Sobota V tygodnia Wielkiego Postu
Wyobraź sobie dzień spędzony na ciężkiej pracy w ogrodzie, w słonecznym skwarze. Po takim dniu nic nie odświeża bardziej niż prysznic i czyste ubranie. Podobnie jest z duszą. Po trudach na niwie świata — w pracy, w rodzinie czy w szerszej społeczności — nieuchronnie zabrudzisz się grzechem: być może nie grzechem ciężkim, ale przynajmniej grzechami powszednimi i duchowymi niedoskonałościami. Gdy te grzechy stają się nawykiem, brudzą nas jeszcze bardziej. A jeśli grzech jest śmiertelny, brud jest wielki.
Bóg pragnie twojej czystości. Pragnie twojej wolności. Nie chce widzieć swojego syna ani swojej córki pogrążonych w brudzie i wstydzie. Właśnie dlatego dał nam wspaniały sakrament pokuty i pojednania.
Po rozważaniu siedmiu grzechów głównych przez ostatnich kilka dni zapewne wyraźniej dostrzegasz swoje konkretne grzechy. Nie ma wstydu w przyznawaniu się do naszych grzechów. Wstyd rodzi się jedynie z zaprzeczania naszym grzechom i ich ukrywania. Pokorne dusze wołają do Boga o miłosierdzie i chętnie wyznają swoje słabości, w tym grzechy, zwłaszcza te nałogowe lub ciężkie.
Wielki Post to czas, w którym szukamy duchowej odnowy, a nic nie może nas odnowić bardziej niż oczyszczająca moc sakramentu pokuty i pojednania. W tym sakramencie Bóg dotyka twojej duszy i oczyszcza ją ze wszystkiego, co cię obciąża. Przynosi wolność i pokój oraz pozwala ci zacząć od nowa.
Spowiedź jest rzeczywiście punktem wyjścia nawrócenia, ponieważ usuwa winę grzechu. Kościół naucza jednak, że nawet gdy dusza zostaje oczyszczona z „winy” grzechu, pozostaje „kara doczesna”. Właśnie dlatego spowiedź jest dopiero punktem wyjścia ku wolności, której pragniesz.
Kara doczesna to inny sposób wyrażenia tego, że grzech tworzy nawyki i jeśli te nawyki nie ulegną zmianie, prawdopodobnie znów popadniemy w te same grzechy. Grzeszne nawyki zmieniają się przez nawrócenie oraz oczyszczenie umysłu i woli. Dokonuje się to przez modlitwę, cnotliwe wybory, łaskę i pokutę. Jednym z powodów, dla których po spowiedzi zadaje się pokutę, jest przypomnienie penitentowi, że skoro grzech został już odpuszczony, trzeba iść dalej i się zmieniać.
Tradycyjnie Kościół wskazywał wiele sposobów uzyskania odpustu, który jest aktem duchowym niosącym ze sobą całą łaskę potrzebną do uwolnienia od „kary doczesnej należnej za grzechy” (zob. Katechizm Kościoła Katolickiego #1471). Odpust jest jednym ze sposobów, w jakie Bóg zapewnia ci dostęp do całej łaski potrzebnej do pełnej przemiany. To, czy skorzystasz z tej łaski, zależy od ciebie.
Jeśli w tym Wielkim Poście nie było jeszcze okazji do gruntownej spowiedzi, poszukaj w swojej duszy pragnienia prawdziwej wolności od grzechu. Gdy odkryjesz to pragnienie, rozważaj je raz po raz. Pozwól mu wzrastać w sobie i stać się motywacją, której potrzebujesz, by świętować Boże przebaczenie w sakramencie pokuty i pojednania. Jeśli masz już za sobą gruntowną i szczerą spowiedź, rozważ oczyszczającą moc tego świętego aktu. Raduj się otrzymanym darem i staraj się wykorzenić każdy zły nawyk, który jeszcze pozostał, aby twoja wolność wzrastała, a twoja radość była wielka.
Mój przebaczający Panie, Twoje Najświętsze Serce jest pełne doskonałego miłosierdzia. Niczego przed nami nie zatrzymujesz, lecz z przeobfitości swojej doskonałej miłości dajesz wszystko, czym jesteś, i wszystko, co masz. Proszę, udziel mi łaski, której potrzebuję, aby uniżyć się przed Tobą przez uznanie i wyznanie mojego grzechu, by odnaleźć wolność, pokój i radość, a następnie pracować nad przezwyciężeniem wszystkich złych nawyków i bliskich okazji do grzechu. Dziękuję Ci za Twoje obfite miłosierdzie! Jezu, ufam Tobie.
Zobacz także: Dzień trzydziesty czwarty: 40 dni u stóp Krzyża