Stosunek do grzesznika
X Niedziela Zwykła, rok A
Gdy siedział przy stole w domu, przyszło wielu celników i grzeszników i zasiedli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada z celnikami i grzesznikami?”. Mateusz 9:10-11
Jednym z najgorszych grzechów, których można się dopuścić, jest przekonanie o własnej sprawiedliwości i osądzanie innych. To grzech faryzeuszy. Pokrzepiająca jest świadomość, że Jezus nie miał żadnego problemu ze spędzaniem czasu z celnikami i innymi ludźmi, których społeczeństwo uważało za „grzeszników”. Z pewnością obejmowało to wiele rodzajów grzechu, a zwłaszcza grzechy wynikające z ludzkiej słabości. Jednak, jak widzimy niezliczoną liczbę razy w Ewangelii, Jezus jest bardzo surowy wobec tych, którzy osądzają innych i przyjmują postawę potępienia.
Ten grzech jest szczególnie powszechny wśród ludzi „kościelnych”. Mówiąc „kościelni”, mamy na myśli tych, którzy głęboko angażują się w swoją wiarę, życie modlitewne, życie parafialne, a nawet tych, którzy uczestniczą w zarządzaniu Kościołem. Z pewnością nie dotyczy to wszystkich, ponieważ wiele osób głęboko zaangażowanych w życie Kościoła to prawdziwi święci Boży. Niemniej powinniśmy mieć się na baczności przed tym grzechem i z pokorą zaglądać we własne serca, by zobaczyć, czy nie jest w nich obecny.
Jak ten grzech wygląda w naszych czasach? Często przybiera postać plotek, krytyki i drwin wewnątrz Kościoła, prowadząc do podziałów wśród jego członków. Ten ostatni skutek tego grzechu — powodowanie podziałów — jest znakiem, na który powinniśmy zwracać uwagę, rozważając nasze ewentualne zmagania z tym faryzejskim grzechem.
Zastanów się dziś nad osobami w Kościele, z którymi pozostajesz w konflikcie. Czy jest ktoś albo jakaś grupa osób, od których dzieli cię niezgoda? Czy zdarza ci się krytykować innych? Jeśli tak, uświadom sobie, że surowość Jezusa wobec faryzeuszy może odnosić się także do ciebie. Nie wahaj się szybko i pokornie przyznać do tej winy i pozwól naszemu Panu uwolnić cię od tych pokus.
Panie, pomóż mi uwolnić się od serca skłonnego do krytykowania i osądzania. Daj mi łaskę, której potrzebuję, aby odwrócić się od przekonania o własnej sprawiedliwości i pokornie szukać dobra innych. Obym przyjmował wszystkich ludzi w swoim życiu tak, jak Ty to czyniłeś, drogi Panie. Napełnij moje serce współczuciem i prawdziwym miłosierdziem, zwłaszcza wobec tych, którzy zmagają się z grzechem. Jezu, ufam Tobie.
Uparte i zatwardziałe serce
X Niedziela Zwykła, rok B
Uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: „Ma Belzebuba” i „Mocą władcy złych duchów wyrzuca złe duchy”. Marek 3:22
Uczeni w Piśmie dopuścili się nikczemnego grzechu zwanego „oszczerstwem”. Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza, że winny tego grzechu jest ten, kto „…przez wypowiedzi sprzeczne z prawdą szkodzi dobremu imieniu innych i daje okazję do fałszywych sądów na ich temat”. Katechizm mówi także o mniejszym grzechu zwanym „pochopnym sądem” i stwierdza, że winny jest go ten, „kto nawet milcząco uznaje za prawdziwą — bez dostatecznej podstawy — moralną wadę bliźniego” (Katechizm #2477). Wydaje się całkiem jasne, że uczeni w Piśmie ponosili ciężką winę za oba te grzechy.
W odniesieniu do tych bluźnierczych słów wypowiedzianych przeciw Jezusowi trzeba zauważyć, że uczeni w Piśmie nie mówiliby takich rzeczy, gdyby nie byli całkowicie oddani tym grzechom oszczerstwa i pochopnego sądu. Nie da się grzeszyć w ten sposób jedynie w niewielkim stopniu. Te grzechy wymagają wiele złośliwości, uporu i determinacji. Z tego powodu mogą być bardzo niszczące, a dla większości z nas mogą stać się przytłaczające.
Gdyby taka surowość ze strony drugiego człowieka była wymierzona w ciebie, najprawdopodobniej sprawiłaby, że odsuniesz się, przytłoczony szokiem, bólem, gniewem i dezorientacją. Bardzo trudno pozostać obojętnym wobec takiego ataku.
Co jednak zrobił Jezus? Odniósł się do ich potępienia, a następnie wskazał, że to, co powiedzieli, było „grzechem przeciwko Duchowi Świętemu”. Taki grzech nie może zostać przebaczony z powodu zatwardziałości grzesznika i jego odmowy nawrócenia. Kto grzeszy przeciwko Duchowi Świętemu, jest tak oddany swojemu grzechowi, że nie jest otwarty na zmianę. To przerażające i prowadzi do wiecznego potępienia.
Być może jedną z zasadniczych lekcji, jakie powinniśmy wyciągnąć z tego fragmentu, jest przypomnienie, że nigdy nie wolno nam dopuścić do uporczywego trwania w grzechu. Nigdy nie powinniśmy tak mocno tkwić w grzechu, a zwłaszcza w przekonaniu o własnej sprawiedliwości, by nie chcieć słuchać, rozważać i pokornie się zmieniać, gdy uświadomimy sobie, że byliśmy w błędzie. Uczeni w Piśmie nie byli otwarci na zmianę i to jest najgorszy aspekt ich grzechu.
Zastanów się dziś, czy ty także nie zmagasz się z zatwardziałością i uporem. Nie wpadaj w tę pułapkę, ponieważ jest to grzech przeciwko Duchowi Świętemu. Zastanów się nad swoją otwartością na zmianę i postanów iść drogą pokory. Nigdy nie pożałujesz, że nią podążasz.
Mój pokorny Panie, gdy grzeszę, pomóż mi otworzyć się na dostrzeżenie mojego błędu. Uwolnij mnie od skłonności do uporu i zatwardziałości serca. Pomóż mi zawsze zachowywać pokorę i obudź we mnie gotowość do zmiany. Kocham Cię, drogi Panie. Pomóż mi kochać cały Twój lud szczerym i pokornym sercem. Jezu, ufam Tobie.
Nowość życia
X Niedziela Zwykła, rok C
Na jej widok Pan ulitował się nad nią i rzekł do niej: „Nie płacz”. Następnie podszedł i dotknął mar; ci, którzy je nieśli, przystanęli, a On powiedział: „Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!”. Zmarły usiadł i zaczął mówić, a Jezus oddał go jego matce. Łukasz 7:13-15
Ta poruszająca opowieść o Jezusie przywracającym zmarłego do życia musiała napełnić świadków tego cudu ogromnym zdumieniem. Szczególnie matka musiała być na zawsze wdzięczna Jezusowi za to, że odzyskała syna, gdy wszelka nadzieja już zgasła. Opłakiwała stratę syna, którego śmierć z pewnością była przedwczesna i przyszła nie w porę, a tu nagle wszystko się zmieniło. Jej smutek przemienił się w niewiarygodną radość. Szczególnie pomocne jest rozważenie kontrastu uczuć w tej sytuacji. Radość i wdzięczność, które zapewne odczuwała przez kolejne dni, tygodnie, miesiące, a nawet lata, musiały być przeogromne.
Ten cud był z całą pewnością aktem miłości wobec tej matki, mającym ukoić jej smutek, ale był również niezwykle wymownym działaniem prorockim, przez które Jezus postanowił objawić nam obietnicę składaną wszystkim, którzy doświadczają w życiu świętego smutku, oraz tym, którzy cierpią z powodu swojej miłości. Cierpienie i smutek są częścią życia, ale ci, którzy cierpią i smucą się z powodu swojej świętej miłości do Boga i bliźnich, powinni również oczekiwać, że przemieniająca moc Boga wkroczy w ich smutek i przyniesie nowe życie w sposób, w jaki tylko Bóg może to uczynić.
To nowe życie nie musi oznaczać fizycznego wskrzeszenia bliskiej osoby z martwych w tym życiu, ale radość i pokój, którymi Bóg pragnie nas obdarzyć, dają równie wielkie spełnienie i pociechę jak takie wydarzenie. Jak to się dzieje? Dzieje się tak, gdy Bóg zdejmuje z nas ciężkie brzemiona w sposób, który tylko Jego mądrość potrafi pojąć. Musimy jednak wiedzieć, że ta Boża obietnica jest rzeczywista i stanowi zaproszenie kierowane do nas każdego dnia.
Jeśli jest to dobre dla nas i dla naszej świętości, Bóg może dokonać cudu w naszym życiu i go dokona. Czasami Jego cuda są namacalne i budzą zdumienie, a czasami są subtelnymi, wewnętrznymi darami, przez które wlewa w nas szczególną łaskę wiary, nadziei lub miłości. Ale ten dar jest rzeczywisty i powinniśmy go wypatrywać oraz z nadzieją go oczekiwać.
Zastanów się dzisiaj nad smutkiem lub cierpieniem, których doświadczasz. Rozważając je, staraj się zjednoczyć to cierpienie z krzyżem Chrystusa. Zaufaj Mu i oddaj się Jemu. Czyniąc to, otwórz się na wyjątkowe sposoby, w jakie Bóg pragnie obdarzyć cię nowym życiem. Otwórz się na sposób, który On wybierze, i pozwól Mu udzielić ci pocieszenia, którego potrzebujesz. Miłosierdzie i współczucie Pana przekraczają twoje pojmowanie, a On naprawdę nigdy cię nie zawiedzie, jeśli tylko zaufasz.
Panie, źródło wszelkiej nadziei, oddaję Ci wszystko. Powierzam Tobie moje życie oraz całe moje cierpienie i smutek. Proszę, przyjmij mnie i przemień moje życie zgodnie z Twoim doskonałym planem. Kocham Cię, drogi Panie. Jezu, ufam Tobie.
Błogosławieństwa
Poniedziałek X tygodnia okresu zwykłego
…albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
…albowiem oni będą pocieszeni.
…albowiem oni na własność posiądą ziemię.
…albowiem oni będą nasyceni.
…albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
…albowiem oni Boga oglądać będą.
…albowiem oni będą nazwani dziećmi Bożymi.
…albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
…albowiem wasza nagroda będzie wielka w niebie.
(Zob. Mt 5)
Powyżej wymieniono wszystkie nagrody płynące z życia błogosławieństwami. Przeczytaj je powoli i w duchu modlitwy. Czy pragniesz tych dobrych owoców? Tych nagród obiecanych w błogosławieństwach? Oczywiście, że tak! Dobrą praktyką duchową jest zacząć od nagrody, od skutku czegoś, i pozwolić, by pragnienie tej nagrody wzrastało. Podobnie jest z grzechem. Dobrą praktyką, zwłaszcza gdy ktoś zmaga się z grzechem nałogowym, jest zacząć od skutku tego grzechu — skutku negatywnego — i zapytać siebie, czy się go pragnie, czy nie.
Dziś jednak mamy przed sobą błogosławieństwa. A gdy rozważamy ich owoce, nie możemy nie dojść do wniosku, że głęboko ich pragniemy. To dobre i zdrowe odkrycie.
Stąd pozostaje nam już tylko jeden dodatkowy krok. Kiedy już z głębokim przekonaniem uznamy, że pragniemy owoców błogosławieństw, musimy jedynie dołączyć pierwszy krok. Włączamy błogosławieństwo w to pragnienie, abyśmy mogli zrozumieć i uwierzyć, że jest ono dobre i godne pożądania. A co z samymi błogosławieństwami? Czy pragniesz…
Być ubogim w duchu,
smucić się,
być cichym,
łaknąć i pragnąć sprawiedliwości,
być miłosiernym,
mieć czyste serce,
wprowadzać pokój,
przyjmować prześladowanie dla sprawiedliwości,
a także znosić zniewagi i prześladowania oraz to, że z powodu Jezusa kłamliwie mówi się o tobie wszelkie zło?
Być może tak, a być może nie. Niektóre z tych postaw wydają się pożądane, inne zaś uciążliwe. Jeśli jednak właściwie rozumiemy te błogosławieństwa w kontekście ich owoców, czyli błogosławieństw, które z nich płyną, to powinno wzrastać również nasze pragnienie środka prowadzącego do tego dobrego owocu — postawy wskazanej w danym błogosławieństwie.
Może dziś przyjrzysz się temu, którego błogosławieństwa najtrudniej ci pragnąć i pożądać. Gdy już je odnajdziesz, zobacz, jaki owoc przynosi, i poświęć czas na rozważanie tego błogosławieństwa w tym właśnie kontekście. Pomoże ci to wzrastać w szczęściu błogosławionych!
Mój najbłogosławieńszy Panie, pomóż mi żyć w pokorze i łagodności, zachować czyste serce i okazywać miłosierdzie, wprowadzać pokój i przyjmować każde prześladowanie, które mnie spotka. Pomóż mi przyjmować wszystko z radością i tęsknotą za Twoim królestwem. Jezu, ufam Tobie.
Zmieniać coś na lepsze
Wtorek X Tygodnia Zwykłego
„Wy jesteście solą ziemi… Wy jesteście światłem świata”. Mt 5:13a&14a
Sól i światło — to my. Oby tak było! Czy zastanawiasz się czasem, co to znaczy być solą lub światłem w tym świecie?
Zacznijmy od takiego obrazu. Wyobraź sobie, że gotujesz wspaniałą zupę jarzynową z najlepszych składników. Przez wiele godzin powoli gotuje się na małym ogniu, a wywar wygląda bardzo smakowicie. Brakuje ci jednak soli i innych przypraw. Pozwalasz więc zupie dalej się gotować i masz nadzieję, że wszystko dobrze się uda. Kiedy jest już gotowa, próbujesz jej i ku swojemu rozczarowaniu stwierdzasz, że jest dość mdła. Szukasz więc brakującego składnika, soli, aż w końcu go znajdujesz i dodajesz w odpowiedniej ilości. Po kolejnej półgodzinie gotowania na małym ogniu znów próbujesz i odczuwasz wielką radość. To zdumiewające, co potrafi zdziałać sól!
Albo wyobraź sobie, że wybierasz się na spacer do lasu i tracisz drogę. Gdy szukasz wyjścia, słońce zachodzi i powoli zapada zmrok. Niebo jest zachmurzone, więc nie widać ani gwiazd, ani księżyca. Mniej więcej pół godziny po zachodzie słońca znajdujesz się w całkowitej ciemności pośrodku lasu. Siedzisz tam i nagle widzisz jasny księżyc wyłaniający się zza chmur. Jest pełnia, a zachmurzone niebo zaczyna się przejaśniać. Nagle księżyc w pełni rzuca na twoją drogę tyle światła, że znów możesz odnaleźć drogę przez ciemny las.
Te dwa obrazy pokazują nam, jak wielkie znaczenie ma odrobina soli i odrobina światła. Już odrobina zmienia wszystko!
Tak samo jest z nami w naszym życiu wiary. Świat, w którym żyjemy, pod wieloma względami pogrążony jest w ciemności. Bardzo brakuje w nim również „smaku” miłości i miłosierdzia. Bóg wzywa cię, by dodać tę odrobinę smaku i rozświetlić go tą odrobiną światła, aby inni mogli odnaleźć drogę.
Podobnie jak księżyc, nie jesteś źródłem światła. Jedynie je odbijasz. Bóg chce świecić przez ciebie i pragnie, by Jego światło odbijało się w tobie. Jeśli się na to otworzysz, On we właściwym czasie rozsunie chmury, aby posłużyć się tobą w wybrany przez siebie sposób. Twoim zadaniem jest po prostu zachować otwartość.
Zastanów się dziś, na ile jest w tobie otwartość. Módl się każdego dnia, by Bóg posługiwał się tobą zgodnie ze swoim Boskim zamysłem. Oddaj się do dyspozycji Jego Boskiej łaski, a zadziwi cię to, jak może On posłużyć się drobnymi rzeczami w twoim życiu, by zmieniać coś na lepsze.
Panie światłości, naprawdę pragnę, byś się mną posługiwał. Chcę być solą i światłem. Chcę zmieniać ten świat na lepsze. Oddaję się Tobie i na Twoją służbę. Jezu, ufam Tobie.
Miłość tkwi w szczegółach
Środa X tygodnia okresu zwykłego
„Zaprawdę, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni”. Mateusz 5:18
To interesująca wypowiedź Jezusa. Można by o niej wiele powiedzieć w odniesieniu do Prawa i jego wypełnienia przez Jezusa. Warto jednak zastanowić się nad tym, jak wiele uwagi Jezus poświęca ukazaniu znaczenia nie tylko jednej litery Prawa, lecz — mówiąc dokładniej — najmniejszej części litery.
Ostatecznym prawem Bożym, doprowadzonym do pełni w Chrystusie Jezusie, jest miłość. „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całym swoim umysłem, całą swoją duszą i ze wszystkich swoich sił”. A także: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. To jest ostateczne wypełnienie prawa Bożego.
Jeśli spojrzymy na powyższy fragment w świetle doskonałości prawa miłości, możemy usłyszeć, jak Jezus mówi, że szczegóły miłości, nawet najdrobniejszy szczegół, mają ogromne znaczenie. To właśnie szczegóły sprawiają, że miłość wzrasta w zawrotnym tempie. Im drobniejszy szczegół dostrzegamy w miłości do Boga i bliźniego, tym pełniej, aż po najwyższy stopień, wypełniamy prawo miłości.
Pomyśl dziś o tych, których Bóg postawił w twoim życiu, aby ich kochać. Dotyczy to szczególnie członków rodziny, a zwłaszcza małżonków. Jak wiele uwagi poświęcasz każdemu drobnemu gestowi życzliwości i współczucia? Czy regularnie szukasz okazji, by wypowiedzieć słowo otuchy? Czy starasz się, nawet w najdrobniejszych szczegółach, okazywać, że ci zależy, że jesteś blisko i że się troszczysz? Miłość tkwi w szczegółach, a szczegóły ukazują jeszcze pełniej to wspaniałe wypełnienie Bożego prawa miłości.
Panie wszelkiej miłości, pomóż mi dostrzegać wszystkie wielkie i liczne małe sposoby, na jakie mam kochać Ciebie i innych. Pomóż mi zwłaszcza szukać najmniejszych okazji do okazywania tej miłości, a przez to wypełniać Twoje prawo. Jezu, ufam Tobie.
Zapłacić do ostatniego grosza
Czwartek X Tygodnia Zwykłego
„Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze do sądu. Inaczej przeciwnik wyda cię sędziemu, a sędzia strażnikowi, i zostaniesz wtrącony do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni grosz”. Mateusz 5:25-26
To przerażająca myśl! Na pierwszy rzut oka można by uznać, że ta opowieść ukazuje całkowity brak miłosierdzia. „Nie wyjdziesz stamtąd, aż oddasz ostatni grosz”. W rzeczywistości jednak jest to akt wielkiej miłości.
Kluczowe jest tu to, że Jezus pragnie naszego pojednania z Nim i ze sobą nawzajem. Pragnie zwłaszcza, aby z naszych dusz usunięte zostały wszelki gniew, gorycz i uraza. Dlatego mówi: „Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze do sądu”. Innymi słowy, przeproś i pojednaj się, zanim staniesz przed trybunałem Bożej sprawiedliwości.
Bożej sprawiedliwości staje się w pełni zadość, gdy się uniżamy, przepraszamy za nasze przewinienia i szczerze staramy się je naprawić. W ten sposób każdy „grosz” jest już spłacony. Bóg nie akceptuje jednak zatwardziałości. Zatwardziałość jest poważnym grzechem, którego nie można odpuścić, dopóki człowiek jej nie porzuci. Szczególnie niepokojąca jest zatwardziała odmowa przyznania się do własnej winy w sporze. Wielki niepokój budzi również zatwardziała odmowa zmiany naszego postępowania.
Kara polega na tym, że Bóg będzie wymierzał nam swoją sprawiedliwość, aż w końcu się nawrócimy. Jest to z Jego strony akt miłości i miłosierdzia, ponieważ Jego sąd skupia się przede wszystkim na naszym grzechu, który jako jedyny stoi na przeszkodzie naszej miłości do Boga i innych.
Spłatę długu do ostatniego grosza można również odczytać jako obraz czyśćca. Jezus mówi nam, byśmy już teraz zmienili nasze życie, już teraz przebaczyli i nawrócili się. Jeśli tego nie zrobimy, nadal będziemy musieli zmierzyć się z tymi grzechami po śmierci, ale o wiele lepiej zrobić to teraz.
Zastanów się dziś, w jakiej sprawie musisz „pogodzić się ze swoim przeciwnikiem”. Kto jest twoim przeciwnikiem? Do kogo żywisz dziś urazę? Módl się, aby Bóg pokazał ci drogę uwolnienia od tego ciężaru, tak by móc cieszyć się prawdziwą wolnością!
Panie, pomóż mi przebaczać i zapominać. Pomóż mi odnaleźć wszystko, co nie pozwala mi w pełni kochać Ciebie i wszystkich moich bliźnich. Oczyść moje serce, o Panie. Jezu, ufam Tobie.
Unikanie grzechu
Piątek X tygodnia okresu zwykłego
„Jeśli twoje prawe oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do Gehenny. I jeśli twoja prawa ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie”. Mateusz 5:29-30a
Czy Jezus naprawdę to ma na myśli? Dosłownie?
Możemy być pewni, że ten wstrząsający język nie wyraża dosłownego nakazu, lecz jest symboliczną wypowiedzią, która nakazuje nam z wielką gorliwością unikać grzechu i wszystkiego, co nas do niego prowadzi. Oko można rozumieć jako okno naszej duszy, w której mieszkają nasze myśli i pragnienia. Rękę można postrzegać jako symbol naszych czynów. Musimy zatem wyeliminować każdą myśl, skłonność, pragnienie i czyn, które prowadzą nas do grzechu.
Prawdziwym kluczem do zrozumienia tego fragmentu jest pozwolić, by przemówił do nas mocny język, którym posługuje się Jezus. Nie waha się On mówić w sposób wstrząsający, aby ukazać nam nasze powołanie do tego, by z wielką gorliwością stawiać czoła temu, co prowadzi do grzechu w naszym życiu. „Wyłup je… odetnij ją” — mówi. Innymi słowy, definitywnie usuń swój grzech i wszystko, co cię do niego prowadzi. Oko i ręka nie są grzeszne same w sobie; w tym symbolicznym języku mówi się raczej o nich jako o tym, co prowadzi do grzechu. Jeśli zatem pewne myśli lub czyny prowadzą cię do grzechu, to właśnie na nich należy się skupić i je wyeliminować.
Jeśli chodzi o nasze myśli, czasami pozwalamy sobie nadmiernie roztrząsać tę czy inną sprawę. W rezultacie myśli te mogą nas prowadzić do grzechu. Kluczem jest „wyłupienie” tej pierwszej myśli, która wydaje zły owoc.
Jeśli chodzi o nasze czyny, czasami sami stawiamy się w sytuacjach, które wystawiają nas na pokusę i prowadzą do grzechu. Te okazje do grzechu trzeba odciąć od naszego życia.
Zastanów się dziś nad tym bardzo bezpośrednim i mocnym językiem naszego Pana. Niech siła Jego słów stanie się dla ciebie bodźcem do zmiany i unikania wszelkiego grzechu.
Mój wymagający Panie, żałuję za mój grzech i proszę Cię o miłosierdzie i przebaczenie. Proszę, pomóż mi unikać wszystkiego, co prowadzi mnie do grzechu, i każdego dnia oddawać Tobie wszystkie moje myśli i czyny. Jezu, ufam Tobie.
Żyć w prawdzie
Sobota X tygodnia okresu zwykłego
„Niech wasze «tak» znaczy «tak», a wasze «nie» — «nie». Wszystko ponad to pochodzi od Złego”. Mateusz 5:37
To interesujące zdanie. Na pierwszy rzut oka stwierdzenie, że „wszystko inne pochodzi od Złego”, wydaje się nieco skrajne. Oczywiście jednak, skoro są to słowa Jezusa, są one słowami doskonałej prawdy. Co zatem Jezus ma na myśli?
Jezus wypowiada te słowa w kontekście nauczania o moralności składania przysięgi. Nauka ta jest w istocie przedstawieniem podstawowej zasady „prawdomówności”, zawartej w ósmym przykazaniu. Jezus mówi nam, abyśmy byli uczciwi, mówili to, co mamy na myśli, i rzeczywiście mieli na myśli to, co mówimy.
Jednym z powodów, dla których Jezus porusza tę kwestię w swoim nauczaniu o składaniu przysiąg, jest to, że w naszych zwykłych, codziennych rozmowach nie powinno być potrzeby składania uroczystej przysięgi. Oczywiście istnieją przysięgi o uroczystym charakterze, takie jak przysięga małżeńska czy śluby i przyrzeczenia uroczyście składane przez kapłanów i osoby zakonne. W istocie w każdym sakramencie składa się jakąś formę uroczystej obietnicy. Jednak obietnice te mają charakter raczej publicznego wyznania wiary niż sposobu na pociąganie ludzi do odpowiedzialności za ich słowa.
Prawda jest taka, że ósme przykazanie, które wzywa nas, byśmy byli ludźmi uczciwymi i prawymi, powinno wystarczać we wszystkich codziennych działaniach. Nie musimy w tej czy innej sprawie „przysięgać na Boga”. Nie powinniśmy odczuwać potrzeby przekonywania drugiego człowieka, że w takiej czy innej sytuacji mówimy prawdę. Jeśli natomiast jesteśmy ludźmi uczciwymi i prawymi, nasze słowo wystarczy, a to, co mówimy, będzie prawdą po prostu dlatego, że to mówimy.
Zastanów się dziś nad swoją uczciwością we wszystkich dziedzinach życia. Czy prawdomówność stała się twoim nawykiem zarówno w wielkich, jak i małych sprawach? Czy ludzie dostrzegają w tobie tę cechę? Mówienie prawdy i życie w prawdzie to sposoby głoszenia Ewangelii naszymi czynami. Zobowiąż się dziś do uczciwości, a Pan dokona wielkich rzeczy przez wypowiadane przez ciebie słowa.
Panie prawdomówności, pomóż mi żyć uczciwie i w prawości. Żałuję za wszystkie przypadki przeinaczania prawdy, subtelnego zwodzenia innych i jawnego kłamstwa. Pomóż mi, aby moje „tak” zawsze było zgodne z Twoją najświętszą wolą, i pomóż mi zawsze odwracać się od dróg błędu. Jezu, ufam Tobie.
Jedenasty tydzień okresu zwykłego
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
