இயேசுவின் உயிர்ப்பு, கிறிஸ்துவில் நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையின் மணிமகுடமான உண்மையாகும். முதல் கிறிஸ்தவச் சமூகம் இதை மைய உண்மையாக நம்பி வாழ்ந்தது; திருஅவை மரபு இதை அடிப்படை உண்மையாக வழிவழியாக வழங்கியது; புதிய ஏற்பாட்டு ஆவணங்கள் இதை உறுதிப்படுத்தின; சிலுவையோடு இணைந்து பாஸ்கா மறைபொருளின் இன்றியமையாத பகுதியாக இது பறைசாற்றப்பட்டது. (CCC #638)
இயேசுவின் உயிர்ப்பு இல்லையெனில், நம்பிக்கை அனைத்தும் அற்றுப்போகும்; அவரது சாவுக்கும் பொருள் இருக்காது. அவரது புதிய வாழ்வில் நாம் பங்குபெறுவதை உயிர்ப்பு சாத்தியமாக்குகிறது. அதைத் தொடர்ந்து இயேசு விண்ணேறிச் சென்று தூய ஆவியாரை அனுப்புகிறார். உயிர்ப்பு எத்தகையது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, அதைப் பற்றிய இன்றியமையாத சில உண்மைகளைப் பார்ப்போம்.
வரலாற்றில் உண்மையாக நிகழ்ந்த ஒன்று
இயேசு இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நாளும் நேரமும் இருந்தன. அது வரலாற்றில் நிகழ்ந்தது; பலர் அதற்குச் சாட்சிகளாயினர். மகதலா மரியாவும் மரியா என்ற பெயர்கொண்ட மற்ற பெண்களுமே முதலில் அவரைக் கண்டனர். அதற்குச் சிறிது காலத்திற்குள் திருத்தூதர்களில் சிலர் அவரைக் கண்டனர். தோமாவைப் போலச் சிலர் ஐயம் கொண்டனர். வேறு சிலர் கண்டவுடனே நம்பினர். இயேசுவின் உயிர்ப்பை நம்பும் நிலைக்கு வருவது, இறைநம்பிக்கையைச் சார்ந்த ஒரு பயணமாக இருந்தது. காண்பதாலும் கேட்பதாலும் இறைநம்பிக்கை பிறக்கிறது. இயேசு உயிரோடு இருக்கிறார் என்ற செய்திகளைக் கேட்பதிலிருந்தும், சிலருக்கு அதை நேரில் காண்பதிலிருந்தும் அது பிறக்கிறது. இறுதியில், உயிர்ப்பை நம்புவதற்கு இறை ஏவுதலால் அளிக்கப்படும் நம்பிக்கைக் கொடை தேவைப்பட்டது. இந்த நம்பிக்கைக் கொடை, உயிர்ப்பு உண்மை என்பதை அறியச் செய்தது. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், ஒருவர் கேட்டதும் அல்லது கண்டதும், தமது ஆன்மாவில் பேசி இயேசுவின் உயிர்ப்பின் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் தூய ஆவியாரின் கொடைக்குத் திறந்த உள்ளத்துடன் இருக்க வேண்டும். எனவே, உயிர்ப்பு வரலாற்றில் உண்மையாக நிகழ்ந்த ஒன்றாக இருந்தபோதிலும், ஒருவரது ஆன்மாவோடு பேசும் கடவுளின் கொடையால்தான் அது சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு நம்பப்பட்டது.
உயிர்த்தெழுதலா, மீண்டும் உயிர்பெறுதலா?
இயேசு தமது மண்ணக வாழ்வில் பல புதுமைகளைச் செய்தார். இறந்த சிலரை மீண்டும் உயிர்பெறச் செய்த வியத்தகு செயலும் அவற்றில் அடங்கும். எடுத்துக்காட்டாக, அவர் யாயிரின் மகளை இறந்தோரிடமிருந்து எழுப்பினார் (மாற் 5); தம் நண்பரான இலாசரையும் மீண்டும் உயிர்பெறச் செய்தார் (யோவா 11). இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிலும் இயேசு என்ன செய்தார்? அது அவரது உயிர்ப்பிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபட்டது?
இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிலும் ஒருவர் இறந்திருந்தார். அவர்களது இறப்பிற்குப் பின் இயேசு அவர்களிடம் வந்து கட்டளையிட்டார்; அவர்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றனர். இறப்பிற்கு முன் இருந்ததுபோலவே அவர்கள் இருந்தனர்; அனைவரும் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர்; அவர்களால் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடர முடிந்தது. இயேசுவின் உயிர்ப்பில் நிகழ்ந்தது இதிலிருந்து வேறுபட்டது. இயேசு வெறுமனே மீண்டும் உயிர்பெறவில்லை. அவர் முன்பு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடரவில்லை. மாறாக, இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார். அவர் ஒரு புதிய முறையிலான வாழ்வை ஏற்றுக்கொண்டார். இப்போது அவருக்கு உருமாற்றம் பெற்ற, உயிர்த்தெழுந்த உடல் இருந்தது. உயிர்த்தெழுந்தது அவரது முந்தைய உடலே; ஆனால் அது வேறுபட்டிருந்தது. உயிர்த்தெழுந்த இந்தப் புதிய உடலால், மனிதகுலம் அனைத்திற்கும் ஒரு புதிய வாழ்வுநிலைக்கான வாய்ப்பை இயேசு உருவாக்கினார். இந்தப் புதிய உடல் பருப்பொருளாலான உடலாக இருந்தது; ஆயினும், அறிவிக்கப்பட்டுள்ளபடி, அதனால் தோன்றவும் மறையவும் முடிந்தது. அவரை அறிந்திருந்த பலர், உயிர்த்தெழுந்த இந்தப் புதிய நிலையில் அவரை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவர் வேறுபட்டிருந்தார். அவரால் உணவு உண்ண முடிந்தது; அதேவேளையில், கதவுகள் மூடியிருக்கும்போதும் திடீரென உள்ளே தோன்ற முடிந்தது. சிலுவையில் அறையப்பட்ட காயங்களை அவர் தாங்கியிருந்தார்; ஆனால் அவர் காயமுற்ற நிலையில் இருக்கவில்லை. அவர் பேசினார்; மக்கள் இதயங்கள் பற்றியெரியக் கேட்டனர்.
உயிர்ப்பைப் பற்றிய இந்த இன்றியமையாத உண்மையைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். இயேசு உடல்சார்ந்த ஒரு புதிய வாழ்வுநிலையை ஏற்றுக்கொள்கிறார். இறுதித் தீர்ப்புக்கும் இறந்தோர் அனைவரின் உயிர்ப்புக்கும் உரிய காலம் ஒருநாள் வரும்போது, அனைவரும் பங்குபெற வேண்டிய வாழ்வுநிலையாக அது இப்போது உள்ளது. நம் அனைவரது உடல்களும் உயிர்த்தெழச் செய்யப்படும்; நீதிமான்களாக இருப்பவர்கள் இந்தப் புதிய முறையிலான வாழ்வில் பங்குபெறுவார்கள். இந்தப் புதிய நிலை என்ன? அதுவே மாட்சிமை பெற்ற நிலை. அது புதிய, மாட்சிமை பெற்ற உடலோடு வாழும் வாழ்வு. விண்ணகத்தில் இயேசு இப்போதும் இந்த மாட்சிமை பெற்ற உடலைக் கொண்டிருக்கிறார்; இந்த உடலே தந்தையின் முன் நிற்கிறது. ஆகவே, இயேசு தமது முந்தைய நிலைக்கு மட்டும் உயிர்த்தெழச் செய்யப்படவில்லை; நாம் அனைவரும் பங்குபெற முன்குறிக்கப்பட்டுள்ள, உடல்சார்ந்த புதிய வாழ்வுநிலைக்கு அவர் உருமாற்றம் பெற்றார்!
மூவொரு கடவுளின் செயல்
தாமே உயிர்த்தெழும் வல்லமை இயேசுவுக்கு இருந்தது; ஆனால் அது அவரது செயல் மட்டுமல்ல. அது மூவொரு கடவுளின் முழுமையான செயலாக இருந்தது. அது தந்தையின் திருவுளமாக இருந்தது; தூய ஆவியாரின் வல்லமையால் நிறைவேறியது. ஆயினும், தங்களது எல்லாச் செயல்களையும் போலவே, மூவொரு கடவுள் இதில் ஒன்றாகச் செயல்பட்டார். இறை நோக்கத்திற்காகத் தங்களது ஒரே இறைத் திருவுளத்தில் அவர்கள் ஒன்றித்திருந்தனர்.
உயிர்ப்பு மனிதகுலத்தையே மூவொரு கடவுளோடு ஒரு புதிய முறையில் ஒன்றிணைக்கிறது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுவது முக்கியம். உயிர்த்தெழுந்து மாட்சிமை பெற்ற இந்தப் புதிய மனித நிலையை அது கடவுளின் வாழ்வுக்குள் கொண்டுவருகிறது. உயிர்த்தெழுந்து மாட்சிமை பெற்ற புதிய மனித இயல்பு இப்போது கிறிஸ்துவோடு முழுமையாக ஒன்றித்துள்ளது; அவரோ தந்தையோடும் தூய ஆவியாரோடும் ஒன்றித்திருக்கிறார். இது மூவொரு கடவுளோடு மனிதகுலம் கொண்டுள்ள ஒன்றிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
இது மனிதகுலம் முழுவதன் இறுதி நிறைவையும் இலக்கையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உயிர்ப்பின் இந்தப் புதிய மாட்சிமைபெற்ற நிலையிலும், மூவொரு கடவுளோடான ஒன்றிப்பிலும் நம் வாழ்வும் பங்குபெறும் என்ற எதிர்நோக்கு இப்போது நமக்கு உள்ளது. இதை நாம் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து, இதில் நம்பிக்கை வைக்கிறோம். எதிர்நோக்கு என்பது நாம் விரும்பும் ஏதோ ஒன்று மட்டுமல்ல. உண்மையான கிறிஸ்தவ எதிர்நோக்கு என்பது, நமக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட இறை உண்மையை அடித்தளமாகக் கொண்ட ஒரு நற்பண்பு. உயிர்ப்பில் நமக்கு உண்மையான விசுவாசம் உள்ளது; விசுவாசம் என்னும் இந்தக் கொடை, நாம் எதிர்நோக்குவதை அடைவோம் என்ற நம்பிக்கையையும் உருவாக்குகிறது. இந்த எதிர்நோக்கும் விருப்பமும் முழுமையாக நிறைவேறக்கூடியவை; ஏனெனில் கடவுளாலும், உயிர்ப்பு என்னும் உண்மை நிகழ்வாலும் இந்த எதிர்நோக்கு நமக்குள் ஊன்றப்படுகிறது.
ஏதேன் தோட்டத்தில் கடவுள் கொண்டிருந்த தொடக்க நோக்கத்தையும் கடந்துசெல்லும் புதியதொரு மாட்சிமிக்க வாழ்வுநிலையில் பங்குபெற, கடவுளின் திட்டத்தாலும் உயிர்ப்பு என்னும் இந்த வரலாற்று நிகழ்வாலும் மனிதகுலம் முழுவதும் இப்போது முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பு நமக்குக் கூறுகிறது. புதியதொரு மாட்சிமிக்க வாழ்வில் கடவுளோடு ஒன்றிணைந்து, அவரது வாழ்விலேயே பங்குபெற நாம் இப்போது அழைக்கப்படுகிறோம். இது நம்மை உற்சாகத்தாலும், வியப்பாலும், பிரமிப்பாலும் நிரப்ப வேண்டும்!
திரை விலக்கப்படுகிறது—விண்ணேற்றம்
இயேசு தமது புதிதாக உயிர்த்தெழுந்த, மாட்சிமைபெற்ற உடலில் இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்த பின்னரும், அனைத்தும் நிறைவடையவில்லை. மறைக்கல்வி நூல் இதை இவ்வாறு கூறுகிறது:
இந்தக் காலத்தில் உயிர்த்தெழுந்தவரின் மாட்சி திரையிடப்பட்டிருந்ததை, மகதலா மரியாவிடம் அவர் கூறிய மறைபொருள் நிறைந்த வார்த்தைகள் உணர்த்துகின்றன: “நான் இன்னும் தந்தையிடம் ஏறிச் செல்லவில்லை; ஆனால் நீ என் சகோதரர்களிடம் சென்று, என் தந்தையும் உங்கள் தந்தையுமானவரிடம், என் கடவுளும் உங்கள் கடவுளுமானவரிடம் நான் ஏறிச் செல்கிறேன் என்று அவர்களிடம் சொல்” (யோவா 20:17) உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவின் மாட்சி வெளிப்பட்ட விதத்திற்கும், தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் உயர்த்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் மாட்சி வெளிப்படும் விதத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த மாற்றம், வரலாற்றில் நிகழ்ந்ததும் அதைக் கடந்ததுமான விண்ணேற்ற நிகழ்வால் குறிக்கப்படுகிறது. (கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி #660)
இதன் பொருள் என்னவென்றால், இயேசுவின் மாட்சியை, அதாவது உயிர்த்தெழுந்து மாட்சிமைபெற்ற அவரது நிலையின் மாட்சியை, நாமும் விண்ணக மாட்சிக்குள் நுழையும்வரை மனிதக் கண்களால் அதன் முழுமையில் காண முடியாது என்பதாகும். ஆகவே, இயேசு பல்வேறு சீடர்களுக்குத் தமது மாட்சி திரையிடப்பட்ட நிலையில் தோன்றினார். அவரது முழு மாட்சியும் அவர்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
இயேசுவின் தோற்றமாற்றக் காட்சியை நினைவுகூருங்கள் (மத் 17). அதுவும் இந்த உண்மையின் ஒரு வெளிப்பாடாக இருந்தது. அந்தக் கணத்தில், இயேசு தமது மாட்சியின் திரையில் ஒரு பகுதியை மட்டுமே விலக்கினார்; திருத்தூதர்கள் பிரமிப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு முகங்குப்புற விழுந்தார்கள். இப்போது அதே இயேசு, இன்னும் அதிக மாட்சிமைபெற்ற மனித நிலையில், விண்ணகத்தில் திரை முழுவதுமாக விலக்கப்பட்ட நிலையில் இருப்பதைச் சற்றுக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்! அது கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்டது. ஆகவே, விண்ணகத்தில் மாட்சிமைபெற்ற நிலையில் இருக்கும் கிறிஸ்துவின் மாட்சியை நம்மால் முழுமையாக உணர்ந்துகொள்ள முடியாது என்பதை உணர்ந்துகொள்வதே இப்போதைக்கு நாம் செய்யக்கூடிய சிறந்த செயல்.
ஆனால், அந்த மாட்சியில்தான் அவர் இப்போது இருக்கிறார். உயிர்த்தெழுந்த நாற்பது நாள்களுக்குப் பிறகு, இயேசு என்றென்றும் தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் தமக்குரிய இடத்தை ஏற்க விண்ணகத்திற்கு ஏறிச் சென்றார். அங்கேதான் அவரது மாட்சியின் திரை முழுவதுமாக, என்றென்றைக்குமாக விலக்கப்பட்டது. ஆகவே, அவரது உயிர்ப்பிலும் விண்ணேற்றத்திலும் நம் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடும்போது, இந்தக் குறிப்பிட்ட அம்சத்திலும் நம் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுகிறோம். அங்கே அவரைச் சந்திப்போம் என்ற பெரும் எதிர்நோக்கையும் ஆவலையும் இது நமக்கு அளிக்க வேண்டும்.
இயேசு தமது சொந்த வல்லமையால் விண்ணேறிச் சென்றார் என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். இது அவரது தாய் மரியாவைப் பற்றி நாம் அறிக்கையிடுவதிலிருந்து வேறுபட்டது. மரியா உடலோடும் ஆன்மாவோடும் விண்ணகத்திற்கு “எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார்” என்று நாம் கூறுகிறோம். மரியா கடவுளின் வல்லமையால் விண்ணகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்பதே இந்த வேறுபாடு. இயேசுவோ, கடவுளாக இருப்பதால், தமது சொந்த அதிகாரத்தாலும் தமது சொந்த வல்லமையாலும் விண்ணேறிச் சென்றார். கிறிஸ்துவின் மற்ற எல்லாச் செயல்களையும் போலவே, இதுவும் தந்தையோடும் தூய ஆவியாரோடும் முழு ஒன்றிப்பில் நிகழ்ந்தது. அவர்கள் ஒன்றாகச் செயல்பட்டார்கள்; அதேவேளையில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தும் செயல்பட்டார்கள். ஒவ்வொருவரும் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுத்துச் செயல்பட்டாலும், அவர்களை ஒன்றாக்கும் ஒன்றிப்பில் செயல்பட்டார்கள். ஆம், இதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்; இருந்தாலும், நம்மால் இயன்றவரை இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றால் போதும். விண்ணகத்தில் இது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும்.
தந்தையின் வலப்பக்கத்தில்
இயேசு விண்ணேறிச் சென்றபோது, அவர் ஓர் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அப்போது அவர் மாட்சிமைபெற்ற மனித உடலில் இருந்ததால், ஏதோ ஓர் “இடத்திற்கு” ஏறிச் சென்றார். “இடம்” என்னும் இந்தக் கருத்து புரிந்துகொள்வதற்குக் கடினமானதும் மிகுந்த மறைபொருள் கொண்டதுமாகும். விண்ணகம் எங்கே இருக்கிறது? அது அமைந்துள்ள பௌதிக இடம் எது? அது பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பால் இருக்கிறதா? பிரபஞ்சத்திற்குள் இருக்கிறதா? உண்மையில் நமக்குத் தெரியாது என்பதே எளிய பதில். பல இறையியலாளர்கள் இதைப் பற்றிப் பல்வேறு ஊகங்களை முன்வைத்துள்ளனர்; ஆனால் நான் இதற்கு ஒரு விடையைக் கண்டடைய முயலப்போவதில்லை. இந்தக் கேள்வியை எழுப்பி, இன்னும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு மறைபொருளாகவே அதை விட்டுவிடுவது போதுமானது.
ஆனால், இயேசு விண்ணேறிச் சென்ற இந்த “இடம்” தந்தையின் வலப்பக்கம் என்றும் நாம் கூறலாம். தந்தை உடல் கொண்டவர் அல்ல; இருப்பினும், இயேசு உடலோடும் ஆன்மாவோடும் இருப்பது அங்கேதான். தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் இருப்பது, இயேசுவே மெசியாவும் அரசரும் என்பதைச் சிறப்பாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. படைப்பு முழுவதையும் ஆள அவர் அந்த “அரியணையில்” வீற்றிருக்கிறார். அந்த இடத்திலிருந்து அவர் என்றென்றும் ஆட்சி செய்வார். மீண்டும் இங்கு நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான உண்மை இதுதான்: தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் இருப்பது என்ற உருவகம், இப்போதும் என்றென்றும் இயேசுவுக்கே உரிய தனித்துவமான அரச அதிகாரத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதற்காகச் சிறப்பாக அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
மாட்சியிலும்… அருளிலும் அவரது மறுவருகை
ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும், “வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பு வழங்க அவர் மீண்டும் வருவார்…” என்று சொல்கிறோம். ஆனால் இதன் பொருள் என்ன? அவர் எப்படி, எப்போது மீண்டும் வருவார்? இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள, கிறிஸ்துவின் மூன்று வருகைகளையும் நாம் பார்க்க வேண்டும்.
இதுவரை நாம் பேசியவை அனைத்தும் அவரது முதல் வருகையைப் பற்றியவையே. அதுவே அவர் மனிதரான நிகழ்வு. வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் அவர் வந்தார்; பிறந்தார், வாழ்ந்தார், இறந்தார், உயிர்த்தெழுந்தார். அவர் விண்ணேறியபோது இந்த வருகை நிறைவடைந்தது.
இரண்டாவது வருகை ஒன்றைப் பற்றி நாம் தொடர்ந்து பேசுகிறோம்; ஆனால் அதை எப்போதும் ஒரு “வருகை” என்று குறிப்பிடுவதில்லை. மீட்பு வரலாற்றில் நாம் இப்போது இருப்பது இந்தக் கட்டத்தில்தான். இயேசு அருளின் வழியாக நாள்தோறும் நம்மிடம் வருவதே அது. அருளடையாளங்களில் அவர் பிரசன்னமாக இருப்பதே அது. திருஅவையில் அவர் நிலையாகப் பிரசன்னமாக இருப்பதே அது. நமது இறைவேண்டல் வாழ்வின் வழியாக அவர் நம்மோடு உரையாடுவதும் நமக்கு உதவி அளிப்பதுமே அது. இதுவும் உண்மையான ஒரு வருகைதான்!
அருளடையாளங்களையும் இறைவேண்டலையும் பற்றிய மறைக்கல்வி நூலின் பகுதி, அருளின் வழியாக நிகழும் இந்த வருகையின் முழுப் பரிமாணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே இப்போதைக்கு, இதைக் குறிப்பிட்டு, கிறிஸ்துவின் உண்மையான வருகையாக அடையாளம் காட்டுவது போதுமானது. இது முக்கியமானது; ஏனெனில் இயேசு விண்ணேறிச் சென்றபோது நம்மைக் கைவிடவில்லை. தான் திரும்பி வருவதாகவும், தான் இல்லாதபோது நாம் நல்லவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றும், ஒருநாள் மீண்டும் நம்மைச் சந்திக்க ஆவலோடு காத்திருப்பதாகவும் சொல்லிவிட்டு அவர் சென்றுவிடவில்லை. இல்லை; காலத்தின் முடிவுவரை எப்போதும் நம்மோடு இருப்பதாக அவர் சொன்னார். அடுத்து நாம் பேசவிருக்கும் அந்த இறுதி வருகைவரை அவர் நம்மோடு இருப்பார் என்பதே இதன் பொருள். ஆனால் அருளின் வழியாக நிகழும் இந்த வருகையை நாம் புரிந்துகொள்வது இன்றியமையாதது.
அவர் தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் வீற்றிருந்ததும், தூய ஆவியாரை அனுப்பினார்; திருஅவையும் தொடங்கியது. திருஅவையைப் பற்றி அத்தியாயம் 7இலும் காண்போம். ஆனால் இங்கே, இப்போதே கிறிஸ்து உண்மையாக வருகை தருவது திருஅவையின் வழியாகத்தான் என்பதையும் இப்போது குறிப்பிடுவது முக்கியம். அரசரும் மெசியாவுமான இயேசுவே நமது இறைவேண்டல் வாழ்வு, அருளடையாளங்கள், திருஅவையின் அதிகாரப் படிநிலை அமைப்பு ஆகியவற்றின் வழியாகச் செயலாற்றி, நம்மை ஆண்டு, நமது வாழ்வை வழிநடத்துகிறார். புனிதர்கள், மறைநூல், ஒருவர் மற்றொருவர் ஆகியோரின் வழியாக நம்மிடம் பேசுபவர் இயேசுவே. இங்கே, இப்போதே நமது உலகில் அவர் உயிரோடு இருந்து செயலாற்றுகிறார்; இங்கே, இப்போதே தமது அரசை நிறுவுகிறார். இதைப் பற்றி பின்னர் மேலும் காண்போம். இப்போதைக்கு அவரது இறுதியான, மாட்சிமிக்க வருகையைப் பார்ப்போம்.
தீர்ப்பின் காலம்
இயேசு பேரொளியோடும் மாட்சியோடும் பூமிக்குத் திரும்பி வருவதே மூன்றாவதும் இறுதியுமான வருகை. அது “நாம் அறிந்திருக்கும் உலகத்தின் முடிவாக” இருக்கும். அவரது நிலையான அரசு நிறுவப்படும் காலமாக அது இருக்கும். வரலாற்றின் இந்தத் தருணத்தைப் பற்றிச் சொல்ல நிறைய இருக்கிறது; அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பது உண்மையிலேயே நம் ஆர்வத்தைப் பெரிதும் தூண்டக்கூடியது.
தொடர்ந்து வாசிப்பதற்கு முன், கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி நூலைத் திறந்து (அல்லது இணையத்தில் அதைப் பார்த்து) #671–677 பத்திகளை வாசியுங்கள்.
ஆகா! எவ்வளவு அருமையான கருத்துகள்! எதிர்காலத்தைப் பற்றிய, ஆழ்ந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டும் அறிவியல் புனைவு மர்ம நாவலைப் படிப்பதுபோலவே இது கிட்டத்தட்ட இருக்கிறது. ஒரே வேறுபாடு என்னவென்றால், இவை அனைத்தும் உண்மையானவை; அனைத்தும் மாட்சிமிக்கவை; இவை உண்மையில் நிகழும்வரை நாம் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய எந்த மர்மத்தையும் கடந்தவை. வரவிருக்கும் காலத்தின் ஒரு திட்டவட்டமான தருணத்தில் இவை நிகழும்!
அப்படியானால் இவை அனைத்தும் எதைக் குறிக்கின்றன? இயேசு தமது பேரொளியும் மாட்சியும் முழுமையாக விளங்கத் திரும்பி வருவார் என்பதையே குறிக்கின்றன. ஒருநாள் அவர் ஒளிவீசுபவராகவும் மாட்சிமிக்கவராகவும் உடலோடு பூமிக்குத் திரும்பி வருவார். நாம் அவரைக் காண்போம்; இப்போது நாம் அறிந்திருக்கும் உலகம் முடிவுக்கு வரும். அந்தத் தருணத்தில் கடவுள் தமது நிலையான அரசை நிறுவுவார்; விண்ணகமும் மண்ணகமும் ஒன்றாக இணைக்கப்படும். அது “புதிய விண்ணகமும் புதிய மண்ணகமும்” ஆக இருக்கும் (திவெ 21:1). முந்தைய விண்ணகமும் மண்ணகமும் ஒழிந்துபோகும்; புதிய ஒழுங்கு நிறுவப்படும்.
ஆனால் அத்துடன் முடிந்துவிடாது! அந்தத் தருணத்தில் இறந்தோர் அனைவரும் உயிர்த்தெழுவார்கள். ஆம், இதுவரை இறந்த மனிதர்கள் அனைவரும் உயிர்த்தெழுவார்கள். கல்லறைத் தோட்டத்திலோ வேறு எங்குமோ “இளைப்பாறுவதற்காக அடக்கம் செய்யப்பட்ட” ஒவ்வொருவரும் மீண்டும் உயிர் பெறுவார்கள்; அவர்களுக்குப் புதிய, மாட்சிமைப்படுத்தப்பட்ட உடல் அளிக்கப்படும்; அந்த உடல் அவரவரது ஆன்மாவுடன் மீண்டும் இணைக்கப்படும் என்பதே இதன் பொருள்.
மேலும், மறைக்கல்வி நூல் இவ்வாறு கூறுகிறது:
காலத்தின் முடிவில் வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பு வழங்க வரும்போது, மாட்சிமிக்க கிறிஸ்து இதயங்களின் மறைவான மனநிலைகளை வெளிப்படுத்துவார்; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்பவும், அருளை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டதற்கு அல்லது மறுத்ததற்கு ஏற்பவும் கைம்மாறு அளிப்பார். (#682)
இது வியப்பூட்டும் ஒரு சிந்தனை—சற்றே அச்சமூட்டுவதும்கூட! மறைந்திருப்பவை அனைத்தும் வெளிச்சத்திற்கு வரும் என்பதே இதன் பொருள். மறைந்திருப்பது எது என்பதைப் பொறுத்து, இது நல்லதாகவும் இருக்கலாம், கெட்டதாகவும் இருக்கலாம். இந்தச் சிந்தனை நம்மைச் சிறிதளவு புனித அச்சத்தாலும், அதே வேளையில் புனித மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்ப வேண்டும். இப்போது நம்மிடம் இருக்கும் அல்லது கடந்த காலத்தில் நாம் போராடிய இரகசியமான, மறைவான பாவங்கள் அனைத்தையும் அகற்ற நமக்கு உதவுவதற்காகக் கடவுள் அளிக்கும் கொடையே இந்தப் புனித அச்சம். உண்மையில் இவை அனைத்தும் ஒருநாள் வெளிச்சத்திற்கு வரப்போவதால், நமது பாவம் இனி இல்லாதபடி இப்போதே அதைக் கையாள்வது நல்லது. நாம் அவ்வாறு செய்தால், நமது பாவம்கூட நற்பண்பாகவும் அருளாகவும் மாற்றப்படுகிறது. அப்போது, காலத்தின் முடிவில், அந்த அருளும் நற்பண்புமே வெளிப்படுத்தப்படும். நமது நற்பண்பு இவ்வாறு வெளிப்படுவது நமக்கு மட்டுமன்றி, அது யாருக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறதோ அவர்களுக்கும் புனித மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருக்கும்.
ஆகவே, நமது மனச்சாட்சிக்குள் இருப்பதன் அடிப்படையில்தான் நாம் தீர்ப்பிடப்படுவோம். இனிமேல் அது வெளித்தோற்றத்தை மட்டுமே சார்ந்திருக்காது. நல்லவர் போல முகத்தைக் காட்டிக்கொண்டு, நாம் உண்மையில் இல்லாத ஒருவராக நடிக்க முடியாது. கடவுளின் திட்டத்தின்படி, முழு உண்மையும் வெளியே வந்து, அனைவரும் காணும்படி வெளிப்படுத்தப்படும்.
கவனிக்க வேண்டிய மற்றொரு விஷயம் என்னவென்றால், இறுதித் தீர்ப்பின்போது நரகத்தில் இருப்பவர்களும்கூட உயிர்த்தெழுவார்கள். ஏன்? ஏனெனில், மனிதர்களாகிய நாம் நமது உடல்களோடு என்றென்றும் இணைந்திருக்க வேண்டியவர்கள். அடிப்படையில் நாம் உடலும் ஆன்மாவும் கொண்டவர்கள். எனவே, இறந்தவர்களும்கூடத் தங்கள் உடல்களை மீண்டும் பெறுவார்கள். ஆனால், வருந்தத்தக்க வகையில், அப்போது அவர்கள் ஆன்ம அளவில் மட்டுமல்ல, உடல் அளவிலும் என்றென்றும் துன்புறுவார்கள். இது உண்மையில் எத்தகையதாக இருக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் அது இழப்பினால் ஏற்படும் உண்மையான வேதனையாக இருக்கும். கடவுளை இழப்பதும், உடலும் ஆன்மாவும் கடவுளோடு வாழும் வாழ்வில் பங்குபெற முடியாமல் போவதுமான இழப்பு அது. இது கடுமையானதாகவும் அநீதியானதாகவும் தோன்றலாம். ஆனால், கடவுள் முற்றிலும் நீதியுள்ளவரும் முற்றிலும் அன்புள்ளவரும் ஆவார் என்பதையும், இந்த நித்திய இழப்பும் நித்தியத் துன்பமும் எவ்வாறு அனுபவிக்கப்பட்டாலும் அது சரியானதும் நீதியானதுமே என்பதையும் நாம் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
புதிய வாழ்வுக்கான உயிர்த்தெழுதலில் பங்குபெறுவோருக்கு இந்தப் புதிய வாழ்வு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்? அது உடலோடும் ஆன்மாவோடும் கடவுளுடன் வாழும் வாழ்வாகவும், ஒருவரோடு ஒருவர் சேர்ந்து வாழும் வாழ்வாகவும் இருக்கும். திருவெளிப்பாடு நூல் இந்தப் புதிய வாழ்வை, நகரின் நடுவில் கடவுள் அரியணையில் வீற்றிருக்கும் ஒரு நகரமாக அடையாள மொழியில் விவரிக்கிறது. அவரிடமிருந்து ஒளி வீசுவதால், அங்கே கதிரவனோ நிலவோ தேவையில்லை. தெருக்கள் பொன்னால் ஆனவை. வாயில்கள் விலையுயர்ந்த கற்களால் நிறைந்தவை. இன்னும் எத்தனையோ சிறப்புகள் உள்ளன. இந்த அடையாள மொழியைச் சொல்லுக்குச் சொல் பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது; மாறாக, நமக்காகக் காத்திருக்கும் வாழ்வின் அழகையும் ஒளிமாட்சியையும் மகத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்ள உதவும் உருவகங்களாகக் காண வேண்டும். அதுவே புதிய விண்ணகமும் புதிய மண்ணகமும். அதற்காக நான் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்!
தகனம் செய்யப்பட்ட உடல்களும் உயிர்த்தெழுமா?
இது தொடர்பாக, கல்லறைத் தோட்டங்களில் நாம் கடைப்பிடிக்கும் வழக்கங்களில் சுவாரசியமான ஒரு விஷயம் உள்ளது. முதலில், நான் குறிப்பிட்டதுபோல, இறந்தவர் “இளைப்பாற வைக்கப்படுகிறார்” என்று சொல்கிறோம். இறப்பு தற்காலிகமானது என்ற நம்பிக்கையிலிருந்தே இந்தச் சொல்லாட்சி வருகிறது. ஒவ்வொரு உடலும் “இறப்பின் உறக்கத்தில்” இருந்து, அந்த இறுதி உயிர்த்தெழுதலுக்காகக் காத்திருக்கிறது. கத்தோலிக்கக் கல்லறைத் தோட்டங்களில், இறந்தவரைக் கிழக்கு நோக்கி அடக்கம் செய்யும் வழக்கம்கூட நம்மிடம் உள்ளது. இயேசு மீண்டும் வரப்போவது “கிழக்கிலிருந்து” என்று சொல்லப்படுவதே இதற்குக் காரணம். ஒருவேளை இது வெறும் அடையாளமாக மட்டுமே இருக்கலாம். இந்த இரண்டாம் வருகை உண்மையில் எவ்வாறு நிகழும் என்பதை அறிய நமக்கு வழியில்லை. ஆனால், நம் அன்புக்குரியவர்கள் உயிர்த்தெழும்போது கிழக்கு நோக்கி இருக்கும்படி அவர்களை அடக்கம் செய்வதன் வழியாக, கிழக்கிலிருந்து அவர் மீண்டும் வருவதை நம்பிக்கையின் ஒரு செயலாக நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.
தகனம் செய்யப்பட்டவர்கள், தீவிபத்தில் இறந்தவர்கள், அல்லது உடல் அழிந்துபோகும் வேறு ஏதாவது முறையில் இறந்தவர்கள் ஆகியோரைப் பற்றி அறியச் சிலர் ஆர்வமாக இருக்கலாம். இதற்கான பதில் எளிது. ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து பிரபஞ்சத்தைக் கடவுளால் படைக்க முடியுமென்றால், இறந்தவர்களின் உடல் எச்சங்கள் எங்கே இருந்தாலும், எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும், அவற்றை அவரால் நிச்சயமாக ஒன்றுசேர்க்க முடியும். ஆனால், தகனம் குறித்துப் பேச வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை இது எழுப்புகிறது.
இன்று, இறந்தவர்களின் உடலைத் தகனம் செய்வது மேலும் மேலும் வழக்கமாகி வருகிறது. திருஅவை தகனத்தை அனுமதிக்கிறது; அதே வேளையில், அதற்கென்று சில குறிப்பிட்ட வழிகாட்டுதல்களையும் வழங்குகிறது. உடலின் உயிர்ப்பில் நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதே இந்த வழிகாட்டுதல்களின் நோக்கம். அடிப்படையில், தகனம் செய்வதன் நோக்கம் உடலின் உயிர்ப்பில் நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கைக்கு எந்த விதத்திலும் முரணாக இல்லாதவரை, தகனம் அனுமதிக்கப்படுகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், இறப்புக்குப் பின் நமது உடலின் எச்சங்களையோ நம் அன்புக்குரியவர்களின் உடல் எச்சங்களையோ நாம் எவ்வாறு கையாளுகிறோம் என்பது, நாம் எதை நம்புகிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, நாம் செய்வது நமது நம்பிக்கைகளைத் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்க வேண்டும். இதை விளக்க ஓர் எடுத்துக்காட்டு தருகிறேன். ஒருவர் கப்ஸ் அணியின் தீவிர ரசிகராக இருப்பதால், எப்போதும் அந்த அணியுடன் இருக்க விரும்பி, தமது உடலைத் தகனம் செய்து அதன் சாம்பலை ரிக்லி ஃபீல்டு விளையாட்டு மைதானத்தில் தூவ வேண்டும் என்று விரும்பினால், அது நம்பிக்கை சார்ந்த ஒரு சிக்கலாக இருக்கும். ஏன்? ஏனெனில், அவ்வாறு சாம்பலைத் தூவுவது ஒருவரைக் கப்ஸ் அணியுடன் ஒன்றிணைப்பதில்லை. மேலும், இப்படிச் செய்வது, அவர் எதிர்காலத்தில் உயிர்த்தெழுவார் என்ற எதிர்நோக்குடனும் நம்பிக்கையுடனும் அவரது உடல் எச்சங்கள் அடக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற உண்மையைப் புறக்கணிக்கிறது.
ஆனால், தகனத்தைச் சில வேளைகளில் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக ஆக்கும் நடைமுறைக் காரணங்களும் உள்ளன. அதற்கான செலவு குறைவாக இருக்கலாம்; எனவே, இறுதிச்சடங்கிற்கான அதிகச் செலவுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, சில குடும்பங்கள் தகனத்தைப் பரிசீலிக்க வேண்டியிருக்கலாம். கணவனும் மனைவியும் ஒரே கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படுவதற்கு அது வழிவகுக்கலாம். தங்கள் அன்புக்குரியவரின் உடல் எச்சங்களை, இறுதி அடக்கம் நடைபெறவிருக்கும் நாட்டின் வேறொரு பகுதிக்குக் குடும்பத்தினர் எளிதாக எடுத்துச் செல்லவும் அது உதவலாம்; எடுத்துக்காட்டாக, இறந்தவர் பிறந்த ஊருக்கு எடுத்துச் செல்லலாம். இத்தகைய சூழல்களில், தகனம் செய்வதற்கான காரணம் நம்பிக்கை சார்ந்ததாக இருப்பதைவிட நடைமுறை சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது.
இறுதியாகக் குறிப்பிட வேண்டிய முக்கியமான ஒன்று: தகனத்திற்குப் பின் எஞ்சியுள்ள உடல் எச்சங்கள் அடக்கம் செய்யப்பட வேண்டும். இது கத்தோலிக்க இறுதிச்சடங்கு முறையின் ஓர் அங்கமாகும்; இயேசுவின் இறப்பு, அடக்கம், உயிர்ப்பு ஆகியவற்றையும் பிரதிபலிக்கிறது. எனவே, அடக்கம் செய்வதும் நம்பிக்கை சார்ந்த ஒன்றாகும்.
அடுத்து: அத்தியாயம் 6 – தூய ஆவியார்
மின்னூல் & மென் அட்டை நூல் வடிவங்களிலும் கிடைக்கிறது
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
