பின்னிணைப்பு: வாழ்க்கை வரலாற்றுத் தகவல்கள்

புனித அகுஸ்தினார்

புனித அகுஸ்தினாரின் வாழ்க்கை வரலாறு, செபத்தின் வழியாக உண்மையைக் கண்டடைந்த வரலாறாகும். அவருடைய தாயும் ஒரு புனிதரே—புனித மோனிக்கா. மோனிக்காவின் திருமண வாழ்வும் குடும்ப வாழ்வும் சிரமம் நிறைந்தவையாக இருந்தன. திருமண வாழ்வின் தொடக்கத்தில் மதுப்பழக்கத்துடனான போராட்டத்தை வென்ற பிறகு, அவர் கிறிஸ்துவுக்கும் தம் குடும்பத்துக்கும் தம்மை அர்ப்பணித்து, பிறரன்புக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக விளங்கினார். அவருடைய செபங்களும், விடாமுயற்சியும், தளராத பிறரன்பும் அகுஸ்தினாரின் மனமாற்றத்தில் மையப் பங்கு வகித்தன.

வட ஆப்பிரிக்காவில், அல்ஜீரியாவில் உள்ள இன்றைய சூக் அஹ்ராஸ் என்னும் தகாஸ்தே நகரில் அகுஸ்தினார் பிறந்தார். மோனிக்காவின் மூன்று பிள்ளைகளில் அவரே மூத்தவர்; அவருக்கு ஒரு தம்பியும் ஒரு தங்கையும் இருந்தனர். அவருடைய தந்தை பத்ரீசியுஸ் (பேட்ரிக்) செல்வந்தர் அல்ல; ஆயினும், உரோமைப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்த தமது நகரில் குடிமைப் பொறுப்புகளை வகித்தார். பிற சமயத்தவரான பத்ரீசியுஸ், கடுங்கோபத்துக்கும் ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கை முறைக்கும் பெயர்பெற்றவர். தம் மனைவியின் செபங்களாலும் வாழ்வுச் சான்றாலும், இறப்பதற்குச் சிறிது காலத்துக்கு முன்பு அவர் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையைத் தழுவினார்.

பிள்ளைகளின் தாய் எவ்வளவோ கெஞ்சியும், அவர்கள் திருமுழுக்குப் பெறுவதற்கு பத்ரீசியுஸ் அனுமதி மறுத்தார். இருப்பினும், சிறுவயதிலிருந்தே அவர்களுக்கு மறைக்கல்விப் பயிற்சியும் செவ்வியல் இலக்கியக் கல்வியும் கிடைப்பதை மோனிக்கா உறுதிசெய்தார். மோனிக்காவின் நம்பிக்கை, தம் மீட்பரான கிறிஸ்துவைப் பற்றிய உணர்வை அகுஸ்தினாருக்குள் ஊட்டியது. ஆனால் அந்த உணர்வு அவரது இளம் மனத்தில் ஒருபோதும் முழுமையாகப் பதியவில்லை. மாறாக, அவர் தொல்லை கொடுப்பவராக மாறினார். பின்னர் அவர் தமது ‘ஒப்புதல்கள்’ நூலில் இவ்வாறு நினைவுகூர்ந்தார்: “என் சொந்த அழிவையே நான் நேசித்தேன். என் தவற்றை நான் நேசித்தேன்—எதற்காகத் தவறு செய்தேனோ அதை அல்ல, தவற்றையே நேசித்தேன்… வெட்கக்கேடான செயலிலிருந்து வெட்கக்கேட்டைத் தவிர வேறெதையும் நாடவில்லை. அது பாவத்தின்மீதான அன்பாக இருந்தது.”

அகுஸ்தினார் தமது சொந்த ஊரில் கல்வியில் சிறந்து விளங்கினார். இதனால் பெருமிதமடைந்த அவரது தந்தை, கல்விச் செலவை ஏற்க ஒருவரைக் கண்டுபிடித்ததும், அவர் தொடர்ந்து கல்வி கற்பதற்காக அருகிலிருந்த செழிப்பான கார்த்தேஜ் நகருக்கு அனுப்ப முடிவு செய்தார். இதற்குப் பல மாதங்கள் ஆயின. அந்தக் காலத்தில் அகுஸ்தினார் வேலையின்றிப் பொழுதைக் கழித்தது அவரை மேலும் குறும்புச் செயல்களுக்கே இட்டுச் சென்றது. பத்ரீசியுஸ் இறந்த பிறகு, தகாஸ்தே நகரைச் சேர்ந்த செல்வந்தர் ஒருவர் அகுஸ்தினாரின் கல்விச் செலவை ஏற்க முன்வந்தார். அகுஸ்தினார் கார்த்தேஜைச் சென்றடைந்தபோது, பாவ வாழ்வில் ஈடுபடுவதற்குத் தயாரான நிலையில் இருந்தார். மற்ற மாணவர்களில் பலர் ஒழுக்கக்கேடாக வாழ்ந்தனர்; நாடக அரங்குகள் அவரது காம உணர்வுகளைத் தூண்டின; இலக்கியத்தில் பெற்ற வெற்றிகள் அவரைப் போதையில் ஆழ்த்தின.

அங்கு வந்த சிறிது காலத்திலேயே, அகுஸ்தினார் ஓர் இளம்பெண்ணுடன் சேர்ந்து வாழத் தொடங்கினார்; திருமணத்துக்கு வெளியே ஒரு குழந்தைக்குத் தந்தையானார். பத்தொன்பது வயதில், தமது வாழ்க்கையில் மாற்றத்தைத் தொடங்கிவைக்கவிருந்த ஒரு நூலை அவர் வாசித்தார்: சிசரோவின் ‘ஹோர்தென்சியுஸ்’. அந்த நூல் இப்போது வரலாற்றில் மறைந்துபோயிருந்தாலும், அது ஞானம் என்னும் நற்பண்பைப் போற்றியது. அதை வாசித்தது அகுஸ்தினாருக்குள் உண்மைக்கான தாகத்தை எழுப்பியது; அவர் உண்மையைத் தீவிரமாகத் தேடத் தொடங்கினார்.

வருத்தத்துக்குரிய வகையில், இந்தக் காலத்தில் அவர் தமது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையைக் குறித்து ஐயம்கொள்ளத் தொடங்கினார். வன்முறை நிறைந்ததாகவும் குழப்பமூட்டுவதாகவும் அவர் கருதிய பழைய ஏற்பாட்டைப் புரிந்துகொள்வதில் ஏற்பட்ட போராட்டங்களே இதற்கு முக்கியக் காரணமாக இருந்தன. அப்போது மனிக்கேய சமயத் தத்துவம் அவருக்கு அறிமுகமானது. மறைவான அறிவைக் கண்டறிந்துவிட்டதாக அது கூறியதுடன், திருவிவிலியத்தில் முரண்பாடுகள் உள்ளன என்ற அகுஸ்தினாரின் கருத்தையும் ஆதரித்தது. மனிக்கேய சமயம், இருப்பவை அனைத்தையும் ஒளிக்கும் இருளுக்கும், நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையிலான ஒரு போராட்டமாகக் கண்டது. படைக்கப்பட்ட உலகை, நம்மை இருளில் சிக்கவைக்கும் நோக்கம்கொண்ட இருளின் தரப்பைச் சேர்ந்ததாகக் கருதியது. இந்தப் புதிய சமயம் அகுஸ்தினாரின்மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அது வாக்களித்த ஞானத்தைக் கண்டடையும் நம்பிக்கையில் அவர் அதன் போதனைகளை ஆராய்ந்தார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, குறிப்பாக அதன் தலைவரான ஃபவுஸ்துஸைச் சந்தித்த பின்னர், அவர் அப்போதனைகளை முற்றிலும் கைவிட்டார். அந்தத் தலைவர் அவருக்கு ஏமாற்றமளித்ததுடன், உண்மையான ஞானம் இல்லாதவராகவும் விளங்கினார்.

சுமார் பத்தொன்பது வயதில் கார்த்தேஜில் தமது படிப்பை முடித்த அகுஸ்தினார், தமது காதலியுடனும் மகனுடனும் சொந்த ஊரான தகாஸ்தேவுக்குத் திரும்பி, அங்கிருந்த ஒரு பள்ளியில் இலக்கணம் கற்பிக்கத் தொடங்கினார். தாம் மனிக்கேய சமயத்தைத் தழுவுவது குறித்துச் சிந்தித்துவருவதாகத் தம் தாயிடம் கூறியபோது, அவர் அகுஸ்தினாரை வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றினார். பின்னர், தமக்குக் கிடைத்த இறைத் தூண்டுதலால் மகனுடன் சமரசம் செய்துகொண்டார். ஆசிரியராக அகுஸ்தினார் பெரும் வெற்றி பெற்றதால், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சொல்லாட்சிக் கலை கற்பிப்பதற்காக மீண்டும் கார்த்தேஜுக்கு அழைக்கப்பட்டார். அங்குப் பல ஆண்டுகள் வெற்றிகரமாகப் பணியாற்றிய பின்னர், உரோமைக்குச் செல்ல அவருக்கு அழைப்பு வந்தது; அது ஒரு பெரிய கௌரவமாக இருந்தது. இதைத் தம் தாயிடம் தெரிவித்தபோது, அவரும் உடன் வருவதாக வலியுறுத்தினார். ஆனால் அகுஸ்தினார் அவரை ஏமாற்றிவிட்டு, அவரை அழைத்துச் செல்லாமல் உரோமைக்குப் புறப்பட்டார். உரோமையில், கல்விக் கட்டணத்தைச் செலுத்தாமல் தம்மை ஏமாற்றிய மாணவர்களால் அவர் மனமுடைந்தார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மிலானில் ஒரு பணியை ஏற்றுக்கொண்டார். அகுஸ்தினாருக்கு முப்பது வயதானபோது, இறுதியாக அவரது தாய் மிலானில் அவரிடம் வந்து சேர்ந்தார்; அங்குதான் அவரது மனமாற்றத்தைக் கண்டார்.

உண்மையை இன்னும் தேடிக்கொண்டிருந்த அகுஸ்தினார், பிற்காலத்தில் புனிதராகப் போற்றப்படவிருந்த மிலான் ஆயர் அம்புரோஸைச் சந்தித்தார். அம்புரோஸ் ஒரு சிறந்த சிந்தனையாளரும் மறையுரையாளரும் ஆவார். அவர் அகுஸ்தினார்மீது அக்கறை கொண்டு, அவர் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்டு, அவருடன் நட்புறவு கொண்டு, அவரது பல கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தார். திருவிவிலியத்தை முறையாக வாசித்துப் புரிந்துகொள்ள அம்புரோஸ் அவருக்கு வழிகாட்டினார்; குறிப்பாக, பழைய ஏற்பாட்டைப் புரிந்துகொள்வதில் அவருக்கிருந்த சிரமங்களைப் போக்க உதவினார். அம்புரோஸின் பேராலயத்தைக் கைப்பற்றி ஆரியக் கொள்கையைத் திணிக்க முயன்ற பேரரசி ஜுஸ்தினாவுடன் மோதல் ஏற்பட்டபோது, அவர் மிகுந்த துணிவுடன் எதிர்த்து நின்று, தமது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருந்தார். இறுதியில் பேரரசி பின்வாங்கினார்; இது அகுஸ்தினாரை மிகவும் கவர்ந்தது.

ஒருநாள் தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, “எடுத்து வாசி” என்று ஒரு குழந்தையின் குரல் தம்மிடம் சொல்வதை அகுஸ்தினார் கேட்டார். அந்தக் குரல் எங்கிருந்து வந்தது என்று அவருக்குத் தெரியாவிட்டாலும், தம் அருகிலிருந்த திருவிவிலியத்தை எடுத்து, தற்செயலாக உரோமையர் 13:13-14 பகுதியைத் திறந்தார். அதில், “…களியாட்டங்களிலும் குடிவெறியிலும் அல்லாமல், முறைகேடான பாலுறவுகளிலும் காமவெறியிலும் அல்லாமல், போட்டி மனப்பான்மையிலும் பொறாமையிலும் அல்லாமல், பகலில் நடப்பவர்களைப்போல நாம் ஒழுங்காக நடந்துகொள்வோமாக. ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவை அணிந்துகொள்ளுங்கள்; ஊனியல்பின் ஆசைகளை நிறைவேற்ற வழிவகுக்காதீர்கள்” என்று இருந்தது. இந்தப் பகுதி அவரது உள்ளத்தை மிகவும் ஆழமாகத் தொட்டதால், காலம் தாழ்த்தாமல் மனமாற்றம் அடைய அவர் உறுதிகொண்டார்.

அகுஸ்தினார் நல்ல கத்தோலிக்க நண்பர்களுடன் நேரம் செலவிட்டு, நீண்ட கலந்துரையாடல்களில் ஈடுபட்டார்; இவை அவருக்குப் பெரிதும் உதவின. அவருடைய தாய் உடனிருந்ததும் பெரும் ஆதரவாக அமைந்தது. அவர் முறையான கல்வி கற்காதவராக இருந்தாலும், அவரது ஞானத்தையும் உண்மையை உணரும் நுண்ணறிவையும் மறுக்க முடியவில்லை; நன்கு கல்வி கற்ற தம் மகனுடன் உரையாடும்போதும் அவர் எப்போதும் தம் கருத்துகளைத் திறம்பட எடுத்துரைத்தார். இவை அனைத்தும் மோனிக்காவின் கண்ணீர் நிறைந்த செபங்களுடன் இணைந்து, முப்பத்திரண்டு வயதான அகுஸ்தினாரை இறுதியில் மனமாற்றத்திற்கு இட்டுச் சென்றன. 387-ஆம் ஆண்டு பாஸ்கா திருவிழிப்பு வழிபாட்டின்போது, அகுஸ்தினாரும் அவரது மகனும் ஆயர் அம்புரோஸிடம் திருமுழுக்குப் பெற்றனர். அதன் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, உரோமை நகருக்கு வெளியே சற்றுத் தொலைவில் மோனிக்கா நோயுற்று இறந்தார். பின்னர் அகுஸ்தினார், தமது ஒப்புகைகள் நூலில் அவரது மறைவை விவரித்தார்; தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அன்பைப் பற்றி இதுவரை எழுதப்பட்டவற்றில் மிக அழகான சித்திரிப்புகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

தாகஸ்தேவுக்குத் திரும்பியதும், அகுஸ்தினார் தம் நண்பர்களுடன் ஒரு துறவறச் சமூகத்தை உருவாக்கினார். கிறிஸ்தவச் சமூகத்தில் அவரது புகழ் விரைவாகப் பரவியது; கத்தோலிக்கராக மாறிய தங்கள் ஊரின் இந்த மேதை பலருக்கும் நம்பிக்கையின் ஊற்றாக விளங்கினார். மக்களின் ஒருமித்த ஆதரவுடன், அகுஸ்தினார் 391-ஆம் ஆண்டு அருள்பணியாளரானார்; 396-ஆம் ஆண்டு ஹிப்போ நகரின் ஆயராகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். கிறிஸ்தவராக வாழ்ந்த தமது நாற்பத்துமூன்று ஆண்டுகளில், அகுஸ்தினார் திருஅவையின் வரலாற்றிலேயே மிகச் சிறந்த இறையியலாளராக இல்லாவிட்டாலும், மிகச் சிறந்த இறையியலாளர்களில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார். அவரது மேய்ப்புப்பணி, தொடர்ச்சியான மறையுரைகள், மக்களின் தேவைகளில் அவர் காட்டிய அக்கறை ஆகியவை அவர்களது வாழ்வில் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

அகுஸ்தினாரின் ஏராளமான எழுத்துகள் இன்றும் மிக அதிகமாக வாசிக்கப்படும், மேற்கோள் காட்டப்படும் நூல்களில் இடம்பெறுகின்றன. அவரது படைப்புகளில் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையை விளக்கிக் காக்கும் நூல்கள், மறையுரைகள், கடிதங்கள், திருவிவிலிய விளக்கவுரைகள், ஒரு துறவற ஒழுங்குமுறை, மெய்யியல் மற்றும் இறையியல் ஆய்வுநூல்கள் ஆகியவை அடங்கும். அவரது தலைசிறந்த படைப்பான ஒப்புகைகள், ஒரு தன்வரலாற்று நூல்; மிகவும் தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் தாழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தும் இந்நூல், ஆழ்ந்த இறையியல் புரிதல்களுடன் அவரது மனமாற்றப் பயணத்தை விவரிக்கிறது. இறைநகரம், என்னும் நூலில், பிறதெய்வங்களைப் புறக்கணித்ததால்தான் உரோமை வீழ்ந்தது என்ற கூற்றுகளை அவர் மறுக்கிறார். அதற்கு மாறாக, மனிதரின் நகரத்தையும் கடவுளின் நகரத்தையும் ஒப்பிட்டு வேறுபடுத்திக் காட்டி, சமூகம் அதன் உண்மையான இலட்சியங்களை நோக்கிச் செல்ல அழைக்கிறார்.

அகுஸ்தினார் தமது இறுதி ஆண்டில், காட்டுமிராண்டிப் படையினர் படையெடுத்து வந்தபோது ஹிப்போ நகரம் அழிக்கப்படுவதைக் கண்டார். அவர்களால் கட்டடங்களை அழிக்க முடிந்தாலும், அவர் ஏற்படுத்திய நிலையான தாக்கத்தை அழிக்க முடியவில்லை. அவரது செல்வாக்கு திருஅவையையும் கடந்து வெகுதொலைவு பரவியுள்ளது; மேற்கத்தியச் சிந்தனையை அவர் ஆழமாக வடிவமைத்துள்ளார்.

புரோபாவுக்கு அகுஸ்தினார் எழுதிய கடிதம்

அனிசியா ஃபால்தோனியா புரோபா, செல்வமும் செல்வாக்கும் மிக்க உயர்குடிப் பெண்மணி. உரோமையின் பெருமைமிக்க செனட்டர் மரபுகளில் ஒன்றான, மதிப்புக்குரிய அனிசி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் அவர். பல பேரரசர்களின்கீழ் பிரேத்தோரிய ஆளுநராகப் பணியாற்றிய வலிமைமிக்க உரோமை அதிகாரியான செக்ஸ்துஸ் பெத்ரோனியுஸ் புரோபுஸை அவர் மணந்திருந்தார்.

395-ஆம் ஆண்டுக்குள் அவர் விதவையாகியிருந்தார். பக்தியுள்ள கிறிஸ்தவ உயர்குடிப் பெண்மணியாக, தமது செல்வத்தையும் செல்வாக்கையும் திருஅவைக்கு ஆதரவாகப் பயன்படுத்தினார். புனித அகுஸ்தினார், புனித யோவான் கிறிசோஸ்தோம் உள்ளிட்ட முக்கிய கிறிஸ்தவ ஆளுமைகளுடன் கடிதத் தொடர்பும் கொண்டிருந்தார்.

410-ஆம் ஆண்டு உரோமை சூறையாடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, புரோபா தமது மருமகளுடனும் பேத்தியுடனும் ஆப்பிரிக்காவுக்குத் தப்பிச் சென்றார். வட ஆப்பிரிக்காவில், உரோமை ஆளுநரான ஹெராக்லியனின் துன்புறுத்தலுக்கு அவர் ஆளானார். அந்த ஆளுநர் அவரது குடும்பத்தினரைச் சிறையில் அடைத்து, பெருந்தொகையைப் பிணையமாகப் பெற்ற பின்னரே அவர்களை விடுவித்தார். அகுஸ்தினாரின் மறைமாவட்டத்தில் அடைக்கலம் புகுந்த புரோபா, குறிப்பாக எவ்வாறு செபிப்பது என்பது குறித்து அவரது ஆன்மிக வழிகாட்டுதலை நாடினார். அகுஸ்தினார் பதிலளித்த காலத்திற்குள் (சுமார் 412–413), புரோபா கிறிஸ்தவப் பக்தியும் தாராள ஈகையும் நிறைந்த வாழ்வுக்குத் தம்மை அர்ப்பணித்திருந்தார். அவரது வேண்டுகோளுக்குப் பதிலாக அகுஸ்தினார் எழுதிய புகழ்பெற்ற கடிதமே கடிதம் 130 ஆகும். அதில், செபத்தைப் பற்றித் திருஅவையில் வழங்கப்பட்ட மிக ஆழமான போதனைகளில் ஒன்றை அவர் அளிக்கிறார்.

புனித அக்குவினா தோமையார்

திருஅவையின் வரலாற்றில் தலைசிறந்த அறிவாளிகளில், புனித அக்குவினா தோமையார் மற்றவர்களைவிட மிகவும் உயர்ந்து நிற்கிறார். அவர் திருஅவையின் மறைவல்லுநராக இருப்பதோடு, வானதூதரை ஒத்த மறைவல்லுநர், பொதுவான மறைவல்லுநர், அனைத்துலக மறைவல்லுநர் ஆகிய பட்டங்களையும் பெற்றுள்ளார். திருஅவையின் கோட்பாட்டிலும், நம்பிக்கையை அறிவுப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்வதிலும் புனித தோமையார் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடுவது கடினம்.

மத்திய இத்தாலியில் அக்குவினோ நகருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பிரமாண்டமான கோட்டையில் தோமையார் பிறந்தார். அவரது தந்தை ஒரு உயர்குடியினர்; பேரரசர் இரண்டாம் ஃபிரெடெரிக்கின் படையில் வீரராக இருந்தார். தோமையார் ஐந்து வயதிலேயே புகழ்பெற்ற பெனடிக்டின் துறவுமடமான மோந்தே காசினோவில் கல்வி கற்கத் தொடங்கினார்; அங்கு அவரது மாமா மடாதிபதியாக இருந்தார். ஒருநாள் தோமையாரே அந்த மடத்தின் தலைவராக வருவார் என்று அவரது பெற்றோர் நம்பினர்.

தாமஸுக்குப் பதினான்கு வயதாக இருந்தபோது, போர் மோதல்களின் காரணமாக, அவர் தனது படிப்பைத் தொடர மோந்தே காசினோவிலிருந்து புதிதாக நிறுவப்பட்ட நேப்பிள்ஸ் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றார். அங்குதான் அவர் டொமினிக்கன் துறவியரைச் சந்தித்தார். அவர்கள் அவர்மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதோடு, புதிதாக நிறுவப்பட்ட தங்கள் துறவறச் சபையில் தாமஸைச் சேர்த்துக்கொள்ளவும் திட்டமிட்டனர். கலந்துரையாடல்களில் அவர் வெளிப்படையாகப் பங்கேற்றபோது, அவரது அறிவுக்கூர்மை பளிச்சிட்டது; அவரது பேரறிவைப் பற்றிய புகழும் பரவலாக அறியப்பட்டது.

தமது தந்தை இறந்த அடுத்த ஆண்டு, பத்தொன்பது வயதில் தாமஸ் டொமினிக்கன் சபையில் சேர்ந்தார். அக்காலத்தில் நிலவிய நிலப்பிரபுத்துவச் சமூக அமைப்பில் ஊறிப்போயிருந்த அவரது குடும்பத்தினருக்கு இந்தச் செய்தி கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்த அமைப்பில் நிலவுடைமைக்கும் படைப்பணிக்கும் பெருமதிப்பு அளிக்கப்பட்டது. நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பில் மதிப்புக்குரிய துறவறச் சபைகளுள் பெனடிக்டின் சபையும் ஒன்றாக இருந்தது; பிச்சையேற்று வாழ்ந்த ஏழை மறையுரையாளர்களான டொமினிக்கன் துறவியருக்கு அந்த மதிப்பு இருக்கவில்லை. உயர்குடிப் பிறப்புக்கு அதிகம் ஏற்றதாகக் கருதப்பட்டதால், தாமஸ் மோந்தே காசினோவின் மடாதிபதியாக வேண்டும் என்று அவரது குடும்பத்தினர் விரும்பினர்.

இதைச் சரிசெய்யும் நோக்கில், அவரது தாய் தாமஸைக் கடத்திவரச் செய்து, குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான ஒரு கோட்டையில் அடைத்துவைத்தார். அங்கு அவர் சுமார் ஓராண்டு சிறைப்பட்டிருந்தார். அந்தக் காலத்தில், அவரது தாயும் உடன்பிறந்தவர்களும் இன்னும் பலரும் அவரை பெனடிக்டின் துறவியாகும்படி இணங்கவைக்கத் தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்தனர். ஆனால் தாமஸ் மறுத்துவிட்டார். ஒருநாள், அவரைச் சோதனைக்கு உள்ளாக்குவதற்காக அவரது குடும்பத்தினர் ஒரு விலைமாதைக்கூட அவரது அறைக்கு அனுப்பினர். ஆனால் அவர் எரிந்துகொண்டிருந்த ஒரு விறகுக்கட்டையைக் கொண்டு அவளை விரட்டியடித்தார். இறுதியில், குடும்பத்துக்கு மேலும் அவமானம் ஏற்படாமல் காக்கும் வழியாக, அவர் இரவில் கோட்டையிலிருந்து தப்பிச்செல்ல அவரது தாய் அனுமதித்தார்.

அப்போது இருபது வயதான தாமஸ் மீண்டும் டொமினிக்கன் துறவியருடன் இணைந்தார். அவர் பாரிசுக்கு அனுப்பப்பட்டார். அங்கு அறிவுலக மாமேதையான சகோதரர் ஆல்பர்ட்டின் மாணவரானார். அந்த ஆல்பர்ட்தான் இன்று புனித பெரிய ஆல்பர்ட் என்று அறியப்படுகிறார். சகோதரர் தாமஸ் அரிஸ்டாட்டிலின் மெய்யியலில் குறிப்பாக ஈடுபாடு கொண்டார். பிற்காலத்தில் அவரது எழுத்துகளில் பெரும்பாலானவற்றுக்கு அது அடித்தளமாக அமைந்தது; திருஅவையின் வரலாற்றில் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது அதுவே முதல்முறை. அவர் பல ஆண்டுகள் சகோதரர் ஆல்பர்ட்டிடம் தொடர்ந்து பயின்றார்.

தாழ்ச்சி என்னும் நற்பண்பில் வளர்ந்துவந்த தாமஸ், வகுப்பிலும் மேலும் அடக்கமாக இருந்தார். அவர் பேசுவதோ, விவாதிப்பதோ, தமது கூர்மையான அறிவை வெளிப்படுத்துவதோ அரிதாகவே நிகழ்ந்தது. அவரது அமைதியான இயல்பைக் கண்ட மாணவர்கள் பலர், அவருக்கு அறிவுத்திறன் இல்லை என்று முடிவுசெய்து, அவருக்கு “ஊமைக் காளை” என்ற பட்டப்பெயரைச் சூட்டினர்.

ஆனால் ஒருநாள், சகோதரர் தாமஸ் எத்துணை பேரறிவு படைத்தவர் என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாக அவரது ஆசிரியரான சகோதரர் ஆல்பர்ட் முடிவுசெய்தார். எனவே, கடினமான ஒரு கேள்விக்கு விடையளிக்கும் பொறுப்பை அவரிடம் கொடுத்து, மறுநாள் வந்து வகுப்பினர்முன் தமது விடையை விளக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். தாமஸ் அவ்வாறு செய்ததும், அவரது சக மாணவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். அப்போது சகோதரர் ஆல்பர்ட் அவரைப் பற்றிக் கூறினார்: “நீங்கள் அவரை ஊமைக் காளை என்று அழைக்கிறீர்கள். ஆனால் ஒருநாள் அவரது போதனை எழுப்பும் முழக்கம் உலகெங்கும் கேட்கும்.”

1252-ஆம் ஆண்டில், இருபத்தாறு வயதில், சகோதரர் தாமஸுக்குத் திருத்தந்தை “இறையியல் ஆசான்” என்ற பட்டத்தை வழங்கினார். அடுத்த இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளில், சகோதரர் தாமஸ் ஏராளமான நூல்களையும் மறையுரைகளையும் திருவிவிலிய விளக்கவுரைகளையும் எழுதினார். மேலும், “பாங்கே லிங்குவா” உட்பட நம் திருஅவையின் மிக அழகிய பாடல்கள் சிலவற்றையும் இயற்றினார். பாரிஸ், நேப்பிள்ஸ், ஓர்வியேத்தோ, உரோம் ஆகிய இடங்களில் ஆசிரியராகவும் மறையுரையாளராகவும் திருத்தந்தையின் இறையியலாளராகவும் தொடர்ந்து பணியாற்றினார்.

புனித தாமஸ் எழுதிய பல நூல்களில் மிகவும் புகழ்பெற்றது சும்மா தியோலோஜிக்கா, அதாவது “இறையியலின் சுருக்கம்” என்னும் நூலாகும். அதை அவர் நிறைவு செய்யவே இல்லை. ஒரு மரபுச் செய்தியின்படி, 1273-இல் அவர் திருப்பலி நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு காட்சி கண்டார். பின்னர், தாம் சொல்வதை எழுதிவந்த சகோதரர் ரெஜினால்டிடம், தம்மால் இனி எழுத முடியாது என்று கூறினார். ஏன் என்று சகோதரர் ரெஜினால்ட் கேட்டபோது, “ரெஜினால்ட், என்னால் முடியாது; ஏனெனில் நான் எழுதியவை அனைத்தும் எனக்கு வைக்கோலைப் போலத் தோன்றுகின்றன” என்று பதிலளித்தார். அடுத்தடுத்து ஏற்பட்ட நோய்களுக்குப் பிறகு, சகோதரர் தாமஸ் அடுத்த ஆண்டில் இறந்தார்.

புனித தாமஸ் பேரறிவு படைத்தவர் மட்டுமல்ல; ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டவராகவும் இருந்தார். அவர் கடவுளை நேசித்தார்; நம்பிக்கையின் உண்மைகளை இடைவிடாமல் தியானித்தார்; கடவுளை இன்னும் நன்றாக அறிந்துகொள்ளவும் புரிந்துகொள்ளவும் உதவும் புதிய முறைகளைத் துணிவுடன் அறிமுகப்படுத்தினார். அவரது இறைவேண்டல் வாழ்விலிருந்து இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மை ஓர் ஊற்றாகப் பெருகியது. அவரது அறிவாற்றல் அந்த உண்மையை ஒழுங்குபடுத்தி, அதுவரை காணப்படாத வழிகளில் எடுத்துரைத்தது.

தாமஸின் வாழ்க்கை வரலாற்றைத் தொடக்கக் காலத்தில் எழுதிய ஒருவரின் பதிவில் அவரது தாழ்ச்சியும் நேர்மையும் வெளிப்படுகின்றன. ஒருநாள் காலையில் சகோதரர் தாமஸ் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவின் திருவுருவத்தின்முன் இறைவேண்டல் செய்துகொண்டிருந்தபோது, தமது எழுத்துகள் சரியானவையா இல்லையா என்பதை அறிய ஆவலுடன் ஆண்டவரிடம் மன்றாடினார் என்று அவர் கூறுகிறார். இயேசு அவரிடம், “தாமஸ், நீ என்னைப் பற்றி நன்றாக எழுதியிருக்கிறாய். உனக்கு என்ன கைம்மாறு அளிக்க வேண்டும்?” என்று கேட்டார். தாமஸ், “ஆண்டவரே, உம்மைத் தவிர வேறெதுவும் வேண்டாம்” என்று பதிலளித்தார்.

பொருளடக்கம்

மென் அட்டைப் பதிப்பு – Kindle மின்னூல் – Audible – Google Play – Apple Books – மேலும் பல தளங்களில்!