்; மாறாக, ஆன்மாவையும் உடலையும் நரகத்தில் அழிக்க வல்லவருக்கே அஞ்சுங்கள்” (மத்தேயு 10:28).

தீயோனால் நம்மை நரகத்தில் தள்ள முடியாது. அவனுக்கு அத்தகைய அதிகாரம் இல்லை. நிறைவான நீதியுள்ள கடவுள் ஒருவருக்கே அந்த வல்லமை உண்டு. ஆகவே, ஆண்டவருக்கு அஞ்சி நடக்கும் கொடையாகிய இறையச்சத்தை நம் ஆன்மாவில் வளர்க்கும்போது—அவரது தெய்வீக மாட்சிமையைப் புண்படுத்தும் அனைத்தையும் தவிர்ப்பதில் விழிப்புடனும், தீயோனின் பொய்களையும் சூழ்ச்சிகளையும் நிராகரிப்பதில் உறுதியுடனும் இருக்கச் செய்யும் கொடை அது—அலகையின் ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் வெல்லத் தேவையான அனைத்தையும் பெற்றிருக்கிறோம்.

“ஆண்டவருக்கு அஞ்சி நடப்பதே ஞானத்தின் தொடக்கம்” (நீதிமொழிகள் 9:10) என்பதால், இப்போது ஞானக் கொடையை நோக்கித் திரும்புகிறோம். நமக்குத் தேவையான ஒளியும் வழிகாட்டியுமாகவும், தூய ஆவியாரின் ஏழு கொடைகளின் உச்சமாகவும், கிறிஸ்துவின் வெற்றியில் நிலைத்திருப்பவர்களுக்கு மகுடமாக அமையும் கொடையாகவும் அது விளங்குகிறது.

தூய ஆவியாரின் கொடை: ஞானம்

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாரும், “தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்ற மன்றாட்டைத் தூய ஆவியாரின் ஏழு கொடைகளுள் ஒன்றான ஞானக் கொடையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள். ஆன்மா பின்வருவனவற்றைச் செய்ய வழிவகுப்பதன் மூலம், இந்த இறைக்கொடை இறையியல் புண்ணியமாகிய அன்பை நிறைவடையச் செய்கிறது:

• கடவுளின் ஒளியில் அனைத்தையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்க.
• இறை உண்மையின் இனிமையைச் சுவைக்க.
• கடவுளைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதோடு நின்றுவிடாமல், அவரையே அனுபவித்துணர.

ஞானத்தின் வழியாக ஆன்மா பேரின்பக் காட்சியின் முன்சுவையைப் பெறுகிறது. அனுபவத்தால் பெறும் இந்த அறிவு, கடவுளுடனான நமது நெருக்கத்தை ஆழப்படுத்தி, பின்வருவனவற்றைச் செய்ய நமக்கு ஆற்றலளிக்கிறது:

• கடவுள் அன்பு செய்வனவற்றை அன்பு செய்ய.
• அவருக்கு எதிரானவற்றை வெறுத்தொதுக்க.

இந்த மன்றாட்டின் பின்னணியில், ஞானக் கொடை இறைமக்களுக்குப் பின்வருவனவற்றைச் செய்ய ஆற்றலளிக்கிறது:

• தீமையின் கொடூரத்தையும் அதன் உண்மை நிலையையும் வெளிப்புறத்தில் மட்டுமல்லாமல், கடவுளை நிராகரிப்பதே அதன் அடிப்படைத் தன்மை என்பதிலும் உணர்ந்துகொள்ள.
• கடவுளின் தூய்மைக்கு முரணான அனைத்திலிருந்தும் விலகியிருக்க ஏங்க.
• உண்மையான எதிரி என்பது வெளிப்புற ஆபத்து மட்டுமல்ல, தீயோனும் பாவமும் கடவுளுடனான நிலைவாழ்வின் ஒன்றிப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் அனைத்துமே என்பதைப் புரிந்துகொள்ள.

ஆகவே, “தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்று நாம் வேண்டும்போது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகப் பின்வருவனவற்றிற்காகவே கெஞ்சி மன்றாடுகிறோம்:

• தீயோனிடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுவதற்காக.
• பாவத்தின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்காக.
• கடவுளுடனான நமது ஒன்றிப்பைத் துண்டிக்கக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் காக்கப்படுவதற்காக.

கொடைகளுள் மிக உயர்ந்ததான ஞானம் நமது ஆன்மிகப் பார்வையைக் கூர்மைப்படுத்துகிறது. அது பின்வருவனவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது:

• பகைவனின் நுட்பமான வஞ்சகங்கள்.
• உலகம் தரும் வாக்குறுதிகளின் வெறுமை.
• இறையன்பின் ஒப்பற்ற மாட்சி.

ஞானக் கொடையின் வழியாக, பின்வருவனவற்றைக் காண நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்:

• வாழ்வையும் துன்பத்தையும் மகிழ்ச்சியையும், ஏன் மரணத்தையும்கூட, நிலைவாழ்வின் கண்ணோட்டத்தில் காண.
• இறையன்பின் இதயத்தில் இளைப்பாறுபவரை எந்தத் தீமையும்—அது எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும்—வெல்ல முடியாது என்பதைக் காண.

ஞானத்தால் ஒளியூட்டப்பட்ட ஆன்மா, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் கடவுளைப் பற்றிக்கொண்டு, அவரது மீட்பளிக்கும் வல்லமையில் உறுதிகொண்டு, அவரோடு நிறைவாக ஒன்றித்திருக்க ஏங்குகிறது.

பேறுபெற்றோர் குறித்த போதனை: “அமைதி ஏற்படுத்துவோர் பேறுபெற்றோர்”

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாரும் ஏழாவது மன்றாட்டை, பேறுபெற்றோர் குறித்த ஏழாவது போதனையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள்: “அமைதி ஏற்படுத்துவோர் பேறுபெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளின் பிள்ளைகள் என அழைக்கப்படுவார்கள்” (மத்தேயு 5:9). தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட வேண்டுவது, தனிப்பட்ட பாதுகாப்பிற்கான இறைவேண்டல் மட்டுமல்ல—கடவுளின் அமைதிக்கு ஏற்ப நம் வாழ்வு அமைந்திடவும், பாவத்திலும் பிளவிலும் சிக்குண்ட உலகிற்கு அந்த அமைதியைக் கொண்டு செல்லவும் விடுக்கும் மன்றாட்டாகும்.

உண்மையாக அமைதியை ஏற்படுத்துபவர் வெறுமனே மோதலைத் தவிர்ப்பவர் அல்ல; மாறாக, அருளின் வல்லமையால் சரியான ஒழுங்கை மீண்டும் நிலைநாட்ட முனைந்து செயல்படுபவர். அமைதி, அதன் முழுமையில், ஒழுங்கிலிருந்து பிறக்கும் நிம்மதியே. அந்த ஒழுங்கு ஆன்மாவில் தொடங்கி, நம் உறவுகளில் பரவி, இறைவனுடனான ஒன்றிப்பில் நிறைவடைகிறது. அமைதியை ஏற்படுத்துபவர் தம் அகத்தில் தீமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்; அதன் வழியாகப் புறவுலகில் இறைவனின் ஒப்புரவுக்குக் கருவியாக விளங்குகிறார்.

தம் சிலுவையால் விண்ணகத்திற்கும் மண்ணகத்திற்கும் இடையிலான பகைமையை அழித்த அமைதியின் அரசரான கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற இந்தப் பேறுபெற்ற நிலை நம்மை அழைக்கிறது. அவர் வழியாக நாம் இறைவனோடு அமைதியுறச் செய்யப்படுவதோடு, அந்த அமைதியைப் பரப்புவோராகவும் அனுப்பப்படுகிறோம். நாமே முதலில் தீமையிலிருந்து—பாவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும், வெறுப்பிலிருந்தும், செருக்கிலிருந்தும், அருளால் விளையும் அக ஒற்றுமையைக் குலைக்கும் ஒவ்வொரு தாக்கத்திலிருந்தும்—விடுவிக்கப்பட்டால் மட்டுமே இதை நம்மால் செய்ய முடியும்.

எனவே, “தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்று நாம் மன்றாடும்போது, அமைதியை ஏற்படுத்துவோராக மாறவும் மன்றாடுகிறோம். அதாவது, இறைவனோடு முழுமையாக ஒப்புரவாகி, அவரது அமைதியை உலகிற்குக் கொண்டுசெல்லும் ஆன்மாக்களாக மாற வேண்டுகிறோம். இவ்வாறு செய்வதால் நாம் “கடவுளின் பிள்ளைகள்” என அழைக்கப்படுகிறோம்; ஏனெனில் அனைத்தையும் தம்மில் ஒப்புரவாக்கிய மகனின் சாயலை நாம் தாங்குகிறோம்.

நம் விருப்பங்களைச் சீரமைத்தல்

ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த இறைவேண்டலின் இந்த இறுதி மன்றாட்டு நம் இதயங்களை ஒரு தீர்மானமான உண்மையை நோக்கி ஈர்க்கிறது: நம் இதயம் தூய்மையாகவும், நம் விருப்பங்கள் இறைவனின் திருவுளத்தோடு முழுமையாக இசைந்தும் இருக்கும்போதுதான் உண்மையான விடுதலை கிடைக்கிறது என்பதை உணரச் செய்கிறது. ஒவ்வோர் ஆன்மிகப் போராட்டமும், ஒவ்வொரு சோதனையும், ஒவ்வோர் இடரும் தீயோனின் தந்திரங்களை மட்டுமல்ல, நம் சொந்த இதயங்களில் உள்ள சீர்கேட்டையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. பலவீனமோ, குழப்பமோ, பாவப்பற்றோ இருக்கும் இடத்தில்தான் அலகை மிகத் திறம்படச் செயல்படுகிறான். வெளிப்புறப் பாதுகாப்பிற்காக மட்டுமல்ல, அக மாற்றத்திற்காகவும் நாம் மன்றாட வேண்டும். தீமை தன் பிடியை இழக்கும்படி, இறைவன் விரும்புவதையே நம் இதயங்களும் விரும்ப வேண்டும் என எழுப்பும் கூக்குரலே இது.

உங்கள் ஆயுதமாக ஞானம்

நம் இதயங்கள் பிளவுபட்டிருக்கும்போது சோதனை வலிமை பெறுகிறது. ஆனால் இறைஞானம் நம் இதயங்களை வழிநடத்தும்போது, இறைவனை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டு வாழ்கிறோம். தீமையின் முகமூடி களையப்பட்டு, நம்மை வசப்படுத்தும் அதன் ஆற்றல் மறைகிறது. ஞானமுள்ளவர்கள் இறைவனின் பார்வையோடு பார்ப்பதால் உலகைத் தெளிவாகக் காண்கிறார்கள். தீமையிலிருந்து காக்கப்பட வேண்டும் என்று மட்டும் அவர்கள் வேண்டுவதில்லை; தீமை இனி தங்களைக் கவராத அளவிற்கு மாற்றப்பட வேண்டும் என்றும் வேண்டுகிறார்கள். இதுவே ஆன்மிக முதிர்ச்சியின் சாரம்.

• நான் உண்மையாக விரும்புவது என்ன?
• புனிதத்தைவிடச் சுகவாழ்வுக்காக நான் அதிகம் ஏங்குகிறேனா?
• என்னை இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதைவிடப் பாதுகாப்பை நான் அதிகம் தேடுகிறேனா?
• உண்மையைவிடப் பிறருடைய பாராட்டையும் அங்கீகாரத்தையும் நான் அதிகம் நாடுகிறேனா?
• இறைவனை அன்பு செய்வதைவிடத் தீமைக்கு நான் அதிகம் அஞ்சுகிறேனா?

இதயத்திலிருந்து எழும் இந்த மன்றாட்டு, தவறான திசையில் செல்லும் இந்த விருப்பங்களை இறைவனின் சிந்தனைக்கு ஏற்ப மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்த உதவுகிறது. தீமையை அஞ்ச வேண்டிய ஒன்றாக அல்ல, கிறிஸ்துவில் வெற்றிகொள்ள வேண்டிய ஒன்றாகப் பார்க்க இது நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது. உண்மையான விடுதலை என்பது துன்பத்திலிருந்தோ எதிர்ப்பிலிருந்தோ விடுபடுவது அல்ல, பாவத்திலிருந்து விடுபடுவதே என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஆன்மிகப் போராட்டத்தில் எப்படியாவது தப்பிப்பிழைப்பது மட்டுமே இலக்கு அல்ல; மாறாக, இறைவன் அனுமதிக்கும் ஒவ்வொரு சோதனையின் நடுவிலும் “அப்பா, தந்தையே” என்றும், “உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக!” என்றும் கூவியழைத்து, புனிதமடைந்தவர்களாகவும், வெற்றிபெற்றவர்களாகவும், கிறிஸ்துவுக்கு முழுமையாக ஒத்தவர்களாகவும் அந்தப் போராட்டத்திலிருந்து வெளிவருவதே இலக்கு.

இந்த மன்றாட்டிற்கு ஏற்ப நம் விருப்பங்களை அமைத்துக்கொள்வது, ஆன்மிகத் துயரத்தின் நடுவில் இறைவனின் அருளை வரவேற்பதாகும். புயலின் நடுவிலும் நாம் என் தந்தையின் கரங்களில் இருக்கிறோம் என்று வானதூதர்களோடும் புனிதர்களோடும் இணைந்து பறைசாற்றுவதாகும். இவ்வாறு மன்றாடும் ஆன்மா, தீயோனின் மிரட்டல்களால் செயலிழந்து, சோதனைக்கோ மனதை ஆக்கிரமிக்கும் எண்ணங்களுக்கோ அடிபணிவதில்லை; மாறாக, தந்தையின் அன்பில் கொள்ளும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையால் விண்ணகத்தை நோக்கி உந்தப்படுகிறது.

சாத்தானை மறுதலித்தல்

ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த இறைவேண்டலின் ஒவ்வொரு மன்றாட்டும் இறைவனுடனான ஒன்றிப்பில் நம்மை இன்னும் ஆழமாக இட்டுச் செல்கிறது. அலகையின் தாக்குதல்களால் நாம் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கும்போது எழுப்பும் இந்த இறுதி வேண்டுதல், பகைவனிடமிருந்தும், நம் அச்சங்கள், செருக்கு, சீரற்ற பற்றுகள் ஆகியவற்றிலிருந்தும் நம்மை விடுவிக்கிறது; இவ்வாறு இறையாட்சியின் மிக உயர்ந்த நிலைக்கு நாம் எழ முடிகிறது. அந்த விடுதலை நம் அகத்தில் நிகழும்போது, தீமைக்கு நம்மீது இனி எந்த உரிமையும் இருப்பதில்லை; இறைவனே ஆட்சி செய்கிறார்.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் உயிர்ப்புப் பெருவிழாவிலும், வேறு பல திருவழிபாட்டுக் கொண்டாட்டங்களிலும், நம் திருமுழுக்கு வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்க அழைக்கப்படுகிறோம். அந்த வாக்குறுதிகளில் முதலாவது, சாத்தானையும், அவனுடைய செயல்கள் அனைத்தையும், அவனுடைய வெற்று ஆரவாரங்கள் அனைத்தையும் மூன்று முறை மறுதலிப்பதாகும். இவற்றை இங்கே அறிக்கையிட்டு, இடையறாத மன்றாட்டாக ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள்:

• சாத்தானை மறுதலிக்கிறீர்களா? மறுதலிக்கிறேன்.
• அவனுடைய செயல்கள் அனைத்தையும் மறுதலிக்கிறீர்களா? மறுதலிக்கிறேன்.
• அவனுடைய வெற்று ஆரவாரங்கள் அனைத்தையும் மறுதலிக்கிறீர்களா? மறுதலிக்கிறேன்.

உரோமைத் திருப்பலிப் புத்தகத்தில் உள்ள மற்றொரு வடிவமும் அதே அளவு வல்லமை வாய்ந்தது:

• கடவுளின் பிள்ளைகளுக்குரிய விடுதலையில் வாழும்படி பாவத்தை மறுதலிக்கிறீர்களா? மறுதலிக்கிறேன்.
• பாவம் உங்களை ஆட்கொள்ளாதபடி தீமையின் கவர்ச்சியை மறுதலிக்கிறீர்களா? மறுதலிக்கிறேன்.
• பாவத்தைத் தோற்றுவித்தவனும் அதன் தலைவனுமான சாத்தானை மறுதலிக்கிறீர்களா? மறுதலிக்கிறேன்.

தீயோனை மறுதலிப்பது மட்டும் போதாது. அவனை மறுதலித்த பின், நம்பிக்கை அறிக்கையின் சொற்கள் வழியாக இறைவன்மீது நமக்குள்ள நம்பிக்கையை மூன்று முறை அறிக்கையிட அழைக்கப்படுகிறோம். தீயோனால் தாக்கப்படுவதாக நீங்கள் உணரும் ஒவ்வொரு முறையும் இந்த நம்பிக்கை அறிக்கையைச் சொல்லுங்கள்:

• விண்ணகமும் மண்ணகமும் படைத்த எல்லாம் வல்ல தந்தையாகிய கடவுளை நம்புகிறீர்களா? நம்புகிறேன்.
• கன்னி மரியாவிடமிருந்து பிறந்து, மரணத்தை ஏற்று அடக்கம் செய்யப்பட்டு, இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்து, தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் வீற்றிருக்கும் அவருடைய ஒரே மகனும் நம் ஆண்டவருமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவசிக்கிறீர்களா? விசுவசிக்கிறேன்.
• தூய ஆவியாரையும், புனித கத்தோலிக்கத் திருஅவையையும், புனிதர்களின் உறவையும், பாவ மன்னிப்பையும், உடலின் உயிர்ப்பையும், நிலைவாழ்வையும் விசுவசிக்கிறீர்களா? விசுவசிக்கிறேன்.

உங்கள் வாழ்வின் மிக இருண்ட வேளையில், அச்சத்தால் அல்ல, விசுவாசத்தால்—ஏற்கெனவே வெற்றி பெற்றவர்மீது கொண்ட விசுவாசத்தால்—குரல் எழுப்புங்கள். சாத்தானையும், அவனுடைய செயல்களையும், அவனுடைய பொய்களையும் மறுதலித்து, கடவுள்மீது உங்களுக்குள்ள விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுங்கள். நம் அனைவரிலும் அந்த வெற்றி முழுமை பெற வேண்டுமென்று மன்றாடி, உங்கள் விருப்பத்தைத் திருஅவை முழுவதன் விருப்பத்தோடும் இணைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்போது, நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு போராட்டத்திலும், “ஆண்டவரே, தீயோனிடமிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்” என்று நம்பிக்கையுடன் சொல்ல முடியும்.

செபிப்போமாக:

விண்ணுலகில் இருக்கும் எங்கள் தந்தையே, தீயோனிடமிருந்தும், அவனுடைய ஒவ்வொரு தாக்குதலிலிருந்தும், எங்களுக்கு நேரிட வேண்டுமென அவன் விரும்பும் நித்திய நரகத் தண்டனையிலிருந்தும் எங்களைக் காத்தருளும். கிறிஸ்துவில் நாங்கள் உம் பிள்ளைகள், உம் அன்புக்குரிய மகன்களும் மகள்களும் ஆவோம்; உமது தந்தைக்குரிய பரிவால் எங்களைக் காத்தருளும். தீயோனின் கொடிய தாக்குதல்களை நீர் அனுமதிக்கும்போது, அது என் நன்மைக்காகவும் உம் பிள்ளைகள் அனைவரின் நன்மைக்காகவுமே என்பதை நான் அறிவேன். அந்த வேளைகளில், திருஅவை முழுவதோடும் இணைந்து நான் உரக்க வேண்டுகிறேன்: “இருப்பவரும், இருந்தவரும், வரவிருப்பவருமான எல்லாம் வல்ல ஆண்டவராகிய கடவுளே, இப்போதும் என்றென்றும் நீர் தூயவர், தூயவர், தூயவர். ஆமென், ஆமென், ஆமென்!

பொருளடக்கம்

முடிவுரை

மென் அட்டைப் பதிப்பு – Kindle மின்னூல் – Audible – Google Play – Apple Books – மேலும் பல தளங்களில்!