पवित्र शास्त्राचे वाचन: खालील उताऱ्यांपैकी काही किंवा सर्व उतारे प्रार्थनापूर्वक वाचा:
मत्तय 27:45–49
मार्क 15:33–37
लूक 23:32–49
योहान 19:25–30
संदर्भ: येशू क्रुसावर असह्य वेदना सोसत असताना त्याची प्रिय माता, संत योहान आणि काही पवित्र स्त्रिया त्याच्याकडे पाहत होत्या. पण क्रुसावरही येशू निराश झाला नाही. उलट, उपदेश करण्याचे आणि शिकवण्याचे आपले कार्य त्याने अखेरपर्यंत चालू ठेवले. परंपरेने त्याची “अखेरची सात वचने” म्हणून ओळखली जाणारी वचने पवित्र शास्त्रात नोंदली आहेत. येशूच्या या वचनांवर मनन करा. ही वचने त्याच्या मुखातून ऐका आणि त्या सर्वांचा गहन आध्यात्मिक अर्थ समजून घेण्याचा प्रयत्न करा.
मनन: येशूने क्रुसावरून उच्चारलेल्या वचनांवर प्रार्थनापूर्वक मनन करा. तो ती वचने उच्चारत आहे असे मनात ऐकण्याचा आणि त्यांचा गहन अर्थ समजून घेण्याचा प्रयत्न करा. विशेषतः प्रत्येक वचनामागचा आध्यात्मिक अर्थ जाणून घ्या. प्रत्येक वचन आणि त्याखालील थोडक्यात केलेले विवेचन वाचा. मग काही वेळ शांत बसा आणि त्या वचनाच्या अर्थावर मनन करा.
“हे पित्या, त्यांना क्षमा कर, कारण ते काय करीत आहेत हे त्यांना कळत नाही.”
या दयेची खोली समजून घेणे जवळजवळ अशक्य आहे. राजांचा राजा, देवाचा पुत्र, पवित्र त्रैक्याची दुसरी व्यक्ती असलेल्या येशूला नुकतीच इतक्या द्वेषाने वागवले गेले होते की असा द्वेष यापूर्वी कधीच पाहिला गेला नव्हता. तरीही, ज्यांनी त्याचा इतका क्रूर छळ केला, त्यांना त्याने दिलेले उत्तर हेच आहे.
“मी तुला खात्रीने सांगतो, आजच तू माझ्याबरोबर परादीसमध्ये असशील.”
हे वचन त्या “चांगल्या” चोराला उद्देशून होते. पापमय आयुष्य जगूनही त्या अपराध्यासाठी अजून उशीर झाला नव्हता. येशूने त्याला दोषी ठरवले नाही; उलट, स्वर्गातील चिरंतन आनंदाची देणगी त्याला दिली.
“बाई, पाहा, हा तुझा पुत्र.”
येशूने हे वचन आपल्या मातेला संत योहानाविषयी सांगितले असले, तरी ते तुमच्याविषयीही बोलले जात आहे, हे तुम्ही ऐकले पाहिजे. येशू आपली माता तुम्हाला आध्यात्मिक माता म्हणून देतो. स्वतःला तो “पुत्र” किंवा ती “कन्या” म्हणून पाहा.
“माझ्या देवा, माझ्या देवा, तू माझा त्याग का केलास?”
येशूने सोसलेली सर्वांत मोठी वेदना उपहासाची नव्हती. ती शारीरिक छळाची नव्हती. ती क्रुसावर खिळले जाण्याचीही नव्हती. त्याचे सर्वांत मोठे दुःख हे होते की त्याने स्वतःला मर्त्य पापाचा परिणाम आपल्या अंतःकरणात अनुभवू दिला. पित्याचे सान्निध्य पूर्णपणे हरपल्याचा अनुभव त्याने स्वतःला घेऊ दिला, जेणेकरून तो अंतःकरणातील या एकाकीपणाच्या अंधारात प्रवेश करून त्यातून मुक्ती देऊ शकेल आणि आपल्यालाही आपल्या अंधारातून बाहेर पडता येईल.
“मला तहान लागली आहे.”
आपल्या प्रभूला कशाची तहान आहे? सर्वप्रथम, त्याला आपल्या प्रेमाची तहान होती. तुम्ही त्याच्यावर प्रेम करावे आणि त्याच्या प्रेमाने तुम्ही तृप्त व्हावे, अशी येशूला किती उत्कट ओढ आहे, हे पाहा.
“हे पित्या, मी माझा आत्मा तुझ्या हाती सोपवतो.”
जीवनातील कोणत्याही आणि प्रत्येक प्रसंगासाठी ही परिपूर्ण प्रार्थना आहे. येशूशी एकरूप होऊन आपले जीवन पित्याला समर्पित करावे, यासाठीच आपल्याला घडवले गेले आहे. ही प्रार्थना मनापासून म्हणा आणि शक्य तितक्या खोलवर ती आपल्या अंतःकरणात रुजवा.
“पूर्ण झाले आहे.”
येशूने आपले कार्य पूर्ण केले. जगाचे तारण पूर्ण झाले. आता आपल्याकडून एकच प्रतिसाद योग्य ठरेल: त्याच्या प्रेमाच्या परिपूर्ण बलिदानाला आपल्या जीवनात स्थान द्यावे आणि ज्या हेतूसाठी त्याने प्राण दिले, तो हेतू आपल्या जीवनात साध्य होऊ द्यावा. ख्रिस्त येशूने क्रुसावर आपल्यापैकी प्रत्येकासाठी मिळवलेली दया स्वीकारल्यानेच आपल्याला स्वर्गप्राप्ती शक्य होते.
मुख्य चित्र: पीटर पॉल रुबेन्स — तीन क्रूस
प्रायश्चित्तकाळातील ध्यानांची प्रस्तावना
- जीवनातील निर्णय आणि संकल्प
- झावळ्यांचा रविवार
- पवित्र गुरुवारापूर्वीच्या घडामोडी
- शेवटचे भोजन
- बागेत येशूची व्याकुळता
- येशूला अटक करून अन्नाससमोर आणले जाते
- येशूला कैफाससमोर आणले जाते
- येशूला पिलातासमोर आणले जाते
- येशूला हेरोदासमोर आणले जाते
- पिलातासमोर दुसरी सुनावणी
- येशू आपला क्रूस वाहतो आणि त्याला क्रूसावर खिळले जाते
- येशू क्रूसावरून बोलतो
- येशू क्रूसावर प्राण सोडतो
- आईच्या कुशीत येशूचे पार्थिव शरीर
- येशूला कबरीत ठेवले जाते
- पवित्र शनिवार
