அத்தியாயம் 8 – மாட்சிமையும் இறுதி நிலைகளும்!

பொருளடக்கத்திற்குத் திரும்புக

இப்போது நம் பார்வையை விண்ணகத்தை நோக்கித் திருப்புகிறோம்! ஆனால் அவ்வாறு செய்ய, நரகம் மற்றும் உத்தரிப்பிடம் ஆகியவற்றின் உண்மை நிலைகளையும் நாம் நோக்க வேண்டும். இந்த உண்மை நிலைகள் அனைத்தும், கடவுளின் இரக்கத்தையும் நீதியையும் குறித்த அவரது நிறைவான திட்டத்தின் முழுச் சித்திரத்தை நமக்குத் தருகின்றன.

புனிதராக இருப்பது என்றால் என்ன என்பதிலிருந்து தொடங்கி, குறிப்பாகப் புனிதர்களின் சமூக உறவைக் கவனத்தில் கொள்கிறோம். உண்மையில், இந்த அத்தியாயம் திருஅவையைப் பற்றிய முந்தைய அத்தியாயத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. புனிதர்களின் சமூக உறவு திருஅவை முழுவதையும் உள்ளடக்கியது. எனவே, இந்த அத்தியாயத்தை முந்தைய அத்தியாயத்திலேயே இணைத்திருக்கலாம். எனினும், நம்பிக்கையாளர்கள் அனைவரின் இந்த மாபெரும் சமூக உறவை, மண்ணுலகில் மட்டுமே உள்ள திருஅவையிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காகவே இதைப் புதிய அத்தியாயமாக வழங்குகிறோம். புனிதர்களின் சமூக உறவைப் புரிந்துகொள்ள, புனிதர்கள் அனைவரின் அரசியாக விளங்கும் நம் புனித அன்னையின் மையமான பங்கையும் நாம் நோக்க வேண்டும்.

புனிதர்களின் சமூக உறவு: மண்ணுலகம், விண்ணகம், உத்தரிப்பிடம்

புனிதர்களின் சமூக உறவு என்றால் என்ன? துல்லியமாகச் சொல்வதானால், அது மூன்று பிரிவினரைக் குறிக்கிறது:

1) மண்ணுலகில் இருப்பவர்கள்—போராடும் திருஅவை;

2) விண்ணகத்தில் உள்ள புனிதர்கள்—வெற்றிவாகை சூடிய திருஅவை;

3) உத்தரிப்பிடத்தில் உள்ள ஆன்மாக்கள்—துன்புறும் திருஅவை.

இந்தப் பகுதி குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்துவது “சமூக உறவு” என்னும் அம்சத்தில்தான். கிறிஸ்துவின் உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொருவருடனும் ஒன்றித்திருக்க நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். நாம் ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றித்திருக்கும் அளவுக்கு, நம்மிடையே ஓர் ஆன்மிகப் பிணைப்பும் உள்ளது. திருஅவையைப் பற்றிய முந்தைய அத்தியாயத்தின் தொடர்ச்சியாக, மண்ணுலகில் இருப்பவர்களிடமிருந்து (போராடும் திருஅவை) தொடங்குவோம்.

போராடும் திருஅவை: நாம் கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றாயிருக்கிறோம் என்ற எளிய, ஆனால் ஆழமான உண்மையே, வேறு எதையும்விட நமது ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது. முந்தைய அத்தியாயத்தில் விளக்கியபடி, கிறிஸ்துவுடனான இந்த ஒன்றிப்பு வெவ்வேறு அளவுகளிலும் பல்வேறு வழிகளிலும் நிகழ்கிறது. ஆனால், இறுதியாகப் பார்த்தால், ஏதோ ஒரு வகையில் கடவுளின் அருளில் வாழும் ஒவ்வொருவரும் அவரது உடலாகிய திருஅவையின் ஓர் அங்கமாக இருக்கிறார்கள். இது கிறிஸ்துவுடன் மட்டுமல்லாமல், ஒருவரோடொருவரும் ஆழ்ந்த ஒன்றிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

நாம் பகிர்ந்துகொள்ளும் இந்தச் சமூக உறவு பல்வேறு வழிகளில் வெளிப்படுவதைக் காண்கிறோம்:

–நம்பிக்கை: நாம் பகிர்ந்துகொள்ளும் நம்பிக்கை நம்மை ஒன்றாக்குகிறது.

–அருளடையாளங்கள்: நம் உலகில் கடவுளின் உடனிருப்பை வழங்கும் இந்த விலைமதிப்பற்ற கொடைகளால் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஊட்டம் பெறுகிறோம்.

–அருட்கொடை: திருஅவையின் மற்ற உறுப்பினர்களைக் கட்டியெழுப்புவதற்காகப் பயன்படுத்தும்படி, ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்துவமான கொடைகள் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன.

–பொதுவான உடைமைகள்: தொடக்கத் திருஅவையினர் தங்கள் உடைமைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இன்று திருஅவையின் உறுப்பினர்களாகிய நாம், நமக்கு ஆசியாக வழங்கப்பட்டுள்ள உடைமைகளைக் கொண்டு இடைவிடாது பிறரன்பையும் தாராள மனதையும் வெளிப்படுத்த வேண்டிய தேவையை உணர்கிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முதன்மையாகத் திருஅவையின் நன்மைக்காக அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

–பிறரன்பு: பொருட்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதுடன், அதைவிட முக்கியமாக நமது அன்பையும் பகிர்ந்துகொள்கிறோம். இதுவே பிறரன்பு; இது நம்மை ஒன்றிணைக்கிறது.

ஆகவே, மண்ணுலகில் உள்ள திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக இருப்பதாலேயே நாம் ஒருவரோடொருவர் ஒன்றித்திருக்கிறோம். ஒருவரோடொருவர் கொண்டுள்ள இந்தச் சமூக உறவு, நாம் யார் என்பதன் மையத்தையே தொடுகிறது. நாம் ஒற்றுமைக்காகப் படைக்கப்பட்டுள்ளோம்; ஒற்றுமையை அனுபவித்து அதில் பங்குபெறும்போது, மனித வாழ்வின் நிறைவு என்னும் நல்ல கனியை அனுபவிக்கிறோம்.

வெற்றிவாகை சூடிய திருஅவை: நமக்கு முன்னே சென்று, இப்போது விண்ணகத்தின் மாட்சிமைகளிலும் இறைவனின் பேரின்பக் காட்சியிலும் பங்குபெறுவோர் நம்மை விட்டுப் போய்விடவில்லை. நாம் அவர்களைக் காண்பதில்லை என்பது உண்மைதான்; மண்ணுலகில் இருந்தபோது அவர்கள் நம்மிடம் பேசியதைப்போல, உடல்சார்ந்த முறையில் அவர்கள் பேசுவதை நம்மால் கேட்க இயலும் என்றும் சொல்ல முடியாது. ஆனால் அவர்கள் நம்மை விட்டு முற்றிலும் நீங்கிவிடவில்லை. லிசியே நகர்ப் புனித தெரேசா, “மண்ணுலகில் நன்மை செய்வதில் என் விண்ணக வாழ்வைச் செலவிட விரும்புகிறேன்” என்று கூறியபோது, இதை மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தினார்.

விண்ணகத்திலுள்ள புனிதர்கள் கடவுளோடு முழுமையாக ஒன்றித்திருக்கிறார்கள். அவர்களே விண்ணகத்தில் புனிதர்களின் உறவாகிய வெற்றித் திருஅவையை உருவாக்குகிறார்கள்!  எனினும், நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான உண்மை இதுதான்: அவர்கள் தங்களது நிலைவாழ்வின் கைம்மாறை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாலும், நம்மீது இன்னும் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருக்கிறார்கள்.

விண்ணகத்தில் உள்ள புனிதர்களிடம் பரிந்துபேசுதல் என்னும் முக்கியமான பணி ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. நம் தேவைகள் அனைத்தையும் கடவுள் ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறார் என்பதும், நம் செபங்களில் நேரடியாக அவரிடமே வரும்படி அவர் நம்மைக் கேட்க முடியும் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், நம் வாழ்வில் புனிதர்களின் பரிந்துபேசுதலையும், அதன் வழியாக அவர்களின் இடையீட்டையும் பயன்படுத்தக் கடவுள் விரும்புகிறார் என்பதே உண்மை. நம் செபங்களைத் தம்மிடம் கொண்டுவரவும், பதிலாகத் தமது அருளை நம்மிடம் கொண்டுவரவும் அவர் அவர்களைப் பயன்படுத்துகிறார். அவர்கள் நமக்காக வல்லமையுடன் பரிந்துபேசுவோராகவும், உலகில் கடவுள் ஆற்றும் தெய்வீகச் செயலில் பங்குபெறுவோராகவும் ஆகிறார்கள்.

ஏன் இவ்வாறு இருக்கிறது? மீண்டும் சொல்வதானால், இடையீட்டாளர்கள் வழியாகச் செயல்படுவதற்குப் பதிலாகக் கடவுள் ஏன் நம்முடன் நேரடியாகவே செயல்படத் தேர்ந்துகொள்வதில்லை? ஏனெனில், நாம் அனைவரும் அவரது நற்செயலில் பங்குகொள்ளவும், அவரது தெய்வீகத் திட்டத்தில் பங்கேற்கவும் கடவுள் விரும்புகிறார். இது, தன் மனைவிக்காக ஓர் அழகிய கழுத்தணியை வாங்கும் தந்தையைப் போன்றது. அவர் அதைத் தன் சிறு பிள்ளைகளிடம் காட்டுகிறார்; இந்தப் பரிசைக் கண்டு அவர்கள் உற்சாகமடைகிறார்கள். அம்மா உள்ளே வரும்போது, அந்தப் பரிசை அவரிடம் கொண்டுபோய்க் கொடுக்குமாறு அப்பா பிள்ளைகளிடம் சொல்கிறார். அந்தப் பரிசு அவரது கணவரிடமிருந்துதான் வருகிறது; என்றாலும், அதைத் தனக்குக் கொடுப்பதில் பங்குகொண்டதற்காக அவர் முதலில் தன் பிள்ளைகளுக்கே நன்றி சொல்வார். பரிசு கொடுப்பதில் பிள்ளைகளும் பங்குகொள்ள வேண்டுமென்று தந்தை விரும்பினார்; அதைப் பெற்றுக்கொள்வதிலும் அதற்காக நன்றி செலுத்துவதிலும் பிள்ளைகளையும் பங்குபெறச் செய்யத் தாய் விரும்பினார். கடவுளோடும் இவ்வாறே! தமது பல்வகைக் கொடைகளை வழங்குவதில் புனிதர்களும் பங்குகொள்ளக் கடவுள் விரும்புகிறார். இந்தச் செயல் அவரது இதயத்தை மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது!

புனிதர்கள் புனித வாழ்வுக்கு முன்மாதிரியாகவும் நமக்குத் திகழ்கிறார்கள். அவர்கள் மண்ணுலகில் வாழ்ந்தபோது வெளிப்படுத்திய பிறரன்பு இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. அவர்களுடைய அன்பும் தியாகமும் அளித்த சாட்சியம் வரலாற்றில் ஒரே முறை நிகழ்ந்து முடிந்த செயல் அல்ல. மாறாக, அவர்களுடைய பிறரன்பு உயிருள்ள உண்மையாக விளங்குகிறது; தொடர்ந்து நன்மை பயக்கிறது. எனவே, புனிதர்களின் பிறரன்பும் சாட்சியமும் நிலைத்திருந்து நம் வாழ்விலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அவர்களுடைய வாழ்வில் வெளிப்பட்ட இந்தப் பிறரன்பு நம்மோடு ஓர் உறவை, ஓர் ஒன்றிப்பை உருவாக்குகிறது. அவர்களை அன்பு செய்யவும், போற்றவும், அவர்களுடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்ற விரும்பவும் அது நமக்கு உதவுகிறது. இதுவும், நமக்காக அவர்கள் தொடர்ந்து மன்றாடுவதும் இணைந்து, நம்மோடு அன்பும் ஒன்றிப்பும் நிறைந்த வலுவான உறவை ஏற்படுத்துகின்றன.

துன்புறும் திருஅவை:  உத்தரிப்பு நிலை என்பது நம் திருஅவையின் போதனைகளில் அடிக்கடி தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் ஒன்றாகும். உத்தரிப்பு நிலை என்றால் என்ன? நம் பாவங்களுக்காகத் தண்டனை பெற நாம் செல்லும் இடமா அது? நாம் செய்த தவறுக்காகக் கடவுள் நம்மைப் “பழிவாங்கும்” வழியா அது? அது கடவுளின் கோபத்தால் ஏற்படுவதா? இந்தக் கேள்விகள் எவையும் உத்தரிப்பு நிலை என்றால் என்ன என்பதற்கு உண்மையில் பதிலளிப்பதில்லை. உத்தரிப்பு நிலை என்பது நம் வாழ்வில் எரித்துத் தூய்மைப்படுத்தும் கடவுளின் அன்பைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை!

ஒருவர் கடவுளின் அருளில் இறக்கும்போது, அவர் 100% மனமாற்றம் அடைந்தவராகவும் எல்லா வகையிலும் நிறைவுள்ளவராகவும் பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. மிகப் பெரும் புனிதர்களின் வாழ்வில்கூட ஏதாவது குறைபாடு எஞ்சியிருக்கும். நம் வாழ்வில் பாவத்தின்மீது எஞ்சியிருக்கும் பற்றுகள் அனைத்தையும் நீக்கும் இறுதித் தூய்மைப்படுத்துதலே உத்தரிப்பு நிலை; அது வேறொன்றுமில்லை. இதை ஓர் ஒப்புமை வழியாகப் புரிந்துகொள்ள, உங்களிடம் ஒரு கோப்பையில் 100% தூய நீர், அதாவது தூய H2O இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இந்தக் கோப்பை விண்ணகத்தைக் குறிக்கும். இப்போது அந்தக் கோப்பையிலுள்ள நீரோடு இன்னும் சிறிது நீரைச் சேர்க்க விரும்புகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால், உங்களிடம் இருப்பதோ 99% மட்டுமே தூய்மையான நீர். இது பாவத்தின்மீது மிகச் சிறிய பற்றுகள் சிலவற்றுடன் இறக்கும் புனிதமான ஒருவரைக் குறிக்கும். அந்த நீரை உங்கள் கோப்பையில் சேர்த்தால், அது கலக்கும்போது கோப்பையிலுள்ள நீரில் குறைந்த அளவாவது அசுத்தங்கள் சேர்ந்துவிடும். இங்குள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், விண்ணகத்தில் (முதலில் இருந்த 100% H2O கொண்ட கோப்பையில்) எந்த அசுத்தமும் இருக்க முடியாது. இந்த ஒப்புமையில், விண்ணகத்தில் பாவத்தின்மீது மிகச் சிறிய பற்றுகூட இருக்க முடியாது. ஆகவே, இந்தப் புதிய நீரை (99% தூய்மையான நீரை) அந்தக் கோப்பையில் சேர்க்க வேண்டுமென்றால், அதில் எஞ்சியுள்ள கடைசி 1% அசுத்தங்களும் (பாவத்தின்மீதான பற்றுகளும்) முதலில் நீக்கப்பட வேண்டும். நாம் மண்ணுலகில் வாழும்போதே இது நிகழ்வதுதான் சிறந்தது. இதுவே புனிதமடையும் செயல்முறை. ஆனால், ஏதேனும் பற்றுடன் நாம் இறந்துவிட்டால், விண்ணகத்தில் கடவுளின் இறுதியான, முழுமையான காட்சிக்குள் நுழையும் செயல்முறையே பாவத்தின்மீது நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் எந்தப் பற்றையும் நீக்கி நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தும் என்றுதான் நாம் சொல்கிறோம். எல்லாப் பாவங்களும் ஏற்கெனவே மன்னிக்கப்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால் மன்னிக்கப்பட்ட அந்தப் பாவங்களிலிருந்து நாம் முழுமையாகப் பற்றறுத்திருக்காமல் இருக்கலாம். பாவத்தோடு தொடர்புடைய அனைத்திலிருந்தும் 100% விடுதலை பெற்றவர்களாக நாம் விண்ணகத்தில் நுழைவதற்காக, நம்மிடம் கடைசியாக எஞ்சியிருக்கும் பற்றுகளையும் இறப்புக்குப் பின் எரித்து நீக்கும் செயல்முறையே உத்தரிப்பு நிலை. எடுத்துக்காட்டாக, மரியாதையின்றிப் பேசும் அல்லது ஏளனம் செய்யும் தீய பழக்கம் இன்னும் நம்மிடம் இருந்தால், அந்த மனப்போக்குகளும் பழக்கங்களும்கூட நீக்கித் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.  

இது எவ்வாறு நிகழ்கிறது?  நமக்குத் தெரியாது.  இது நிகழ்கிறது என்பது மட்டுமே நமக்குத் தெரியும்.  ஆனால், இந்தப் பற்றுகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் கடவுளின் எல்லையற்ற அன்பின் விளைவே இது என்பதும் நமக்குத் தெரியும்.  இது வேதனை தருமா?  பெரும்பாலும் அப்படித்தான் இருக்கும்.  முறையற்ற எந்தப் பற்றையும் விட்டுவிடுவது வேதனை தரும் என்ற பொருளில்தான் இதுவும் வேதனை தருகிறது.  ஒரு தீய பழக்கத்தை முறிப்பது கடினம்.  அதை முறிக்கும் செயல்முறையும்கூட வேதனை தருகிறது.  ஆனால், இறுதியில் கிடைக்கும் உண்மையான விடுதலை, நாம் அனுபவித்திருக்கக்கூடிய எந்த வேதனையையும்விட மதிப்புமிக்கது.  எனவே, ஆம், உத்தரிக்கும் நிலை வேதனை தருவதுதான்.  ஆனால், அது நமக்குத் தேவையான ஒருவகை இனிய வேதனை; அதன் இறுதி விளைவாக ஒருவர் கடவுளோடு 100% ஒன்றித்திருக்கும் நிலையை அடைகிறார்.

இப்போது நாம் புனிதர்களின் ஒன்றிப்பைப் பற்றிப் பேசுவதால், இந்த இறுதித் தூய்மைப்படுத்துதலுக்கு உட்படுவோரும் கடவுளோடும், மண்ணுலகில் வாழும் திருஅவையின் உறுப்பினர்களோடும், விண்ணகத்தில் இருப்பவர்களோடும் தொடர்ந்து ஒன்றிப்பில் இருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, உத்தரிப்பு நிலையில் இருப்பவர்களுக்காக மன்றாட நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். நம் மன்றாட்டுகள் பயனளிக்கின்றன. நம் அன்பின் செயல்களாகிய அந்த மன்றாட்டுகளைக் கடவுள் தமது தூய்மைப்படுத்தும் அருளின் கருவிகளாகப் பயன்படுத்துகிறார். நம் மன்றாட்டுகள் மற்றும் தியாகங்கள் வழியாக அவர்களுடைய இறுதித் தூய்மைப்படுத்துதலில் பங்கேற்க அவர் நம்மை அனுமதித்து அழைக்கிறார். இது அவர்களோடு ஒன்றிப்பின் உறவை உருவாக்குகிறது. விண்ணகத்தில் அவர்களோடு முழுமையான ஒன்றிப்பை அடைவதற்காகக் காத்திருக்கும் இந்த இறுதித் தூய்மைப்படுத்துதலில் உள்ளவர்களுக்காக, விண்ணகப் புனிதர்கள் சிறப்பாக மன்றாடுகிறார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ள புனித ஒன்றிப்பையே இறுதி நோக்கமாகக் கொண்டு, இந்த முழுச் செயல்முறையையும் கடவுள் எவ்வாறு ஒருங்கிணைத்துள்ளார் என்பதைச் சிந்திப்பது எத்தனை மாட்சிமையானது! அதைக் காண்பது எத்தனை மகிழ்ச்சியானது!

நரகத்தைப் பற்றிய ஒரு துயரமான குறிப்பு

நரகம் ஒரு துயரமான உண்மை. ஆனால் அது அடிக்கடி தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். கடவுளை விட்டு விலகியவர்களுக்கான நித்தியத் தண்டனையின் இடமா நரகம்? இதற்கு ஆம் என்றும் இல்லை என்றும் சொல்லலாம். கடவுள் தமது கோபத்தால் தண்டிக்கும் விதத்தில் செயல்படுவதில்லை என்ற பொருளில், இல்லை என்பதே பதில். தம்மைப் புறக்கணிப்பவர்களைப் “பழிவாங்க” அவர் விரும்புவதில்லை. மாறாக, ஒருவர் தமது சுதந்திர விருப்பத்தால் கடவுளை விட்டு விலகத் தேர்ந்தெடுப்பதன் விளைவே நரகம். கடவுள் பிறருடைய சுதந்திரத்தை மதிப்பவர்! விண்ணகத்தைப் புறக்கணிக்கும் ஒருவர்மீது கடவுள் அதைத் திணிக்க மாட்டார் என்பதையே நான் சொல்கிறேன். ஒருவர் கடவுளின் அன்பைப் புறக்கணித்தால், அவர் தமது சொந்தச் சுதந்திர விருப்பத்தால் செய்த அந்தப் புறக்கணிப்பின் விளைவுகளை அனுபவிக்கக் கடவுள் அவரை அனுமதிப்பார். அந்த விளைவுகளே நரகம்.

நரகம் என்பது, “புனிதமற்ற மூவொருமை” என்று சொல்லக்கூடிய நான், நானே, நான் மட்டுமே என்பவற்றுடன் ஒருவர் தனித்திருக்கும் துயரமான இடம். அது கடவுளுடனும் பிறருடனும் உள்ள உறவை முற்றிலும் இழந்து, என்றென்றும் தனிமையில் வாழும் நிலை. புகழ்பெற்ற சில ராக் இசைக்குழுக்கள், இரவு முழுவதும் கொண்டாட்டம் நடைபெறும் இடமாக நரகத்தைத் தவறாகச் சித்தரிக்கின்றன! நரகத்திற்குச் செல்லும் ஒவ்வொருவரும் அலகையுடனும் அதன் ஏவலர்களுடனும் ஒரு பெரிய விருந்துக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துகொள்ளப் போவதுபோல் காட்டுகின்றன. ஆனால் இது உண்மைக்கு முற்றிலும் மாறானது. நரகம் ஒரு கொண்டாட்டமல்ல; நரகத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பவும் மாட்டார்கள்; எந்த வகையான உறவையும் ஒருவரோடு ஒருவர் பகிர்ந்துகொள்ளவும் மாட்டார்கள். நரகம் என்பது அன்பே இல்லாமல், வெறுப்பு மட்டுமே இருக்கும் நிலை. அங்கே முழுமையான தனிமையும் சுயபரிதாபமுமே இருக்கும். நட்போ ஒன்றுகூடல்களோ இருக்காது. நரகம் ஒரு துயரமான இடம்; அதில் இருப்பது துயரமான நிலை. அது கடவுளை முற்றிலும் இழந்து, கடவுளின் அந்த அன்பின்றி என்றென்றும் வாழும் நிலை.

நம் செயல்களால் விண்ணகத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதுபோலவே, நம் செயல்களால் நரகத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். “இயேசுவே, என்னை மீட்டருளும்!” என்று சொல்வது மட்டும் போதாது. ஆம், நாம் விண்ணகத்திற்குச் செல்ல விரும்புவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு, நம் செயல்களால் கடவுளிடமிருந்து 100% விலகிச் செல்லத் தேர்ந்தெடுத்தால், கடவுளை 100% இழந்த இந்த நிலையிலேயே என்றென்றும் இருப்போம். ஐயோ! அப்படி நேரிட விடாதீர்கள். நித்தியத் தண்டனைக்குள் நுழையும் இந்த நிகழ்முறையைப் பற்றி, இத்தொடரின் மூன்றாவது நூலான எனது கத்தோலிக்க அறநெறி! என்பதில் மேலும் விளக்கப்படும். அந்த நூலில், சாவான பாவத்தின் எதார்த்தத்தை மையமாகக் கொண்டு சிந்திப்போம். ஆனால் இப்போதைக்கு, நரகம் உண்மையாகவே இருக்கிறது என்பதை உணர்வதும், அந்த எதார்த்தம் எத்தகையது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும் போதுமானது.

வரவிருக்கும் இறுதிக் காலம்

அதிகாரம் 5இல், இயேசுவின் இறப்பும் உயிர்ப்பும் ஏற்படுத்திய விளைவுகளைப் பற்றிச் சிந்தித்தோம். உடலின் உயிர்த்தெழுதல் பற்றியும், நாம் பங்குபெற அழைக்கப்பட்டுள்ள புதிய விண்ணகமும் மண்ணகமும் பற்றியும் ஆழ்ந்து சிந்தித்தோம். இப்பகுதி அந்த முக்கியக் கருத்துகளின் சுருக்கமாக அமையும்; குறிப்பாக, நமக்காகக் காத்திருக்கும் புதிய விண்ணகமும் மண்ணகமும் பற்றிய எதார்த்தத்தை எடுத்துக்காட்டும்!

விண்ணகமும் உத்தரிப்புநிலையும் இப்போது இருக்கும் வடிவில் இருப்பதே கடவுளின் இறுதி நோக்கம் அல்ல. ஒருநாள் இயேசு தமது முழு மாட்சியுடன் மீண்டும் வந்து, அனைத்தையும் தமது புதிய, மாட்சிமிக்க இறையாட்சியாக மாற்றுவார். விண்ணகத்தில் இருப்பவர்கள், புதிதாக உருமாற்றப்பட்ட தங்கள் பூவுலக உடல்களுடன் மீண்டும் இணைவார்கள். மண்ணகத்தில் கடவுளின் அருளில் வாழ்பவர்களும், பாவத்தின் மீதான எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் உடனடியாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, மாட்சிமைப்படுத்தப்பட்ட தங்கள் உடல்களைப் பெறுவார்கள். அந்த நேரத்தில் விண்ணகமும் மண்ணகமும் ஒன்றாகும். இரண்டுமே மாட்சிமிக்க வகையில் உருமாற்றம் பெற்று, கடவுளுக்கும் அவருடைய புனிதர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே முழுமையான உறைவிடமாக அமையும். இந்தப் புதிய வாழ்வில் நாம் உடலோடும் ஆன்மாவோடும் என்றென்றும் பங்குபெறுவோம்.

இந்தப் புதிய வாழ்வு எப்படி இருக்கும்? யாருக்கும் தெரியாது. அதிகாரம் 5இல் குறிப்பிட்டதுபோல, திருவெளிப்பாடு நூலில் இதைக் குறிக்கும் அடையாள உருவகங்கள் பல உள்ளன. திருத்தூதர் யோவான் தமது காட்சியில் இதை எவ்வாறு கண்டார் என்பதைப் பற்றிய ஓர் எண்ணத்தைப் பெற, திருவெளிப்பாடு நூலின் அதிகாரங்கள் 21–22ஐ வாசியுங்கள். இது மறைபொருள் நிறைந்த மொழி; அதேவேளையில் உண்மையை எடுத்துரைக்கும் மொழியும்கூட. இந்தப் புதிய வாழ்வின் மறைபொருளை, மறைமுகமாகவும் அடையாளங்கள் வழியாகவும் மாட்சிமையுடனும் வெளிப்படுத்துகிறது என்ற பொருளில் இது உண்மையானது. இது உண்மையே; அது கூறுவதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதுதான் நமக்குக் கடினமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதனால் ஒன்றும் குறையில்லை! புனிதத்தின் பாதையில் நாம் தொடர்ந்து நடந்தால், ஒருநாள் அதை அறிந்துகொள்வோம்!

இந்தப் புதிய உலகம், “இனி இறப்போ துக்கமோ அழுகையோ வேதனையோ இருக்காது…” (திருவெ 21:4) என்ற நிலை நிலவும் இடமாக இருக்கும். நோய், துன்பம் போன்ற இயற்கையிலுள்ள அனைத்து சீர்குலைவுகளும் அழிக்கப்படும். சீர்குலைந்துள்ள நம் மனங்கள், உணர்ச்சிகள், ஆசைகள் முதலியவை புதிதாகச் சீரமைக்கப்படும்; அனைத்தும் மாட்சிமை நிறைந்ததாக இருக்கும். கடவுள் நமக்காக எண்ணிய மனித வாழ்வை நாம் என்றென்றும் வாழ்வோம். அவருடனும் ஒருவரோடு ஒருவரும் முழுமையாக ஒன்றித்திருப்போம். நமக்கு ஒருபோதும் சலிப்பே ஏற்படாது என்பதிலும் நாம் உறுதியாக இருக்கலாம்!

இதையே நமது இலக்காகவும் என்றும் நிலைத்திருக்கும் நம்பிக்கையாகவும் கொள்ள வேண்டும். இதற்காகவே நாம் இங்கே இருக்கிறோம். நாம் ஒரு பயணத்தில் இருக்கிறோம்; புதிய விண்ணகமும் மண்ணகமுமே நாம் இறுதியாகச் சென்றடைய வேண்டிய இடம். நாம் செல்லும் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நேரம் இதுவே; நமது மனித வாழ்வின் இந்த மாட்சிமிக்க நிறைவை நோக்கித் தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டிய நேரமும் இதுவே. இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிடாதீர்கள்!

நம் புனித அன்னை: புனிதர்கள் அனைவரின் அரசி!

வரவிருக்கும் இந்தப் புதிய யுகத்தில், புனிதர்கள் அனைவரின் அரசியாகவும் அன்னையாகவும் நம் புனித அன்னை வகிக்கும் இறுதியான, மாட்சிமிக்க பங்கைச் சிந்திப்பதே இந்நூல் தொகுதியை நிறைவுசெய்வதற்கான சிறந்த வழியாகும். உலகின் மீட்பில் அவர் ஏற்கெனவே இன்றியமையாத பங்காற்றியுள்ளார்; ஆனால் அவரது பணி இன்னும் முடிவடையவில்லை. தமது அமல உற்பவத்தால் அவர் மீட்பரின் நிறைவான கருவியாகவும், அதன் விளைவாக, உயிர்வாழ்வோர் அனைவருக்கும் புதிய அன்னையாகவும் ஆனார். இந்தப் புதிய அன்னையாக, கடவுளின் தெய்வீகத் திட்டத்துடன் முழுமையாக ஒத்துழைக்கவும் அதற்குக் கீழ்ப்படியவும் தொடர்ந்து சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம், ஏவாளின் கீழ்ப்படியாமையின் விளைவை அவர் மாற்றுகிறார். சிலுவையில் இயேசு தம் அன்னையை யோவானிடம் ஒப்படைத்தார்; நம் அனைவருக்கும் அவரை நமது புதிய அன்னையாக அளித்தார் என்பதன் அடையாளமாக இது விளங்குகிறது. ஆகவே, கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்களாக, அதாவது அவரது மகனின் உடலின் உறுப்பினர்களாக நாம் இருப்பதால், கடவுளின் திட்டத்தின்படி அவசியமாகவே இந்த ஒரே அன்னையின் பிள்ளைகளாகவும் இருக்கிறோம்.

நம் அருள்மிகு அன்னை, மண்ணுலகில் தம் வாழ்வை நிறைவு செய்ததும், தம் மகனோடு என்றென்றும் இருப்பதற்காக உடலோடும் ஆன்மாவோடும் விண்ணகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்பது நம் விசுவாச மறையுண்மைகளில் ஒன்று.  இப்போது, விண்ணகத்தில் தமக்குரிய இடத்திலிருந்து, உயிர்வாழ்வோர் அனைவரின் அரசி என்னும் தனித்துவமும் ஒப்பற்ற சிறப்பும் கொண்ட பட்டம் அவருக்கு அளிக்கப்படுகிறது!  இப்போதே அவர் இறையாட்சியின் அரசியாக இருக்கிறார்; என்றென்றும் இந்த இறையாட்சியின் அரசியாக இருப்பார்!

அரசி என்ற முறையில், அருளின் இடைநிலையாளராகவும் அதைப் பகிர்ந்தளிப்பவராகவும் இருக்கும் தனித்துவமும் ஒப்பற்ற சிறப்பும் கொண்ட கொடையையும் அவர் பெற்றிருக்கிறார்.  இதைப் பின்வருமாறு புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது:

–தமது அமல உற்பவத்தின் கணத்திலேயே அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்பட்டார்;

–இதன் விளைவாக, கடவுள் மனித உடலெடுக்கத் தகுதியான ஒரே மனிதக் கருவியாக அவர் இருந்தார்;

–தூய ஆவியாரின் வல்லமையாலும் செயலாலும், மகனாகிய கடவுள் அவர் வழியாக உண்மையிலேயே மனித உடலெடுத்தார்;

–இவ்வாறு மனித உடலெடுத்த இந்த ஒரே இறைமகன் வழியாக உலகின் மீட்பு நிகழ்ந்தது;

–மீட்பு என்னும் இந்தக் கொடை அருளின் வழியாக நமக்கு வழங்கப்படுகிறது. அருள் முதன்மையாக இறைவேண்டல் மற்றும் அருளடையாளங்கள் வழியாக வருகிறது;

–ஆகவே, கடவுள் நம் உலகில் நுழைவதற்கான கருவியாக மரியா இருந்ததால், இறைவன் மனிதரானதன் வழியாக நமக்கு வரும் அருள் அனைத்துடனும் அவர் தனித்துவமான முறையில் தொடர்புடையவராக இருக்கிறார். இறைவன் மனிதரானதன் விளைவாக வந்த அனைத்திற்கும் அவர் கருவியாக இருக்கிறார். எனவே, அருள் வாழ்வில் இடைநிலையாளராக அவர் போற்றப்படுவது முறையானதே!

இரண்டாம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கம் இதனை இவ்வாறு கூறுகிறது:

அருள் வாழ்வில் மரியாவின் இந்தத் தாய்மை, மங்கள வார்த்தை அறிவிக்கப்பட்டபோது அவர் நம்பிக்கையுடன் அளித்த சம்மதத்தில் தொடங்கியது. அந்தச் சம்மதத்தில் அவர் சிலுவையின் அடியிலும் தளராமல் நிலைத்திருந்தார். தேர்ந்துகொள்ளப்பட்டோர் அனைவரும் நிலைவாழ்வின் நிறைவை அடையும்வரை இந்தத் தாய்மை நீடிக்கிறது. விண்ணகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட பின்னரும் அவர் இந்த மீட்புப் பணியைக் கைவிடவில்லை; மாறாக, தமது இடையறாத பரிந்துரையால் நிலையான மீட்பின் கொடைகளைத் தொடர்ந்து நமக்குப் பெற்றுத் தந்தார். இன்னும் இவ்வுலகில் ஆபத்துகளும் வழிபாட்டுக் குழுக்களும் சூழப் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கும் தம் மகனின் சகோதரர்கள், தங்கள் உண்மையான இல்லத்தின் பேரின்பத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படும்வரை, அவர் தமது தாயன்பால் அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்கிறார். எனவே, திருஅவை புனித கன்னியைப் பரிந்துரைப்பவர், உதவுபவர், துணைநிற்பவர், இடைநிலையாளர் என்னும் பட்டங்களால் அழைத்து மன்றாடுகிறது. எனினும், ஒரே இடைநிலையாளரான கிறிஸ்துவின் மாண்பையும் ஆற்றல்மிக்க செயலையும் இது எவ்விதத்திலும் குறைப்பதுமில்லை, அவற்றுடன் எதையும் சேர்ப்பதுமில்லை என்றே இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். (மக்களினங்களின் ஒளி #62)

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இறைவன் மனிதராவதற்காக மரியா ஆற்றிய இடைநிலைப் பணி, வெகுகாலத்திற்கு முன்பு நிகழ்ந்த ஏதோ ஒரு வரலாற்றுச் செயல் மட்டுமல்ல. மாறாக, அவரது தாய்மை தொடர்ச்சியானதும் நிலையானதுமாகும். அது உலக மீட்பரின் என்றும் நிலைக்கும் தாய்மையாகும்; இந்த மீட்பரிடமிருந்து நமக்கு வரும் அனைத்திற்கும் அவர் என்றும் கருவியாக இருப்பதையும் குறிக்கிறது.

கடவுளே ஊற்று; மரியாவோ கருவி.  கடவுள் இவ்வாறு விரும்பியதாலேயே அவர் கருவியாக இருக்கிறார்.  அவரால் தாமாகவே எதையும் செய்ய முடியாது; ஆனால், அவர் தாமாகவே அதைச் செய்ய வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.  அவர் மீட்பர் அல்ல.  அவர் கருவியே.

இதன் விளைவாக, நிலையான மீட்புத் திட்டத்தில் அவரது பங்கு மாட்சிமிக்கதும் இன்றியமையாததும் என்பதை நாம் காண வேண்டும். அவர்மீதான பக்தி, உண்மையை உள்ளவாறே ஏற்றுக்கொள்வதற்கான ஒரு வழியாகும். கடவுளின் திட்டத்துடன் ஒத்துழைத்ததற்காக அவருக்கு நன்றி தெரிவித்து நாம் அளிக்கும் ஏதோ ஒரு மரியாதை மட்டுமல்ல அது. மாறாக, நம் உலகிலும் நம் வாழ்விலும் அருளைப் பெற்றுத்தரும் இடைநிலைப் பணியை அவர் தொடர்ந்து ஆற்றிவருவதை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

விண்ணகத்தில் கடவுள் இந்தப் பங்கை அவரிடமிருந்து பறித்துவிடுவதில்லை. மாறாக, அவர் நமது அன்னையாகவும் அரசியாகவும் ஆக்கப்படுகிறார். அவர் எத்துணைத் தகுதியுள்ள அன்னையாகவும் அரசியாகவும் இருக்கிறார்!