Polski

Rozdział 5 – Śmierć nie zwycięża

Powrót do spisu treści

Zmartwychwstanie Jezusa jest kulminacyjną prawdą naszej wiary w Chrystusa, prawdą, w którą pierwsza wspólnota chrześcijańska wierzyła i którą żyła jako prawdą centralną; przekazywaną przez Tradycję jako prawda podstawowa; potwierdzoną przez pisma Nowego Testamentu; i głoszoną wraz z krzyżem jako istotna część misterium paschalnego. (KKK #638) 

Bez Zmartwychwstania Jezusa wszelka nadzieja przepada, a Jego śmierć nie ma sensu.  Zmartwychwstanie umożliwia nam udział w Jego nowym życiu, a po nim następują Wniebowstąpienie Jezusa i zesłanie Ducha Świętego.  Przyjrzyjmy się kilku istotnym prawdom dotyczącym Zmartwychwstania, aby zrozumieć, na czym ono polega.


Rzeczywiste wydarzenie historyczne

Był konkretny dzień i konkretna chwila, w której Jezus powstał z martwych.  Wydarzyło się to w historii i miało wielu świadków.  Maria Magdalena i pozostałe Marie jako pierwsze Go zobaczyły.  Niedługo potem ujrzeli Go niektórzy Apostołowie.  Niektórzy, jak Tomasz, wątpili.  Inni zobaczyli i natychmiast uwierzyli.  Dochodzenie do przekonania o Zmartwychwstaniu Jezusa było procesem zależnym od wiary.  Wiara rzeczywiście rodzi się z widzenia i słyszenia.  Rodzi się ze słuchania relacji o tym, że Jezus żyje, a w przypadku niektórych także z oglądania tego na własne oczy.  Ostatecznie akt uwierzenia w Zmartwychwstanie wymagał natchnionego daru wiary.  Ten zaś dar wiary prowadził do poznania prawdy o Zmartwychwstaniu.  Innymi słowy, człowiek, słysząc lub widząc, musi być otwarty na dar Ducha Świętego, który przemawia w jego duszy i objawia prawdę o zmartwychwstaniu Jezusa.  Choć więc Zmartwychwstanie było rzeczywistym wydarzeniem historycznym, można je było właściwie zrozumieć i w nie uwierzyć jedynie dzięki darowi Boga przemawiającego do ludzkiej duszy.


Zmartwychwstanie czy przywrócenie do życia?

Jezus dokonał podczas swojego ziemskiego życia wielu cudów, w tym zdumiewającego dzieła przywrócenia do życia niektórych zmarłych.  Na przykład wskrzesił córkę Jaira (Mk 5), a także przywrócił do życia swojego przyjaciela Łazarza (J 11).  Co Jezus uczynił w tych dwóch przypadkach i czym różniło się to od Jego Zmartwychwstania?  

W obu tych przypadkach człowiek umarł.  Jezus przyszedł do tych osób po ich śmierci, wydał polecenie, a one wróciły do życia.  Były takie same jak przed śmiercią, wszyscy je rozpoznawali i mogły powrócić do swojego dotychczasowego życia.  Różni się to od tego, co stało się z Jezusem w Jego Zmartwychwstaniu.  Jezus nie tylko wrócił do życia.  Nie podjął po prostu na nowo życia, które prowadził wcześniej.  Nie, Jezus zmartwychwstał.  Przyjął nową formę życia.  Miał teraz przemienione, zmartwychwstałe ciało.  Zmartwychwstało Jego dawne ciało, ale było ono inne.  Przez to nowe, zmartwychwstałe ciało Jezus otworzył przed całą ludzkością nową możliwość istnienia.  To nowe ciało było fizyczne, ale mogło też pojawiać się i znikać, jak przekazują relacje.  Wielu spośród tych, którzy Go znali, nie rozpoznało Go od razu w tym nowym stanie zmartwychwstania.  Był inny.  Mógł jeść, ale także nagle pojawiać się za zamkniętymi drzwiami.  Nosił rany po ukrzyżowaniu, ale nie był ranny.  Mówił, a ludzie słuchali z płonącymi sercami.  

Ważne jest, by zrozumieć tę istotną prawdę o Zmartwychwstaniu.  Jezus przyjmuje nowy rodzaj cielesnego istnienia.  Jest to istnienie, w którym wszyscy mają kiedyś uczestniczyć, gdy nadejdzie czas Sądu Ostatecznego i zmartwychwstania wszystkich umarłych.  Wszystkie nasze ciała zostaną wskrzeszone, a ci, którzy są sprawiedliwi, będą mieli udział w tej nowej formie życia.  Czym jest ten nowy stan?  To stan uwielbienia.  To życie w nowym, uwielbionym ciele.  Jezus nadal ma w niebie to uwielbione ciało i to właśnie w tym ciele staje przed Ojcem.  Jezus nie został więc jedynie przywrócony do swego dawnego stanu; został przemieniony, by żyć nowym, cielesnym istnieniem, w którym wszyscy jesteśmy przeznaczeni uczestniczyć!


Dzieło Trójcy Świętej

Jezus miał moc, by samemu powstać z martwych, ale nie było to wyłącznie Jego działanie.  Było to działanie całej Trójcy Świętej.  Taka była wola Ojca, a dokonało się to mocą Ducha Świętego.  Jednak, jak we wszystkich swoich dziełach, cała Trójca Święta działała jako jedno.  Wszystkie trzy Osoby były zjednoczone w swojej jednej Boskiej woli, dla Boskiego celu.

Warto również podkreślić, że Zmartwychwstanie w nowy sposób jednoczy samą ludzkość z Trójcą Świętą.  Wprowadza ten nowy, zmartwychwstały i uwielbiony stan człowieczeństwa w życie Boga.  Nowa, zmartwychwstała i uwielbiona natura ludzka jest teraz w pełni zjednoczona z Chrystusem, a On jest zjednoczony z Ojcem i Duchem, co ukazuje jedność ludzkości z całą Trójcą Świętą.  

Wskazuje to na ostateczne przeznaczenie i cel całej ludzkości.  Mamy teraz nadzieję, że także my w naszym życiu będziemy uczestniczyć w tym nowym, uwielbionym stanie Zmartwychwstania i zjednoczenia z Trójcą Świętą.  Wyczekujemy tego i pokładamy w tym nadzieję.  Nadzieja zaś nie jest jedynie czymś, czego sobie życzymy.  Prawdziwa chrześcijańska nadzieja jest cnotą zakorzenioną w objawionej nam prawdzie Bożej.  Mamy prawdziwą wiarę w Zmartwychwstanie, a ten dar wiary rodzi również nadzieję na osiągnięcie tego, czego się spodziewamy.  Ta nadzieja i to pragnienie mogą się w pełni urzeczywistnić, ponieważ nadzieja ta zostaje w nas zaszczepiona przez Boga i przez rzeczywistość Zmartwychwstania.

Zmartwychwstanie Chrystusa mówi nam, że cała ludzkość jest teraz, zgodnie z Bożym zamysłem i przez ten historyczny akt Zmartwychwstania, przeznaczona do udziału w nowym, chwalebnym stanie życia, który wykracza nawet poza pierwotny zamiar Boga w ogrodzie Eden.  Jesteśmy teraz powołani do udziału w samym życiu Boga, zjednoczeni z Nim w nowym i chwalebnym istnieniu.  Powinno nas to napełniać radością, zdumieniem i pełną czci bojaźnią!


Zasłona zostaje odsłonięta — Wniebowstąpienie 

Nawet po tym, jak Jezus powstał z martwych w swoim zmartwychwstałym i uwielbionym ciele, nie wszystko jeszcze się dopełniło.  Katechizm ujmuje to następująco:

Ukryty charakter chwały Zmartwychwstałego w tym czasie daje się dostrzec w Jego tajemniczych słowach skierowanych do Marii Magdaleny: „Jeszcze nie wstąpiłem do Ojca; ale udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego” (J 20:17). Wskazuje to na różnicę w objawianiu się chwały Chrystusa zmartwychwstałego i chwały Chrystusa wywyższonego po prawicy Ojca — przejście to wyznacza historyczne i transcendentne wydarzenie Wniebowstąpienia. (KKK nr 660) 

Oznacza to, że ludzkie oczy nie mogą zobaczyć w pełni chwały Jezusa, chwały Jego zmartwychwstałego i uwielbionego stanu, dopóki my również nie wejdziemy do chwały Nieba.  Dlatego Jezus ukazywał się poszczególnym uczniom w sposób niejako osłonięty zasłoną.  Pełnia Jego chwały była przed nimi ukryta.  

Przypomnij sobie scenę Przemienienia (Mt 17).  Ona również była objawieniem tej rzeczywistości.  Jezus na chwilę uchylił zaledwie część zasłony swojej chwały, a Apostołowie byli tak poruszeni, że upadli na twarz.  A teraz wyobraź sobie tego samego Jezusa, którego człowieczeństwo jest w stanie jeszcze większego uwielbienia, z całkowicie odsłoniętą zasłoną w Niebie!  To przekracza wyobraźnię.  Na razie więc najlepsze, co możemy zrobić, to uświadomić sobie, że nie potrafimy pojąć chwały uwielbionego stanu Chrystusa w Niebie.

A jednak właśnie w takim stanie On teraz przebywa.  Czterdzieści dni po Zmartwychwstaniu Jezus wstąpił do Nieba, aby na całą wieczność zająć swoje miejsce po prawicy Ojca.  Dopiero tam zasłona Jego chwały została całkowicie i na wieczność odsłonięta.  Kiedy więc wyznajemy wiarę w Jego Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie, wyznajemy również wiarę w ten szczególny aspekt.  Powinno to napełniać nas wielką nadzieją i oczekiwaniem na spotkanie z Nim tam.

Powinniśmy również zauważyć, że Jezus wstąpił do Nieba własną mocą.  Różni się to od tego, co wyznajemy o Maryi, Jego Matce.  Mówimy, że została „wzięta” do Nieba z ciałem i duszą.  Różnica polega na tym, że Maryja została wzięta do Nieba mocą Boga.  Jezus, będąc Bogiem, wstąpił do Nieba własną władzą i własną mocą.  Oczywiście, podobnie jak każdy inny czyn Chrystusa, dokonało się to w pełnym zjednoczeniu z Ojcem i Duchem Świętym.  Działali jako jedno, ale działali także każdy z osobna.   Każdy z Nich swobodnie wybierał i działał, lecz działali w jedności, która czyni Ich jednym.  Tak, trudno to zrozumieć, ale wystarczy, że spróbujemy uchwycić tę rzeczywistość najlepiej, jak potrafimy.  W Niebie zrozumiemy ją w pełni.


Po prawicy Ojca

Wstępując do Nieba, Jezus musiał dokądś się udać.  Wstąpił do jakiegoś „miejsca”, skoro miał teraz ludzkie, uwielbione ciało.  Ta idea „miejsca” jest trudna do zrozumienia i dość tajemnicza.  Gdzie jest Niebo?  Gdzie znajduje się ono fizycznie?  Czy jest poza Wszechświatem?  Czy jest we Wszechświecie?  Prosta odpowiedź brzmi: tak naprawdę nie wiemy.  Wielu teologów snuło na ten temat przypuszczenia, ale nie będę próbować znaleźć odpowiedzi.  Wystarczy po prostu postawić to pytanie i pozostawić je jako tajemnicę, którą trzeba będzie jeszcze zrozumieć.

Możemy jednak również powiedzieć, że to „miejsce”, do którego Jezus wstąpił, jest po prawicy Ojca.  Ojciec nie jest cielesny, ale właśnie tam Jezus przebywa z ciałem i duszą.  Bycie po prawicy Ojca wskazuje szczególnie na to, że Jezus jest Mesjaszem i Królem.  Zasiada na tym „tronie”, aby panować nad całym stworzeniem.  I będzie stamtąd panował przez całą wieczność.  Raz jeszcze: kluczem jest tutaj zrozumienie, że obraz przebywania po prawicy Ojca został nam dany szczególnie po to, by objawić nam wyjątkową królewską władzę Jezusa — teraz i na wieczność.


Jego powrót w chwale… i łasce  

W każdą niedzielę mówimy: „I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych…”.  Ale co to znaczy?  Jak i kiedy On powróci?  Aby właściwie to zrozumieć, musimy przyjrzeć się trzem przyjściom Chrystusa.

Pierwsze przyjście obejmuje wszystko, o czym mówiliśmy do tej pory.  To Jego Wcielenie.  Przyszedł w jednym konkretnym momencie dziejów, narodził się, żył, umarł i zmartwychwstał.  To przyjście dopełniło się, gdy wstąpił do Nieba.  

Istnieje drugie przyjście, o którym stale mówimy, choć nie zawsze nazywamy je „przyjściem”.  To etap historii zbawienia, na którym właśnie się znajdujemy.  To Jezus przychodzący do nas codziennie przez łaskę.  To Jego obecność w sakramentach.  To Jego trwała obecność w Kościele.  To Jego przemawianie do nas i pomoc, której nam udziela poprzez nasze życie modlitwy.  I jest to prawdziwe przyjście!  

Część Katechizmu poświęcona sakramentom i modlitwie ukazuje pełny zakres tego przyjścia przez łaskę.  Na razie warto więc jedynie o nim wspomnieć i wskazać, że jest ono rzeczywistym przyjściem Chrystusa.  To ważne, ponieważ Jezus, wstępując do nieba, nie opuścił nas.  Nie odszedł, mówiąc nam, że wróci, że powinniśmy być grzeczni podczas Jego nieobecności i że z radością oczekuje dnia, w którym znów się z nami spotka.  Nie, powiedział, że będzie z nami zawsze, aż do końca czasów.  Oznacza to, że będzie z nami aż do owego ostatecznego przyjścia, o którym powiemy za chwilę.  Zrozumienie tego przyjścia przez łaskę jest jednak dla nas niezbędne.

Gdy zasiadł po prawicy Ojca, zesłał Ducha Świętego i narodził się Kościół.  Kościołowi również poświęcimy uwagę w rozdziale 7, ale już teraz warto wspomnieć, że Kościół jest prawdziwym przyjściem Chrystusa tu i teraz.  To Jezus, Król i Mesjasz, rządzi nami i czynnie kieruje naszym życiem poprzez nasze życie modlitwy, sakramenty i hierarchię.  To Jezus przemawia do nas przez świętych, Pismo Święte i przez nas nawzajem.  On żyje i działa w naszym świecie tu i teraz, i ustanawia swoje Królestwo tu i teraz.  Więcej o tym później.  Na razie przyjrzyjmy się Jego ostatecznemu i chwalebnemu przyjściu.


Czas sądu

Trzecie i ostateczne przyjście nastąpi wtedy, gdy Jezus powróci na ziemię w blasku i chwale.  Będzie to „koniec świata, jaki znamy”.  Będzie to czas ustanowienia Jego wiecznego Królestwa.  Wiele można powiedzieć o tym momencie w dziejach, a rozważanie go jest naprawdę fascynujące.  

Zanim zaczniesz czytać dalej, otwórz Katechizm Kościoła Katolickiego (lub zajrzyj do niego w internecie) i przeczytaj punkty #671–677.   

Ależ to poruszające!  Cóż za wspaniała treść!  Czyta się to niemal jak niezwykle intrygującą, pełną tajemnic powieść science fiction o przyszłości.  Jedyna różnica polega na tym, że wszystko to jest prawdą, wszystko jest pełne chwały i wszystko przekracza wszelką tajemnicę, jaką kiedykolwiek zdołamy pojąć, dopóki rzeczywiście się nie wydarzy.  A wydarzy się to w jednym rozstrzygającym momencie w przyszłości!

Co więc to wszystko oznacza?  Oznacza, że Jezus powróci w całym swoim blasku i chwale.  Pewnego dnia powróci cieleśnie na ziemię, promienny i chwalebny.  Zobaczymy Go, a świat, jaki obecnie znamy, dobiegnie końca.  W tym momencie Bóg ustanowi swoje wieczne Królestwo, a niebo i ziemia zjednoczą się w jedno.  Będzie to „nowe niebo i nowa ziemia” (Ap 21:1).  Dawne niebo i ziemia przeminą i zostanie ustanowiony nowy porządek.

Ale to nie wszystko!  W tym momencie wszyscy umarli powstaną z martwych.  Tak, wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek umarli, zmartwychwstaną.  Oznacza to, że każdy, kto „spoczął” na cmentarzu lub gdzie indziej, zostanie przywrócony do życia, otrzyma nowe, uwielbione ciało, a ciało to na nowo połączy się z jego duszą.  

W Katechizmie czytamy także: 

Przychodząc na końcu czasów sądzić żywych i umarłych, chwalebny Chrystus objawi ukryte zamiary serc i odda każdemu człowiekowi w zależności od jego czynów i jego przyjęcia lub odrzucenia łaski. (#682) 

To fascynująca myśl — a zarazem nieco przerażająca!  Oznacza ona, że wszystko, co ukryte, wyjdzie na jaw.  Może to być dobre albo złe, zależnie od tego, co pozostaje ukryte.  Ta myśl powinna napełniać nas zarówno odrobiną świętej bojaźni, jak i świętą radością.  Święta bojaźń jest w istocie darem Boga, który ma nam pomóc wyeliminować wszelki skryty i ukryty grzech, który ciąży na nas obecnie lub z którym zmagaliśmy się w przeszłości.  Skoro pewnego dnia rzeczywiście wszystko wyjdzie na jaw, warto zająć się tym już teraz, aby naszego grzechu już nie było.  Jeśli tak uczynimy, nawet nasz grzech przemieni się w cnotę i łaskę.  A wtedy, na końcu czasów, to właśnie ta łaska i cnota zostaną ujawnione.  To ujawnienie naszej cnoty będzie powodem świętej radości nie tylko dla nas, lecz także dla innych, którym zostanie ona ukazana.  

Będziemy więc sądzeni na podstawie tego, co kryje się w naszym sumieniu.  Nie będzie już chodziło jedynie o to, co zewnętrzne.  Nie będziemy mogli sprawiać dobrego wrażenia i udawać kogoś, kim nie jesteśmy.  Cała prawda wyjdzie na jaw i zgodnie z Bożym planem zostanie ukazana wszystkim.  

Warto też zauważyć, że na Sądzie Ostatecznym zmartwychwstaną nawet ci, którzy są w piekle.  Dlaczego?  Ponieważ jako ludzie jesteśmy przeznaczeni do tego, by na wieki pozostawać zjednoczeni z naszymi ciałami.  Z samej swej istoty jesteśmy ciałem i duszą.  Tak więc nawet umarli odzyskają swoje ciała.  Niestety, będą wówczas cierpieć wiecznie nie tylko duchowo, lecz także fizycznie.  Nie wiemy, co to właściwie oznacza.  Będzie to jednak rzeczywisty ból utraty.  Utraty Boga oraz straty polegającej na tym, że ciało i dusza nie będą mogły uczestniczyć w życiu z Bogiem.  Może się to wydawać surowe i niesprawiedliwe, ale powinniśmy przypominać sobie, że Bóg jest doskonale sprawiedliwy i doskonale kochający, i że bez względu na to, jak przeżywane będą ta wieczna utrata i to wieczne cierpienie, jest to słuszne i sprawiedliwe.

Jak będzie wyglądało to nowe życie tych, którzy będą mieli udział w zmartwychwstaniu do nowego życia?  Będzie to życie z Bogiem, w ciele i w duchu, a także życie we wzajemnej wspólnocie.  Apokalipsa opisuje to nowe życie symbolicznie jako miasto, w którego centrum Bóg zasiada na tronie.  Od Niego bije światło, więc nie potrzeba już słońca ani księżyca.  Ulice są ze złota.  Bramy pełne drogocennych kamieni.  A to jeszcze nie wszystko.  Tego symbolicznego języka nie należy rozumieć dosłownie; trzeba raczej widzieć w nim obrazy, które pomagają nam pojąć piękno, blask i wspaniałość życia, które nas czeka.  To nowe niebo i nowa ziemia.  Nie mogę się doczekać!


Czy ciała poddane kremacji również zmartwychwstaną?

Ciekawa uwaga na ten temat wiąże się z naszymi zwyczajami cmentarnymi.  Po pierwsze, jak już wspomniano, mówimy, że zmarły został „złożony na spoczynek”.  To określenie wywodzi się z wiary, że śmierć jest czymś przejściowym.  Każde ciało trwa we „śnie śmierci” i oczekuje ostatecznego zmartwychwstania.  Na katolickich cmentarzach istnieje nawet zwyczaj chowania zmarłych twarzą ku wschodowi.  Dzieje się tak dlatego, że — jak się mówi — Jezus powróci właśnie ze „wschodu”.  Być może to tylko symbolika.  Tak naprawdę nie mamy możliwości dowiedzieć się, jak konkretnie dokona się to powtórne przyjście.  Jednak jako wyraz wiary uznajemy ten powrót ze wschodu, chowając naszych bliskich w takiej pozycji, by po zmartwychwstaniu byli zwróceni twarzą ku wschodowi.

Niektórzy mogą się zastanawiać, co z tymi, których ciała poddano kremacji, którzy zginęli w pożarze lub w inny sposób wiążący się ze zniszczeniem ciała.  Odpowiedź jest prosta.  Jeśli Bóg potrafi stworzyć wszechświat z niczego, to z pewnością potrafi też zebrać wszelkie doczesne szczątki, niezależnie od tego, gdzie się znajdują i jaką mają postać.  To jednak prowadzi do ważnej kwestii dotyczącej kremacji, którą warto omówić.

Obecnie kremacja staje się coraz powszechniejsza.  Kościół dopuszcza kremację, ale podaje też pewne konkretne wytyczne, które jej dotyczą.  Ich celem jest ochrona naszej wiary w zmartwychwstanie ciała.  Zasadniczo chodzi o to, że kremacja jest dozwolona, o ile intencja, z jaką się jej dokonuje, w żaden sposób nie stoi w sprzeczności z wiarą w zmartwychwstanie ciała.  Innymi słowy, to, co robimy po śmierci z naszymi doczesnymi szczątkami lub ze szczątkami naszych bliskich, ujawnia, w co wierzymy.  Dlatego nasze postępowanie powinno jasno odzwierciedlać naszą wiarę.  Podam przykład, aby to zilustrować.  Gdyby ktoś chciał, by po śmierci jego ciało poddano kremacji, a prochy rozsypano na stadionie Wrigley Field, ponieważ był zagorzałym kibicem drużyny Cubs i pragnął zawsze być z tą drużyną, stanowiłoby to problem w sferze wiary.  Dlaczego?  Ponieważ rozsypanie prochów w taki sposób nie sprawia, że człowiek staje się jednością z drużyną Cubs.  Co więcej, takie postępowanie pomija fakt, że zmarły powinien zostać złożony na spoczynek z nadzieją i wiarą w swoje przyszłe zmartwychwstanie.   

Istnieją jednak pewne praktyczne powody, dla których kremacja bywa dopuszczalna.  Może być tańsza i dlatego, ze względu na wysokie koszty pogrzebu, niektóre rodziny mogą być zmuszone ją rozważyć; może pozwolić małżonkom na pochówek we wspólnym grobie; może też ułatwić rodzinie przewiezienie szczątków bliskiej osoby do innej części kraju, gdzie odbędzie się ostateczny pochówek (na przykład do miejscowości jej urodzenia).  W takich przypadkach powód kremacji ma raczej charakter praktyczny, niż wiąże się z jakąkolwiek kwestią wiary.  

Ostatnią ważną kwestią, o której trzeba wspomnieć, jest to, że prochy po kremacji należy pochować.  Jest to część całego katolickiego obrzędu pogrzebu i odzwierciedla śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie samego Jezusa.  Pochówek jest więc także sprawą wiary.

Dalej: Rozdział 6 – Duch Święty

Powrót do spisu treści


Dostępne również jako e-book & w miękkiej oprawie

Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Udostępnij tę stronę: