ಯೇಸುವಿನ ಪುನರುತ್ಥಾನವು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೊಂದಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪರಮೋಚ್ಚ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯವು ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸದ ಕೇಂದ್ರ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿ ಜೀವಿಸಿತು; ಪರಂಪರೆಯು ಇದನ್ನು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದೆ; ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಇದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿವೆ; ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನೂ ಪಾಸ್ಕ ರಹಸ್ಯದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿ ಸಾರಲಾಗಿದೆ. (CCC #638)
ಯೇಸುವಿನ ಪುನರುತ್ಥಾನವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಭರವಸೆಯೂ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ಮರಣಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುನರುತ್ಥಾನವು ಅವರ ನವಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬಳಿಕ ಯೇಸು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅದರ ಕೆಲವು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ.
ಒಂದು ನೈಜ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆ
ಯೇಸು ಮೃತರೊಳಗಿಂದ ಎದ್ದದ್ದು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದಿನ ಮತ್ತು ಸಮಯದಲ್ಲಿ. ಅದು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅನೇಕರು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾದರು. ಮಗ್ದಲದ ಮರಿಯಳು ಮತ್ತು ಮರಿಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವರನ್ನು ಮೊದಲು ಕಂಡರು. ಇದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಕೆಲವು ಪ್ರೇಷಿತರು ಅವರನ್ನು ಕಂಡರು. ತೋಮಸನಂತೆ ಕೆಲವರು ಸಂದೇಹಪಟ್ಟರು. ಇತರರು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ನಂಬಿದರು. ಯೇಸುವಿನ ಪುನರುತ್ಥಾನವನ್ನು ನಂಬುವಂತಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು. ವಿಶ್ವಾಸವು ನೋಡುವುದರಿಂದಲೂ ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೂ ಬರುತ್ತದೆ ನಿಜ. ಯೇಸು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಅದು ಬರುತ್ತದೆ; ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೋಡುವುದರಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪುನರುತ್ಥಾನವನ್ನು ನಂಬಲು ದೈವಪ್ರೇರಿತ ವಿಶ್ವಾಸದ ವರವು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಈ ವಿಶ್ವಾಸದ ವರವು ಅದರ ಸತ್ಯತೆಯ ಅರಿವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕೇಳಿದಾಗ ಅಥವಾ ಕಂಡಾಗ, ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಯೇಸುವಿನ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಮುಕ್ತನಾಗಿರಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಪುನರುತ್ಥಾನವು ನೈಜವಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಬ್ಬರ ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ದೇವರ ವರದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಪುನರುತ್ಥಾನವೋ ಅಥವಾ ಮತ್ತೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಬರುವುದೋ?
ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಭೂಲೋಕದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಮರಣಹೊಂದಿದ ಕೆಲವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ತರುವ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ಕಾರ್ಯವೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿತ್ತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅವರು ಯಾಯೀರನ ಮಗಳನ್ನು ಮೃತರೊಳಗಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸಿದರು (Mk 5); ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಲಾಜರನನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ತಂದರು (Jn 11). ಈ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಏನು ಮಾಡಿದರು, ಮತ್ತು ಅದು ಅವರ ಪುನರುತ್ಥಾನಕ್ಕಿಂತ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು?
ಈ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮರಣಹೊಂದಿದ್ದನು. ಮರಣದ ನಂತರ ಯೇಸು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ಮತ್ತೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಮರಣದ ಮೊದಲು ಹೇಗಿದ್ದರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಇದ್ದರು, ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇದು ಯೇಸುವಿನ ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಯೇಸು ಕೇವಲ ಮತ್ತೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ತಾವು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬದುಕನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ, ಯೇಸು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡರು. ಅವರು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಈಗ ಅವರ ದೇಹವು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡ, ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡ ದೇಹವಾಗಿತ್ತು. ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡದ್ದು ಅವರ ಹಿಂದಿನ ದೇಹವೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಹೊಸ ಪುನರುತ್ಥಾನಿತ ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಯೇಸು ಇಡೀ ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತಂದರು. ಈ ಹೊಸ ದೇಹವು ಭೌತಿಕವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ವರದಿಯಾದಂತೆ ಅದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಅನೇಕರು ಈ ಹೊಸ ಪುನರುತ್ಥಾನಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಭಿನ್ನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಊಟ ಮಾಡಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು, ಹಾಗೆಯೇ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲುಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಿದ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೊತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಗಾಯಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಜನರು ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹದ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡವರಾಗಿ ಆಲಿಸಿದರು.
ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಈ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಅಂಶವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಯೇಸು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ದೈಹಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಿಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಮೃತರ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಸಮಯವು ಬರುವ ದಿನ, ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇದು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ದೇಹಗಳು ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡುವವು, ಮತ್ತು ನೀತಿವಂತರು ಈ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವರು. ಈ ಹೊಸ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾವುದು? ಅದು ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ಹೊಸ ಮಹಿಮಾಭರಿತ ದೇಹದೊಂದಿಗಿನ ಜೀವನ. ಯೇಸು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಈ ಮಹಿಮಾಭರಿತ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಇದೇ ದೇಹವು ಪಿತನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯೇಸು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ; ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ಪೂರ್ವನಿಯೋಜಿತರಾಗಿರುವ ಹೊಸ ದೈಹಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅವರು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡರು!
ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದ ಕಾರ್ಯ
ಯೇಸುವಿಗೆ ತಾವೇ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ಅವರೊಬ್ಬರ ಕಾರ್ಯ ಮಾತ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಇಡೀ ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಪಿತನ ಚಿತ್ತವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿತು. ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವಂತೆ, ಇಡೀ ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವವು ಒಂದಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿತು. ದೈವಿಕ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಏಕೈಕ ದೈವಿಕ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದರು.
ಪುನರುತ್ಥಾನವು ಮಾನವತೆಯನ್ನೇ ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದುಗೂಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಅದು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಭರಿತವಾದ ಈ ಹೊಸ ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದೇವರ ಜೀವನದೊಳಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಭರಿತವಾದ ಹೊಸ ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವವು ಈಗ ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಅವರು ಪಿತನೊಂದಿಗೂ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರೊಂದಿಗೂ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಇಡೀ ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಮಾನವತೆಯ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ಸಮಸ್ತ ಮಾನವಕುಲದ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಈ ಹೊಸ ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ಪಾಲು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಈಗ ನಮಗಿದೆ. ನಾವು ಇದನ್ನು ಎದುರುನೋಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಿರೀಕ್ಷೆ ಎಂದರೆ ನಾವು ಕೇವಲ ಬಯಸುವ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಷಯವಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯು ನಮಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾದ ದೈವಿಕ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಒಂದು ಸದ್ಗುಣವಾಗಿದೆ. ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಿಜವಾದ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ; ಈ ವಿಶ್ವಾಸದ ವರವು ನಾವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಬಯಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರು ಮತ್ತು ಪುನರುತ್ಥಾನದ ವಾಸ್ತವತೆ ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಏದೆನ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಮೂಲತಃ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದನ್ನೂ ಮೀರಿದ, ಹೊಸ ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಜೀವನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಪಡೆಯುವಂತೆ ಸಮಸ್ತ ಮಾನವಕುಲವು ಈಗ ದೇವರ ಯೋಜನೆಯಿಂದಲೂ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಯಿಂದಲೂ ಪೂರ್ವನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಪುನರುತ್ಥಾನವು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯರಾಗಿ, ದೇವರ ಸ್ವಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಲು ಪಡೆಯಲು ಈಗ ನಮಗೆ ಕರೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ಸಾಹ, ವಿಸ್ಮಯ ಮತ್ತು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಸಬೇಕು!
ತೆರೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ—ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ
ಯೇಸು ತಮ್ಮ ನೂತನ ಪುನರುತ್ಥಿತ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಭರಿತ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮೃತರೊಳಗಿಂದ ಎದ್ದ ಬಳಿಕವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥವು ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರುತ್ಥಿತರಾದವರ ಮಹಿಮೆಯು ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು, ಅವರು ಮಗ್ದಲದ ಮರಿಯಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಈ ನಿಗೂಢ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಚಿತವಾಗಿದೆ: “ನಾನು ಇನ್ನೂ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಏರಿಹೋಗಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಹೋದರರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ, ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯೂ ಆದವರ ಬಳಿಗೆ, ನನ್ನ ದೇವರೂ ನಿಮ್ಮ ದೇವರೂ ಆದವರ ಬಳಿಗೆ ಏರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳು” (Jn 20:17) ಇದು ಪುನರುತ್ಥಿತ ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮಹಿಮೆಯು ಪ್ರಕಟವಾದ ರೀತಿಗೂ ತಂದೆಯ ಬಲಗಡೆಗೆ ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮಹಿಮೆಯು ಪ್ರಕಟವಾದ ರೀತಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರವು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣದ ಐತಿಹಾಸಿಕವೂ ಲೋಕಾತೀತವೂ ಆದ ಘಟನೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. (CCC #660)
ಇದರ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ, ನಾವೂ ಸ್ವರ್ಗದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವವರೆಗೆ ಯೇಸುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಅವರ ಪುನರುತ್ಥಿತ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು, ಮಾನವ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯೇಸು ವಿವಿಧ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಪೂರ್ಣ ಮಹಿಮೆಯು ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು.
ರೂಪಾಂತರದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ (Mt 17). ಇದೂ ಈ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಕಟಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯ ತೆರೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸರಿಸಿದರು; ಆಗ ಪ್ರೇಷಿತರು ಎಷ್ಟು ಪರವಶರಾದರೆಂದರೆ, ಅವರು ಮುಖವೂರಿ ಬಿದ್ದರು. ಈಗ ಇದೇ ಯೇಸು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯ ತೆರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿದಿರುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ! ಅದು ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿದ್ದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಸ್ಥಿತಿಯ ವೈಭವವನ್ನು ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಲಾರೆವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ.
ಆದರೆ ಅವರು ಈಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನೇ. ಪುನರುತ್ಥಾನದ ನಲವತ್ತು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ, ಯೇಸು ನಿತ್ಯಕ್ಕೂ ತಂದೆಯ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ತೆರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸರಿಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವರ ಪುನರುತ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವಾಗ, ಈ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಅಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಧಿಸುವ ಮಹತ್ತರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದಲೂ ಕಾತರದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಿಸಬೇಕು.
ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಾಡಿದರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಇದು ಅವರ ತಾಯಿಯಾದ ಮರಿಯಳ ಕುರಿತು ನಾವು ಘೋಷಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ದೇಹಾತ್ಮಸಹಿತ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ “ಆರೋಪಿಸಲಾಯಿತು” ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ಮರಿಯಳನ್ನು ದೇವರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು. ಯೇಸು ದೇವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಧಿಕಾರದಿಂದಲೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಾಡಿದರು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಕ್ರಿಸ್ತರ ಇತರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯದಂತೆಯೇ, ಇದನ್ನೂ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರೊಂದಿಗಿನ ಪೂರ್ಣ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಒಂದಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರೂ, ಅವರನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುವ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಹೌದು, ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ; ಆದರೆ ಈ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ತಂದೆಯ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ
ಯೇಸು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಈಗ ಮಾನವ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಭರಿತ ದೇಹದ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದುದರಿಂದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು “ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ” ಏರಿಹೋದರು. “ಸ್ಥಳ” ಎಂಬ ಈ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಅದು ಬಹಳ ನಿಗೂಢವಾಗಿದೆ. ಸ್ವರ್ಗ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ವಿಶ್ವದ ಆಚೆ ಇದೆಯೇ? ಅದು ವಿಶ್ವದೊಳಗೇ ಇದೆಯೇ? ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರವೆಂದರೆ, ನಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಇದರ ಕುರಿತು ಊಹಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಒಂದು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಲು ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು.
ಆದರೆ ಯೇಸು ಆರೋಹಣಗೊಂಡ ಈ “ಸ್ಥಳ” ಪಿತನ ಬಲಗಡೆ ಎಂದೂ ನಾವು ಹೇಳಬಹುದು. ಪಿತನಿಗೆ ಭೌತಿಕ ದೇಹವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಯೇಸು ತಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಪಿತನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೇಸು ಮೆಸ್ಸೀಯರೂ ಅರಸರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆಳಲು ಅವರು ಆ “ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ” ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಆಳುವರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪಿತನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರಣವು, ಈಗಲೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಯೇಸುವಿನ ಅನನ್ಯ ರಾಜಾಧಿಕಾರವನ್ನು ನಮಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ… ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪುನರಾಗಮನ
ನಾವು ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರವೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ: “ಜೀವಂತರಿಗೂ ಮೃತರಿಗೂ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸಲು ಅವರು ಮತ್ತೆ ಬರುವರು…” ಆದರೆ ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು? ಅವರು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಹಿಂದಿರುಗುವರು? ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೂರು ಆಗಮನಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು.
ಇದುವರೆಗೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮೊದಲನೆಯ ಆಗಮನದ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಅದು ಅವರ ಮಾನವಾವತಾರ. ಅವರು ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಂದರು, ಜನಿಸಿದರು, ಜೀವಿಸಿದರು, ಮರಣಹೊಂದಿದರು ಮತ್ತು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡರು. ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣಗೊಂಡಾಗ ಈ ಆಗಮನವು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು.
ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಎರಡನೆಯ ಆಗಮನವೊಂದಿದೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ “ಆಗಮನ” ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ರಕ್ಷಣೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ಈಗ ಇರುವ ಹಂತವೇ ಅದು. ಯೇಸು ಪ್ರತಿದಿನ ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುದೇ ಅದು. ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ ಅದು. ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ನಿರಂತರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ ಅದು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ಅವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದೂ ನಮಗೆ ನೆರವು ನೀಡುವುದೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಇದು ನಿಜವಾದ ಆಗಮನವೇ ಆಗಿದೆ!
ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತಾದ ಧರ್ಮೋಪದೇಶದ ವಿಭಾಗವು ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವ ಈ ಆಗಮನದ ಪೂರ್ಣ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ಇದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿಜವಾದ ಆಗಮನವೆಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಸಾಕು. ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಯೇಸು ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣಗೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ತಾವು ಹಿಂದಿರುಗುವೆವು, ತಾವು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿ ಇರಬೇಕು, ಮತ್ತು ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ತಾವು ಎದುರುನೋಡುತ್ತಿರುವೆವು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಹೊರಟುಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ, ಕಾಲದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೂ ಸದಾ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಇರುವೆವು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಅಂದರೆ, ಮುಂದೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡಲಿರುವ ಆ ಅಂತಿಮ ಆಗಮನದವರೆಗೂ ಅವರು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಇರುವರು. ಆದರೆ ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವ ಈ ಆಗಮನವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಅವರು ಪಿತನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾದ ಬಳಿಕ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಾಯ 7ರಲ್ಲಿಯೂ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗುವುದು; ಆದರೆ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಈಗಲೇ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿಜವಾದ ಆಗಮನವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈಗಲೇ ಹೇಳುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಜೀವನ, ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರಶ್ರೇಣಿಯ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರು ಅರಸರೂ ಮೆಸ್ಸೀಯರೂ ಆದ ಯೇಸುವೇ. ಸಂತರ ಮೂಲಕ, ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವವರು ಯೇಸುವೇ. ಅವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಈಗಲೇ ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಈಗಲೇ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಕುರಿತು ಮುಂದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋಡೋಣ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಹಾಗೂ ಮಹಿಮಾಪೂರ್ಣ ಆಗಮನವನ್ನು ನೋಡೋಣ.
ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಸಮಯ
ಯೇಸು ವೈಭವ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಮೂರನೆಯ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಆಗಮನ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು “ನಮಗೆ ಈಗ ತಿಳಿದಿರುವ ಜಗತ್ತಿನ ಅಂತ್ಯ”ವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವರ ಶಾಶ್ವತ ರಾಜ್ಯವು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗುವ ಸಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಈ ಕ್ಷಣದ ಕುರಿತು ಹೇಳಲು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದರ ಕುರಿತು ಮನನ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದುವ ಮೊದಲು, ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಧರ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನು ತೆರೆಯಿರಿ (ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಆನ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ) ಮತ್ತು #671–677 ಪ್ಯಾರಾಗಳನ್ನು ಓದಿ.
ವಾಹ್! ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯಗಳು! ಇದನ್ನು ಓದುವಾಗ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ರಹಸ್ಯ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಮಹಿಮಾಪೂರ್ಣ, ಮತ್ತು ಇದು ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುವವರೆಗೂ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದಾದ ಯಾವುದೇ ರಹಸ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೀರಿದುದಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಶ್ಚಿತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿಯೇ ತೀರುತ್ತದೆ!
ಹಾಗಾದರೆ ಇದೆಲ್ಲದರ ಅರ್ಥವೇನು? ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ತ ವೈಭವ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವರು ಎಂಬುದೇ ಇದರ ಅರ್ಥ. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ದೇಹಸಹಿತವಾಗಿ, ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಹಿಮಾಪೂರ್ಣರಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವರು. ನಾವು ಅವರನ್ನು ಕಾಣುವೆವು, ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಈಗ ತಿಳಿದಿರುವ ಜಗತ್ತು ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇವರು ತಮ್ಮ ಶಾಶ್ವತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವರು; ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಎರಡೂ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರುವವು. ಅದು “ಹೊಸ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಭೂಮಿ” ಆಗಿರುವುದು (Rv 21:1). ಹಿಂದಿನ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಅಳಿದುಹೋಗುವವು ಮತ್ತು ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗುವುದು.
ಆದರೆ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ! ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೃತರೆಲ್ಲರೂ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುವರು. ಹೌದು, ಇದುವರೆಗೆ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುವರು. ಅಂದರೆ, ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆಡೆ “ಅಂತಿಮ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ” ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡುವರು; ಅವರಿಗೆ ಹೊಸ ಮಹಿಮಾಪೂರ್ಣ ದೇಹವು ನೀಡಲ್ಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಆ ದೇಹವು ಅವರವರ ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವುದು.
ಧರ್ಮೋಪದೇಶವು ಹೀಗೆಯೂ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
ಕಾಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತರಿಗೂ ಮೃತರಿಗೂ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸಲು ಅವರು ಬರುವಾಗ, ಮಹಿಮಾಪೂರ್ಣ ಕ್ರಿಸ್ತರು ಹೃದಯಗಳ ಗುಪ್ತ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವರು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರವರ ಕೃತ್ಯಗಳ ಪ್ರಕಾರವೂ ಅವರು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ರೀತಿಯ ಪ್ರಕಾರವೂ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ನೀಡುವರು. (#682)
ಇದು ಮನಸೆಳೆಯುವ ವಿಚಾರ—ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದೂ ಹೌದು! ಇದರ ಅರ್ಥ, ಅಡಗಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು. ಏನು ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಇದು ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಆಗಬಹುದು, ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಆಗಬಹುದು. ಈ ವಿಚಾರವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಪವಿತ್ರ ಭಯವನ್ನೂ ತುಂಬಬೇಕು, ಪವಿತ್ರ ಆನಂದವನ್ನೂ ತುಂಬಬೇಕು. ಈ ಪವಿತ್ರ ಭಯವು ನಿಜಕ್ಕೂ ದೇವರ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದೆ; ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಥವಾ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಹೋರಾಡಿರುವ ಯಾವುದೇ ಗುಪ್ತವಾದ, ಅಡಗಿರುವ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಇದು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಅದೆಲ್ಲವೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುವುದು ನಿಶ್ಚಿತವಾದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಪಾಪವು ಇನ್ನು ಉಳಿಯದಂತೆ ಅದನ್ನು ಈಗಲೇ ಎದುರಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ನಾವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಪಾಪವೂ ಸದ್ಗುಣ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆಗ, ಕಾಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣವೇ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಸದ್ಗುಣವು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು ನಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಯಾರಿಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅವರಿಗೂ ಪವಿತ್ರ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದೊಳಗೆ ಏನಿದೆಯೋ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಅದು ಕೇವಲ ಹೊರತೋರಿಕೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯವರಂತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು, ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಆಗಿಲ್ಲದಂಥ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಂತೆ ನಟಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ಯೋಜನೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುವಂತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಅಂತಿಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನರಕದಲ್ಲಿರುವವರೂ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವರಾದ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇಹಗಳೊಡನೆ ನಿತ್ಯವೂ ಒಂದಾಗಿರಬೇಕೆಂಬುದೇ ದೇವರ ಉದ್ದೇಶ. ಮೂಲತಃ ನಾವು ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಿಂದ ಕೂಡಿದವರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ತವರೂ ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದುಃಖದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಅವರು ಆಗ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ನಿತ್ಯ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾದ ವಿಯೋಗದ ನೋವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಂದ ವಿಯೋಗಗೊಳ್ಳುವ ನೋವು ಮತ್ತು ದೇಹಾತ್ಮಗಳು ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವ ನೋವು. ಇದು ಕಠೋರವಾಗಿಯೂ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿಯೂ ತೋರಬಹುದು; ಆದರೆ ದೇವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ನ್ಯಾಯವಂತರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರೀತಿಮಯರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ನಿತ್ಯ ವಿಯೋಗ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆಯೇ ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಅದು ಸರಿಯಾದದ್ದೂ ನ್ಯಾಯವಾದದ್ದೂ ಆಗಿದೆ.
ಹೊಸ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಈ ಹೊಸ ಜೀವನ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಅದು ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಜೀವನವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಸ್ಪರ ಒಡನಾಟದ ಜೀವನವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥವು ಈ ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ನಗರವೆಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ನಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಸಿಂಹಾಸನಾರೂಢರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಂದ ಬೆಳಕು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಸೂರ್ಯನಾಗಲಿ ಚಂದ್ರನಾಗಲಿ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೀದಿಗಳು ಚಿನ್ನದವು. ದ್ವಾರಗಳು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ಇಂಥ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಈ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಬದಲಾಗಿ, ನಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಜೀವನದ ಸೌಂದರ್ಯ, ವೈಭವ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗುವ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಅದೇ ನೂತನ ಆಕಾಶಮಂಡಲ ಮತ್ತು ನೂತನ ಭೂಮಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ!
ದಹನ ಮಾಡಿದ ದೇಹಗಳೂ ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯೇ?
ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿಕರ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಧಿಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಮೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು “ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ” ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಮರಣವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಈ ಮಾತು ಬಂದಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಹವೂ “ಮರಣದ ನಿದ್ರೆ”ಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಆ ಅಂತಿಮ ಪುನರುತ್ಥಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಸಮಾಧಿಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಯೇಸು ಮರಳಿ ಬರುವ ದಿಕ್ಕು “ಪೂರ್ವ” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದು ಕೇವಲ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ದ್ವಿತೀಯ ಆಗಮನವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಮಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾವ ಮಾರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡಾಗ ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖರಾಗಿರುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ, ಪೂರ್ವದಿಂದಾಗುವ ಈ ಪುನರಾಗಮನವನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ದಹನ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟವರ ಬಗ್ಗೆ, ಅಥವಾ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ದೇಹವು ನಾಶವಾಗುವಂಥ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕುತೂಹಲವಿರಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ದೇವರು ಶೂನ್ಯದಿಂದ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲವರಾದರೆ, ಯಾವುದೇ ಶಾರೀರಿಕ ಅವಶೇಷಗಳು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ, ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ಇದು ಶವದಹನದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ.
ಇಂದು ಶವದಹನವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಶವದಹನಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳ ಉದ್ದೇಶವು ದೇಹದ ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ಶವದಹನ ಮಾಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವು ದೇಹದ ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ಶವದಹನಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮರಣದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಪಾರ್ಥಿವ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ನಾವು ಏನನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯವು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ Cubs ತಂಡದ ಕಟ್ಟಾ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ತಂಡದೊಂದಿಗೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ತಮ್ಮ ಶವದಹನದ ನಂತರ ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು Wrigley Field ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಆಶಿಸಿದರೆ, ಅದು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವುದರಿಂದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ Cubs ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಮುಂದೆ ಅವರು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುವರೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಶವದಹನಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಶವದಹನದ ವೆಚ್ಚವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬಗಳು ಅದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಪತಿ-ಪತ್ನಿ ಇಬ್ಬರ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲು ಅದು ಅವಕಾಶ ನೀಡಬಹುದು. ಅಂತಿಮ ಸಮಾಧಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ದೇಶದ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮೃತರ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೆ) ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಕುಟುಂಬದವರು ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಾಗಿಸಲು ಅದು ನೆರವಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಶವದಹನದ ಕಾರಣವು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಿರದೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ಇಡೀ ಕಥೋಲಿಕ ವಿಧಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಯೇಸುವಿನ ಮರಣ, ಸಮಾಧಿ ಮತ್ತು ಪುನರುತ್ಥಾನವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವುದೂ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.
ಇ-ಪುಸ್ತಕ & ಪೇಪರ್‌ಬ್ಯಾಕ್ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಲಭ್ಯ
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
