Teraz kierujemy wzrok ku niebu! Aby jednak to uczynić, musimy również spojrzeć na rzeczywistość piekła i czyśćca. Wszystkie te rzeczywistości dają nam pełny obraz doskonałego planu Boga, obejmującego zarówno Jego miłosierdzie, jak i sprawiedliwość.
Zaczynamy od tego, co znaczy być świętym, a szczególną uwagę poświęcamy świętych obcowaniu. Ten rozdział rzeczywiście ściśle łączy się z poprzednim, poświęconym Kościołowi. Świętych obcowanie obejmuje cały Kościół. W istocie więc rozdział ten można by włączyć do poprzedniego. Przedstawiamy go jednak jako nowy rozdział po prostu po to, by odróżnić tę wielką wspólnotę wszystkich wiernych od Kościoła istniejącego jedynie na ziemi. Aby zaś zrozumieć świętych obcowanie, musimy również przyjrzeć się centralnej roli naszej Najświętszej Matki jako Królowej Wszystkich Świętych.
Świętych obcowanie: ziemia, niebo i czyściec
Czym jest świętych obcowanie? Ściśle rzecz ujmując, odnosi się ono do trzech grup osób:
1) Tych, którzy są na ziemi — Kościół walczący;
2) Świętych w niebie — Kościół triumfujący;
3) Dusz w czyśćcu — Kościół cierpiący.
W tej części skupiamy się szczególnie na wymiarze „wspólnoty”. Jesteśmy powołani do jedności z każdym członkiem Ciała Chrystusa. Łączy nas wzajemna więź duchowa w takiej mierze, w jakiej każdy z nas jest osobiście zjednoczony z Chrystusem. Zacznijmy od tych, którzy są na ziemi (Kościoła walczącego), kontynuując poprzedni rozdział o Kościele.
Kościół walczący: Tym, co bardziej niż cokolwiek innego tworzy naszą jedność, jest prosty, lecz głęboki fakt, że jesteśmy jedno z Chrystusem. Jak wyjaśniono w poprzednim rozdziale, to zjednoczenie z Chrystusem urzeczywistnia się w różnym stopniu i na różne sposoby. Ostatecznie jednak każda osoba, która w jakiś sposób żyje w łasce Bożej, jest częścią Jego Ciała — Kościoła. Tworzy to głęboką jedność nie tylko z Chrystusem, lecz także między nami.
Widzimy, że ta łącząca nas wspólnota przejawia się na różne sposoby:
–Wiara: Wspólna wiara czyni nas jednym.
–Sakramenty: Każdy z nas jest karmiony tymi drogocennymi darami Bożej obecności w naszym świecie.
–Charyzmat: Każdej osobie powierzone są wyjątkowe dary, które mają służyć budowaniu innych członków Kościoła.
–Wspólnota dóbr: W pierwotnym Kościele wierni dzielili się swoim mieniem. Jako dzisiejsi członkowie Kościoła dostrzegamy potrzebę nieustannej miłości bliźniego i hojnego dzielenia się dobrami, którymi zostaliśmy obdarzeni. Mamy korzystać z nich przede wszystkim dla dobra Kościoła.
–Miłość: Oprócz dzielenia się dobrami materialnymi dzielimy się, co ważniejsze, naszą miłością. Jest to miłość bliźniego, a jej owocem jest nasza jedność.
Jako członkowie Kościoła na ziemi jesteśmy więc niejako z samego tego faktu zjednoczeni ze sobą. Ta wzajemna wspólnota dotyka samej istoty tego, kim jesteśmy. Zostaliśmy stworzeni do jedności, a gdy jej doświadczamy i w niej uczestniczymy, doświadczamy dobrego owocu, jakim jest ludzkie spełnienie.
Kościół triumfujący: Ci, którzy nas poprzedzili i teraz uczestniczą w chwale nieba, w uszczęśliwiającym widzeniu Boga, nie odeszli. Oczywiście nie widzimy ich i niekoniecznie możemy słyszeć, jak przemawiają do nas w taki fizyczny sposób, w jaki czynili to na ziemi. Ale oni wcale nie odeszli. Najlepiej wyraziła to św. Teresa z Lisieux, mówiąc: „Chcę spędzać moje niebo, czyniąc dobro na ziemi”.
Święci w niebie są w pełni zjednoczeni z Bogiem i tworzą wspólnotę świętych w niebie — Kościół triumfujący! Warto jednak zauważyć, że choć cieszą się wieczną nagrodą, nadal bardzo troszczą się o nas.
Świętym w niebie powierzone jest ważne zadanie wstawiennictwa. Oczywiście Bóg zna już wszystkie nasze potrzeby i mógłby poprosić nas, byśmy w naszych modlitwach zwracali się bezpośrednio do Niego. Prawda jest jednak taka, że Bóg chce posługiwać się w naszym życiu wstawiennictwem, a zatem pośrednictwem świętych. Posługuje się nimi, aby zanosili do Niego nasze modlitwy, a w odpowiedzi przynosili nam Jego łaskę. Stają się oni naszymi potężnymi orędownikami i uczestnikami Bożego działania w świecie.
Dlaczego tak jest? Raz jeszcze: dlaczego Bóg po prostu nie postanowi działać w naszym życiu bezpośrednio, zamiast korzystać z pośredników? Ponieważ Bóg chce, abyśmy wszyscy mieli udział w Jego dobrym dziele i uczestniczyli w Jego Boskim planie. To tak, jak z tatą, który kupuje żonie piękny naszyjnik. Pokazuje go swoim małym dzieciom, a one cieszą się tym prezentem. Wchodzi mama, a tata prosi dzieci, by zaniosły jej podarunek. Prezent jest od męża, lecz ona najprawdopodobniej najpierw podziękuje dzieciom za ich udział w jego wręczeniu. Ojciec chciał, by dzieci uczestniczyły w dawaniu, a matka chciała włączyć je w swoje przyjęcie daru i swoją wdzięczność. Tak samo jest z Bogiem! Bóg chce, aby święci uczestniczyli w rozdzielaniu Jego rozlicznych darów. A ten akt napełnia Jego serce radością!
Święci dają nam również wzór świętości. Miłość, którą żyli na ziemi, trwa nadal. Świadectwo ich miłości i ofiary nie było tylko jednorazowym aktem w dziejach. Ich miłość jest raczej żywą rzeczywistością i nadal przynosi dobre skutki. Dlatego miłość i świadectwo świętych trwają i wpływają na nasze życie. Ta miłość obecna w ich życiu tworzy z nami więź, wspólnotę. Pozwala nam ich kochać, podziwiać i pragnąć naśladować ich przykład. To właśnie ona, wraz z ich nieustannym wstawiennictwem, tworzy silną więź miłości i jedności między nimi a nami.
Kościół cierpiący: Czyściec to często błędnie rozumiana prawda wiary naszego Kościoła. Czym jest czyściec? Czy jest to miejsce, do którego idziemy, aby ponieść karę za nasze grzechy? Czy jest to Boży sposób na „odegranie się na nas” za zło, które popełniliśmy? Czy jest skutkiem Bożego gniewu? Żadne z tych pytań nie daje tak naprawdę odpowiedzi na pytanie o czyściec. Czyściec nie jest niczym innym jak płonącą i oczyszczającą miłością Boga w naszym życiu!
Kiedy ktoś umiera w łasce Bożej, najprawdopodobniej nie jest w 100% nawrócony i doskonały pod każdym względem. Nawet najwięksi święci mieliby jeszcze w swoim życiu jakieś niedoskonałości. Czyściec nie jest niczym innym jak ostatecznym oczyszczeniem z wszelkiego przywiązania do grzechu, które jeszcze w nas pozostało. Posłużmy się analogią: wyobraź sobie, że masz szklankę wody czystej w 100%, czystego H2O. Ta szklanka będzie symbolizować niebo. Teraz wyobraź sobie, że chcesz dolać do niej wody, ale masz tylko wodę czystą w 99%. Będzie ona symbolizować świętą osobę, która umiera z zaledwie niewielkimi przywiązaniami do grzechu. Jeśli dolejesz tę wodę do swojej szklanki, po ich zmieszaniu woda w szklance będzie zawierała przynajmniej trochę zanieczyszczeń. Problem polega na tym, że niebo (pierwotna szklanka stuprocentowo czystego H2O) nie może zawierać żadnych zanieczyszczeń. W tym obrazie w niebie nie może być nawet najmniejszego przywiązania do grzechu. Dlatego jeśli ta nowa woda (czysta w 99%) ma zostać dolana do szklanki, musi najpierw zostać oczyszczona nawet z tego ostatniego 1% zanieczyszczeń (przywiązań do grzechu). Najlepiej, gdy dokonuje się to jeszcze podczas naszego życia na ziemi. To właśnie proces stawania się świętym. Jeśli jednak umieramy z jakimkolwiek przywiązaniem, mówimy po prostu, że proces wchodzenia w ostateczne i pełne oglądanie Boga w niebie oczyści nas z wszelkiego pozostałego przywiązania do grzechu. Wszystko może już być przebaczone, ale być może nie oderwaliśmy się jeszcze w pełni od tych grzechów, które zostały nam odpuszczone. Czyściec jest dokonującym się po śmierci procesem wypalania resztek naszych przywiązań, abyśmy mogli wejść do nieba w 100% wolni od wszystkiego, co wiąże się z grzechem. Jeśli na przykład nadal mamy zły nawyk bycia nieuprzejmymi lub sarkastycznymi, nawet te skłonności i nawyki muszą zostać oczyszczone.
Jak to się dzieje? Nie wiemy. Wiemy tylko, że tak jest. Wiemy jednak również, że jest to owoc nieskończonej miłości Boga, która uwalnia nas od tych przywiązań. Czy to boli? Najprawdopodobniej tak. Boli jednak w takim sensie, w jakim bolesne jest porzucenie każdego nieuporządkowanego przywiązania. Trudno zerwać ze złym nawykiem. Sam ten proces bywa wręcz bolesny. Ale jego ostateczny owoc — prawdziwa wolność — jest wart każdego bólu, jakiego mogliśmy doświadczyć. A zatem tak, czyściec jest bolesny. Jest to jednak swego rodzaju słodki ból, którego potrzebujemy, a jego ostatecznym owocem jest całkowite zjednoczenie człowieka z Bogiem.
Skoro mówimy o świętych obcowaniu, chcemy również dobrze zrozumieć, że ci, którzy przechodzą przez to ostateczne oczyszczenie, nadal pozostają w komunii z Bogiem, z członkami Kościoła na ziemi i z tymi, którzy są w niebie. Jesteśmy na przykład wezwani do modlitwy za przebywających w czyśćcu. Nasze modlitwy są skuteczne. Bóg posługuje się tymi modlitwami, będącymi aktami naszej miłości, jako narzędziami swojej oczyszczającej łaski. Pozwala nam uczestniczyć w ich ostatecznym oczyszczeniu przez nasze modlitwy i ofiary oraz nas do tego zaprasza. Tworzy to więź jedności z nimi. I bez wątpienia święci w niebie w szczególny sposób modlą się za tych, którzy przechodzą to ostateczne oczyszczenie, oczekując pełnej komunii z nimi w niebie. Jakże wspaniała to myśl i jaką radość daje dostrzeżenie, że Bóg tak ułożył cały ten proces, by jego ostatecznym celem była święta komunia, do której jesteśmy powołani!
Smutna uwaga o piekle
Piekło jest smutną rzeczywistością. Często jednak bywa błędnie rozumiane. Czy piekło jest miejscem wiecznej kary dla tych, którzy odwrócili się od Boga? Cóż, i tak, i nie. Nie w tym sensie, że Bóg nie wymierza kary pod wpływem gniewu. Nie chce „wyrównać rachunków” z tymi, którzy Go odrzucają. Piekło jest raczej skutkiem własnego, wolnego wyboru człowieka, by odwrócić się od Boga. A Bóg jest dżentelmenem! Chodzi mi o to, że Bóg nie narzuci nieba komuś, kto je odrzuca. Jeśli ktoś odrzuca miłość Boga, Bóg pozwoli tej osobie, zgodnie z jej własną wolną wolą, doświadczyć skutków tego odrzucenia. A tymi skutkami jest piekło.
Piekło jest smutnym miejscem, w którym człowiek pozostaje sam z „nieświętą trójcą”: ja, ja i jeszcze raz ja. To wieczne istnienie w osamotnieniu i całkowita utrata komunii z Bogiem i innymi. Niektóre popularne zespoły rockowe przedstawiają piekło fałszywie jako miejsce całonocnej zabawy! Zupełnie jakby każdego, kto trafia do piekła, czekała wspaniała impreza z diabłem i jego sługami. Jakże dalekie jest to jednak od prawdy. Piekło nie jest imprezą, a ludzie w piekle nie będą się wzajemnie lubić ani nawet dzielić ze sobą jakiejkolwiek formy komunii. Piekło to stan, w którym nie ma miłości, a jedynie nienawiść. Będzie tam całkowite osamotnienie i użalanie się nad sobą. Nie będzie przyjaźni ani wspólnych spotkań. Piekło jest smutnym miejscem i smutnym stanem, w którym można się znaleźć. To całkowita utrata Boga i wieczne istnienie bez tej Bożej miłości.
Piekło wybieramy przez nasze czyny, tak samo jak przez nasze czyny wybieramy niebo. Nie wystarczy po prostu powiedzieć: „Jezu, zbaw mnie!”. Nie, jeśli mówimy, że chcemy pójść do nieba, ale potem przez nasze czyny wybieramy całkowite odwrócenie się od Boga, pozostaniemy na wieczność w tym stanie całkowitej utraty Boga. Aż boli! Nie dopuść do tego. Więcej o tym procesie wchodzenia w wieczne potępienie powiemy w trzeciej książce z tej serii: Moja katolicka moralność! W tej książce skupimy się na rzeczywistości grzechu śmiertelnego. Na razie jednak wystarczy dostrzec, że piekło jest rzeczywiste, i zrozumieć, na czym ta rzeczywistość polega.
Ostateczna epoka, która nadejdzie
W rozdziale 5 rozważaliśmy skutki śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Zastanawialiśmy się nad rzeczywistością zmartwychwstania ciała oraz nowego nieba i nowej ziemi, w których mamy uczestniczyć. Ta część będzie podsumowaniem tych ważnych zagadnień, ze szczególnym uwzględnieniem rzeczywistości nowego nieba i nowej ziemi, które na nas czekają!
Niebo i czyściec w swoim obecnym kształcie nie są ostatecznym celem Bożego zamysłu. Jezus pewnego dnia powróci w całej swojej chwale i przemieni wszystko w swoje nowe, chwalebne Królestwo. Ci, którzy są w niebie, zostaną ponownie zjednoczeni ze swoimi nowymi, przemienionymi ziemskimi ciałami. Ci zaś, którzy będą wówczas na ziemi i będą żyli w łasce Bożej, również zostaną w jednej chwili oczyszczeni z wszelkiego przywiązania do grzechu i otrzymają swoje uwielbione ciała. W tej chwili niebo i ziemia staną się jednym. Oba przejdą chwalebną przemianę i staną się jednym, ostatecznym mieszkaniem Boga i wszystkich Jego świętych. A my będziemy uczestniczyć w tym nowym życiu, ciałem i duszą, na wieki.
Jak będzie wyglądało to nowe życie? Nikt tego nie wie. Jak wspomnieliśmy w rozdziale 5, w Apokalipsie znajduje się wiele symbolicznych obrazów tej rzeczywistości. Przeczytaj rozdziały 21–22 Apokalipsy, aby zobaczyć, jak ujrzał ją w swojej wizji apostoł Jan. Jest to język tajemniczy, ale zarazem prawdziwy. Prawdziwy w tym sensie, że objawia tajemnicę tego nowego istnienia w sposób przesłonięty, symboliczny i pełen chwały. To rzeczywistość; po prostu trudno nam w pełni pojąć, co ten język wyraża. Ale to nic złego! Pewnego dnia się tego dowiemy, jeśli wytrwamy na drodze świętości!
Ten nowy świat będzie miejscem, w którym „śmierci już odtąd nie będzie, ani żałoby, ni krzyku, ni trudu…” (Ap 21:4). Wszelki nieład w naturze, taki jak choroba i cierpienie, zostanie usunięty. Nasze nieuporządkowane umysły, namiętności, pragnienia i tak dalej zostaną na nowo uporządkowane, a wszystko będzie pełne chwały. Przez całą wieczność będziemy żyli takim ludzkim życiem, jakie zamierzył dla nas Bóg. Będziemy w pełni zjednoczeni z Nim i ze sobą nawzajem. I możemy być pewni, że nigdy nie będziemy się nudzić!
Musimy uczynić to naszym celem i naszą nieustanną nadzieją. Po to tu jesteśmy. Jesteśmy w drodze, a nowe niebo i nowa ziemia są ostatecznym celem naszej wędrówki. Teraz jest czas, w którym wybieramy drogę, którą idziemy, i teraz jest czas, by nieustannie zmierzać ku temu chwalebnemu spełnieniu naszego ludzkiego życia. Nie strać tej szansy!
Nasza Najświętsza Matka: Królowa wszystkich świętych!
Najlepszym sposobem zakończenia tego tomu jest refleksja nad ostateczną i chwalebną rolą naszej Najświętszej Matki jako Królowej i Matki wszystkich świętych w tej nadchodzącej nowej epoce. Odegrała już istotną rolę w zbawieniu świata, ale Jej dzieło jeszcze się nie skończyło. Przez swoje Niepokalane Poczęcie stała się doskonałym narzędziem Zbawiciela, a w konsekwencji nową Matką wszystkich żyjących. Jako ta nowa Matka odwraca skutki nieposłuszeństwa Ewy przez nieustanny, wolny wybór doskonałej współpracy z Bożym planem i posłuszeństwa temu planowi. Na krzyżu Jezus oddał swoją Matkę Janowi, co jest symbolem tego, że dał Ją nam wszystkim jako naszą nową Matkę. Dlatego o tyle, o ile jesteśmy członkami Ciała Chrystusa, członkami Ciała Jej Syna, jesteśmy również, z konieczności wynikającej z Bożego planu, dziećmi tej jednej Matki.
Jednym z dogmatów naszej wiary jest to, że po zakończeniu ziemskiego życia nasza Najświętsza Matka została wzięta z ciałem i duszą do nieba, aby być ze swoim Synem przez całą wieczność. A teraz, zajmując swoje miejsce w niebie, otrzymuje wyjątkowy i niepowtarzalny tytuł Królowej Wszystkich Żyjących! Już teraz jest Królową królestwa Bożego i będzie Królową tego królestwa przez całą wieczność!
Jako Królowa cieszy się także wyjątkowym i niepowtarzalnym darem bycia pośredniczką i szafarką łaski. Najlepiej zrozumieć to w następujący sposób:
–Została zachowana od wszelkiego grzechu w chwili swojego Niepokalanego Poczęcia;
–Dzięki temu była jedynym odpowiednim ludzkim narzędziem, przez które Bóg mógł przyjąć ciało;
–Bóg Syn rzeczywiście przyjął przez Nią ciało mocą i działaniem Ducha Świętego;
–Przez tego jednego Bożego Syna, teraz już wcielonego, dokonało się zbawienie świata;
–Ten dar zbawienia jest nam przekazywany przez łaskę. Łaska przychodzi przede wszystkim przez modlitwę i sakramenty;
–DLATEGO, skoro Maryja była narzędziem, przez które Bóg wszedł w nasz świat, jest Ona również w wyjątkowy sposób związana z wszelką łaską, która przychodzi do nas dzięki Wcieleniu. Jest narzędziem wszystkiego, co wynikło z Wcielenia. Dlatego słusznie oddaje się Jej cześć jako Pośredniczce w porządku łaski!
Sobór Watykański II ujmuje to następująco:
To macierzyństwo Maryi w porządku łaski rozpoczęło się wraz ze zgodą, którą wyraziła z wiarą przy Zwiastowaniu i przy której niezachwianie trwała pod krzyżem, i trwa aż do wiekuistego dopełnienia zbawienia wszystkich wybranych. Wzięta do nieba, nie porzuciła tego zbawczego zadania, lecz przez swoje nieustanne wstawiennictwo nadal przynosi nam dary wiecznego zbawienia. Z macierzyńską miłością troszczy się o braci swojego Syna, którzy wciąż pielgrzymują na ziemi, pośród niebezpieczeństw i praktyk kultowych, aż zostaną doprowadzeni do szczęścia w swojej prawdziwej ojczyźnie. Dlatego Kościół wzywa Najświętszą Dziewicę pod tytułami Orędowniczki, Wspomożycielki, Pomocnicy i Pośredniczki. Należy to jednak rozumieć tak, że niczego nie ujmuje to ani nie dodaje godności i skuteczności działania Chrystusa, jedynego Pośrednika. (Lumen Gentium #62)
Innymi słowy, akt pośrednictwa Maryi we Wcieleniu nie był jedynie jakimś historycznym wydarzeniem, które miało miejsce dawno temu. Jej macierzyństwo jest natomiast czymś nieustannym i wiecznym. Jest to wieczyste macierzyństwo wobec Zbawiciela świata i wieczyste pełnienie roli narzędzia we wszystkim, co przychodzi do nas od tego Zbawiciela.
Bóg jest źródłem, a Maryja jest narzędziem. Jest narzędziem, ponieważ Bóg tak zechciał. Sama z siebie nic nie może uczynić, ale też nie musi tego czynić sama. Nie jest Zbawicielem. Jest narzędziem.
Dlatego musimy postrzegać jej rolę w odwiecznym planie zbawienia jako chwalebną i niezbędną. Nabożeństwo do niej jest po prostu sposobem uznania tego, co jest prawdą. Nie jest to jedynie jakiś zaszczyt, którym ją obdarzamy, dziękując jej za współpracę z Bożym planem. Jest to raczej uznanie jej nieustannej roli pośredniczki łaski w naszym świecie i w naszym życiu.
W niebie Bóg jej tego nie odbiera. Przeciwnie, zostaje ona ustanowiona naszą Matką i naszą Królową. A jest zaiste godną Matką i Królową!
Święty Ludwik Maria Grignion de Montfort o naszej Najświętszej Matce
Zakończmy ten tom obszernym cytatem ze św. Ludwika Marii Grignion de Montfort. Pochodzi on z początku pierwszego rozdziału jego książki „Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny.” Doskonale podsumowuje jej rolę! Gorąco polecam ci tę książkę i opisane w niej poświęcenie się Maryi, jeśli jeszcze nie miało ono miejsca w twoim życiu. (Zobacz na Amazon.com)
Wraz z całym Kościołem uznaję, że Maryja, będąc jedynie stworzeniem ukształtowanym rękami Boga, jest wobec Jego nieskończonego majestatu mniejsza niż atom, a raczej jest po prostu niczym, gdyż tylko On może powiedzieć: „Jestem, który jestem”. Dlatego ten wielki Pan, zawsze niezależny i samowystarczalny, nigdy nie potrzebował i nadal nie potrzebuje w sposób bezwzględny Najświętszej Maryi Panny do wypełnienia swojej woli i objawienia swojej chwały. Aby uczynić wszystko, wystarczy, że tego zechce.
Oświadczam jednak, że biorąc pod uwagę rzeczywisty stan rzeczy, skoro Bóg postanowił rozpoczynać i dokonywać swoich największych dzieł przez Najświętszą Maryję Pannę, odkąd ją stworzył, możemy z ufnością wierzyć, że w przyszłości nie zmieni swojego planu, gdyż jest Bogiem, a zatem nie zmienia ani swoich myśli, ani swojego sposobu działania.
Bóg Ojciec dał światu swojego jedynego Syna tylko przez Maryję. Jakiekolwiek pragnienia żywili patriarchowie i jakiekolwiek błagania zanosili przez 4 000 lat prorocy i święci Starego Prawa, aby otrzymać ten skarb, jedynie Maryja na niego zasłużyła i znalazła łaskę u Boga mocą swoich modlitw i doskonałością swoich cnót. „Ponieważ świat był niegodny — powiedział święty Augustyn — otrzymać Syna Bożego bezpośrednio z rąk Ojca, dał On swojego Syna Maryi, aby świat otrzymał Go od niej”.
Syn Boży stał się człowiekiem dla naszego zbawienia, ale tylko w Maryi i przez Maryję.
Bóg Duch Święty ukształtował Jezusa Chrystusa w Maryi, ale dopiero po uzyskaniu jej zgody, o którą poprosił za pośrednictwem jednego z najwyższych sług swojego dworu.
Bóg Ojciec udzielił Maryi swojej płodności w takim stopniu, w jakim zwykłe stworzenie mogło ją przyjąć, aby mogła wydać na świat Jego Syna i wszystkie członki Jego Mistycznego Ciała.
Bóg Syn wszedł do jej dziewiczego łona jak nowy Adam do swojego ziemskiego raju, aby znajdować tam upodobanie i dokonywać ukrytych cudów łaski.
Bóg, który stał się człowiekiem, znalazł wolność, zamykając się w jej łonie. Okazał swoją moc, pozwalając, by ta młoda dziewica Go nosiła. Odnalazł swoją chwałę i chwałę swojego Ojca, ukrywając swój blask przed wszystkimi stworzeniami tu na ziemi i objawiając go jedynie Maryi. Wsławił swoją niezależność i swój majestat, pozostając zależnym od tej umiłowanej Dziewicy w swoim poczęciu, narodzeniu, ofiarowaniu w świątyni i przez trzydzieści lat swojego życia ukrytego. Nawet przy Jego śmierci musiała być obecna, aby mógł zjednoczyć się z nią w jednej ofierze i za jej zgodą zostać złożony w ofierze odwiecznemu Ojcu, podobnie jak niegdyś Izaak został ofiarowany przez Abrahama, gdy ten przyjął wolę Boga. To Maryja karmiła Go piersią, żywiła, otaczała opieką, wychowywała i ofiarowała Go za nas.
Duch Święty nie mógł pozostawić w Ewangelii bez wzmianki tak cudownej i niepojętej zależności Boga, choć zataił niemal wszystkie cudowne rzeczy, których Mądrość Wcielona dokonała podczas swojego życia ukrytego, aby uświadomić nam nieskończoną wartość i chwałę tej zależności. Jezus oddał więcej chwały Bogu, swojemu Ojcu, poddając się swojej Matce przez trzydzieści lat, niż oddałby Mu, gdyby nawrócił cały świat, czyniąc największe cuda. Jakże wielce zatem wysławiamy Boga, gdy dla Jego upodobania poddajemy się Maryi, przyjmując Jezusa za nasz jedyny wzór.
Dostępne również jako e-book & w miękkiej oprawie
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Inne książki z tej serii:
