बोध: येशूचा मृतदेह त्याच्या प्रिय मातेच्या कुशीत ठेवण्यात आला, या दृश्याचे वर्णन पवित्र शास्त्रात नाही. पण ती तिथे होती आणि तिने प्रेमाने व भक्तिभावाने त्याला आपल्या कुशीत घेतले असेल, याची आपण खात्री बाळगू शकतो. त्याच्या जखमा स्वच्छ करण्यास, त्याचा देह दफनवस्त्रांत गुंडाळण्यास आणि तो थडग्यात नेण्यास तिने मदत केली असेल. ती दुसरीकडे कुठेही असणे शक्य नव्हते.
पंधराव्या शतकाच्या अखेरीस मायकेलँजेलोने एक संगमरवरी शिल्प घडवले. त्याचे नाव पिएता असे आहे. या इटालियन शब्दाचा अर्थ ‘करुणा’ असा होतो. आज रोममधील संत पेत्राच्या बॅसिलिकेत प्रवेश केल्यावर नजरेस पडणाऱ्या पहिल्या कलाकृतींपैकी हे प्रसिद्ध शिल्प एक आहे. इथे ‘करुणा’ म्हणजे दुसऱ्यावर ओढवलेल्या दुःखाबद्दल वाटणारी खोल सहवेदना. आपल्या धन्य मातेने आपल्या पुत्राला कुशीत घेतले तेव्हा तिच्यात पूर्ण धैर्य, करुणा आणि प्रेम होते. तरीही त्या परिपूर्ण प्रेमामुळेच तिचे हृदय खोलवर विदीर्ण झाले. या दृश्याचे चिंतन करताना तिच्या दुःखाबद्दल तुमच्या मनात अत्यंत कोमल सहवेदना जागी व्हावी.
चिंतन: या छोट्याशा चिंतनात या दृश्यावर मनन करण्यासाठी थोडा वेळ द्या. आपल्या प्रभूच्या मृत्यूचे स्मरण करा. मग त्याचा हालहाल झालेला मृतदेह क्रुसावरून उतरवून त्याच्या प्रेमळ मातेच्या कुशीत ठेवला जात आहे, असे दृश्य मनासमोर आणा. या दृश्याच्या पावित्र्यावर मनन करा आणि विशेषतः देवमातेच्या हृदयातील परिपूर्ण प्रेम जाणून घेण्याचा प्रयत्न करा.
वैशिष्ट्यपूर्ण चित्र: तेओफिल लिबार्ट — येशूचा देह क्रुसावरून उतरवला जातो
प्रायश्चित्तकाळातील ध्यानांची प्रस्तावना
- जीवनातील निर्णय आणि संकल्प
- झावळ्यांचा रविवार
- पवित्र गुरुवारापूर्वीच्या घडामोडी
- शेवटचे भोजन
- बागेत येशूची व्याकुळता
- येशूला अटक करून अन्नाससमोर आणले जाते
- येशूला कैफाससमोर आणले जाते
- येशूला पिलातासमोर आणले जाते
- येशूला हेरोदासमोर आणले जाते
- पिलातासमोर दुसरी सुनावणी
- येशू आपला क्रूस वाहतो आणि त्याला क्रूसावर खिळले जाते
- येशू क्रूसावरून बोलतो
- येशू क्रूसावर प्राण सोडतो
- आईच्या कुशीत येशूचे पार्थिव शरीर
- येशूला कबरीत ठेवले जाते
- पवित्र शनिवार
