Nic nie może powstrzymać Boga. On jest JESTEM, KTÓRY JESTEM (JHWH), Wieczny, Wszechmocny, Doskonałym Dobrem i Samym Istnieniem. Ten Bóg Najwyższy postanowił wejść z nami w relację przymierza, zapraszając nas, byśmy stali się członkami Mistycznego Ciała Jego Boskiego Syna. To zaproszenie — to Nowe Przymierze — wynosi nas do chwalebnego uczestnictwa w życiu Boga.
Tak jak nic nie może powstrzymać Boga, naszego Ojca, tak też — gdy w pełni przyjmujemy naszą tożsamość w Chrystusie, żyjąc dwiema pierwszymi prośbami Modlitwy Pańskiej — nic nie może nas powstrzymać od objawiania Bożej chwały przez wypełnianie Jego woli. Nic! Zatem nic nie może nas powstrzymać od wypełniania naszego podstawowego obowiązku w życiu.
Kiedy Jego doskonała świętość promieniuje w nas i przez nas, Jego Królestwo staje się obecne. Kiedy Jego Królestwo jest obecne w czasie i przestrzeni, wówczas kolejne prośby Modlitwy Pańskiej stają się rzeczywistością:
- Jego wola się spełnia,
- Otrzymujemy to, co podtrzymuje nasze życie materialne i duchowe,
- Dług grzechu zostaje usunięty w nas i przez nas,
- Każda próba zostaje przezwyciężona,
- A my jesteśmy chronieni przed złym duchem i jego dziełami.
Jeśli chcemy, by nic nie mogło nas powstrzymać w naszej misji wypełniania doskonałej woli Boga i uczestniczenia w doskonałej szczęśliwości — szczęściu, którym obdarza jedynie Bóg — zaczynamy od doskonalenia w sobie dwóch pierwszych próśb Modlitwy Pańskiej, pozwalając, by te najwyższe pragnienia ukierunkowywały każde niższe pragnienie i zwracały je ku ich ostatecznemu celowi: Bogu i Jego wiecznej chwale.
Dzieje się to tylko wtedy, gdy pozwalamy, by gorące pragnienie Bożej chwały i objawienia Jego świętości ogarnęło nasze życie i oczyściło je z wszelkich konkurujących z nim pragnień. To jest największe i pierwsze przykazanie: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem” (Mt 22:37). Kiedy ta czysta i święta miłość osiąga doskonałość w całej naszej osobie — w umyśle, woli, namiętnościach, emocjach, pragnieniach i ciele — wówczas za nią podąża wszelkie inne dobro: kochamy siebie w Bogu, a naszych bliźnich jak siebie samych, wypełniając drugie przykazanie Jezusa, które podsumowuje pięć ostatnich próśb Modlitwy Pańskiej.
Środek do celu
Ważne jest, aby właściwie rozumieć tę trzecią prośbę — podobnie jak czwartą i piątą — jako środek do celu, a nie sam cel. Jak już widzieliśmy, celem wszelkiej modlitwy jest chwała Boga i pełne nadejście Jego Królestwa. Pełnienie woli Bożej jest środkiem do tego celu. Ostatecznie, gdy Królestwo Boże zostanie w pełni ustanowione, a Jego chwała w pełni objawiona, tak że wszyscy ją ujrzą, nie będziemy już mówić: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie”. Zamiast tego naszą jedyną modlitwą będzie wieczne wołanie: „Święty, Święty, Święty jest Pan Bóg Wszechmogący!”. W uszczęśliwiającym oglądaniu Boga będziemy w pełni przyjmować wolę Boga jako własną i nie będziemy już zmagać się z jej wypełnianiem: wola Boga i nasza będą w doskonałej zgodzie.
Życie tym środkiem do celu — wypełnianie woli Bożej — wymaga od nas zrozumienia, co jest prawdziwym Dobrem. Zbyt często nawet ludzie wierni Bogu modlą się i starają się wypełniać Jego wolę według tego, co sami postrzegają jako dobre. Ale czy jest to naprawdę dobre? Coś jest dobre tylko wtedy, gdy objawia świętość Boga i przyczynia się do rozwoju Jego Królestwa na ziemi. Tylko Bóg określa, czym jest „Dobro”. Tylko Bóg wie, jak sprawić, by w danej sytuacji zaistniało największe dobro.
Jeśli chcemy, by nic nie mogło nas powstrzymać w wypełnianiu doskonałej woli Boga na ziemi, tak jak w niebie, musimy nieustannie wpatrywać się w Dobro, które pozostanie na wieczność: chwałę Boga w Jego Królestwie. To Dobro powinno kierować wszystkim, co robimy, i dawać nam do tego siłę. Tylko wtedy wola Boża spełnia się na ziemi, tak jak w niebie. W chwili, gdy przestajemy skupiać się na święceniu Imienia Bożego i ustanowieniu Jego Królestwa, wszystkie nasze pozostałe modlitwy i działania tracą właściwy kierunek i nie osiągają celu.
Żyć tą prośbą
Kiedy oddajemy cześć Bogu i objawiamy Jego świętość i chwałę w naszym życiu — najpierw czyniąc nasze serca chórem nieustannego uwielbienia, wołając: „Święty, święty, święty…” — zaczynamy być kształtowani na narzędzia Jego Boskiej woli. Ta przemiana wymaga, abyśmy wyzbyli się każdego poruszenia naszej woli, które nie jest w doskonałej zgodzie z wolą Ojca.
W ogrodzie Getsemani Jezus modlił się: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (Łk 22:42), nie dlatego, że trudno Mu było być posłusznym Ojcu, ani nie dlatego, że Jego ludzka wola sprzeciwiała się woli Bożej, lecz dlatego, że pragnął zjednoczyć nas ze sobą w tym akcie doskonałego oddania. Dał wyraz właściwie uporządkowanemu ludzkiemu pragnieniu, w pełni poddanemu woli Ojca, abyśmy mogli nauczyć się modlić tymi samymi słowami w Nim i z Nim. Gdy to czynimy, zostajemy wprowadzeni w tajemnicę odkupieńczego posłuszeństwa, w którym miłość osiąga doskonałość w ofierze.
Ponadto, jak definitywnie naucza Kościół, Jezus ma dwie wole — jedną Boską i jedną ludzką. Chociaż Jego ludzka wola była zawsze w doskonałej zgodzie z Jego Boską wolą i z wolą Jego Ojca, pozostawała prawdziwą ludzką wolą i dlatego wymagała zjednoczenia z wolą Boską przez wolny i świadomy ludzki akt. Na płaszczyźnie natury Jezus doświadczał autentycznego ludzkiego pragnienia uniknięcia cierpienia i śmierci. Jednak Jego posłuszeństwo jest tak chwalebne właśnie dlatego, że dobrowolnie podporządkował nawet tę dobrą i naturalną skłonność wyższemu pragnieniu wypełnienia odkupieńczego planu Ojca. Czyniąc to, nie tylko zbliżał się do złożenia siebie w Ofierze na Krzyżu, lecz także uświęcił ludzką wolność, uzdalniając nas — przez łaskę — do wybierania woli Bożej ponad wszelkie naturalne skłonności — nie tylko ponad nieuporządkowane pragnienia, lecz nawet ponad te, które są dobre i ludzkie, takie jak pragnienie uniknięcia bólu czy zachowania własnego życia.
Na przykład, jak się modlimy, gdy ktoś, kogo kochamy, jest poważnie chory? Czy prosimy Boga o uzdrowienie ciała — zakładając, że zdrowie i dłuższe życie są największymi dobrami? Czy też modlimy się o wypełnienie woli Bożej, powierzając siebie i bliską nam osobę całkowicie Jego mądrości, wiedząc, że wszystko, czego On chce, służy Jego największej chwale i naszemu ostatecznemu dobru?
Rozważ przykład świętej Teresy z Lisieux. W wieku dwudziestu czterech lat siostra Teresa, karmelitanka klauzurowa, ciężko zachorowała na gruźlicę. Do tego czasu prowadziła proste, ukryte życie — najpierw w rodzinie, a potem za murami klasztoru. Ci, którzy ją kochali, zapewne gorąco modlili się o jej powrót do zdrowia, obawiając się najgorszego: że umrze. Ale czy śmierć siostry Teresy w młodym wieku dwudziestu czterech lat rzeczywiście była „najgorszym” z możliwych wydarzeń? Czy też w doskonałej Bożej opatrzności była tym, co najlepsze?
W tamtym czasie jej rodzina i współsiostry mogły zakładać, że jej powrót do zdrowia byłby większym dobrem. Dziś jednak widzimy wyraźnie, że jej życie zakończyło się dokładnie w tym momencie, ponieważ jej wczesna śmierć wypełniła doskonałą wolę Boga i przyniosła Mu największą chwałę.
Co by się stało, gdyby wyzdrowiała i żyła jeszcze wiele lat? Nie wiemy. Wiemy jednak, jakie owoce przyniosła jej śmierć:
- Jej dziennik, pisany z posłuszeństwa przełożonej, został opublikowany i stał się jednym z najbardziej wpływowych dzieł duchowych wszech czasów, inspirując miliony ludzi na całym świecie.
- Jej dusza osiągnęła pełnię świętości, do której Bóg ją przygotował.
- Teraz jest w niebie potężną orędowniczką.
Było tak, jakby Bóg w swojej doskonałej zdolności przewidywania i mądrości zobaczył, że Jego „Mały Kwiatek” osiągnął chwilę największego blasku. Zabrał ją więc z tego życia, niczym zerwany kwiat, aby rozkwitała wiecznie w niebie, gdzie jej piękno i świętość miały jaśnieć na zawsze.
Gdyby żyła dłużej, być może jej dziennik nigdy nie zostałby opublikowany. Być może jej wielka gorliwość duchowa osłabłaby w późniejszych latach. Być może historia by o niej zapomniała. Ale Bóg wiedział.
Dlatego musimy całkowicie ufać Bogu. W swojej woli dopuszczającej pozwolił On na chorobę, która odebrała jej życie, nie jako na tragedię, lecz jako na triumf — chwilę, w której jej dusza była doskonale przygotowana do wejścia do chwały. Modlitwy zanoszone o jej powrót do zdrowia nie pozostały bez odpowiedzi; przeciwnie, Boża opatrzność odpowiedziała na nie w doskonały sposób, pozwalając jej wejść do nieba dokładnie we właściwym momencie — u szczytu jej świętości.
Idealna modlitwa, którą zarówno Teresa, jak i jej siostry mogły zanosić w czasie jej choroby, brzmiała po prostu tak: „Ojcze nasz, bądź uwielbiony w tej chorobie przez doskonałe wypełnienie Twojej woli, dzięki której życie Twojego drogiego Małego Kwiatka staje się źródłem największego dobra: bądź wola Twoja!”.
Podczas procesu kanonizacyjnego Teresy jej siostra, siostra Maria od Najświętszego Serca, zaświadczyła o słowach, które Teresa wypowiedziała na łożu śmierci: „Po mojej śmierci spuszczę deszcz róż; pragnę spędzić moje niebo, czyniąc dobro na ziemi”.
Te słowa wypowiedziane w obliczu śmierci ukazują jej prawdziwą modlitwę: nie prosiła o uzdrowienie ciała, nie sprzeciwiała się też woli Bożej ani nie lękała się ziemskiej śmierci. Zamiast tego oddała się całkowicie Bogu, ufając, że jej odejście posłuży Jego doskonałemu zamysłowi i sprowadzi Jego łaskę na niezliczone dusze.
Życie świętej Teresy pięknie ukazuje, jak powinniśmy się modlić i czego powinniśmy pragnąć. Musimy wyrzec się własnej woli — w tym wszystkiego, co postrzegamy jako dobre na podstawie naszego ograniczonego ludzkiego rozumienia — i zacząć niezachwianie ufać jedynie woli Bożej. Pragnąc najwyższego dobra wyrażonego w dwóch pierwszych prośbach — chwały imienia Bożego i nadejścia Jego królestwa — zaczynamy pragnąć środków prowadzących do tego celu: aby Jego wola spełniała się na ziemi tak jak w niebie.
Pragnąć jedynie woli Bożej
Modlitwa słowami trzeciej prośby Modlitwy Pańskiej i pragnienie jej spełnienia w świetle naszego najwyższego pragnienia są jak rzeka wypływająca ze źródła w górach, niosąca w dół czyste, życiodajne wody, by zasilać wszystko na swojej drodze.
Tak jak siła i kierunek rzeki zależą od jej źródła, tak nasze pragnienie, by wola Boża spełniała się na ziemi, wypływa z najwyższego źródła: święcenia się Jego imienia i nadejścia Jego królestwa.
Jeśli rzeka traci połączenie ze swoim źródłem, wysycha lub staje się wodą stojącą; podobnie, jeśli nasze dążenie do wypełniania woli Bożej zostaje oderwane od doskonałości naszego najwyższego pragnienia Jego świętości i królowania, ulega wypaczeniu. Zamiast radosnego poddania się słowom „Bądź wola Twoja” naszej modlitwie grozi przemiana w „Bądź wola moja”.
Dopiero gdy nasza tęsknota za wolą Bożą pozostaje we właściwej zgodzie z naszymi najwyższymi pragnieniami, staje się niepowstrzymanym nurtem, niosącym nas i całe stworzenie ku wypełnieniu Jego boskiego zamysłu.
Więcej niż prośba: postanowienie
Kiedy ta „rzeka” wypływa z chwały Bożej i ustanowienia Jego królestwa, a my staramy się dostosować do wszystkiego, co konkretnie i praktycznie wynika z Jego woli, wówczas modlitwa o wypełnienie woli Bożej staje się czymś więcej niż prośbą — staje się postanowieniem. Jest odnowieniem naszego zobowiązania, by w pełni żyć w Nowym Przymierzu łaski.
Kiedy modlisz się o wypełnienie woli Bożej, czy mówisz Bogu, jaka według ciebie powinna być Jego wola? Czy wierzysz, że jeśli będziesz modlić się wystarczająco długo i poprosisz wystarczająco wiele osób, by przyłączyły się do twojej modlitwy, Bóg zmieni swoją wolę, aby odpowiadała twojej? Jeśli tak, to nie modlisz się Modlitwą Pańską tak, jak przekazał nam ją Chrystus. Próbujemy manipulować Bogiem, mnożąc prośby o to, co nam odpowiada.
Mówić: „Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi” oznacza zwracać się do Źródła łaski i pragnąć jedynie tego, co przyniesie Mu chwałę, gdyż Jego Boska Mądrość najlepiej kieruje urzeczywistnianiem Jego Królestwa przez wypełnienie Jego doskonałego planu.
Z języka greckiego
Podobnie jak poprzednie prośby, również ta zaczyna się od trybu rozkazującego aorystu w stronie biernej — genēthētō — co oznacza „Niech się stanie” lub „Niech się wypełni”. Jak już wspomniano, moc trybu rozkazującego aorystu można porównać do dodania trzech wykrzykników na końcu błagania — jednego dla podkreślenia pilności, drugiego dla podkreślenia stanowczości, a trzeciego dla podkreślenia pełni: „Niech się wypełni!!!”
Choć czasownik występuje w stronie biernej, wyraża czynne i ufne pragnienie, by wola Boża wypełniła się w pełni i doskonale. Domyślnym sprawcą jest sam Bóg — Ten, który urzeczywistnia swój Boski zamysł w niebie i na ziemi. Nie jest to bierne poddanie się losowi, lecz odważne i ufne zawierzenie mądrości i dobroci Ojca. Nie tylko przyjmujemy wszystko, co się wydarza — prosimy z całego serca, aby Jego wola spełniła się niezwłocznie, stanowczo i całkowicie.
Greckie wyrażenie hōs en ouranō kai epi gēs tłumaczy się dosłownie jako „jak w niebie, tak też na ziemi”. Wyraża ono tęsknotę za tym, by doskonałe, radosne posłuszeństwo okazywane Bogu w niebie stało się wzorem życia na ziemi. W niebie wola Boża jest przyjmowana natychmiast, bez wahania i oporu. W tej prośbie błagamy, aby to samo posłuszeństwo zakorzeniło się w naszym życiu i w świecie — aby miłość i ład nieba kształtowały wszystko na ziemi, poczynając od nas.
Życie zgodne z wolą Bożą i modlitwa o jej wypełnienie
Jak naucza Katechizm Kościoła Katolickiego, przykazanie Jezusa z J 13:34 — „Jak Ja was umiłowałem, żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie” — „streszcza wszystkie inne i wyraża całą Jego wolę” (KKK #2822). Zatem poznawać wolę Bożą i żyć nią to kochać Boga i innych tak, jak On nas umiłował. Jezus nie tylko daje wzór tej miłości, lecz jest samym jej źródłem. Życie w Nim, kochanie Jego miłością i ofiarne oddawanie naszego życia wraz z Nim jest wypełnieniem woli Bożej.
Ta prośba jest modlitwą za nas samych i odnowieniem naszego zobowiązania, by dostosowywać się do woli Bożej. Jest także potężnym wstawiennictwem za cały Kościół i świat. Katechizm podkreśla to, przytaczając słowa św. Jana Chryzostoma:
„Nie powiedział bowiem [Bóg]: «Bądź wola Twoja we mnie lub w nas», lecz «na ziemi», na całej ziemi, aby błąd został z niej usunięty, prawda się w niej zakorzeniła, wszelka nieprawość została na niej zniszczona, cnota na niej rozkwitła, a ziemia nie różniła się już od nieba” (KKK #2825).
Oznacza to, że gdy modlimy się: „Bądź wola Twoja”, prosimy, aby wola Boża panowała wszędzie.
Czy nasze modlitwy są skuteczne?
Czy nasze modlitwy są skuteczne, gdy prosimy, aby wola Boża spełniała się na ziemi? Ewangelia według św. Jana odpowiada: „Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje, lecz jeśli ktoś jest pobożny i pełni Jego wolę, tego wysłuchuje” (J 9:31). Zdumiewająca jest myśl, że gdy pełnimy wolę Bożą, każda nasza modlitwa zostaje wysłuchana i otrzymuje odpowiedź. Gdy stajemy się pobożni — gdy dostrajamy nasze serca do Jego pragnień — nasze modlitwy nabierają wielkiej mocy.
To właśnie Jezus objawił św. Faustynie, mówiąc: „Wtedy znajdę w tobie miłą ofiarę, całopalenie pełne słodyczy i woni. I wielka będzie twoja moc wstawiennicza za każdym, za kim będziesz prosić” (Dzienniczek #1767).
Gdy modlimy się: „Bądź wola Twoja”, nie tylko prosimy Boga o działanie, lecz także zobowiązujemy się uczestniczyć w Jego działaniu. Powierzamy każdy obszar naszego życia Jego opatrzności, aby mógł działać w nas, przez nas i dla nas.
Dar Ducha Świętego: umiejętność
Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu łączą słowa „Bądź wola Twoja…” z darem umiejętności, jednym z siedmiu darów Ducha Świętego. Ten Boży dar pozwala nam widzieć wszystko w odniesieniu do Boga, rozpoznawać w stworzeniu ład ustanowiony przez Jego opatrzność i dostosowywać naszą wolę do Jego woli.
Dar umiejętności nie jest ludzką mądrością ani intelektualnym poznaniem zdobytym przez naukę lub rozumowanie. Jest nadprzyrodzonym oświeceniem, które podnosi duszę, uzdalniając ją do tego, by:
- Rozpoznawać przemijający charakter rzeczy ziemskich.
- Kierować wszystkie działania ku wypełnianiu woli Bożej.
- Postrzegać całe stworzenie jako część Bożego planu naszego uświęcenia.
- Rozumieć cierpienie, posiadane dobra i osiągnięcia w świetle Bożego zamysłu.
Dar umiejętności pomaga nam:
- Patrzeć dalej niż sięgają ziemskie przywiązania i uznawać je za środki prowadzące do celu, którym jest zjednoczenie z Bogiem.
- Ufać, że wola Boża jest doskonała, nawet gdy jest trudna, tajemnicza lub bolesna.
- Przyjmować, że wszystko, co Bóg dopuszcza, jest ukierunkowane na nasze ostateczne dobro.
- Wzrastać w wierze, rozpoznając rękę Bożej opatrzności w każdej okoliczności.
Brak umiejętności prowadzi do oporu:
- Opierania się woli Bożej, gdy trudno ją zrozumieć.
- Kurczowego trzymania się dóbr ziemskich jako celów samych w sobie.
- Lęku przed ofiarą lub cierpieniem.
- Zwątpienia w dobroć Boga w obliczu prób.
Dar umiejętności przezwycięża ten opór, dając nam łaskę dostrzegania i miłowania woli Bożej. Jak mówi święty Paweł: „Wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, którzy są powołani zgodnie z Jego zamysłem” (Rzymian 8:28).
Kiedy naprawdę to „wiemy”, przestajemy się lękać tego, co może przynieść wola Boża. Zamiast tego poddajemy się jej, ufamy jej i ją miłujemy — ponieważ rozumiemy, że tylko Jego wola prowadzi do świętości, pokoju i wiecznego szczęścia.
Błogosławieństwo: „Błogosławieni, którzy się smucą”
Święci Augustyn i Tomasz z Akwinu łączą trzecią prośbę Modlitwy Pańskiej z trzecim błogosławieństwem: „Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni” (Mateusza 5:4). Na pierwszy rzut oka ten związek może wydawać się nieoczekiwany. Co smutek ma wspólnego z pełnieniem woli Bożej?
Ci, którzy szczerze starają się wypełniać wolę Bożą, doświadczają świętego smutku — boleją nad grzechem, nad cierpieniem świata spowodowanym grzechem i nad oporem dusz wobec Bożego planu. To błogosławieństwo nie odnosi się do ziemskiego smutku, lecz do smutku duchowego i świętego — takiego, który jednoczy nasze serca z pragnieniami samego Boga. Jezus wyraził ten głęboki smutek, gdy wszedł do ogrodu Getsemani. Powiedział do Piotra, Jakuba i Jana: „Smutna jest moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie” (Marka 14:34). Smutek Jezusa nie wynikał ze zbliżającej się śmierci, lecz był bólem z powodu grzechów, za które miał umrzeć, a szczególnie z powodu tych, którzy mieli odrzucić Jego zbawczą Mękę.
Święty Paweł wyraził ten święty smutek z powodu Izraelitów, którzy odrzucili Jezusa:
„Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię; moje sumienie poświadcza mi w Duchu Świętym, że w sercu moim panuje wielki smutek i nieustanny ból. Wolałbym bowiem sam być obłożony klątwą i odłączony od Chrystusa dla dobra moich braci, moich krewnych według ciała” (Rzymian 9:1–3).
Ci, którzy smucą się duchowo w jedności z Najświętszym Sercem Jezusa i Bolesnym Sercem Maryi, dostrzegają nieład grzechu i tęsknią za Bożą sprawiedliwością i miłosierdziem. Boleją nie tylko nad własnym cierpieniem, lecz także nad:
- Własnymi grzechami i tym, że nie kochają Boga doskonale.
- Grzechami świata, które ranią Ciało Chrystusa.
- Sprzeciwem wobec woli Bożej, który utrudnia panowanie Jego Królestwa.
Pomimo tego głębokiego smutku pozostają wierni, ufając, że Boży plan jest doskonały i że Jego wola się wypełni.
Jezus obiecuje, że ci, którzy smucą się w ten święty sposób, zostaną pocieszeni — nie tylko w wieczności, ale już w tym życiu. To pocieszenie nie wynika z usunięcia cierpienia, lecz z łaski, pokoju i siły, które płyną ze zjednoczenia naszej woli z wolą Bożą, tak jak uczynił to Jezus w Ogrójcu. Kiedy więc modlimy się: „Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”, prosimy o łaskę właściwego przeżywania smutku — by boleć nad grzechem, z pokorą przyjmować wolę Bożą i ufać, że Jego doskonały plan, choć tajemniczy, ostatecznie doprowadzi do radości i pocieszenia w naszym życiu i w życiu wszystkich ludzi.
Porządkowanie naszych pragnień
Kiedy tkwimy w pragnieniu spełnienia własnej woli zamiast wyłącznie woli Bożej, ogarnia nas zniechęcenie, które może prowadzić do rozpaczy. Lecz kiedy szukamy jedynie najwyższej chwały Boga i nadejścia Jego Królestwa, będziemy pragnąć środków prowadzących do tego najwyższego celu: aby Jego wola spełniała się na ziemi tak jak w niebie. Zastanów się, o co się modlisz i czego pragniesz. Czy masz pewność, że jest to zgodne z wolą Bożą? Możesz mieć tę pewność tylko wtedy, gdy twoja modlitwa jest zgodna z modlitwą Chrystusa.
Poznawanie woli Bożej z pewnością
Czy znasz wolę Bożą wobec swojego życia i wobec wszystkich ludzi? Tak, znasz ją — ale początkowo tylko w ogólnym zarysie. Wiesz, że:
- Bóg chce, aby Jego Imię było znane, miłowane, czczone i uwielbiane: Święć się Imię Twoje.
- Bóg pragnie pełni swojego Królestwa w naszych sercach, w Kościele i w świecie: Przyjdź Królestwo Twoje.
- Wola Boża musi się wypełniać tak jak w niebie: Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
Jednak poznanie woli Bożej w konkretnych okolicznościach wymaga głębszego wewnętrznego oderwania. Dlatego jesteśmy wezwani, by modlić się z radykalnym oddaniem: „Nie moja wola…”. To najtrudniejsza — a zarazem oczyszczająca i wyzwalająca — część tej prośby.
Ujmując to w bardziej prowokacyjnych słowach: czy pragniesz unicestwienia własnej woli w świetle woli Bożej? Jezus złożył świętej Faustynie obietnicę dotyczącą mocy jej modlitwy, mówiąc, że stanie się ona „miłą ofiarą, całopaleniem pełnym słodyczy i woni” i że będzie wielka i potężna dla każdego, za kim będzie się wstawiać. Ale jak to było możliwe? Jezus objawił konieczny warunek: „Musisz być unicestwiona, zniszczona, żyjąc tak, jakbyś była martwa w najskrytszych głębiach swojej istoty. Musisz być zniszczona w tej ukrytej głębi, do której ludzkie oko nigdy nie przeniknęło…” (Dzienniczek #1767).
Choć ten język brzmi surowo, ukazuje gorące pragnienie, które musimy w sobie mieć: aby nasza wola, upodobania, nadzieje i przywiązania zostały całkowicie pochłonięte przez Boży plan — nie po to, by nas umniejszyć, lecz by uwolnić nas od niewłaściwie ukierunkowanych ambicji, które utrudniają nasze uświęcenie. Dopiero gdy bez zastrzeżeń powierzamy się woli Bożej, odkrywamy, że On realizuje swój plan przez naszą modlitwę. Nasze „unicestwienie” nie oznacza zniszczenia woli, lecz jej doskonałe wyniesienie, w którym ludzkie pragnienie staje się całkowicie jednym z doskonałym pragnieniem Boga — już nie w konflikcie, lecz w pełnej harmonii.
Wiara w doskonałość woli Bożej
Bóg objawił prorokowi Jeremiaszowi: „Znam bowiem dobrze zamiary, jakie mam wobec was — wyrocznia PANA — zamiary pomyślności, a nie nieszczęścia, aby dać wam przyszłość pełną nadziei” (Jeremiasz 29:11). Prorokowi Izajaszowi oznajmił: „Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami — wyrocznia PANA. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje nad waszymi drogami i myśli moje nad myślami waszymi” (Izajasz 55:8–9).
Rozważ te fragmenty w świetle życia świętej Teresy z Lisieux. Nie było wolą Boga, aby została uzdrowiona z choroby w młodym wieku dwudziestu czterech lat. Jego Bożym zamysłem było natomiast to, by jej krótkie życie promieniowało Jego chwałą aż do końca świata i przez całą wieczność.
Gdyby siostra Teresa żyła długo, czy pozostawiłaby po sobie tak nieprzemijające duchowe dziedzictwo? Nie wiemy. Wiemy jednak, że jej ofiara, cierpienie i śmierć stały się światłem wskazującym drogę, inspirując niezliczone dusze do większej świętości.
Dlatego właśnie zbliżamy się do Boga jak ufne dzieci. Choć możemy nie pojmować Jego Bożej mądrości, wierzymy, że Jego drogi znacznie przewyższają nasze. Pragniemy tylko tego, czego On chce, i dlatego, że On tego chce! Niczego więcej, niczego mniej, niczego innego.
Z pokorą i szczerze spójrz na siebie przed Bogiem. Spróbuj w tym tygodniu powtarzać w ciągu dnia te słowa: „Nie moja wola…”
- Co przychodzi ci na myśl, gdy je wypowiadasz?
- Czego się kurczowo trzymasz?
- Do czego próbujesz przekonać Boga, by uczynił to dla ciebie?
Gdy już rozpoznasz pragnienia zakorzenione we własnej woli, nabierz do nich dystansu i oddaj je Bogu. Jeśli nasze pragnienia nie są częścią doskonałej woli Boga, nawet wszystkie modlitwy świata nie sprawią, że się spełnią. Nie możemy manipulować Bogiem ani Go zmieniać, ponieważ On jest samą Doskonałością.
Gdy już rozpoznasz swoje pragnienia, spróbuj oddać je Bogu, modląc się jak ufne dziecko: „Bądź wola Twoja!” Módl się tymi słowami żarliwie! Błagaj, aby doskonały ład i miłość nieba zstąpiły na ziemię — do ciebie, twojej rodziny, Kościoła i świata. Nie pragnij niczego poza wolą Boga. Nic nie przysporzy ci większej chwały. Nic nie przyniesie większej chwały Jemu.
Rozważaj często, że pełnienie woli Boga nie jest celem samym w sobie — jest środkiem prowadzącym do najwyższego celu: samego Boga. Nie ma większej przygody. Nie ma głębszej radości. Zachowuj nadzieję na tej drodze i módl się, aby Bóg prowadził cię do chwały, którą pragnie cię obdarzyć. Módl się, aby dał ci przedsmak szczęśliwości, którą przygotował dla tych, którzy Go miłują.
Módlmy się:
Ojcze najświętszy, Ojcze nasz, Ty, który chwalebnie królujesz w duszach świętych i pragniesz królować w moim życiu i na całym świecie, staję przed Tobą z pokorą i miłością, modląc się najżarliwiej: Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
Ofiaruję Ci siebie, wraz z całą moją słabością i grzesznością, i całkowicie poświęcam się Tobie dla Twojej chwały i wypełnienia Twojej Bożej woli. Niech Twoja wola spełni się we mnie, aby Twoje Królestwo mogło we mnie zapanować, dając mi udział w Twojej świętości.
Jednoczę tę modlitwę z Jezusem, Twoim Synem, pozostając w komunii ze wszystkimi aniołami i świętymi w niebie. Przemień nie tylko moje serce, lecz także serca wszystkich Twoich dzieci na ziemi. Uwolnij nas od grzechu, egoizmu i lęku oraz otwórz nasze oczy, byśmy widzieli tylko Ciebie — byśmy nie pragnęli niczego poza doskonałością Twojej woli.
Wylej na mnie dar umiejętności, abym mógł opłakiwać wszystko, co Cię obraża. Napełnij mój umysł Bożą mądrością, abym mógł rozpoznać, co należy uczynić dla szerzenia Twojego Królestwa na całej ziemi. Oczyść moją duszę ze wszystkiego, co sprzeciwia się Twojej woli, abym mógł stać się czystym narzędziem Twojej miłości i miłosierdzia.
Kocham Cię, najmiłościwszy Ojcze. Naucz mnie kochać innych tak, jak Ty mnie ukochałeś, bo w tym wypełnia się Twoja wola. A gdy moja miłość słabnie, gdy trudno mi się Tobie oddać, pomóż mi powtarzać doskonałą modlitwę Twojego umiłowanego Syna: „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich; jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (Łukasz 22:42).
Obym w dobrowolnym oddaniu i z ufnością w moc i doskonałość Twojej najświętszej woli przyjmował każdy krzyż, który niosę, każde cierpienie, którego doznaję, i każdą próbę, którą napotykam. Amen.
Rozdział szósty: „Daj nam dzisiaj…”

Wydanie w miękkiej oprawie – E-book Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – i więcej!
