पवित्र शास्त्राचे वाचन: खालील उताऱ्यांपैकी काही किंवा सर्व उतारे प्रार्थनापूर्वक वाचा:
मत्तय 27:31–44
मार्क 15:21–32
लूक 23:26–38
योहान 19:16–22
संदर्भ: येशूंचा आधीच इतका छळ झाला होता की त्यांच्यात चालण्याचेही त्राण जेमतेम उरले होते; ज्या जड क्रुसावर त्यांना मरण येणार होते, तो वाहण्याची तर गोष्टच दूर. दुःखाची गोष्ट अशी की, त्यांना मदत करायला त्यांच्या सोबत्यांपैकी कोणीही जवळ नव्हते. ते भीतीने पळून गेले होते आणि त्यांनी येशूंना एकटे सोडले होते. फक्त त्यांची माता, संत योहान आणि काही पवित्र स्त्रिया तिथे राहिल्या होत्या. म्हणून सैनिकांनी कुरेनेचा शिमोन नावाच्या एका अनोळखी माणसाला वाटेत येशूंना मदत करण्याची सक्ती केली.
स्तोत्र 22 मध्ये असे भाकीत केले होते की मशीहाचे वस्त्र फाडले जाणार नाही, तर ते कोणाला मिळेल हे चिठ्ठ्या टाकून ठरवले जाईल. त्याप्रमाणे सैनिकांनी त्यांच्या शिवण नसलेल्या वस्त्रासाठी चिठ्ठ्या टाकल्या. या जगात त्यांच्या मालकीचे तेवढेच शेवटचे वस्त्र उरले होते.
सैनिकांनी येशूंना गंधरस मिसळलेला द्राक्षारस प्यायला दिला. वेदना कमी करण्यासाठी त्याचा उपयोग केला जात असे. पण येशूंनी तो नाकारला. आपल्या तारणकार्याचे दुःख पूर्णपणे सोसणे त्यांनी पसंत केले.
येशूंना क्रुसावर खिळले तेव्हाही त्यांचा छळ थांबला नाही. लोक त्यांची थट्टा करत राहिले आणि त्यांना डिवचत राहिले. पण येशूंनी हे सर्व प्रेमाने सहन केले आणि त्यांच्या द्वेषाचे बाण आपल्या मनाला लागू दिले नाहीत.
पिलाताने येशूंच्या मस्तकावर एक पाटी लावली. तिच्यावर लिहिले होते, “हा यहुद्यांचा राजा आहे.” पिलाताने ही थट्टा म्हणून केली असली, तरी त्या शब्दांत एक गहन सत्यही व्यक्त झाले. खरा राजा आता आपल्या कृपेच्या सिंहासनावर आरूढ झाला होता. तेथून ते मृत्यूवर विजय मिळवणार होते आणि आपल्या सर्व अनुयायांच्या तारणाची आज्ञा देणार होते.
चिंतन: या प्रसंगावर प्रार्थनापूर्वक चिंतन करा. त्यासाठी पुढील मुद्दे उपयोगी वाटल्यास त्यांचा आधार घ्या.
- येशूंचे शिष्य, ज्यांना त्यांनी बरे केले होते ते लोक आणि अगदी अलीकडेपर्यंत त्यांचा प्रत्येक शब्द लक्षपूर्वक ऐकणारे लोक, या साऱ्यांनी त्यांना सोडून दिले होते. आता त्यांच्या भोवती केवळ द्वेष होता. या दृश्याचे चिंतन करा.
- येशूंचे शरीर किती थकले होते आणि एकट्याने क्रूस वाहणे त्यांना कसे अशक्य झाले होते, याचा विचार करा. शिमोनाला मदत करण्याची सक्ती केली जात आहे, असे मनात चित्र उभे करा. त्या दोघांसोबत चाला आणि आपल्या प्रभूची ही सेवा काय होती, हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करा.
- ते गुलगुथा टेकडीवर पोहोचतात, त्या क्षणाचे चिंतन करा. त्यांच्या देहात खिळे ठोकणाऱ्या सैनिकांची क्रूरता पाहा. आपल्या प्रभूच्या असह्य शारीरिक आणि आध्यात्मिक वेदना समजून घेण्याचा प्रयत्न करा.
- वेदना कमी करण्यासाठी येशू गंधरस मिसळलेला द्राक्षारस पिऊ शकले असते, पण त्यांनी तो नाकारला. त्या दैवी निर्णयाचे आणि त्याच्या परिणामांचे चिंतन करा.
- आपल्या प्रभूंना क्रुसावर उंच केले जात असताना त्यांच्याकडे निरखून पाहा. त्यांच्या पवित्र मस्तकावरच्या पाटीतून केलेली थट्टा पाहा. जे अजूनही त्यांची टवाळी करतात आणि त्यांच्यावर थुंकतात, त्यांच्या बोलण्यातला क्रूर द्वेष ऐका.
- सैनिकांच्या उदासीनतेचे चिंतन करा. येशूंच्या वेदनांकडे त्यांचे लक्ष नाही; त्यांचे शिवण नसलेले वस्त्र आपल्याला कसे मिळेल, एवढीच त्यांना चिंता आहे.
- शेवटी, मनाच्या डोळ्यांनी आपल्या प्रभूंकडे नुसते पाहत राहा आणि त्या क्षणाचे वास्तव जाणून घेण्याचा व अनुभवण्याचा प्रयत्न करा.
प्रमुख चित्र: जोव्हानी बात्तिस्ता तियेपोलो – क्रूस वाहताना
प्रायश्चित्तकाळातील ध्यानांची प्रस्तावना
- जीवनातील निर्णय आणि संकल्प
- झावळ्यांचा रविवार
- पवित्र गुरुवारापूर्वीच्या घडामोडी
- शेवटचे भोजन
- बागेत येशूची व्याकुळता
- येशूला अटक करून अन्नाससमोर आणले जाते
- येशूला कैफाससमोर आणले जाते
- येशूला पिलातासमोर आणले जाते
- येशूला हेरोदासमोर आणले जाते
- पिलातासमोर दुसरी सुनावणी
- येशू आपला क्रूस वाहतो आणि त्याला क्रूसावर खिळले जाते
- येशू क्रूसावरून बोलतो
- येशू क्रूसावर प्राण सोडतो
- आईच्या कुशीत येशूचे पार्थिव शरीर
- येशूला कबरीत ठेवले जाते
- पवित्र शनिवार
