Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
Ibaling naman natin ngayon ang ating mga mata sa Langit! Ngunit upang magawa ito, kailangan din nating ibaling ang ating mga mata sa katotohanan ng Impiyerno at Purgatoryo. Ang lahat ng katotohanang ito ay nagbibigay sa atin ng buong larawan ng ganap na plano ng Diyos hinggil sa Kanyang awa at katarungan.
Magsisimula tayo sa kahulugan ng pagiging banal, at partikular nating pagtutuunan ang Pakikipag-isa ng mga Banal. Tunay na magkaugnay ang kabanatang ito at ang naunang kabanata tungkol sa Simbahan. Saklaw ng Pakikipag-isa ng mga Banal ang buong Simbahan. Kaya, sa katunayan, maaari sanang isama ang kabanatang ito sa nauna. Ngunit inihaharap natin ito bilang isang bagong kabanata upang maipagkaiba ang dakilang pakikipag-isang ito ng lahat ng mananampalataya sa Simbahang naririto lamang sa Lupa. At upang maunawaan ang Pakikipag-isa ng mga Banal, kailangan din nating tingnan ang pangunahing papel ng ating Mahal na Ina bilang Reyna ng Lahat ng mga Banal.
Pakikipag-isa ng mga Banal: Lupa, Langit at Purgatoryo
Ano ang Pakikipag-isa ng mga Banal? Sa wastong kahulugan nito, tumutukoy ito sa tatlong pangkat ng mga tao:
1) Ang mga nasa Lupa—Ang Simbahang Nakikibaka;
2) Ang mga banal sa Langit—Ang Simbahang Nagtagumpay;
3) Ang mga kaluluwa sa Purgatoryo—Ang Simbahang Nagdurusa.
Ang natatanging pinagtutuunan ng bahaging ito ay ang aspekto ng “pakikipag-isa.” Tinatawag tayong makipag-isa sa bawat isang kasapi ni Kristo. May espirituwal na bigkis sa isa’t isa sapagkat ang bawat isa sa atin ay kaisa ni Kristo. Magsimula tayo sa mga nasa Lupa (ang Simbahang Nakikibaka) bilang pagpapatuloy ng naunang kabanata tungkol sa Simbahan.
Ang Simbahang Nakikibaka: Higit sa anupaman, ang nagbubuklod sa atin ay ang payak ngunit malalim na katotohanang tayo ay kaisa ni Kristo. Gaya ng ipinaliwanag sa nakaraang kabanata, ang pakikipag-isang ito kay Kristo ay nagaganap sa iba’t ibang antas at sa iba’t ibang paraan. Ngunit sa huli, ang bawat taong nasa biyaya ng Diyos sa anumang paraan ay bahagi ng Kanyang Katawan, ang Simbahan. Lumilikha ito ng malalim na pakikipag-isa hindi lamang kay Kristo kundi pati sa isa’t isa.
Nakikita nating nahahayag sa iba’t ibang paraan ang pakikipag-isang ito na ating pinagsasaluhan:
–Pananampalataya: Pinagbubuklod tayo ng ating iisang pananampalataya.
–Mga Sakramento: Ang bawat isa sa atin ay pinakakain ng mahahalagang kaloob na ito ng presensiya ng Diyos sa ating daigdig.
–Karisma: Ipinagkakatiwala sa bawat tao ang mga natatanging kaloob upang gamitin sa pagpapatatag ng iba pang mga kasapi ng Simbahan.
–Mga ari-ariang pinagsasaluhan: Pinagsasaluhan ng sinaunang Simbahan ang kanilang mga ari-arian. Bilang mga kasapi ngayon, nakikita natin ang pangangailangang patuloy na magmahal at maging bukas-palad sa pagbabahagi ng mga yamang ipinagkaloob sa atin. Dapat nating gamitin ang mga ito, una sa lahat, para sa ikabubuti ng Simbahan.
–Pag-ibig sa kapwa: Bukod sa pagbabahagi ng mga materyal na bagay, higit na mahalaga na ibinabahagi natin ang ating pagmamahal. Ito ang pag-ibig sa kapwa, at pinag-iisa tayo nito.
Kung gayon, bilang mga kasapi ng Simbahan sa Lupa, kusa tayong nagiging kaisa ng isa’t isa. Ang pakikipag-isang ito sa isa’t isa ay nasa kaibuturan ng ating pagkatao. Nilikha tayo para sa pagkakaisa, at nararanasan natin ang mabuting bunga ng kaganapan ng ating pagkatao kapag nararanasan natin ang pagkakaisa at nakikibahagi rito.
Ang Simbahang Nagtagumpay: Ang mga nauna na sa atin at ngayo’y nakikibahagi sa mga kaluwalhatian ng Langit, sa Beatipikong Pangitain, ay hindi naglaho. Totoong hindi natin sila nakikita, at hindi natin tiyak na maririnig ang kanilang pakikipag-usap sa atin sa pisikal na paraang ginagawa nila noong naririto pa sila sa Lupa. Ngunit hindi talaga sila naglaho. Pinakamainam itong naipahayag ni Santa Teresa ng Lisieux nang sabihin niya, “Nais kong gugulin ang aking buhay sa Langit sa paggawa ng mabuti sa Lupa.”
Ang mga banal sa Langit ay ganap na kaisa ng Diyos at bumubuo sa Pakikipag-isa ng mga Banal sa Langit, ang Simbahang Nagtagumpay! Gayunman, mahalagang tandaan na bagaman tinatamasa nila ang kanilang walang hanggang gantimpala, lubos pa rin silang nagmamalasakit sa atin.
Ipinagkatiwala sa mga banal sa Langit ang mahalagang tungkulin ng pamamagitan. Totoo, alam na ng Diyos ang lahat ng ating pangangailangan, at maaari Niyang hilingin na tuwiran tayong lumapit sa Kanya sa ating mga panalangin. Ngunit ang katotohanan ay nais ng Diyos na gamitin ang pananalangin ng mga banal para sa atin at, sa gayon, ang kanilang pamamagitan sa ating buhay. Ginagamit Niya sila upang dalhin sa Kanya ang ating mga panalangin at, bilang tugon, ihatid sa atin ang Kanyang biyaya. Sila ay nagiging makapangyarihang tagapamagitan para sa atin at mga kabahagi sa banal na pagkilos ng Diyos sa daigdig.
Bakit ganito? Muli, bakit hindi na lamang piliin ng Diyos na tuwirang makipag-ugnayan sa atin sa halip na dumaan sa mga tagapamagitan? Sapagkat nais ng Diyos na tayong lahat ay makibahagi sa Kanyang mabuting gawain at makilahok sa Kanyang banal na plano. Maihahalintulad ito sa isang tatay na bumili ng magandang kuwintas para sa kanyang asawa. Ipinakita niya ito sa kanyang maliliit na anak, at tuwang-tuwa sila sa regalong ito. Dumating ang nanay at hiniling ng tatay sa mga bata na dalhin sa kanya ang regalo. Ang regalo ay mula sa kanyang asawa, ngunit malamang na ang mga anak muna ang pasalamatan niya dahil sa kanilang pakikibahagi sa pagbibigay nito sa kanya. Nais ng ama na maging bahagi ang mga anak sa pagbibigay na ito, at nais naman ng ina na maging bahagi ang mga anak sa kanyang pagtanggap at pasasalamat. Gayon din ang Diyos! Nais ng Diyos na makibahagi ang mga banal sa pamamahagi ng Kanyang sari-saring kaloob. At ang gawaing ito ay pumupuno sa Kanyang puso ng kagalakan!
Nagbibigay rin sa atin ang mga banal ng huwaran ng kabanalan. Patuloy na nabubuhay ang pag-ibig sa Diyos at kapwa na isinabuhay nila sa lupa. Ang patotoo ng kanilang pag-ibig at sakripisyo ay hindi lamang isang minsanang gawa sa kasaysayan. Sa halip, ang kanilang pag-ibig ay isang buhay na katotohanan at patuloy na nagdudulot ng kabutihan. Kaya naman, patuloy na nabubuhay ang pag-ibig at patotoo ng mga banal at nakaaapekto sa ating buhay. Ang pag-ibig na ito sa kanilang buhay ay lumilikha ng isang ugnayan sa atin, isang pakikipag-isa. Dahil dito, nagagawa nating mahalin sila, hangaan sila, at hangaring tularan ang kanilang halimbawa. Ito, kasama ng kanilang patuloy na pamamagitan, ang nagtatatag ng isang matibay na bigkis ng pag-ibig at pakikipag-isa sa atin.
Ang Simbahang Nagdurusa: Ang Purgatoryo ay isang doktrina ng ating Simbahan na madalas na hindi nauunawaan nang tama. Ano ang Purgatoryo? Ito ba ang lugar na pinupuntahan natin upang parusahan dahil sa ating mga kasalanan? Ito ba ang paraan ng Diyos upang “gantihan tayo” dahil sa mga maling nagawa natin? Bunga ba ito ng galit ng Diyos? Wala sa mga tanong na ito ang tunay na sumasagot sa kung ano ang Purgatoryo. Ang Purgatoryo ay walang iba kundi ang nag-aalab at naglilinis na pag-ibig ng Diyos sa ating buhay!
Kapag namatay ang isang tao na nasa biyaya ng Diyos, malamang na hindi pa siya 100% na nagbalik-loob at ganap sa lahat ng bagay. Kahit ang mga pinakadakilang santo ay may natitira pang di-kaganapan sa kanilang buhay. Ang Purgatoryo ay walang iba kundi ang huling pagdadalisay sa lahat ng natitira nating pagkakapit sa kasalanan. Bilang paghahambing, isipin na mayroon kang isang tasang puno ng tubig na 100% dalisay, purong H2O. Ang tasang ito ay kakatawan sa Langit. Ngayon, isipin na gusto mong dagdagan ang tubig sa tasang iyon, ngunit ang mayroon ka lamang ay tubig na 99% dalisay. Kakatawan ito sa banal na taong namatay na may kaunti pang pagkakapit sa kasalanan. Kung idaragdag mo ang tubig na iyon sa iyong tasa, magkakaroon na ng kaunting karumihan ang tubig sa tasa kapag naghalo ang mga ito. Ang problema ay hindi maaaring magkaroon ng anumang karumihan ang Langit (ang orihinal na tasang puno ng 100% H2O). Sa paghahambing na ito, hindi maaaring magkaroon sa Langit ng kahit katiting na pagkakapit sa kasalanan. Kaya, kung idaragdag sa tasa ang bagong tubig na ito (ang tubig na 99% dalisay), kailangan muna itong dalisayin maging sa huling 1% ng karumihan nito (pagkakapit sa kasalanan). Pinakamainam na maganap ito habang narito pa tayo sa Lupa. Ito ang proseso ng pagpapakabanal. Ngunit kung mamatay tayo na may anumang pagkakapit pa sa kasalanan, sinasabi lamang natin na ang proseso ng pagpasok sa pangwakas at ganap na pagkakita sa Diyos sa Langit ang magdadalisay sa atin mula sa anumang natitira pang pagkakapit sa kasalanan. Maaaring napatawad na ang lahat, ngunit maaaring hindi pa tayo lubusang nakabitiw sa mga kasalanang iyon na napatawad na. Ang Purgatoryo ay ang proseso, pagkatapos ng kamatayan, ng pagtupok sa mga huling pagkakapit natin sa kasalanan upang makapasok tayo sa Langit na 100% malaya sa lahat ng may kinalaman sa kasalanan. Kung, halimbawa, mayroon pa tayong masamang ugali ng pagiging bastos o mapanuyang magsalita, maging ang mga pagkiling at ugaling iyon ay kailangang dalisayin.
Paano ito nangyayari? Hindi natin alam. Ang alam lamang natin ay nangyayari ito. Ngunit alam din nating bunga ito ng walang-hanggang pag-ibig ng Diyos na nagpapalaya sa atin mula sa mga pagkakapit na ito. Masakit ba ito? Malamang. Ngunit masakit ito sa diwang masakit ang pagbitiw sa anumang di-wastong pagkakapit. Mahirap talikuran ang isang masamang ugali. Maging ang proseso nito ay masakit. Ngunit ang bunga nitong tunay na kalayaan ay sulit sa anumang sakit na maaaring naranasan natin. Kaya, oo, masakit ang Purgatoryo. Ngunit isa itong uri ng matamis na sakit na kailangan natin, at ang huling bunga nito ay isang taong 100% kaisa ng Diyos.
Ngayong pinag-uusapan natin ang Pakikipag-isa ng mga Banal, nais din nating tiyaking nauunawaan natin na ang mga dumaraan sa huling pagdadalisay na ito ay nananatiling kaisa ng Diyos, ng mga kasapi ng Simbahan sa Lupa, at ng mga nasa Langit. Halimbawa, tinatawag tayong ipanalangin ang mga nasa Purgatoryo. May bisa ang ating mga panalangin. Ginagamit ng Diyos ang mga panalanging iyon, na mga gawa ng ating pag-ibig, bilang mga kasangkapan ng Kanyang biyaya ng pagdadalisay. Pinahihintulutan at inaanyayahan Niya tayong makibahagi sa kanilang huling pagdadalisay sa pamamagitan ng ating mga panalangin at sakripisyo. Pinatitibay nito ang buklod ng ating pakikipag-isa sa kanila. At walang alinlangang ang mga banal sa Langit ay natatanging nag-aalay ng mga panalangin para sa mga dumaraan sa huling pagdadalisay na ito, habang hinihintay nilang maging ganap na kaisa ang mga ito sa Langit. Isang maluwalhating kaisipan at isang kagalakan na makita kung paano isinaayos ng Diyos ang buong prosesong ito para sa sukdulang layunin ng banal na pakikipag-isa kung saan tayo tinatawag!
Isang Malungkot na Tala tungkol sa Impiyerno
Ang Impiyerno ay isang malungkot na katotohanan. Ngunit madalas itong hindi nauunawaan nang tama. Ang Impiyerno ba ay isang lugar ng walang hanggang kaparusahan para sa mga tumalikod sa Diyos? Oo at hindi. Hindi, sa diwang hindi kumikilos ang Diyos upang magparusa dahil sa Kanyang poot. Hindi Niya gustong “gumanti” sa mga tumatanggi sa Kanya. Sa halip, ang Impiyerno ay bunga ng malayang pagpili ng isang tao na tumalikod sa Diyos. At ang Diyos ay maginoo! Ang ibig kong sabihin ay hindi ipipilit ng Diyos ang Langit sa sinumang tumatanggi rito. Kung tinatanggihan ng isang tao ang pag-ibig ng Diyos, hahayaan ng Diyos ang taong iyon, ayon sa sarili niyang malayang kalooban, na maranasan ang mga bunga ng pagtangging iyon. At ang mga bungang iyon ay ang Impiyerno.
Ang Impiyerno ay isang malungkot na lugar kung saan ang isang tao ay nag-iisa kasama ang “di-banal na tatluhan”: ako, ako mismo, at ang aking sarili. Isa itong walang hanggang pag-iral sa pagkakahiwalay at ganap na pagkawala ng pakikipag-isa sa Diyos at sa kapwa. Inilalarawan ng ilang sikat na bandang rock ang Impiyerno bilang isang lugar ng magdamagang pagsasaya! Para bang ang lahat ng mapupunta sa Impiyerno ay makikibahagi sa isang masayang pagdiriwang kasama ang diyablo at ang kanyang mga kampon. Ngunit napakalayo nito sa katotohanan. Ang Impiyerno ay hindi isang pagdiriwang, at ang mga naroon ay hindi magkakagustuhan ni magkakaroon ng anumang uri ng pakikipag-isa sa isa’t isa. Ang Impiyerno ay isang kalagayang walang pag-ibig, poot lamang. Magkakaroon ng ganap na pagkakahiwalay at pagkaawa sa sarili. Walang pagkakaibigan at walang pagtitipon. Ang Impiyerno ay isang malungkot na lugar at isang malungkot na kalagayan. Ito ay ganap na pagkawala ng Diyos at walang hanggang pag-iral na wala ang pag-ibig na iyon ng Diyos.
Pinipili natin ang Impiyerno sa pamamagitan ng ating mga gawa, kung paanong pinipili rin natin ang Langit sa pamamagitan ng ating mga gawa. Hindi sapat ang basta sabihing, “Hesus, iligtas Mo ako!” Hindi, kung sinasabi nating nais nating mapunta sa Langit ngunit pagkatapos ay pinipili nating talikuran ang Diyos nang 100% sa pamamagitan ng ating mga gawa, mananatili tayo sa kalagayang ito ng 100% pagkawala ng Diyos magpakailanman. Aray! Huwag mong hayaang mangyari iyon. Tatalakayin pa ang prosesong ito ng pagpasok sa walang hanggang kapahamakan sa ikatlong aklat ng seryeng ito: My Catholic Morals! Sa aklat na iyon, pagtutuunan natin ng pansin ang realidad ng kasalanang mortal. Ngunit sa ngayon, sapat nang makita na tunay ang Impiyerno at maunawaan kung ano ang realidad na ito.
Ang Huling Panahong Darating
Sa Kabanata 5, pinagnilayan natin ang mga bunga ng kamatayan at muling pagkabuhay ni Hesus. Pinag-isipan natin ang realidad ng muling pagkabuhay ng katawan at ang bagong Langit at Lupa na tinatawag tayong makibahagi. Ibubuod sa bahaging ito ang mahahalagang puntong iyon, na nagbibigay ng natatanging diin sa realidad ng bagong Langit at Lupa na naghihintay sa atin!
Ang Langit at Purgatoryo, ayon sa kasalukuyang kalagayan ng mga ito, ay hindi ang pangwakas na layunin ng Diyos. Isang araw ay babalik si Hesus sa buong kaluwalhatian Niya at babaguhin ang lahat ng bagay upang maging Kanyang bago at maluwalhating Kaharian. Ang mga nasa Langit ay muling makakaisa ng kanilang mga katawang panlupa na binago. Ang mga nasa Lupa na namumuhay sa biyaya ng Diyos ay agad ding dadalisayin mula sa lahat ng pagkakapit sa kasalanan at tatanggap ng kanilang mga niluwalhating katawan. Sa sandaling ito, magiging isa ang Langit at Lupa. Kapwa sila sasailalim sa isang maluwalhating pagbabago, at magiging iisa at ganap na tahanan ng Diyos at ng lahat ng Kanyang mga banal. At makikibahagi tayo sa bagong buhay na ito, katawan at kaluluwa, magpakailanman.
Ano kaya ang magiging anyo ng bagong buhay na ito? Walang nakaaalam. Gaya ng nabanggit sa Kabanata 5, maraming simbolikong paglalarawan nito sa Aklat ng Pahayag. Basahin ang Mga Kabanata 21–22 ng Aklat ng Pahayag upang magkaroon ng larawan kung paano ito nakita ni Apostol Juan sa kanyang pangitain. Mahiwaga ang wikang ito, ngunit naghahayag din ito ng katotohanan. Totoo ito sa diwang inihahayag nito ang hiwaga ng bagong pag-iral na ito sa isang paraang natatalukbungan, simboliko, at maluwalhati. Tunay ito; nahihirapan lamang tayong lubos na maunawaan ang sinasabi nito. Ngunit ayos lang iyon! Malalaman natin balang araw kung patuloy tayong tatahak sa landas ng kabanalan!
Ang bagong daigdig na ito ay magiging isang lugar kung saan “hindi na magkakaroon ng kamatayan o pagluluksa, pagtangis o sakit…” (Rv 21:4). Mawawala ang lahat ng kaguluhan sa kalikasan, gaya ng karamdaman at pagdurusa. Muling maisasaayos ang ating magugulong pag-iisip, mga simbuyo ng damdamin, mga pagnanasa, at iba pa, at magiging maluwalhati ang lahat. Mamumuhay tayo bilang tao ayon sa nilayon ng Diyos, magpasawalang-hanggan. Ganap tayong makakaisa Niya at ng isa’t isa. At makatitiyak tayong hindi tayo kailanman maiinip!
Dapat natin itong gawing ating layunin at palagiang pag-asa. Ito ang dahilan kung bakit tayo narito. Tayo ay naglalakbay, at ang bagong Langit at Lupa ang ating huling hantungan. Ngayon ang panahon upang piliin ang landas na tatahakin natin, at ngayon ang panahon upang patuloy na sumulong tungo sa maluwalhating kaganapang ito ng ating buhay bilang tao. Huwag mong palampasin ito!
Ang Ating Mahal na Ina: Ang Reyna ng Lahat ng mga Santo!
Ang pinakamainam na paraan upang tapusin ang aklat na ito ay ang pagnilayan ang pangwakas at maluwalhating tungkulin ng ating Mahal na Ina bilang Reyna at Ina ng lahat ng mga banal sa bagong panahong darating. Gumanap na siya ng mahalagang tungkulin sa kaligtasan ng sanlibutan, ngunit hindi pa tapos ang kanyang gawain. Sa pamamagitan ng kanyang Kalinis-linisang Paglilihi, siya ay naging ganap na kasangkapan ng Tagapagligtas at, dahil dito, ang bagong Ina ng lahat ng nabubuhay. Bilang bagong inang ito, pinawawalang-bisa niya ang pagsuway ni Eva sa pamamagitan ng kanyang patuloy at malayang pagpili na lubos na makipagtulungan at sumunod sa banal na plano ng Diyos. Sa Krus, ibinigay ni Hesus ang Kanyang ina kay Juan, na sumasagisag sa katotohanang ibinigay Niya siya sa ating lahat bilang ating bagong ina. Samakatuwid, yamang tayo ay mga bahagi ng Katawan ni Kristo, mga bahagi ng Katawan ng kanyang Anak, tayo rin, ayon sa kinakailangan ng plano ng Diyos, ay mga anak ng iisang inang ito.
Isa sa mga Dogma ng ating pananampalataya ay na nang matapos ang kanyang buhay sa lupa, ang ating Mahal na Ina ay iniakyat sa Langit, katawan at kaluluwa, upang makasama ang kanyang Anak magpakailanman. At ngayon, mula sa kanyang kinalalagyan sa Langit, ipinagkaloob sa kanya ang natatangi at walang-katulad na titulong Reyna ng Lahat ng Nabubuhay! Siya ngayon ang Reyna ng Kaharian ng Diyos, at siya ay magiging Reyna ng Kahariang ito magpakailanman!
Bilang Reyna, taglay rin niya ang natatangi at walang-katulad na kaloob ng pagiging tagapamagitan at tagapamahagi ng biyaya. Pinakamainam itong maunawaan sa ganitong paraan:
–Siya ay iningatan mula sa lahat ng kasalanan sa sandali ng kanyang Kalinis-linisang Paglilihi;
–Dahil dito, siya lamang ang angkop na taong maaaring maging kasangkapan upang magkatawang-tao ang Diyos;
–Ang Diyos Anak ay tunay na nagkatawang-tao sa pamamagitan niya sa kapangyarihan at pagkilos ng Espiritu Santo;
–Sa pamamagitan ng iisang banal na Anak na ito, na nagkatawang-tao na, naganap ang kaligtasan ng sanlibutan;
–Ang kaloob na ito ng kaligtasan ay naipapasa sa atin sa pamamagitan ng biyaya. Ang biyaya ay dumarating pangunahin sa pamamagitan ng panalangin at ng mga sakramento;
–SAMAKATUWID, yamang si Maria ang kasangkapang ginamit ng Diyos upang pumasok sa ating daigdig, siya rin ay may natatanging kaugnayan sa lahat ng biyayang dumarating sa atin mula sa Pagkakatawang-tao. Siya ang kasangkapan ng lahat ng ibinunga ng Pagkakatawang-tao. Kaya naman, nararapat siyang parangalan bilang Tagapamagitan sa kaayusan ng biyaya!
Ganito ang sinasabi ng Ikalawang Konsilyo Vaticano:
Ang pagiging inang ito ni Maria sa kaayusan ng biyaya ay nagsimula sa pagsang-ayong ibinigay niya nang may pananampalataya sa Pagpapahayag ng Mabuting Balita ng Anghel, na pinanindigan niya nang walang pag-aalinlangan sa paanan ng krus, at nagpapatuloy hanggang sa walang-hanggang kaganapan ng lahat ng mga hinirang. Nang iakyat siya sa langit, hindi niya isinantabi ang tungkuling ito para sa kaligtasan, kundi sa kanyang patuloy na pamamagitan ay patuloy niyang dinadala sa atin ang mga kaloob ng walang-hanggang kaligtasan. Sa kanyang maka-inang pag-ibig, kinakalinga niya ang mga kapatid ng kanyang Anak, na naglalakbay pa sa lupa na napaliligiran ng mga panganib at mga kulto, hanggang sa maakay sila tungo sa kaligayahan ng kanilang tunay na tahanan. Kaya naman ang Mahal na Birhen ay tinatawagan ng Simbahan sa mga titulong Tagapagtanggol, Tagapagsaklolo, Katulong, at Tagapamagitan. Gayunman, dapat itong unawain sa paraang hindi nito binabawasan ni dinaragdagan sa anumang paraan ang karangalan at bisa ni Kristo na iisang Tagapamagitan. (Lumen Gentium #62)
Sa madaling salita, ang pamamagitan ni Maria para sa Pagkakatawang-tao ay hindi lamang isang pangyayaring naganap sa kasaysayan noong unang panahon. Sa halip, ang kanyang pagiging ina ay patuloy at walang hanggan. Ito ay walang-hanggang pagiging ina ng Tagapagligtas ng sanlibutan at walang-hanggang pagiging kasangkapan ng lahat ng dumarating sa atin mula sa Tagapagligtas na ito.
Ang Diyos ang pinagmumulan, ngunit si Maria ang kasangkapan. At siya ang kasangkapan sapagkat ganito ang ninais ng Diyos. Wala siyang magagawa sa sarili lamang niya, ngunit hindi naman niya kailangang gawin ito sa sarili lamang niya. Hindi siya ang Tagapagligtas. Siya ang kasangkapan.
Dahil dito, dapat nating makita ang kanyang tungkulin bilang maluwalhati at mahalaga sa walang-hanggang plano ng kaligtasan. Ang debosyon sa kanya ay isang paraan lamang ng pagkilala sa katotohanan. Hindi lamang ito isang parangal na iniuukol natin sa kanya bilang pasasalamat sa kanyang pakikipagtulungan sa plano ng Diyos. Sa halip, ito ay pagkilala sa kanyang patuloy na tungkulin bilang tagapamagitan ng biyaya sa ating daigdig at sa ating buhay.
Mula sa Langit, hindi ito inaalis sa kanya ng Diyos. Sa halip, ginagawa siyang ating Ina at ating Reyna. At tunay ngang karapat-dapat siyang maging Ina at Reyna!
Si San Luis de Montfort tungkol sa Ating Mahal na Ina
Tapusin natin ang aklat na ito sa pamamagitan ng isang mahabang sipi mula kay San Luis de Montfort. Mula ito sa simula ng Unang Kabanata ng kanyang aklat na “Tratado sa Tunay na Debosyon sa Mahal na Birhen.” Ganap nitong nilalagom ang kanyang papel! Kung hindi mo pa ito nagagawa, lubos kong inirerekomenda sa iyo ang aklat na ito at ang pagtatalaga ng sarili. (Tingnan sa Amazon.com)
Kaisa ng buong Simbahan, kinikilala ko na si Maria, bilang isang nilalang lamang na hinubog ng mga kamay ng Diyos, ay mas maliit pa sa isang atomo kung ihahambing sa kanyang walang-hanggang kamahalan, o sa halip ay talagang walang anuman, sapagkat siya lamang ang makapagsasabi, “Ako ang siyang umiiral”. Dahil dito, ang dakilang Panginoong ito, na laging malaya sa lahat at sapat sa kanyang sarili, ay hindi kailanman nagkaroon at wala pa rin ngayong anumang lubos na pangangailangan sa Mahal na Birhen upang maisakatuparan ang kanyang kalooban at maipahayag ang kanyang kaluwalhatian. Upang magawa ang lahat ng bagay, kailangan lamang niyang loobin ang mga ito.
Gayunman, ipinahahayag ko na, kung isasaalang-alang ang mga bagay ayon sa tunay nilang kalagayan, dahil ipinasiya ng Diyos na simulan at isakatuparan ang kanyang pinakadakilang mga gawa sa pamamagitan ng Mahal na Birhen mula pa nang likhain niya ito, makatitiyak tayong hindi niya babaguhin ang kanyang plano sa panahong darating, sapagkat siya ay Diyos at samakatuwid ay hindi nagbabago sa kanyang mga pag-iisip o sa kanyang paraan ng pagkilos.
Ibinigay ng Diyos Ama ang kanyang bugtong na Anak sa sanlibutan sa pamamagitan lamang ni Maria. Anumang mga pagnanais ang kinimkim ng mga patriyarka, anumang mga pagsusumamo ang inialay ng mga propeta at mga banal ng Lumang Kautusan sa loob ng 4,000 taon upang makamtan ang kayamanang iyon, si Maria lamang ang naging karapat-dapat dito at nakasumpong ng biyaya sa harap ng Diyos sa pamamagitan ng bisa ng kanyang mga panalangin at ng kaganapan ng kanyang mga birtud. “Dahil hindi karapat-dapat ang sanlibutan,” sabi ni San Agustin, “na tanggapin ang Anak ng Diyos nang tuwiran mula sa mga kamay ng Ama, ibinigay niya ang kanyang Anak kay Maria upang tanggapin siya ng sanlibutan mula sa kanya.”
Ang Anak ng Diyos ay naging tao para sa ating kaligtasan, ngunit kay Maria lamang at sa pamamagitan ni Maria.
Hinubog ng Diyos Espiritu Santo si Jesucristo sa sinapupunan ni Maria, ngunit matapos lamang hingin ang kanyang pagsang-ayon sa pamamagitan ng isa sa mga pangunahing lingkod ng kanyang korte sa langit.
Ibinahagi ng Diyos Ama kay Maria ang kanyang pagiging mabunga hanggang sa kayang tanggapin ng isang nilalang lamang, upang maisilang niya ang kanyang Anak at ang lahat ng mga kasapi ng kanyang mistikong katawan.
Pumasok ang Diyos Anak sa kanyang birheng sinapupunan bilang isang bagong Adan sa kanyang paraiso sa lupa, upang makatagpo roon ng kaluguran at gumawa ng mga natatagong kababalaghan ng biyaya.
Natagpuan ng Diyos na naging tao ang kalayaan sa pagkulong sa kanyang sarili sa sinapupunan ni Maria. Ipinamalas niya ang kapangyarihan sa pagpapahintulot na dalhin siya ng dalagang ito. Natagpuan niya ang kanyang kaluwalhatian at ang kaluwalhatian ng kanyang Ama sa pagtatago ng kanyang kaningningan sa lahat ng nilalang dito sa lupa at sa paghahayag nito kay Maria lamang. Niluwalhati niya ang kanyang pagiging malaya sa lahat at ang kanyang kamahalan sa pag-asa sa kaibig-ibig na birheng ito sa paglilihi sa kanya, sa kanyang kapanganakan, sa paghahandog sa kanya sa templo, at sa tatlumpung taon ng kanyang natatagong buhay. Maging sa kanyang kamatayan ay kinailangang naroroon si Maria upang makaisa niya ito sa iisang hain at maihandog siya bilang hain sa Amang walang hanggan nang may pagsang-ayon nito, gaya noong inihandog ni Abraham si Isaac bilang hain nang tanggapin niya ang kalooban ng Diyos. Si Maria ang nagpasuso sa kanya, nagpakain sa kanya, nag-alaga sa kanya, nagpalaki sa kanya, at naghandog sa kanya para sa atin.
Hindi maaaring hayaang hindi mabanggit ng Espiritu Santo sa Ebanghelyo ang gayong kamangha-mangha at di-malirip na pag-asa ng Diyos kay Maria, bagaman ikinubli niya ang halos lahat ng kahanga-hangang bagay na ginawa ng Karunungang Nagkatawang-tao sa kanyang natatagong buhay, upang maipaunawa sa atin ang walang-hanggang halaga at kaluwalhatian ng pag-asang ito. Higit na kaluwalhatian ang ibinigay ni Jesus sa Diyos na kanyang Ama sa pamamagitan ng pagpapasakop sa kanyang Ina sa loob ng tatlumpung taon kaysa sa maibibigay niya kung napabalik-loob niya ang buong sanlibutan sa pamamagitan ng paggawa ng pinakadakilang mga himala. Gaano kalaki, kung gayon, ang kaluwalhatiang ibinibigay natin sa Diyos kapag, upang kalugdan niya tayo, nagpapasakop tayo kay Maria at ginagawa nating tanging huwaran si Jesus.
Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
Mayroon din sa eBook & Paperback
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Iba pang mga aklat sa seryeng ito:
