Tagalog

Ikalimang Kabanata: “Sundin ang Loob Mo…”

Walang makapipigil sa Diyos. Siya ay AKO AY SI AKO NGA (YHWH), Walang Hanggan, Makapangyarihan sa Lahat, ang Ganap na Kabutihan, at ang Mismong Pag-iral. Pinili ng Kataas-taasang Diyos na ito na makipagtipan sa atin, at inaanyayahan Niya tayong maging mga kasapi ng Katawang Mistiko ng Kanyang Banal na Anak. Ang paanyayang ito—ang Bagong Tipang ito—ay nagtataas sa atin tungo sa maluwalhating pakikibahagi sa buhay ng Diyos.

Kung paanong walang makapipigil sa Diyos na ating Ama, wala ring makapipigil sa atin sa pagpapamalas ng kaluwalhatian ng Diyos sa pamamagitan ng pagtupad sa Kanyang Kalooban kapag lubos nating niyakap ang ating pagkakakilanlan kay Kristo—sa pagsasabuhay ng unang dalawang kahilingan sa Ama Namin. Wala! Kaya, walang makapipigil sa atin sa pagtupad sa ating pangunahing tungkulin sa buhay.

Kapag nagliliwanag ang Kanyang Ganap na Kabanalan sa atin at sa pamamagitan natin, nagiging naririto ang Kanyang Kaharian. Kapag naririto ang Kanyang Kaharian sa panahon at kalawakan, nagiging katotohanan ang mga kasunod na kahilingan sa Ama Namin:

  • Natutupad ang Kanyang kalooban,
  • Naipagkakaloob ang ating materyal at espirituwal na ikabubuhay,
  • Napapawi ang pagkakautang ng kasalanan sa atin at sa pamamagitan natin,
  • Napagtatagumpayan ang bawat pagsubok,
  • At naipagsasanggalang tayo laban sa masama at sa kanyang mga gawa.

Kung nais nating walang makapigil sa ating misyon na tuparin ang ganap na kalooban ng Diyos at makibahagi sa ganap na lubos na kaligayahan—ang kaligayahang tanging Diyos lamang ang nagkakaloob—nagsisimula tayo sa pagpapaganap ng unang dalawang kahilingan sa Ama Namin, na hinahayaang ang mga pinakamataas na hangaring ito ang gumabay at magtuwid sa bawat mas mababang hangarin tungo sa kanilang huling hantungan: ang Diyos at ang Kanyang walang hanggang kaluwalhatian.

Nangyayari lamang ito kapag hinahayaan nating manaig sa ating buhay ang marubdob na pagnanais para sa kaluwalhatian ng Diyos at sa pagpapamalas ng Kanyang kabanalan, at dalisayin tayo mula sa bawat hangaring sumasalungat dito. Ito ang pinakadakila at unang utos: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo, at nang buong pag-iisip mo” (Mateo 22:37). Kapag naging ganap ang dalisay at banal na pag-ibig na ito sa ating buong pagkatao—isip, kalooban, mga silakbo ng damdamin, mga emosyon, mga hangarin, at katawan—susunod ang lahat ng iba pang mabuting bagay: Iniibig natin ang ating sarili sa Diyos at ang ating kapwa gaya ng ating sarili, na tumutupad sa ikalawang utos ni Hesus na nagbubuod sa huling limang kahilingan sa Ama Namin.

Isang Paraan Tungo sa Layunin

Mahalagang ilagay sa wastong pananaw ang ikatlong kahilingang ito—gayundin ang ikaapat at ikalimang kahilingan—bilang paraan tungo sa isang layunin, sa halip na bilang mismong layunin. Gaya ng nakita natin, ang layunin ng lahat ng panalangin ay ang kaluwalhatian ng Diyos at ang kaganapan ng pagdating ng Kanyang Kaharian. Ang paggawa ng kalooban ng Diyos ay isang paraan tungo sa layuning iyon. Sa huli, kapag ganap nang naitatag ang Kaharian ng Diyos at lubos nang naipamalas ang Kanyang kaluwalhatian upang makita ng lahat, hindi na natin sasabihin, “Hindi ang kalooban ko kundi ang kalooban Mo ang masunod.” Sa halip, ang tanging panalangin natin ay ang walang hanggang pagpahayag ng, “Santo, Santo, Santo ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa Lahat!” Sa Beatipikong Pangitain, ang kalooban ng Diyos ay lubos na magiging atin, at hindi na tayo magpupunyaging tuparin ang Kanyang kalooban: Ang kalooban ng Diyos at ang ating kalooban ay ganap na magkakaayon.

Ang pagsasabuhay sa paraang ito tungo sa layunin—ang pagtupad sa kalooban ng Diyos—ay nangangailangan ng pag-unawa sa kung ano ang tunay na Mabuti. Kadalasan, maging ang mga taong tapat sa pananampalataya ay nananalangin at nagsisikap na tuparin ang kalooban ng Diyos ayon sa itinuturing nilang mabuti. Ngunit tunay nga ba itong mabuti? Mabuti lamang ang isang bagay kapag ipinapamalas nito ang kabanalan ng Diyos at itinataguyod ang Kanyang Kaharian sa lupa. Ang Diyos lamang ang nagtatakda kung ano ang “Mabuti.” Ang Diyos lamang ang nakaaalam kung paano maisasakatuparan ang pinakadakilang kabutihan sa anumang sitwasyon.

Kung nais nating walang makapigil sa ating pagtupad sa ganap na kalooban ng Diyos dito sa lupa para nang sa Langit, dapat nating panatilihing nakatuon ang ating paningin sa Kabutihang mananatili magpakailanman: ang kaluwalhatian ng Diyos sa Kanyang Kaharian. Ang Kabutihang iyon ang dapat gumabay at magbigay-lakas sa lahat ng ating ginagawa. Sa gayon lamang matutupad ang kalooban ng Diyos dito sa lupa para nang sa Langit. Sa sandaling mawala ang ating pagtuon sa pagpapabanal sa Pangalan ng Diyos at sa pagtatatag ng Kanyang Kaharian, nalilihis at nabibigo ang lahat ng iba pa nating panalangin at pagkilos.

Pagsasabuhay sa Kahilingan

Kapag pinararangalan natin ang Diyos at ipinakikita sa ating buhay ang Kanyang kabanalan at kaluwalhatian—una sa lahat, sa paggawa sa ating mga puso na isang koro ng walang-humpay na pagpupuri, na sumisigaw, “Santo, santo, santo…”—nagsisimula tayong mahubog bilang mga kasangkapan ng Kanyang banal na kalooban. Hinihingi ng pagbabagong ito na talikuran natin ang bawat udyok ng ating kalooban na hindi ganap na naaayon sa kalooban ng Ama.

Sa Halamanan ng Getsemani, nanalangin si Jesus, “Hindi ang kalooban ko kundi ang kalooban Mo ang masunod” (Lucas 22:42), hindi dahil nahirapan Siyang sumunod sa Ama, ni dahil salungat ang Kanyang kaloobang pantao sa Kanyang kaloobang pagka-Diyos, kundi dahil nais Niya tayong makiisa sa Kanya sa gawang iyon ng ganap na pagsuko ng sarili. Ipinahayag Niya ang isang wastong nakaayos na pagnanais na pantao, na lubos na nakapailalim sa kalooban ng Ama, upang matutuhan nating idalangin ang gayunding mga salita sa Kanya at kasama Niya. Sa paggawa nito, naaakay tayo tungo sa misteryo ng mapagtubos na pagsunod, kung saan nagiging ganap ang pag-ibig sa paghahandog ng sarili.

Bukod dito, ayon sa tiyak na turo ng Simbahan, si Jesus ay may dalawang kalooban—isang kaloobang pagka-Diyos at isang kaloobang pantao. Bagaman ang Kanyang kaloobang pantao ay laging ganap na naaayon sa Kanyang kaloobang pagka-Diyos at sa kalooban ng Kanyang Ama, nanatili itong tunay na kaloobang pantao at samakatuwid ay kailangang iugnay sa Kanyang kaloobang pagka-Diyos sa pamamagitan ng isang malaya at sinadyang gawang pantao. Alinsunod sa Kanyang kalikasang pantao, nakaranas si Jesus ng tunay na pagnanais na makaiwas sa pagdurusa at kamatayan. Gayunman, ang nagbibigay ng gayong kaluwalhatian sa Kanyang pagsunod ay ang malaya Niyang pagpapasakop maging ng mabuti at likas na hilig na ito sa mas mataas na pagnanais na tuparin ang plano ng Ama sa pagtubos. Sa paggawa nito, hindi lamang Siya sumulong tungo sa Kanyang Handog na Sakripisyo sa Krus, kundi pinabanal din Niya ang kalayaang pantao, na nagbibigay sa atin ng kakayahan—sa pamamagitan ng biyaya—na piliin ang kalooban ng Diyos nang higit sa lahat ng likas na hilig—hindi lamang kaysa sa mga di-wastong pagnanasa, kundi maging kaysa sa mga pagnanais na mabuti at pantao, tulad ng pagnanais na makaiwas sa sakit o mapanatili ang sariling buhay.

Halimbawa, kapag malubha ang karamdaman ng isang mahal natin sa buhay, paano tayo nananalangin? Hinihiling ba natin sa Diyos ang pisikal na paggaling—sa pag-aakalang ang kalusugan at mas mahabang buhay ang pinakamabubuting bagay? O idinadalangin ba nating masunod ang kalooban ng Diyos, na lubos na ipinagkakatiwala ang ating sarili at ang ating mahal sa buhay sa Kanyang karunungan, sa pagkaalam na anuman ang Kanyang loobin ay para sa Kanyang pinakadakilang kaluwalhatian at sa ating sukdulang kabutihan?

Isaalang-alang ang halimbawa ni Santa Teresita ng Lisieux. Sa edad na dalawampu’t apat, si Sor Teresita, isang monghang Karmelita na namumuhay sa klawsura, ay nagkasakit nang malubha ng tuberkulosis. Hanggang sa panahong iyon, namuhay siya nang payak at lingid sa paningin ng mundo—una sa piling ng kanyang pamilya at pagkatapos ay sa loob ng mga pader ng kumbento. Malamang na taimtim na ipinanalangin ng mga nagmamahal sa kanya ang kanyang paggaling, sa pangamba sa pinakamasamang maaaring mangyari: ang kanyang kamatayan. Ngunit ang kamatayan ba para kay Sor Teresita sa murang edad na dalawampu’t apat ay tunay na “pinakamasama”? O iyon ba, sa ganap na pagkalinga ng Diyos, ang pinakamabuti?

Noong panahong iyon, maaaring inakala ng kanyang pamilya at mga kapwa madre na ang kanyang paggaling ang higit na mabuti. Ngunit ngayon, malinaw nating nakikita na nagtapos ang kanyang buhay sa mismong panahong iyon dahil tinupad ng kanyang maagang kamatayan ang ganap na kalooban ng Diyos at naghatid ng Kanyang pinakadakilang kaluwalhatian.

Kung gumaling siya at nabuhay pa nang maraming taon, ano kaya ang nangyari? Hindi natin alam. Ngunit alam natin kung ano ang naging bunga ng kanyang kamatayan:

  • Ang kanyang talaarawan, na isinulat bilang pagsunod sa kanyang superyora, ay inilathala at naging isa sa mga pinaka-maimpluwensiyang akdang espirituwal sa lahat ng panahon, na nagbigay-inspirasyon sa milyun-milyon sa buong mundo.
  • Naabot ng kanyang kaluluwa ang kaganapan ng kabanalang pinaghandaan sa kanya ng Diyos.
  • Isa na siyang makapangyarihang tagapamagitan sa Langit.

Para bang nakita ng Diyos, sa Kanyang ganap na kaalaman sa hinaharap at karunungan, na sumapit na ang Kanyang “Munting Bulaklak” sa sandali ng pinakamatingkad nitong ningning. Kaya pinigtas Niya ito mula sa buhay na ito upang mamukadkad magpakailanman sa Langit, kung saan magniningning magpakailanman ang kanyang kagandahan at kabanalan.

Kung nabuhay pa siya nang mas matagal, marahil ay hindi kailanman nailathala ang kanyang talaarawan. Marahil ay humina ang kanyang maalab na diwang espirituwal sa mga sumunod na taon. Marahil ay nakalimutan na siya sa kasaysayan. Ngunit alam ng Diyos.

Ito ang dahilan kung bakit dapat tayong lubos na magtiwala sa Diyos. Sa Kanyang mapagpahintulot na kalooban, hinayaan Niya ang sakit na kumitil sa buhay ni Teresita hindi bilang isang trahedya, kundi bilang isang tagumpay—isang sandali kung kailan ganap nang handa ang kanyang kaluluwa na pumasok sa kaluwalhatian. Hindi naman dininig ang mga panalangin para sa kanyang paggaling; sa halip, sinagot ang mga ito sa ganap na paraan sa pamamagitan ng kalinga ng Diyos, na nagpahintulot sa kanyang pagpasok sa Langit sa mismong tamang sandali—sa rurok ng kanyang kabanalan.

Ang pinakamainam na panalanging maaaring idinalangin ni Teresita at ng kanyang mga kapatid noong siya ay may sakit ay ito lamang: “Ama namin, nawa’y maluwalhati Ka sa sakit na ito sa pamamagitan ng ganap na pagsasakatuparan ng Iyong kalooban, upang ang buhay ng Iyong minamahal na Munting Bulaklak ay maging bukal ng pinakadakilang kabutihan: Sundin ang loob Mo!”

Sa proseso ng kanyang kanonisasyon, nagpatotoo ang kapatid ni Teresita na si Sor Maria ng Sagradong Puso tungkol sa mga salitang binigkas ni Teresita nang siya ay naghihingalo: “Sa aking kamatayan, magpapaulan ako ng mga rosas; nais kong gugulin ang aking buhay sa Langit sa paggawa ng mabuti sa lupa.”

Inihahayag ng mga salitang ito sa huling sandali ng kanyang buhay ang tunay niyang panalangin: Hindi siya humingi ng pisikal na paggaling, ni nilabanan ang kalooban ng Diyos o kinatakutan ang kamatayang panglupa. Sa halip, lubusan niyang isinuko ang kanyang sarili, nagtitiwalang ang kanyang pagpanaw ay magsisilbi sa ganap na plano ng Diyos at maghahatid ng Kanyang biyaya sa di-mabilang na mga kaluluwa.

Magandang inilalarawan ng buhay ni Santa Teresita kung paano tayo dapat manalangin at kung ano ang dapat nating hangarin. Dapat nating bitiwan ang sarili nating mga kalooban—kabilang ang lahat ng itinuturing nating mabuti batay sa ating limitadong pagkaunawang pantao—at lubos na magtiwala nang walang pag-aalinlangan sa kalooban lamang ng Diyos. Sa paghahangad ng pinakamataas na kabutihang ipinahahayag sa unang dalawang kahilingan—ang kaluwalhatian ng pangalan ng Diyos at ang pagdating ng Kanyang Kaharian—sinisimulan nating hangarin ang paraan upang makamit ang layuning iyon: na sundin ang Kanyang kalooban dito sa lupa para nang sa Langit.

Ang Paghahangad sa Kalooban Lamang ng Diyos

Ang pagdarasal at paghahangad sa ikatlong kahilingan ng Ama Namin nang may pagtanaw sa ating pinakamataas na hangarin ay tulad ng isang ilog na umaagos mula sa bukal nito sa kabundukan, nagdadala ng dalisay at nagbibigay-buhay na tubig pababa upang magpalusog sa lahat ng dinaraanan nito.

Kung paanong ang lakas at direksiyon ng isang ilog ay itinatakda ng pinagmumulan nito, ang ating pagnanais na sundin ang kalooban ng Diyos dito sa lupa ay dumadaloy mula sa pinakamataas na bukal: ang pagpapabanal sa Kanyang Ngalan at ang pagdating ng Kanyang Kaharian.

Kapag naputol ang ugnayan ng ilog sa bukal nito, natutuyo ito o nagiging tubig na hindi umaagos; gayundin, kapag ang ating pagsisikap na sundin ang kalooban ng Diyos ay nahiwalay sa kaganapan ng ating pinakamataas na hangarin para sa Kanyang kabanalan at paghahari, nalilihis ito. Sa halip na masayang pagpapasakop sa “Sundin ang loob Mo,” nanganganib na ang ating panalangin ay maging “Sundin ang loob ko.”

Kapag ang ating pananabik sa kalooban ng Diyos ay wastong nakaayon sa ating pinakamataas na mga hangarin, saka lamang ito nagiging isang di-mapigilang agos, na nagdadala sa atin at sa buong sangnilikha tungo sa katuparan ng Kanyang banal na layunin.

Higit pa sa Isang Kahilingan: Isang Matibay na Pasya

Kapag ang “ilog” na ito ay dumadaloy mula sa kaluwalhatian ng Diyos at sa pagtatatag ng Kanyang Kaharian, at sinisikap nating iayon ang ating sarili sa bawat kongkreto at praktikal na implikasyon ng Kanyang kalooban, ang pagdarasal na masunod ang kalooban ng Diyos ay nagiging higit pa sa isang kahilingan—nagiging isa itong matibay na pasya. Isa itong pagpapanibago ng ating pangakong mamuhay nang lubos sa Bagong Tipan ng Biyaya.

Kapag nananalangin kang masunod ang kalooban ng Diyos, sinasabi mo ba sa Kanya kung ano ang nais mong maging kalooban Niya? Naniniwala ka bang kung magdarasal ka nang matagal at hihiling sa sapat na dami ng tao na makiisa sa iyo sa panalangin, babaguhin ng Diyos ang Kanyang kalooban upang tumugma sa iyo? Kung gayon, hindi mo dinarasal ang Ama Namin ayon sa pagkakabigay nito sa atin ni Kristo. Sinisikap nating manipulahin ang Diyos sa pamamagitan ng pagpaparami ng mga kahilingan para sa ating mga kagustuhan.

Ang pagsasabi ng “Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa Langit” ay nangangahulugang bumabaling tayo sa Bukal ng biyaya at hinahangad lamang ang magbibigay-luwalhati sa Kanya, habang ang Kanyang Banal na Karunungan ang gumagabay sa pinakamainam na paraan sa pagtatatag ng Kanyang Kaharian sa pamamagitan ng pagsasakatuparan ng Kanyang ganap na plano.

Mula sa Griyego

Tulad ng mga naunang kahilingan, nagsisimula rin ito sa isang pautos na balintiyak sa aoristo—genēthētō—na nangangahulugang “Mangyari nawa” o “Matupad nawa.” Gaya ng nabanggit na, ang diin ng pautos sa aoristo ay maihahalintulad sa pagdaragdag ng tatlong tandang padamdam sa dulo ng pagsusumamo—isa para sa pagkaapurahan, isa para sa pagiging mapagpasiya, at isa para sa pagkaganap: “Matupad nawa!!!”

Bagaman balintiyak ang pandiwa, ipinahahayag nito ang isang aktibo at may pagtitiwalang pagnanais na lubos at ganap na matupad ang kalooban ng Diyos. Ang Diyos mismo ang ipinahihiwatig na tagaganap, ang siyang nagsasakatuparan ng Kanyang banal na layunin sa Langit at sa lupa. Hindi ito basta pagpapaubaya sa tadhana, kundi isang matapang at may pagtitiwalang pagsuko sa karunungan at kabutihan ng Ama. Hindi lamang natin tinatanggap ang anumang mangyari—hinihiling natin, nang buong puso, na matupad ang Kanyang kalooban nang agaran, mapagpasiya, at lubusan.

Ang pariralang Griyego na hōs en ouranō kai epi gēs ay literal na isinasalin bilang “gaya sa Langit, gayundin sa lupa.” Ipinahahayag nito ang pananabik na ang ganap at masayang pagsunod sa Diyos sa Langit ay maging huwaran ng buhay sa lupa. Sa Langit, agad na niyayakap ang kalooban ng Diyos, nang walang pag-aatubili o pagtutol. Hinihiling ng panalanging ito na mag-ugat ang gayunding pagsunod sa ating buhay at sa daigdig—na ang pag-ibig at kaayusan ng Langit ang humubog sa lahat ng bagay sa lupa, simula sa atin.

Pagsasabuhay at Pagdarasal para sa Kalooban ng Diyos

Itinuturo ng Katesismo ng Simbahang Katolika na ang utos ni Jesus sa John 13:34—“Kung paanong minahal Ko kayo, gayundin naman ay dapat kayong magmahalan”—ay “nagbubuod sa lahat ng iba pang utos at nagpapahayag ng Kanyang buong kalooban” (CCC #2822). Kaya ang pagkilala at pagsasabuhay sa kalooban ng Diyos ay ang pagmamahal sa Diyos at sa kapwa gaya ng pagmamahal Niya sa atin. Hindi lamang huwaran ng pag-ibig na iyon si Jesus; Siya mismo ang bukal nito. Ang pamumuhay sa Kanya, ang pagmamahal sa pamamagitan ng Kanyang pag-ibig, at ang mapagsakripisyong pag-aalay ng ating buhay kasama Niya ang katuparan ng kalooban ng Diyos.

Ang kahilingang ito ay isang panalangin para sa ating sarili at isang pagpapanibago ng ating pangakong iayon ang ating sarili sa kalooban ng Diyos. Isa rin itong makapangyarihang panalangin ng pamamagitan para sa buong Simbahan at daigdig. Binibigyang-diin ito ng Katesismo sa pagsipi kay San Juan Crisostomo, na nagsabi:

“Sapagkat hindi sinabi ng [God], ‘sundin ang loob Mo sa akin o sa amin,’ kundi ‘sa lupa,’ sa buong lupa, upang mapawi rito ang kamalian, mag-ugat dito ang katotohanan, mawasak dito ang lahat ng bisyo, yumabong dito ang kabutihang-asal, at hindi na maiba ang lupa sa Langit” (CCC #2825).

Nangangahulugan ito na kapag dinarasal natin ang “Sundin ang loob Mo,” ipinapanalangin nating maghari ang kalooban ng Diyos sa lahat ng dako.

Mabisa ba ang Ating mga Panalangin?

Mabisa ba ang ating mga panalangin kapag ipinapanalangin nating matupad ang kalooban ng Diyos sa lupa? Sinasagot ito ng Ebanghelyo ayon kay San Juan: “Alam nating hindi pinakikinggan ng Diyos ang mga makasalanan, ngunit kung ang isang tao ay may tapat na debosyon at gumagawa ng Kanyang kalooban, pinakikinggan Niya siya” (John 9:31). Kamangha-manghang isipin na kapag ginagawa natin ang kalooban ng Diyos, ang bawat panalangin natin ay pinakikinggan at tinutugon. Kapag nagkakaroon tayo ng tapat na debosyon—kapag iniaayon natin ang ating puso sa Kanyang mga naisin—nagkakaroon ng malaking kapangyarihan ang ating mga panalangin.

Ito ang ipinahayag ni Jesus kay Santa Faustina, na sinasabi: “Sa gayon ay masusumpungan Ko sa iyo ang isang kalugud-lugod na sakripisyo, isang handog na sinusunog na lipos ng tamis at halimuyak. At magiging dakila ang iyong kapangyarihan para sa sinumang idinadalangin mo” (Talaarawan #1767).

Kapag dinarasal natin ang Sundin ang loob Mo, hindi lamang natin hinihiling na kumilos ang Diyos; nangangako rin tayong makibahagi sa Kanyang pagkilos. Ipinagkakatiwala natin ang bawat bahagi ng ating buhay sa Kanyang kalinga upang makakilos Siya sa atin, sa pamamagitan natin, at para sa atin.

Kaloob ng Espiritu Santo: Kaalaman

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang “Sundin ang loob Mo…” sa Kaloob ng Kaalaman, isa sa pitong Kaloob ng Espiritu Santo. Ang banal na kaloob na ito ay nagbibigay sa atin ng kakayahang makita ang lahat ng bagay kaugnay ng Diyos, makilala ang kaayusan ng Kanyang providensiya sa sangnilikha, at iayon ang ating kalooban sa Kanyang kalooban.

Ang Kaloob ng Kaalaman ay hindi karunungan ng tao o pang-unawang intelektuwal na natatamo sa pamamagitan ng pag-aaral o pangangatwiran. Ito ay isang higit-sa-likas na kaliwanagang nagtataas sa kaluluwa, na nagbibigay rito ng kakayahang:

  • Mabatid ang lumilipas na kalikasan ng mga bagay sa mundo.
  • Ituon ang lahat ng kilos sa kalooban ng Diyos.
  • Makita ang buong sangnilikha bilang bahagi ng plano ng Diyos para sa ating pagpapakabanal.
  • Maunawaan ang pagdurusa, mga ari-arian, at mga tagumpay sa liwanag ng banal na layunin.

Tinutulungan tayo ng Kaloob ng Kaalaman na:

  • Makita ang higit pa sa ating mga kinahuhumalingang makamundong bagay at makilala ang mga ito bilang mga paraan tungo sa layuning makaisa ang Diyos.
  • Magtiwalang ganap ang kalooban ng Diyos, kahit ito ay mahirap, mahiwaga, o masakit.
  • Tanggapin na ang lahat ng pinahihintulutan ng Diyos ay nakatuon sa ating sukdulang kabutihan.
  • Lumago sa pananampalataya sa pamamagitan ng pagkilala sa mapagkalingang kamay ng Diyos sa bawat kalagayan.

Ang kakulangan ng Kaalaman ay humahantong sa paglaban:

  • Paglaban sa kalooban ng Diyos kapag mahirap itong maunawaan.
  • Pagkapit sa mga makamundong bagay na para bang ang mga ito na mismo ang layunin.
  • Takot sa sakripisyo o pagdurusa.
  • Pag-aalinlangan sa kabutihan ng Diyos kapag humaharap sa mga pagsubok.

Dinadaig ng Kaloob ng Kaalaman ang paglaban na ito sa pamamagitan ng pagbibigay sa atin ng biyayang makita at mahalin ang kalooban ng Diyos. Gaya ng ipinahayag ni San Pablo, “Alam natin na ang lahat ng bagay ay gumagawa para sa ikabubuti ng mga umiibig sa Diyos, na mga tinawag ayon sa Kanyang layunin” (Romans 8:28).

Kapag tunay nating “alam” ito, hindi na tayo natatakot sa anumang maaaring idulot ng kalooban ng Diyos. Sa halip, nagpapasakop tayo rito, nagtitiwala rito, at minamahal ito—sapagkat nauunawaan nating ang Kanyang kalooban lamang ang umaakay tungo sa kabanalan, kapayapaan, at walang hanggang kaligayahan.

Ang Beatitud: “Mapapalad ang mga Nagdadalamhati”

Iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang ikatlong kahilingan sa Ama Namin sa ikatlong Beatitud: “Mapapalad ang mga nagdadalamhati, sapagkat aaliwin sila” (Matthew 5:4). Sa unang tingin, maaaring tila hindi inaasahan ang ugnayang ito. Ano ang kaugnayan ng pagdadalamhati sa pagtupad sa kalooban ng Diyos?

Ang mga taimtim na naghahangad na tuparin ang kalooban ng Diyos ay nakararanas ng banal na kalungkutan—isang pagdadalamhati dahil sa kasalanan, sa pagdurusa ng mundo bunga ng kasalanan, at sa paglaban ng mga kaluluwa sa banal na plano ng Diyos. Ang Beatitud na ito ay hindi tumutukoy sa makamundong kalungkutan, kundi sa isang espirituwal at banal na kalungkutan—na nag-aayon sa ating mga puso sa mismong mga hangarin ng Diyos. Ipinahayag ni Hesus ang malalim na kalungkutang ito nang pumasok Siya sa Halamanan ng Getsemani. Sinabi Niya kina Pedro, Santiago, at Juan: “Labis ang kalungkutan ng Aking kaluluwa, hanggang sa kamatayan. Manatili kayo rito at magbantay” (Mark 14:34). Ang kalungkutan ni Hesus ay hindi dahil sa Kanyang nalalapit na kamatayan, kundi pagdadalamhati dahil sa mga kasalanang pagkakamatayan Niya, at lalo na dahil sa mga tatanggi sa Kanyang mapagligtas na Pagpapakasakit. 

Ipinahayag ni San Pablo ang banal na kalungkutang ito para sa mga mamamayan ng Israel na tumanggi kay Hesus:

“Sinasabi ko ang katotohanan kay Kristo, hindi ako nagsisinungaling; kasama ng Espiritu Santo, nagpapatotoo ang aking budhi na matindi ang aking kalungkutan at walang tigil ang pagdadalamhati ng aking puso. Sapagkat nanaisin ko pa ngang ako mismo ay sumpain at mawalay kay Kristo alang-alang sa aking mga kapatid, na mga kalahi ko ayon sa laman” (Romans 9:1–3).

Ang mga nagdadalamhati sa espirituwal na paraan na naaayon sa Kamahal-mahalang Puso ni Hesus at sa Nagdadalamhating Puso ni Maria ay kumikilala sa kaguluhang dulot ng kasalanan at nananabik sa Katarungan at Awa ng Diyos. Higit pa sa pagdadalamhati dahil sa sariling pagdurusa, ipinagdadalamhati nila ang:

  • Kanilang sariling mga kasalanan at ang kanilang pagkukulang sa ganap na pagmamahal sa Diyos.
  • Ang mga kasalanan ng sanlibutan, na sumusugat sa Katawan ni Kristo.
  • Ang pagsalungat sa kalooban ng Diyos, na humahadlang sa paghahari ng Kanyang Kaharian.

Sa kabila ng matinding kalungkutang ito, nananatili silang tapat, nagtitiwalang ganap ang plano ng Diyos at matutupad ang Kanyang kalooban. 

Nangangako si Hesus na ang mga nagdadalamhati sa banal na paraang ito ay aaliwin—hindi lamang sa buhay na walang hanggan, kundi maging sa buhay na ito. Ang kaaliwang ito ay hindi nagmumula sa pag-aalis ng pagdurusa, kundi sa biyaya, kapayapaan, at lakas na dumadaloy mula sa pag-ayon ng ating kalooban sa kalooban ng Diyos, gaya ng ginawa ni Hesus sa Halamanan. Kaya, kapag nananalangin tayo ng, “Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa Langit,” hinihiling natin ang biyayang magdalamhati nang wasto—ang ikalungkot ang kasalanan, ang tanggapin nang buong pagpapakumbaba ang kalooban ng Diyos, at ang magtiwalang ang Kanyang ganap na plano, bagaman mahiwaga, ay hahantong sa kagalakan at kaaliwan sa ating buhay at sa buhay ng lahat.

Pag-aayon ng Ating mga Hangarin

Kapag nabitag tayo sa paghahangad ng sarili nating kalooban sa halip na sa kalooban lamang ng Diyos, pinanghihinaan tayo ng loob, na maaaring humantong sa kawalan ng pag-asa. Ngunit kapag ang hinahangad lamang natin ay ang pinakadakilang kaluwalhatian ng Diyos at ang pagdating ng Kanyang Kaharian, nanaisin natin ang mga paraan upang makamit ang pinakamataas na layuning iyon: na sundin ang Kanyang kalooban dito sa lupa para nang sa Langit. Pagnilayan ang iyong ipinagdarasal at ang iyong hinahangad. Nakatitiyak ka bang naaayon ang mga ito sa kalooban ng Diyos? Makatitiyak ka lamang kung ang iyong panalangin ay naaayon sa panalangin ni Kristo.

Ang Pagkilala nang May Katiyakan sa Kalooban ng Diyos

Alam mo ba ang kalooban ng Diyos para sa iyong buhay at para sa lahat ng tao? Oo, alam mo—ngunit sa simula, sa pangkalahatan lamang. Alam mong:

  • Kalooban ng Diyos na ang Kanyang Ngalan ay makilala, mahalin, parangalan, at luwalhatiin: Sambahin ang ngalan Mo.
  • Ninanais ng Diyos ang kaganapan ng Kanyang Kaharian sa ating mga puso, sa Simbahan, at sa sanlibutan: Mapasaamin ang kaharian Mo. 
  • Dapat matupad ang kalooban ng Diyos gaya ng sa Langit: Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa Langit.

Ngunit ang pagkilala sa kalooban ng Diyos sa mga tiyak na kalagayan ay nangangailangan ng mas malalim na paglayang panloob mula sa mga pagkakapit. Ito ang dahilan kung bakit tinatawag tayong manalangin nang may ganap na pagsuko: “Hindi ang kalooban ko…” Ito ang pinakamahirap—ngunit nagdadalisay at nagpapalaya—na bahagi ng kahilingang ito.

Sa mas matapang na pananalita: Hinahangad mo ba ang pagkapawi ng sarili mong kalooban sa loob ng liwanag ng kalooban ng Diyos? Nangako si Hesus kay Santa Faustina tungkol sa kapangyarihan ng kanyang panalangin, na nagsasabing ito ay magiging “isang kalugud-lugod na hain, isang handog na susunuging lubos na puspos ng tamis at bango” at na magiging dakila at makapangyarihan ito para sa sinumang kanyang ipamagitan. Ngunit paano ito naging posible? Inihayag ni Hesus ang kinakailangang kondisyon: “Dapat kang mapawi, mawasak, mamuhay na para bang patay ka sa pinakalihim na kaibuturan ng iyong pagkatao. Dapat kang mawasak sa lihim na kaibuturang iyon na hindi kailanman napasok ng mata ng tao…” (Talaarawan #1767).

Bagaman tila mabigat ang pananalitang ito, inihahayag nito ang nag-aalab na hangaring dapat nating taglayin: na ang ating kalooban, mga kagustuhan, mga inaasam, at mga pagkakapit ay lubusang matupok ng banal na plano ng Diyos—hindi upang hamakin tayo, kundi upang palayain tayo mula sa mga ambisyong hindi naaayon sa Kanyang kalooban at humahadlang sa ating pagpapakabanal. Tanging kapag ipinagkatiwala natin nang walang pasubali ang ating sarili sa kalooban ng Diyos natin matutuklasang isinasakatuparan Niya ang Kanyang plano sa pamamagitan ng ating panalangin. Ang ating “pagkapawi” ay hindi nangangahulugan ng pagkawasak ng kalooban kundi ng ganap na pag-aangat nito, kung saan ang pagnanais ng tao ay nagiging lubos na kaisa ng ganap na pagnanais ng Diyos—hindi na magkasalungat, kundi ganap na magkatugma.

Ang Paniniwala sa Kaganapan ng Kalooban ng Diyos

Inihayag ng Diyos kay Propeta Jeremias: “Sapagkat alam na alam Ko ang mga planong nasa isip Ko para sa inyo—pahayag ng PANGINOON—mga plano para sa inyong ikabubuti at hindi sa inyong kapahamakan, upang bigyan kayo ng kinabukasang puno ng pag-asa” (Jeremiah 29:11). Kay Propeta Isaias, ipinahayag Niya: “Sapagkat ang Aking mga pag-iisip ay hindi ninyo mga pag-iisip, ni ang inyong mga daan ay Aking mga daan—pahayag ng PANGINOON. Sapagkat kung paanong higit na mataas ang langit kaysa sa lupa, gayon higit na mataas ang Aking mga daan kaysa sa inyong mga daan, ang Aking mga pag-iisip kaysa sa inyong mga pag-iisip” (Isaiah 55:8–9).

Pagnilayan ang mga talatang ito sa liwanag ng buhay ni Santa Teresita ng Lisieux. Hindi kalooban ng Diyos na gumaling siya sa kanyang karamdaman sa murang edad na dalawampu’t apat. Sa halip, banal Niyang plano na ang maikli niyang buhay ay magpaningning ng Kanyang kaluwalhatian hanggang sa katapusan ng daigdig at sa buong kawalang-hanggan.

Kung nabuhay nang matagal si Sor Teresita, nakapag-iwan kaya siya ng gayong walang-kamatayang pamanang espirituwal? Hindi natin alam. Ngunit ang alam natin ay naging tanglaw ang kanyang paghahandog, pagdurusa, at kamatayan, na nagbigay-inspirasyon sa di-mabilang na mga kaluluwa tungo sa higit na kabanalan.

Ito ang dahilan kung bakit lumalapit tayo sa Diyos bilang mga anak na nagtitiwala. Bagama’t maaaring hindi natin maunawaan ang Kanyang banal na karunungan, naniniwala tayong ang Kanyang mga daan ay higit na mataas kaysa sa atin. Hinahangad lamang natin ang Kanyang kalooban at dahil iyon ang Kanyang kalooban! Walang higit, walang kulang, walang iba.

Nang may pagpapakumbaba, maging tapat sa iyong sarili sa harap ng Diyos. Subukang sabihin ang mga salitang ito sa iba’t ibang sandali ng bawat araw sa linggong ito: “Hindi ang kalooban ko…”

  • Ano ang pumapasok sa isip mo kapag sinasabi mo ito?
  • Ano ang ayaw mong bitawan?
  • Ano ang nais mong hikayatin ang Diyos na gawin para sa iyo?

Kapag natukoy mo na ang mga hangaring nakaugat sa sarili mong kalooban, huminto sandali at isuko ang mga ito. Kung ang ating mga hangarin ay hindi bahagi ng ganap na kalooban ng Diyos, gaano man karami ang ating mga panalangin, hindi mangyayari ang mga ito. Hindi natin maaaring manipulahin o baguhin ang Diyos sapagkat Siya ang mismong Kaganapan.

Kapag natukoy mo na ang iyong mga hangarin, sikaping isuko ang mga ito sa Diyos sa pamamagitan ng pananalangin bilang isang anak na nagtitiwala: “Sundin ang kalooban Mo!” Ipanalangin ito nang buong alab! Magsumamong ang ganap na kaayusan at pag-ibig sa Langit ay bumaba sa lupa—sa iyo, sa iyong pamilya, sa Simbahan, at sa buong daigdig. Wala kang hangarin kundi ang kalooban ng Diyos. Wala nang higit na makapagbibigay ng kaluwalhatian sa iyo. Wala nang higit na makapagbibigay ng kaluwalhatian sa Kanya.

Madalas mong pagnilayan na ang paggawa ng kalooban ng Diyos ay hindi ang mismong layunin—ito ang paraan tungo sa pinakadakilang layunin: ang Diyos Mismo. Walang pakikipagsapalarang higit na dakila. Walang kagalakang higit na malalim. Maglakbay nang may pag-asa, at ipanalanging akayin ka ng Diyos tungo sa kaluwalhatiang nais Niyang ipagkaloob sa iyo. Ipanalanging ipagkaloob Niya sa iyo ang isang paunang pagtikim ng lubos na kaligayahang inihanda Niya para sa mga umiibig sa Kanya.

Manalangin tayo:

Amang kabanal-banalan, Ama namin, Ikaw na maluwalhating naghahari sa mga kaluluwa ng mga banal at nagnanais maghari sa aking buhay at sa buong daigdig, lumalapit ako sa Iyo nang may pagpapakumbaba at pag-ibig, at buong taimtim na nananalangin: Sundin nawa ang Iyong kalooban dito sa lupa para nang sa Langit.

Iniaalay ko ang aking sarili sa Iyo, bagama’t ako’y mahina at makasalanan, at lubusan kong itinatalaga ang aking sarili sa Iyo para sa Iyong kaluwalhatian at sa katuparan ng Iyong banal na kalooban. Matupad nawa sa akin ang Iyong kalooban, upang maghari sa aking kalooban ang Iyong Kaharian at makabahagi ako sa Iyong kabanalan.

Iniuugnay ko ang panalanging ito kay Hesus, na Iyong Anak, at nakikiisa sa lahat ng mga anghel at mga banal sa Langit. Baguhin Mo hindi lamang ang aking puso, kundi ang mga puso ng lahat ng Iyong mga anak sa lupa. Palayain Mo kami sa kasalanan, pagkamakasarili, at takot, at buksan Mo ang aming mga mata upang Ikaw lamang ang makita—upang wala kaming hangarin kundi ang kaganapan ng Iyong kalooban.

Ibuhos Mo sa akin ang Kaloob ng Kaalaman, upang maipagdalamhati ko ang lahat ng nakasasakit sa Iyo. Puspusin Mo ng banal na karunungan ang aking isip, upang makilala ko ang dapat gawin upang mapalaganap ang Iyong Kaharian sa buong daigdig. Linisin Mo ang aking kaluluwa sa lahat ng sumasalungat sa Iyong kalooban, upang maging dalisay akong kasangkapan ng Iyong pag-ibig at awa.

Mahal Kita, Amang mapagmahal sa lahat. Turuan Mo akong mahalin ang kapwa gaya ng pagmamahal Mo sa akin, sapagkat dito natutupad ang Iyong kalooban. At kapag nanghihina ang aking pag-ibig, kapag nahihirapan akong sumuko sa Iyo, tulungan Mo akong sambitin din ang ganap na panalangin ng Iyong minamahal na Anak: “Ama, kung loloobin Mo, ilayo Mo sa akin ang kalis na ito; gayunman, hindi ang kalooban ko kundi ang sa Iyo ang masunod” (Luke 22:42).

Nang may kusang pagsuko at pagtitiwala sa kapangyarihan at kaganapan ng Iyong kabanal-banalang Kalooban, mayakap ko nawa ang bawat krus na aking pasan, bawat pagdurusang aking tinitiis, at bawat pagsubok na aking hinaharap. Amen.


Talaan ng mga Nilalaman

Kabanata Anim: “Bigyan Mo Kami Ngayon…”

Paperback – Kindle eBook – Audible – Google Play – Apple Books – at iba pa!

Ibahagi ang Pahinang Ito: