Tagalog

Santa Catalina ng Siena: Gaya ng Makikita sa Kanyang mga Liham

ISINALIN, INEDIT AT NILAGYAN NG PANIMULA NI
VIDA DUTTON SCUDDER

London, New York: J.M. Dent at E.P. Dutton, 1905

Format na ginawang malayang magagamit sa pampublikong dominyo ng:
onlinebooks.library.upenn.edu

MGA NILALAMAN

Talaan ng mga Pinadalhan ng Liham
Santa Catalina ng Siena gaya ng makikita sa kanyang mga liham
Mahahalagang Pangyayari sa Buhay ni Santa Catalina
Maikling Balangkas ng mga Pangyayari sa Lipunan Noong Kanyang Panahon

(Tingnan din ang isang maikling talambuhay mula sa My Catholic Life)

Mga Liham:

Kay Monna Alessa dei SaraciniT49
Kay Benincasa na kanyang kapatid, noong nasa Florencia itoT18, T10
Sa Kagalang-galang na Relihiyoso, si Fray Antonio ng NizzaT17
Kay Monna Agnese, na naging asawa ni Messer Orso MalavoltiT38
Kay Madre Eugenia, na kanyang pamangkin sa Kumbento ni Santa Ines ng MontepulcianoT26
Kay Nanna, anak ni Benincasa, isang batang dalagita na kanyang pamangkinT23
Mga Liham Tungkol sa Buhay na Itinalaga sa Diyos
ย ย ย ย ย Kay Fray William ng InglateraT64
ย ย ย ย ย Kay Daniella ng Orvieto, na Nakasuot ng Abito ni Santo DomingoT65
ย ย ย ย ย Kay Monna Agnese, asawa ni Francesco, isang sastre sa FlorenciaT174
Mga liham bilang tugon sa ilang puna
ย ย ย ย ย Kay Monna Orsa, asawa ni Bartolo Usimbardi, at kay Monna AgneseT93
ย ย ย ย ย Sa isang Relihiyoso sa Florencia, na nabigla sa kanyang mga Gawaing AsetikoT92
Kay Fray Bartolomeo DominiciT146
Kay Fray Matteo di Francesco TolomeiT94
Sa isang Mantellata ni Santo Domingo, na nagngangalang Catarina di ScettoT50
Kay Neri di Landoccio dei PagliaresiT178, T281, T192
Kay Monna Giovanna at sa iba pa niyang mga anak na babae sa SienaT132
Kay Messer John, ang MersenaryoT140
Kay Monna Colomba sa LuccaT166
Kay Fray Raimondo ng Capua, ng Orden ng mga MangangaralT278
Kay Gregorio XIT185
Kay Gregorio XIT196
Kay Gregorio XIT206
Kay Fray Raimondo ng Capua, sa AvignonT211
Kina Catarina ng Ospital at Giovanna di CapoT214
Kay Sor Daniella ng OrvietoT213
Kay Fray Raimondo ng Capua, at kay Maestro John IIIT219
Kay Sor Bartolomea della SetaT221
Kay Gregorio XIT233
Sa Hari ng PransiyaT235
Mga Liham sa Florencia
ย ย ย ย ย Sa Walong Namamahala sa Digmaan na pinili ng Komuna ng FlorenciaT230
ย ย ย ย ย Kay Buonaccorso di Lapo: isinulat noong nasa Avignon ang SantaT234
Kay Gregorio XIT239
Kay Monna Lapa, ang kanyang ina, bago siya bumalik mula sa AvignonT240
Kay Monna Giovanna di Corrado MaconiT247
Kay Messer Ristoro CanigianiT258, T266
Sa mga Anziani, Konsul, at Gonfalonieri ng BolognaT268
Kay Nicolas ng OsimoT282
Kay Misser Lorenzo del Pino ng Bologna, Doktor sa mga DekretalT193
Mga liham na isinulat mula sa Rocca D’Orcia
ย ย ย ย ย Kay Monna Lapa, ang kanyang ina, at kay Monna CeccaT117
ย ย ย ย ย Kay Monna Catarina ng Ospital, at kay Giovanna di CapoT118
ย ย ย ย ย Kay Monna Alessa, na nakadamit ng Abito ni Santo DomingoT119
Kay Gregorio XIT255
Kay Raimondo ng CapuaT267
Kay Urbano VIT291
Sa kanyang mga espirituwal na anak sa Siena
ย ย ย ย ย Kay Fray William at kay Messer Matteo ng MisericordiaT292
ย ย ย ย ย Kay Sano di Maco, at sa lahat ng iba pa niyang anak na lalaki sa SienaT294
Kay Kapatid na Raimondo ng CapuaT295
Kay Urbano VIT302
Kay Don Giovanni ng mga Selda ng VallombrosaT296
Mga liham na nagpapahayag ng kapayapaan
ย ย ย ย ย Kay Monna Alessa, noong nasa Florencia ang SantaT277
ย ย ย ย ย Kay Sano di Maco, at sa iba pang mga anak kay KristoT303
Sa tatlong Italyanong KardinalT310
Kay Giovanna, Reyna ng NapolesT317
Kay Sor Daniella ng OrvietoT316
Kay Stefano MaconiT319, T320, T329, T368
Sa ilang banal na ermitanyong inanyayahan ng Santo Papa sa Roma
ย ย ย ย ย Kay Kapatid na William ng Inglatera, at kay Kapatid na Antonio ng NizzaT326
ย ย ย ย ย Kay Kapatid na Andrea ng Lucca, Kapatid na Baldo, at Kapatid na LandoT327
ย ย ย ย ย Kay Kapatid na Antonio ng NizzaT328
Kay Reyna Giovanna ng NapolesT348
Kay Fray Raimondo ng Orden ng mga Mangangaral, noong siya ay nasa GenoaT344
Kay Urbano VIT370
Mga liham na naglalarawan ng karanasan bago sumapit ang kamatayan
ย ย ย ย ย Kay Maestro Raimondo ng CapuaT371
ย ย ย ย ย Kay Maestro Raimondo ng Capua, ng Orden ng mga MangangaralT373

TALAAN NG MGA PINADALHAN

 

TALAAN NG MGA PINADALHAN

Agnese, Monna, di Francesco
Andrea, Fray, ng Lucca
Antonio, Fray, ng NizzaBaldo, Fray
Bartolomea, Sor, della Seta
Bartolomeo, Fray, Dominici
Benincasa, Benincasa
Benincasa, Eugenia
Benincasa, Monna Lapa
Benincasa, Nanna
Bologna, mga Anziani ngCapo, Giovanna di
Canigiani, Ristoro
Mga Kardinal, Tatlong Italyano
Catarina, ng Ospital
Cecca, Monna
Colomba, Monna, ng LuccaDaniella, Sor, ng OrvietoPransiya, ang Hari ng
Florence, Mga liham saGiovanna, Reyna ng Naples
Giovanni, Don, ng mga Selda ng Vallombrosa
Gregorio XI.John, Messer, Sundalong Mersenaryo
John III., Maestro
Lando, Fray
Lapo, Buonaccorso diMaco, Sano di
Maconi, Monna Giovanna di Corrado
Maconi, Stefano
Malavolti, Monna Agnese
Matteo, Messer, ng MisericordiaOsimo, Nicholas ngPagliaresi, Neri di Landoccio dei
Pino, Lorenzo delRaimondo, Fray, ng Capua
Relihiyoso, Isang, sa FlorenceSaracini, Monna Alessa dei
Scetto, Catarina diTolomei, Fray Matteo diUrbano VI., Papa
Usimbardi, Monna OrsaDigmaan, ang Walong Tagapamahala ng
William, Fray, ng Inglatera

MGA LIHAM NI CATALINA BENINCASA

SI SANTA CATALINA NG SIENA AYON SA KANYANG MGA LIHAM

I

Ang mga liham ni Catalina Benincasa, na karaniwang kilala bilang Santa Catalina ng Siena, ay naging isang klasikong akda ng panitikang Italyano; subalit marahil ang unang mapapansin ng mambabasa sa mga ito ay ang kawalan ng estilong pampanitikan. Mapahahalagahan lamang ang mga ito ng sinumang nagnanais makinig sa masidhing pagbubuhos ng puso at isip ng isang anak na babae ng karaniwang mamamayan na walang pormal na pinag-aralan, at nagkataon ding isang henyo at isang santa. Sina Dante, Petrarch, Boccaccio, at ang iba pang dakilang manunulat ng Trecento ay pawang nagsisikap, sa ibaโ€™t ibang paraan, na gumamit ng piling pananalita; si Catalina naman ay nakatuon lamang sa mariing pagpapaunawa ng nais niyang sabihin. Ang kanyang mga liham ay higit na sinalita kaysa isinulat. Natuto lamang siyang sumulat tatlong taon bago siya namatay, at maging pagkaraan nito ay nakaugalian pa rin niyang idikta ang kanyang mga liham, kung minsan ay dalawa o tatlong liham nang sabay-sabay, sa mga kabataang maharlikang naglilingkod sa kanya bilang mga kalihim.

Marahil ay makadama ng pagkabagot sa simula ang makabagong tagapakinig sa ganitong masigasig na pagsasalita. Sa dami ng mga salitang tila sumasakal sa kanya, at sa madalas na kagaspangan at pagkakagulo ng mga talinghagang nakayayamot sa kanya, baka mahilig pa nga siyang tawaging musmos ang kaisipan at labis na marubdob ang himig. Ngunit magpatuloy sana siya. Basahin niya ang mga liham na ito bilang mga kabanata ng isang sariling talambuhay, pansinin ang layunin at kalagayan, at unawain ang karanasan ng sumulat na mahihiwatigan sa pagitan ng mga linya, na madali naman niyang magagawa. Hindi magtatagal at maririnig niya ang mismong tinig ng isang buhay na babae. Maririnig niya ang tinig nito, ngayoโ€™y taimtim na nakikiusap sa isang kaibigan o sa isang gumagawa ng masama, ngayoโ€™y magiliw na kumakalinga, tulad ng isang inang ibon, sa isang kaluluwang sisiw pa lamang, ngayoโ€™y napuputol sa paghikbi habang ipinagdadalamhati ang mga kasalanan ng Simbahan at ng daigdig, at muliโ€™y umaawit ng dakilang propesiya ng pagpapanumbalik at pagpapanibago, o kayaโ€™y nagsasalaysay nang marahan at may banal na pagkamangha ng mga sagradong hiwaga ng panloob na buhay. Sinasalubong ng Anghel ng Kadalisayan ni Dante ang mga manlalakbay sa Bundok ng mga Peregrino “in voce assai piu che la nostra, viva.” Ang tinig ng santa, tulad ng tinig ng anghel, ay higit na buhay kaysa sa atin. Taglay ng mga liham na ito ang gayong katinding sigla na, sa kabila ng mga nagdaang siglo, inaakay tayo nito sa harapan ng may-akda.

Madalas ilarawan ng guniguni ang mga santong kanonisado bilang isang hanay ng mariringal at seryosong pigura, nakatayo sa nakababagot na pagkakapare-pareho ng kilos ng pagsamba, tulad ng mga Birhen at Kumpesor sa isang sinaunang mosaiko. Ngunit sa katunayan, para sa kanilang mga kapanahon, ang mga taong naikanonisa ang may pinakanatatanging pagkatao sa mga lalaki at babaeng nagsisikap mamuhay nang matuwid. Tunay ngang napakabuti nilang lahat; ngunit ang kabutihan, sa kabila ng isang kakatwang pagkiling na salungat dito, ay may higit na sari-saring anyo kaysa sa kasamaan, at humuhubog ng mas kawili-wiling mga pagkatao. Marahil si Catalina Benincasa ang pinakapambihirang babae noong ikalabing-apat na siglo, at ang kanyang mga liham ay mahalagang personal na tala ng kanyang panloob gayundin ng kanyang panlabas na buhay. Sa kabila ng malinaw na kapayakan at kakaibang katangiang medyebal ng mga ito, at ng paminsan-minsang kagaspangan ng pananalitang karaniwan sa mga taong-bayan, inihahayag ng mga ito ang isang pagkataong napakaraming mukha at kasabay nito ay napakadakila, anupat ang mambabasang may matalas na pandama ay hindi makaiiwas na sang-ayunan ang hatol ng kanyang mga kababayan: na ang anak na ito ng isang tagapagtina sa Siena ay isa sa pinakamahahalagang manunulat ng isang dakilang panahon.

II

Gaya ng maraming dakilang manunulat ng liham, bagaman hindi ng lahat, higit na nakikilala si Catalina sa pamamagitan ng kanyang mga ugnayan sa iba. Ang ilan nga sa kanyang mga liham ay masusing mga tratadong panrelihiyon o pampolitika, at sa unang tingin ay tila halos walang bahid ng kanyang personal na pagkatao; gayunman, maging ang mga ito ay lubos lamang na naghahayag ng taglay nilang espirituwal na kagandahan at karunungan kapag alam ng mambabasa ang mga pangyayaring nag-udyok sa pagsulat ng mga ito at ang mga taong pinatungkulan. Isang sulyap lamang sa talatuntunan ng kanyang mga liham ay nagpapakita na kung gaano kalawak ang kanyang pakikipag-ugnayan sa mga tao ng kanyang panahon. Isa siyang babaeng may personal na panghalina at marubdob at napakalawak na malasakit, at natipon niya sa kanyang paligid ang mga kaibigan at alagad mula sa bawat pangkat ng lipunan sa Italya, bukod pa sa maraming ugnayang nabuo niya sa mga tao sa ibang lupain. Sumulat siya sa mga bilanggo at mga itinakwil ng lipunan; sa mga dakilang maharlika at karaniwang mangangalakal; sa mga manggagamot, abogado, at sundalong upahan; sa mga hari at reyna at kardinal at papa; sa mga namumuhay nang nag-iisa na naghahangad ng beatipikong pangitain, at sa mga makasanlibutang lalaki at babaeng lubog sa mga pita ng laman at pinaghaharian ng kapalaluan sa buhay. Sa ating pagbuklat ng mga pahina, sunod-sunod na lumilitaw sa ating harapan ang lipunan ng ikalabing-apat na siglo.

Sumulat si Catalina sa lahat ng taong ito taglay ang gayunding payak na diwa. Palagay ang loob niya sa bawat isa, sapagkat para sa kanya, silang lahat ay โ€œpinakamamahal na mga kapatid kay Cristo Jesusโ€โ€”at hindi ito basta pormal na pananalita lamang. Hindi malaman kung alin ang higit na kahanga-hanga: ang walang-takot na pagsasalita ng babaeng ito o ang pambihira niyang kakayahang makibagay. Kaya niyang harapin nang tahasan at tuwiran ang pinakamagagaspang na kasalanan ng kanyang panahon; kaya rin niyang talakayin nang may maselang pag-unawa ang pinakamahirap maunawaang mga yugto ng espirituwal na karanasan. Wala nang maiisip na agwat na higit pa sa naghihiwalay sa batang Dominikang puspos ng mga pangitain ang mga mata at sa isang lalaking tulad ni Sir John Hawkwood, isang walang-ingat na mandirigmang mersenaryo, na masigla at walang-alinlangang ipinagbibili ang kanyang espada sa sinumang magbayad nang pinakamalaki, at nagpapayaman sa kaguluhan ng panahon. Sumulat sa kanya si Catalina nang buong kahinahunan, na para bang likas na may pagkakapatiran na sila; pinanghawakan niya ang likas nitong mga simbuyo at hilig, at hinangad na pabanalin ang buhay-militar na kinagigiliwan nito. Sa mga kapatid niyang madre, nag-iiba ang kanyang paraan. Malaya niyang pinaiiral ang kanyang maselang guniguni, at hinahango ang kanyang mga talinghaga sa kagandahan ng kalikasan, sa magiliw at payak na mga bagay sa tahanan, at sa mahihinahong sining at likas na gawi ng kababaihan. Nakikipag-usap ba siya sa mahiyain na si Papa Gregorio? Ang kanyang mga salita ay isang panawagan ng trumpeta. Sa mahigpit na si Urbano, na kahalili nito? Buong ingat at husay niyang hinihimok ito na magpigil sa sarili at mamahala nang may kahinahunan. Matatagpuan sa kanyang mga pahina ang lahat ng uri ng pag-uugaliโ€”isang sensitibong makata, na binabagabag ng โ€œpagkalito ng isipโ€ na lumalala tungo sa matinding pamamanglaw; isang padalus-dalos na binatilyo, na sa maningning nitong kagalakan ay nakikita niya ang binhi ng biyayang higit sa kalikasan; mapusok na mga makasalanan, matatakuting mga banal, mga relihiyosong namumuhay nang nakahiwalay sa daigdig at nalilinlang ng pag-aakalang matuwid sila, at mga taong abala sa mga gawain ng daigdig ngunit buong kabanataang tapat sa mahinahong pagtupad sa tungkulin. Nauunawaan ni Catalina ang kalooban ng bawat isa. Karaniwan, ipinapalagay nating ang lubhang dalisay at espirituwal na mga babae, kahit hindi nakukulong sa kumbento, ay may bahagyang kakulangan sa pagkaunawa sa realidad. Minamahal natin sila at ipinagsasanggalang sa malupit na pakikisalamuha sa daigdig, upang hindi malanta ang marikit na bulaklak ng kanilang kaselanan. Ngunit tila walang sinumang nakadama nang ganito tungkol kay Catalina. Ang kanyang โ€œpag-ibig sa mga kaluluwaโ€ ay hindi isang malamig na liwanag ng kuryente, gaya ng ipinahihiwatig kung minsan ng pariralang ito sa ating pakiramdam, kundi isang mainit, maunawain at magiliw na pagmamahal sa tunay na mga lalaki at babae. Mahirap labis-labisin ang paglalarawan sa lawak ng kanyang kaalaman sa daigdig at sa puso ng tao.

Gayunman, kung minsan ay waring mahigpit at mapaghanap si Catalina; walang pangingiming humatol at hindi nagpapaluwag sa mga hinihingi niya sa mga minamahal niya. Marami sa kanyang mga liham ang may himig ng pangaral na tumitindi hanggang sa maging pagsaway. Sa simula, hindi kaaya-aya ang impresyong ito. Natutukso tayong ituring na mapamintas ang walang-maliw niyang katapatan sa pagsasalita; na mainis sa himig ng awtoridad, na kapwa malinaw maging sa Papa man o sa Kardinal siya sumulat; sa madaling salita, na maghinalang inaangkin ni Catalina ang mismong mapanghatol na saloobing lagi niyang tinututulan bilang hindi nararapat sa ating mga hamak na mortal. At marahil, ang dalas mismo ng kanyang panawagan para sa pagpaparaya at pagtitiis ay nagpapahiwatig ng isang kahinaang alam niya sa sarili. Tulad ng karamihan sa mga taong matalino at masigasig, malamang na likas siyang mapamintas at mainipin; bukod dito, nagmula siya sa karaniwang mamamayan. Kung minsan, kapag lubos siyang nakatitiyak na nasa panig ng diyablo ang mga tao, hinahayaan niyang ganap na manaig ang kanyang likas na katapatan sa pagsasalita; dapat amining nakagigitla ang bunga nito. Ngunit habang napapahinto tayo sa pagkabigla, natatanto nating malamang na may sapat na batayan ang kanyang mga sinabi. Mahirap para sa ating mga makabagong tao na alalahanin kung gaano kagarapal at kasuklam-suklam ang mga kasalanang hinarap niya. Sa panahong ito, kung kailan tila inilalagay tayong lahat sa iisang antas ng kagalang-galang na asal, at kapwa bihirang mamukod ang dakilang kabanalan at ang kapansin-pansing pagkakasala, nalilimutan natin ang matitinding pagsasalungatan noong Gitnang Panahon. Ang dalisay na mga โ€œRelihiyoso,โ€ na nagsisikap makamit ang mataas na kaganapang itinatagubilin ng mga Payong Ebangheliko, ay karaniwang namumuhay sa gitna ng kasuklam-suklam na mga kasamaan, at ang matapang at matatag na pananalita ay isang tungkuling hinihingi ng kalagayan. Walang pag-iwas na hinarap ni Catalina ang pinakamalulubhang kasamaan ng kanyang panahon, at ang bisa ng kanyang impluwensiya, na nagmumula lamang sa lakas ng tuwirang pakikitungo, ay tunay na pambihira.

Madaling maunawaan kung bakit hindi ikinasasama ng loob ang tahasang pananalita ni Catalina. Bihira siyang magsimula sa pagsaway. Pagpapakumbaba ang una niyang ipinahahayag; lagi siyang โ€œlingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo.โ€ Mula rito, madalas siyang tumutungo sa taimtim na pagninilay sa isang natatanging paksa: ang di-masukat na hiwaga ng Pag-ibig ng Diyos, ang tungkuling manalangin, ang kalikasan ng pagsunod. Itinataas tayo mula sa daigdig tungo sa isang dako ng makalangit na liwanag at katamisan, nang biglangโ€”isang matinding dagok!โ€”nakagugulat tayong ibinabalik sa lupa. Mula sa pagninilay sa kagandahan ng kabanalan, mabilis tayong ibinabaling ni Catalina upang harapin ang kasalanang sumasalungat dito. โ€œIkaw ang taong iyon!โ€ Ilang matatalim na pangungusap, puspos ng sakit, at ang kaluluwang iniangat sa mga dakong makalangit ay nagigising upang makita sa sarili ang pagsalungat sa lahat ng gayong kagandahan. Sinasamahan ito ni Catalina sa dako ng kadiliman. Hindi โ€œikawโ€ kundi โ€œtayoโ€ ang nagkasala. Inilalapit niya sa sarili niyang puso ang pusong makasalanang iyon, anupat hindi na mapag-iba ang kanilang mga tibok; paminsan-minsan, ipinahahayag ng kanyang mga salita ang isang nanginginig at pansariling pagsisisi sa mga kasalanang hindi niya maaaring personal na nalaman. Ang kanyang pagkadama ng pakikiisa sa kapwa ay mas malalim kaysa sa anumang teorya ng pagkakapatiran; sa buong katapatan ay nadarama niyang siya mismo ay may sala sa mga kasalanan ng kanyang mga kapatid: inilalarawan ng kanyang karanasan ang malalim na katotohanang tanging kadalisayan lamang ang makauunawa sa ganap na pagsisisi.

Sa gayon, inilalayo si Catalina sa anumang bahid ng pagpapakabanal na tulad ng mga Pariseo ng kanyang pambihirang pakikiisa sa taong kanyang sinusulatan. Ngunit upang maunawaan ang kanyang saloobin, kailangan nating tumingin nang higit pa rito. Sapagkat hindi siya kailanman tumitigil sa pagkondena sa kasamaan. Lubos ang kanyang paniniwalang kailangan lamang makilala ng kaluluwa ang sarili nitong kasalanan upang kamuhian at talikuran iyon magpakailanman, kaya mabilis siyang nagpapatuloy sa marubdob na pagsusumamo. Sa kanyang mga salita ay nadarama ang pagtitiwala sa mga tao na hindi kailanman nagmamaliw, kahit sinusulatan niya ang mga pinakamatitigas ang puso. Sa isang pambihirang antas, nagawa niyang pagtugmain ang dalawang bagay na mahirap pag-isahin: ang walang-kompromisong pagkamuhi sa kasalanan at ang maluwag na pakikipagkapwa sa makasalanan, kalakip ang di-magagaping pagtitiwala na tutugon ito sa panawagan ng kabutihan. Kapag isinasaalang-alang natin ang panahong kanyang kinabuhayan, ang malawak at nakaaantig na pagtitiwalang ito ay nagiging isang tagumpay ng pananampalataya sa ating paningin. Na hindi lamang ito likas na udyok, kundi isang saloobing matatag niyang pinili at pinanatili, ay maliwanag sa kanyang madalas na pagtalakay sa pag-ibig sa kapwa at pagpapaubaya, na ang ilan ay matatagpuan sa mga piling sulating ito. Lagi niyang hinihimok ang kanyang mga alagad na unawain sa pinakamabuting paraan ang mga kilos ng kanilang kapwa; at wala nang bahagi ng kanyang turo ang mas madalas niyang ulitin kaysa sa magandang paglalapat ng talatang: โ€œSa Bahay ng Aking Ama ay maraming tahanan,โ€ upang itagubilin ang pagkilala sa pagkakaiba-iba ng likas na ugali, pagkatao, at gawi na maaaring magkakasamang umiral sa Bahay ng Diyos.

Isang mahirap na aral ang natutuhan ni Catalina. Ang nakikita niya sa mga tao ay hindi ang kanilang mga nagawa, kundi ang maaari nilang marating. Kaya pinupukaw niya ang pagsisisi sa isang positibong paraan, hindi sa labis at di-malusog na pagsusuri sa kasamaan, hindi sa nakapangingilabot na paglalarawan ng mga bunga ng kasalanan, kundi sa pagpuno sa kaluluwa ng maningning na mga pangitain ng kabanalang, kapag nasilayan, ay pinananabikan na. Hindi siya kailanman nawalan ng pag-asang mapagningas kahit sa pinakahamak ang alab ng โ€œbanal na pagnanaisโ€ na siyang paunang katibayan ng tunay na kabanalang darating. Nakikita nating wala siyang tiyaga sa yerbabuena at komino, sa labis na pag-aalalang suriin ang sarili. โ€œSikapin mong lumago ang iyong mga banal na pagnanais,โ€ ang sulat niya sa isang kausap; โ€œat pabayaan mo na ang lahat ng iba pang bagay na ito.โ€ โ€œAko, si Catalinaโ€”ay sumusulat sa iyoโ€”na may pagnanaisโ€: ganito nagsisimula ang lahat ng kanyang liham. Banal na Pagnanais! Hindi lamang ito ang saligang panawagan ng kanyang pagtuturo: ito rin ang tunay na susi sa kanyang pagkatao.

III

Tinalakay natin nang matagal si Catalina bilang kaibigan at gabay ng mga kaluluwa; ngunit si Catalina na mistiko, si Catalina na kaibigan ng Diyos, ang siyang buong-pitagang niyuyukuran ng mga salinlahi. Ang pinakahalagang kabuluhan ng kanyang mga liham ay nasa pagsisiwalat ng mga ito, hindi ng kanyang pakikitungo sa ibang mga kaluluwa, kundi ng pakikitungo ng Diyos sa kanyang sariling kaluluwa.

Ngunit sa harap ng salaysay ng malalalim na karanasang ito, higit na mabuti ang katahimikan kaysa mga salita: sa katunayan, para sa karamihan sa atin, ito lamang ang maaari nating maging tugon. Ang mga sumusunod na liham ang dapat magsalita para sa kanilang sarili. Ang linaw ng isip na laging napanatili ni Catalina, maging sa mga sandali ng pinakamatayog na pag-angat ng diwa, at ang kaniyang mapagmahal na pananabik na ibahagi ang kaniyang pinakabanal na mga karanasan sa mga mahal niya, ay nagbigay sa kaniya ng kakayahang magpahayag na nagbunga ng mga pahinang walang kapantay ang kawili-wiling nilalaman at halaga, kapuwa para sa sikolohista at sa mananampalataya. Bukod ditoโ€”at mainam na pansinin natin itoโ€”ipinakikilala sa atin ng kaniyang mga liham, sa isang natatanging lapit at pagpapalagayang-loob, ang likas na pagkatao at ugali ng babaeng dumanas ng mga dakilang bagay na ito. Sa mismong indayog ng kanilang mapusok na pananalita, sa kanilang mabibilis at madamdaming pagbabago, sa kanilang kahanga-hangang pagsasanib ng katamisan at matatag na lakas, ipinakikita nila sa atin ang babae. Ang ilan sa mga ito, lalo na ang mga isinulat sa kaniyang pamilya at mga kaibigan, ay may halos musmos na kasimplehan at payak na pang-akit; ang iba naman, na kabilang sa pinakatanyag sa ganitong uri ng sulatin, ay tumatalakay sa mistikal na karanasan, o, kung nanaisin nating tawagin sa gayon, sa karanasang supernatural: sa lahat ng ito, nadarama natin ang isang pusong katulad ng ating puso, bagaman mas malawak at mas mapagmahal.

Ang pinakapusod ng pagkatao ni Catalina ay ang kaniyang lubos at buong-pagkabighaning pagkilala sa Pag-ibig ng Diyos bilang pinakamataas na katotohanan sa sansinukob. Ang Pag-ibig na ito, na nahayag sa paglikha, sa pagtubos, at sa sakramento ng Altar, ang paksa ng kaniyang patuloy na mga pagninilay. Isang maikling parirala, na hitik sa matinding damdaming tila tula, ang paulit-ulit na umaawit sa kaniyang mga sulatin at nagbibigay-liwanag sa kaniyang higit na mahinahong prosa: “Sapagkat hindi sana napirmi ng mga pako ang Diyos-at-Tao sa Krus, kung hindi Siya pinanatili roon ng pag-ibig.” Ang kaniyang mga pagkaunawa ay positibo, hindi negatibo, at ang masayang pagsamba ang pinakadiwa ng kaniyang pananampalataya.

Ngunit ipinakikita sa atin ng mga liham na ang pananampalatayang ito ay hindi nakamit ni napanatili nang walang matinding pakikibaka. Hindi natin masisilayan sa mga ito ang isang payapang diwa, matatag na nakaluklok sa tahimik na kaitaasan ng di-nagbabagong pangitain, na malayo sa ating “moral na pakikibaka bilang mga mortal.” Si Catalina, gaya ng makikita natin, ay isang babaeng may sari-saring damdaminโ€”lubhang maramdamin, lubhang mapagmahal. Makabagbag-damdamin ang kanyang pag-asa sa mga minamahal niya, at nakagawian na niyang ituring silang huwaran ng kabutihan, na madalas humahantong sa pagkabigo. Labis ang kanyang sigasig at kasidhian sa maliliit na bagay gayundin sa malalaki; tunay na pambabae ang kanyang kaseryosohan sa mga detalye ng pamumuhay. Masidhi at makatao ang kanyang interes sa buhay sa mundong ito, at sa bagay na ito ay naiiba siya sa ilang kinanonisang banal na tila laging nagtitiis lamang dito _dahil wala nang mas mabuting pagpipilian_. At, gaya ng nangyayari sa lahat ng taong maramdamin na tumatangging magkulong sa mga pangarap, naging mahirap ang buhay para sa kanya. Mahina at nagdurusa ang kanyang katawan, at binabagabag at nililigalig ang kanyang diwa; nasugatan siya sa tahanan ng kanyang mga kaibigan, niligalig ng mga suliranin, niyanig ng pag-aalinlangan at takot sa tanawing inihaharap sa kanya ng daigdig at ng Simbahan ni Cristo. Isinasalaysay sa atin ng mga liham kung paanong ang mga ito, ang kanyang mga dalamhati at tukso, ay hindi hiwalay sa buhay ng pananampalataya, kundi tunay na bahagi nito: kung paano niya dinala ang mga ito sa Harapan ng Diyos, at kung anong dakilang katiyakan ang naghihintay sa kanya roon. Madaling isipin ng mga karaniwang mortal na ang karanasang higit sa likas ay naglalayo sa mga banal tungo sa isang agwat na mahirap nating maunawaan. Gayunman, sa kaso ni Catalina, habang pinag-aaralan natin ang mga tala, napagtatanto nating inilalapit siya nito sa atin. Sapagkat ang mga karanasang ito, sa halip na hiwalay sa kanyang panlabas na buhay, ay may napakahigpit na kaugnayan dito; maging ang pinakamatayog at pinakamahiwaga, maging yaong ang simbolismo ay tila napakalayo sa makabagong pag-iisip, ay madaling maipahayag ng sikologo sa makabagong mga katawagan. Nagmumula ang mga ito sa mga suliranin ng kanyang aktibong buhay; nagdudulot ang mga ito sa kanya ng panibagong lakas at karunungan para sa kanyang praktikal na mga tungkulin. Ang isang panahong tulad ng sa atin, na nagbibigay ng natatanging diin at halaga sa uri ng kabanalang kaagad na nahahayag sa gawa, ay nararapat mag-ukol ng natatanging paggalang kay Catalina Benincasa. Isa siya sa pinakadalisay na mga Kontemplatibo; alam niya ang madalas nating malimutan ngayon, na imposibleng magampanan ang gawain kung wala ang pangitain. Ngunit tuwirang kasunod ng pangitain ang gawain, at ang dakilang mistikong ito ng Gitnang Panahon ay isa sa pinakamabisang kumilos sa kanyang kapanahunan.

IV

Iniangat si Catalina ng kanyang matayog na imahinasyon mula sa saklaw ng pansariling mga interes lamang, at ginawa siyang isang puwersang kinikilala ng kasaysayan sa mga usaping pambayan ng kanyang kapanahunan. Isa siya sa napakakaunting babaeng nakapagdulot ng impluwensyang tulad ng sa isang estadista, hindi dahil sa alindog ng isang babae, kundi dahil sa paninindigan at lakas ng talino. Imposibleng maunawaan ang kanyang mga liham nang walang kahit kaunting pagkilala sa mga madulang pangyayari sa larangang pambayan noong panahong iyon.

Dalawang dakilang mithiin ng pagkakaisaโ€”ang isa ay nagmula sa Roma, ang isa nama’y sa Kristiyanismoโ€”ang nangibabaw sa Gitnang Panahon. Sa bisa ng mga ito, napasailalim sa kaayusan ang mga pagala-galang pangkat ng mga barbaro, at nahubog ang Kanlurang Europa tungo sa isang antas ng pagkaunawa sa pagkakapatiran ng sangkatauhan. Sa dalawang puwersang ito ng pagkakaisa, naghihingalo na ang mithiing imperyal noong panahon ni Catalina: maging ang isang Dante, na isinilang nang limampung taon na huli sa panahong tunay na nababagay sa kanya, ay hindi sana nakapanghawak dito. Natira ang mithiin ng Simbahang panlahat, at sa huling pag-asang ito ng isang mapayapang sambayanang sasaklaw sa buong sangkatauhan, desperadong nangunyapit ang mga idealista.

Ngunit kahabag-habag ang pananampalataya ng mga idealista kapag pinabubulaanan ng katotohanan ang kanilang teorya! Ano nga ba noon ang pagkakaisa ng sangkatauhan sa Simbahan kundi isang palagay na umiiral lamang sa diwa? Ang batong-panulok ng arko nitong sumasaklaw sa lahat ay ang pagka-Papa. Ngunit hindi na nakaupo ang Papa sa luklukan ng mga Apostol bilang tagapagmana ng mga Cesar; sa loob ng pitumpung taon, halos umaasa na lamang siya sa hari ng Pransiya, habang naninirahan sa kaaya-ayang Provence. Ni ang paghamak ni Dante, ni ang husay sa pananalita ni Petrarch, ni ang mga babala ng mga banal na tao ay hindi nakahikayat sa mga papa na bumalik sa Italya at wakasan ang hayagang iskandalong malinaw na sumasalungat sa pangarap ng Kristiyanismo. Samantala, ang lungsod ng mga Cesar ay nanatiling wasak at napabayaan; ang kaparian ay naging tiwali sa antas na halos hindi mapaniwalaan; tinitipon ng kinatatakutang Turko ang kaniyang mga hukbo, na nagbabanta sa buong daigdig ng Kristiyanismo. Tunay ngang masama ang panahong iyon, at ang mga โ€œlingkod ng Diyos,โ€ na noon, gaya ngayon, ay hindi kakaunti, ay karaniwang lumalayo upang mamuhay nang bukod, sa diwa man o sa aktuwal na pamumuhay, at sa katahimikan ng kumbento o ng munting silid sa gubat ay inilalaan ang sarili sa kapakanan ng kani-kanilang kaluluwa.

Hindi gayon si Catalina Benincasa. Naranasan niya ang tuksong iyon at napagtagumpayan ito. Matapos siyang tanggapin bilang Tersiyarya Dominikana, nagkaroon siya ng pambihirang katatagang mamuhay nang bukod sa loob ng tatlong taon, hindi sa napangangalagaang kapayapaan ng isang kumbento, kundi sa sarili niyang silid sa kanilang tahanan, sa maingay at siksikang bahay kung saan waring naninirahan pa ang marami sa kaniyang dalawampuโ€™t apat na kapatid. At ang mga taong iyon ay naging di-masukat ang halaga; ngunit nagwakas ang mga ito sa utos ng Diyos, na nangusap sa pamamagitan ng di-mapaglabanang udyok ng kaniyang pag-ibig sa kapuwa. Mula sa mistikong pag-iisang matagal niyang pinamuhayan nang kasama lamang ang kaniyang Minamahal, lumabas siya sa daigdig. At ang kapansin-pansin ay hindi siya ni bahagyang umurong sa harap ng kalagayang kaniyang dinatnan. โ€œHinarap niya ang buhay nang matatag at hinarap niya ito nang buo.โ€ Nasa harapan niya ang isang Europang sinalanta ng mga alitan; isang Simbahang nagpapabulaan sa matatayog nitong simulain, kapuwa sa kasuklam-suklam na pagkamakamundo ng mga prelado nito at sa walang-pakialam nitong pagpapabaya sa Luklukan ni Pedro. Mula sa ibabaw ng kalunos-lunos na tanawing ito, tuwirang pumailanlang ang diwa ni Catalina sa isang mas mataas na dako, kung saan tanging ang pinakadakilang mga palaisip ng panahong iyon ang kaniyang mga kasama. Hindi man lamang maisip ng kaniyang mga kababayan ang kapayapaang pansibiko sa loob ng mga hangganan ng sarili nilang bayan; ngunit ang makabayang pagmamahal sa buong Italya ang nag-alab sa kaniyang dakilang puso. Higit pa ritoโ€”ang likas niyang pagkadama ng pakikiisa ang nagtulak sa kaniyang mamalagi sa pag-iisip ng isang kapatirang sumasaklaw sa buong daigdig. Nakasentro ang kaniyang mga pag-asa, hindi gaya ng kay Dante sa Emperador na tagapagmana ng mga Cesar, kundi sa Papa na tagapagmana ni Cristo. Sa kabila ng katiwaliang kaniyang kinilabutan at nilayuan, sa kabila ng pagkabihag na Babiloniko sa Avignon, nakita niya sa Simbahang Katolika ang larawan ng isang dalisay at pandaigdig na pagkakapatiran na minahal ng pinakamararangal na Katoliko sa lahat ng panahon. Kaya naman itinalaga ang kaniyang buhay sa paglilingkod sa Simbahan; para sa kaniya, ito ang Banal na Tahanan ng Pakikipagkasundo, kung saan dapat mamuhay nang nagkakaisa ang lahat ng bansa; at tanging sa pagpapasakop sa awtoridad nito malulunasan ang mga kapighatian ng Italya.

Ang mga liham ni Catalina hinggil sa mga usaping pampublikoโ€”mga dokumentong pangkasaysayan na kinikilala ang kahalagahanโ€”ay nagpapakita sa atin ng kaniyang praktikal na programa. Nabuo ito sa liwanag ng pananampalatayang lagi niyang inilalarawan bilang โ€œmata ng isip.โ€ Sa maiikling taon ng kaniyang pakikilahok sa politika, tinawag siyang harapin ang tatlong pangunahing usapin: ang pagkawala ng Papa sa Italya; ang paghihimagsik ng mga lungsod ng Toscana, sa pangunguna ng Florencia, laban sa kaniyang awtoridad; at, nang maglaon, ang malaking Sisma na sumiklab sa ilalim ni Urbano VI. Sa huling limang taon ng kaniyang buhay, lubos siyang nakatuon sa mga usapin ng Simbahan. Sa ilan sa kaniyang mga agarang layunin ay nagtagumpay siya; sa iba naman ay nabigo. Mahirap sabihin kung ang kaniyang tagumpay o ang kaniyang kabiguan ang may kaakibat na higit na malaking trahedya. Sapagkat sa likod ng lahat ng layuning ito ay may mas malawak na mithiing hindi matutupadโ€”ang pangarap ng lubusang reporma sa Simbahan, na gayon na lamang ang pag-aalab sa puso ni Catalina Benincasa, tulad din ng kay Savonarola o kay Lutero. Si Catalina sa Avignon, na nagsusumamo alang-alang sa dakilang adhikaing ito sa gitna ng mababaw na kultura at marangyang karilagan ng lugar; si Catalina sa Roma, na hanggang sa huling hininga ay ipinagtatanggol ang mga karapatang naaayon sa batas ng isang Papa na halos hindi niya magawang igalang, at na ang mga pag-aangkin ay nakita niyang ipinagtatanggol sa pamamagitan ng mga paraang lubhang kaduda-dudaโ€”siya ay isang tauhang kapuwa kahabag-habag at magiting. Iilang dalamhati ang higit na matalim kaysa sa pagbuhusan ng buong lakas ang pagkamit ng isang nakikitang layunin alang-alang sa isang bungang espirituwal, at, nang makamit ang layuning iyon, ay matuklasang ang bungang hinahangad ay malayo pa rin gaya ng dati. Ito ang naging dalamhati ni Catalina. Ang mga panlabas na tagumpay na kaniyang nakamitโ€”na sapat ang laki upang tiyakin ang kaniyang lugar sa kasaysayanโ€”ay walang nagawa upang isulong ang mas dakilang layuning kaniyang pinagsikapan. Sa ilalim ng kaniyang makapangyarihang impluwensiya, tunay ngang nagkaroon ng lakas ng loob si Gregorio XI na gumawa ng isang personal na sakripisyo at bumalik sa Roma, ngunit hindi niya taglay ang kakayahang magsagawa ng radikal na reporma, at ang kaniyang paninirahan sa Italya ay walang nagawa upang ituwid ang mga hayagang pang-aabusong dumudurog sa mga pusong Kristiyano. Ang humalili naman sa kaniya ay tunay na nagpasimula ng reporma sa klero, ngunit gayon na lamang kalupit at kawalang-karunungan ang kaniyang mga pamamaraan kaya naging kakila-kilabot at nakagugulo ang bungaโ€”ang paglitaw ng isang kalagayang ang buong kabalintunaan ay tanging isang Katolikong may matayog na mithiin ang makauunawa; walang iba kundi ang Sisma, ang pagkakapunit ng Walang Tahing Tunika ni Kristo.

Sa gitna ng kumukupas na pag-asa at lumalawak na karanasan sa kasalimuotan ng pakikibaka ng tao, nanghawakan si Catalina sa kaniyang layunin hanggang sa wakas. Walang bahid ng karuwagan ang kaniyang magiting na diwa. Habang buong paggalang nating sinusundan ang mga Liham ng huling dalawang taon, at napapansin ang walang-humpay na pagkaalisto at sigla ng mga ito, ang kanilang matatag na himig ng debosyon at pagpipigil sa sarili, napagtatanto nating nakatalaga sa trahedya ang kaniyang diwa. Patuloy na tumitindi ang sigla ng kaniyang isip. Totoong sumusulat pa rin siya sa mga alagad na malapit at malayo ng mahahaba at magiliw na liham ng payong espirituwalโ€”mga pagsusuri sa buhay-pananampalataya na kasingpayapa at kasinglalim ng mga isinulat niya noong una. Ngunit lalong dumami ang kaniyang mga liham hinggil sa politika. Puspos ang mga ito ng matinding tensiyon, balisa, at matatag na lakas. Nadarama sa mga ito ang nag-aalab na damdamin at taimtim na puwersa na nagpapahiwatig ng isang pusong nadudurog. Ni isang sandali ay hindi niluwagan ni Catalina ang kaniyang pagsisikap. Mula noong 1376, nang magtungo siya sa Avignon, namuhay siya bilang isang babaeng abala sa mga usaping pampubliko, na may isa o dalawang maikling paghinto lamang. Ngunit sa loob ng panlabas na buhay na ito ng puspusang pagkilos na karaniwa’y nahahadlangan, may isa pang buhay na nagpapatuloyโ€”isang buhay kung saan hindi maaaring magkaroon ng kabiguan, sapagkat sa pamamagitan ng kabiguan ay naisasakatuparan ang pagtubos.

Mula nang matanggap niya ang mga estigmata noong 1375 sa Pisa, kumbinsido na si Catalina na sa isang natatanging diwa ay makikibahagi siya sa Pagpapakasakit ni Kristo, at ihahandog ang sarili bilang hain para sa mga kasalanan ng Santa Iglesia. Ngayon, lalong lumalim ang pagkaunawang ito hanggang sa sakupin nito ang buo niyang pagkatao. Lubos niyang batid na humihina na ang kanyang mga puwersang nagbibigay-buhay, at sa paghihintay sa nalalapit niyang kamatayan, inihandog niya ang kanyang mga pagdurusa sa isip at katawan bilang pagbabayad-sala para sa mga kasalanang nakapaligid sa kanya. Sa kanyang mga salita at sa mga liham na puspos ng dalamhati, tinawag niya ang lahat ng minamahal niya na makiisa sa banal na paghahandog na ito. Tila banyaga sa makabagong panahong ito ang pananampalataya ni Catalina. Gayunman, ang pagkakaisang pangkaisipan ng sangkatauhan ay nagiging hindi lamang isang bagay na nadarama sa kutob ng damdamin, kundi isang katotohanang pinagtitibay ng agham: at walang makabagong sosyologo, walang sikologong nakababatid kung gaano kalaki ang hindi pa nalalaman tungkol sa pinagmulan ng mga puwersang humuhubog sa ating kapalaran at kung gaano kalalim ang pagkakaugnay ng mga ito, ang makatuwirang makakutya sa kanya. Hindi maipahayag sa salita ang tindi ng paghahangad niyang magdanas ng panlabas na pagkamartir. Hindi ito ang nakalaan sa kanya, subalit hindi nabawasan ang pagiging tunay ng paghahandog niya ng kanyang buhay sa Altar ng Sakripisyo. Ang mga kasamaan ng panahon, at higit sa lahat ng Simbahan, ay nagbunga sa kanyang dalisay na espiritu ng isang di-mabatang pagkadama sa kasalanan; ang lagi niyang udyok na ituring na kanya rin ang pagkakasala ng iba ay umabot sa isang maringal na kasukdulan at katuparan sa huling paghahandog na ito.

Sa mga huling buwan ng kanyang buhayโ€”mga buwan ng napakatinding pagdurusa ng katawan, na malinaw na inilarawan para sa atin ng kanyang mga kapanahonโ€”ang pagkamatuwid at karunungan ng babaeng ito, ang kanyang maagap at magiliw na pakikiramay, ay nakahanda pa rin, gaya ng dati, para sa lahat ng lumalapit sa kanya. Taglay ang di-natitinag na sigla, patuloy siyang nagpagal para sa kapakanan ng katotohanan. Kapag isinasaalang-alang natin ang kanyang kalagayang espirituwal at pisikal sa mga huling buwang iyon, buong pagkamangha nating binabasa ang mahuhusay, malinaw ang pagkakabuo, at praktikal na mga liham na ipinadadala niya sa maraming makapangyarihang pinuno ng Europa na sinisikap niyang panatilihing tapat sa panig ni Urbano. Ngunit samantala, nananahan ang kanyang espiritu sa kaharian ng Walang Hanggan, kung saan nakikita nga ang mapighating tunggalian ng panahon, ngunit nakikita ito sa mahalagang kahulugan nito gaya ng pagkaunawa rito ng mga anghel. Ang mga liham na puspos ng banal na pagkamangha para kay Fra Raimondo, ang kanyang kumpesor, na siyang pangwakas sa kalipunang ito, ay isang tumpak na tala ng kanyang panloob na karanasan. Tunay ngang bumubuo ang mga ito ng isang mahalagang pamana ng Simbahan na pinag-alayan niya ng kanyang buhay. Namatay si Catalina Benincasa na wasak ang puso; gayunman, sa kaibuturan ng kanyang kamalayan ay may kagalakan, sapagkat ipinahayag sa kanya ng Diyos na ang Kanyang Esposa, ang Simbahan, โ€œna naghahatid ng buhay sa mga tao,โ€ ay โ€œnagtataglay sa kanyang sarili ng gayong buhay na walang sinumang makapapatay sa kanya.โ€ โ€œPinakamamahal Kong anak, nakikita mo kung paano niya dinungisan ang kanyang mukha ng karumihan at pag-ibig sa sarili, at kung paano siya nagpalalo dahil sa kapalaluan at kasakiman ng mga sumususo sa kanyang dibdib. Ngunit kunin mo ang iyong mga luha at pawis, na sinasalok mula sa bukal ng Aking banal na pag-ibig, at linisin mo ang kanyang mukha. Sapagkat ipinangangako Ko sa iyo na hindi maibabalik sa kanya ang kanyang kagandahan sa pamamagitan ng tabak, ni ng kalupitan o digmaan, kundi sa pamamagitan ng kapayapaan, at ng mapagpakumbaba at patuloy na panalangin, mga luha, at pawis na ibinubuhos mula sa nagdadalamhating mga hangarin ng Aking mga lingkod. Sa gayon, matutupad ang iyong hangarin sa matagal na pagtitiyaga, at sa anumang paraan ay hindi mabibigo ang Aking Kalinga.โ€

V

Sa pananaw na sikolohikal, gaya rin sa pagkakasunod sa panahon, si Santa Catalina ay nasa pagitan nina San Francisco at Santa Teresa. Ang kanyang mga akda ay mula sa Gitnang Panahon, hindi sa Renasimyento, ngunit ipinahahayag ng mga ito ang takipsilim ng kapanahunang medyebal. Inilalantad ng mga ito ang mga pakikibaka at ang espirituwal na tagumpay ng isang babaeng nabuhay sa huling yugto ng isang di-nahahating Sangkakristiyanuhan, at ang buong buhay ay nakatuon sa mga natatanging suliranin ng kanyang panahon. Gayunman, ang mga suliraning ito, sa pinakamalalim na diwa, ay nananatili sa lahat ng panahon, at ang kanyang pagharap sa mga ito ay nagbibigay pa rin ng mga pahiwatig.

May nagsabing kung nabuhay si Catalina makalipas ang isa at kalahating siglo, siya sana ay naging Protestante. Walang saysay kailanman ang pagtalakay sa ganitong mga palagay; ngunit ang pananaw na ito ay hindi gaanong kapani-paniwala para sa masusing nag-aaral ng kanyang mga akda. Likas lamang na maipahiwatig ito ng kanyang mga pagtuligsa sa katiwalian sa Simbahanโ€”mga pagtuligsang kasinglawak at kasingtalas ng alinmang binitiwan ni Luther; ng kanyang lubhang matalas at tahasang pagpuna sa mga papa; at ng kanyang walang humpay na panawagan para sa reporma. Maging ang pahapyaw lamang na mambabasa ay nakadarama sa tindi ng lahat ng sangkap na ito sa kanyang mga akda. Ngunit hindi dapat kalimutan kailanman na, sa isip ng pilosopong Katoliko, ang tapat at masigasig na pagpuna sa nakikitang Simbahan ay lubos na kaayon ng katapatan sa teoryang saserdotal. May isang marangal na idealismo na, sa isang kapuri-puring pagkainip, ay humihiwalay sa tradisyon at buong tapang na naghahanap ng mga bagong sagisag na makapagpapahiwatig, kahit pansamantala, ng katotohanang walang hanggan at walang larawan. Ngunit marahil ay higit pang marangal sa paningin ng Diyosโ€”at tiyak na higit na kaayon ng Kanyang mga paraan sa kalikasan at kasaysayanโ€”ang isa pang uri ng idealismo na matiyagang yumuyuko sa pamatok ng umiiral na kalagayan, at nagtitiis sa matinding hirap ng sabay na pananatiling tapat sa makalangit na pangitain at sa di-ganap na anyo nito sa lupa. Madaling magningas ang ating sigla sa alab ng pagwasak sa mga institusyong lipas na o tiwali. Kilalanin din natin ang espirituwal na pag-aalab na walang pag-urong na nagtitiis sa agwat sa pagitan ng tanda at ng katotohanang tinutukoy nito, at nag-uukol ng lakas, hindi sa pagtatakwil, kundi sa pagpapanumbalik at pagdadalisay ng tandang iyon. Gayon ang pag-aalab ni Catalina. Ang pinakanatatanging katangian ng babaeng ito ay ang kanyang kakayahang manghawakan sa isang ulirang katotohanan nang may di-natitinag na katapatan, kahit na ang buong anyo ng buhay at lipunang nakapaligid sa kanya ay waring nagpapabulaan sa katotohanang iyon. Ang isipin siyang walang pananampalataya sa nakikitang Simbahan at sa bigay-Diyos na awtoridad ng Bikaryo ni Kristo ay ang mag-isip ng ibang babae. Ang lugar ni Catalina ng Siena sa kasaysayan ng kaisipan ay kasama ni Savonarola, hindi ni Luther.

Hinarap ni Catalina ang isang sangkatauhang nakikipag-alitan sa sarili nito, at isang Simbahang nakaayon sa larawan ng mundong ito. Napatunayang walang magawa ang kanyang patakaran sa panlabas na larangan upang ituwid ang mga kasamaang ito. Ang pagbabalik ng mga Papa mula sa Avignon ay hindi nagbunga ng kapayapaan sa daigdig ng mga Kristiyano ni ng reporma sa Simbahan. Pinahina ng Dakilang Sisma, na nasaksihan niya ang simula, ang diwa ng pagkakaisang Kristiyano, hanggang sa ang kaisipan ng Santa ng Siena ay, sa likas na pagkakasunod ng mga pangyayari, nasundan ng kaisipan ni Luther. Sa panlabas na pagtingin, ginugol niya ang kanyang buhay sa paggawa para sa isang adhikaing walang pag-asa, na nawalan ng kredibilidad dahil sa sumunod na takbo ng kasaysayan. Ngunit ang trahedya sa panlabas na larangan ay isang espirituwal na tagumpay, hindi lamang dahil sa tagumpay ng pananampalataya sa sarili niyang kaluluwa, kundi dahil din sa halaga ng patotoong kanyang ibinigay. Wala sa dalawang dakilang konsepto ng pagkakaisa na nangibabaw sa Gitnang Panahon ang katumbas ng makabagong demokratikong konsepto; gayunman, kapwa nakaturo sa direksiyong ito ang dalawa, lalo na ang konsepto ng Simbahan. Ang mithiing iyon ng kapatirang sumasaklaw sa buong daigdig, na unti-unting namumulat sa kamalayan ng mga tao sa paglipas ng mga siglong Kristiyano, ang nangingibabaw na mithiin sa isip ni Catalina. Umasa siyang makakamit ang gayong kapatiran sa pamamagitan ng isang organisadong daigdig ng mga Kristiyano, na napayapa at napag-isa sa ilalim ng iisang Pinunong itinalaga ng Diyos. Sa palagay ng ilan sa atin, tinanggihan ng kasaysayan ang marangal na pangarap na iyon. Wari nating nakikita na ang di-namamatay na pag-asa ng diwa ng taoโ€”isang lipunang hinubog ng katarungan at pag-ibigโ€”ay malabong makamit kailanman sa pamamagitan ng pagsesentro ng kapangyarihang pansimbahan. Ngunit kung nagbago man ang ating pananaw sa mga paraan, ang gayunding layunin ay patuloy na nagniningning sa ating harapan. Ang pangitain ng pagkakapatiran ng sangkatauhan sa Ngalan ni Kristo, na siyang dahilan ng pamumuhay at pagkamatay ni Catalina, ay nananatiling tanging pag-asa para sa paghilom ng mga bansa.

MAHAHALAGANG PANGYAYARI SA BUHAY NI SANTA CATALINA

1347. Noong Marso 25, isinilang si Catalina, kasama ang isang kakambal na babae na agad ding namatay, sa Strada dell’ Oca, malapit sa bukal ng Fontebranda, Siena. Siya ang bunso sa dalawampu’t limang anak ni Jacopo Benincasa, isang tagapagtina, at ng asawa nitong si Lapa.

1353-4. Noong bata pa si Catalina, kapansin-pansin ang kanyang pagkamasayahin at pagiging kaibig-ibig. Sa edad na anim, nakita niya sa isang pangitain si Kristo, na nakasuot ng mga kasuotang pansaserdote, sa itaas ng Simbahan ni Santo Domingo. Napukaw sa kanya ang pagnanais na tularan ang pamumuhay ng mga Ama ng Disyerto, at nagsimula siyang magsagawa ng maraming penitensiya. Sa edad na pito, gumawa siya ng panata ng pagkabirhen. Naakit siya sa Orden ni Santo Domingo dahil sa sigasig ng tagapagtatag nito para sa kaligtasan ng mga kaluluwa.

1359-1363. Matinding tinutulan sa kanilang tahanan ang kanyang mga gawaing asetiko. Hinimok siyang magbihis nang magara at mag-asawa, pinagkaitan ng sariling silid, at pinilit na gawin ang mabababang gawain sa bahay, at iba pa. Gayunman, sa paglipas ng panahon, dahil sa kanyang pagtitiyaga ay nakamit niya ang pagsang-ayon ng kanyang ama at pamilya sa kanyang mga hangarin.

1363-1364. Isinuot sa kanya ang itim at puting abito ni Santo Domingo, at naging isa siya sa mga Mantellate, o mga tersiyaryang Dominikano, mga babaeng deboto na namumuhay ayon sa isang tuntuning panrelihiyon sa kani-kanilang tahanan.

1364-1367. Sa sarili niyang silid sa kanilang tahanan, namuhay siyang tulad ng isang ermitanyang relihiyosa, na tanging ang kanyang Kumpesor lamang ang kinakausap. Lubos siyang nakatuon sa mga karanasang mistiko at pagninilay na panrelihiyon. Sa panahong ito, natuto siyang bumasa. Nagtapos ang panahong ito sa kanyang mistikong pagpapakasal kay Kristo, sa huling araw ng Karnabal, noong 1367.

1367-1370. Bilang pagsunod sa mga utos ng Diyos, at udyok ng kanyang pagmamahal sa kapwa, unti-unti siyang bumalik sa buhay-pamilya at pakikisalamuha sa lipunan. Sa panahong ito nagsimula ang kanyang natatanging debosyon sa Santisimo Sakramento. Masaya niyang inilaan ang sarili sa mga gawaing-bahay at sa paglilingkod sa mga maysakit at nangangailangan. Noong 1368, namatay ang kanyang ama, at winakasan ng Rebolusyon ang kasaganaan ng pamilyang Benincasa, na nagkawatak-watak na. Waring nanatili kay Catalina hanggang sa wakas ang pangangalaga kay Monna Lapa. Noong 1370, mistiko siyang namatay at muling nabuhay, matapos tanggapin ang utos na humayo sa daigdig upang magligtas ng mga kaluluwa.

1370-1374. Lumawak ang kanyang katanyagan at impluwensiya. Nagtipon sa kanyang paligid ang isang pangkat ng mga alagad. Unti-unting lumawak ang kanyang pakikipagsulatan, at nakilala siya bilang tagapamayapa. Kasabay nito, pumukaw ng pamumuna at paghihinala ang kanyang mga ekstasis at di-pangkaraniwang pamumuhay. Noong Mayo 1374, dumalaw siya sa Florencia, marahil ay ipinatawag doon upang sagutin ang mga paratang laban sa kanya ng ilang kasapi ng Orden. Bumalik siya sa Siena upang maglingkod sa mga tinamaan ng salot. Sa panahong ito niya nakilala si Fra Raimundo de Capua, na kanyang Kumpesor at tagapagsalaysay ng kanyang buhay. Ang kanyang unti-unting paglahok sa mga usaping pampubliko ay sinabayan ng lumalalim na dalamhati sa mga katiwalian sa Simbahan.

1375. Sa paanyaya ni Pietro Gambacorta, dumalaw si Catalina sa Pisa. Layunin niyang pigilan ang Pisa at Lucca sa pagsapi sa Liga ng mga lungsod ng Toscana laban sa Papa. Nakipagkita siya sa Embahador ng Reyna ng Cyprus, at masigasig na nagsikap upang isulong ang isang Krusada. Noong Abril 1, tinanggap niya ang mga Estigmata sa Simbahan ng Santa Cristina; ngunit, sa kanyang kahilingan, nanatiling di-nakikita ang mga marka. Ipinropesiya niya ang Dakilang Sisma. Isang maikling pagdalaw sa Lucca.

1376. Tinanggap ni Catalina si Stefano Maconi bilang alagad, at sa pakiusap nito ay pinagkasundo niya ang nag-aalitang mga pamilyang Maconi at Tolomei. Sinikap niyang pagkasunduin sa pamamagitan ng pakikipagsulatan si Papa Gregorio XI at ang mga taga-Florencia. Noong Abril 1, ibinigay sa kanya sa isang pangitain ang banal na atas na dalhin ang sanga ng olibo sa magkabilang panig na nag-aalitan. Noong Mayo, sa kahilingan ng mga taga-Florencia, nagtungo siya sa Florencia. Isinugo bilang kanilang kinatawan sa Avignon, nakarating siya sa lungsod na iyon noong Hunyo 18. Ipinagkatiwala sa kanya ni Gregorio ang mga negosasyon para sa kapayapaan. Gayunman, ipinagpaliban ng mga embahador ng Florencia ang kanilang pagdating, at nang dumating sila ay tumangging pagtibayin ang kanyang kapangyarihang kumatawan sa kanila. Dahil nahadlangan sa layuning ito, iniukol niya ang lahat ng kanyang pagsisikap sa paghikayat sa Papa na bumalik sa Roma, at nagtagumpay siya matapos mapagtagumpayan ang lahat ng balakid. Umalis siya upang umuwi noong Setyembre 13, ngunit napanatili siya nang isang buwan sa Genoa, sa tahanan ni Madonna Orietta Scotta. Matapos ang maikling pagdalaw sa Pisa, nakarating siya sa Siena noong Disyembre o Enero.

1377. Ginawang monasteryo ni Catalina ang kastilyo ng Belcaro, na ipinagkaloob sa kanya ng may-ari nito. Dinalaw niya ang mga Salimbeni sa kanilang piyudal na kastilyo sa Rocca D’Orcia upang pagkasunduin ang kanilang nag-aalitang pamilya. Habang naroon, mahimala siyang natutong sumulat. Dinalaw rin niya ang Sant’ Antimo at Montepulciano.

1378. Si Gregorio, na humihina na ang kalusugan at marahil ay nagsisisi sa kanyang pagbabalik, ay lumayo ang loob kay Catalina. Gayunman, ipinadala niya ito sa Florencia, kung saan nanuluyan ito sa isang bahay na ipinatayo para sa kanya ni Niccolo Soderini, sa paanan ng burol ni San Jorge. Nagtagumpay siyang maipasunod ang Interdikto, ngunit muntik siyang mapatay sa isang kaguluhan ng mga mamamayan, at labis niyang ikinalungkot na hindi niya nakamit ang korona ng pagkamartir. Pagkamatay ni Gregorio, at nang maitatag ni Papa Urbano ang pinakahihintay na kapayapaan, bumalik si Catalina sa Siena, kung saan itinuon niya ang sarili sa pagsulat ng kanyang “Diyalogo.” Nang sumiklab ang Sisma, ipinatawag siya sa Roma ni Urbano, na nakilala niya sa Avignon. Nag-atubili man, sumunod siya at nanirahan sa lungsod na iyon noong Nobyembre 28, kasama ang isang malaking pangkat ng mga alagad, ang kanyang “Famiglia,” na sama-samang namuhay at umasa sa limos para sa kanilang ikabubuhay. Mula noon, inilaan ni Catalina ang lahat ng kanyang lakas sa pagtataguyod ng adhikain ni Urbano. Siya ang pinagkakatiwalaang tagapayo nito, at masigasig niyang sinikap na pigilan ang ugali nitong madaling mainip at, kasabay nito, panatilihing tapat dito ang mga pinuno ng Europa. Sumulat siya para sa kapakanan nito sa mga Hari ng Pransiya at Hungary, kay Reyna Giovanna ng Napoles, sa mga mahistrado ng mga lungsod sa Italya, sa mga Italyanong kardinal na sumanib sa Sisma, at sa iba pa. Si Fra Raimondo, na ang pagpapadala sa Pransiya ay kapwa nagdulot sa kanya ng dalamhati at lubos na kagalakan, ay umiwas sa kanyang misyon dahil sa karuwagan, na labis niyang ikinabigo, ngunit hindi ito bumalik sa Roma hanggang sa pagkamatay niya. Ang kalusugan ni Catalina, na mahina na noon pa man, ay bumigay dahil sa kanyang walang tigil na paggawa at matitinding dalamhati.

1380. Nagtagumpay si Catalina sa pagpapahupa ng pag-aalsa ng mga taga-Roma laban kay Urbano. Inihandog niya ang sarili bilang haing alay, upang magbayad-sala para sa mga kasalanan ng Simbahan at ng mga mamamayan ng Roma. Sa isang pangitain sa San Pedro, noong Linggo ng Sexagesima, bumaba sa kanyang mga balikat ang bigat ng Barko ng Simbahan. Tumindi ang kanyang mga pagdurusa sa katawan, at noong Abril 30 ay namatay siya sa harapan ng kanyang mga alagad.

MAIKLING TALAAN NG MGA KASABAY NA PANGYAYARI SA LIPUNAN

1368-1369. Rebolusyong Pampolitika sa Siena. Itinatag ang pamahalaang Riformatori bilang bunga ng isang kompromiso. Ipinatawag sa lungsod si Emperador Carlos V ng pangkat na natalo sa Rebolusyon, kasama ang ilang maharlika. Dumating siya noong Enero, ’69, ngunit napilitang umurong dahil sa isang pag-aalsa ng mga mamamayan. Hindi pinahawak ng pangunahing kapangyarihan ang mga maharlika at sinalanta sila ng mga alitan sa isa’t isa.

1372. Nagpahayag si Gregorio XI ng digmaan laban kay Bernabo Visconti ng Milan, at inupahan ang Ingles na mersenaryong si Sir John Hawkwood. Si Peter d’Estaing, na hinirang na Legado ng Bologna, ay nakipagkasundo kay Bernabo na pansamantalang itigil ang labanan. Gayunman, patuloy na palihim na inudyukan ni Bernabo ang Toscana na maghimagsik laban sa Papa, at pinatindi ang galit ng mga taga-Toscana sa patakarang nakabatay sa sariling kagustuhan ng mga Legado ng Papa, at lalo na ng Nunsiyong si Gerard du Puy, na sumusuporta sa mga pag-aangkin ng magugulong maharlikang Salimbeni sa Siena. Nakikipagsulatan si Catalina kina d’Estaing at Du Puy. Noong Abril 22, sa isang buong konsistoryo, ipinahayag ni Gregorio ang kanyang balak na bumalik sa Roma.

1373. Sinasalanta ang Italya ng maliliit na alitan: “Tila may planetang naghahari sa panahong ito na nagdulot sa daigdig ng mga sumusunod: Pinatay ng mga Prayle ni San Agustin ang kanilang Probinsiyal sa Sant’ Antonio sa pamamagitan ng kutsilyo; at nagkaroon ng matinding labanan sa Siena. Sa Assisi, naglaban-laban ang mga Prayleng Menor at pumatay ng labing-apat sa pamamagitan ng kutsilyo. At naglaban-laban ang mga taga-Rosa at nagpalayas ng anim. Gayundin, nagkaroon ng matitinding alitan ang mga taga-Certosa, at dumating ang kanilang Heneral at inilipat silang lahat sa iba’t ibang lugar. Kaya waring lahat ng Relihiyoso saanman ay may alitan at hidwaan sa isa’t isa. At bawat Relihiyoso, anuman ang kanyang regula, ay inapi at nilait ng sanlibutan. Gayundin ang nangyari sa magkakapatid sa laman–mga pinsan, asawa, kamag-anak, at kapitbahay. Tila may pagkakabaha-bahagi sa buong daigdig. Sa Siena, ang katapatan ay hindi itinataguyod ni isinasabuhay; hindi ito ipinakita ng mga maharlika sa isa’t isa ni sa mga hindi nila kasapi, ni ng Siyam sa isa’t isa o sa mga hindi nila kasapi, ni ng Labindalawa. Hindi nagkasundo ang mga mamamayan sa sarili nilang pinuno, ni lubusang sa sinuman. Kaya ang buong daigdig ay naging isang pook ng mga anino.”–_Kronika ni Neri di Donato_.

Isang Krusada ang hayagang ipinahayag ng Papa.

1374. Sinasalanta ng salot at taggutom ang Tuscany. Tumanggi si William of Noellet, ang Legado ng Papa, na pahintulutang mag-angkat ng mga butil ang Tuscany mula sa mga Estado ng Papa. Si Hawkwood, marahil sa kanyang sulsol, ay naminsala sa kanayunan at nagbanta pa sa lungsod ng Florencia. Sa matinding galit, naghimagsik ang Florencia laban sa Papa at humirang mula sa hanay ng mga Ghibelline ng isang bagong lupon ng mga Mahistrado, na tinawag na Walong Tagapamahala ng Digmaan. Samantala, nilulusob ni Cione de’ Salimbeni ang kanayunan sa paligid ng Siena. Hindi ligtas para sa mga mapayapang mamamayan ang mga daan sa Maremma, at napilitang magkubli ang mga magsasaka sa bayang sinalanta ng salot.

1375. Walumpung lungsod sa Italya ang sumapi sa isang Liga, sa pamumuno ng Florencia, laban sa Papa, na may panawagang, “Iwaksi ang pamatok ng dayuhan.”

1376. Nagpadala si Gregorio ng mga sugo sa Walong Tagapamahala ng Digmaan, na humamak sa kanyang mga mungkahi. Inudyukan ng Florencia ang Bologna na maghimagsik, at tumakas ang Legado. Binalatan nang buhay ang Nunsiyo Apostoliko sa mga lansangan ng Florencia. Ipinataw ang Interdikto sa lungsod. Nagpadala ng mga sugo sa Avignon, na buong husay na naglahad ng mga karaingan ng lungsod, ngunit walang naging bunga. Nagdeklara ng digmaan laban sa Florencia ang Papa, at ipinadala sa Italya si Konde Robert ng Geneva kasama ang isang hukbo ng mga mersenaryo. Habang sinasalanta ni Konde Robert ang teritoryo ng Bologna, ipinatawag niya si Hawkwood upang tulungan siya, at isinagawa ang kakila-kilabot na masaker sa Cesena. Si Catalina, na ipinadala sa Avignon, ay hindi nagtagumpay na makamit ang kapayapaan. Nahikayat ng kanyang mga pakiusap si Gregorio na bumalik sa Italya, at matapos ang isang mahirap na paglalakbay, nakarating siya sa Roma noong Enero 17, 1377.

1378. Si Gregorio, na nanghina at nabigo dahil sa patuloy na mga hidwaan sa Italya, ay namatay noong Marso. Ang Arsobispo ng Bari, na nakilala bilang Urbano VI, ay hinirang na kahalili niya. Noong Hulyo, nakipagkasundo sa kapayapaan sa Florencia, at inalis ang Interdikto sa lungsod. Nagbunsod ng matinding pagtutol ang mahihigpit na hakbang ni Urbano sa pakikitungo sa kaparian. Noong Hunyo, nagsimulang magpakalat ang mga Kardinal ng mga usap-usapang kumukuwestiyon sa bisa ng pagkakahalal, at noong Setyembre 20, pormal nilang ipinahayag na walang bisa ang halalan dahil napilitan lamang sila dahil sa takot, at hinirang nilang Papa si Kardinal Robert ng Geneva, na gumamit ng pangalang Clemente VII.

1379-1380. Hinati ng Dakilang Sisma ang Europa. Nanatiling tapat ang Inglatera kay Urbano: matapos mag-alinlangan, ipinahayag ng Pransiya at Napoles ang kanilang pagsuporta kay Clemente. Sumiklab ang digmaan sa pagitan ng dalawang Papa. Nasakop ng mga puwersang sismatiko ang Kastilyo ng Sant’Angelo sa Roma, ngunit pinalayas sila ng mga puwersa ni Urbano, na bilang pasasalamat ay naglakad nang nakayapak sa isang taimtim na prusisyon mula sa Santa Maria in Trastevere patungo sa Basilika ni San Pedro. Gayunman, naghimagsik kalaunan ang lungsod laban kay Urbano, ngunit nakipagkasundo rin sa kanya, na bahagyang bunga ng mga pagsisikap ni Catalina. Si Reyna Giovanna ng Napoles, na nakipagsabwatan upang paslangin si Urbano, ay itiniwalag sa Simbahan.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

MGA LIHAM

KAY MONNA ALESSA DEI SARACINI

Ang bata pang balo mula sa isang marangal na angkan na sinulatan ng liham na ito ang pinakamamahal ni Catalina sa kaniyang mga kaibigang babae. Tila siya ay isang taong payak, kaibig-ibig, at tahimik na marunongโ€”gaya ng madalas mangyari sa piniling kasama ng isang taong may maalab at makapangyarihang kalooban. Matapos mamatay ang kaniyang asawa, isinuot niya ang abito ni Santo Domingo at, sa payo ni Catalina, ipinamahagi ang kaniyang mga ari-arian sa mga dukha; ngunit maliwanag na pinanatili niya ang kaniyang tahanan sa Siena. Ito ang naging palagiang kanlungan ng santa mula sa siksikang sambahayan ng mga Benincasa, at dito naganap ang ilang kaakit-akit na pangyayari sa kaniyang buhay na isinasalaysay sa alamat. Sapagkat ang mga Mantellate, o mga kasapi ng Ikatlong Orden ni Santo Domingo, ay hindi namumuhay sa klawsura, ni nananata ng mga panatang monastiko; namumuhay lamang sila sa sarili nilang mga tahanan nang may natatanging debosyon.

Kay Alessa ipinagkatiwala ni Catalina, habang nasa banig ng kamatayan, ang pangangalaga sa kaniyang espirituwal na pamilya. Ang matalik na munting liham na ito ay mula pa sa unang panahon ng kanilang pagkakaibigan. Sa payak at praktikal nitong karunungan, gayundin sa banayad na kadakilaan ng himig nito, makikita ang mapagbantay at mapagmahal na malasakit ni Catalina sa mga detalye ng pang-araw-araw na buhay ng mga taong nais niyang akayin na makasama niya sa landas ng kaligtasan. Ang mga pagsubok na iminumungkahi niya ay kasingtagos pa rin ngayon gaya noon.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na anak kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, ang iyong abang ina na hindi karapat-dapat, ay nagnanais na marating mo ang kaganapang pinagpilian sa iyo ng Diyos. Sa palagay ko, ang sinumang nagnanais na marating iyon ay dapat lumakad nang may pagpipigil at hindi nang walang pagpipigil. Gayunman, ang bawat gawa natin ay nararapat gawin kapwa nang walang sukat at nang may sukat: nararapat nating mahalin ang Diyos nang walang sukat, nang hindi nilalagyan ang pag-ibig na iyon ng hangganan, panukat, o tuntunin, kundi minamahal Siya nang di-masukat. At kung nais mong marating ang kaganapan ng pag-ibig, nararapat mong isaayos ang iyong buhay. Gawin mong unang tuntunin ang umiwas sa pakikipag-usap sa sinumang tao, hangga’t ito ay pakikipag-usap lamang, maliban kung hinihingi ng mga gawa ng pagkakawanggawa; ngunit mahalin mo nang labis ang mga tao, at makipag-usap sa iilan lamang sa kanila. At matuto kang makipag-usap nang may pagpipigil maging sa mga minamahal mo nang may espirituwal na pag-ibig; pagnilayan mong kung hindi mo ito gagawin, malilimitahan mo nang hindi mo namamalayan ang walang-hanggang pag-ibig na nararapat mong iukol sa Diyos, sa pamamagitan ng paglalagay ng nilalang na may hangganan sa pagitan ninyo: sapagkat ang pag-ibig na dapat mong iukol sa Diyos ay iuukol mo sa nilalang, na mamahalin mo nang walang sukat; at hahadlangan nito ang iyong kaganapan. Kaya dapat mo itong mahalin sa paraang espirituwal, nang may disiplina.

Maging isang sisidlan ka, na pinupuno mo sa bukal at doon mo rin iniinuman. Bagaman sinalok mo ang iyong pag-ibig mula sa Diyos, na Siyang Bukal ng tubig na buhay, kung hindi mo ito patuloy na iinumin sa Kaniya, mananatiling walang laman ang iyong sisidlan. At ito ang magiging tanda sa iyo na hindi ka lubusang umiinom sa Diyos: kapag nagdurusa ka dahil sa iyong minamahal, maging dahil sa isang pag-uusap ninyo, o dahil napagkaitan ka ng isang kaaliwang nakasanayan mong tanggapin, o dahil sa iba pang di-sinasadyang sanhi. Kung nagdurusa ka, kung gayon, dahil dito o sa anumang bagay maliban sa pagkakasala laban sa Diyos, malinaw itong tanda sa iyo na ang pag-ibig na ito ay hindi pa ganap, at sinalok nang malayo sa Bukal. Ano, kung gayon, ang paraan upang maging ganap ang hindi pa ganap? Ito ang paraan: ituwid at supilin ang mga udyok ng iyong puso sa pamamagitan ng tunay na pagkilala sa sarili, at ng pagkapoot at pagkasuklam sa iyong di-kaganapan, na isa kang hamak na magbubukid na nagbibigay sa nilalang ng pag-ibig na nararapat ibigay nang buo sa Diyos, na minamahal ang nilalang nang walang sukat, at ang Diyos nang may sukat. Sapagkat ang pag-ibig sa Diyos ay dapat na walang sukat, at ang pag-ibig sa nilalang ay dapat sukatin ayon sa pag-ibig sa Diyos, at hindi ayon sa sukat ng sariling mga kaaliwan, espirituwal man o temporal. Kaya gawin mong mahalin ang lahat ng bagay sa Diyos, at ituwid ang bawat di-maayos na pagmamahal.

Magtayo ka ng dalawang tahanan para sa iyong sarili, anak ko. Ang isa ay tunay na tahanan sa iyong selda, upang hindi ka magpalipat-lipat sa maraming lugar maliban kung kinakailangan, o bilang pagsunod sa priora, o alang-alang sa pag-ibig sa kapwa; at ang isa naman ay tahanang espirituwal na lagi mong dadalhinโ€”ang selda ng tunay na pagkakilala sa sarili, kung saan matatagpuan mo sa iyong kalooban ang pagkakilala sa kabutihan ng Diyos. Ang mga ito ay dalawang seldang nagkakaisa, at habang nananatili ka sa isa, nararapat kang manatili rin sa isa pa, sapagkat kung hindi, mahuhulog ang kaluluwa sa pagkalito o sa kapangahasan. Sapagkat kung sa pagkakilala lamang sa iyong sarili ka mananatili, sasapitin mo ang pagkalito ng isip; at kung sa pagkakilala lamang sa Diyos ka mananatili, mahuhulog ka sa kapangahasan. Kaya dapat itayo nang magkasama ang dalawa at gawing iisa; kung gagawin mo ito, makakamit mo ang pagiging ganap. Sapagkat mula sa pagkakilala sa sarili ay matututuhan mong kamuhian ang iyong pagkamakalaman, at sa pamamagitan ng pagkamuhi ay magiging hukom ka, uupo sa luklukan ng iyong budhi, at hahatol; at hindi mo palalampasin ang isang pagkakasala nang hindi ito hinahatulan.

Mula sa gayong pagkakilala ay dumadaloy ang batis ng kababaang-loob; hindi ito kailanman basta naniniwala sa sabi-sabi, ni nagdaramdam sa anuman, kundi matiyaga at may kagalakang nagtitiis sa bawat paghamak, bawat pagkawala ng kaaliwan, at bawat dalamhati, saanman nagmumula ang mga ito. Ang mga kahihiyan ay waring kaluwalhatian, at ang matitinding pag-uusig ay kaginhawahan; at nagagalak ito sa lahat, sapagkat nakikita nitong pinarurusahan ang sarili dahil sa baluktot na batas ng sariling kagustuhan sa mga sangkap ng katawan nito, na walang tigil na naghihimagsik laban sa Diyos; at nakikita nitong ang sarili ay natutulad kay Kristong Hesus na ipinako sa krus, ang daan at ang aral ng katotohanan.

Sa pagkakilala sa Diyos ay matatagpuan mo ang apoy ng banal na pag-ibig. Saan ka magagalak? Sa Krus, kasama ng Korderong Walang Dungis, na hinahangad ang Kanyang karangalan at ang kaligtasan ng mga kaluluwa, sa pamamagitan ng walang humpay at mapagpakumbabang panalangin. Dito nakasalalay ang ating buong kaganapan. Marami pang ibang bagay, ngunit ito ang pangunahin, na pinagmumulan ng napakaraming liwanag para sa atin upang hindi tayo magkamali sa mas maliliit na gawaing kasunod nito.

Magalak ka, anak ko, na matulad ka kay Kristo sa Kanyang kahihiyan. At bantayan mo ang udyok ng dila, upang hindi laging tumugon ang dila sa udyok ng puso; sa halip, namnamin mong mabuti ang nasa iyong puso, na may pagkamuhi at pagkasuklam sa iyong sarili. Maging pinakamababa ka sa lahat ng mababa, na nagpapasakop nang may kababaang-loob at pagtitiis sa bawat nilalang alang-alang sa Diyos; huwag kang magdahilan, kundi sabihin mo: akin ang pagkakasala. Sa ganitong paraan nadaraig ang mga bisyo sa iyong kaluluwa at sa kaluluwa ng taong dapat mong kausapin nang ganito: sa pamamagitan ng birtud ng kababaang-loob.

Isaayos mo ang iyong oras: ang gabi ay para sa pagpupuyat sa panalangin, matapos mong maibigay sa iyong katawan ang nararapat na tulog; at ang umaga ay sa simbahan, sa matamis na panalangin; huwag mo itong ubusin sa pakikipagkuwentuhan hanggang sa takdang oras. Huwag mong hayaang ilayo ka rito o sa alinmang gawain ng anuman maliban sa pangangailangan, pagsunod, o pag-ibig sa kapwa, gaya ng sinabi ko. Pagkatapos ng oras ng pagkain, manahimik ka muna nang kaunti sa iyong kalooban, at saka gumawa ng anumang gawaing-kamay na kailangan mo. Sa oras ng panalangin sa takipsilim, pumunta ka at manahimik; at anuman ang iatas sa iyo ng Espiritu Santo, iyon ang gawin mo. Pagkatapos ay bumalik ka at alagaan ang iyong matandang ina nang walang pagpapabaya, at ibigay ang kanyang mga pangangailangan; akuin mo ang pasaning ito. May sasabihin pa ako sa aking pagbabalik. Kumilos ka nang sa gayon ay matupad mo ang aking hangarin. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

SA KANYANG KAPATID NA SI BENINCASA NOONG ITO AY NASA FLORENCE

Mapapaisip ang isang tao kung ikinalugod kaya ng kapatid ni Catalina ang mga pangaral ng kanyang banal na kapatid na babae, kung nalaman lamang niya ang nalalaman natin mula sa sumulat ng talambuhay nito: na, sa pag-aakalang ang makamundong kasaganaan ng kanyang pamilya ay isang patibong para sa kanila, taimtim niyang ipinanalangin na sila ay maghirap. Kaagad na ipinagkaloob ang kahilingang ito: sumunod sa Rebolusyon sa Siena noong 1368 ang mga pagkalugi sa kabuhayan at ang pag-alis ng dalawa sa magkakapatid na lalaki patungong Florencia. Tila may mga di-pagkakaunawaan sa pamilya na kaakibat ng mga pagbabagong ito. Sa una sa mga liham na narito, sinasaway ni Catalina ang kanyang nakatatandang kapatid na lalaki dahil sa pagpapabaya nito sa kanilang ina, si Monna Lapa. Hindi natin alam kung ano ang naging epekto ng kanyang mga sinabi, ngunit alam natin na sa malaking pamilyang may dalawampu’t apat na anak, waring walang sinuman maliban kay Catalina mismoโ€”na noong una ay namuhay nang nag-iisa, at nang maglaon ay naging abala sa mga gawaing panlipunanโ€”ang umako sa pananagutan para sa kapakanan ng kanilang ina. Kadalasan ay kapiling ng ina ang kanyang dakilang anak, maliban kapag inilalayo si Catalina sa tahanan ng mga usaping pambayanโ€”mga pagkakataong hindi kailanman matanggap ng kaawa-awang si Monna Lapa.

Sa ikalawa sa maiikling liham na ito, buong lambing na inaaliw ni Catalina ang kanyang kapatid, marahil dahil sa pagkawala ng yaman nito. Ngunit kung hahatol tayo batay sa uri ng mga pagninilay na inilahad sa kanya, lubhang payak ang mga aral na espirituwal na kayang pakinabangan ni Benincasa.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na kapatid kay Cristo Jesus: Ako, si Catalina, isang walang-kabuluhang lingkod, ay umaaliw at nagpapala sa iyo at nag-aanyaya sa iyo sa matamis at kabanal-banalang pagtitiis, sapagkat kung walang pagtitiis ay hindi natin mabibigyang-lugod ang Diyos. Kaya nakikiusap ako sa iyo na isuot mo ang baluti ng pagtitiis, upang matamo mo ang bunga ng iyong mga kapighatian. At kung wari mo’y napakahirap tiisin ang iyong maraming suliranin, alalahanin mo ang tatlong bagay upang makapagtiis ka nang higit na matiisin. Una, nais kong isipin mo ang kaiklian ng iyong panahon, sapagkat sa alinmang araw ay hindi ka nakatitiyak sa kinabukasan. Tunay nating masasabi na hindi natin nadarama ang nakaraang pagdurusa, ni ang darating pa, kundi ang sandali lamang na ating kinaroroonan. Kaya tiyak na nararapat tayong magtiis nang may pagtitiyaga, yamang napakaikli ng panahon. Ang ikalawa ay isaalang-alang mo ang bungang kasunod ng ating mga pagdurusa. Sapagkat sinasabi ni San Pablo na walang maihahambing ang ating mga pagdurusa sa bunga at gantimpala ng kaluwalhatian sa langit. Ang ikatlo ay isaalang-alang mo ang kapahamakang dumarating sa mga nagtitiis nang may galit at kawalan ng tiyaga; sapagkat kapahamakan ang kasunod nito rito sa lupa, at walang-hanggang kaparusahan sa kaluluwa.

Kaya nakikiusap ako sa iyo, pinakamamahal na kapatid, na magtiis ka nang buong pagtitiyaga. At ayaw kong mawala sa iyong isip na dapat mong iwasto ang iyong kawalan ng utang na loob at ang iyong pagpapabaya sa tungkulin mo sa iyong ina, na iniaatas sa iyo ng utos ng Diyos. Nakita kong lumala ang iyong kawalan ng utang na loob anupa’t hindi mo man lamang naibigay sa kanya ang tulong na nararapat mong ibigay: sa bagay na ito, may maidadahilan nga ako para sa iyo, sapagkat wala kang kakayahan; ngunit kung nagkaroon ka man ng kakayahan, hindi ko alam kung gagawin mo iyon, yamang pinagkaitan mo siya maging ng mga salita. O, kawalan ng utang na loob! Hindi mo ba isinaalang-alang ang sakit ng kanyang panganganak, ni ang gatas na pinadaloy niya mula sa kanyang dibdib, ni ang maraming hirap na dinanas niya dahil sa iyo at sa lahat ng iba pa? At kung sasabihin mo sa akin na hindi siya nahabag sa atin, sinasabi kong hindi iyon totoo; sapagkat napakalaki ng kanyang habag sa iyo at sa isa pa, anupa’t malaki ang naging kapalit nito sa kanya. Ngunit ipagpalagay nang totoo iyonโ€”ikaw ang may pananagutan sa kanya, hindi siya sa iyo. Hindi niya kinuha sa iyo ang kanyang laman, kundi ibinigay niya sa iyo ang kanya. Nakikiusap akong iwasto mo ang pagkukulang na ito at ang iba pa, at patawarin mo ang aking kamangmangan. Sapagkat kung hindi ko minamahal ang iyong kaluluwa, hindi ko sasabihin sa iyo ang mga sinasabi ko ngayon. Alalahanin ninyo ang inyong pangungumpisal, ikaw at ang buo mong pamilya. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong kapatid kay Cristo Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay umaaliw sa iyo sa Mahal na Dugo ng Anak ng Diyos: taglay ang hangaring makita kang lubos na umaayon sa Kalooban ng Diyos, at nababago nito; sapagkat alam kong ito ay isang matamis at banal na pamatok na nagpapabago sa lahat ng kapaitan tungo sa katamisan. Gumagaan ang bawat mabigat na pasanin sa ilalim ng kabanal-banalang pamatok na ito ng matamis na kalooban ng Diyos; kung wala ito, hindi ka makalulugod sa Diyos, bagkus ay makatitikim ka na ng Impiyerno. Magpakalakas ka, magpakalakas ka, pinakamamahal kong kapatid, at huwag manghina sa ilalim ng pagtutuwid na ito ng Diyos; kundi magtiwala kang kapag nabigo ang tulong ng tao, malapit na ang tulong ng Diyos. Maglalaan ang Diyos para sa iyo. Isipin mong nawala kay Job ang kanyang mga ari-arian, ang kanyang mga anak, at ang kanyang kalusugan: ang kanyang asawa ay nanatili sa kanya bilang isang walang-tigil na hagupit; at pagkatapos, nang masubok ng Diyos ang kanyang pagtitiis, ibinalik Niya sa kanya ang lahat nang makalawa, at sa huli ay ang buhay na walang hanggan. Hindi kailanman nabagabag ang matiising si Job, kundi lagi niyang sinasabi, habang isinasabuhay ang birtud ng banal na pagtitiis, โ€œIbinigay sila sa akin ng Diyos, kinuha sila sa akin ng Diyos; purihin ang Pangalan ng Diyos.โ€ Gayon ang nais kong gawin mo, pinakamamahal kong kapatid: mahalin mo ang birtud, taglay ang banal na pagtitiis, at madalas kang mangumpisal, na sa tuwina ay tutulong sa iyong tiisin ang iyong mga pagdurusa. At sinasabi ko sa iyo, ipamamalas ng Diyos ang Kanyang kagandahang-loob at awa, at gagantimpalaan ka sa bawat pagdurusang tiniis mo dahil sa pag-ibig sa Kanya. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

SA KAGALANG-GALANG NA RELIHIYOSO, SI KAPATID ANTONIO NG NIZZA, NG ORDEN NG MGA KAPATID NA ERMITANYO NI SAN AGUSTIN SA KAGUBATAN NG LAWA

Sa kanyang mga liham sa mga taong namumuhay nang nakatalaga sa Diyos pinakamalinaw na masusuri ang sariling karanasang panloob ni Catalina. Kapag binabalaan at inaaliw niya sila, kinakausap niya ang kanyang sarili. Ang dalagang ito na hindi kilala ay may paraan ng pagsulat sa mga dakila sa mundong itoโ€”at maging sa mismong mga Ama ng Sangkakristiyanuhanโ€”na taglay ang tuwirang kapayakan ng isang gurong nagtuturo sa mga isip na parang sa bata ng malinaw na mga batayang aral ng birtud. Kadalasan, ang pinakakapansin-pansin sa kanyang mga liham sa mga dignitaryo ay ang pinabanal na matinong pagpapasya sa mga ito. Ngunit kapag bumaling siya sa isang banal na ermitanyo, nagbabago ang kanyang himig. Ang mga karaniwang aral ng buhay-moral ay ipinagpapalagay nang alam na o nilalampasan na; nakikipag-usap siya sa isang kaluluwang malamang ay naiayon na ang sariling kalooban sa kalooban ng Diyos hinggil sa lahat ng pangyayaring panlabas, at panatag niyang ipinagpapalagay na ito ay isang magaan at maliit na bagay. Nagpapatuloy tayo sa pagsusuri ng mga tuksong higit na banayad at higit na mapang-akit. Sa mga nag-iisip hinggil sa relihiyon, iilan ang nakahihigit kay Catalina sa kakayahang tuntunin ang sariling kaloobang mapilit hanggang sa pinakaliblib nitong mga taguan, sa mas malalalim na bahagi ng pagkatao. Sa mga liham sa mga katulad ni Fray Antonio na kanyang sinusulatan, madalas niyang ibinibigay sa atin, gaya rito, ang mahahalagang tala ng kanyang pakikipag-ugnayan sa kanyang Panginoon.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Sa iyo, pinakamamahal at pinakamagiliw na ama at kapatid kay Cristo Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Cristo, ay sumusulat at ipinagkakatiwala ang aking sarili sa Mahal na Dugo ng Anak ng Diyos, na may pagnanais na makita kang nag-aalab at nagliliyab sa pugon ng banal na pag-ibig, at ang iyong sariling kaloobanโ€”ang kaloobang nagnanakaw sa atin ng lahat ng buhayโ€”ay natutupok doon. Buksan natin ang ating mga mata, pinakamamahal na kapatid, sapagkat mayroon tayong dalawang kaloobanโ€”ang isa ay sa pandama, na naghahanap ng mga bagay na nauukol sa pandama, at ang isa naman ay ang sariling kalooban ng espiritu, na, sa anyo at pagkukunwari ng kabutihang-asal, ay mahigpit na kumakapit sa sarili nitong paraan. At malinaw ito kapag nais nitong pumili ng mga lugar at panahon at mga kaaliwang naaayon sa sarili nitong kagustuhan, at nagsasabi: “Ganito ang nais ko upang mapasakin nang higit na ganap ang Diyos.” Ito ay isang malaking pandaraya at isang panlilinlang ng diyablo; sapagkat, dahil hindi niya malinlang ang mga lingkod ng Diyos sa pamamagitan ng kanilang unang kaloobanโ€”yamang nasupil na ito ng mga lingkod ng Diyos hinggil sa mga bagay ng pandamaโ€”palihim na binibitag ng diyablo ang kanilang ikalawang kalooban sa pamamagitan ng mga bagay ng espiritu. Kaya madalas tumatanggap ng kaaliwan ang kaluluwa, at pagkatapos ay nadarama nitong inaalis ito sa kanya ng Diyos; at isa pang karanasan ang magpapahirap dito, na magbibigay ng mas kaunting kaaliwan at higit na bunga. Kung gayon, ang kaluluwa, na pinasisigla ng nagbibigay ng katamisan, ay nagdurusa kapag inaalisan nito, at nayayamot. At bakit nayayamot? Sapagkat ayaw nitong mawalan nito; dahil sinasabi nito, “Tila higit kong minamahal ang Diyos sa paraang ito kaysa sa paraang iyon. Sa isa ay nadarama kong nagbubunga ako kahit paano, at sa isa naman ay wala akong makitang anumang bunga, maliban sa sakit at madalas ay maraming pakikibaka; kaya tila nagkakasala ako sa Diyos.” Anak at kapatid kay Cristo Jesus, sinasabi kong ang kaluluwang ito ay nalilinlang ng sarili nitong kalooban. Sapagkat ayaw nitong mawalan ng katamisan; sa pain na ito ito binibitag ng diyablo. Madalas ay nagsasayang ng panahon ang mga tao sa pananabik sa panahong aayon sa kanilang kagustuhan, sapagkat hindi nila ginagamit ang panahong mayroon sila kundi sa pagdurusa at kapanglawan.

Minsan ay sinabi ng ating matamis na Tagapagligtas sa isang lubhang minamahal Niyang anak, “Alam mo ba kung paano kumikilos ang mga taong nagnanais tumupad sa Aking kalooban sa gitna ng kaaliwan, katamisan at kagalakan? Kapag ipinagkait sa kanila ang mga bagay na ito, nais nilang lumayo sa Aking kalooban, sa pag-aakalang gumagawa sila ng mabuti at umiiwas sa pagkakasala; ngunit nagkukubli sa kanila ang mapanlinlang na pagkahilig sa layaw ng pandama, at upang makatakas sa mga pagdurusa ay nahuhulog ito sa pagkakasala nang hindi namamalayan. Ngunit kung marunong ang kaluluwa at taglay sa loob nito ang liwanag ng Aking kalooban, titingnan nito ang bunga at hindi ang katamisan. Ano ang bunga ng kaluluwa? Pagkapoot sa sarili at pag-ibig sa Akin. Ang pagkapoot at pag-ibig na ito ay bunga ng pagkilala sa sarili; sa gayon ay nalalaman ng kaluluwa na ang sarili nitong puno ng kapintasan ay walang anuman, at nakikita nito sa kanyang sarili ang Aking kabutihan, na nagpapanatiling mabuti sa kanyang kalooban; at nakikita nito kung anong uri ng tao ang ginawa Ko sa kanya, upang makapaglingkod siya sa Akin nang lalong ganap, at kinikilala niyang ginawa Ko siya sa pinakamabuting paraan, at para sa kanyang sariling pinakamalaking kabutihan. Ang ganitong tao, pinakamamahal Kong anak, ay hindi naghahangad na umayon sa kanya ang panahon, sapagkat natutuhan na niya ang pagpapakumbaba; dahil alam niya ang kanyang kahinaan, hindi siya nagtitiwala sa sarili niyang kagustuhan, kundi nananatiling tapat sa Akin. Isinusuot niya ang Aking kataas-taasan at walang hanggang kalooban, sapagkat nakikita niyang wala Akong ibinibigay o inaalis maliban sa ikapagpapabanal ninyo; at nakikita niyang tanging pag-ibig ang nag-uudyok sa Akin na bigyan kayo ng katamisan at alisin ito sa inyo. Dahil dito, hindi niya maipagdalamhati ang anumang kaaliwang maaaring alisin sa kanya sa loob o sa labas, ng demonyo o ng kapwa nilalangโ€”sapagkat nakikita niyang, kung hindi ito para sa kanyang kabutihan, hindi Ko ito ipahihintulot. Kaya nagagalak ang taong ito sapagkat may liwanag siya sa loob at sa labas, at gayon na lamang ang pagkalinaw ng kanyang isip na kapag lumalapit dito ang diyablo na may dalang mga anino upang lituhin siya, at sinasabi, ‘Ito ay dahil sa iyong mga kasalanan,’ sumasagot siya na gaya ng taong hindi umuurong sa pagdurusa, na sinasabi, ‘Salamat sa aking Maylikha, na nakaalaala sa akin sa panahon ng kadiliman, at pinarurusahan ako sa pamamagitan ng pagdurusa sa panahong may hangganan. Dakila ang pag-ibig na ito, na hindi ako parurusahan sa hinaharap na walang hanggan.’ O, anong kapayapaan ng isip ang taglay ng kaluluwang ito, sapagkat napalaya na nito ang sarili mula sa sariling kagustuhang nagdudulot ng unos! Ngunit hindi ganito ang taong buhay na buhay pa sa loob niya ang sariling kagustuhan, na hinahangad ang mga bagay ayon sa sarili niyang paraan! Sapagkat tila iniisip niyang higit niyang alam kaysa sa Akin kung ano ang kailangan niya. Madalas niyang sabihin, ‘Sa palagay ko ay nagkakasala ako sa Diyos sa bagay na ito: iligtas ako sa pagkakasala, at mangyari nawa ang Kanyang kalooban.’ Ito ang tanda na malaya ka sa pagkakasala: kapag nakikita mo sa iyong sarili ang mabuting kaloobang huwag maghangad na magkasala sa Diyos, at ang pagkasuklam sa kasalanan; dito ka dapat humugot ng pag-asa. Kahit mawala ang lahat ng panlabas na gawain at panloob na kaaliwan, manatili nawang matatag ang mabuting kaloobang bigyang-lugod ang Diyos. Sa batong ito nakatayo ang biyaya. Kung sasabihin mong, Tila wala ako nito, sinasabi Kong hindi iyan totoo, sapagkat kung wala ka nito, hindi ka matatakot na magkasala sa Diyos. Ngunit ang diyablo ang nagpapalabas na ganoon ang mga bagay, upang mahulog ang kaluluwa sa pagkalito at di-maayos na kalungkutan, at mahigpit na panghawakan ang sariling kagustuhan, sa paghahangad ng mga kaaliwan, mga panahon at mga pagkakataon ayon sa sarili nitong paraan. Huwag kang maniwala sa kanya, pinakamamahal Kong anak, kundi maging laging handa ang iyong kaluluwa na tiisin ang mga pagdurusa sa anumang paraang ipataw ng Diyos ang mga ito. Kung hindi, matutulad ka sa isang taong nakatayo sa pintuan na may hawak na ilaw, na iniuunat ang kanyang kamay at tinatanglawan ang labas, samantalang madilim sa loob. Ganyan ang taong nakikiisa na sa kalooban ng Diyos sa mga panlabas na bagay, na hinahamak ang sanlibutan; ngunit sa loob, buhay pa rin ang sarili niyang kagustuhan sa mga bagay na espirituwal, na nagkukubli sa anyo ng kabanalan.” Ganito nagsalita ang Diyos sa lingkod Niyang binanggit sa itaas.

Kaya sinabi kong nais at hangad kong ang inyong kalooban ay lubusang matunaw at mabago sa Kanya, habang lagi nating pinananatiling handa ang ating sarili na magtiis ng mga pagdurusa at pagpapagal sa anumang paraang piliin ng Diyos na ipadala ang mga ito sa atin. Sa gayon ay mapalalaya tayo mula sa kadiliman at mananatili sa liwanag. Amen. Purihin si Hesukristong ipinako sa krus at ang matamis na si Maria.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

KAY MONNA AGNESE NA NAGING ASAWA NI MESSER ORSO MALAVOLTI

Batid na batid ni Catalina na ang daigdig ay maaaring maging tunay na paaralan ng kabanalan gaya ng selda sa kagubatan. Sumusulat siya sa marangal na ginang na si Monna Agnese Malavolti sa paraang halos katulad ng pagsulat niya kay Frate Antonio. Ang panganib ng paggigiit ng sariling kalooban sa buhay-espirituwal ay tunay na isa sa mga paksang paulit-ulit na lumilitaw sa kanyang mga liham, gaya ng mga motibo sa musika ni Wagnerโ€”laging gayon din, ngunit hinahabi sa mga pagkakatugmang laging bago.

Ngunit ang pangkalahatang paksa ng liham na ito ay ang โ€œKabanal-banalang Pagtitiis,โ€ na madalas pa ring sinasambit ng mga karaniwang mamamayan ng Siena: at malalim ang pagsisiyasat ni Catalina. Hindi masasabing ang pagtitiis ay isa sa mga birtud na likas na likas sa magiting na diwa ng babaeng ito, at madarama sa kanyang matalas at taimtim na pagninilay na naranasan niya mismo ang mapait at mapanirang kapangyarihan ng kasalanang โ€œnagniningas ngunit hindi tumutupok,โ€ at โ€œginagawang di-matiis ng kaluluwa ang sarili nito.โ€ Taglay ang nakahihikayat na alab at ganap na paglalahad, inilalarawan niya ang kawalan ng pagtitiis bilang palagiang kalagayan ng mga napahamak. Ang maikling pagtalakay sa kawalan ng pagtitiis sa pakikipagkapwa, at sa โ€œmapagmataas na pagpapakumbabaโ€ na kinakapitan ng kaluluwang winawasak ng pakiramdam na ito ay pinababayaan, ay mayroon ding napakapersonal na himig. Ngunit lalo pang malinaw sa liham na ang pagkatao ni Catalina ay nahubog na sa disiplina, kaya niyang โ€œbatahin ang isang di-mapakaling isip nang may higit na pagpipitagan kaysa sa isang payapang isip,โ€ kung iyon ang kalooban ng Diyos, at malalim na siyang nakapasok sa kagalakang naghihintay sa mga maamo.

Tiyak na may natatanging pangangailangan si Monna Agnese sa mga nakaaantig na pangaral na ito: isa siyang babaeng dumanas ng mabibigat at malulungkot na pagsubok. Pinugutan ng ulo ang kanyang anak na lalaki noong 1372 bilang parusa sa karumal-dumal na kasalanan; at ngayo’y namatay ang kaisa-isa niyang anak na babae. โ€œDahil dito,โ€ sulat ni Catalina, sa isa sa kanyang mga pananalitang walang katulad, โ€œako ay lubos na nasisiyahan, taglay ang banal na pakikiramay.โ€

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Kristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang Mahal na Dugo, na may pagnanais na makita kang matatag sa tunay na pagtitiis, sapagkat itinuturing kong kung walang pagtitiis ay hindi natin mapalulugdan ang Diyos. Sapagkat kung paanong ang kawalan ng pagtitiis ay lubhang nakalulugod sa diyablo at sa sariling mababang kalikasan, at nagpapakasasa lamang sa galit kapag hindi nito nakamtan ang ninanais ng mababang kalikasan, gayundin naman ay lubha itong hindi nakalulugod sa Diyos. Dahil ang galit at kawalan ng pagtitiis ang mismong ubod at katas ng kapalaluan, lubhang nalulugod sa mga ito ang diyablo. Nawawala sa kawalan ng pagtitiis ang bunga ng kanyang pagpapagal, at inaalisan nito ang kaluluwa ng Diyos; nagsisimula ito sa patikim ng impiyerno, at sa bandang huli ay dinadala nito ang mga tao sa walang-hanggang kapahamakan: sapagkat sa impiyerno, ang masama at baluktot na kalooban ay nag-aalab sa galit, poot, at kawalan ng pagtitiis. Nagniningas ito at hindi tumutupok, kundi patuloy na naninibagoโ€”ibig sabihin, hindi ito kailanman nababawasan, at kaya ko sinasabing hindi ito tumutupok. Tunay ngang pinatuyo at tinupok nito ang biyaya sa mga kaluluwa ng mga napahamak, ngunit gaya ng sinabi ko, hindi nito tinupok ang kanilang pag-iral, kaya ang kanilang kaparusahan ay tumatagal nang walang hanggan. Sinasabi ng mga santo na hinihiling ng mga isinumpa ang kamatayan ngunit hindi nila ito makamtan, sapagkat hindi kailanman namamatay ang kaluluwa. Tunay ngang namamatay ito sa biyaya dahil sa kasalanang mortal; ngunit hindi ito namamatay sa pag-iral. Walang kasalanan ni kamaliang nagbibigay sa tao ng gayong patikim ng impiyerno sa buhay na ito gaya ng galit at kawalan ng pagtitiis. Kinapopootan ito ng Diyos, nasusuklam ito sa kapwa, at wala itong pagkaunawa ni pagnanais na magtiis at magpaumanhin sa mga kapintasan ng kapwa. At anuman ang sabihin o gawin dito, agad nitong nilalason, at ang mga udyok nito ay ipinapadpad na gaya ng dahon sa hangin. Nagiging di-matiis nito ang sarili, sapagkat lagi itong nginangatngat ng baluktot na kalooban, at hinahangad nito ang hindi nito makamtan; hindi ito kaayon ng kalooban ng Diyos at ng bahaging may katwiran sa sarili nitong kaluluwa. At ang lahat ng ito ay nagmumula sa puno ng Kapalaluan, na dinadaluyan ng katas ng galit at kawalan ng pagtitiis. Ang tao ay nagiging demonyong nagkatawang-tao, at higit na masahol ang makipaglaban sa mga nakikitang demonyong ito kaysa sa mga di-nakikita. Kung gayon, tiyak na dapat layuan ng bawat nilalang na may katwiran ang kasalanang ito.

Ngunit tandaan na may dalawang pinagmumulan ang kawalan ng pagtitiis. May karaniwang uri ng kawalan ng pagtitiis na nadarama ng mga karaniwang tao sa daigdig, na dumarating sa kanila dahil sa labis nilang pagmamahal sa kanilang sarili at sa mga bagay na panandalian, na minamahal nila nang hiwalay sa Diyos; anupa’t upang makamtan ang mga ito, hindi nila alintanang mawala ang kanilang kaluluwa at ilagay ito sa mga kamay ng mga demonyo. Wala nang lunas dito, maliban kung makilala ng tao ang kanyang sarili at kung paano siya nagkasala sa Diyos, at putulin niya ang punong iyon ng Kapalaluan sa pamamagitan ng tabak ng tunay na kababaang-loob, na nagbubunga ng pag-ibig sa kaluluwa. Sapagkat may isang puno ng Pag-ibig, na ang ubod ay pagtitiis at mabuting kalooban sa kapwa. Sapagkat kung paanong ang kawalan ng pagtitiis, higit sa alinmang kasalanan, ay malinaw na nagpapakitang ang kaluluwa ay walang Diyosโ€”dahil agad na maliwanag na yamang naroon ang ubod, tiyak na naroon din ang puno ng Kapalaluanโ€”gayundin naman, higit at lalong ganap na ipinakikita ng pagtitiis kaysa alinmang ibang birtud na ang Diyos ay nasa kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya. Ang tinutukoy ko ay ang pagtitiis na nasa kaibuturan ng puno ng Pag-ibig, na dahil sa pagmamahal sa Lumikha nito ay humahamak sa daigdig at umiibig sa mga paghamak, saanman nagmumula ang mga ito.

Sinasabi ko na may dalawang uri ng galit at kawalan ng pagtitiis: ang isa ay pangkalahatan at ang isa ay natatangi. Natalakay na natin ang karaniwang uri. Ngayon naman ay tatalakayin ko ang higit na natatangi: ang kawalan ng pagtitiis ng mga taong humamak na sa daigdig at nagnanais maging mga lingkod ni Kristong ipinako sa krus ayon sa sarili nilang paraan; ibig sabihin, hangga’t nakasusumpong sila ng kagalakan at kaaliwan sa Kanya. Ito ay dahil hindi pa patay sa kanila ang paggigiit ng sariling kalooban sa mga bagay na espirituwal: kaya mapag-utos nilang hinihingi sa Diyos na bigyan Niya sila ng mga kaaliwan at kapighatian ayon sa sarili nilang paraan, at hindi sa Kanya; at kaya nawawalan sila ng pagtitiis kapag ang natatanggap nila ay salungat sa nais ng kanilang sariling kalooban sa mga bagay na espirituwal. Isa itong munting supling ng Kapalaluan, na umuusbong mula sa mismong Kapalaluan, tulad ng isang punong nagpapatubo ng munting puno sa tabi nito, na wari’y hiwalay dito, ngunit kumukuha pa rin ng sangkap na pinagmumulan ng paglago nito mula sa punong iyon. Gayon ang sariling kalooban sa kaluluwang pinipiling maglingkod sa Diyos ayon sa sarili nitong paraan; at kapag hindi nasunod ang paraang iyon, nagdurusa ito, at dahil sa pagdurusa nito ay nawawalan ito ng pagtitiis, at hindi nito matiis ang sarili, at wala itong kagalakan sa paglilingkod sa Diyos o sa kapwa. Higit pa rito, kung may lumapit dito upang humingi ng kaaliwan o tulong, wala itong ibibigay kundi mga panunumbat, at hindi nito malalamang pagtiisan ang pangangailangan ng taong iyon. Ang lahat ng ito ay bunga ng maramdaming paggigiit ng sariling kalooban sa mga bagay na espirituwal, na tumutubo mula sa puno ng Kapalaluang pinutol ngunit hindi binunot. Napuputol ito kapag itinataas ng kaluluwa ang pagnanasa nito nang higit sa daigdig at itinutuon ito sa Diyos, ngunit hindi pa ganap ang pagkakatuong iyon; naiwan ang ugat ng Kapalaluan, at kaya nagpasupling ito sa tabi nito at nagpapakita ng sarili sa mga bagay na espirituwal. Kaya, kung hindi nito matanggap ang mga kaaliwan mula sa Diyos, at nananatiling tuyo at hindi mabunga ang isip nito, agad itong nababagabag at nanlulumo, at, sa anyo ng birtudโ€”sapagkat inaakala nitong pinagkaitan ito ng Diyosโ€”nagsisimula itong magreklamo at magtakda ng mga tuntunin sa Diyos. Ngunit kung tunay itong mapagpakumbaba at may tunay na pagkapoot at pagkakilala sa sarili, ituturing nitong hindi ito karapat-dapat sa pagdalaw ng Diyos sa kaluluwa nito, at karapat-dapat ito sa sakit na dinaranas nito dahil sa pagkakait, hindi ng biyaya ng Diyos sa kaluluwa, kundi ng mga kaaliwan nito. Nagdurusa ito, kung gayon, sapagkat kailangan nitong gumawa habang nakagapos sa mga tanikala nito; oo, nagdurusa ang sariling kalooban sa mga bagay na espirituwal sa maling paniniwalang nagkakasala ito sa Diyos, samantalang ang tunay na suliranin ay nasa sarili nitong mababang kalikasan.

Kaya ang kaluluwang mapagpakumbaba, na malayang bumunot sa ugat ng Kapalaluan nang may masidhing pag-ibig, ay tumalikod na sa sarili nitong kalooban, at lagi nitong hinahangad ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Hindi nito iniinda ang mga pagdurusa, kundi tinitiis nito ang pagkabalisa ng isip nang may higit na pagpipitagan kaysa kapag ito ay panatag; taglay nito ang banal at mapitagang pagkaunawa na ibinibigay at ipinahihintulot ito ng Diyos para sa ikabubuti nito, upang makaangat ito mula sa di-kaganapan tungo sa kaganapan. Iyan ang paraan upang maabot nito ang kaganapan, sapagkat sa pamamagitan nito ay higit nitong nakikilala ang sarili nitong mga kapintasan at ang biyaya ng Diyos, na natatagpuan nito sa kalooban, sa mabuting hangaring ipinagkaloob dito ng Diyos upang kapootan ang sarili nitong kasalanang mortal. Gayundin, sa pagninilay sa mga kapintasan at pagkukulang nito, luma man o bago, ay umusbong dito ang pagkapoot sa sarili at pag-ibig sa Kataas-taasan at Walang-hanggang Kalooban ng Diyos. Kaya tinitiis nito ang mga bagay na ito nang may pagpipitagan, at nasisiyahang magtiis sa loob at sa labas, sa anumang paraang ipinahihintulot dito ng Diyos. Basta mapuspos at maramtan ito ng tamis ng kalooban ng Diyos, nagagalak ito sa lahat ng bagay; at habang higit nitong nakikitang ipinagkakait dito ang bagay na iniibig nito, maging ang mga kaaliwan mula sa Diyos, gaya ng sinabi ko, o mula sa kapwa, lalo itong nagagalak. Sapagkat madalas mangyari na umiibig ang kaluluwa sa paraang espirituwal; ngunit kung hindi nito matagpuan sa minamahal ang kaaliwan o kasiyahang ninanais nito, o kung naghihinala itong higit na pag-ibig o kasiyahan ang ibinibigay sa iba kaysa sa sarili nito, nahuhulog ito sa pagdurusa, sa panlulumo ng isip, sa pamimintas sa kapwa at maling paghatol, na hinahatulan ang isip at layunin ng mga lingkod ng Diyos, lalo na yaong mga pinagmumulan ng pagdurusa nito. Dahil dito ay nawawalan ito ng pagtitiis, nag-iisip ng hindi nito dapat isipin, at nagsasabi ng hindi nito dapat sabihin. Sa ganitong pagdurusa, nais nitong dumulog sa isang mapagpalalong pagpapakumbaba, na mukhang pagpapakumbaba ngunit sa katunayan ay isang usbong ng Kapalaluan na tumutubo sa tabi nitoโ€”na sinasabi sa sarili: “Hindi ko na papansinin ang mga taong ito, ni mag-aabala pa ako tungkol sa kanila. Lubusan akong lalayo at mananatiling mag-isa; ayaw kong saktan ang aking sarili o sila.” At ibinababa nito ang sarili nang may baluktot na paghamak. Dapat nitong maunawaan na ito ay paghamak, dahil sa udyok na humatol na nadarama nito sa puso, at sa mga reklamong binibigkas ng dila nito. Kaya hindi nito dapat gawin iyon; sapagkat sa ganitong paraan ay hindi nito kailanman maaalis ang ugat ng Kapalaluan, ni mapuputol ang munting supling sa tabi nito, na humahadlang sa kaluluwa na maabot ang kaganapang nilalayon nito. Sa halip, dapat itong lumuhod sa hapag ng Kabanal-banalang Krus, upang tanggapin ang pagkaing karangalan ng Diyos at kaligtasan ng mga kaluluwa, nang may malayang puso, banal na pagkapoot sa sarili, at nag-aalab na pagnanais: sinisikap na makamtan ang birtud sa pamamagitan ng pagdurusa at pawis, at hindi sa pamamagitan ng pansariling mga kaaliwan mula man sa Diyos o sa kapwa; sumusunod sa mga yapak at aral ni Kristong Ipinako sa Krus, at sinasabi sa sarili nang may matinding pagsaway: “Hindi ka dapat, kaluluwa ko, ikaw na isang sangkap, tumahak sa ibang landas kaysa sa iyong Ulo. Hindi nararapat na manatiling maselan ang mga sangkap sa ilalim ng Ulong pinutungan ng mga tinik.” Kung ang gayong mga gawi ay nag-ugat na, dahil sa sariling kahinaan, o sa mga pakana ng diyablo, o sa maraming udyok na yumayanig sa puso na tulad ng mga hangin, dapat umakyat ang kaluluwa sa luklukan ng budhi nito, at mangatwiran sa sarili, at huwag hayaang may anumang makalampas nang walang kaparusahan at pagtutuwid, pagkapoot at pagkasuklam sa sarili. Sa gayon ay mabubunot ang ugat, at sa pamamagitan ng pagkayamot sa sarili ay maitataboy ng kaluluwa ang pagkayamot sa kapwa, na higit na nagdadalamhati sa di-maayos na mga hilig ng sarili nitong puso at mga pag-iisip kaysa sa pagdurusang maaari nitong tanggapin mula sa kapwa, o sa anumang pang-iinsulto o pagkayamot na maaari nilang idulot dito.

Ito ang matamis at banal na paraang sinusunod ng mga lubos na pinapatnubayan ni Cristo; sapagkat sa ganitong paraan ay nabunot nila ang baluktot na kapalaluan, at ang pinakadiwa ng kawalan ng pagtitiis na sinabi natin sa itaas na lubhang nakalulugod sa diyablo, sapagkat ito ang simula at pagkakataon ng bawat kasalanan; at sa kabilang dako, kung gaano ito nakalulugod sa diyablo, gayon naman ito lubhang hindi nakalulugod sa Diyos. Hindi nakalulugod sa Kanya ang kapalaluan at nakalulugod naman sa Kanya ang kababaang-loob. Gayon na lamang ang pagkalugod Niya sa birtud ng kababaang-loob ni Maria na hindi Niya napigilang ipagkaloob sa kanya ang Salita, ang Kanyang Bugtong na Anak, at siya ang matamis na inang nagbigay sa Kanya sa atin. Alamin ninyong mabuti na hangga’t hindi ipinahahayag ni Maria sa kanyang mga salita ang kanyang kababaang-loob at dalisay na kalooban, nang sabihin niya: “Ecce Ancilla Domini, mangyari sa akin ayon sa Iyong salita”–ang Anak ng Diyos ay hindi pa nagkatawang-tao sa kanya; ngunit nang masabi niya ito, ipinaglihi niya sa kanyang sinapupunan ang matamis at Walang Bahid na Kordero–sa gayon ay ipinakita ng Matamis na Unang Katotohanan kung gaano kadakila ang munting birtud na ito, at kung gaano karami ang tinatanggap ng kaluluwang mapagpakumbabang naghahandog at naghaharap ng kalooban nito sa Maylalang nito. Kaya nga–sa panahon ng mga pagpapagal at pag-uusig, ng mga panlalait at pananakit na dulot ng kapwa, ng mga tunggalian sa isip at pagkakait ng mga espirituwal na kaaliwan, mula sa Maylalang o sa nilalang, (mula sa Maylalang sa Kanyang kaamuan, kapag inaalis Niya ang nadaramang aliw ng diwa, anupa’t tila wala ang Diyos sa kaluluwa, dahil sa dami ng mga pasakit at tunggalian nito–at mula sa mga kapwa nilalang, sa pag-uusap o paglilibang, o kapag iniisip ng kaluluwa na higit ang pagmamahal nito kaysa sa pagmamahal na tinatanggap nito)–sa lahat ng mga bagay na ito, sinasabi kong ang kaluluwang ginawang ganap ng kababaang-loob ay nagsasabi: “Panginoon ko, narito ang Iyong lingkod: mangyari sa akin ayon sa Iyong salita, at hindi ayon sa ninanais ng aking mga pandama.” Sa gayon ay ipinapalaganap nito ang halimuyak ng pagtitiis sa Maylalang, sa kapwa nilalang nito, at sa sarili nito. May kapayapaan at katahimikan sa diwa nito, at nakasumpong ito ng kapayapaan sa gitna ng pakikibaka, sapagkat itinaboy nito sa malayo ang sarili nitong kaloobang nakasalig sa kapalaluan, at ipinaglihi nito ang banal na biyaya sa kaluluwa nito. At taglay nito sa kaibuturan ng diwa si Cristong ipinako sa krus, at nagagalak ito sa mga Sugat ni Cristong ipinako sa krus, at wala itong hinahangad na makilala kundi si Cristong ipinako sa krus; at ang higaan nito ay ang Krus ni Cristong ipinako sa krus. Doon ay pinapawalang-bisa nito ang sariling kalooban, at nagiging mapagpakumbaba at masunurin.

Sapagkat walang pagsunod kung walang kababaang-loob, ni kababaang-loob kung walang pag-ibig. Ipinakikita ito ng Salita, sapagkat sa pagsunod sa Kanyang Ama at sa kababaang-loob, nagmadali Siya tungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, na ipinapako at iginagapos Siya ng mga pako at mga tali ng pag-ibig, at nagtitiis nang gayon na lamang na walang narinig mula sa Kanya na anumang daing ng pagrereklamo. Sapagkat hindi sapat ang mga pako upang panatilihing nakapako at nakabitin sa Krus ang Diyos na naging Tao kung hindi Siya pinanatili roon ng Pag-ibig. Ito, sinasabi ko, ang nadarama ng kaluluwa; kaya hindi ito magagalak maliban sa piling ni Cristong ipinako sa krus. Sapagkat kung maaari nitong makamit ang birtud at makaiwas sa Impiyerno at magkaroon ng buhay na walang hanggan, nang walang mga pagdurusa, at magkaroon sa daigdig ng mga kaaliwang espirituwal at temporal, hindi nito nanaisin ang mga iyon; sa halip, higit nitong ninanais ang magdusa, na nagtitiis maging hanggang kamatayan, kaysa magkaroon ng buhay na walang hanggan sa alinmang ibang paraan: matulad lamang ito kay Cristong ipinako sa krus, at maramtan ng Kanyang mga kahihiyan at mga pasakit. Natagpuan nito ang hapag ng Walang Bahid na Kordero.

O maluwalhating birtud! Sino ang hindi maghahandog ng sarili sa kamatayan nang sanlibong ulit, at magtitiis ng anumang pagdurusa dahil sa hangaring makamit ka? Ikaw ay isang reyna, na nagmamay-ari ng buong daigdig; nananahan ka sa buhay na walang hanggan; sapagkat habang ang kaluluwang nadaramtan mo ay mortal pa, pinananahan mo na ito, sa bisa ng pag-ibig, kasama ng mga imortal. Yamang ang birtud na ito ay lubhang dakila at kalugud-lugod sa Diyos, kapaki-pakinabang sa atin at nagdudulot ng kaligtasan sa ating kapwa, bumangon ka, pinakamamahal na anak, mula sa pagkakahimbing ng kapabayaan at kamangmangan, at iwaksi mo ang kahinaan at karupukan ng iyong puso, upang hindi ito makadama ng pagdurusa ni mawalan ng pagtitiis dahil sa anumang ipinahihintulot sa atin ng Diyos. Sa gayon, hindi tayo mahuhulog sa alinman sa karaniwang uri ng kawalan ng pagtitiis o sa natatanging uri nito, gaya ng sinasabi natin kanina, kundi buong tapang nating paglilingkuran ang ating matamis na Tagapagligtas, nang may malayang puso at tunay at ganap na pagtitiis. Kung iba ang ating gagawin, mawawala sa atin ang biyaya dahil sa unang uri ng kawalan ng pagtitiis, at dahil sa ikalawa ay mahahadlangan natin ang ating kalagayan ng kaganapan; at hindi mo mararating ang kalagayang kinatawag sa iyo ng Diyos.

Tila tinatawag ka ng Diyos sa dakilang kaganapan. At nakikita ko ito sa pag-aalis Niya sa iyo ng bawat ugnayang maaaring humadlang dito sa iyo. Sapagkat ayon sa aking narinig, tila tinawag na Niya sa Kanyang piling ang iyong anak na babae, na siyang huling ugnayan mo sa daigdig sa labas. Dahil dito, lubos akong nagagalak, taglay ang banal na pagkahabag, na pinalaya ka na ng Diyos at iniahon na siya mula sa kanyang mga pagpapagal. Ngayon, nais kong ganap mong pawiin ang iyong sariling kalooban, upang wala itong kapitan kundi si Kristong ipinako sa krus. Sa ganitong paraan ay matutupad mo ang Kanyang kalooban at ang aking hangarin. Kaya, sapagkat wala akong nalalamang ibang paraan upang matupad mo ito, sinabi ko sa iyo na nais kitang makitang matatag sa tunay at banal na pagtitiis, dahil kung wala ito ay hindi natin mararating ang ating matamis na mithiin. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

KAY SISTER EUGENIA, ANG KANYANG PAMANGKIN SA KUMBENTO NI SANTA INES NG MONTEPULCIANO

Dalawa niyang pamangkin, na mga anak na babae ni Bartolo Benincasa, ang mga madre sa Kumbento ng Montepulciano. Sa isa sa kanila nakaukol ang sumusunod na liham. Mababanaag sa mga talata nito ang masidhing pagmamalasakit. Bagaman hindi kailanman namuhay sa loob ng klawsura si Catalina, malapit ang kanyang ugnayan sa mga kumbento, at alam niya ang pinakamabuti at pinakamasama sa mga ito. Taos-puso at tapat niyang pinahahalagahan ang mga pagkakataong iniaalok ng mga ito upang mamuhay nang dakila; natatangi ang kanyang pagmamahal sa Kumbentong ito ni Santa Ines. Kasabay nito, lubos niyang nalalaman, gaya ng ipinakikita ng iba pang mga liham bukod dito, na kahit ang pinakamabubuting kumbento noong panahong iyon ay bahagya lamang nakapagsasanggalang sa mga dalaga mula sa mga tukso ng damdamin, maging mahalay man o pino. Ang kanyang mga babala sa pamangkin ay may makapangyarihang himig na nagmumula sa pag-aalala. Umasa tayong isinapuso ni Eugenia ang mga iyon; at na, sa pamumuhay nang may disiplina ayon sa hangarin ni Catalina, hindi siya naging di-karapat-dapat na tanggapin at unawain sa buong kagandahan nito ang malalim na pagninilay tungkol sa Panalangin na bumubuo sa ikalawang bahagi ng liham. Ang mga kaisipan sa pagninilay na ito, tulad ng marami pang iba sa mga liham ni Catalina, ay matatagpuang pinalawak sa kanyang Diyalogoโ€”isang pag-uusap ng Diyos at ng kanyang kaluluwa, na binuo at idinikta habang nasa kalagayang ekstasis noong taong 1378. Nililinaw ng sumusunod na sipi ang isang kawili-wiling bahagi ng liham:โ€”

“Sa ganitong paraan, ang panalanging binibigkas ay maaaring maging kapaki-pakinabang sa kaluluwa at makapagbigay sa Akin ng kaluguran, at mula sa di-ganap na panalanging binibigkas, maaari itong umunlad tungo sa ganap na panalanging panloob sa pamamagitan ng matiyagang pagsasanay. Ngunit kung ang layon lamang nito ay makumpleto ang bilang nito (ng mga Ama Namin), o kung tatalikuran nito ang panalanging panloob alang-alang sa panalanging binibigkas, hindi ito kailanman makararating sa kaganapan. Kung minsan, kapag nagpasiya ang isang kaluluwa na bumigkas ng takdang bilang ng mga panalangin, maaari Kong dalawin ang kanyang isip, sa isang paraan ngayon, at sa iba naman sa susunod: minsan, sa pamamagitan ng liwanag ng pagkilala sa sarili at pagsisisi sa kanyang pagkamababaw; minsan naman, sa pamamagitan ng kasaganaan ng Aking pag-ibig; at minsan, sa pamamagitan ng paglalagay sa harap ng kanyang isip ng Presensya ng Aking Katotohanan, sa iba’t ibang paraan ayon sa Aking kalooban at ayon sa maaaring hinangad ng kaluluwang iyon. At magiging lubhang mangmang ang kaluluwa anupa’t tatalikuran niya ang Aking Pagdalaw upang makumpleto ang kanyang bilang, dahil sa labis na pangamba ng budhi na iwan ang kanyang sinimulan. Hindi niya dapat gawin ito, sapagkat magiging isang panlilinlang ito ng diyablo. Sa halip, sa sandaling madama niyang handa ang kanyang isip sa Aking Pagdalaw, sa anumang paraan, gaya ng sinabi Ko, dapat niyang ihinto ang panalanging binibigkas. Pagkatapos, kapag lumipas na ang panalanging panloob, kung may panahon pa, maaari niyang ipagpatuloy ang isa pang panalangin na balak niyang bigkasin. Ngunit kung wala nang panahon, hindi niya ito dapat alalahanin, ni ikabalisa o ikalito.”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may hangaring makita kang makatikim ng pagkain ng mga anghel, sapagkat wala kang ibang layunin kung bakit ka nilikha; at upang matikman mo ito, tinubos ka ng Diyos sa pamamagitan ng Dugo ng Kanyang Bugtong na Anak. Ngunit pagnilayan mo, pinakamamahal kong anak, na ang pagkaing ito ay hindi tinatanggap sa lupa kundi sa kaitaasan, at kaya pinili ng Anak ng Diyos na itaas sa kahoy ng Kabanal-banalang Krus, upang matanggap natin ang pagkaing ito sa hapag na ito sa kaitaasan. Ngunit sasabihin mo sa akin: Ano ang pagkaing ito ng mga anghel? Isinasagot ko sa iyo: ito ang pagnanais ng Diyos, na umaakit sa pagnanais na nasa kaibuturan ng kaluluwa, at ang dalawa ay nagiging iisa.

Ito ay isang pagkaing, habang tayo ay mga manlalakbay sa buhay na ito, umaakit sa halimuyak ng mga tunay at tapat na birtud, na inihahanda ng apoy ng banal na pag-ibig at tinatanggap sa hapag ng krus. Ibig sabihin, ang birtud ay nakakamit sa pamamagitan ng sakit at pagod, sa pagsupil sa sariling likas na makalaman;–ang kaharian ng sariling kaluluwa, na tinatawag na Langit (_cielo_) sapagkat sa pamamagitan ng pagtitiis ay ikinukubli (_cela_) nito ang Diyos sa loob nito, ay inaagaw sa pamamagitan ng lakas at dahas. Ito ang pagkaing nagpapaging-anghel sa kaluluwa, kaya tinatawag itong pagkain ng mga anghel; gayundin, sapagkat ang kaluluwa, kapag nahiwalay sa katawan, ay nakatitikim sa Diyos sa Kanyang mismong Pagka-Diyos. Binubusog Niya ang kaluluwa sa paraang wala na itong ibang hinahangad, ni makapagnanais ng anuman maliban sa makatutulong dito upang mas ganap na mapanatili at mapalago ang pagkaing ito, kaya kinapopootan nito ang anumang salungat dito. Kaya, tulad ng isang taong marunong magpasiya, tumitingin ito sa pamamagitan ng liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, na nasa mata ng isip, at nakikita kung ano ang nakapipinsala at kung ano ang kapaki-pakinabang dito. At ayon sa nakita nito, gayon ito umiibig at humahatol–na iginagapos, sinasabi ko, ang sarili nitong likas na makalaman at lahat ng bisyong nagmumula rito sa ilalim ng mga paa ng mga pagsinta nito. Iniiwasan nito ang lahat ng maaaring mag-udyok dito sa bisyo o humadlang sa kaganapan nito. Kaya pinapawi nito ang sariling kalooban, na siyang sanhi ng lahat ng kasamaan, at ipinaiilalim ito sa pamatok ng banal na pagsunod, hindi lamang sa Orden at sa pinuno nito, kundi maging sa pinakamaliit na nilalang alang-alang sa Diyos. Iniiwasan nito ang lahat ng kaluwalhatian at pagpapalayaw ng tao, at ipinagmamapuri lamang ang mga kahihiyan at pagdurusa ni Kristong ipinako sa krus: ang mga paghamak, paglapastangan, pangungutya, at pananakit ay gatas para rito; ikinagagalak nito ang mga ito upang matulad sa Kasintahang Lalaki, si Kristong ipinako sa krus. Tinatalikuran nito ang pakikipag-usap sa kapwa, sapagkat nakikita nitong madalas silang pumagitna sa atin at sa ating Lumikha, at tumatakas ito tungo sa tunay na selda at sa selda ng isip.

Dito kita tinatawag, pati ang iba: at iniuutos ko sa iyo, pinakamamahal kong anak, na manatili ka magpakailanman sa selda ng pagkilala sa sarili, kung saan natin natatagpuan ang pagkaing pang-anghel ng masidhing pagnanais ng Diyos para sa atin; at sa iyong tunay na selda, sa pagpupuyat at mapagpakumbaba, tapat, at walang patid na pananalangin, na inaalisan ang iyong puso at isip ng bawat nilalang, at dinaramtan ang mga ito ni Kristong ipinako sa krus. Kung hindi, kakain ka sa lupa, at sinabi ko na sa iyo na hindi dapat kumain doon. Pagnilayan mong ang iyong Kasintahan, si Kristo, ang matamis na Jesus, ay ayaw na may anumang mamagitan sa iyo at sa Kanya, at lubhang mapanibughuin. Kaya sa sandaling makita Niyang umiibig ka sa anumang bagay na hiwalay sa Kanya, lalayo Siya sa iyo, at magiging karapat-dapat ka sa pagkain ng mga hayop. At hindi ka nga ba magiging isang hayop, at pagkain ng mga hayop, kung iiwan mo ang Maylalang para sa nilalang, at ang walang-hanggang kabutihan para sa mga bagay na may hangganan at pansamantala, na lumilipas na parang hangin, ang liwanag para sa kadiliman, ang buhay para sa kamatayan, Siya na dumaramit sa iyo ng araw ng katarungan, na may pangkabit na pagsunod, at mga perlas ng buhay na pananampalataya, matatag na pag-asa, at ganap na pag-ibig, para sa kanya na umaagaw sa iyo ng mga ito? At hindi ka nga ba magiging tunay na hangal kung lalayo ka sa Kanya na nagbibigay sa iyo ng ganap na kadalisayanโ€”anupa’t habang lalo kang kumakapit sa Kanya, lalong nagiging dalisay ang bulaklak ng iyong pagkabirhenโ€”para sa mga taong paulit-ulit na nagbubuga ng baho ng karumihan, na nagpaparungis sa isip at katawan? Ilayo nawa sila sa iyo ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang walang-hanggang awa!

At upang hindi kailanman mangyari sa iyo ang gayong bagay, mag-ingat ka: huwag nawang sumapit sa iyo ang kasawiang makipag-usap nang sarilinan kaninuman, monghe man o layko. Sapagkat kung malalaman ko ito o maririnig, kahit mas malayo pa ako kaysa sa kinaroroonan ko ngayon, didisiplinahin kita nang gayon na lamang na maaalaala mo iyon sa buong buhay mo; sino man ang naroroon. Mag-ingat kang huwag magbigay ni tumanggap, maliban kung may pangangailangan, at tumulong sa lahat nang walang pagtatangi, sa loob at sa labas. Maging matatag at may sapat na pag-iisip. Paglingkuran mo nang buong giliw ang mga kapatid na madre, nang may lubos na pagkaasikaso, lalo na ang mga nakikita mong nangangailangan. Kapag may mga panauhing dumalaw at hinanap ka sa mga rehas, manatili ka sa iyong kapayapaan at huwag kang pumuntaโ€”sa halip, ipasabi mo sa kanila sa priora ang nais nilang sabihin sa iyo, maliban kung iutos niyang pumunta ka bilang pagsunod sa iyong panata. Kung magkagayon, panatilihing nakayuko ang iyong ulo, at maging mailap na gaya ng isang landak. Isaisip mo ang mga asal na ipinag-utos ng maluwalhating birheng si Santa Ines na sundin ng kanyang mga anak. Mangumpisal ka at sabihin ang iyong pangangailangan; at kapag natanggap mo na ang iyong penitensiya, tumakbo ka na. Mag-ingat ka rin na ang iyong mga kumpesor ay hindi kabilang sa mga lalaking nagpalaki sa iyo. At huwag kang magtaka kung ganito ako magsalita; sapagkat maaaring maraming ulit mo nang narinig na sinabi ko, at ito ang katotohanan, na ang pag-uusap ng mga diumano’y banal na lalaki at babae, na puno ng masasamang pananalita, ay sumisira sa mga kaluluwa at sa mga gawi at gawain ng mga relihiyoso. Mag-ingat kang huwag itali ang iyong puso kaninuman kundi kay Kristong ipinako sa krus; sapagkat darating ang oras na nanaisin mong palayain ito ngunit hindi mo magagawa, na magiging napakahirap para sa iyo. Sinasabi kong ang kaluluwang nakatikim na ng pagkain ng mga anghel ay nakakita sa liwanag na ito at ang iba pang mga bagay na ating pinag-uusapan ay hadlang sa pagitan niya at ng kanyang pagkain, kaya tinatakasan niya ang mga ito nang may sukdulang sigasig. Sinasabi kong iniibig at hinahanap niya ang anumang makapagpaparami at makapagpapanatili nito. At dahil nakita niyang higit na natatamasa ang pagkaing ito sa pamamagitan ng panalanging iniaalay sa pagkilala sa sarili, patuloy siyang nagsasanay rito sa lahat ng paraang lalo siyang mapapalapit sa Diyos.

May tatlong uri ng panalangin. Ang una ay walang patid: ito ang banal at walang patid na pagnanais, na nananalangin sa harap ng Diyos anuman ang iyong ginagawa; sapagkat itinutuon ng pagnanais na ito ang lahat ng iyong mga gawa, espirituwal man o pangkatawan, sa Kaniyang karangalan, kaya tinatawag itong walang patid. Waring ito ang tinutukoy ng maluwalhating San Pablo nang sabihin niya: Manalangin kayo nang walang patid. Ang isa pang uri ay ang panalanging binibigkas, kapag ang mga panalangin ng Opisyo o ang iba pang mga panalangin ay sinasambit nang malakas. Itinakda ito upang marating ang ikatlong uriโ€”ang panalanging pang-isip: nararating ito ng iyong kaluluwa kapag ginagamit nito ang panalanging binibigkas nang may kahinahunan at kababaang-loob, upang habang nagsasalita ang dila ay hindi malayo sa Diyos ang puso. Ngunit kailangang magsikap ang tao na panatilihin at patatagin ang kaniyang puso sa bisa ng banal na pag-ibig. At tuwing nadarama niyang dinadalaw ng Diyos ang kaniyang isip, anupa’t naaakit itong isipin ang kaniyang Maylikha sa anumang paraan, dapat niyang iwan ang panalanging binibigkas at, sa bisa ng pag-ibig, ituon ang kaniyang isip sa bagay na doon niya nakikitang dinadalaw siya ng Diyos; pagkatapos, kung may panahon pa siya, kapag natapos na ito, dapat niyang muling ipagpatuloy ang panalanging binibigkas, upang manatiling laging puno at hindi hungkag ang isip. At bagaman dumami ang sari-saring pakikibaka sa panalangin, at dumilim ang isip sa gitna ng matinding kalituhan, habang ipinadarama ng diyablo sa kaluluwa na hindi kalugud-lugod sa Diyos ang kaniyang panalanginโ€”gayunman, hindi siya dapat sumuko dahil sa mga pakikibaka at kadilimang iyon, kundi manatiling matatag sa katatagan ng loob at mahabang pagtitiyaga, na isinasaalang-alang na ginagawa ito ng diyablo upang ilayo siya sa panalangin na siyang ina, at ipinahihintulot ito ng Diyos upang subukin ang katatagan ng loob at katapatan ng kaluluwang iyon. Gayundin, upang sa pamamagitan ng mga pakikibaka at kadilimang iyon ay makilala niyang siya ay wala, at sa mabuting kaloobang nadarama niyang nananatili sa kaniyang kalooban ay makilala niya ang kabutihan ng Diyos, na Siyang Tagapagkaloob at Tagapagpanatili ng mabubuti at banal na kalooban: mga kaloobang hindi ipinagkakaloob sa lahat ng nagnanais ng mga ito.

Sa paraang ito ay nararating niya ang ikatlo at huliโ€”ang panalanging pangkaisipan, kung saan tinatanggap niya ang gantimpala sa mga paghihirap na dinanas niya sa kanyang di-ganap na panalanging binibigkas. Saka niya natitikman ang gatas ng tapat na panalangin. Umaangat siya sa kanyang sariliโ€”iyon ay, sa ibabaw ng magagaspang na udyok ng mga pandamaโ€”at taglay ang isip na tulad ng sa mga anghel ay nakikipagkaisa siya sa Diyos sa bisa ng pag-ibig, at nakakakita at nakauunawa sa liwanag ng pag-iisip, at dinaramtan niya ang kanyang sarili ng katotohanan. Nagiging kapatid siya ng mga anghel; nananatili siyang kasama ng kanyang Kasintahan sa hapag ng pagnanasang nakapako sa krus, na nagagalak sa paghahangad ng karangalan ng Diyos at ng kaligtasan ng mga kaluluwa; sapagkat malinaw niyang nakikita na dahil dito ay nagmadali ang Walang-hanggang Kasintahan tungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, at sa gayon ay ginanap ang pagtalima sa Ama at ang ating kaligtasan. Ang panalanging ito ay tunay na isang ina, na naglilihi ng mga birtud sa pamamagitan ng pag-ibig sa Diyos, at nagsisilang sa mga ito sa pag-ibig sa kapwa. Saan mo ipinakikita ang pag-ibig, pananampalataya, pag-asa, at kababaang-loob? Sa panalangin. Sapagkat hindi mo kailanman pagsisikapang hanapin ang bagay na hindi mo minamahal; ngunit ang umiibig ay laging naghahangad na maging kaisa ng kanyang minamahalโ€”iyon ay, ang Diyos. Sa pamamagitan ng panalangin ay hinihiling mo sa Kanya ang iyong kailangan; sapagkat sa pagkilala mo sa iyong sariliโ€”ang pagkilalang siyang saligan ng tunay na panalanginโ€”nakikita mong napakalaki ng iyong pangangailangan. Nadarama mong napaliligiran ka ng iyong mga kaawayโ€”ng daigdig, kasama ang mga paghamak nito at ang pagpapaalala nito ng mga walang-kabuluhang kaluguran; ng diyablo, kasama ang marami niyang tukso; ng laman, kasama ang matindi nitong paghihimagsik at pakikibaka laban sa espiritu. At nakikita mong sa iyong sarili ay wala kang pag-iral; at dahil wala kang pag-iral, hindi mo matutulungan ang iyong sarili; kaya naman nagmamadali kang lumapit nang may pananampalataya sa Kanya na umiiral, na may kakayahan at kaloobang tulungan ka sa bawat pangangailangan mo, at puno ng pag-asa kang humihingi at naghihintay ng Kanyang tulong. Ganito dapat manalangin kung nais mong matanggap ang iyong hinihintay. Walang anumang matuwid na bagay na ipagkakait sa iyo kung hihilingin mo ito sa ganitong paraan mula sa Kabutihan ng Diyos; ngunit kung iba ang iyong gagawin, kakaunti ang bungang iyong matatanggap. Saan mo madarama ang pagdadalamhati sa iyong budhi? Sa panalangin. Saan mo huhubarin ang pagmamahal sa sarili na nagpapawalang-tiyaga sa iyo sa harap ng mga paghamak at iba pang pagdurusa, at daramtan ang iyong sarili ng pag-ibig ng Diyos na magbibigay sa iyo ng pagtitiis, at ipagmamapuri ang Krus ni Kristong ipinako sa krus? Sa panalangin. Saan mo malalanghap ang halimuyak ng pagkabirhen at madarama ang pagkagutom sa pagkamartir, na handang ialay ang iyong buhay para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa? Sa matamis na inang ito, ang panalangin. Gagawin ka nitong isang tumutupad sa iyong Tuntunin: itatatak nito sa iyong puso at isipan ang tatlong maringal na panatang ginawa mo sa iyong propesyon sa buhay-relihiyoso, at iiwan doon ang bakas ng pagnanais na tuparin ang mga ito hanggang kamatayan. Pinalalaya ka nito mula sa pakikipag-usap sa mga kapwa nilalang, at ipinagkakaloob sa iyo ang pakikipag-usap sa iyong Maylalang; pinupuno nito ang sisidlan ng iyong puso ng Dugo ng Mapagpakumbabang Kordero, at pinuputungan ito ng apoy, sapagkat sa apoy ng pag-ibig ibinuhos ang Dugong iyon.

Tinatanggap at nilalasap ng kaluluwa ang inang ito, ang Panalangin, nang higit o hindi gaanong ganap, ayon sa kung paano nito pinakakain ang sarili ng pagkain ng mga anghelโ€”iyon ay, ng banal at tunay na pagnanais sa Diyos, na itinataas ang sarili, gaya ng sinabi ko, upang tanggapin ito sa hapag ng pinakamatamis na Krus. Kaya sinabi ko sa iyo na nais kong makita kang pinakakain ng pagkaing pang-anghel, sapagkat hindi ko nakikitang sa ibang paraan ay maaari kang maging tunay na kabiyak ni Kristong ipinako sa krus, na nakatalaga sa Kanya sa banal na buhay-relihiyoso. Kumilos ka, kung gayon, upang makita kitang isang hiyas na mahalaga sa paningin ng Diyos. At huwag mong aksayahin ang iyong panahon. Maligo ka at magpakalunod sa matamis na Dugo ng iyong Kasintahan. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

KAY NANNA, ANAK NI BENINCASA, ISANG BATANG DALAGITA, NA KANYANG PAMANGKIN, SA FLORENCE

Ang maikli, magiliw at mapaglarong liham na ito, na may payak at parang batang guniguni at banayad ngunit may awtoridad na himig, ay naghihikayat sa ating maniwala na lubos na pinahalagahan ni Catalina ang mga kasiyahan ng pagiging isang tiyahin. May iba pa tayong mga pahiwatig na ang maraming ugnayang espirituwal na nagbuklod sa kaniya habang siya ay nagkakaedad ay hindi kailanman nagpahina sa alinmang buklod ng likas na pagmamahal. Sa katunayan, muling hinubog ni Catalina ang bawat likas na ugnayan, hangga’t maaari, bilang isang ugnayang espirituwalโ€”isang tagumpay na hindi gaanong karaniwan. Walang alinlangang maraming batang lumaki sa piling niya sa malaking sambahayan ng mga Benincasa. Alam nating noong panahon ng salot, noong 1374, labing-isang apo ang pinalalaki ni Lapa sa sarili niyang bahay. Sa mga ito, walo ang naging biktima ng salot, at nasisilayan natin si Catalina na inililibing sila ng sarili niyang mga kamay, at sinasabi habang isa-isa silang inihihimlay, โ€œAng isang ito, kahit paano, ay hindi na mawawala sa akin.โ€ Tungkol sa munting si Nanna na sinulatan ng liham na ito, wala tayong nalalaman maliban sa siya ay anak ng nakatatandang kapatid na lalaki na, gaya ng nakita na natin, ay lumipat sa Florencia.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kaniyang mahal na Dugo, na may pagnanais na makita kang isang tunay na esposa ni Kristong ipinako sa krus, na tumatakas sa lahat ng maaaring humadlang sa iyo sa pagkakamit sa matamis at maluwalhating Esposong ito. Ngunit hindi mo ito magagawa kung hindi ka kabilang sa matatalinong dalagang nakatalaga kay Kristo, na may mga ilawang may langis at may liwanag sa loob. Kaya tingnan mo, kung nais mong maging esposa ni Kristo, dapat kang magkaroon ng ilawan, langis, at liwanag. Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin nito, anak ko? Ang tinutukoy ng ilawan ay ang ating puso, sapagkat ang puso ay dapat mahubog na tulad ng isang ilawan. Nakikita mong ang ilawan ay malapad sa itaas at makitid sa ibaba, at gayon din ang pagkakahubog sa puso, upang ipahiwatig na dapat natin itong panatilihing maluwang sa itaas sa pamamagitan ng mga banal na kaisipan at mga banal na guniguni at walang humpay na pananalangin; laging isinasaisip ang mga pagpapala ng Diyos, at higit sa lahat ang pagpapala ng Dugo na ipinangtubos sa atin. Sapagkat ang pinagpalang Kristo, anak ko, ay hindi tumubos sa atin sa pamamagitan ng ginto o pilak o mga perlas o iba pang mamahaling bato; hindi, tinubos Niya tayo sa pamamagitan ng Kaniyang mahal na Dugo. Kaya nanaisin nating huwag kailanman malimutan ang gayong dakilang pagpapala, kundi lagi itong panatilihin sa harap ng ating mga mata, sa banal at matamis na pasasalamat, habang nakikita kung gaano kalawak at di-masukat ang pag-ibig sa atin ng Diyos: na hindi nag-atubiling ibigay ang Kaniyang bugtong na Anak sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, upang ipagkaloob sa atin ang buhay ng biyaya.

Sinabi kong makitid sa ibaba ang isang ilawan, at gayon din ang ating puso: upang ipahiwatig na dapat maging makitid ang puso sa mga bagay na ito ng daigdigโ€”ibig sabihin, hindi nito dapat hangarin ni mahalin ang mga ito nang labis, ni maghangad ng higit sa nais ipagkaloob sa atin ng Diyos; sa halip, dapat tayong laging magpasalamat sa Kaniya, habang nakikita kung gaano kagiliw ang pagkakaloob Niya sa atin upang hindi tayo kailanman magkulang sa anuman.

Sa ganitong paraan, ang ating puso ay tunay na magiging isang ilawan. Ngunit pagnilayan mo, anak ko, na hindi ito magiging sapat kung walang langis sa loob. Ang tinutukoy na langis ay ang matamis na munting birtud ng malalim na pagpapakumbaba: sapagkat nararapat na ang nobya ni Kristo ay maging mapagpakumbaba, maamo, at matiisin; at kung gaano siya katiisin ay gayon din siya kapagpakumbaba, at kung gaano siya kapagpakumbaba ay gayon din siya katiisin. Ngunit hindi natin matatamo ang birtud na ito ng pagpapakumbaba maliban sa pamamagitan ng tunay na pagkilala sa ating sarili, na kinikilala ang ating karukhaan at kahinaan, at na sa sarili lamang natin ay hindi tayo makagagawa ng anumang mabuting gawa, ni makaiiwas sa anumang pakikibaka o pasakit; sapagkat kung mayroon tayong karamdaman sa katawan, o pasakit o pakikibaka sa ating isip, hindi natin ito matatakasan o maaalisโ€”sapagkat kung kaya natin, agad sana natin itong tatakasan. Kaya tunay ngang tayo, sa ating sarili, ay walang iba kundi kahihiyan, karukhaan, baho, kahinaan, at mga kasalanan; kaya nararapat na lagi tayong manatiling mababa at mapagpakumbaba. Ngunit hindi makabubuting manatili lamang sa gayong pagkilala sa sarili, sapagkat ang kaluluwa ay mahuhulog sa panlulupaypay at pagkalito; at mula sa pagkalito ay mahuhulog ito sa kawalang-pag-asa: kaya walang higit na nanaisin ang diyablo kundi ang ihulog tayo sa pagkalito, upang pagkatapos ay itulak tayo sa kawalang-pag-asa. Kung gayon, nararapat tayong manatili sa pagkilala sa kabutihan ng Diyos sa Kanyang sarili, na nauunawaang nilikha Niya tayo ayon sa Kanyang larawan at wangis, at muli tayong nilikha sa biyaya sa pamamagitan ng Dugo ng Kanyang bugtong na Anak, ang matamis na Panginoong nagkatawang-tao; at pagnilayan kung paanong patuloy na kumikilos sa atin ang kabutihan ng Diyos. Ngunit unawain mo na hindi rin makabubuting manatili lamang sa pagkilalang ito sa Diyos, sapagkat ang kaluluwa ay mahuhulog sa kapangahasan at kapalaluan. Kaya nararapat nating pagsamahin ang dalawaโ€”ibig sabihin, manatili sa banal na pagkilala sa kabutihan ng Diyos, at gayundin sa pagkilala sa ating sarili: at sa gayon ay magiging mapagpakumbaba tayo, matiisin, at maamo, at sa ganitong paraan ay magkakaroon ng langis ang ating ilawan.

Ngayon naman, kailangan nating magkaroon ng liwanagโ€”kung wala ito, hindi pa rin sapat ang lahat. Ang liwanag na ito ay dapat maging liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya. Ngunit sinasabi ng mga banal na ang pananampalatayang walang gawa ay patay, kaya maaaring ang ating pananampalataya ay hindi buhay ni banal, kundi patay. Kaya kailangan nating laging magsikap sa pagsasabuhay ng mga birtud, talikuran ang ating pag-uugaling bata at mga kapalaluan, at huwag nang kumilos na gaya ng mga makasanlibutang dalaga, kundi gaya ng matatapat na nobyang itinalaga kay Kristong ipinako sa krus; sa ganitong paraan ay magkakaroon tayo ng ilawan, langis, at liwanag.

Sinasabi ng Ebanghelyo na lima ang matatalinong dalagang ito. Kaya sinasabi ko sa iyo na kailangang may lima sa bawat isa sa atinโ€”kung hindi, hindi tayo makapapasok sa piging ng kasalan ng buhay na walang hanggan.

Ang ibig sabihin ng limang ito ay kailangan nating supilin at pasakitan ang ating limang pandama ng katawan, upang hindi tayo kailanman magkasala sa paggamit ng mga ito sa pamamagitan ng pagtatamo ng di-wastong kasiyahan o kaluguran mula sa lahat o ilan sa mga ito. Sa ganitong paraan ay magiging lima tayo, kapag nasupil na natin ang ating limang pandama.

Ngunit isipin mong ang matamis na Esposong si Kristo ay higit na mapanibughuin sa Kaniyang mga esposa kaysa sa maipahahayag ko sa iyo! Kaya kung makita Niyang may minamahal ka nang higit sa Kaniya, agad Siyang magagalit sa iyo. At kung hindi mo itutuwid ang iyong sarili, hindi bubuksan sa iyo ang pinto ng piging ng kasalan na inihahanda ni Kristo, ang Korderong walang dungis, para sa lahat ng Kaniyang tapat na lingkod: sa halip, itataboy tayo na parang masasamang babae, gaya ng limang hangal na dalaga, na, palalo at walang kabuluhang ipinagmamalaki lamang ang kawalang-dungis at pagkabirhen ng kanilang katawan, ay nawalan ng pagkabirhen ng kanilang kaluluwa dahil sa katiwalian ng limang pandama, sapagkat hindi nila dala ang langis ng kababaang-loob, kaya namatay ang kanilang mga ilawan. Kaya sinabi sa kanila: “Umalis kayo at bumili ng langis.” Ang tinutukoy na langis sa bahaging ito ay ang mga pambobola at papuri ng mga tao; sapagkat lahat ng mambobola at mapagpuri sa sanlibutan ay nagbebenta ng langis na ito. Para bang sinabi sa kanila: “Hindi ninyo ninais na bilhin ang buhay na walang hanggan sa pamamagitan ng inyong pagkabirhen at mabubuting gawa; hindi, ang ninais ninyong bilhin ay ang mga papuri ng mga tao, at upang tumanggap ng mga papuri ng mga tao kayo gumawa. Humayo na kayo at bumili ng mga papuri, sapagkat hindi kayo makapapasok dito.” Kaya, anak ko, mag-ingat ka sa mga papuri ng mga tao; at huwag mong hangaring purihin ka dahil sa anumang gawaing maaari mong gawin, sapagkat hindi bubuksan sa iyo sa huli ang pinto ng buhay na walang hanggan.

Kaya, sa pagninilay na ito ang pinakamabuting daan, sinabi kong ninanais kong makita kang isang tunay na esposa ni Kristong ipinako sa krus; at kaya isinasamo at iniuutos ko sa iyo na pagsikapan mong maging gayon. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

MGA LIHAM TUNGKOL SA BUHAY KONSAGRADO

Kilala si Catalina sa kasaysayan bilang isa sa mga dakilang asetiko ng Simbahan; ipinakikita ng mga liham na ito ang kaniyang pansariling saloobin sa pagpapakasakit sa laman. Isa siyang babaeng tinawag ng Diyos at ng kaniyang likas na mga kakayahan upang patuloy na gampanan ang mapanganib na tungkuling papaniwalain ang mga tao sa kanilang kasalanan; ibinibigay sa atin ng mga liham na ito ang kaniyang pagkaunawa sa mga pananggalang na kailangan sa pagtupad sa tungkuling iyon.

Ang dalawang liham ay kapuwa isinulat para sa mga relihiyoso. Si Padre William Flete ay isang Ingles na, nang dumaan sa Italya noong kaniyang kabataan, ay nabighani sa lupaing iyon, at ginugol ang nalalabi niyang buhay sa isang selda ng ermitanyo sa Gubat ng Lecceto. Nagbibigay ang mga tala ng panahong iyon ng ilang nakaaaliw na sulyap sa kaniyang pagkatao. Tanyag sa kaniyang mga pagpapakasakit at sa kabanalan ng kaniyang buhay, isa rin siyang taong lubhang mainipin at medyo di-mapagparaya, na mahilig mamintas sa kaniyang mga kapatid na ermitanyo. Sa pagsulat sa kaniya, walang-awang sinusuri ni Catalina ang mga panganib ng buhay asetiko; madarama ng bumabasa na halos wala nang matitirang pagmamatuwid sa sarili sa isang tao matapos basahin ang kaniyang matatalim na pananalita. Gayunman, di-nagtagal ay inaangat niya itong kasama niya tungo sa maalab na pagninilay sa ganap na buhay; sa mga salitang may pambihirang kagandahan niya inilalarawan ang bukas-palad na kagandahang-loob na puspos ng pagmamahal, hindi mapamuna, mapagpakumbaba at maligaya, na siyang saloobin ng tunay na lingkod ng Diyos sa pagtingin sa lahat ng uri at kalagayan ng mga tao: “Ang gayong tao ay nagagalak sa bawat uri ng taong nakikita niya, at sinasabi: Salamat sa Iyo, Amang Walang Hanggan, sapagkat marami Kang tahanan sa Iyong bahay…. Higit siyang nagagalak sa mga pagkakaiba-iba ng mga tao kaysa kung makita niyang lahat sila ay lumalakad sa iisang daan; sapagkat sa gayon ay nakikita niyang higit na nahahayag ang kadakilaan ng kabutihan ng Diyos. Sa lahat ng bagay ay nasasamyo niya ang halimuyak ng mga rosas.”

Sa liham kay Sor Daniella, higit pang pinalalalim ni Catalina ang mga kaisipang ito. Walang nalalaman tungkol sa โ€œdakilang lingkod ng Diyosโ€ na ito maliban sa ipinakikita ng mga liham ni Catalina sa kanya. May mahihinuha sa katotohanang kabilang siya sa iilang taong sinusulatan ng higit na dakilang babaeng ito bilang kapantay sa buhay espirituwal. Inuulit niya kay Daniella ang liham kay Padre Guillermoโ€”mga babalang tunay na kailangan ng lahat ng namumuhay sa buhay na itinalaga sa Diyosโ€”at pagkatapos, sa natitirang bahagi ng liham na inilalahad dito, ay tinatalakay ang mas matataas na antas ng pagiging ganap kung saan naisakatuparan na ng pag-ibig ang ganap na gawain nito. Dalawang bagay ang nais niyang sundin nila ni Daniella: ang una ay ang pag-iwas sa mga kaisipang mapanghusga. Huwag nating โ€œhatulan ang kalooban ng ating kapwa, na ang Diyos lamang ang may karapatang humatol.โ€ Dito niya ibinibigay sa atin ang susi sa sarili niyang pamamaraan sa kanyang dakilang pangangalaga sa mga kaluluwa: โ€œKapag tila ipinakikita sa atin ng Diyos ang mga kapintasan ng iba, piliin ang mas ligtas na landasโ€”sapagkat maaaring mali ang iyong paghatol. Manatiling tahimik ang iyong mga labi. At anumang bisyong maiparatang mo sa iba, iparatang mo agad iyon kapwa sa kanila at sa iyong sarili, nang may tunay na kababaang-loob. Kung talagang taglay ng isang tao ang bisyong iyon, mas mabuti niyang maitutuwid ang kanyang sarili kapag nakita niyang nauunawaan siya nang gayong kalumanay, at kusa niyang sasabihin ang bagay na sasabihin mo sana sa kanya.โ€โ€”Ang isa pang puntong idinidiin ni Catalina kay Daniella ay ang pangalawahing kahalagahan ng buhay ng pagpapakasakit na matibay niyang pinaniniwalaang itinawag sa kanilang dalawa. โ€œMabuti ang penitensiya at pagpapahirap sa katawan; ngunit huwag mong iharap sa akin ang mga ito bilang tuntunin para sa lahat. Kung gagawin nating saligan ang penitensiya, para man sa ating sarili o sa iba … magiging mangmang tayo, at mahuhulog sa pagiging mapanghusga, at manghihina at magiging lubhang mapait ang kalooban: sapagkat magsisikap tayong maghandog ng isang ganap na natapos na gawain sa Diyos, na Walang-hanggang Pag-ibig, at walang hinihingi sa atin kundi walang-hanggang pagnanais.โ€ Tunay ngang sa huling kaisipang ito, sa isang iglap ay naabot ni Catalina ang napakataas na espirituwal na pagkaunawa.

Alam na alam na ng mga Santo ang tungkol sa telepatiya bago pa man naging masigasig sa usaping ito ang mga Samahan para sa Pananaliksik sa mga Kababalaghang Pangkaisipan. Maaaring magulat ang ilang makabagong sikologo sa pagbasa ng mahinahong talata kung saan ipinagpapalagay ni Catalina na likas lamang sa sinumang lingkod ng Diyos na nananalangin para sa iba ang magkaroon ng mistiko at tuwirang kaalaman sa kalagayan ng mga ipinagdarasal niya; pagkatapos ay binabalaan niya si Daniella, nang may talinong maihahambing sa sinumang makabagong tao bagaman sa ibang pananalita, tungkol sa mga hangganan kung saan mapagkakatiwalaan ang ganitong uri ng kaalaman.

Ang maikling liham na nagtatapos sa pangkat na ito ay hindi isinulat sa isang dakilang namumuhay nang nag-iisa, kundi sa asawa ng isang sastre. Sa mga payak na tao, nagpakita rin si Catalina ng kapayakan; ngunit si Monna Agnese ay mamumuhay rin sa buhay na itinalaga sa Diyos, katulad ni Sor Daniella. Ang malinaw na mga tagubilin ni Catalina sa una tungkol sa pang-araw-araw na pamumuhay nito ay nagpapakita ng gayunding linaw at kahinahunan ng pag-iisip na makikita sa kanyang mga pangaral sa ikalawa, at sa halos gayunding paraan ay ipinagkakaiba ang kasiglahan sa mga gawaing panrelihiyon at ang tunay na pagtatalaga sa Diyos.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

KAY HERMANO GUILLERMO NG INGLATERA, NG MGA ERMITANYONG KAPATID NI SAN AGUSTIN

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Kristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may pagnanais na makita kang nasa tunay na liwanag. Sapagkat kung walang liwanag, hindi tayo makalalakad sa landas ng katotohanan, kundi lalakad tayo sa mga anino. Dalawang liwanag ang kailangan. Una, dapat tayong maliwanagan upang makilala ang mga lumilipas na bagay ng daigdig, na pawang nagdaraan na tulad ng hangin. Ngunit hindi natin makikilala nang wasto ang mga ito kung hindi natin nakikilala ang sarili nating kahinaan, kung gaano ito kahilig maghimagsik laban sa Lumikha nito dahil sa baluktot na batas na nakaugnay sa mga sangkap ng ating katawan. Kailangan ang liwanag na ito ng bawat nilikhang may katwiran, anuman ang kalagayan nito, kung nais nitong magkaroon ng biyaya ng Diyos at makibahagi sa pagpapala ng Dugo ng Korderong Walang Bahid. Ito ang pangkalahatang liwanag na dapat taglayin ng lahat, sapagkat sinumang wala nito ay nasa kalagayan ng pagkakahatol. Ito ang dahilan: dahil wala siyang liwanag, wala siya sa kalagayan ng biyaya; sapagkat ang hindi nakakakilala sa kasamaan ng maling gawa, ni sa kung sino ang sanhi nito, ay hindi makaiiwas dito ni makapopoot sa sanhi nito. Gayundin, ang hindi nakakakilala sa mabuti, at sa birtud na siyang sanhi ng mabuti, ay hindi makaiibig ni makapaghahangad sa mabuting iyon.

Hindi dapat masiyahan ang kaluluwa dahil lamang sa natamo na nito ang pangkalahatang liwanag; sa halip, dapat itong magpatuloy nang buong sigasig tungo sa ganap na liwanag. Sapagkat yamang ang mga tao sa simula ay hindi pa ganap sa halip na ganap, dapat silang sumulong sa liwanag tungo sa kaganapan. Dalawang uri ng mga taong ganap ang lumalakad sa ganap na liwanag na ito. May mga lubos na nag-uukol ng sarili sa pagpaparusa sa kanilang katawan, na nagsasagawa ng napakabibigat na penitensiya; at upang hindi maghimagsik ang laman laban sa katwiran, itinuon nila ang buo nilang hangarin sa pagsupil sa kanilang katawan sa halip na sa pagpatay sa kanilang sariling kalooban. Ang mga taong ito ay kumakain sa hapag ng penitensiya at mabubuti at ganap; ngunit kung wala silang malaking kababaang-loob at hindi lubusang iniaayon ang kanilang sarili upang humatol ayon sa kalooban ng Diyos at hindi ayon sa kalooban ng mga tao, madalas nilang napipinsala ang kanilang kaganapan, sapagkat ginagawa nilang hukom ang kanilang sarili sa mga hindi lumalakad sa landas na kanilang nilalakaran.

Nangyayari ito sa kanila dahil higit nilang pinagtuunan ng isip at hangarin ang pagsupil sa kanilang katawan kaysa ang pagpatay sa kanilang sariling kalooban. Ang mga taong tulad nila ay laging nagnanais pumili ng mga panahon at lugar at mga kaaliwang panloob na naaayon sa kanilang kagustuhan; gayundin ng mga kapighatian sa daigdig, at ng kanilang mga pakikipaglaban sa diyablo; sinasabi nila, sa panlilinlang sa sarili, na nadaraya ng kanilang sariling kaloobanโ€”na tinatawag na espirituwal na sariling kaloobanโ€”โ€œNais ko ang kaaliwang ito, at hindi ang mga pagsalakay o pakikipaglabang ito sa diyablo; hindi para sa sarili kong kapakanan, kundi upang kalugdan ako ng Diyos, at mapasakin Siya nang higit na lubos, sapagkat tila higit Siyang napapasaakin sa ganitong paraan kaysa sa ganoon.โ€ Madalas, sa ganitong paraan, nahuhulog ang kaluluwa sa pagdurusa at kapaguran, at dahil sa mga ito ay hindi na nito matiis ang sarili, at sa gayon ay napipinsala ang kalagayan nito ng kaganapan. Kumakapit dito ang amoy ng kapalaluan, at hindi nito iyon namamalayan. Sapagkat kung tunay itong mapagpakumbaba at hindi mapangahas, malinaw nitong makikita na ang Matamis na Unang Katotohanan ang nagbibigay ng mga kalagayan, panahon at lugar, at ng kaaliwan at kapighatian, ayon sa kinakailangan para sa ating kaganapan, at upang isakatuparan sa kaluluwa ang kaganapang itinakda para rito. Makikita nito na ang lahat ay ibinibigay dahil sa pag-ibig, at samakatuwid ay may pag-ibig.

Ang lahat ng bagay ay dapat tanggapin nang may pagpipitagan, gaya ng ginagawa ng pangalawang pangkat ng mga tao, na nananatili sa matamis at maluwalhating liwanag na ito, na ganap anuman ang kanilang kalagayan, at, ayon sa ipinahihintulot ng Diyos sa kanila, ay nagbibigay ng nararapat na pagpipitagan sa lahat ng bagay, na itinuturing ang kanilang sarili na karapat-dapat sa mga pagdurusa at katitisuran sa mundo, at sa pagkakait sa kanila ng mga kaaliwan. Kung paanong itinuturing nila ang kanilang sarili na karapat-dapat sa mga pagdurusa, gayundin nila itinuturing ang kanilang sarili na hindi karapat-dapat sa gantimpalang kasunod ng pagdurusa. Nakilala at nalasap nila sa liwanag ang walang hanggang kalooban ng Diyos, na walang ninanais kundi ang ating ikabubuti, at ang tayo ay mapabanal sa Kanya, kaya naman ipinagkakaloob Niya ang Kanyang mga kaloob. Kapag nakilala na ng kaluluwa ang kaloobang ito, dinaramtan nito ang sarili ng kaloobang iyon, at wala itong ibang pinagkakaabalahan kundi ang makita kung paano ito lalago at mapananatiling ganap ang kalagayan nito, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Ngalan ng Diyos. Kaya ibinubukas nito ang mata ng isip sa pinagtutuunan nito, si Kristong ipinako sa krus, na siyang tuntunin at daan at aral para sa mga ganap at di-ganap: at nakikita nito ang mapagmahal na Kordero, na nagbibigay rito ng aral ng kaganapan, na minamahal nito kapag namasdan.

Ito ang kaganapan: na ang Verbo, ang Anak ng Diyos, ay kumain sa hapag ng banal na pagnanais para sa karangalan ng Diyos at para sa ating kaligtasan; at taglay ang pagnanais na ito ay buong alab na tumakbo patungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, na hindi umiwas sa hirap ni sa pagpapagal, hindi umurong dahil sa kawalang-utang-na-loob at kamangmangan nating mga tao na hindi kumilala sa Kanyang mga kabutihan, ni dahil sa pag-uusig ng mga Judio, ni dahil sa panunuya o mga paghamak o pamimintas ng mga tao, kundi tiniis ang lahat ng ito, bilang ating pinuno at tunay na kabalyero, na naparito upang ituro sa atin ang Kanyang daan at tuntunin at aral, na binuksan ang pinto sa pamamagitan ng mga susi ng Kanyang mahal na Dugo, na ibinuhos nang may maalab na pag-ibig at pagkapoot sa kasalanan. Gaya ng sinasabi ng matamis at mapagmahal na Verbong ito, “Narito, gumawa Ako ng daan para sa inyo, at binuksan ang pinto sa pamamagitan ng Aking dugo. Kaya huwag kayong magpabaya sa pagsunod dito, at huwag kayong manatiling nakaupo sa pagmamahal sa sarili, na dahil sa kamangmangan ay hindi nakikilala ang Daan, at buong kapalaluang nagnanais na piliin ito ayon sa inyong sariling paraan, at hindi ayon sa Aking paraan na gumawa nito. Bumangon nga kayo, at sumunod sa Akin: sapagkat walang makapupunta sa Ama kundi sa pamamagitan Ko. Ako ang Daan at ang Pinto.”

Kung gayon, ang kaluluwa, na nabibighani at pinahihirapan ng pag-ibig, ay tumatakbo patungo sa hapag ng banal na pagnanais, at hindi nito minamasdan ang sarili sa sarili, na naghahanap ng pansariling kaaliwan, espirituwal man o temporal. Sa halip, tulad ng isang taong lubusang pumawi sa sariling kalooban sa liwanag at kaalamang ito, wala itong tinatanggihang hirap saanman ito magmula. Higit pa rito, sa pagdurusa, sa sakit, sa maraming pagsalakay ng diyablo at pagpuna ng mga tao, hinahanap nito sa hapag ng Krus ang pagkaing binubuo ng karangalan ng Diyos at kaligtasan ng mga tao. At wala itong hinahanap na gantimpala, mula man sa Diyos o sa kapwa nilalang; ang gayong mga tao ay naglilingkod sa Diyos, hindi para sa sarili nilang kagalakan, at sa kapwa, hindi para sa sarili nilang kalooban o pakinabang, kundi dahil sa dalisay na pag-ibig. Nililimot nila ang kanilang sarili, hinuhubad ang lumang pagkatao, ang kanilang mga makalamang pagnanasa, at ibinibihis ang bagong pagkatao, si Kristo, ang matamis na Hesus, na buong tapang nilang sinusundan. Sila ang mga kumakain sa hapag ng banal na pagnanais, at mas masigasig silang patayin ang kanilang sariling kalooban kaysa patayin at supilin ang katawan. Tunay ngang pinasakitan nila ang katawan, ngunit hindi bilang pangunahing layunin, kundi bilang kasangkapan, na siyang tunay nitong papel, upang makatulong sa pagpatay sa sariling kalooban; sapagkat ang pangunahing layunin ng isang tao ay dapat, at tunay ngang, patayin ang sariling kalooban, upang wala na itong hanapin o naisin kundi ang sumunod kay Kristong ipinako sa krus, na hinahangad ang karangalan at kaluwalhatian ng Kanyang Pangalan, at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Ang gayong mga tao ay nananatiling payapa at panatag sa tuwina; walang sinumang makapagpapasama ng kanilang loob, sapagkat itinakwil na nila ang bagay na nagiging sanhi nitoโ€”ang sariling kalooban. Lahat ng pag-uusig na maipapataw ng mundo at ng diyablo ay dumaraan lamang sa ilalim ng kanilang mga paa; nakatayo sila sa tubig, mahigpit na nakakapit sa mga sanga ng marubdob na pagnanais, at hindi sila nalulubog. Ang gayong tao ay nagagalak sa lahat ng bagay; hindi niya ginagawang hukom ang kanyang sarili sa mga lingkod ng Diyos, ni sa sinumang nilalang na may katwiran; sa halip, nagagalak siya sa bawat kalagayan at bawat uri ng taong nakikita niya, na nagsasabi, “Salamat sa Iyo, Amang walang hanggan, sapagkat marami Kang tahanan sa Iyong Bahay.” At mas nagagalak siya sa iba’t ibang uri ng taong nakikita niya kaysa kung makita niyang silang lahat ay lumalakad sa iisang landas, sapagkat sa ganitong paraan ay higit niyang nakikitang nahahayag ang kadakilaan ng kabutihan ng Diyos. Nagagalak siya sa lahat ng bagay, at mula rito ay nalalanghap niya ang halimuyak ng mga rosas. At maging sa isang bagay na malinaw niyang nakikitang kasalanan, hindi siya umaastang hukom, kundi tinitingnan niya ito nang may banal at tunay na habag, na nagsasabi, “Ngayon ay ikaw, at bukas ay ako naman, kung hindi dahil sa biyaya ng Diyos na nag-iingat sa akin.”

O mga banal na diwa, na kumakain sa hapag ng banal na pagnanais, na sa dakilang liwanag ay umabot na sa pagpapakabusog sa banal na pagkain, na nadaramtan ng matamis na kasuotan ng Kordero, ng Kanyang pag-ibig at pagkakawanggawa! Hindi kayo nagsasayang ng panahon sa pagtanggap ng mga maling paghatol, maging tungkol sa mga lingkod ng Diyos o sa mga lingkod ng mundo; hindi kayo sumasama ang loob sa anumang pagpuna, laban man sa inyo o sa iba. Ang inyong pag-ibig sa Diyos at sa kapwa ay may wastong pamamatnubay, at hindi walang patnubay. At dahil ito ay may wastong pamamatnubay, pinakamamahal kong anak, ang gayong mga tao ay hindi kailanman sumasama ang loob sa mga minamahal nila; sapagkat wala nang bisa sa kanila ang panlabas na anyo, at ipinasakop nila ang kanilang sarili upang patnubayan hindi ng mga tao, kundi ng Espiritu Santo lamang. Tingnan mo, kung gayon: tinatamasa na nila sa buhay na ito ang katibayan ng pangako ng buhay na walang hanggan.

Nais kong kayo at ang iba pang mga anak na walang kabatiran ay makarating sa liwanag na ito, sapagkat nakikita kong kulang kayo at ang iba pa sa ganitong kaganapan. Sapagkat kung hindi kayo nagkukulang dito, hindi sana kayo nahulog sa gayong pamumuna, pagkakasala, at maling paghatol, anupa’t sinasabi at pinaniniwalaan ninyong ang isang tao ay ginagabayan at pinamamahalaan ng kalooban ng nilalang at hindi ng Maylikha. Nagdadalamhati ang aking kaluluwa at puso sa pagkakitang pinipinsala ninyo ang kaganapang itinawag sa inyo ng Diyos, sa pagkukunwaring ito ay pag-ibig at samyo ng kabanalan. Gayunman, ito ang mga pansirang damong inihasik ng diyablo sa bukid ng Panginoon; ginawa niya ito upang sakalin ang binhi ng banal na pagnanais at aral na inihasik sa inyong mga bukid. Magpasiya nga kayong huwag nang gawin iyon, yamang sa Kanyang biyaya ay pinagkalooban kayo ng Diyos ng dakilang mga liwanag: una, ang hamakin ang daigdig; ikalawa, ang supilin ang katawan; ikatlo, ang hangarin ang karangalan ng Diyos. Huwag ninyong pinsalain ang kaganapang ito sa pamamagitan ng paggigiit ng sariling kalooban sa mga bagay na espirituwal, kundi tumindig kayo mula sa hapag ng penitensiya at makarating sa hapag ng pagnanais sa Diyos, kung saan ang kaluluwa ay ganap na patay sa sarili nitong kalooban, pinangangalagaan ang sarili nang walang pagdurusa sa pamamagitan ng karangalan ng Diyos at kaligtasan ng mga kaluluwa, lumalago sa kaganapan at hindi ito pinipinsala.

Kaya, sa pagsasaalang-alang na hindi makakamit ang kalagayang ito nang walang liwanag, at sa pagkakitang wala kayo nito, sinabi kong hinangad ko at hinahangad ko pa ring makita kayo sa tunay at ganap na liwanag. Kaya isinasamo ko sa inyo, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krusโ€”sa inyo, kay Kapatid na Antonio, at sa lahat ng iba paโ€”na magsikap kayong makamit ito, upang mapabilang kayo sa mga ganap at hindi sa mga di-ganap. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Ipinagkakatiwala ko ang aking sarili sa inyong lahat. Maligo kayo sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.ย ย ย ย ย ย ย ITAAS

KAY DANIELLA NG ORVIETO NA NAKASUOT NG ABITO NI SANTO DOMINGO

Nakikita mo, kung gayon, na ang gayong mga tao ay nagtatamasa sa buhay na ito ng panagot ng buhay na walang hanggan. Ang tinatanggap nila ay hindi ang kabayaran, kundi ang panagotโ€”hindi nila hinihintay na tanggapin ito hanggang sa buhay na walang hanggan, kung saan may buhay na walang kamatayan, pagkabusog na walang pagkasuya, at pagkagutom na walang sakit. Sapagkat malayo sa kanila ang sakit ng pagkagutom, yamang ganap nilang taglay ang kanilang ninanais; at malayo rin ang pagkasuya sa pagkabusog, yamang iyon ang Pagkain ng Buhay na walang anumang kakulangan. Tunay na sa buhay na ito ay sinisimulan nang tamasahin ang panagot, sa ganitong paraan: nagsisimulang magutom ang kaluluwa sa pagkaing siyang karangalan ng Diyos at kaligtasan ng mga kaluluwa. Habang nagugutom ito, kumakain din ito ng pagkaing iyon; oo, pinakakain ng kaluluwa ang sarili nito ng pag-ibig sa kapwa, na siyang pinananabikan nito nang may pagkagutom. Iyon ay pagkaing hindi kailanman nakapagpapasiya sa mga kumakain nito. Hindi ito kailanman nakabubusog, kaya nananatili ang pagkagutom magpakailanman. Kung paanong ang panagot ay isang panimulang katiyakang ibinibigay sa isang tao, na dahil dito ay umaasa siyang tatanggap ng kabayaran (hindi dahil ganap ang panagot sa sarili nito, kundi nagbibigay ito ng katiyakan, sa pamamagitan ng pagtitiwala ng tao, na darating ang katuparan), gayundin ang kaluluwang umiibig kay Kristo, na tumanggap na sa buhay na ito ng panagot ng pag-ibig sa Diyos at sa kapwa, ay hindi pa ganap sa sarili nito, kundi naghihintay sa kaganapan ng buhay na walang kamatayan. Sinasabi kong hindi pa ganap ang panagot na itoโ€”ibig sabihin, ang kaluluwang nagtatamasa nito ay hindi pa nakararating sa gayong kaganapan na hindi na nito nadarama ang mga pagdurusa, sa sarili man o sa iba: sa sarili, dahil sa pagkakasalang ginagawa nito laban sa Diyos, sa pamamagitan ng baluktot na batas na nakatali sa ating mga sangkap; at sa iba, dahil sa pagkakasala ng kapwa. Tunay ngang ganap ito sa biyaya, ngunit wala pa rito ang kaganapan ng mga banal na nasa buhay na walang hanggan, gaya ng sinabi ko; sapagkat ang kanilang mga pagnanasa ay malaya sa pagdurusa, samantalang ang atin ay hindi. Alam mo ba kung ano ang kalagayan ng tunay na lingkod ng Diyos, na kumakain sa hapag ng banal na pagnanasa? Siya ay pinagpala at nagdadalamhati, gaya ng Anak ng Diyos sa kahoy ng Kabanal-banalang Krus: sapagkat ang laman ni Kristo ay nagdusa at pinahirapan, at ang Kanyang kaluluwa ay pinagpala, sa pamamagitan ng pagkakaisa nito sa Kalikasang Banal. Gayundin, sa pamamagitan ng pagkakaisa ng ating pagnanasa sa Diyos, nararapat tayong maging pinagpala, at madamtan ng Kanyang matamis na kalooban; at magdalamhati, dahil sa habag sa ating kapwa, habang iwinawaksi natin ang mga kasiyahan at kaginhawahang makalaman at pinipigil ang ating laman.

Ngunit makinig ka, anak at pinakamamahal kong kapatid. Nagsalita ako sa iyo at sa aking sarili sa pangkalahatan, ngunit ngayon ay magsasalita ako sa iyo at sa aking sarili nang tuwiran. Nais kong gumawa tayo ng dalawang natatanging bagay, upang hindi hadlangan ng kamangmangan ang ating kaganapan, na siyang itinatawag sa atin ng Diyos; upang ang diyablo, sa balatkayo ng kabutihang-asal at pag-ibig sa kapwa, ay hindi makapagpalago ng ugat ng kapalaluan sa loob ng ating kaluluwa. Sapagkat dahil dito ay mahuhulog tayo sa mga maling paghatol; sa pag-aakala nating humahatol tayo nang tama, hahatol tayo nang baluktot: madalas, kung susundin natin ang sarili nating mga palagay, ipapakita sa atin ng diyablo ang maraming katotohanan upang akayin tayo sa kasinungalingan; at ito ay dahil ginagawa nating mga hukom ang ating sarili sa mga isipan ng ating kapwa nilalang, na Diyos lamang ang may karapatang humatol.

Ito ang isa sa dalawang bagay na nais kong lubusan nating talikuran. Ngunit nais kong matutuhan ang aral nang may wastong pag-unawa. Ito ang wastong paraan: kung tahasang inihahayag ng Diyos sa ating isip ang pagkukulang ng isang kapwa, hindi lamang minsan o makalawa kundi nang mas madalas, hindi natin ito dapat kailanman sabihin nang tuwiran sa taong kinauukulan. Sa halip, dapat nating ituwid sa pangkalahatan ang mga bisyo ng lahat ng napapasailalim sa ating paghatol, at ikintal ang mga birtud nang buong lambing at kabutihang-loob. Maging mahigpit sa gitna ng kabutihang-loob, ayon sa pangangailangan. At kahit tila paulit-ulit na ipinakikita sa atin ng Diyos ang mga pagkukulang ng iba, kung wala namang natatanging paghahayag, gaya ng sinabi ko, manatili sa mas ligtas na landas upang makaiwas tayo sa panlilinlang at masamang hangarin ng diyablo; sapagkat nais niya tayong bihagin sa pamamagitan ng kawit na ito ng pagnanais. Kaya hayaang mamalagi sa iyong mga labi ang katahimikan, ang banal na pag-uusap tungkol sa mga birtud, at ang paghamak sa bisyo. At anumang bisyo ang sa tingin mo ay nakikilala mo sa iba, agad mong iukol ito kapwa sa kanila at sa iyong sarili, na laging may tunay na pagpapakumbaba. Kung talagang taglay ng taong iyon ang gayong bisyo, higit niyang maitutuwid ang kanyang sarili, sapagkat makikita niyang nauunawaan siya nang buong kahinahunan, at siya na ang magsasabi sa iyo ng sasabihin mo sana sa kanya. At magiging ligtas ka, at maisasara mo ang daan sa diyablo, na hindi makapanlilinlang sa atin o makahahadlang sa pagiging ganap ng iyong kaluluwa. Alamin mong hindi tayo dapat magtiwala sa anumang panlabas na anyo, kundi talikuran ang mga ito, at manatili lamang sa pag-unawa at pagkilala sa ating sarili. At kung sakaling nananalangin tayo nang bukod-tangi para sa ilang kapwa natin nilalang, at sa panalangin ay makakita tayo ng kaunting liwanag ng biyaya sa isa sa mga ipinagdarasal natin, at wala naman sa isa pa na lingkod din ng Diyosโ€”ngunit tila nakita mo siyang may isip na lugmok at tigangโ€”huwag mong ipalagay dahil dito na may mabigat siyang pagkukulang o kakulangan, sapagkat maaaring mali ang iyong palagay. Sapagkat nangyayari kung minsan na kapag nananalangin para sa iisang tao, sa isang pagkakataon ay matatagpuan siyang nasa gayong liwanag at banal na pagnanais sa harap ng Diyos na tila pinatataba ang kaluluwa ng kanyang mabuting kalagayan; at sa ibang pagkakataon naman ay matatagpuan mo siyang ang kaluluwa ay tila napakalayo sa Diyos, at puno ng mga anino at tukso, anupa’t nahihirapan ang sinumang nananalangin para sa kanya na panatilihin siya sa harapan ng Diyos. Maaaring mangyari ito kung minsan dahil sa isang pagkukulang ng taong ipinagdarasal, ngunit mas madalas ay hindi ito dahil sa pagkukulang, kundi dahil inilayo ng Diyos ang Kanyang sarili sa kaluluwang itoโ€”ibig sabihin, inilayo Niya ang Kanyang sarili kung tungkol sa anumang nadaramang tamis at kaaliwan, ngunit hindi kung tungkol sa biyaya. Kaya nanatiling tigang, tuyo, at puno ng sakit ang kaluluwaโ€”na ipinauunawa ng Diyos sa kaluluwang nananalangin para rito. At ginagawa ito ng Diyos dahil sa awa sa kaluluwang tumatanggap ng panalangin, upang makatulong ka sa Kanya na pawiin ang ulap. Kaya nakikita mo, mahal kong kapatid, kung gaano kamangmang at karapat-dapat sa pagsaway ang ating palagay kung dahil lamang sa mga anyong ito ay hahatulan nating may bisyo sa kaluluwang iyon. Kaya, kung ipinakita man sa atin ng Diyos na ito ay lubhang nababagabag at nababalot ng dilim, gayong nakita na nating hindi ito pinagkaitan ng biyaya kundi ng tamis lamang ng pagdama sa presensya ng Diyosโ€”nakikiusap ako, kung gayon, sa iyo, sa aking sarili, at sa bawat lingkod ng Diyos, na pagsikapan nating lubos na makilala ang ating sarili upang lalo nating lubos na makilala ang kabutihan ng Diyos; upang, sa kaliwanagang ito, talikuran natin ang paghatol sa ating kapwa at yakapin ang tunay na habag, na may matinding pagnanais na ipahayag ang mga birtud at sawayin ang kasalanan kapwa sa ating sarili at sa kanila, sa paraang tinalakay natin kanina.

Napag-usapan na natin ang isang bagay, ngunit ngayo’y sasabihin ko sa iyo ang isa pa, na hinihiling kong sawayin natin sa ating sarili: kung paminsan-minsa’y pinahihirapan tayo ng diyablo o ng sarili nating lubhang masamang pagpapakahulugan sa mga bagay, anupa’t ninanais nating itulak o makitang lumalakad ang lahat ng lingkod ng Diyos sa landas ding ating nilalakaran. Sapagkat madalas mangyari na ang isang kaluluwang nakikitang sumusulong siya sa pamamagitan ng matinding penitensiya ay nagnanais na itulak ang lahat ng tao sa gayunding landas; at kung makita niyang hindi sila lumalakad doon, siya’y nayayamot at nagugulat, sa pag-aakalang hindi tama ang kanilang ginagawa. Gayunman, kung minsan ay higit na mabuti ang ginagawa ng taong iyon at higit siyang may birtud kaysa sa pumupuna sa kanya, bagaman hindi siya gumagawa ng gayon karaming penitensiya. Sapagkat ang pagiging ganap ay hindi nakasalalay sa pagpapahirap o pagpatay sa katawan, kundi sa pagpatay sa ating baluktot na sariling kalooban. At sa landas na ito nga natin dapat naising lumakad ang lahat ng tao: ang landas ng pagpuksa sa sariling kalooban at pagpapasakop nito sa matamis na Kalooban ng Diyos. Mabuti ang penitensiya at ang pagpapahirap sa katawan; ngunit huwag mong iharap sa akin ang mga ito bilang tuntunin para sa lahat, sapagkat hindi magkakatulad ang lahat ng katawan, at madalas ding mangyari na ang isang nasimulang penitensiya ay kailangang ihinto dahil sa maraming pangyayaring maaaring sumapit. Kung gayon, kung ipasasandig natin ang ating sarili o ang iba sa penitensiya bilang pundasyon, maaari itong mauwi sa wala, at maging lubhang di-ganap anupa’t mawalan ng kaaliwan at birtud ang kaluluwa; sapagkat, kapag naalis sa kanya ang bagay na kanyang minamahal at itinuring na pinakamahalaga, para bang naalis sa kanya ang Diyos, at sa gayon ay mahuhulog siya sa pananamlay at napakatinding kalungkutan at kapaitan, at sa kapaitang iyon ay mawawala ang kanyang kasigasigan sa paggawa at ang marubdob na pananalanging kanyang kinagawian. Kaya nakikita mo kung anong kasamaan ang ibubunga ng paggawa sa penitensiya lamang bilang pangunahing pinagkakaabalahan: mananatili tayong mangmang, mahuhulog sa pamimintas, at magiging matamlay at lubhang mapait; magsisikap tayong maghandog lamang ng isang gawaing tapos na sa Diyos, na siyang Walang-hanggang Kabutihan at humihingi sa atin ng walang-hanggang pagnanais. Kung gayon, dapat nating itayo ang ating pundasyon sa pagpatay at pagpuksa sa sarili nating baluktot na kalooban; kapag ang kaloobang iyon ay napasakop sa kalooban ng Diyos, iuukol natin ang matamis, nagugutom, at walang-hanggang pagnanais sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Sa gayon ay kakain tayo sa hapag ng banal na pagnanais na iyon, na hindi kailanman natitisod sa sarili ni sa kapwa, kundi nagagalak at nakakakita ng bunga sa lahat ng bagay. Kahabag-habag na babae ako! Ipinagdadalamhati kong hindi ko kailanman sinunod ang tunay na aral na ito; sa halip, ginawa ko ang kabaligtaran, kaya nadarama kong madalas akong nahulog sa pagkainis at pagiging mapanghusga sa aking kapwa. Kaya isinasamo ko sa iyo, alang-alang sa pag-ibig ni Kristong Ipinako sa Krus, na matagpuan ang lunas para rito at para sa lahat ng iba ko pang kahinaan; upang ikaw at ako ay magsimulang lumakad ngayon sa landas ng katotohanan, na naliwanagang itayo ang ating tunay na pundasyon sa banal na pagnanais, at hindi nagtitiwala sa mga panlabas na anyo at mga impresyon; upang hindi natin basta pabayaan ang ating sarili at hatulan ang mga pagkukulang ng ating kapwa, maliban kung udyok ng habag o bilang pangkalahatang pagsaway.

Magagawa natin ito kung magpapakabusog tayo sa hapag ng banal na pagnanais; kung hindi, hindi natin ito magagawa. Sapagkat mula sa pagnanais ay nagkakaroon tayo ng liwanag, at ang liwanag ay nagbibigay sa atin ng pagnanais; kaya pinangangalagaan ng isa ang isa. Kaya sinabi kong ninanais kitang makita sa tunay na liwanag. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA AGNESE, ASAWA NI FRANCESCO, ISANG SASTRE SA FLORENCE

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, taglay ang pagnanais na makita kang nadaramtan ng tunay at ganap na pagpapakumbabaโ€”sapagkat ito ay isang munting birtud na nagpapadakila sa atin sa matamis na paningin ng Diyos. Ito ang birtud na nag-udyok at nagpakiling sa Diyos na ang Kanyang pinakamatamis na Anak ay magkatawang-tao sa Sinapupunan ni Maria. Kung gaano kababa ang mga palalo, gayon naman ito kataas; nagniningning ito sa paningin ng Diyos at ng mga tao; iginagapos nito ang mga kamay ng masasama, pinag-iisa ang kaluluwa at ang Diyos, nililinis at hinuhugasan ang dungis ng ating kasalanan, at nananawagan sa Diyos na kahabagan tayo. Kaya nais ko, pinakamamahal kong anak, na pagsikapan mong yakapin ang maluwalhating birtud na ito, upang matawid mo ang maunos na dagat ng mundong ito nang ligtas sa unos at panganib.

Ngayon ay magpakaginhawa ka sa matamis at tapat na birtud na ito, at maligo ka sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus. At kapag makapaglalaan ka ng panahon para sa panalangin, isinasamo kong gawin mo ito. At mahalin mo nang buong giliw ang bawat nilalang na may katwiran. Pagkatapos, isinasamo at iniuutos kong huwag kang mag-ayuno, maliban, kung kaya mo, sa mga araw na itinakda ng Banal na Simbahan. At kung pakiramdam mo ay wala kang sapat na lakas upang mag-ayuno sa mga araw na iyon, huwag mo itong sundin. Sa ibang mga araw, huwag kang mag-ayuno, maliban tuwing Sabado kung pakiramdam mo ay kaya mo. Kapag lumipas na ang init na ito, mag-ayuno ka sa mga araw ng Mahal na Birheng Maria, kung kaya mo, at wala nang iba pa. At uminom ka araw-araw ng iba pang inumin bukod sa tubig. Magsikap kang mabuti upang palaguin ang iyong banal na pagnanais, at sa hinaharap ay hayaan mo na ang iba pang mga bagay na ito. Huwag kang mabalisa o malumbay dahil sa amin, sapagkat mabuti kaming lahat. Kapag niloob ng Banal na Kabutihan, muli tayong magkikita. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Aliwin mo ang aking minamahal na mga anak na sina Ursula at Ginevra. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

MGA LIHAM BILANG TUGON SA ILANG PAMUMUNA

Nagkaroon si Catalina ng maraming pagkakataong magdusa dahil sa matalas na hilig sa pamumuna ng mga kagalang-galang na tao, na kanyang sinaway sa naunang pangkat ng mga liham. Ang kanyang buhay ay puno ng masisiglang pagkilos na lihis sa nakagawian, kaya madalas siyang pinaghihinalaan ng kanyang mga kapananampalataya at mga kababayan. Hindi natin matukoy kung anong partikular na dahilan ang pumukaw sa pagkagalit ng matatapat na kaibigang pinadalhan ng sumusunod na maikling liham; ngunit maaari nating namnamin ang diwa ng sariwa at dalisay na pagpapakumbaba na taglay ni Catalina nang ibigay niya sa kanila ang mahirap na tagubiling tanggapin ang anumang pamumunang ibinabato sa kanya.

Ang mismong mga bagay na sa kalaunan ay ituturing na mga patunay ng kanyang kabanalan ay naging mga dahilan ng paghihinala noong siya ay nabubuhay pa. Isang taong hindi nakikilala, na nabagabag sa mga ulat tungkol sa kanyang pambihirang pag-iwas sa pagkain, ang maliwanag na gumawa ng isang hakbang na sa ngayon ay maituturing na medyo mapangahas: sumulat sa kanya ng isang liham ng pagsaway. Ang kawalan ng kakayahan o pag-aatubili ni Catalina na kumain nang kasindami ng iba ay isa sa pinakakawili-wiling kababalaghan ng kanyang buhay para sa kanyang mga kapanahong payak ang pag-iisip. Malinaw na, bahagyang bunga ng matinding pagpapakasakit na ipinataw niya sa kanyang katawan mula pagkabata ayon sa kaugalian noong Gitnang Panahon, ang kanyang kalagayan ay naging lubos na di-karaniwan sa murang edad. Mga salad at tubig lamang halos ang kanyang kinakain at iniinom; ang mga nais makaalam pa ay maaaring sumangguni sa napakaraming detalyeng ibinigay ng mga sumulat ng kanyang talambuhay. Samantala, ipinakikita ng liham na ito kung gaano kamakatwiran ang sarili niyang saloobin sa bagay na ito. Ipinakikita rin nito ang mahinahong dignidad na taglay niya sa pagtanggap ng pamumuna. Ang munting pahayag sa hulihanโ€”โ€œIsinasamo kong huwag kayong padalus-dalos sa paghatol, kung hindi kayo tiyak na naliliwanagan sa paningin ng Diyosโ€โ€”ang tanging pahiwatig ng likas na udyok ng sama ng loob: maliban na lamang kung mababasa sa pambungad na bahagi ng liham ang isang banayad na panunuya, gaya ng nakatutuksong gawin. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA ORSA, ASAWA NI BARTOLO USIMBARDI, AT KAY MONNA AGNESE, ASAWA NI FRANCESCO DI PIPINO, SASTRE NG FLORENCE

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristong matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kang magtiyaga sa banal na pagnanais, upang hindi ka kailanman lumingon sa likuran. Sapagkat kung hindi, hindi mo matatanggap ang iyong gantimpala, at lalabagin mo ang salita ng Tagapagligtas, na nagsasabing hindi tayo dapat lumingon upang tingnan ang tudling. Kaya magtiyaga ka, at pagnilayan hindi ang nagawa na, kundi ang dapat mo pang gawin. At ano ang dapat nating gawin? Ang palaging ibaling ang ating pagmamahal sa Diyos, hamakin ang sanlibutan kasama ng lahat ng kaligayahan nito, at ibigin ang kabutihang-asal, na tinitiis nang may tunay na pagtitiyaga ang anumang ipinahihintulot sa atin ng banal na kabutihan; na isinasaalang-alang na anuman ang Kanyang ibinibigay ay ibinibigay para sa ating ikabubuti upang tayo ay maging banal sa Kanya. Makikita natin sa Dugo na ganito nga ang katotohanan. Kaya dapat nating punuin ang ating alaala ng maluwalhating Dugong ito, na nagpapakita sa atin ng napakatamis na katotohanan, upang hindi natin ito kailanman makalimutan. Ganito ang nais kong gawin ninyo, pinakamamahal kong mga anak: na sa buhay na ito ay magtiyaga kayo hanggang kamatayan, at sa pagwawakas ng inyong buhay ay tanggapin ninyo ang Walang-hanggang Pangitain sa Diyos. Wala na akong sasabihin pa rito.

Sinasaway kita, pinakamamahal kong giliw na anak, sapagkat hindi mo isinaisip ang sinabi ko sa iyoโ€”na huwag sagutin ang sinumang magsabi sa iyo ng anumang tungkol sa akin na sa tingin mo ay hindi mabuti. Ngayon ay ayaw kong gawin mo pa iyon, kundi nais kong ganito ang isagot ninyong dalawa sa sinumang maglalahad sa inyo ng aking mga pagkukulangโ€”na gaano man karami ang kanilang sabihin, higit na marami pa ang maaari nilang sabihin. Sabihin ninyo sa kanila na maantig sila ng habag sa kanilang puso sa harap ng Diyos, gaya ng ipinahihiwatig ng kanilang mga dilaโ€”at taimtim na idalangin ako sa Banal na Kabutihan, upang ituwid Nito ang aking buhay. Pagkatapos ay sabihin ninyo sa kanila na ang Kataas-taasang Hukom ang magpaparusa sa bawat pagkukulang ko, at gagantimpala sa bawat pagpapagal na titiisin alang-alang sa Kanyang Pangalan. Tungkol kay Monna Paula, ayaw kong magalit ka sa kanya kahit bahagya: sa halip, isipin mong kumikilos siya bilang isang mabuting ina, na nais subukin ang kanyang anak upang makita kung mayroon itong kabutihang-asal o wala. Buong katotohanan kong inaamin na kakaunti ang aking naging tagumpay sa aking sarili; ngunit umaasa ako sa aking Manlilikha, na mag-uudyok sa aking ituwid ang aking sarili at baguhin ang aking pamumuhay. Maaliw kayo, at huwag na ninyong pahirapan ang inyong sarili; sapagkat matatagpuan nating tayo ay nagkakaisa sa apoy ng banal na Pag-ibig, isang pagkakaisang hindi maaagaw sa atin ng demonyo ni ng anumang nilalang. Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA ISANG RELIHIYOSO SA FLORENCE NA NABIGLA SA KANYANG MGA GAWAING ASETIKO

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at lubos na minamahal na ama kay Kristo, ang matamis na Jesus: Ako, si Catalina, isang walang silbing lingkod ni Jesu-Kristo, ay ipinagkakatiwala ang aking sarili sa inyo, taglay ang hangaring makita tayong nagkakaisa at nababago sa matamis, walang hanggan at dalisay na Katotohanang iyon na pumapawi sa atin ng lahat ng kabulaanan at kasinungalingan. Buong-puso akong nagpapasalamat sa inyo, pinakamamahal na ama, sa banal na sigasig at masidhing pagmamalasakit ninyo sa aking kaluluwa, sapagkat tila lubha kayong nababahala sa mga naririnig ninyo tungkol sa aking pamumuhay. Tiyak kong wala kayong ibang hangad kundi ang karangalan ng Diyos at ang aking kaligtasan, kaya naman natatakot kayo sa mga pagsalakay at panlilinlang ng mga demonyo. Tungkol sa inyong natatanging pangamba, ama, sa aking paraan ng pagkain, hindi ako nagtataka; sapagkat tinitiyak ko sa inyo na hindi lamang kayo ang natatakot, kundi ako mismo ay nanginginig sa takot sa mga pakana ng diyablo. Kung hindi lamang sa pagtitiwala ko sa kabutihan ng Diyos at sa kawalan ko ng tiwala sa aking sarili, sapagkat alam kong sa aking sarili ay wala akong maaasahan. Sapagkat nagpasabi kayo, na itinatanong kung naniniwala ba akong maaari akong malinlang, at sinasabi ninyong kung hindi ako naniniwala rito, iyon ay isang pakana ng diyablo. Isinasagot ko sa inyo na hindi lamang tungkol dito, na lampas sa kalikasan ng katawan, kundi maging sa lahat ng iba ko pang gawain, ay lagi akong natatakot dahil sa aking kahinaan at sa katusuhan ng diyablo, at iniisip kong maaari akong malinlang; sapagkat lubos kong nalalaman na nawala sa diyablo ang lubos na kaligayahan, ngunit hindi ang karunungan, at gaya ng sinabi ko, kinikilala kong maaari niya akong malinlang sa pamamagitan ng karunungang iyon. Ngunit bumabaling ako at sumasandal sa Puno ng Kabanal-banalang Krus ni Kristong ipinako sa krus, at doon ko ibibigkis ang aking sarili; at hindi ako nag-aalinlangang kung ako ay mapapako at mapapanatiling kasama Niya sa pamamagitan ng pag-ibig at nang may malalim na pagpapakumbaba, walang magiging kapangyarihan laban sa akin ang mga demonyoโ€”hindi dahil sa aking kabutihan, kundi dahil sa kapangyarihan ni Kristong ipinako sa krus.

Nagpasabi kayo sa akin na manalangin sa Diyos, lalo na upang makakain ako. Sinasabi ko sa inyo, ama ko, at sinasabi ko ito sa harapan ng Diyos, na sa lahat ng paraang kaya ko ay lagi kong pinipilit ang aking sarili na kumain nang minsan o makalawa sa isang araw. At patuloy akong nanalangin, nananalangin ngayon sa Diyos, at mananalangin pa sa Kanya, na sa bagay na ito ng pagkain ay pagkalooban Niya ako ng biyayang mamuhay tulad ng ibang nilalang, kung iyon ang Kanyang kaloobanโ€”sapagkat iyon ang kalooban ko. Sinasabi ko sa inyo na madalas, matapos kong gawin ang aking makakaya, ay pumapasok ako sa aking kalooban upang kilalanin ang aking kahinaan, at ang Diyos, na sa pamamagitan ng lubhang natatanging biyaya ay nagpabago sa akin mula sa kasalanan ng katakawan. Labis kong ikinalulungkot na hindi ko naituwid ang kahabag-habag kong kapintasang iyon sa pamamagitan ng pag-ibig. Sa ganang akin, wala akong alam na iba pang lunas na magagamit, maliban sa hilingin sa inyo na manalangin sa Kataas-taasang Walang-hanggang Katotohanang iyon, upang pagkalooban Niya ako ng biyaya, kung ito ay higit na para sa Kanyang karangalan at sa kaligtasan ng aking kaluluwa, na makakain ako kung ito ay kalugud-lugod sa Kanya. At tiyak kong hindi hahamakin ng kabutihan ng Diyos ang inyong mga panalangin. Isinasamo ko sa inyo na kung may makita kayong anumang lunas ay isulat ninyo iyon sa akin; at kung ito ay para sa karangalan ng Diyos, malugod ko itong tatanggapin. Isinasamo ko rin sa inyo na huwag kayong padalus-dalos sa paghatol kung hindi pa kayo malinaw na natatanglawan sa paningin ng Diyos. Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID BARTOLOMEO DOMINICI NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL NOONG SIYA AY TAGAPAGTURO NG BIBLIYA SA FLORENCE

Tunay na tunay para kay Catalina ang paniniwala sa darating na poot, at madali niyang nabibigkas ang mga paniniwala tungkol sa mga demonyo na laganap noong kanyang panahon. Tinanggap niya ang mga bagay na ito ayon sa kanyang nadatnan. Ngunit ang kapaligirang nilalanghap ng kanyang espiritu ay ang pagkabatid sa pag-ibig ng Diyos. Ang espirituwal na kasaysayan ng sangkatauhan, mula sa paglikha hanggang sa pagdating ng Espiritu at sa walang tigil na pag-alalay sa kaluluwa sa Sakramento ng Altar, ay para sa kanya isang paghahayag ng Nag-iisang Pag-ibig na sumasaklaw sa lahat, na ibinubuhos sa panibagong sukat at sa mga bagong anyo sa bawat yugto ng pag-usad ng kapalaran ng sangkatauhan.

At kaya, sa maikling liham na ito, inaanyayahan niya tayong pumasok kasama niya sa โ€œpayapa at malalim na dagatโ€ na matatagpuan sa mga salitang โ€œAng Diyos ay Pag-ibig.โ€ Sa ibang bahagi, kapwa sa kanyang Diyalogo at sa isang liham kay Kapatid Matteo Tolomei, sinusuri niya nang may matalas na pagkaunawa ang mga ugnayang maaaring magkaroon ang sangkatauhang tinubos sa Diyos na Mapagmahal; sinasabi niya sa atin kung paanong ang lingkod, na sumusunod dahil sa takot, ay maaaring maging kaibigan, na sumusunod dahil sa pasasalamat at pagnanais ng mga espirituwal na pagpapala; at kung paanong ang mga mas mababang anyong ito ng pag-ibig, sa pamamagitan ng pagkilos ng Espiritu Santo, ay maaaring mabago tungo sa pag-ibig ng anak, na naghahanap sa Diyos alang-alang sa Diyos lamang, โ€œnang walang anumang namamagitan.โ€ At paanong ang pag-ibig ng tao, kapag narating na nito ang puntong ito, ay makapagsasalamin sa pag-ibig Niya na โ€œhindi nangangailangan ng gawa ng tao ni ng Kanyang sariling mga kaloob?โ€ Paano ito magiging hindi lamang tumatanggap, kundi kumikilos at lumilikha rin? Ibinibigay ni Catalina ang payak na sagot ng Kristiyano: โ€œMinahal tayo ng Diyos nang hindi Siya minamahal, ngunit minamahal natin Siya sapagkat tayo ay minamahal…. Wala tayong maipapakinabang sa Kanya, ni mamahalin Siya ng ganitong unang pag-ibig. Gayunman, hinihingi sa atin ng Diyos na kung paanong minahal Niya tayo nang walang anumang ibang layunin, gayundin naman ay mahalin natin Siya. Sa anong paraan, kung gayon, natin ito magagawa, yamang hinihingi Niya ito sa atin at hindi natin ito maibigay sa Kanya? Sinasabi ko sa iyo: sa pamamagitan ng isang paraang Kanyang itinatag upang mahalin natin Siya nang malaya, at nang walang ni katiting na pagsasaalang-alang sa anumang pakinabang natin: maaari tayong makatulong, hindi sa Kanya, sapagkat imposible iyon, kundi sa ating kapwa…. Upang ipakita ang ating pag-ibig sa Kanya, dapat nating paglingkuran at mahalin ang bawat nilalang na may katwiran…. Ang bawat birtud ay tumatanggap ng buhay mula sa pag-ibig, at ang pag-ibig ay nakakamit sa pag-ibig, ibig sabihin, sa pamamagitan ng pagtataas ng mata ng ating isip upang pagmasdan kung gaano tayo kamahal ng Diyos. Kapag nakita nating tayo ay minamahal, wala tayong ibang magagawa kundi ang magmahal…. Kaya nakikita mong ipinaglilihi natin ang mga birtud sa pamamagitan ng Diyos at isinisilang ang mga ito para sa ating kapwa.โ€

Sa gayon, nagtatapos sa praktikal na diwa ang pinakamatatayog na pagninilay ni Catalina. Ang kanyang saligang kaisipan, dito gaya rin sa ibang bahagi, ay kapansin-pansing kahawig ng kaisipan ni San Bernardo. Mahalin mo ang iyong sarili hindi alang-alang sa iyong sarili, kundi alang-alang sa Diyos! Ito ang palagi niyang inuulit. Sa gayunding diwa, mahabang inilalarawan ni Bernardo ang pagsulong ng kaluluwa hanggang marating nito ang pinakamataas na antas, kung saan lubusang naglalaho ang pag-ibig sa sarili anupat maging ang pasasalamat ay naiiwan na, at minamahal ng tao ang kanyang sarili at ang Diyos alang-alang sa Diyos lamang.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Sa inyo, lubos na minamahal at mahal kong ama, dahil sa paggalang sa katamis-tamisang Sakramento, at anak kay Cristo Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat at nagpapadala ng kaaliwan sa Kanyang mahal na Dugo, na may hangaring makita kayong nagliliyab, nag-aapoy, at lubusang natutupok sa Kanyang maalab na pag-ibig, sapagkat alam kong ang nag-aapoy at natutupok sa pag-ibig na ito ay hindi tumitingin sa kanyang sarili. Ito, kung gayon, ang nais kong gawin ninyo. Tinatawagan ko kayong pumasok sa pamamagitan ng napakaalab na pag-ibig na ito, isang dagat na payapa at malalim. Ngayon ko lamang itong muling natagpuanโ€”hindi dahil bago ang dagat, kundi dahil bago ito sa akin sa nadarama ng aking kaluluwaโ€”sa mga salitang ito: Ang Diyos ay Pag-ibig. At sa mga salitang ito, kung paanong sinasalamin ng salamin ang mukha ng tao, at pinasisinag ng araw ang liwanag nito sa lupa, gayundin nababanaag sa aking kaluluwa na ang lahat ng Kanyang mga gawa, anuman ang mga ito, ay pawang Pag-ibig lamang, sapagkat walang pinagmumulan ang mga ito kundi pag-ibig. Kaya sinasabi Niya, “Akong Diyos ay Pag-ibig.” Mula rito ay nabibigyang-liwanag ang di-matarok na hiwaga ng Salitang Nagkatawang-tao, na sa bisa ng pag-ibig ay ipinagkaloob nang may gayong pagpapakumbaba na nagpapahiya sa aking kapalaluan, at nagtuturo sa atin na huwag tumingin sa Kanyang mga gawa, kundi sa nag-aalab na pagmamahal ng Salitang ipinagkaloob sa atin. Sinasabi Niya na dapat nating tularan ang isang nagmamahal: na kapag dumating ang kanyang kaibigan na may dalang handog, hindi siya tumitingin sa mga kamay upang makita ang handog na dala nito, kundi idinidilat niya ang mata ng pag-ibig at minamasdan ang puso at pagmamahal nito. Gayon ang nais Niyang gawin natin kapag dumadalaw sa ating kaluluwa ang Kataas-taasan at walang-hanggang kabutihan ng Diyos, na higit na matamis kaysa sa lahat ng bagay. Dinadalaw tayo nito nang may di-masukat na mga biyaya. Maging maagap nawa ang alaala sa pagtanggap sa layunin ng banal na pag-ibig: at bumangon nawa ang kalooban nang may napakaalab na pagnanais, at tanggapin at pagmasdan ang Pusong inihandog bilang hain ng matamis at mabuting si Jesus na Tagapagkaloob: at sa gayon ay masusumpungan ninyo ang inyong sarili na nagliliyab at nababalot ng apoy, at ng kaloob na Dugo ng Anak ng Diyos; at magiging malaya kayo sa lahat ng sakit at karamdaman. Ito ang nag-alis ng sakit ng mga banal na alagad nang kinailangan nilang iwan si Maria at maghiwa-hiwalay, at malugod nilang tiniis ang paghihiwalay na iyon upang ihasik ang salita ng Diyos. Tumakbo nga kayo, tumakbo, tumakbo.

Tungkol sa mga usapin ng mga Benincasa, hindi ako makasasagot maliban kung nasa Siena ako. Pasalamatan ninyo si Messer Nicolao sa pag-ibig na ipinakita niya sa kanila. Ako, si Alessa, at si Cecca, mga abang babae, ay ipinagkakatiwala ang aming sarili sa inyo nang isang libong ulit na isang libong beses. Manahan nawa ang Diyos magpakailanman sa inyong kaluluwa, amen. Jesus, Jesus.

Catalina, lingkod ng mga lingkod ng Diyos. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY HERMANO MATTEO DI FRANCESCO TOLOMEI NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may pagnanais na makita kang tunay na naghahanap sa Diyos, nang hindi namamagitan ang sarili mong pagkamakalaman o ang alinmang ibang nilalang, sapagkat hindi natin mabibigyang-lugod ang Diyos sa pamamagitan ng anumang namamagitan. Ibinigay sa atin ng Diyos ang Salita, ang Kanyang Bugtong na Anak, nang walang pagsasaalang-alang sa sarili Niyang kapakinabangan. Totoong wala tayong maidudulot na anumang pakinabang sa Kanya; ngunit hindi gayon sa kabilang panig, sapagkat bagaman hindi tayo naglilingkod sa Diyos para sa ating kapakinabangan, nakikinabang pa rin tayo. Sa Kanya ang bulaklak ng karangalan, at sa atin ang bunga ng kapakinabangan. Minahal Niya tayo nang hindi Siya minamahal, at nagmamahal tayo sapagkat minamahal tayo: minamahal Niya tayo bilang kusang-loob na kaloob, at minamahal natin Siya bilang tungkulin, sapagkat may pananagutan tayong mahalin Siya. Wala tayong maidudulot na anumang pakinabang sa Diyos, kung paanong hindi natin Siya maaaring mahalin bilang kusang-loob na kaloob, nang walang tungkulin. Sapagkat tayo ang may pananagutan sa Kanya, at hindi Siya sa atin, dahil bago pa Siya minahal, minahal na Niya tayo, at kaya naman nilikha Niya tayo ayon sa Kanyang Larawan at Wangis. Ito nga iyon: wala tayong maidudulot na anumang pakinabang sa Kanya, ni maibigin Siya sa ganitong pag-ibig na unang nagmamahal. Gayunman, sinasabi kong hinihingi sa atin ng Diyos na kung paanong minahal Niya tayo nang walang anumang ibang pakay, gayundin naman natin Siya dapat mahalin. Paano natin ito magagawa, kung hinihingi Niya ito sa atin, ngunit hindi natin ito maibibigay sa Kanya? Sinasabi ko sa iyo: sa pamamagitan ng isang paraang Kanyang itinatag, na sa pamamagitan nito ay mamahalin natin Siya nang malaya, at nang walang bahagya mang pagsasaalang-alang sa anumang kapakinabangan natin; ibig sabihin, maaari tayong makatulong, hindi sa Kanya, na imposible, kundi sa ating kapwa. Sa paraang ito, matutupad natin ang Kanyang hinihingi sa atin para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Kanyang Pangalan; upang maipakita ang pag-ibig natin sa Kanya, dapat nating paglingkuran at mahalin ang bawat nilalang na may katwiran, at ipaabot ang ating pagkakawanggawa sa mabuti at masama, sa lahat ng uri ng tao, kapwa sa gumagawa sa atin ng masama at pumupuna sa atin at sa naglilingkod sa atin. Sapagkat hindi tumitingin ang Diyos sa katayuan ng tao, kundi sa mga banal na hangarin, at ang Kanyang pag-ibig ay sumasaklaw sa mga matuwid at sa mga makasalanan.

Tunay ngang minamahal Niya ang isa bilang anak, ang isa bilang kaibigan, ang isa naman bilang lingkod, at ang isa pa bilang taong lumayo sa Kanya, na ang pagbabalik ay Kanyang pinananabikan–ang mga huling ito ang masasamang makasalanang walang biyaya. Ngunit paano ipinakikita ng Kataas-taasang Ama ang Kanyang pag-ibig sa kanila? Sa pagpapahiram sa kanila ng panahon, at sa panahong iyon ay binibigyan Niya sila ng maraming pagkakataon upang pagsisihan ang kanilang mga kasalanan, habang inaalis sa kanila ang pagkakataon at kapangyarihang gumawa ng kasamaan ayon sa kanilang nanaisin, o gumagamit Siya ng marami pang ibang paraan upang kamuhian nila ang bisyo at mahalin ang birtud, na ang pagmamahal dito ay nag-aalis ng pagnanais na magkasala. At sa gayon, sa pamamagitan ng panahong ibinigay sa kanila ng Diyos dahil sa pag-ibig, mula sa pagiging mga kaaway ay nagiging mga kaibigan sila, nagkakaroon ng biyaya, at nagiging karapat-dapat na maging mga tagapagmana ng Ama.

Minamahal Niya bilang mga anak ang mga naglilingkod sa Kanya sa katotohanan nang walang anumang takot ng isang alipin, ang mga nagpawalang-bisa at pumatay sa kanilang sariling kalooban, at alang-alang sa Diyos ay masunurin hanggang kamatayan sa bawat nilalang na may katwiran: hindi sila mga upahang naglilingkod sa Kanya para sa sariling pakinabang, kundi mga anak; hinahamak nila ang mga kaaliwan at nagagalak sa mga kapighatian, at hinahanap lamang kung paano nila maitutulad ang kanilang sarili kay Kristong ipinako sa krus, at masusustentuhan ang kanilang sarili ng Kanyang mga kadustaan, pagpapagal, at dalamhati. Hindi hinahanap ng gayong mga tao ang Diyos ni pinaglilingkuran Siya dahil sa katamisan o kaaliwan, espirituwal man o temporal, na tinatanggap nila mula sa Diyos o sa kapwa nilalang; hindi nila hinahanap ang Diyos alang-alang sa kanilang sarili, ni ang kapwa, kundi ang Diyos alang-alang sa Diyos, sapagkat karapat-dapat Siyang mahalin, at ang kanilang sarili alang-alang sa Diyos, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Kanyang Pangalan; at pinaglilingkuran nila ang kanilang kapwa alang-alang sa Diyos, upang makatulong sa Kanya sa abot ng kanilang makakaya. Sinusundan ng mga taong ito ang mga yapak ng Ama, lubos na nagagalak sa pag-ibig sa kanilang kapwa, minamahal ang mga lingkod ng Diyos sa pamamagitan ng pag-ibig na siyang ipinangmamahal nila sa kanilang Lumikha; at minamahal nila ang mga taong di-ganap sa pag-ibig na naghahangad na marating ng mga ito ang kaganapan, iniaalay para sa kanila ang banal na paghahangad at walang tigil na mga panalangin. Minamahal nila ang masasamang tao, na nakahandusay sa kamatayan ng kasalanang mortal, sapagkat ang mga ito ay mga nilalang na may katwiran, nilikha ng Diyos, at tinubos ng iisang Dugong tumubos din sa kanila; kaya naman ipinagdadalamhati nila ang kapahamakan ng mga ito, at upang mailigtas ang mga ito ay handa nilang ibigay ang kanilang sarili sa kamatayan ng katawan. Tungkol naman sa mga umuusig, naninirang-puri, at humahatol na natitisod sa kanila, minamahal nila ang mga ito kapwa sapagkat mga nilalang sila ng Diyos, gaya ng sinabi ko, at sapagkat sila rin ang kasangkapan at dahilan upang masubok ang kanilang birtud at matulungan silang marating ang kaganapanโ€”lalo na yaong maharlikang birtud ng pagtitiis, isang matamis na birtud na hindi kailanman nasasaktan o nababagabag, ni pinanghihinaan ng loob ng anumang salungat na hangin o anumang panliligalig ng mga tao. Ang gayong mga tao ang naghahanap sa Diyos nang walang anumang namamagitan, at tunay na nagmamahal sa Kanya bilang minamahal at lehitimong mga anak; at minamahal Niya sila bilang isang tunay na ama, at ipinakikita sa kanila ang lihim ng Kanyang pag-ibig, upang gawin silang mga tagapagmana ng Kanyang walang hanggang kaharian; kaya naman tumatakbo sila, pinanunumbalik ang lakas ng Dugo ni Kristo, pinag-aalab ng apoy ng banal na pag-ibig, na siyang ganap na tumatanglaw sa kanila. Ang gayong mga tao ay hindi tumatakbo sa landas ng birtud ayon sa sarili nilang paraan, kundi ayon sa paraan ni Kristong ipinako sa krus, na sinusundan ang Kanyang mga yapak. Kung maaari man silang maglingkod sa Diyos at magkamit ng birtud nang walang pagpapagal, hindi nila iyon nanaisin. Ang mga taong ito ay hindi kumikilos na gaya ng mga tao sa ikalawang uri, ang kaibigan at ang lingkod, sapagkat ang paglilingkod ng mga huling nabanggit ay may iba pang pakay. Kung minsan, nakatuon ito sa sariling pakinabang ng tao; maaaring marating ng isang tao ang malalim na pagkakaibigan sa ganitong paraan, kapag nakikilala niya ang kanyang pangangailangan at ang kanyang tagapagkaloob, na sa nakikita niya ay may kakayahan at kaloobang tumulong sa kanya. Gayunman, noong una ay isang lingkod siya, sapagkat nakilala niya ang sarili niyang pagkakasala, na sinundan ng kaparusahan; kaya dahil sa takot sa kaparusahan ay itinataboy niya ang kanyang kasalanan, at buong pagmamahal na niyayakap ang birtud, na naglilingkod sa kanyang Panginoon, na pinagkasalahan niya; at nagsisimula siyang humugot ng pag-asa sa Kanyang kagandahang-loob, sa pagninilay na hindi Niya ninanais ang kamatayan ng isang makasalanan, kundi ang magbalik-loob ito at mabuhay. Kung mananatili ang tao sa takot lamang, hindi iyon magiging sapat upang bigyan siya ng buhay, ni makakamit niya ang ganap na pagsang-ayon ng kanyang Panginoon; sa halip, magiging isang upahang lingkod siya. Hindi rin siya dapat manatili lamang sa pagmamahal sa bunga at kaaliwang maaari niyang tanggapin mula sa kanyang Panginoon, matapos siyang maging kaibigan; sapagkat ang ganitong uri ng pag-ibig ay hindi magiging matatag, kundi bibigo kapag pinagkaitan ng katamisan o kaaliwan at kagalakan ng kalooban, o kaya kapag hinampas ito ng anumang salungat na hangin, ng pag-uusig o tukso mula sa diyablo; kung gayon ay agad itong bibigo sa harap ng mga tukso ng diyablo o mga panliligalig ng laman. Kaya masasadlak ito sa pagkalito dahil sa pagkakait dito ng kaaliwan ng kalooban; at sa mga pag-uusig at pang-iinsultong ginagawa rito ng kapwa mga nilalang, mawawalan ito ng pagtitiis.

Kaya nakikita mo na ang ganitong uri ng pag-ibig ay hindi matatag. Sa katunayan, ang umiibig nang ganito ay tumutulad kay San Pedro, na bago ang Pagpapakasakit ay magiliw na umibig kay Kristo; ngunit hindi siya matatag, kaya siya nanghina sa oras ng Krus. Ngunit pagkatapos, nang dumating ang Espiritu Santo, humiwalay siya sa pag-ibig sa katamisan, nawala ang kanyang takot, at nakamit niya ang isang pag-ibig na matatag at subok sa apoy ng maraming kapighatian. Mula noon, nang makamit na niya ang pag-ibig ng isang anak, tiniis niya ang lahat ng iyon nang may tunay na pagtitiyagaโ€”higit pa rito, buong kagalakan niyang sinalubong ang mga iyon, na para bang patungo siya sa isang piging ng kasalan at hindi sa pagpapahirap. Ito ay sapagkat siya ay naging isang anak. Ngunit kung nanatiling nakatuon si Pedro sa katamisan at sa takot na nadama niya noong Pagpapakasakit ni Kristo at pagkatapos nito, hindi niya mararating ang gayong kaganapan upang maging anak at tagapagtanggol ng Santa Iglesya, na umiibig at naghahanap ng mga kaluluwa. Ngunit pansinin ang paraang tinahak ni Pedro at ng iba pang mga alagad upang magtamo ng lakas na iwaksi ang kanilang takot na tulad ng sa alipin at ang pag-ibig sa mga kaaliwan, at upang tanggapin ang Espiritu Santo, gaya ng ipinangako sa kanila ng Matamis na Unang Katotohanan. Kaya sinasabi ng Kasulatan na nagkulong sila sa bahay at nanatili roon sa pagbabantay at walang tigil na pananalangin; nanatili sila nang sampung araw, at saka dumating ang Espiritu Santo.

Ito ngayon ang aral na dapat nating tanggapin, at ng bawat nilalang na may katwiran: ang magkulong sa bahay at manatili sa pagbabantay at walang tigil na pananalangin; ang manatili nang sampung araw, at saka natin tatanggapin ang kapuspusan ng Espiritu Santo. Nang Siya ay dumating, tinanglawan Niya sila ng katotohanan; at nakita nila ang lihim ng di-masukat na pag-ibig ng Salita, kasama ng kalooban ng Ama, na walang ibang hinangad kundi ang ating pagpapabanal. Ipinakita ito sa atin ng Dugo ng matamis na Salitang iyon na puspos ng pag-ibig: Siya na muling ibinigay sa Kanyang mga alagad nang dumating ang kapuspusan ng Espiritu Santo. Dumating Siya taglay ang kapangyarihan ng Ama, ang karunungan ng Anak, at ang awa at habag ng Espiritu Santo; kaya natupad ang katotohanang sinabi ni Kristo sa Kanyang mga alagad: Aalis Ako at babalik Ako sa inyo. Noon nga Siya bumalik, sapagkat hindi makaparirito ang Espiritu Santo nang wala ang Anak at ang Ama, dahil iisa Siya sa kanila. Kaya dumating Siya, gaya ng sinabi ko, taglay ang kapangyarihang iniuukol sa Ama, ang karunungang iniuukol sa Anak, at ang kagandahang-loob at pag-ibig na iniuukol sa Espiritu Santo. Malinaw itong ipinakita ng mga Apostol, sapagkat biglang nawala ang kanilang takot sa pamamagitan ng pag-ibig. Kaya sa tunay na karunungan ay nakilala nila ang katotohanan, at buong kapangyarihang humayo laban sa mga hindi sumasampalataya; ibinagsak nila ang mga diyus-diyosan at nagpalayas ng mga demonyo. Hindi ito sa pamamagitan ng kapangyarihan ng daigdig, ni ng lakas ng katawan, kundi ng katatagan ng espiritu at ng kapangyarihan ng Diyos, na tinanggap nila sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos. Gayon din ang mangyayari sa mga bumangon mula sa karumihan ng kasalanang mortal at sa kahapisan ng daigdig na ito, at nagsimulang malasap ang Kataas-taasang Kabutihan at umibig sa Kanyang katamisan. Ngunit gaya ng sinabi ko, kung mananatili ang isang tao sa takot lamang, hindi siya makaiiwas sa impiyerno; sa halip, matutulad siya sa magnanakaw na hindi nagnanakaw dahil natatakot siya sa bibitayan; ngunit hindi siya magpipigil sa pagnanakaw kung hindi niya inaasahang parurusahan siya. Gayon din kapag iniibig ng isang tao ang Diyos dahil sa katamisang dulot nito; ibig sabihin, hindi siya magiging matatag at ganap, kundi mahina at di-ganap.

Ang landas tungo sa kaganapan ay yaong tinahak ng mga alagad, gaya ng sinabi ko. Ibig sabihin, kung paanong nagkulong sa bahay si Pedro at ang iba pa, gayon din ang ginawa at dapat gawin ng mga nakarating na sa pag-ibig ng Ama, na mga anak na Niya. Ang mga nagnanais makarating sa kalagayang ito ay dapat pumasok sa bahay at magkulong doon; ibig sabihin, sa bahay ng pagkilala sa kanilang sarili, na siyang selda na dapat tirhan ng kaluluwa. Sa loob ng seldang ito ay may matatagpuang isa pang selda, yaong pagkilala sa kabutihan ng Diyos sa Kanyang sarili. Kaya mula sa pagkilala sa sarili ay nagtatamo ang kaluluwa ng tunay na kababaang-loob, kalakip ang banal na pagkapoot sa kasamaang nagawa nito laban sa kanyang Maylikha, at sa pamamagitan nito ay nakakamit nito ang tunay at banal na pagtitiis. At mula sa pagkilala sa Diyos, na natatagpuan nito sa kanyang sarili, ay nakakamit nito ang birtud ng pinakamaalab na pag-ibig: dito nagmumula ang banal at mapagmahal na mga pagnanais nito. Sa ganitong paraan ay natatagpuan nito ang pagbabantay at walang tigil na pananalanginโ€”ibig sabihin, habang nananatili itong nakakulong sa isang bagay na napakatamis at napakaluwalhati gaya ng pagkilala sa sarili at sa Diyos. Nagbabantay ito, sabi ko, hindi lamang sa pamamagitan ng mata ng katawan, kundi pati ng mata ng kaluluwa; ibig sabihin, ang mata ng pag-iisip ay hindi kailanman nakapikit, kundi nananatiling nakabukas at nakatuon sa Kanyang pinagmamasdan at di-maipahayag na Pag-ibig, si Kristong ipinako sa krus: at doon ay natatagpuan nito ang pag-ibig at ang sarili nitong pagkakasala. Dahil sa pagkakasalang iyon, ibinigay sa atin ni Kristo ang Kanyang Dugo. Pagkatapos, itinataas ng kaluluwa ang sarili sa pinakamalalim na debosyon, upang ibigin ang iniibig ng Diyos at kapootan ang Kanyang kinapopootan. At iniuukol nito sa Diyos ang lahat ng kanyang gawain, at ginagawa ang lahat para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Kanyang Pangalan. Ito ang walang tigil na pananalanging tinutukoy ni Pablo nang sabihin niya, โ€œManalangin kayo nang walang tigil.โ€ Ito ngayon ang paraan upang makaahon mula sa pagiging lingkod at kaibigan lamangโ€”ibig sabihin, mula sa takot ng isang alipin at sa magiliw na pagmamahal sa sariling kaaliwanโ€”at makarating sa pagiging tunay na lingkod, tunay na kaibigan, tunay na anak. Sapagkat kapag ang isang tao ay tunay nang naging anak, hindi naman dahil dito ay nawawala ang kanyang pagiging lingkod at tunay na kaibigan; bagkus, siya ay lingkod at kaibigan sa katotohanan, na walang anumang pagsasaalang-alang sa sarili o sa anupamang bagay maliban sa pagbibigay-lugod sa Diyos lamang.

Sinabi natin na nanatili sila roon nang sampung araw, at pagkatapos ay dumating ang Espiritu Santo. Kaya ang kaluluwang nagnanais makarating sa kaganapang ito ay dapat tumupad sa sampung araw, na siyang sampung utos ng kautusan. At kasabay ng mga utos ng kautusan ay tutuparin din nito ang mga Payo; sapagkat magkaugnay ang mga ito, at hindi matutupad ang isa nang wala ang isa. Totoo, ang mga nasa daigdig ay dapat tumupad sa mga Payo sa kalooban, sa pamamagitan ng banal na pagnanais, at ang mga malaya na sa daigdig ay dapat tumupad sa mga ito kapwa sa kalooban at sa gawa. Kaya, kung tinatanggap ng kaluluwa ang kasaganaan ng Espiritu Santo, kalakip ang tunay na karunungan ng tunay at ganap na liwanag at kaalaman, at ang katatagan at kapangyarihang magpapalakas dito sa bawat pakikipaglaban, nagiging makapangyarihan ito lalo na laban sa sarili, anupat napaghaharian nito ang sarili nitong likas na pagkalamรกn. Ngunit hindi mo magagawa ang lahat ng ito kung pagala-gala ka, abala sa maraming pakikipag-usap, lumalayo sa selda, at pinababayaan ang koro. Kaya, sa pagsasaalang-alang dito, sinabi ko sa iyo nang umalis ka sa akin na dapat mong pagsikapang iwasan ang pakikipag-usap at dalawin ang selda, at huwag pabayaan ang koro o ang refektoryo (hangga’t maaari para sa iyo), at magbantay sa mapagpakumbabang pananalangin: at sa gayon ay tuparin ang aking hangarin, nang sabihin ko sa iyo na nais kong makita kang hanapin ang Diyos sa katotohanan, nang walang anumang namamagitan. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA ISANG MANTELLATA NI SANTO DOMINGO NA NAGNGANGALANG CATARINA DI SCETTO

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Minamahal kong kapatid at anak kay Kristo, ang matamis na Hesus. Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may hangaring makita kang isang tunay na lingkod at kabiyak ni Kristong ipinako sa krus. Nararapat tayong maging mga lingkod, sapagkat tinubos tayo ng Kanyang dugo. Ngunit hindi ko nakikitang may anumang kapakinabangang maibibigay tayo sa Kanya sa pamamagitan ng ating paglilingkod; kaya nararapat tayong maging kapaki-pakinabang sa ating kapwa, sapagkat sa pamamagitan niya natin nasusubok at natatamo ang mga birtud. Alam mong ang bawat birtud ay tumatanggap ng buhay mula sa pag-ibig; at ang pag-ibig ay natatamo sa pag-ibig, ibig sabihin, sa pagtataas ng mata ng ating isip upang pagmasdan kung gaano tayo kamahal ng Diyos. Kapag nakita nating tayo ay minamahal, hindi natin magagawang hindi umibig; sa pag-ibig natin sa Kanya, yayakapin natin ang birtud sa bisa ng pag-ibig, at kapopootan at itatakwil natin ang bisyo.

Kaya nakikita mong ipinaglilihi natin ang mga birtud sa pamamagitan ng Diyos, at isinisilang ang mga ito para sa ating kapwa. Alam na alam mong dahil sa pangangailangan ng iyong kapwa, isinisilang mo ang pag-ibig na parang sanggol sa loob ng iyong kaluluwa, at ang pagtitiis sa mga pagkakasalang ginagawa niya laban sa iyo. Ipinagkakaloob mo sa kanya ang panalangin, lalo na sa mga nagkasala sa iyo. At ganito ang nararapat nating gawin; kung hindi tapat sa atin ang mga tao, nararapat tayong maging tapat sa kanila, at tapat na hangarin ang kanilang kaligtasan; ibigin sila nang bukal sa kagandahang-loob, at hindi bilang pakikipagpalitan. Ibig sabihin, mag-ingat kang huwag ibigin ang iyong kapwa para sa sarili mong kapakinabangan; sapagkat hindi iyon magiging tapat na pag-ibig, at hindi mo matutugunan ang pag-ibig ng Diyos sa iyo. Sapagkat kung paanong inibig ka ng Diyos nang bukal sa Kanyang kagandahang-loob, gayon din ang kalooban Niya na, yamang hindi mo maibabalik sa Kanya ang pag-ibig na ito, ibalik mo ito sa iyong kapwa, na iniibig siya nang bukal sa kagandahang-loob at hindi bilang pakikipagpalitan, gaya ng sinabi ko. Ni kapag ginawan ka ng masama, ni kapag nakita mong nabawasan ang pag-ibig sa iyo, o ang iyong kagalakan o kapakinabangan, ay hindi mo dapat bawasan o ipagdamot ang pag-ibig sa iyong kapwa; sa halip, ibigin mo siya nang buong giliw, na pinagtitiisan at pinagpapasensiyahan ang kanyang mga pagkukulang; at tingnan mo ang mga lingkod ng Diyos nang may malaking kaaliwan at paggalang.

Mag-ingat kang huwag tumulad sa mga taong hibang at hangal na naghahangad siyasatin at hatulan ang mga gawa at gawi ng mga lingkod ng Diyos. Ang gumagawa nito ay lubos na karapat-dapat sa matinding pagsaway. Alamin mong kung nanaisin nating palakarin ang lahat ng lingkod ng Diyos sa sarili nating paraan, wala itong kaibhan sa pagtatakda ng batas at tuntunin para sa Espiritu Santoโ€”isang bagay na hindi kailanman maaaring gawin. Isipin ng kaluluwang nahihilig sa ganitong uri ng paghatol na hindi pa nabubunot ang ugat ng kapalaluan, ni naitatanim ang tunay na pag-ibig sa kapwaโ€”ibig sabihin, ang pag-ibig sa kanya nang bukal sa kagandahang-loob at hindi bilang pakikipagpalitan. Kaya ibigin natin ang mga lingkod ng Diyos, at huwag silang hatulan. Higit pa rito, nararapat nating ibigin ang bawat nilalang na may katwiran: ang mga nasa labas ng biyaya ay dapat nating ibigin nang may dalamhati at kapaitan dahil sa kanilang kasalanan, sapagkat nagkakasala sila laban sa Diyos at sa sarili nilang kaluluwa. Sa gayon ay magiging kaisa ka ng magiliw na si Pablo na puspos ng pag-ibig, na nakikidalamhati sa mga nagdadalamhati at nakikigalak sa mga nagagalak; sa gayon ay makikidalamhati ka sa mga nasa kalagayang kalunos-lunos, dahil sa pagnanais na maparangalan ang Diyos at maligtas sila; at makikigalak ka sa mga lingkod ng Diyos na nagagalak, na nagtataglay sa Diyos sa pamamagitan ng magiliw na pag-ibig.

Nakikita mo, kung gayon, na sa pamamagitan ng pag-ibig sa Diyos ay ipinaglilihi natin ang mga birtud, at sa pamamagitan ng pag-ibig sa ating kapwa ay naisisilang ang mga ito. Sa pagiging ganitoโ€”tapat na umiibig sa iyong kapwa, nang walang anumang pagkukunwari sa pag-ibig o sa puso, nang bukal sa loob, nang hindi isinasaalang-alang ang sarili mong pakinabang, espirituwal man o temporalโ€”ikaw ay magiging isang tunay na lingkod, at sa pamamagitan ng iyong kapwa ay tutugon ka sa pag-ibig sa iyo ng iyong Maylikha; ikaw ay magiging isang tapat na esposa, hindi isang taksil. Nagtataksil ang esposa sa kanyang esposo kapag ibinibigay niya sa ibang nilalang ang katapatang dapat niyang ibigay sa kanya. Ikaw ay isang esposa, sapagkat sa Kanyang pagtutuli ay ipinakita ni Cristo na pakakasalan Niya ang sangkatauhan. Ikaw, na nakasasaksi sa pag-ibig na hindi kayang ipahayag ng mga salita, ay dapat umibig sa Kanya nang walang anumang paraang hiwalay sa Diyos. Sa gayon ay nagiging lingkod ka ng iyong kapwa, na pinaglilingkuran siya sa lahat ng bagay sa abot ng iyong makakaya. Tunay ngang ikaw ay esposa ni Cristo, at dapat kang maging lingkod ng iyong kapwa. Kung ikaw ay isang tapat na esposa, yamang wala tayong maibibigay na pakinabang o paglilingkod sa Diyos sa pamamagitan ng pag-ibig natin sa Kanya, dapat nating paglingkuran ang ating kapwa, gaya ng sinabi ko, nang may tunay at taos-pusong pag-ibig. Wala nang ibang paraan upang mapaglingkuran natin Siya. Kaya sinabi ko sa iyo na nais kitang makitang tunay na lingkod at esposa ni Cristong ipinako sa krus. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

MGA LIHAM KAY NERI DI LANDOCCIO DEI PAGLIARESI

Si Neri di Landoccio dei Pagliaresi ay isa sa kaakit-akit na pangkat ng mga kalihim ni Catalina, na kinabibilangan din nina Stefano Maconi at Barduccio Canigiani. May isang bagay na lubhang kaiga-igaya, tunay na Italyano at mula sa Gitnang Panahon, sa paggunita sa tatlong kabataang Toscano na ito na mula sa mararangal na angkan at may pinong pagpapalaki. Nang hindi tinatalikuran ang daigdig o nananata bilang mga relihiyoso, iniugnay nila ang kanilang sarili sa Beata Populana nang may dalisay at marubdob na debosyon, inilaan ang kanilang panahon at kakayahan sa paglilingkod sa kanya, nag-alab sa mga mithiing nagpasigla sa kanya, at pagkamatay niya ay sinunod ang kanyang mga hangarin para sa kanilang kinabukasan. Ang mga mukhang lumitaw nang bahagyang mas huli sa mga larawang gaya ng โ€œPagsamba ng mga Magoโ€ ni Botticelli ay tumutulong sa atin na maunawaan kung anong uri ng mga binata ang mga ito.

Sa tatlong kalihim, si Neri ang unang pumasok sa paglilingkod kay Catalina. Siya ang nagpakilala sa kanya sa karamihan ng mga taong naging mga alagad niya kalaunan, at maraming liham mula sa iba’t ibang kasapi na nananatili hanggang ngayon ang nagpapakitang minahal siya nang buong katapatan ng munting pangkat. Siya ay may maramdamin, maselan, at mapanglaw na disposisyonโ€”isang mambabasa ni Dante, isa ring makata, isang taong mahilig pahirapan ang sarili, at, gaya ng ipinakita ng kanyang buhay kalaunan, may pagkahilig sa matinding kalumbayan. Tiyak na taglay niya ang kahinahunan sa pakikitungo, lakas ng pagkatao, at marahil ay pang-akit, sapagkat hindi lamang minsan siyang isinugo ni Catalina sa mahahalagang misyong diplomatikoโ€”minsan upang ipagpauna ang balita ng sarili niyang pagdating kay Papa Gregorio sa Avignon, at muli, sa kalaunan, sa tiwali at maringal na korte ni Reyna Giovanna sa Napoles. Bilang pagsunod sa huling habilin ng kanyang espirituwal na inaโ€”na marahil ay lubos na nakaunawa sa kanyang mga pangangailanganโ€”siya ay naging ermitanyo pagkamatay nito.

Sumusulat si Catalina sa marangal ngunit matatakuting kaluluwang ito nang may pambihirang lambing. Ang โ€œpagkalito ng isip,โ€ kasama ang nakahahadlang na kalungkutan at kawalang-kakayahang dulot nito, ang pinakakinamumuhian niya sa lahat ng kasamaan sa daigdig, dahil sa kanyang likas na malinaw mag-isip, matatag magpasiya, at matalas makiramdam. Laban dito, sa panganib na laging bumabagabag sa kanya, sinisikap niyang ipagsanggalang ang kanyang minamahal na alagad nang buong lakas na karaniwan sa kanya. Ang pag-ibig sa halip na ang poot ng Diyos, gaya ng nakita natin, ang laging pangunahing diwa ng pagtuturo ni Catalina. Hindi niya ito kailanman tinalakay nang higit na taimtim kaysa rito, habang, taglay ang matalas na pag-unawa sa di-maarok na lalim ng awa ng Diyos, ay matatag niyang isinusulat: โ€œIto ang Kanyang katotohanan: nilikha Niya tayo upang bigyan tayo ng buhay na walang hanggan.โ€ Tiyak na naghatid ng kapanatagan ang kanyang mga salita sa sinumang may nadidilimang pananaw, at ang kanyang mga praktikal na payo ay hindi kailanman naging higit na angkop sa pangangailangan ng isang tao kaysa sa mga liham na ito na bukod-tangi ang kahinahunan, na isinulat para sa isang taong ang mga tukso at espirituwal na panganib ay lubhang naiiba sa kanya.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristong matamis na Jesus. Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita ka sa tunay na liwanag, upang sa liwanag ay makilala ang katotohanan ng iyong Maylikha. Ito ang Kanyang katotohanan: nilikha Niya tayo upang bigyan tayo ng buhay na walang hanggan. Ngunit dahil naghimagsik ang tao laban sa Diyos, hindi natupad ang katotohanang ito, kaya bumaba Siya sa pinakamalalim na maaaring babaan, nang isuot ng pagka-Diyos ang ating pagkatao. Kaya nakikita natin sa maluwalhating liwanag na ito na ang Diyos ay naging tao, at ginawa Niya ito upang tuparin ang Kanyang katotohanan sa atin: at tunay Niya itong ipinakita sa atin sa pamamagitan ng Dugo ng mapagmahal na Salita, yamang ang ating pinanghahawakan sa pananampalataya ay pinatutunayan sa atin ng halaga ng Dugong iyon. Hindi maikakaila ng nilalang na may katwiran na ganito nga iyon.

Nais ko, kung gayon, na ang iyong pagkalito ay matupok at maglaho sa pag-asa sa Dugo, at sa apoy ng di-masukat na Pag-ibig ng Diyos; at walang matira kundi ang tunay na pagkakilala sa iyong sarili, na sa pamamagitan nito ay magpapakumbaba ka at lalago, at magpapayabong ng liwanag sa iyong kaluluwa. Hindi ba higit Siyang handang magpatawad kaysa tayo ay magkasala? At hindi ba Siya ang Manggagamot at tayo ang mga maysakit, at Siya ang pumapasan ng ating mga kasamaan? At hindi ba itinuturing Niyang higit na masama ang pagkalito ng isip kaysa lahat ng iba pang pagkukulang? Oo, tunay nga. Kaya, pinakamamahal kong anak, buksan mo ang mata ng iyong pang-unawa sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, at masdan kung gaano ka kamahal ng Diyos. At sa pagmasid sa Kanyang pag-ibig, at sa kamangmangan at panlalamig ng iyong puso, huwag kang mahulog sa pagkalito; sa halip, hayaang lumaki ang alab ng banal na pagnanais, kalakip ang tunay na pagkakilala at pagpapakumbaba, gaya ng sinabi ko. At habang lalo mong nakikita na hindi ka tumugon sa napakalaking mga biyayang ipinagkaloob sa iyo ng iyong Maylikha, lalo kang magpakumbaba, at sabihin nang may banal na pagpapasiya: “Ang hindi ko nagawa ngayong araw, gagawin ko ngayon.” Alam mong ang pagkalito ay lubos na salungat sa aral na laging ibinibigay sa iyo. Ito ay isang ketong na tumutuyo sa kaluluwa at katawan, at nagpapanatili sa mga ito sa walang tigil na paghihirap, at gumagapos sa mga bisig ng banal na pagnanais, at hindi nagpapahintulot na magawa ng isang tao ang nais niyang gawin; at ginagawa nitong hindi matiis ng kaluluwa ang sarili nito, anupa’t inilalantad ang isip sa mga tunggalian at sari-saring guniguni; inaagawan nito ang kaluluwa ng sobrenatural na liwanag, at pinadidilim ang likas nitong liwanag. Kaya nahuhulog ang tao sa matinding kawalan ng pananampalataya, sapagkat hindi niya nalalaman ang katotohanan ng Diyos na ayon dito ay nilikha Niya tayoโ€”iyon ay, tunay Niya tayong nilikha upang bigyan tayo ng buhay na walang hanggan. Kaya sa pamamagitan ng buhay na pananampalataya, ng banal na pagnanais, at ng pag-asa sa Dugo ni Kristo, magapi nawa ang demonyo ng pagkalito.

Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Idinadalangin ko sa Kanya na ipagkaloob sa iyo ang Kanyang matamis na pagpapala. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at pinakamatamis kong anak kay Kristong matamis na Jesus. Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita sa iyo ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, upang hindi ka kailanman mabagabag sa anumang maaaring mangyari sa iyo; sa halip, mapanatag nawa ang iyong isip hinggil sa lahat ng hiwaga ng Diyos, habang pinagmamasdan mo ang di-maipahayag na pag-ibig na nag-udyok sa Kanya na likhain mula sa Kanyang sarili ang mga nilalang na may katwiran, at ipagkaloob sa atin ang Kanyang larawan at wangis, at tubusin tayo sa pamamagitan ng Dugo ng mapagpakumbaba at walang-bahid na Kordero. Sa paggawa nito, igagalang mo nang nararapat ang lahat ng nangyayari sa iyo, at sa tunay na pagpapakumbaba ay hindi ka maniniwala sa panlabas na anyo lamang, kapag kung minsan, sa pamamagitan ng panlilinlang ng diyablo, ay tila nawawala sa wastong sukat ang mga bagay-bagay para sa iyo, dahil sa maraming pinagkakaabalahan ng iyong isip at sa matatamis na pagdurusa ng iyong katawan. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Ipagkaloob nawa sa iyo ni Kristong Pinagpala ang Kanyang walang-hanggang pagpapala. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at pinakagiliw kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus. Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahalagang Dugo: na may hangaring makita kang patuloy na lumago mula sa isang birtud tungo sa isa pa, hanggang sa masaksihan ko ang iyong pagbabalik sa dagat na iyon ng kapayapaan, kung saan hindi ka na kailanman mangangambang mawalay sa Diyos. Sapagkat ang marumi at baluktot na batas na lumalaban sa Espiritu ay maiiwan sa lupa, matapos nitong maibigay roon ang nararapat dito. Nais ko, giliw kong anak, na habang nabubuhay ka sa buhay na ito ay pagsikapan mong mamuhay na patay sa lahat ng sariling kalooban, at sa gayong kamatayan ay makakamit mo ang birtud. Sa ganitong pamumuhay, maiiwan mo sa lupa ang batas ng baluktot na pagnanasa. Sa gayon ay hindi ka mangangambang pahintulutan ng Diyos na mangyari sa iyo ang pinahintulutan Niya sa iba, ni magdurusa dahil sa sandaling panahon ay hiwalay sa akin at sa iba pang kasapi ng pamilya ang iyong pagkatao. Magpakalakas-loob ka, at manatili nawa sa iyong isip ang sinasabi ng Katotohananโ€”na walang sinumang mawawala mula sa Kanyang mga kamay. Sinasabi kong mula sa Kanyang mga kamay, sapagkat ang lahat ng bagay ay Kanya. At alam kong nauunawaan mo ako nang hindi nangangailangan ng maraming salita. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA GIOVANNA AT SA IBA PA NIYANG MGA ANAK NA BABAE SA SIENA

“Turuan Mo kami, O Panginoon, at bigyan Mo kami ng kakayahang mamuhay tulad ng mga santo at mga anghel!” ang bulalas ni Kardinal Newman. May magandang pagkakatulad ang panalangin ni Catalina at ang Ama Namin ng mga pinagpalang kaluluwa ni Dante sa Purgatoryo:

“Kung paanong iniaalay sa Iyo ng Iyong mga anghel ang kanilang kalooban, habang umaawit ng hosana, gayundin nawa ang gawin ng mga tao sa kanilang sariling kalooban.”

Mula sa malumanay na mga pagninilay tungkol sa hindi paglaban na siyang pambungad ng liham na ito, bumabaling si Catalina, sa isang paglipat na kapwa banayad at biglaan, sa maringal na larawan ng banal na kaluluwa bilang isang kabayong walang renda, na napakabilis tumakbo “mula sa biyaya tungo sa biyaya, mula sa birtud tungo sa birtud.” Dahil kay Platoโ€”bukod pa kay Browning sa “The Two Poets of Croisic”โ€”naging pamilyar na ang larawan ng kaluluwa bilang tagapagpatakbo ng karwaheng pandigma. Hindi gaanong pamilyar ang talinghaga ni Catalina, ngunit hindi ito kulang sa bisa. Para sa kanya, malaya lamang ang kalooban kapag ito ay dalisay: ang marurumi at makasalanang pagnanasa, sa halip na maging tanda ng kalayaan, ang siyang bokado at renda na pumipigil sa maalab nitong pagtakbo patungo sa Diyos. Ang gayunding kaisipan, na inilahad nang hindi gaanong matingkad, ay matatagpuan sa isang makabagong teologoโ€”si Dr. Moberly. “Ang tunay na kaganapan ng pagkataong moral o imoral,” isinulat niya, “ay mag-aalis sa kalabuan na iniharap bilang pamantayan ng malayang kalooban…. Ang ganap na kakayahang magkasala ay hindi ang susi sa kalayaan. Sa kabaligtaran, ang lahat ng likas na kakayahang gumawa ng masama ay tuwirang paglabag sa realidad ng malayang kalooban…. Ang malayang kalooban ay hindi ang pagsasarili ng nilalang, kundi ang kanyang pagsasakatuparan sa sarili sa ganap na pag-asa. Ang kalayaan ay ang pagiging kaisa ng sarili sa kabutihan.”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal kong anak na babae kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, at inyong ina kay Kristo, ay sumusulat sa inyo at umaaliw sa inyo sa Mahal na Dugo ng Anak ng Diyos, na isang maamong Kordero, walang bahid at pinaslang hindi sa bisa ng mga pako o ng sibat, kundi sa bisa ng pag-ibig at ng di-masukat na pagmamahal na Kanyang nadama at patuloy na nadarama para sa Kanyang mga nilalang. O di-maipahayag na pagmamahal ng ating Diyos! Tinuruan Mo ako, O pinakamatamis na Pag-ibig, at ipinakita Mo sa akin, hindi sa mga salita lamangโ€”sapagkat sinasabi Mong hindi Ka nalulugod sa maraming salitaโ€”kundi sa mga gawa, na sinasabi Mong kinalulugdan Mo at hinihingi Mo sa Iyong mga lingkod. At ano ang itinuro Mo sa akin, O Pag-ibig na Hindi Nilikha? Itinuro Mo sa akin na dapat kong tiisin, nang may pagtitiis na tulad ng isang kordero, hindi lamang ang masasakit na salita, kundi maging ang malulupit at mabibigat na hampas, ang pananakit at ang pagkawala ng mga ari-arian. At kasabay nito ay kalooban Mong ako ay maging walang sala at walang bahid, na hindi nananakit sa sinuman sa aking mga kapwa at kapatid; hindi lamang sa mga hindi umuusig sa amin, kundi maging sa mga nananakit sa amin; kalooban Mong ipanalangin namin sila gaya ng mga natatanging kaibigang nagdudulot sa amin ng mabuti at malaking pakinabang. At kalooban Mong kami ay maging matiisin at maamo hindi lamang sa mga pananakit at pagkawala ng mga yamang panlupa, kundi sa lahat ng bagay, sa anumang maaaring sumalungat sa aking kalooban: gaya ng hindi Mo pagnanais na ang Iyong sariling kalooban ang masunod sa anumang bagay, kundi ang kalooban ng Iyong Ama. Kung gayon, paano kami makapangangahas na magmataas laban sa kabutihan ng Diyos, na ninanais na ang aming mga baluktot na kalooban ang matupad? Paanong hindi namin nanaising matupad ang kalooban ng Diyos?

O Hesus, Pinakamatamis na Pag-ibig, ipagkaloob Mong laging matupad sa amin ang Iyong kalooban, gaya ng pagtupad dito sa Langit ng Iyong mga Anghel at mga banal! Pinakamamahal kong anak na babae kay Kristo, ito ang kaamuang nais matagpuan sa atin ng ating matamis na Tagapagligtas: na tayo, nang may mga pusong lubos na payapa at panatag, ay masiyahan sa lahat ng Kanyang binabalak at ginagawa hinggil sa atin, at huwag naising ang mga panahon o pagkakataon ay umayon sa ating sariling kagustuhan, kundi sa Kanya lamang. Kung gayon, ang kaluluwang hubad sa bawat sarili nitong hangarin at nadaramtan ng kalooban ng Diyos ay lubhang kalugud-lugod sa Diyos. Tulad ng kabayong walang renda, napakabilis nitong tumatakbo mula sa biyaya tungo sa biyaya, mula sa birtud tungo sa birtud; sapagkat wala itong rendang pumipigil o humahadlang sa pagtakbo nito, yamang inalis na nito sa sarili ang bawat di-maayos na pagnanasa at udyok ng sarili nitong kagustuhan, na siyang mga tali at rendang hindi nagpapahintulot na tumakbo ang mga kaluluwa ng mga taong namumuhay sa espiritu.

Patuloy na bumubuti ang mga usapin ng Krusada, at lalong nadaragdagan ang karangalan ng Diyos sa bawat araw. Patuloy kayong lumago sa birtud, at ihanda ang sasakyang-dagat ng inyong kaluluwa, sapagkat nalalapit na ang ating panahon. Aliwin at basbasan ninyo si Francesca, mula kay Hesukristo at sa akin; at sabihin sa kanyang maging masigasig upang sa aking pagbabalik ay matagpuan ko siyang lumago sa birtud. Basbasan at aliwin ninyo ang lahat ng aking mga anak kay Kristo. Ngayon, sa araw na ito mismo, dumating ang embahador ng Reyna ng Cyprus at nakipag-usap sa akin. Pupunta siya sa Santo Papa, si Kristo sa lupa, upang himukin siya hinggil sa mga usapin ng banal na Krusada. Bukod dito, nagpadala na ang Santo Papa ng sugo sa Genoa upang himukin sila hinggil sa gayon ding bagay.

Ipagkaloob nawa sa inyo ng ating matamis na Tagapagligtas ang Kanyang walang-hanggang basbas! Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MESSER JOHN, ANG SUNDALONG UPAHAN AT PINUNO NG PANGKAT NG MGA SUNDALONG DUMATING NOONG PANAHON NG TAGGUTOM

_Ang liham na ito ay isang katibayan ng pagkakakilanlan at awtoridad, na nagpapatunay na maaari niyang pagkatiwalaan ang lahat ng sasabihin sa kanya ni Fra Raimondo ng Capua. Kaya naman nagtungo ang nasabing Fra Raimondo sa nasabing Messer John at sa iba pang mga kapitan, upang hikayatin silang humayo at lumaban sa mga di-mananampalataya kung sakaling humayo rin ang iba. At bago umalis ay tumanggap siya mula sa kanila at kay Messer John ng isang pangakong pinanumpaan sa harap ng sakramento na sila ay hahayo, at nilagdaan nila iyon ng sarili nilang mga kamay at nilagyan ng kanilang mga selyo._

Ganyan ang lumang pamagat ng liham na ito. Kapana-panabik isipin si Catalina na sumusulat sa makulay na ginoong iyon, si Sir John Hawkwood. Makikita ang kaniyang magiliw at halos pangkapatid na pakikiramay sa mapangahas na mersenaryo sa di-karaniwan niyang pagdaragdag ng salitang “kaluwalhatian” sa nakagawian niyang pahayag na, “Ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa,” sa huling pangungusap. Sinasabing nagkaroon ng tunay na bisa ang liham at si Fray Raimundo, at hindi lamang nanumpa si Hawkwood na sasama sa Krusada, kundi, nang walang naganap na Krusada, mula noon ay humawak lamang siya ng sandata sa mga regular na digmaan. Ang sinumang sumubaybay sa sumunod na takbo ng buhay ng Ingles na ito ay marahil bahagyang magtataka kung ano ang ibig sabihin ng “regular na digmaan” para sa kaniya. Gayunman, bilang pagkilala sa kaniyang kabutihan, alalahanin nating tumutol si Hawkwood sa masaker sa Cesenaโ€”at hindi lamang ito ang pagkakataong sumilay nang sandali sa kaniyang pagkatao ang liwanag ng pagkamarangal ng isang kabalyero. Mamayapa nawa ang kaniyang mga buto sa Duomo ng Florencia, ang lungsod na ang mga pintuang-bayan ay nilapitan niyang may dalang takot at pangamba, ngunit hindi nagtanim ng sama ng loob sa kaniya, at sa huli ay nag-utos na pagkalooban siya ng maringal na libing at libingan sa piling ng mga pinararangalan nitong anak!

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Sa inyo, pinakamamahal at minamahal na mga kapatid kay Cristo Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa Kaniyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kang isang tunay na anak at kabalyero ni Cristo, nang sa gayon ay hangarin mong ialay ang iyong buhay nang isang libong ulit, kung kinakailangan, sa paglilingkod sa matamis at mabuting Jesus. Ito ay isang handog na makababayad sa lahat ng ating mga kasalanang nagawa laban sa ating Tagapagligtas. Pinakamamahal at pinakagiliw na kapatid kay Cristo Jesus, magiging dakilang bagay ngayon kung sandali kang magninilay sa iyong kalooban, at isasaalang-alang at pagbubulay-bulayan kung gaano katindi ang mga hirap at dalamhating tiniis mo sa paglilingkod at pagpapaupa sa diyablo. Ngayon ay hinahangad ng aking kaluluwa na baguhin mo ang iyong pamumuhay, at tanggapin ang upa at ang krus ni Cristong ipinako sa krus, ikaw at ang lahat ng iyong mga tagasunod at kasama; upang kayo ay maging hukbo ni Cristo, na susugod laban sa mga asong di-sumasampalataya na sumasakop sa ating Banal na Pook, kung saan namalagi ang Matamis na Unang Katotohanan at nagtiis ng kamatayan at mga hirap para sa atin. Kaya magiliw akong nakikiusap sa iyo kay Cristo Jesus, na yamang ang Diyos at gayundin ang ating Santo Papa ay nag-utos ng isang krusada laban sa mga di-sumasampalataya, at labis mong ikinalulugod ang digmaan at pakikipaglaban, huwag ka nang makipagdigma laban sa mga Kristiyanoโ€”sapagkat ito ay isang pagkakasala sa Diyos; sa halip, lumaban ka sa mga di-sumasampalataya! Sapagkat isang malaking kalupitan na tayong mga Kristiyano, at mga sangkap na pinag-isa sa Katawan ng Banal na Simbahan, ay mag-usig sa isaโ€™t isa. Hindi natin ito dapat gawin; sa halip, dapat tayong bumangon nang may ganap na sigasig, at iangat ang ating sarili sa ibabaw ng bawat masamang kaisipan.

Labis akong nagtataka na ikaw, na ayon sa narinig ko ay nangakong handang humayo upang mamatay para kay Cristo sa banal na krusadang ito, ay nagnanais makipagdigma sa mga dakong ito. Hindi ito ang banal na kaloobang hinihingi sa iyo ng Diyos kung paroroon ka sa isang pook na lubhang banal at kagalang-galang. Sa palagay ko, ngayon, sa kasalukuyang panahong ito, ay dapat mong ihanda ang iyong sarili sa kabutihang-asal, hanggang sumapit ang panahon para sa atin at sa iba pang magiging handang mag-alay ng kanilang buhay para kay Cristo: at sa gayon ay maipakikita mong ikaw ay isang magiting at tunay na kabalyero.

Paparating sa iyo itong aking ama at anak, si Fray Raimundo, na siyang may dala ng liham na ito. Magtiwala ka sa sinasabi niya sa iyo; sapagkat siya ay isang tunay at tapat na lingkod ng Diyos, at wala siyang ipapayo at sasabihin sa iyo kundi yaong para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan at kaluwalhatian ng iyong kaluluwa. Wala na akong sasabihin pa. Nakikiusap ako sa iyo, pinakamamahal na kapatid, na lagi mong alalahanin ang kaiklian ng iyong panahon. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA COLOMBA SA LUCCA

Umasa tayong pinakinggan ng mapagbirong si Monna Colomba ang magiliw ngunit lubhang tahasang mga pangaral ni Catalina at tinalikuran ang kanyang mga kalokohan. Kung may pagpapatawa siyaโ€”at hindi naman ito pambihira sa mga matatandang biyudang mababaw ang pag-iisipโ€”tiyak na magiliw siyang naaliw sa pagbilang ng maputlang birhen sa sarili sa mga โ€œlumalakad sa landas ng karangyaan at kalayawan,โ€ at โ€œginagawang halimbawa ng kasalanan at kapalaluan ang kanilang sarili.โ€ Ngunit ang paggamit ni Catalina ng unang panauhan sa bagay na ito, bagaman tila pilit, ay higit pa sa isang paraan ng pananalita upang palambutin ang tindi ng kanyang pagsaway. Nalaman natin sa salaysay ng kanyang buhay na hanggang sa wakas ay hindi siya tumigil sa pagsisisi, nang buong pait at may mga luha, dahil noong labindalawang taong gulang siya ay pinayagan niya ang isang nakatatandang kapatid na babae na bihisan siya nang maganda at paputiin ang kanyang buhok ayon sa uso noon. Ang dahilan ng kakila-kilabot na pagkakasalang ito, gaya ng sinabi niya sa kanyang kumpesor, ay ang pagkatuwa lamang sa magagandang bagayโ€”ngunit lagi niyang ginugunita iyon nang may sindak.

Kakaiba ang pagkakapit sa liham na ito ng pagkakatagpo kay Kristo sa Templo, ngunit hindi naman salat sa kariktan.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Sa iyo, pinakamamahal na kapatid at anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa Kanyang mahalagang Dugo, na may pagnanais na makita kang isang mabungang bukirin, na tumatanggap ng binhi ng Salita ng Diyos at namumunga para sa iyong sarili at sa iba. Nais kong makita ka, na tumatanda na ngayon at malaya sa mga gapos ng daigdig, na maging salamin ng kabutihang-asal para sa mga nakababatang babae, na nakagapos pa rin sa daigdig dahil sa kanilang pagkakatali sa kanilang mga asawa.

Sa aba natin, sa aba natin, nakikita kong tayo ay lupang hindi namumunga, sapagkat hinahayaan nating masakal ang Salita ng Diyos ng di-maayos na mga pagkagiliw at pagnanasa sa daigdig, at lumalakad tayo sa landas ng karangyaan at kalayawan nito, na nagsisikap kalugdan ng ating kapwa sa halip na ng ating Maylikha. At may higit pang kahabag-habag na bagay, sapagkat hindi pa sapat para sa atin ang sarili nating paggawa ng masama; sa halip na maging halimbawa tayo ng kabutihang-asal at kahinhinan, ginagawa nating halimbawa ng kasalanan at kapalaluan ang ating sarili. At kung paanong ayaw ng diyablo na mahulog nang mag-isa, kundi nagnanais na magkaroon ng maraming kasama, gayundin natin inaakit ang ibang tao sa mga kapalaluan at libangang kinahuhumalingan natin mismo. Alang-alang sa pagmamahal sa kabutihang-asal at sa iyong kaligtasan, dapat kang lumayo sa mga walang-kabuluhang paglilibang at makamundong pagdiriwang ng kasalโ€”sapagkat hindi angkop ang mga ito sa iyong kalagayanโ€”at sikaping ilayo rin ang iba na nagnanais dumalo roon. Ngunit nagsasalita ka ng masasama, at inaakit mo ang mga kabataang babae na nagnanais nang umiwas sa pagdalo sa mga bagay na ito dahil sa pagmamahal sa kabutihang-asal, sapagkat nakikita nilang ito ay pagkakasala sa Diyos. Kaya hindi ako nagtataka kung walang bungang lumilitaw, yamang nasasakal ang binhi gaya ng sinabi ko. Marahil ay magdadahilan ka sa pagsasabing, โ€œGayunman, kailangan kong pagbigyan ang aking mga kaibigan at kamag-anak sa paggawa nito, upang hindi sila mainis at magalit sa akin.โ€ Kaya pinahihina ng takot at baluktot na pagpapalayaw sa sarili ang ating buhay, at madalas ay pinapatay tayo; inaagaw sa atin ang kaganapang pinagpilian at tinatawagan sa atin ng Diyos. Hindi katanggap-tanggap sa Diyos ang ganitong dahilan; sapagkat hindi natin dapat pagbigyan ang mga tao sa isang bagay na nagkakasala sa Diyos at sa ating sariling kaluluwa; ni ibigin o paglingkuran sila, maliban sa mga bagay na nagmumula sa Diyos at angkop sa ating kalagayan.

O, kahabag-habag ako! Ang ating mga kamag-anak ba o mga kaibigan o sinumang kapwa-tao ang tumubos sa atin? Hindi; si Kristong ipinako sa krus lamang ang Kordero na, sa pag-ibig na hindi maarok, ay naghandog ng Kanyang Katawan, na naging ating Kadalisayan at Kagalingan, ating Pagkain at Kasuotan, at ang Higaang mapagpapahingahan natin. Hindi Niya isinaalang-alang ang pagmamahal sa sarili ni ang kaligayahang makalaman, kundi ibinaba Niya ang Kanyang sarili sa pagdurusa, tiniis ang mga kahihiyan at paghamak, na hinahangad ang karangalan ng Ama at ang ating kaligtasan. Hindi nararapat na tayong mga dukha at kahabag-habag na tao ay tumahak sa ibang landas kaysa sa tinahak ng Matamis na Unang Katotohanan.

Alam mong hindi matatagpuan ang Diyos sa mga luho at kalayawan. Nakikita natin na nang mawala ang ating Tagapagligtas habang patungo sa Kapistahan, hindi Siya natagpuan ni Maria sa piling ng mga kaibigan o kamag-anak, kundi sa Templo, na nakikipagtalakayan sa mga dalubhasa sa Kautusan. At ginawa Niya ito upang bigyan tayo ng halimbawaโ€”sapagkat Siya ang ating Pamantayan, at ang Daan na dapat nating sundan. Pansinin na sinasabing nawala Siya habang patungo sa Kapistahan. Alamin mo, pinakamamahal na kapatid, na gaya ng nasabi na, hindi matatagpuan ang Diyos sa mga piging o sayawan o laro o kasalan o mga lugar ng paglilibang. Hindi nga; ang pagpunta roon ay isang tiyak na paraan upang mawala Siya, at mahulog sa maraming kasalanan at pagkukulang, at sa walang-kabuluhan at di-maayos na pagpapalayaw sa sarili. Yamang ito ang dahilan kung bakit nawala sa atin ang Diyos sa biyaya, may paraan ba upang muli natin Siyang matagpuan? Oo; ang pagsama kay Maria. Hanapin natin Siya kasama niya, nang may kapaitan at dalamhati at pagkasuklam sa pagkakasalang nagawa laban sa ating Maylikha upang pagbigyan ang kalooban ng mga tao. Nararapat kung gayon na magtungo tayo sa Templo, at doon Siya matatagpuan. Maiangat nawa ang ating mga puso, isip, at pagnanasa kasama ang Kapaitang Ito, at magtungo tayo sa Templo ng ating kaluluwa, at doon natin makikilala ang ating sarili. Kung gayon, ang kaluluwa, sa pagkilalang ito ay wala, ay makikilala ang kabutihan sa kanya ng Diyos, na Siyang Umiiral. Sa gayon ay maiangat ang kalooban nang may alab, at mamahalin nito ang minamahal ng Diyos at kapopootan ang kinapopootan ng Diyos. Pagkatapos, habang nakikipagkatwiran ito sa sarili, sasawayin nito ang alaala na nag-ingat sa sarili ng mga kasayahan at kalayawan ng sanlibutan, ngunit hindi nag-ingat ni nanatiling tumatanda sa mga kaloob at handog at dakilang kabutihan ng Diyos, na nagkaloob ng Kanyang sarili sa atin nang may gayong nag-aalab na pag-ibig. Sasawayin nito ang isip, na nag-ukol ng sarili sa pag-unawa sa kalooban ng kapwa nilalang, at sa mga pagpaparangya at kaugalian ng sanlibutan, sa halip na sa kalooban ng Maylikha nito, at dahil dito ay ibinaling sila ng kalooban at makalamang pag-ibig sa pagmamahal at paghahangad sa mga hamak na bagay ng mga pandama, na lumilipas na parang hangin. Hindi dapat gawin ito ng kaluluwa, kundi dapat nitong pagtuunan ng pansin at alamin ang kalooban ng Diyos, na walang ibang hinahangad at ninanais kundi ang ating pagpapakabanal, at dahil dito ay binigyan Niya tayo ng buhay.

Hindi ka pinalaya ng Diyos mula sa sanlibutan, sapagkat sinasakal at nilulunod ka sa sanlibutan ng iyong mga pagkagiliw at di-maayos na pagnanasa. Ngayon, mayroon ka bang higit sa isang kaluluwa? Wala. Kung mayroon kang dalawa, maaari mong ibigay ang isa sa Diyos at ang isa naman sa sanlibutan. Wala ka ring higit sa isang katawan, at ito ay napapagod sa bawat munting bagay.

Ipamahagi mo sa mga dukha ang iyong mga ari-ariang panlupa. Magpasakop ka sa pamatok ng banal at tunay na pagsunod. Patayin mo, patayin mo ang iyong sariling kalooban, upang hindi ito labis na matali sa iyong mga kamag-anak, at supilin mo ang iyong katawan, at huwag mo itong labis na palayawin sa mga maseselang paraan. Hamakin mo ang iyong sarili, at huwag mong pahalagahan ang katayuan ni ang kayamanan, sapagkat ang birtud lamang ang nagpapamarangal sa atin, at ang mga kayamanan ng buhay na ito ang pinakamasahol na karalitaan kapag inaangkin nang may di-maayos na pagmamahal na hiwalay sa Diyos. Gunitain mo ang sinabi ng maluwalhating San Jeronimo tungkol dito, na hindi kailanman magiging labis ang paulit-ulit na pagbanggit: ipinagbabawal niyang magpakalabis ang mga biyuda sa pagpapalayaw sa sarili, o panatilihing pinapahiran ang kanilang mukha, o magsuot ng mariringal o maseselang kasuotan. Hindi rin sila dapat makipag-usap sa mga palalo o mahalay na kabataang babae, kundi manatili sa kanilang selda: dapat nilang tularan ang batu-bato, na, kapag namatay ang kanyang kapareha, ay nagdadalamhati magpakailanman, at namumuhay nang mag-isa, at walang ibang nais na makasama. Limitahan mo ang iyong pakikisama, mahal at pinakamamahal na Kapatid, kay Kristong ipinako sa krus; ituon mo ang iyong pagmamahal at pagnanais sa pagsunod sa Kanya sa landas ng kahihiyan at tunay na kababaang-loob, nang may kaamuan, na itinatali ang iyong sarili sa Kordero sa pamamagitan ng mga bigkis ng pag-ibig sa kapwa.

Ito ang ninanais ng aking kaluluwa: na ikaw ay maging isang tunay na anak na babae, isang kasintahang itinalaga kay Cristo, at isang bukiring mabunga, hindi tigang, kundi puno ng matatamis na bunga ng mga tunay na birtud. Magmadali ka, magmadali ka, sapagkat maikli ang panahon at mahaba ang daan. At ibigay mo man ang lahat ng taglay mo sa daigdig, hindi hihinto para sa iyo ang takbo ng panahon. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Patawarin mo ako kung naparami ang aking mga salita, sapagkat ang pag-ibig at sigasig ko para sa iyong kaligtasan ang nag-udyok sa akin na sabihin ang mga ito. Alamin mong higit kong nanaisin ang gumawa ng isang bagay para sa iyo kaysa basta magsalita lamang. Puspusin ka nawa ng Diyos ng Kanyang pinakamatamis na Kagandahang-loob. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY FRA RAIMUNDO DE CAPUA NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL

Ang sumusunod ay isa sa mga bantog na liham sa daigdig. Ang paglalarawan sa sining at panitikan ng tagpong isinasalaysay nito ay nagpakilala kay Catalina sa maraming tao na kung hindi dahil dito ay magkakaroon lamang ng napakalabong pagkakilala sa kanyang pagkatao. Madalas nang isinalin ang liham, ngunit iniwasan ng karamihan sa mga tagapagsalin ang mga talatang pambungad at pangwakas, dahil sa kamangha-mangha, magulo, at sa ating makabagong panlasa ay halos nakagigitlang mga talinghaga nito. Gayunman, tiyak na nais natin ang kabuuan, gaya mismo ng pagbuhos dito ni Catalina; puspos ng matinding pananabik, higit na malinaw ang kanyang mga damdamin kaysa sa kanyang mga kaisipan, nakaangat sa isang kalagayang wala nang saysay ang panlasa at lohika, at gumagamitโ€”upang maipahayag ang di-maipaliwanag na mga damdaming pinukaw ng mga pangyayaring inilalarawan niyaโ€”ng pinakapangkaraniwang mga talinghaga, na likas na ipinahihiwatig sa kanya ng kapaligiran niyang pangkalakalan. Kung tutuusin, umaawit naman ang mga makabagong kongregasyon nang walang pagkabalisa:

“Jesus, hayaan Mo akong manatili Sa Iyong puso at Sugatang Tagiliran.”

Hindi maiiwasan dito, ayon sa kalagayan ng kanyang damdamin, ang paulit-ulit na paggamit ng talinghaga ng Dugo. Sumusulat si Catalina na nanginginig pa mula sa malapitang pakikisalamuha sa biktima ng isang pagbitay noong Gitnang Panahon.

Isang binatang ginoo mula sa Perugia, na nagngangalang Niccolo Tuldo, ang hinatulan ng kamatayan dahil sa pagsasalita nang mapanuri laban sa Pamahalaan ng Siena. Waring hindi naman siya isang seryosong kasabwat sa sabwatang pampolitika, kundi isa lamang binata na, dahil sa pagkiling niya sa aristokrasya, ay walang-ingat na nakapagsalita nang may pagmamataas o kapaitan. Ngunit ang isang Pamahalaang _bagong-angat_ ay laging maramdamin. Nabalitaan natin na noong panahong iyon ay may isang lalaking hinatulan at binitay dahil hindi niya inanyayahan sa isang piging ang isa sa mga Riformatori!

Madaling ipataw ang kamatayan noong mga panahong iyon: malamang na hindi naman ito higit na madaling tiisin kaysa sa ating panahon. Mayroon tayong malinaw na mga salaysay ng di-makapaniwalang pagtanggap ni Niccolo Tuldo sa kanyang hatolโ€”di-paniniwalang humantong sa sindak, sa poot, sa paghihimagsik, sa madilim na kawalang-pag-asa. Pagkatapos ay pinuntahan siya ni Catalina; ang sarili nitong mga salita ang nagsasalaysay ng sumunod. Habang binabasa ang kamangha-manghang bisa ng kanyang nakaaaliw na presensya, habang nakikitang tumatahimik at humihinahon ang nahihintakutang binata, nananabik na kumakapit sa espirituwal na lakas ng mahinang babaeng ito, at sa huli ay nakikibahagi hindi lamang sa kanyang diwa ng mahinahong pagpapasakop kundi maging sa bahagi ng kanyang dakilang kagalakan, hindi maiiwasang maalala ang isa pang tagpoโ€”ang kahanga-hangang paglalarawan ni George Eliot sa “Adam Bede” ng paglilingkod ni Dinah kay Hetty sa bilangguan. Ngunit tunay ang tagpong ito, samantalang kathang-isip lamang ang isa; at dito ay hindi ikatlong tao, kundi ang mismong mang-aaliw, ang naghahayag ng kahulugan ng karanasang ito para sa kanyang sariling diwa.

Sa pag-akay kay Niccolo Tuldo tungo sa isang wakas na lubhang naliwanagan anupa’t kinilala niyang banal ang lugar ng paghatol, at namatay nang lubos na umaayon sa kalooban ng Diyos, naisakatuparan ni Catalina ang isang dakilang kababalaghang tanging Kristiyanismo lamang ang makagagawa: iniangat niya ang isa sa mga tila walang layunin at malulupit na pangyayari ng kapalaran na yumanig sa pananampalataya, upang maging kaisa ng organikong gawain ng pagtubos sa sanlibutan.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at pinakamimithing ama at mahal kong anak kay Cristo Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa iyo, na ipinagkakatiwala ang aking sarili sa iyo sa mahalagang Dugo ng Anak ng Diyos; taglay ang hangaring makita kang nag-aalab at lubog sa Kanyang kamatamis-tamisang Dugo, na kahalo ng apoy ng Kanyang pinakamaalab na pag-ibig. Ito ang ninanais ng aking kaluluwa: ang makita ka roon, ikaw at si Nanni at ang anak kong si Jacopo. Wala akong nakikitang ibang lunas upang makamit natin ang mga pangunahing birtud na kailangan natin. Kamatamis-tamisang ama, ang iyong kaluluwa, na naging pagkain para sa akinโ€”(at walang sandaling lumilipas na hindi ko tinatanggap ang pagkaing ito sa hapag ng minamahal na Korderong pinatay nang may gayong maalab na pag-ibig)โ€”ang iyong kaluluwa, sinasabi ko, ay hindi makakamit ang munting birtud, ang tunay na kababaang-loob, kung hindi ito lubog sa Dugo. Ang birtud na ito ay isisilang mula sa pagkapoot, at ang pagkapoot mula sa pag-ibig. Sa gayon ay isinisilang ang kaluluwa taglay ang ganap na kadalisayan, gaya ng bakal na lumalabas na dalisay mula sa pugon.

Nais ko, kung gayon, na ikulong mo ang iyong sarili sa bukรกs na tagiliran ng Anak ng Diyos, na isang bukรกs na kabang-yaman, puspos ng halimuyak, anupat maging ang kasalanan mismo ay nagiging mabango roon. Doon nagpapahinga ang minamahal na Esposa sa higaan ng apoy at dugo. Doon nakikita at nahahayag ang lihim ng puso ng Anak ng Diyos. O umaagos na Bukal, na nagpapainom at pumupukaw sa bawat mapagmahal na hangarin, at nagbibigay ng kagalakan, at tumatanglaw sa bawat isip at pumupuspos sa bawat alaalang nakatuon sa Iyo! Anupat wala nang ibang mapanghahawakan o malalayon o mamahalin, maliban sa matamis at mabuting Jesus na ito! Dugo at apoy, di-masukat na Pag-ibig! Yamang pagpapalain ang aking kaluluwa sa pagkakita sa iyo na gayong lubog, nais kong gawin mo ang ginagawa ng taong umiigib ng tubig sa pamamagitan ng timba at ibinubuhos iyon sa iba pang bagay; gayon mo ibuhos ang tubig ng banal na hangarin sa ulo ng iyong mga kapatid, na mga kasangkap natin, na nakabuklod sa atin sa katawan ng minamahal na Esposa. At mag-ingat ka, baka dahil sa panlilinlang ng mga demonyoโ€”na alam kong gumulo na sa iyo, at gugulo paโ€”o dahil sa sinabi ng isang kapwa nilalang, ay umurong ka kailanman: sa halip, lagi kang magtiyaga sa oras na tila pinakamalamig ang lahat, hanggang sa makita nating mabuhos ang dugo nang may matatamis na hangaring nag-aalab sa pag-ibig.

Bumangon, bumangon, pinakamamahal kong ama! At huwag na tayong matulog! Sapagkat gayon ang mga balitang naririnig ko na hindi ko na nais ang higaan ng pamamahinga ni ang katayuang makamundo. Katatanggap ko lamang sa aking mga kamay ng isang Ulo, na nagdulot sa akin ng gayong katamisan na hindi malirip ng puso, ni masambit ng dila, ni makita ng mata, ni marinig ng mga tainga. Patuloy na natupad ang kalooban ng Diyos sa iba pang mga hiwagang naganap bago nito; hindi ko na isasalaysay ang mga iyon, sapagkat magiging napakahaba. Dinalaw ko ang taong kilala ninyo: at dahil dito ay tumanggap siya ng gayong ginhawa at kaaliwan na nangumpisal siya at naghanda nang buong husay. At pinapangako niya ako, alang-alang sa pag-ibig sa Diyos, na kapag dumating ang oras ng pagpapatupad ng hatol, makakasama niya ako. Kaya nangako ako, at tinupad ko iyon. Pagkatapos, kinaumagahan, bago tumunog ang kampana, pinuntahan ko siya: at tumanggap siya ng malaking kaaliwan. Inakay ko siya upang makinig sa Misa, at tinanggap niya ang Banal na Komunyon, na hindi pa niya kailanman natanggap. Ang kanyang kalooban ay nakiayon at nagpasakop sa kalooban ng Diyos; at iisang takot na lamang ang natira, ang takot na hindi siya maging matatag sa sandaling iyon. Ngunit nalinlang siya ng walang hanggan at nag-aalab na kabutihan ng Diyos, na lumikha sa kanya ng gayong pagsinta at pag-ibig sa paghahangad sa Diyos na hindi niya alam kung paano mamamalagi nang wala Siya, at sinabi niya: “Manatili ka sa piling ko, at huwag mo akong pabayaan. Sa gayon ay walang mangyayari sa akin kundi mabuti. At mamamatay akong panatag.” At ipinatong niya ang kanyang ulo sa aking dibdib. Narinig ko noon ang kagalakan, at nalanghap ko ang halimuyak ng kanyang dugo; at hindi iyon hiwalay sa halimuyak ng aking sariling dugo, na nais kong ibuhos para sa matamis na Kasintahang si Jesus. At habang tumitindi ang paghahangad sa aking kaluluwa, nadarama ang kanyang takot, sinabi ko: “Magpakapanatag ka, mahal kong kapatid; sapagkat malapit na tayong dumating sa Piging ng Kasalan. Paroroon ka na naliligo sa matamis na Dugo ng Anak ng Diyos, taglay ang matamis na Pangalan ni Jesus, na nais kong hindi kailanman mawala sa iyong alaala. At hihintayin kita sa pook ng paglalapat ng katarungan.” Isipin ninyo ngayon, ama at anak, na nawala noon ang lahat ng takot sa kanyang puso, at ang kanyang mukha ay nagbago mula sa kalungkutan tungo sa kagalakan; at natuwa siya, nagdiwang siya, at sinabi: “Saan nagmula ang gayong biyaya sa akin, na ang katamisan ng aking kaluluwa ay maghihintay sa akin sa banal na pook ng paglalapat ng katarungan?” Tingnan ninyo, gayon kalaki ang liwanag na natamo niya na tinawag niyang banal ang pook ng paglalapat ng katarungan! At sinabi niya: “Paroroon akong lubos na nagagalak at matatag, at para sa akin ay tila isang libong taon ang lilipas bago ako makarating, sa pag-iisip na naghihintay ka roon sa akin.” At nagsalita siya tungkol sa kabutihan ng Diyos nang napakatamis anupat makabagbag-puso.

Hinintay ko siya noon sa pook ng paglalapat ng katarungan; at naghintay ako roon sa walang patid na pananalangin, sa harapan ni Maria at ni Santa Catalina, Birhen at martir. Ngunit bago ko narating iyon, nagpatirapa ako at iniunat ang aking leeg sa patungan ng ulo; subalit hindi natupad doon ang aking hangarin, sapagkat labis pa ang aking kamalayan sa sarili. Kaya bumangon ako! Nanalangin ako, buong pagpupumilit akong nagsumamo sa kanya, sumigaw ako ng “Maria!” sapagkat ninanais ko ang biyayang ito: na sa sandali ng kamatayan ay pagkalooban niya ang lalaki ng liwanag at kapayapaan sa puso, at pagkatapos ay makita ko siyang marating ang kanyang hantungan. Noon ay naging puspos na puspos ang aking kaluluwa na bagaman napakaraming tao roon, wala akong makitang sinumang nilalang na tao, dahil sa matamis na pangakong ibinigay sa akin.

Pagkatapos ay dumating siya, tulad ng isang maamong kordero; at nang makita niya ako, nagsimula siyang ngumiti, at hiniling niyang gawin ko ang tanda ng Krus. Nang matanggap niya ang tanda, sinabi ko: “Yumukod ka! Tungo sa Kasalan, pinakamamahal kong kapatid! Sapagkat malapit ka nang mapasa buhay na walang hanggan.” Nagpatirapa siya nang buong kaamuan, at iniunat ko ang kanyang leeg; at yumuko ako, at ipinaalaala sa kanya ang Dugo ng Kordero. Walang ibang namutawi sa kanyang mga labi kundi Jesus! at, Catalina! At habang sinasabi niya iyon, tinanggap ko ang kanyang ulo sa aking mga kamay, ipinipikit ang aking mga mata sa Banal na Kabutihan, at sinasabi, “Ninanais ko!”

Pagkatapos ay nakita ang Diyos-at-Tao, gaya ng pagkakita sa ningning ng araw. At tumayo Siyang sugatan, at tinanggap ang dugo; sa dugong iyon ay may apoy ng banal na pagnanasa, na ipinagkaloob at ikinubli sa kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya. Tinanggap Niya iyon sa apoy ng Kanyang banal na pag-ibig. Nang matanggap Niya ang dugo at pagnanasa nito, tinanggap din Niya ang kaluluwa nito, na inilagay Niya sa bukรกs na kabang-yaman ng Kanyang Tagiliran, na puspos ng awa; ipinakikita ng unang Katotohanan na sa pamamagitan lamang ng biyaya at awa Niya iyon tinanggap, at hindi dahil sa anumang iba pang gawa. O, kaytamis at di-masambit na pagmasdan ang kabutihan ng Diyos! Kaylaking tamis at pag-ibig ang iniukol Niya sa paghihintay sa kaluluwang iyon na humiwalay na sa katawan! Ibinaling Niya rito ang Kanyang maawaing tingin, nang pumasok ito sa Kanyang Tagiliran, na naliligo sa dugong nagkabisa sa pamamagitan ng Dugo ng Anak ng Diyos. Sa gayong paraan ay tinanggap siya ng Diyos sa pamamagitan ng kapangyarihanโ€”makapangyarihan Siya sa paggawa! Ang Anak naman, ang Karunungan, ang Salitang Nagkatawang-tao, ay nagkaloob sa kanya at nagbahagi sa kanya ng pag-ibig na ipinako sa krus, na siyang pag-ibig na taglay Niya nang tanggapin Niya ang masakit at kahiya-hiyang kamatayan sa pamamagitan ng pagsunod na ipinakita niya sa Ama, para sa kabutihan ng sangkatauhan. At ikinulong siya sa loob ng mga kamay ng Espiritu Santo.

Ngunit gumawa siya ng isang kilos na napakagiliw, na makaaakit ng sanlibong puso. At hindi ako nagtataka, sapagkat nalalasap na niya ang banal na katamisan. Lumingon siya gaya ng isang Nobya kapag narating na niya ang pintuan ng kanyang kasintahang lalaki, na ibinabaling ang kanyang ulo at tingin sa likuran, yumuyukod sa mga sumama sa kanya, at sa kilos na iyon ay nagpapahiwatig ng pasasalamat.

Nang mamahinga na siya, namahinga ang aking kaluluwa sa kapayapaan at katahimikan, sa gayon katinding halimuyak ng dugo na hindi ko maatim na alisin ang dugong mula sa kanya na pumatak sa akin.

Ay, kahabag-habag ako! Wala na akong sasabihin pa. Nanatili ako sa lupa na may napakatinding pagkainggit. At sa wari ko ay nailagay na ang unang bagong bato. Kaya huwag kayong magtaka kung wala akong ibang hinihingi sa inyo kundi ang makita ninyong lubog ang inyong sarili sa dugo at apoy na ibinuhos mula sa tagiliran ng Anak ng Diyos. Ngayon nga, huwag nang magpabaya, pinakamamahal kong mga anak, sapagkat nagsisimula nang dumaloy ang dugo, at tanggapin ang buhay. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GREGORIO XI

Ito ang unang liham kay Gregorio na nakarating sa atin; maaaring ito ang unang isinulat sa kanya ni Catalina, o maaaring hindi. Tila tiyak na may ugnayan na siya rito bago pa man. Noon pang 1372 ay makikita na nating sumusulat siya kay Gerard du Puy, isang kamag-anak ng Papa at Legadong Papal sa Toscana. Ang liham na ito ay malinaw na isang tugon, at naglalaman ng mga talatang waring inaasahan niyang ibabahagi ni du Puy kay Gregorio. Marahil ay sinikap ni Gregorio na makipag-ugnayan sa kanya sa pamamagitan ng kanyang pinsan. Hindi kataka-taka noong panahong iyon ang gayong pagkilos ng isang mataas na pinuno ng Simbahan, na, bagaman bihasa sa mga bagay ng daigdig, ay nanatiling may tapat na paggalang sa mga mapagpakumbabang lalaki at babae.

Magkagayunman, sa kaniyang liham kay Gerard du Puy, isinulat ni Catalina ang tungkol sa kalagayan ng Simbahan sa himig ng dalamhating may halong pagkagalit na mananatili sa kaniya hanggang kamatayan: “Bilang tugon sa una sa tatlong bagay na itinatanong ninyo sa akin, sasabihin kong naniniwala ako na dapat lubusang alisin ng ating matamis na Kristo sa lupa ang dalawang bagay na sumasalanta sa Esposa ni Kristo. Ang una ay ang labis na pagmamahal at pagmamalasakit sa mga kamag-anak, na nararapat lubusang supilin. Ang isa naman ay ang labis na kabaitang nakasalig sa labis na awa…. Itinuturing ni Kristo na lubhang masama ang tatlong bisyoโ€”karumihan, kasakiman, at nag-uumapaw na kapalaluanโ€”na naghahari sa Esposa ni Kristo sa hanay ng mga prelato, na walang pinagmamalasakitan kundi ang mga luho at karangalan at napakalaking kayamanan. Kailangan ang matatag na katarungan upang ituwid sila, sapagkat ang labis na awa ang pinakamatinding kalupitan. Tungkol naman sa isa pang tanong, ito ang masasabi ko: Nang sabihin ko sa inyo na dapat kayong magpagal para sa Banal na Simbahan, hindi ko lamang iniisip ang mga gawaing dapat ninyong balikatin ukol sa mga bagay na temporal, kundi higit sa lahat, na kayo at ang Santo Papa ay dapat magpagal at gawin ang inyong makakaya upang maalis ang mga pastol na tulad ng mga lobo, na walang pinagmamalasakitan kundi ang pagkain at magagarang palasyo at malalaking kabayo. Sa aba ko, ang tinamo ni Kristo sa kahoy ng Krus ay ginugugol sa mga patutot! Isinasamo ko na sabihin ninyo sa Santo Papa na wakasan ang gayong mga kabuktutan, kahit ikamatay pa ninyo ito. At kapag dumating ang panahong magtalaga ng mga pari o kardinal, huwag silang piliin sa pamamagitan ng pambobola o salapi o simoniya; sa halip, isamo ninyo sa kaniya, sa abot ng inyong makakaya, na siyasatin niyang mabuti kung ang tao ay nagtataglay ng kabutihang-asal at mabuti at banal na reputasyon; at huwag niyang piliin ang isang maharlika kaysa sa isang mangangalakal, sapagkat kabutihang-asal ang nagbibigay ng tunay na karangalan sa isang tao.” Halos wala nang maidagdag pa rito si Savonarola.

Malamang na mula sa taong 1375 ang liham na ito, sapagkat nag-iibayo ang paghihimagsik ng mga lungsod ng Toscana nang isulat niya ito. Maliwanag na noon ay hindi pa kailanman personal na nakatagpo ni Catalina ang Papa. Gayunman, malamang na mula sa mga narinig niya ay nakabuo siya ng isang medyo tumpak na pagkakilala sa pagkatao nito; sa lihamโ€”isa sa mga pinakamaingat niyang binuo sa mga liham niyang nasa atinโ€”nakikita natin siyang lumalapit dito nang may katapatan, dangal, at tapang, at may pambihirang kahinahunan at pag-iingat sa pananalita. Isang bagay ang malayang ipahayag ang kaniyang saloobin sa pamamagitan ni Gerard du Puy; tiyak na ibang bagay ang tuwirang magsalita sa Pinuno ng Sangkakristiyanuhan. Ang mambabasa ang makapaghuhusga kung paano ito nagampanan ni Catalina. Napakaingat ng kaniyang pahiwatig na ang “matamis na Kristo sa lupa,” ang ama ng mga mananampalataya, ay kulang sa pagkakilala sa sarili, anupa’t hindi ito maaaring ikasama ng loob; subalit habang nagpapatuloy siya, nagiging malinaw na malinaw ang di-tuwirang pahiwatig. Si Gregorio ang mahinang prelatong iyon na, dahil sa pagpapalayaw sa sarili, ay patay na o naghihingalo na ang banal na katarungan sa kaniyang kalooban; ang taong banayad at mapayapa na, upang maiwasang makasama ng loob ng iba, ay nagbubulag-bulagan sa katiwalian ng Simbahan at sa mga kasalanan ng kaniyang mga pari; siya ang tamad na manggagamot na nagpapahid ng langis gayong dapat niyang haplusin ng nagbabagang bakal ang sugat. Sa sandaling isipin niyang handa na ang isip nito, sumusunod ang tuwirang pahayag: “Umaasa ako, sa kabutihan ng Diyos, kagalang-galang kong ama, na papawiin ninyo ito [self-love] sa inyong sarili, at hindi ninyo iibigin ang inyong sarili alang-alang sa sarili ninyong kapakanan, ni ang inyong kapuwa, ni ang Diyos.” Hindi rin siya nag-aatubiling banggitin nang mas tiyak ang mga panganib na nakapaligid dito, sa pagkahumaling nito sa mga kapakanan ng “mga kaibigan at magulang,” at sa mga pagsasaalang-alang sa patakarang temporal.

Dito, gaya ng lagi, magaan sa loob ni Catalina ang paglipat mula sa pahiwatig o tahasang pagpuna tungo sa marubdob na sigasig na ginagamit niya upang pukawin sa kaluluwa ang lahat ng natatagong tapang at katatagan nito. Pinalalakas niya ang loob ni Gregorio sa pamamagitan ng makabagbag-damdaming paggunita sa mga dakilang nauna sa kanyaโ€”at lalo pa sa marubdob na pagpapaalala sa hiwagang iyon ng banal na pag-ibig at pagpapakasakit na siyang pinaghanguan nila ng lakas. Lahat ng naging posible para sa kanila ay posible rin para sa kanya, โ€œsapagkat ang Diyos ngayon ay Siya ring Diyos noon.โ€ โ€œAt kung hanggang ngayon ay hindi tayo nanindigan nang matatag,โ€ sabi niyaโ€”gaya ng dati, isinasama ang sarili sa kahinaang nais niyang tuligsainโ€”โ€œtunay kong ninanais at ipinapanalangin na buong tapang ninyong harapin ang natitirang sandali ng panahon, na sumusunod kay Kristo, na ang kinatawan ay kayo.โ€ Namamayani sa natitirang bahagi ng liham ang banayad na pagpapalakas ng loob at isang kakaibang himig ng halos maka-inang pagkalinga. Walang pag-aatubiling nagsasalita si Catalina tungkol sa kalagayang pampulitika na kinakaharap ni Gregorio. Malinaw at tuwiran ang mga mungkahi tungkol sa mga praktikal na bagay na pangwakas sa liham. Sa kabuuan, isang mahusay na kasulatan ang ipinadadala ng anak ni Jacopo Benincasa sa Pinuno ng Sangkakristiyanuhan. Sa pagbasa nito, madaling maunawaan ang impluwensiyang nakamit niya, gaya ng ipinakikita ng mga sumunod na pangyayari, sa maramdamin at relihiyoso bagaman mahinang diwa ni Gregorio XI.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Sa inyo, kagalang-galang at minamahal na ama kay Kristo Hesus, sumusulat sa Kanyang mahal na Dugo ang inyong di-karapat-dapat, dukha at abang anak na si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo; na may pagnanais na makita kayong isang mabungang punongkahoy, hitik sa matatamis at hinog na bunga, at nakatanim sa matabang lupaโ€”sapagkat kung wala sa lupa, matutuyo ang punongkahoy at hindi mamumungaโ€”alalaong baga, sa lupa ng tunay na pagkakilala sa inyong sarili. Sapagkat ang kaluluwang nakakakilala sa sarili ay nagpapakumbaba, dahil wala itong nakikitang maipagmamalaki; at pinahihinog nito ang matamis na bunga ng lubhang marubdob na pag-ibig, na kinikilala sa sarili ang di-masukat na kabutihan ng Diyos; at batid na siya ay wala, iniuukol nito ang buong pag-iral niya sa Kanya na Siyang Umiiral. Kaya naman, tila nauudyukan ang kaluluwa na ibigin ang iniibig ng Diyos at kapootan ang Kanyang kinapopootan.

O matamis at tunay na pagkakilala, na dala mo ang patalim ng pagkapoot at iniuunat mo ang kamay ng banal na pagnanais, upang hugutin at patayin sa pamamagitan ng pagkapoot na ito ang uod ng makasariling pagmamahalโ€”isang uod na sumisira at ngumangatngat sa ugat ng ating punongkahoy anupa’t hindi ito makapamunga ng anumang bunga ng buhay, kundi natutuyo, at hindi nananatili ang luntiang kasariwaan nito! Sapagkat kung iniibig ng isang tao ang kanyang sarili, nabubuhay sa kanya ang baluktot na kapalaluan, ang puno at pinagmumulan ng bawat kasamaan, anuman ang kanyang katayuan, prelato man o nasasakupan. Kung ang iniibig niya ay ang kanyang sarili lamangโ€”alalaong baga, kung iniibig niya ang kanyang sarili para sa sarili niyang kapakanan at hindi para sa Diyosโ€”wala siyang magagawa kundi masama, at patay sa kanya ang lahat ng kabutihang-asal. Ang gayong tao ay tulad ng isang babaeng nagsisilang ng mga anak na patay. At gayon nga talaga; sapagkat hindi nabuhay sa kanya ang pag-ibig, at ang pinahalagahan lamang niya ay papuri at sariling kaluwalhatian, at hindi ang pangalan ng Diyos. Kaya sinasabi ko: kung siya ay isang prelato, gumagawa siya ng masama, sapagkat upang hindi mawala ang pagsang-ayon sa kanya ng kanyang kapwa mga nilalangโ€”alalaong baga, dahil sa makasariling pagmamahal na gumagapos sa kanya sa pamamagitan ng pagpapalayaw sa sariliโ€”namamatay sa kanya ang banal na katarungan. Sapagkat nakikita niyang gumagawa ng mga pagkakamali at kasalanan ang kanyang mga nasasakupan, ngunit nagkukunwari siyang hindi niya nakikita ang mga ito at hindi niya sila itinutuwid; o kung itinutuwid man niya sila, ginagawa niya ito nang napakalamig at napakamalahininga anupa’t wala siyang naisasakatuparan, kundi tinatakpan lamang ang bisyo; at lagi siyang natatakot na makasama ng loob o mapasangkot sa alitan. Ang lahat ng ito ay dahil iniibig niya ang kanyang sarili. Kung minsan, nais ng mga taong tulad nito na makaraos sa pamamagitan lamang ng mapayapang mga pamamaraan. Sinasabi kong ito ang pinakamasahol na kalupitang maaaring ipakita. Kung ang isang sugat, kapag kinakailangan, ay hindi nilalapnos o inaalis sa pamamagitan ng talim na bakal, kundi basta pinapahiran lamang ng pamahid, hindi lamang ito hindi gumagaling, kundi nahahawahan nito ang lahat, at madalas ay kamatayan ang kasunod nito.

Ay, ay, aking pinakamamahal na “Babbo”! Ito ang dahilan kung bakit ang lahat ng nasasakupan ay nahahawa sa karumihan at kasamaan. Ay, sinasabi ko ito nang lumuluha! Kaypanganib ng uod na ating binanggit! Sapagkat hindi lamang nito pinapatay ang pastol, kundi dahil dito ay nagkakasakit at namamatay rin ang lahat ng iba pa. Bakit patuloy na gumagamit ng napakaraming pamahid ang pastol na iyon? Sapagkat hindi siya nagdurusa dahil dito! Sapagkat walang nagagalit o naghihinanakit sa isang nagpapahid ng gamot sa mga maysakit, yamang wala siyang ginagawang salungat sa kanilang kalooban; pamahid ang nais nila, kaya pamahid ang ibinibigay sa kanila. O, kahabag-habag na kalagayan ng tao! Bulag ang maysakit na hindi nakababatid ng sarili niyang pangangailangan, at bulag ang pastol na manggagamot na walang ibang iniintindi kundi ang magbigay-lugod at ang sarili niyang kapakinabanganโ€”sapagkat, upang huwag itong mawala, umiiwas siyang gamitin ang patalim ng katarungan o ang apoy ng nag-aalab na pag-ibig sa kapwa! Ngunit ang gayong mga tao ay gumagawa ng sinasabi ni Cristo: sapagkat kung isang bulag ang aakay sa kapwa niya bulag, kapwa sila mahuhulog sa hukay. Ang maysakit at ang manggagamot ay kapwa mahuhulog sa impiyerno. Ang gayong tao ay tunay na upahang pastol, sapagkat sa halip na agawin ang kanyang mga tupa mula sa mga kamay ng lobo, siya mismo ang lumalamon sa kanila. Ang sanhi ng lahat ng ito ay ang pagmamahal niya sa kanyang sarili nang hiwalay sa Diyos: kaya hindi niya sinusundan ang matamis na si Jesus, ang tunay na Pastol, na nag-alay ng Kanyang buhay para sa Kanyang mga tupa. Tunay ngang mapanganib sa sarili at sa kapwa ang baluktot na pag-ibig na ito, at tunay na dapat layuan, sapagkat napakalaking pinsala ang idinudulot nito sa bawat salinlahi. Umaasa ako sa kabutihan ng Diyos, aking kagalang-galang na ama, na papawiin ninyo ito sa inyong sarili, at hindi ninyo mamahalin ang inyong sarili alang-alang sa inyong sarili, ni ang inyong kapwa alang-alang sa inyong sarili, ni ang Diyos; bagkus ay mamahalin ninyo Siya sapagkat Siya ang kataas-taasan at walang hanggang Kabutihan, at karapat-dapat mahalin; at mamahalin ninyo ang inyong sarili at ang inyong kapwa para sa karangalan at kaluwalhatian ng matamis na Pangalan ni Jesus. Nais ko, kung gayon, na kayo ay maging isang pastol na lubhang tunay at mabuti, na kung mayroon kayong sandaang libong buhay ay handa ninyong ialay ang lahat para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng Kanyang mga nilalang. O aking “Babbo”, matamis na Cristo sa lupa, tularan ninyo ang minamahal na Gregoriong iyon (ang Dakila)! Sapagkat magiging posible sa inyo ang lahat gaya ng sa kanya; sapagkat hindi naiiba ang kanyang laman sa inyo; at ang Diyos ngayon ay Siya ring Diyos noon: wala tayong kulang kundi ang birtud at ang pagkagutom sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Ngunit may lunas dito, ama: ang layuan natin ang pag-ibig na binanggit sa itaas, ang pag-ibig sa ating sarili at sa bawat nilalang nang hiwalay sa Diyos. Huwag nang bigyang-pansin ang mga kaibigan o mga magulang o ang sariling mga pangangailangang temporal, kundi ang birtud lamang at ang pagtataguyod ng mga bagay na espirituwal. Sapagkat ang mga bagay na temporal ay nagkukulang sa inyo sa iisang dahilan lamang: ang inyong pagpapabaya sa mga bagay na espirituwal.

Ngayon, kung gayon, nais ba nating taglayin ang maluwalhating pagkagutom na nadama ng mga banal at tunay na pastol noong una, at apulahin sa ating sarili ang apoy ng pag-ibig sa sarili? Gawin natin ang ginawa nila, na apoy ang ipinang-apula sa apoy; sapagkat napakatindi ng apoy ng di-mataya at nag-aalab na pag-ibig sa Diyos at kapwa na nagniningas sa kanilang mga puso at kaluluwa, anupa’t sila ay gutom na gutom at nananabik na manamnam ang mga kaluluwa. O matamis at maluwalhating apoy, na may kapangyarihang apulahin ang apoy, at ang bawat di-wastong kaluguran at kasiyahan at lahat ng pag-ibig sa sarili; at ang pag-ibig na ito sa sarili ay tulad ng isang patak ng tubig na agad naglalaho sa pugon! Kung may magtanong sa akin kung paano nakamit ng mga taong iyon ang matamis na apoy at pagkagutom na iyonโ€”yamang tayo, sa ating sarili, ay tunay na mga punong hindi namumungaโ€”sasabihin kong inihugpong ng mga taong iyon ang kanilang sarili sa mabungang puno ng kabanal-banalan at matamis na Krus, kung saan natagpuan nila ang Kordero, na pinaslang taglay ang gayong apoy ng pag-ibig para sa ating kaligtasan na tila hindi mapawi. Sumisigaw pa rin Siya na Siya ay nauuhaw, na para bang sinasabi: “Higit ang Aking pag-aalab at pagnanais at pagkauhaw para sa inyong kaligtasan kaysa sa ipinakikita Ko sa inyo sa Aking natapos na Pagpapakasakit.” O matamis at mabuting Hesus! Mangahiya nawa ang mga pontipise, ang mga pastol, at ang lahat ng iba pang nilalang dahil sa ating kamangmangan at kapalaluan at pagpapalayaw sa sarili, sa harap ng gayong kadakilang kagandahang-loob at kabutihan at di-maipahayag na pag-ibig ng ating Manlilikha! Nagpakilala Siya sa atin sa ating kalikasang-tao, isang Punong hitik sa matatamis at hinog na bunga, upang tayo, na mga punong ligaw, ay makapaghugpong ng ating sarili sa Kanya. Ganito nga kumilos si Gregorio na nag-aalab sa pag-ibig, at ang iba pang mabubuting pastol: sa pagkabatid na wala silang birtud sa kanilang sarili, at sa pagtitig sa Verbo, ang ating Puno, inihugpong nila ang kanilang sarili sa Kanya, na nakagapos at nakatanikala ng mga bigkis ng pag-ibig. Sapagkat nalulugod ang mata sa nakikita nito kapag ang bagay ay maganda at mabuti. Nakakita nga sila, at sa kanilang pagkakita ay gayon na lamang nila iginapos ang kanilang sarili na hindi na nila nakita ang kanilang sarili, kundi nakita at nalasap ang lahat ng bagay sa Diyos. At walang hangin ni graniso ni mga demonyo ni mga nilalang na nakapigil sa kanilang pamumunga ng mga bungang alaga: sapagkat nakahugpong sila sa mismong diwa ng ating Puno, si Hesus. Namunga sila, kung gayon, mula sa diwa ng matamis na pag-ibig sa Diyos at kapwa, kung saan sila nagkakaisa. At wala nang ibang paraan.

Ito ang nais kong makita sa inyo. At kung hanggang ngayon ay hindi pa tayo naging lubhang matatag, tunay kong ninanais at ipinagdarasal na ang nalalabing sandali ay harapin nang buong tapang, na sinusundan si Kristo, na kayo ang kinatawan, gaya ng isang taong malakas ang loob. At huwag kayong matakot, ama, sa anumang maaaring idulot ng mga hanging iyon ng unos na humahampas ngayon sa inyo, ng mga nabubulok na sangkap na iyon na naghimagsik laban sa inyo. Huwag kayong matakot; sapagkat malapit na ang tulong ng Diyos. Ituon ninyo ang inyong malasakit sa mga bagay na espirituwal lamang, sa mabubuting pastol, sa mabubuting pinuno sa inyong mga lungsodโ€”yamang dahil sa masasamang pastol at pinuno ay dumanas kayo ng paghihimagsik. Bigyan ninyo kami, kung gayon, ng lunas; at magpakalakas kayo kay Kristo Hesus, at huwag matakot. Magpatuloy kayo, at isakatuparan nang may tunay at banal na kasigasigan ang sinimulan ninyo nang may banal na pagpapasiya, hinggil sa inyong pagbabalik, at sa banal at matamis na krusada. At huwag na kayong magpaliban, sapagkat maraming suliranin ang lumitaw dahil sa pagpapaliban, at kumilos na ang diyablo upang hadlangan ang pagsasakatuparan ng mga bagay na ito, dahil nakikita niya ang sarili niyang pagkatalo. Bumangon kayo, kung gayon, ama, at huwag nang magpabaya! Itaas ninyo ang bandila ng kabanal-banalang Krus, sapagkat sa halimuyak ng Krus ay makakamit ninyo ang kapayapaan. Isinasamo kong tawagin ninyo sa isang banal na kapayapaan ang mga naghimagsik laban sa inyo, upang ang lahat ng pakikidigma ay maibaling laban sa mga di-mananampalataya. Umaasa ako sa walang-hanggang kabutihan ng Diyos na ipadadala Niya agad ang Kanyang tulong. Magpakalakas kayo, magpakalakas kayo, at halina, halina, upang aliwin ang mga dukha, ang mga lingkod ng Diyos, ang inyong mga anak! Hinihintay namin kayo nang may matindi at mapagmahal na pananabik. Patawarin ninyo ako, ama, sapagkat napakarami kong sinabi sa inyo. Alam ninyo na mula sa kasaganaan ng puso ay nagsasalita ang bibig. Natitiyak kong kung kayo ay magiging yaong uri ng punong nais kong makita sa inyo, walang makahahadlang sa inyo.

Nakikiusap ako sa inyo na magpadala kayo sa Lucca at sa Pisa ng mga mungkahing makaama, ayon sa ituturo sa inyo ng Diyos, na sinusuportahan sila hangga’t maaari at hinihimok silang manatiling matatag at matiyaga. Hanggang ngayon ay naroon ako sa Pisa at sa Lucca, at ginagawa ko ang lahat ng aking makakaya upang mahikayat silang huwag makipag-alyansa sa mga nabubulok na kasaping naghihimagsik laban sa inyo: ngunit lubha silang naguguluhan, sapagkat wala silang natatanggap na pampalakas-loob mula sa inyo, at patuloy silang inuudyukang makipag-alyansa at tinatakot ng kabilang panig. Gayunman, hanggang sa kasalukuyan, hindi pa sila lubos na pumapayag. Nakikiusap din ako sa inyo na sumulat kayo nang mariin kay Messer Piero: at gawin ninyo ito nang buong sigasig, at huwag magpaliban. Wala na akong sasabihin pa.

Nabalitaan ko rito na hinirang na ninyo ang mga kardinal. Naniniwala akong higit na mapararangalan ang Diyos at higit tayong makikinabang kung lagi ninyong sisikaping humirang ng mga taong may mabuting asal. Kung ang kabaligtaran ang gagawin, magiging malaking paglapastangan ito sa Diyos, at kapahamakan sa Banal na Simbahan. Huwag tayong magtaka sa bandang huli kung ipadala sa atin ng Diyos ang Kanyang mga pagtutuwid at mga hagupit; sapagkat makatarungan iyon. Nakikiusap ako sa inyo na gawin ninyo ang nararapat ninyong gawin nang buong katatagan at may takot sa Diyos.

Nabalitaan kong itatalaga ninyo ang Maestro ng aming Orden sa ibang benepisyo eklesyastiko. Kaya nakikiusap ako sa inyo, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, na kung gayon nga, pagsikapan ninyong bigyan kami ng isang mabuti at banal na Bikaryo. Kailangan ito ng Orden, sapagkat lubusan na itong nawalan ng disiplina. Maaari ninyo itong pag-usapan nina Messer Niccola da Osimo at ng Arsobispo ng Tronto; at susulatan ko sila tungkol dito.

Manatili kayo sa matamis at banal na biyaya ng Diyos. Mapagpakumbaba kong hinihingi ang inyong bendisyon. Patawarin ninyo ang aking kapangahasan, na naglakas-loob akong sumulat sa inyo. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GREGORIO XI

Hindi gaanong pormal ang liham na ito kaysa sa unang liham kay Gregorio. Sa pagsulat ni Catalina sa Papa, di-nagtagal ay naging panatag ang kanyang loob na gaya ng isang batang nasa tahanan ng kanyang ama sa lupa. Ang magiliw na tawag na โ€œBabbo,โ€ na palagi niyang ginagamit para sa kanya, ay maisasalin lamang bilang โ€œDaddyโ€โ€”na lubhang kakatwa sa pandinig ng mga Ingles, kaya waring pinakamabuting panatilihin ang salitang Italyano. May isang bagay na kapwa nakaaantig at nakaaaliw sa diwa ng kalayaang tulad sa isang bata na pinatototohanan ng gayong tawag.

Ang Ligang Laban sa Papa ay naging isang malagim na katotohanan. Ang di-makristiyanong karangyaan at kayabangan ng mga namumunong obispo, ang mababang kalupitan ni William of Noellet sa pagtangging pahintulutang mag-angkat ng butil mula sa mga Estado ng Papa sa Toscana sa panahon ng taggutom, ang kabagsikan at kawalan ng pakundangan sa patakaran ni Gregorio sa kanyang mga anak na hindi tumutupad sa inaasahanโ€”ang lahat ng ito ay mga puwersang may malaking kapangyarihang pawiin sa mga naghihimagsik ang anumang matibay na kamalayang gumagawa sila ng kasalanan laban sa relihiyon sa kanilang pagsalungat sa Simbahan. Tumatayo si Catalina bilang tagapamagitan ng dalawang panig. Bagaman ni sandali ay hindi niya kinukunsinti ang kasalanan ng paghihimagsik na tunay ngang kasuklam-suklam sa kanyang paningin, hindi rin niya hinahayaang malimutan ng Papa na ang pangunahing sanhi ng kaguluhan ay ang di-makatarungan at masasamang bagay na tiniis ng mga taga-Florencia mula sa mga Legadoโ€”mga lalaking โ€œalam ninyo mismoโ€โ€”ganito siya sumulat nang may matapang na katapatang karaniwan sa mga taong-bayanโ€”โ€œalam ninyo mismong mga demonyong nagkatawang-taoโ€! Kung gayon, hayaang ipamalas ng kinatawan ng Diyos ang pag-ibig ng Diyos, at makita sa pakikitungo ng Diyos sa mapaghimagsik na tao ang isang huwaran para sa kanyang sariling pakikitungo sa kanyang mga lungsod na naghihimagsik. Para sa kanya, ang pakikipagkasundo ang tanging landas ng karunungan. May praktikal na talino sa kanyang sinabi sa isa pang liham: โ€œMagpatuloy kayo nang may kagandahang-loob, ama! Sapagkat alamin ninyo na ang bawat nilalang na may katwiran ay mas madaling masakop sa pamamagitan ng pag-ibig at kagandahang-loob kaysa sa anupamang bagay: at lalo na itong ating mga Italyano sa mga dakong ito. Wala akong nakikitang ibang paraan upang masakop ninyo sila, ngunit kung gagawin ninyo ito, magagawa ninyo sa kanila ang anumang inyong naisin.โ€

Ang magandang pambungad na pagninilay sa Pag-ibig ng Diyos na nahahayag sa paglikha at pagtubos ay hindi lamang isang pangkalahatang panimula, kundi may malapit at madulang pagkakaugnay sa kasunod na bahagi ng liham. Ang teolohiyang Agustiniano, gaano man ito kalayo sa ating makabagong mga paraan ng pag-iisip, ay may karangalang hindi dapat ipagwalang-bahala, ayon sa kaniyang paglalahad. Gaya ng maikling pagkakalahad dito, at ng higit na maringal na paglalahad ni Dante sa ikapitong canto ng _Paradiso_, kinakatawan nito ang pinakamataas na pagsisikap ng kaisipan ng Simbahang Latina, na may pagpipitagan sa batas, na ipahayag ang mga paraan ng Walang-hanggang Pag-ibig. Sa kakaibang talinghaga ng Torneo, makikita natin ang isang katangiang paglalaro ng guniguni noong Gitnang Panahon. Gaya ng pagkakasabi ni Langland, sa bahagyang naiibang paraan:

“Noon ay nasa isang bintana ang Pananampalataya, at sumigaw: Ah! Fili David! Gaya ng isang tagapagbalita ng mga kabalyero kapag dumarating ang isang mandirigma upang makipaghamok. Ang mga Hudyo ng sinaunang Jerusalem ay umawit sa galak, Benedictus qui venit in nomine Domini. Pagkatapos ay tinanong ko ang Pananampalataya kung ano ang kahulugan ng lahat ng kaguluhang iyon, At kung sino ang makikipaghamok sa Jerusalem: ‘Si Jesus,’ sabi niya, ‘At kukunin Niya ang inaangkin ng diyablo: ang bunga ni Piers na Mag-aararo.’ ‘Narito ba si Piers?’ tanong ko: at kumindat siya sa akin,โ€” ‘Itong si Jesus, dahil sa Kaniyang kagandahang-loob, ay makikipaghamok na suot ang baluti ni Piers, Ang kaniyang helmet at ang kaniyang baluting yari sa magkakawing na bakal, humana natura.'”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan at kagalang-galang kong ama kay Cristo Jesus: Ako, si Catalina, ang inyong dukha at di-karapat-dapat na anak, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Cristo, ay sumusulat sa inyo sa Kaniyang mahalagang Dugo; taglay ang hangaring makita kayong isang mabuting pastol. Sapagkat naiisip ko, minamahal kong “Babbo,” na tinatangay ng lobo ang inyong mga tupa, at walang masumpungang tumutulong sa kanila. Kaya nagmamadali akong lumapit sa inyo, na aming ama at aming pastol, at nagsusumamo sa inyo sa ngalan ni Cristong ipinako sa krus na matuto kayo sa Kaniya, na buong alab ng pag-ibig na naghandog ng Kaniyang sarili sa kahiya-hiyang kamatayan sa kabanal-banalang Krus, upang sagipin mula sa mga kamay ng mga demonyo ang nawawalang tupang iyon, ang sangkatauhan; sapagkat, dahil sa paghihimagsik ng tao laban sa Diyos, itinuturing nila itong kanilang sariling pag-aari.

Pagkatapos ay dumarating ang Walang-hanggang Kabutihan ng Diyos, at nakikita ang masamang kalagayan, ang pagkaligaw at ang kapahamakan ng mga tupang ito, at nakikitang hindi sila maibabalik sa pamamagitan ng poot o digmaan. Kaya, bagaman nagawan nila Siya ng pagkakasalaโ€”sapagkat nararapat sa tao ang walang-hanggang kaparusahan dahil sa kanyang mapaghimagsik na pagsuway sa Diyosโ€”hindi ganito ang gagawin ng Kataas-taasan at Walang-hanggang Karunungan; sa halip ay humahanap Siya ng paraang makaaakit, ang pinakamaamo at pinakamapagmahal na paraang masusumpungan. Sapagkat nakikita Niyang walang ibang nakaaakit sa puso ng tao nang higit sa pag-ibig, dahil nilikha siya sa pamamagitan ng pag-ibig. Tila ito ang dahilan kung bakit labis siyang umiibig: na walang ibang pinagmulan ang kanyang pagkakalikha kundi pag-ibig, kapwa ang kanyang kaluluwa at ang kanyang katawan. Sapagkat sa pamamagitan ng pag-ibig ay nilikha siya ng Diyos ayon sa Kanyang Larawan at Wangis, at sa pamamagitan ng pag-ibig ay binigyan siya ng kanyang ama at ina ng pisikal na pag-iral, sa paglilihi at pagsisilang ng isang anak. Kaya ang Diyos, nang makitang handang-handa ang tao na umibig, ay tuwirang inihahagis sa kanya ang aklat ng pag-ibig, sa pagbibigay sa kanya ng Salita, ang Kanyang Bugtong na Anak, na umaako sa ating pagkatao upang maghatid ng isang dakilang kapayapaan. Ngunit hinihingi ng katarungan na igawad ang paghihiganti para sa pagkakasalang ginawa laban sa Diyos: kaya dumarating ang Banal na Awa at di-masambit na Pag-ibig, at upang matugunan ang katarungan at awa ay hinahatulan Niya ng kamatayan ang Kanyang Anak, matapos Siyang damitan ng ating pagkataoโ€”samakatuwid, ng putik ni Adan, na nagkasala. Kaya sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan ay napapawi ang poot ng Ama, sapagkat naipatupad ang katarungan sa persona ng Kanyang Anak: sa gayon ay natugunan Niya ang katarungan at natugunan ang awa, na pinalalaya ang sangkatauhan mula sa mga kamay ng mga demonyo. Ang matamis na Salitang ito, suot ang Kanyang baluti, ay nakipagtunggali sa kahoy ng kabanal-banalang Krus, na ang kamatayan ay nakikipaglaban sa buhay, at ang buhay sa kamatayan: upang sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan ay winasak Niya ang ating kamatayan, at upang bigyan tayo ng buhay ay inihandog Niya ang buhay ng Kanyang katawan. Kaya sa pamamagitan ng pag-ibig ay naakit Niya tayo, at nadaig Niya ang ating kasamaan sa pamamagitan ng Kanyang kagandahang-loob, anupa’t nararapat na maakit sa Kanya ang bawat puso: sapagkat walang makapagpapakita ng higit na dakilang pag-ibigโ€”at ito ang sinabi Niya mismoโ€”kaysa sa pag-aalay ng sariling buhay para sa kanyang kaibigan. At kung pinupuri Niya ang pag-ibig na nag-aalay ng sariling buhay para sa isang kaibigan, ano naman ang masasabi natin tungkol sa pinakamaalab at ganap na pag-ibig na iyon na nag-alay ng sariling buhay para sa kanyang kaaway? Sapagkat tayo, dahil sa kasalanan, ay naging mga kaaway ng Diyos. O matamis at mapagmahal na Salita, na sa pamamagitan ng pag-ibig ay muli Mong natagpuan ang Iyong kawan, at sa pamamagitan ng pag-ibig ay ibinigay Mo ang Iyong buhay para sa kanila, at naibalik Mo sila sa kulungan, na isinasauli sa kanila ang Biyayang nawala sa kanila!

Kabanal-banalan at ginigiliw kong “Babbo,” wala akong nakikitang ibang daan para sa atin, ni ibang tulong upang maibalik ang inyong mga tupa, na sa paghihimagsik ay umalis sa kawan ng Banal na Simbahan, at hindi sumusunod ni nagpapasakop sa inyo, na kanilang ama. Kaya isinasamo ko sa inyo, alang-alang kay Kristong ipinako sa krus, at hinihiling kong ipagkaloob ninyo sa akin ang biyayang ito: daigin ninyo ng inyong kagandahang-loob ang kanilang masamang hangarin. Kami ay inyo, ama! Alam ko at kinikilala kong nadarama nilang lahat na sila ay nagkasala; ngunit bagaman wala silang maidadahilan sa kanilang masasamang gawa, gayunman ay inakala nilang wala silang ibang magagawa dahil sa maraming pagdurusa at sa mga bagay na di-makatarungan at tampalasang tiniis nila sa kamay ng masasamang pastol at tagapamahala. Sapagkat, sa paglanghap sa baho ng pamumuhay ng maraming pinunong alam ninyo mismo na mga demonyong nagkatawang-tao, sila ay dinaig ng pinakamatinding takot, kaya ginawa nila ang ginawa ni Pilato, na pumatay kay Kristo upang hindi mawalan ng kapangyarihan; gayon din sila, upang hindi mawala ang kanilang estado, ay inusig nila kayo. Kaya hinihiling ko sa inyo, ama, na kaawaan ninyo sila. Huwag ninyong tingnan ang kamangmangan at kapalaluan ng inyong mga anak; sa halip, sa pamamagitan ng pagkaing pag-ibig at ng inyong kagandahang-loob, na naglalapat ng gayong magiliw na pagdidisiplina at mahinahong pagsaway ayon sa ikalulugod ng Inyong Kabanalan, ibalik ninyo ang kapayapaan sa aming mga kaawa-awang anak na nagkasala. Sinasabi ko sa inyo, ginigiliw na Kristo sa lupa, sa ngalan ni Kristo sa Langit, na kung gagawin ninyo ito, nang walang anumang alitan o unos, silang lahat ay lalapit, nagdadalamhati sa kasamaang kanilang ginawa, at ihihimlay ang kanilang mga ulo sa inyong dibdib. Sa gayon ay magagalak kayo, at magagalak kami, sapagkat sa pamamagitan ng pag-ibig ay naibalik ninyo ang mga tupang naligaw sa kawan ng Banal na Simbahan. At sa gayon, ginigiliw kong “Babbo,” matutupad ninyo ang inyong banal na hangarin at ang kalooban ng Diyos sa pamamagitan ng pagsasagawa ng banal na Krusada, na ipinananawagan ko sa inyong gawin sa Kanyang Ngalan nang mabilis at walang pagpapabaya. Babaling sila rito nang buong sigasig; handa silang ialay ang kanilang buhay para kay Kristo. Ay, Diyos, matamis na Pag-ibig! Itaas ninyo kaagad, “Babbo,” ang bandila ng kabanal-banalang Krus, at makikita ninyong magiging mga kordero ang mga lobo. Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, upang hindi maantala ng digmaan ang maligayang panahong ito! Ngunit kung nanaisin ninyong maglapat ng paghihiganti at katarungan, sa akin ninyo ibuhos ang mga ito, sa abang sawi, at ipataw ninyo sa akin ang anumang sakit at pahirap na ikalulugod ninyo, maging hanggang kamatayan. Naniniwala akong dahil sa baho ng aking mga kasamaan ay naganap ang maraming kasamaan, at maraming kasawian at alitan. Kaya sa akin, na inyong abang anak, ninyo ilapat ang anumang paghihiganting nanaisin ninyo. Ay, ama, namamatay ako sa pighati ngunit hindi ako mamatay! Halina, halina, at huwag na ninyong labanan ang kalooban ng Diyos na tumatawag sa inyo; at hinihintay ng mga tupang nagugutom ang inyong pagdating upang inyong hawakan at angkinin ang luklukan ng inyong hinalinhan at tagapagtanggol, si Apostol San Pedro. Sapagkat kayo, bilang Bikaryo ni Kristo, ay dapat manahan sa inyong sariling lugar. Kaya halina, halina, at huwag nang magpaliban; at lakasan ninyo ang inyong loob, at huwag matakot sa anumang maaaring mangyari, sapagkat sasainyo ang Diyos. Mapagpakumbaba kong hinihiling ang inyong basbas, para sa akin at para sa lahat ng aking mga anak; at isinasamo kong patawarin ninyo ang aking kapangahasan. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GREGORIO XI

“Ahi, Constantin, di quanto mal fu matre, Non la tua conversion, ma quella dote Che da te prese il primo ricco patre!”

“Sapagkat mula nang higit na hangarin ng Banal na Simbahan ang mga bagay na temporal kaysa sa mga espirituwal, ang kalagayan ay palala nang palala.” Ang malulungkot na pagtuligsa ni Catalina sa mga kasalanan ng Simbahan ay nagpapaalala sa kaisipan ni Dante, sa kaisipan ni Petrarcaโ€”na siya ring kaisipan ng lahat ng dakilang santo, mga tagakita, at tapat na Katoliko, na sa buong mga panahon ng Kristiyanismo ay nakadama ng pighating hindi kayang ipahayag sa salita dahil sa pagkukulang ng kanilang espirituwal na ina. Ang magandang paglalarawan sa Banal na Simbahan bilang isang hardin, bagaman hinango sa Banal na Kasulatan, ay ginawa niyang bukod-tanging kanya sa pamamagitan ng palagiang pag-uulit. Nakikilala natin dito ang mapaglarawang isip ng isang babae na, ayon sa salaysay sa atin, ay laging nakasusumpong ng ginhawa sa paghahabi ng mga putong ng mababangong bulaklak at sa paglalakad sa mga parang at kagubatan.

Sa liham na ito, tahasang inilalahad ni Catalina ang kanyang tatlong layunin: ang reporma ng Simbahan, ang pagbabalik sa Roma, at ang paglulunsad ng isang Krusada. Sa kanyang maikling liham kay Sir John Hawkwood, nakita na natin ang kanyang debosyon sa huling layuning ito. Hindi nakatakdang maganap ang isang Krusada noong ikalabing-apat na siglo. Gayunman, sa bagay na ito higit na naipamalas ni Catalina ang kanyang karunungang pampolitika, at ito ang nag-iisang layunin ng kanyang buhay na lubos niyang hindi nakamit. Sa Legenda Minore ay may masiglang salaysay ng isang personal na pakikipag-usap niya kay Gregorio tungkol dito, kung saan naglahad siya ng mabibigat na pangangatwiran. Buong talino niyang iminungkahi na ang mga hukbong mersenaryo na nananalasa sa Italya, at siyang โ€œmismong sanhi at tagapagpanatili ng digmaan,โ€ ay malugod na ibabaling ang kanilang mga sandata laban sa mga hindi sumasampalataya, โ€œSapagkat kakaunti ang mga taong napakasama na ayaw nilang maglingkod sa Diyos sa pamamagitan ng pagpapasasa sa kanilang hilig: buong galak na magbabayad-sala ang lahat ng tao sa paggawa ng kanilang kinagigiliwan.โ€ Gayunman, sa likod ng lahat ng gayong pagsasaalang-alang sa patakaran, gaya ng malinaw nating nakikita, ay naroon ang matinding pagnanais na maligtas ang mga hindi sumasampalataya. At hindi lamang para sa kanilang sariling kapakanan. Bagaman lubha siyang nanlulumo at nangungulila sa pagkakita sa pagkamakamundo ng mga Kristiyano, at sa kanilang pagkalayo sa pananampalataya at alab ng naunang panahon, nangahas si Catalina na mangarap na ang mga bagong nagbalik-loob, na maakay mula sa mga bayang nakaupo sa kadiliman, ay maaaring magpanibago sa espirituwal na buhay ng Sangkakristiyanuhan sa pamamagitan ng pagbuhos ng espirituwal na alab na malakas sa sariwang kadalisayan. โ€œO, anong laking kagalakan,โ€ isinulat niya kay Gregorio, โ€œkung makikita nating maakay ng sambayanang Kristiyano ang mga hindi sumasampalataya tungo sa pagbabalik-loob! Sapagkat sa sandaling matanggap nila ang Liwanag, maaari nilang marating ang dakilang kasakdalan, tulad ng isang murang halamang nakaligtas sa ginaw ng taglamig ng kawalan ng pananampalataya, at lumalago sa init at liwanag ng Espiritu Santo; sa gayon ay maaari silang mamulaklak at mamunga ng kabanalan sa mistikong katawan ng Banal na Simbahan; upang ang halimuyak ng kanilang kabanalan ay makatulong sa atin na palayasin ang mga kasalanan at bisyo, ang kapalaluan at karumihan, na laganap ngayon sa sambayanang Kristiyano, at higit sa lahat sa mga nasa matataas na katungkulan sa Banal na Simbahan.โ€

Kakaiba ang pangarap na iyon, at walang pag-asang matupad; ngunit pangarap iyon ng isang santa.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan, minamahal at ginigiliw na ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako, ang inyong di-karapat-dapat na anak na si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo. Marubdob kong hinangad na makita sa inyo ang kapuspusan ng biyaya ng Diyos, upang sa pamamagitan ng biyayang ito ay maging kasangkapan kayo sa pagpapayapa sa buong daigdig. Kaya naman, nagsusumamo ako sa inyo, ginigiliw kong ama, na gamitin ninyo ang inyong kapangyarihan at kabutihang-loob bilang kasangkapan, nang may sigasig at matinding pananabik sa kapayapaan at karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. At kung sasabihin ninyo sa akin, amaโ€”โ€œLubhang sinalanta na ang daigdig! Paano ko makakamit ang kapayapaan?โ€โ€”sinasabi ko sa inyo, sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus, na nararapat ninyong isakatuparan ang tatlong pangunahing bagay sa pamamagitan ng inyong kapangyarihan. Bunutin ninyo sa halamanan ng Banal na Simbahan ang mababahong bulaklak, na puno ng karumihan at kasakiman, at namamaga sa kapalaluan: samakatuwid, ang masasamang pari at pinuno na lumalason at nagpapabulok sa halamanang iyon. Ah, kayo na aming Tagapamahala, gamitin ninyo ang inyong kapangyarihan upang bunutin ang mga bulaklak na iyon! Itapon ninyo sila, upang wala silang mapamahalaan! Igiit ninyong pagsikapan nilang pamahalaan ang kanilang sarili sa banal at mabuting pamumuhay. Magtanim kayo sa halamanang ito ng mababangong bulaklak, mga pari at pinunong tunay na mga lingkod ni Hesukristo, na walang ibang pinagmamalasakitan kundi ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa, at mga ama ng mga dukha. Kay laking kahihiyan nito: makita ang mga dapat sanang maging salamin ng kusang-loob na karukhaan, maamo tulad ng mga kordero, na namamahagi sa mga dukha ng mga ari-arian ng Banal na Simbahan; ngunit namumuhay sila sa gayong karangyaan, karangalan, karangalan sa panlabas at makamundong kapalaluan, na higit pa kaysa kung isang libong ulit silang bumaling sa daigdig! Oo, maraming laykong namumuhay nang mabuti at banal ang nagpapahiya sa kanila. Ngunit tila ipinagagawa ng Kataas-taasan at Walang-hanggang Kabutihan sa pamamagitan ng pamimilit ang hindi ginagawa sa pamamagitan ng pag-ibig; tila ipinahihintulot Niyang alisin sa Kanyang Nobya ang mga karangalan at karangyaan, na para bang nais Niyang ipakita na dapat bumalik ang Banal na Simbahan sa kanyang unang kalagayan, dukha, mapagpakumbaba, at maamo gaya niya noong banal na panahong iyon, nang walang ibang pinahahalagahan ang mga tao kundi ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa, na pinagmamalasakitan ang mga bagay na espirituwal at hindi ang mga bagay na temporal. Sapagkat mula nang higit niyang hangarin ang mga bagay na temporal kaysa sa mga espirituwal, palala nang palala ang mga pangyayari. Kaya tingnan ninyo kung paanong ipinahintulot ng Diyos, sa Kanyang paghatol, na sumapit sa kanya ang maraming pag-uusig at kapighatian. Ngunit magpakatatag kayo, ama, at huwag matakot sa anumang maaaring mangyari, na ginagawa ng Diyos upang muling gawing ganap ang kanyang kalagayan, upang mga kordero ang manginain sa halamanang iyon, at hindi mga lobong lumalamon sa karangalang dapat ay sa Diyos, na kanilang ninanakaw at ibinibigay sa kanilang sarili. Magpakatatag kayo kay Kristo, ang matamis na Hesus; sapagkat umaasa akong mapapasainyo ang Kanyang tulong, ang kapuspusan ng biyaya ng Diyos, ang Kanyang banal na pagtulong at pag-alalay sa paraang sinabi ko na. Mula sa digmaan ay makakamit ninyo ang pinakadakilang kapayapaan; mula sa pag-uusig, ang pinakadakilang pagkakaisa; hindi sa pamamagitan ng kapangyarihan ng tao, kundi sa banal na kabutihang-loob, magagapi ninyo ang mga nakikitang demonyong iyon, ang masasamang tao, at ang mga di-nakikitang demonyong hindi kailanman natutulog sa ating paligid.

Ngunit pagnilayan ninyo, minamahal na ama, na hindi ninyo ito madaling magagawa malibang maisakatuparan ninyo ang dalawa pang bagay na kailangang mauna bago matapos ang isa: ang inyong pagbabalik sa Roma at ang pagtataas ng bandila ng kabanal-banalang Krus. Huwag hayaang manghina ang inyong banal na hangarin dahil sa anumang iskandalo o paghihimagsik ng mga lungsod na maaari ninyong makita o marinig; sa halip, lalo sanang mag-alab ang banal na hangaring kumilos kaagad. Huwag na ninyong ipagpaliban, kung gayon, ang inyong pagparito. Huwag ninyong paniwalaan ang diyablo, na nakikita ang sarili niyang pagkatalo, kaya nagsisikap siyang agawin ang inyong mga pag-aari upang mawala ang inyong pag-ibig at pagkakawanggawa at mahadlangan ang ating pagparito. Sinasabi ko sa inyo, ama kay Kristo Hesus, pumarito kayo kaagad na tulad ng maamong kordero. Tumugon kayo sa Espiritu Santo na tumatawag sa inyo. Sinasabi ko sa inyo, Pumarito kayo, pumarito kayo, pumarito kayo, at huwag hintayin ang panahon, sapagkat hindi kayo hinihintay ng panahon. Sa gayon ay tutularan ninyo ang Korderong Pinaslang, na inyong kinakatawan, na walang sandata sa Kanyang kamay ay lumupig sa ating mga kaaway, dumarating nang may kaamuan, ginagamit lamang ang mga sandata ng lakas ng pag-ibig, na ang tanging layon ay ang pangangalaga sa mga bagay na espirituwal at ang pagpapanumbalik ng biyaya sa taong nawalan nito dahil sa kasalanan.

Ah, minamahal kong ama, sa pamamagitan ng magiliw na kamay na ito ay nakikiusap ako sa inyo, at sinasabi kong pumarito kayo upang gapiin ang ating mga kaaway. Sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus ay sinasabi ko ito sa inyo: huwag ninyong paniwalaan ang mga payo ng diyablo, na nais humadlang sa inyong banal at mabuting pasiya. Magpakatapang kayo sa aking paningin, at huwag maging matatakutin. Tumugon kayo sa Diyos, na tumatawag sa inyo upang hawakan at angkinin ang luklukan ng maluwalhating Pastol na si San Pedro, na kayo ang naging kahalili. At itaas ninyo ang bandila ng banal na Krus; sapagkat kung paanong pinalaya tayo sa pamamagitan ng Krusโ€”gaya ng sinasabi ni Pabloโ€”sa pagtataas ng bandilang ito, na sa palagay ko ay kaginhawahan ng mga Kristiyano, tayo ay mapalalayaโ€”tayo mula sa ating mga digmaan at pagkakawatak-watak at maraming kasalanan, at ang mga di-sumasampalataya mula sa kanilang kawalan ng pananampalataya. Sa ganitong paraan kayo ay darating at makapagsasakatuparan ng pagbabago, na nagkakaloob ng mabubuting pari sa Banal na Simbahan. Puspusin ninyo ang kanyang puso ng maalab na pag-ibig na nawala sa kanya; sapagkat labis siyang naubusan ng dugo dahil sa mga tampalasang taong lumamon sa kanya, anupa’t lubusan na siyang namumutla. Ngunit magpakatatag kayo, at pumarito, ama, at huwag nang paghintayin ang mga lingkod ng Diyos, na naghihirap sa kanilang pananabik. At ako, isang dukha at abang babae, ay hindi na makapaghintay; bagaman nabubuhay, tila namamatay ako sa aking pagdurusa, habang nakikitang nilalait nang ganito ang Diyos. Huwag nga ninyong ipagpaliban ang kapayapaan dahil sa pangyayaring naganap sa Bologna, kundi pumarito kayo; sapagkat sinasabi ko sa inyo na isusubsob ng mababangis na lobo ang kanilang mga ulo sa inyong dibdib na tulad ng maaamong kordero, at hihingi sila ng awa sa inyo, ama. Wala na akong sasabihin pa. Nakikiusap ako sa inyo, ama, na pakinggan at dinggin ang sasabihin sa inyo ni Fra Raimondo at ng iba pang mga anak na kasama niya, na dumarating sa Ngalan ni Kristong ipinako sa krus at sa ngalan ko; sapagkat sila ay mga tunay na lingkod ng Diyos at mga anak ng Banal na Simbahan. Patawarin ninyo, ama, ang aking kamangmangan, at nawa’y ang pag-ibig at pighating nagtutulak sa aking magsalita ang maging dahilan upang ako’y inyong pagpaumanhinan sa inyong kagandahang-loob. Ipagkaloob ninyo sa akin ang inyong basbas. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID RAIMONDO NG CAPUA SA AVIGNON

Sinasabi sa atin ng huling liham na ipinadala ni Catalina sa Papa ang kanyang minamahal na kumpesor, na kalaunan ay magiging tagapagsulat ng kanyang talambuhayโ€”si Fra Raimondo ng Capua. Maliwanag na ang payak na paring Italyano at ang kanyang mga kasama ay bahagyang nasiraan ng loob dahil sa mga kalagayang dinatnan nila sa Avignon; at sa katunayan, walang alinlangang natipon sa Korte ng Papa ang pinakatusong mga tukso at pinakamasalimuot na mga suliraning maihaharap ng Europa. Hindi natin alam kung ano mismo ang mga paghihirap na ipinagtapat ni Raimondo kay Catalina at nagbunsod sa masigasig na tugong ito, ngunit madali nating mahihinuha ang uri ng mga iyon. Isang banal na lalaking may malawak na kaalaman, si Fra Raimondo ay mahinahon din ang ugali, madaling mapabuntong-hininga sa harap ng mga panganib at umurong kapag nahaharap sa mga ito. Hindi lamang minsang ipinakita ni Catalina na siya ang higit na matapang sa kanilang dalawa. May diwang palaban sa kanyang masiglang pagkatao; tunay na siya ang “Maligayang Mandirigma”โ€”

“Na ang mga lakas, sa gitna ng karaniwang pakikibaka O payapang mga alalahanin ng pang-araw-araw na buhay, Ay nagpapalaganap sa paligid niya ng palagiang bisa, isang natatanging biyaya; Ngunit kapag siya’y tinawag na harapin Ang isang kakila-kilabot na sandaling iniugnay ng Langit Sa malalaking pangyayaring makabubuti o makasasama sa sangkatauhan, Siya’y maligaya gaya ng isang Mangingibig; at nababalot Ng biglang kaningningan, gaya ng taong kinasihan; At sa gitna ng init ng labanan, sinusunod niya ang batas Na itinakda sa kapanatagan, at nakikita ang dati na niyang natanaw.”

Kaya, sa liham na ito, makikita natin ang anak na babae na nagpapalakas ng loob ng ama, sa pamamagitan ng mga pagninilay na lubhang kaayon ng diwa ni Browning:

“Masakit ba ang pagsubok, Matindi ang tukso? Magpasalamat sa Diyos sa ikalawang pagkakataon! Bakit dumarating ang mga tukso kundi upang harapin ng tao, At daigin, at pasukuin sa ilalim ng kanyang mga paa, At sa gayon ay maitanghal sa tagumpay!”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kagalang-galang na ama kay Kristong matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayo at ang iba pang mga anak na nakadamit ng kasuotang pangkasalan na tumatakip sa lahat ng ating kahubaran. Ito’y isang pananggalang na hindi nagpapahintulot na ang mga dagok ng ating kaaway na diyablo ay tumagos sa ating laman at magdulot ng sugat na nakamamatay; sa halip, lalo tayong pinalalakas kaysa pinahihina ng bawat dagok ng tukso o panliligalig ng mga diyablo o ng kapwa nilalang o ng sarili nating laman na naghihimagsik laban sa espiritu. Sinasabi ko na ang mga dagok na ito ay hindi lamang hindi nakapipinsala sa atin, kundi magiging mga mahalagang bato at perlas na ikakabit sa kasuotang ito ng nag-aalab na pag-ibig sa Diyos at kapwa.

Ngayon, ipagpalagay nating may isang kaluluwang hindi kailangang magtiis ng maraming paghihirap at tukso, saanman magmula ang mga ito at sa anumang paraang ipahintulot ng Diyos. Walang birtud na masusubok sa kanya; sapagkat ang birtud ay sinusubok ng kabaligtaran nito. Paano sinusubok at nakakamit ang kadalisayan? Sa pamamagitan ng kabaligtaran nitoโ€”iyon ay, sa pamamagitan ng mga panliligalig ng karumihan. Sapagkat kung marumi na ang isang tao, hindi na kailangang ligaligin pa siya ng maruruming pag-iisip; ngunit dahil malinaw na ang kanyang kalooban ay malaya sa anumang mahalay na pagsang-ayon, at nalinis sa bawat bahid ng kanyang banal at tunay na pagnanais na paglingkuran ang kanyang Maylikha, kaya siya nililigalig ng diyablo, ng sanlibutan, at ng laman. Oo, ang lahat ay napapalayas ng kabaligtaran nito. Tingnan ninyo kung paanong nakakamit ang kababaang-loob sa pamamagitan ng kapalaluan. Kapag nakikita ng isang tao na nililigalig siya ng bisyong iyon ng kapalaluan, agad niyang ibinababa ang kanyang sarili, kinikilalang siya’y may kapintasanโ€”mapagmataas: samantalang kung hindi siya niligalig nang gayon, hindi niya makikilala nang gayon kalalim ang kanyang sarili. Kapag naibaba na niya ang kanyang sarili at nakita kung sino siya, nagkakaroon siya ng gayong pagkamuhi na ikinagagalak at ipinagbubunyi niya ang bawat sakit at pinsalang kanyang tinitiis. Ang gayong tao ay tulad ng isang magiting na kabalyero na hindi umiiwas sa mga dagok. Higit pa rito, itinuturing niya ang kanyang sarili na hindi karapat-dapat sa napakadakilang biyaya, ayon sa tingin niya, na magtiis ng sakit, mga tukso at panliligalig alang-alang kay Kristong ipinako sa krus. Ang lahat ay bunga ng pagkamuhi niya sa kanyang sarili, at ng pag-ibig sa birtud na umusbong sa kanya.

Kaya nakikita ninyo na hindi tayo dapat tumakas ni magdalamhati sa panahon ng kadiliman, sapagkat mula sa kadiliman ay isinisilang ang liwanag. O Diyos, matamis na Pag-ibig, kay tamis ng aral na ibinibigay Mo, na sa pamamagitan ng kabaligtaran ng birtud ay nakakamit ang birtud! Mula sa kawalan ng pagtitiis ay nakakamit ang pagtitiis; sapagkat ang kaluluwang nakadarama ng bisyo ng kawalan ng pagtitiis ay nagiging matiisin sa pinsalang tinanggap, at hindi makapagtiis sa bisyo ng kawalan ng pagtitiis, at higit siyang nasasaktan sa katotohanang nasasaktan siya kaysa sa anupamang bagay. At sa gayon, mula mismo sa kabaligtaran nito ay nakakamit ang kaganapan nito. Hindi ito namamalayan ng kaluluwa; nasusumpungan nitong naging ganap ito sa gitna ng maraming unos at tukso. Walang ibang paraan upang makarating sa daungan ng kaganapan.

Oo, pagnilayan mo ito: hindi kailanman makatatanggap o makapaghahangad ng kabutihang-asal ang kaluluwa kung wala itong mga pagnanasa, kapighatian at tuksong dapat tiisin nang may tunay at banal na pagtitiis alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus. Kaya nararapat tayong magalak at magsaya sa panahon ng mga pakikibaka, kapighatian at kadiliman, sapagkat sa mga ito nagmumula ang gayong kabutihang-asal at kaluguran. Ah, anak kong ibinigay sa akin ni Maria, ang maamong inang iyon, ayokong manghina ka o malito dahil sa anumang kapighatiang madarama mo sa iyong isipan; bagkus, nais kong panatilihin mo ang mabuti, banal, tunay at tapat na kaloobang alam kong ipinagkaloob sa iyo ng Diyos sa Kanyang awa. Alam kong nanaisin mo pang mamatay kaysa magkasala sa Kanya nang mabigat. Oo, nais kong mula sa kadiliman ay lumitaw ang pagkakilala mo sa iyong sarili, na malaya sa pagkalito; mula sa iyong mabuting kalooban ay lumitaw ang pagkakilala sa walang-hanggang kabutihan at di-masambit na pag-ibig ng Diyos; at nawa’y manatili at lumusog ang ating kaluluwa sa pagkakilalang ito. Isipin mong dahil sa pag-ibig ay pinananatili Niyang mabuti ang iyong kalooban, at hindi Niya hinahayaang kusang sumunod ito, sa sarili nitong pagsang-ayon o kaluguran, sa mga udyok ng diyablo. At gayon, dahil sa pag-ibig, ipinahintulot Niya sa iyo at sa akin at sa iba Niyang mga lingkod ang maraming kapighatian at panlilinlang ng diyablo, ng kapwa natin mga nilalang at ng sarili nating laman, upang bumangon lamang tayo mula sa kapabayaan at marating ang ganap na sigasig, tunay na kababaang-loob at pinakamaalab na pag-ibig: ang kababaang-loob na nagmumula sa pagkakilala sa sarili, at ang pag-ibig na nagmumula sa pagkakilala sa kabutihan ng Diyos. Doon napupukaw at natutupok sa pag-ibig ang kaluluwa.

Magalak ka, padre, at magsaya; at lakasan mo ang iyong loob, nang walang anumang takot ng isang alipin, at huwag kang matakot sa anumang makikita mong mangyari. Bagkus, lakasan mo ang iyong loob: sapagkat malapit na sa iyo ang pagiging ganap. At sagutin mo ang diyablo, na sinasabi: โ€œAng kapangyarihang iyon laban sa iyo ay hindi kumilos sa pamamagitan ko, sapagkat wala iyon sa akin; kumikilos iyon sa pamamagitan ng biyaya ng walang-hanggang habag at awa ng Diyos.โ€ Oo, sa pamamagitan ni Kristong ipinako sa krus ay magagawa mo ang lahat ng bagay. Isagawa mo ang lahat ng iyong gawain nang may buhay na pananampalataya; at huwag kang magtaka kung makakita ka ng isang salungat na pangyayaring tila humahadlang sa iyong gawain. Lakasan mo ang iyong loob, lakasan mo ang iyong loob, sapagkat nangako ang Matamis na Unang Katotohanan na tutuparin ang hangarin mo at ang hangarin ko para sa iyo. Patayin mo ang iyong sarili sa pamamagitan ng iyong nag-aalab na pagnanasa, kasama ng Korderong pinaslang; mamahinga ka sa Krus kasama ni Kristong ipinako sa krus. Magalak ka kay Kristong ipinako sa krus; magalak ka sa mga pagdurusa; ilubog mo ang iyong sarili sa mga kahihiyan alang-alang kay Kristong ipinako sa krus; ihugpong mo ang iyong puso at ang iyong pagmamahal sa puno ng kabanal-banalang Krus kasama ni Kristong ipinako sa krus, at gawin mong tahanan ang Kanyang mga sugat. At patawarin mo ako, na siyang sanhi at kasangkapan ng bawat pagdurusa at di-kaganapan mo; sapagkat kung ako’y kasangkapan ng kabutihang-asal, malalanghap mo at ng iba ang halimuyak ng kabutihang-asal. At hindi ko sinasabi ang mga salitang ito dahil nais kitang magdusa, sapagkat ang pagdurusa mo ay magiging pagdurusa ko rin; kundi upang mahabag ka, ikaw at ang iba pang mga anak, sa aking mga kahabag-habag na kalagayan. Umaasa ako at matatag na naniniwala, sa pamamagitan ng biyaya ng Espiritu Santo, na lalagyan Niya ng hangganan at wakas ang lahat ng bagay na iyon na hiwalay sa kalooban ng Diyos.

Isipin mong ako, isang aba at kahabag-habag na babae, ay nananatili sa katawan, ngunit sa aking pagnanasa ay lagi kong natatagpuan ang aking sarili na malayo sa katawan. Ah, matamis at mabuting Hesus! Ako’y namamatay ngunit hindi mamatay, nadudurog ang puso ko ngunit hindi madurog, dahil sa pagnanasang taglay ko para sa pagpapanibago ng Santa Iglesia, alang-alang sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng bawat nilalang; at upang makita ka at ang iba na nadaramtan ng kadalisayan, nagliliyab at natutupok sa Kanyang pinakamaalab na pag-ibig!

Sabihin mo kay Kristo sa lupa na huwag na niya akong paghintayin pa; at kapag nakita ko na siya, aawit ako kasama ni Simeon, ang magiliw na matandang iyon: โ€œNunc dimittis servum tuum, Domine, secundum verbum tuum, in pace.โ€ Wala na akong sasabihin pa; sapagkat kung susundin ko ang aking nais, agad akong magsisimulang muli. Ipakita at ipadama mo sa akin na ikaw ay nakabigkis at nakatali kay Kristo, ang matamis na Hesus, sa paraang hindi ka kailanman maihihiwalay ng diyablo o ng sinumang nilalang sa gayong katamis na pagkakabigkis. Mag-ibigan, mag-ibigan, mag-ibigan kayo sa isa’t isa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY CATARINA NG OSPITAL AT KAY GIOVANNA DI CAPO

Mula sa higit na tahimik niyang tahanan, tinatanaw ni Catalina ang malalayong abot-tanaw, pinagmamasdan ang daigdig ng relihiyon at politika. Kaya niyang palakasin ang loob ni Fra Raimondo, ngunit tinagos na ng tabak ang kanyang puso. Puspos ang liham na ito ng nakapanghihilakbot na pagkilala sa mga kasamaang nagbabadya ng mas malalang kapahamakan. Maging ngayon ay nakikita nating malinaw nang nabuo sa isip ni Catalina ang kakaibang pagkadamang pananagutan niya ang mga kasalanan ng kanyang panahonโ€”isang bagay na lubhang di-makatwiran sa likas na pananaw, ngunit hindi maiiwasan sa espirituwal na pananaw. โ€œNaniniwala akong ako ang kaaba-abang babaeng sanhi ng gayon kalalaking kasamaan!โ€ Ganito ang kanyang daing, hindi bilang isang tayutay, kundi mula sa malalim na pananalig. Ang pananalig na ito ay lalo pang titindi hanggang sa tuwiran siyang akayin sa kanyang espirituwal na pagkamartir.

Mula sa kanyang pagdurusa ay bumabaling siya sa mga payak na babae, na kanyang mga anak at mga kasama sa pananampalataya, at nananawagan sa kanilang makiisa sa kanya sa buhay ng panalanging pamamagitan at pagbabayad-sala. Pagkatapos ay natuon ang kanyang isip sa isang munting kordero ng kawanโ€”isang naligaw at nasagip, ngunit nanganganib na muling maligaw; at sa pag-aaruga sa iisang kaluluwang ito na nangangailangan ng kanlungan at lakas, nakasusumpong siya ng kaaliwan. Ang pananaw ni Catalina sa kung ano ang higit na mahalaga ay yaong sa taong espirituwal na napakahusay na inilalarawan ni Browning sa katauhan ni Lazaro. Maligtas lamang si Andrea, at tila hindi na gaanong masakit ang katiwalian sa Simbahan! Kaya niyang sabihin bilang pangwakas, โ€œMga minamahal na anak, ngayon ang panahon ng mga pagpapagal, na dapat maging ating mga kaaliwan kay Kristong ipinako sa krus.โ€

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal na anak kay Kristong matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo, taglay ang hangaring makita kayong matatag sa tunay na pagtitiis at malalim na pagpapakumbaba, upang makasunod kayo sa matamis at Walang Bahid na Kordero, sapagkat hindi kayo makasusunod sa Kanya sa ibang paraan. Ngayon na ang panahon, mga anak ko, upang ipakita kung mayroon tayong birtud, at kung kayo nga ba ay mga anak o hindi. Nararapat ninyong tiisin nang may pagtitiyaga ang mga pag-uusig at paninirang-puri, mga paratang at pamumuna ng inyong kapwa, nang may tunay na pagpapakumbaba, at hindi nang may pagkainis o kawalan ng pasensiya; ni hindi kayo dapat magtaas ng inyong ulo sa kapalaluan laban sa sinuman. Alamin ninyong mabuti na ito ang aral na ibinigay sa atin: na nararapat nating tanggapin sa Krus ang pagkain ng karangalan ng Diyos at ng kaligtasan ng mga kaluluwa, nang may banal at tunay na pagtitiis. Ah, mga pinakamamahal na anak, nananawagan ako sa inyo sa ngalan ng Matamis na Unang Katotohanan na gumising mula sa pagkakatulog ng kapabayaan at makasariling pag-ibig sa inyong sarili, at mag-alay ng mapagpakumbaba at walang tigil na mga panalangin, kalakip ang maraming pagpupuyat at pagkilala sa inyong sarili, sapagkat napapahamak ang daigdig dahil sa nagsisiksikang karamihan ng mga kasamaan, at sa kawalang-galang na ipinakikita sa matamis na Esposa ni Kristo. Kung gayon, magbigay tayo ng karangalan sa Diyos, at ialay natin ang ating mga pagpapagal sa ating kapwa. Ah, huwag nawang hangarin ninyo o ng iba pang mga lingkod ng Diyos na magwakas ang ating buhay sa anumang paraan maliban sa pagdadalamhati at mga buntong-hininga, sapagkat walang ibang paraang makapagpapahupa sa poot ng Diyos, na maliwanag na bumabagsak sa atin.

Ay, ako, na sawi! Mga anak ko, naniniwala akong ako ang abang babaeng sanhi ng napakaraming kasamaan, dahil sa matinding kawalang-utang-na-loob at iba pang mga pagkakasalang nagawa ko laban sa aking Maylikha. Ay, ako! Ay, ako! Sino ang Diyos na ginagawan ng masama ng Kanyang mga nilalang? Siya ang Kataas-taasan at walang hanggang Kabutihan, na sa Kanyang pag-ibig ay lumikha sa tao ayon sa Kanyang larawan at wangis, at muling lumikha sa kanya sa pamamagitan ng biyaya, matapos siyang magkasala, sa Dugo ng walang dungis at puspos ng pag-ibig na Kordero, ang Kanyang Bugtong na Anak. At sino naman ang taong mapaghangad ng gantimpala at mangmang, na gumagawa ng masama laban sa kanyang Maylikha? Tayo yaong walang sariling pag-iral sa ating sarili, kundi dahil lamang sa nilikha tayo ng Diyos; ngunit sa ating sarili ay puspos tayo ng bawat kaabahan. Tila walang ibang hinahangad ang mga tao kundi kung paano nila magagawan ng masama ang Diyos at ang kanilang kapwa nilalang, bilang paghamak sa Maylikha. Nakikita ng ating abang mga mata na ang Dugong iyon na nagbigay sa atin ng buhay ay inuusig sa banal na Simbahan ng Diyos. Kaya hayaang mabiyak ang ating mga puso sa pagdurusa at nagdadalamhating pagnanais; huwag nang manatili ang buhay sa ating katawan, kundi mamatay na lamang tayo kaysa makitang lubhang nilalapastangan ang Diyos. Namamatay ako habang nabubuhay, at hinihingi ko sa aking Maylikha ang kamatayan ngunit hindi ko ito makamit. Mabuti pang mamatay ako kaysa mabuhay at masaksihan ang gayong kapahamakang sumapit at sasapit pa sa sambayanang Kristiyano.

Hugutin natin ang mga sandata ng banal na panalangin, sapagkat wala akong nakikitang ibang tulong. Sumapit na sa mga lingkod ng Diyos ang panahong iyon ng pag-uusig kung kailan dapat silang magkubli sa mga yungib ng pagkilala sa kanilang sarili at sa Diyos, na nagsusumamo sa Kanyang awa sa pamamagitan ng mga merito ng Dugo ng Kanyang Anak. Wala na akong sasabihin pa, sapagkat kung susundin ko ang aking nais, mga anak ko, hindi ako titigil hangga’t hindi ako kinukuha ng Diyos mula sa buhay na ito.

Sa iyo naman ngayon, Andrea, sinasabi ko na hindi ang nagsisimula lamang ang tumatanggap ng korona ng kaluwalhatian, kundi ang nagtitiyaga hanggang kamatayan. O anak ko, sinimulan mo nang ilagay ang iyong kamay sa araro ng kabutihang-asal, na tinatalikuran ang suka ng kasalanang mortal; nararapat kung gayon na magtiyaga ka upang tanggapin ang gantimpala ng iyong pagpapagal, na tinitiis ng iyong kaluluwa, sa pagpili nitong rendahan ang kasibulan nito upang hindi ito humantong sa pagiging kasapi ng diyablo. Ay, anak ko! At hindi mo ba naiisip na minsan kang naging kasapi ng diyablo, na natutulog sa karumihan ng kahalayan, at na sa Kanyang awa ay hinango ka ng Diyos mula sa matinding kahirapang kinasadlakan mo, ng iyong kaluluwa at ng iyong katawan? Hindi nararapat kung gayon na ikaw ay mawalan ng utang na loob o makalimot, sapagkat kasamaan ang sasapit sa iyo, at babalik ang diyablo kasama ang pitong kasamang mas malalakas kaysa noong una. Maipapakita mo ang biyayang tinanggap mo sa pamamagitan ng pagiging mapagpasalamat at mapag-alaala kapag matatag ka sa pakikipaglaban sa diyablo, sa mundo, at sa iyong laman na bumabagabag sa iyo; dapat kang magtiyaga sa kabutihang-asal. Kumapit ka, anak ko, kung nais mong makaiwas sa gayong mga pagkabagabag, sa Puno ng kabanal-banalang Krus, sa pagpipigil sa katawan, sa pagpupuyat at sa pananalangin, na hinuhugasan ang iyong sarili sa pamamagitan ng banal na pagnanais sa dugo ni Kristong ipinako sa krus. Sa gayon ay makakamit mo ang buhay ng biyaya, matutupad ang kalooban ng Diyos, at mapagbibigyan ang aking pagnanais, na nananabik na maging tunay kang lingkod ni Kristong ipinako sa krus. Kaya nakikiusap ako sa iyo na huwag ka nang maging bata, at piliin mong Maging Kasintahan si Kristong ipinako sa krus, na tumubos sa iyo sa pamamagitan ng Kanyang Dugo. Kung ninanais mo pa rin ang buhay sa mundo, nararapat kang maghintay nang sapat na panahon upang matagpuan ang paraan ng pagbibigay nito sa iyo nang sa gayon ay maging para sa karangalan ng Diyos at sa iyong ikabubuti. Magpasakop ka at sumunod hanggang kamatayan, at huwag salungatin ang kalooban nina Catarina at Giovanna, na alam kong hindi kailanman magpapayo o magsasabi sa iyo ng anumang hindi para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng iyong kaluluwa at katawan. Kung hindi ka kikilos nang gayon, lubha mong sasamain ang aking loob, at kaunti lamang ang maidudulot mong kabutihan sa iyong sarili. Umaasa ako sa kabutihan ng Diyos na kikilos ka sa paraang mapararangalan Siya, at matatanggap mo ang iyong gantimpala at mabibigyan mo ako ng malaking kaaliwan.

Sinasabi ko sa inyo, Catarina at Giovanna, na magpagal hanggang kamatayan para sa karangalan ng Diyos at sa kanyang kaligtasan. Minamahal na mga anak, ngayon ang panahon ng mga pagpapagal, na dapat maging ating mga kaaliwan kay Kristong ipinako sa krus. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MADRE DANIELLA NG ORVIETO, NA NAKADAMIT NG ABITO NI SANTO DOMINGO AT NAHULOG SA MATINDING KAPIGHATIAN DAHIL HINDI NIYA MAISAGAWA ANG KANYANG MABIBIGAT NA PENITENSIYA

Nasa kagipitan ang minamahal na kapatid ni Catalina na si Daniella. Gaya ng nangyari sa marami pang namuhay nang nakatalaga sa Diyos noong Gitnang Panahon, lumampas na sa lahat ng hangganan ng katwiran ang kanyang paghamak sa katawan; nagkasakit siya at napilitang pangalagaan ang kanyang mahinang katawang-tao. Si Catalina, na walang sawang nagsisikap na iangat si Fra Raimondo at ang iba pang kabilang sa kanyang espirituwal na pamilya tungo sa higit na magiting na pamumuhay, ay kumikilala sa naiibang mga pangangailangan ng kaluluwang ito na labis ang kasigasigan. Kaya sumusulat siya sa kanyang kaibigan ng isang mahaba at magiliw na liham, isa sa pinakamasusi sa marami niyang pagsusuri sa mga paraang humahantong sa pagiging ganap, at hinihimok siyang gumamit ng maingat na pagpapasiya at wastong pagtitimbang sa mga bagay na espirituwal. Kapansin-pansin na ang mga panghihikayat ni Catalina tungo sa maalab na pagsasakripisyo ay halos laging kaugnay ng mga hinihingi ng aktibong paglilingkod sa Simbahan o sa kapwa. Kapag sumusulat siya sa mga โ€œkontemplatiboโ€ na lubos na nakatuon sa mga ekstasis at pagsubok ng panloob na buhay, ang karaniwan niyang mga babala ay laban sa pagpapakalabis, at ang palagi niyang pakiusap, gaya rito, ay ang pagkilala sa magkakaibang bigat ng mga bagay. Siya mismo ay kinikilala kapuwa bilang isang dakilang โ€œkontemplatiboโ€ at bilang isang dakilang babaeng kumikilos: ang dalawang aspetong ito ng karanasan ay kapuwa nakaugnay sa isang bagay na higit na malalim. Nauuhaw ang kanyang kaluluwa sa Walang Hanggan, at alam na alam niya na hindi sa mga gawa ni sa asetikong ekstasis, kundi tanging sa โ€œbanal na pagnanais,โ€ sa buhay ng walang tigil na paghahangad โ€œna nananalangin magpakailanman sa harapan ng Diyos,โ€ makakamit ng ating kalagayang mortal ang walang hadlang na pakikipagkaisa sa Walang-hanggang Pag-iral.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak at kapatid kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may pagnanais na makita sa iyo ang banal na birtud ng pagkilatis, na kailangan nating taglayin kung nais nating maligtas. Bakit ito lubhang kailangan? Sapagkat nagmumula ito sa pagkakilala sa ating sarili at sa Diyos; sa tahanang ito nakatanim ang mga ugat nito. Tunay itong supling ng pag-ibig, na, sa wastong pakahulugan, ay pagkilatisโ€”isang naliwanagang pagkakilala ng kaluluwa, gaya ng sinabi ko, sa Diyos at sa sarili nito. Ito ang pangunahin nitong ginagawa: matapos makita sa liwanag ng katwiran kung ano ang dapat nitong ibigay at kanino, agad nitong ibinibigay ito nang may ganap na pagkilatis. Kaya iniuukol nito ang kaluwalhatian sa Diyos at ang papuri sa Kanyang Pangalan; ginagawa ng kaluluwa ang lahat ng gawain nito sa pamamagitan ng liwanag na ito at para sa layuning ito. Ibinibigay nito sa Diyos ang karangalang nararapat sa Kanyaโ€”hindi tulad ng isang magnanakaw na walang pagkilatis, na nagnanais angkinin ang karangalan, at, sa paghahangad ng sariling karangalan at kasiyahan, ay hindi nag-aatubiling lapastanganin ang Diyos at pinsalain ang kapwa. Kapag ang mga ugat ng mga hilig sa kaluluwa ay nabulok dahil sa kawalan ng pagkilatis, bulok din ang lahat ng gawain nito, maging yaong nauukol sa kapwa o sa sarili nito. Sinasabi kong lahat ng nauukol sa kapwa: sapagkat nagpapataw ito ng mga pasanin nang walang pagkilatis, at nagdidikta ng mga tuntunin sa ibang tao, maging sila ay nasa buhay-sekular o espirituwal, o anuman ang kanilang katayuan. Kung ang gayong tao ay sumasaway o nagpapayo, ginagawa niya ito nang walang pagkilatis, at nais niyang ipapasan sa lahat ng iba pa ang pasaning dinadala niya mismo. Kabaligtaran nito ang ginagawa ng kaluluwang may pagkilatis, na nakikita sa liwanag ng katwiran ang sariling pangangailangan at ang pangangailangan ng kapwa. Kapag naibigay na nito sa Diyos ang karangalang nararapat sa Kanya, ibinibigay naman nito sa sarili ang nararapat ditoโ€”iyon ay, ang pagkapoot sa kasalanan at sa sarili nitong pagkamakam laman. Ano ang dahilan? Ang pag-ibig sa birtud, na minamahal nito sa sarili. Ibinibigay nito sa kapwa ang nararapat sa kanya sa pamamagitan ng liwanag ding ginagamit nito para sa sarili, at dahil dito ay sinabi kong, nauukol sa sarili at sa kapwa. Kaya hinahangad nito ang kabutihan ng kapwa, gaya ng tungkulin nitong gawin, minamahal ang birtud sa kanya at kinapopootan ang kasalanan. Minamahal nito ang kapwa bilang isang nilalang ng Kataas-taasang Amang Walang Hanggan. At ipinagkakaloob nito sa kanya ang mapagkawanggawang pag-ibig nang higit o di-gaanong ganap, ayon sa antas ng pag-ibig na taglay nito sa sarili. Oo, ito ang pangunahing bungang naidudulot ng birtud ng pagkilatis sa kaluluwa: malinaw nitong nakikita kung ano ang nararapat nitong ibigay, at kanino.

Ito ang tatlong pangunahing sanga ng maluwalhating pagkilatis na iyon na nagmumula sa puno ng pag-ibig. Mula sa punong ito ay sumisibol ang di-mabilang na mga bunga, pawang hinog at napakatamis, na nagpapalusog sa kaluluwa sa buhay ng biyaya, kapag pinipitas nito ang mga ito sa pamamagitan ng kamay ng malayang kalooban, at kinakain nang may banal at maalab na pagnanais. Anuman ang kalagayan ng isang tao, natitikman niya ang mga bungang ito, kung taglay niya ang liwanag ng pagkilatis, sa iba’t ibang paraan, ayon sa kanyang katayuan. Ang namumuhay sa daigdig at may ganitong liwanag ay nag-aani ng bunga ng pagsunod sa mga utos ng Diyos, at ng pagkasuklam sa daigdig, na hinuhubad niya sa kanyang isip, bagaman sa katotohanan ay nakadamit pa rin siya nito. Kung may mga anak siya, pinipitas niya ang bunga ng pagkatakot sa Diyos, at pinalalaki sila sa banal na takot na ito. Kung siya ay isang maharlika, pinipitas niya ang bunga ng katarungan, na may pagkilatis na nagnanais na ibigay sa bawat isa ang nararapat sa kanyaโ€”kaya mahigpit niyang pinarurusahan ang taong di-makatarungan at ginagantimpalaan ang matuwid, na nilalasap ang bunga ng katwiran, at hindi niya tinatalikuran ang landas na ito dahil sa anumang pambobola o aliping takot. Kung siya ay isang nasasakupan, inaani niya ang bunga ng pagsunod at paggalang sa kanyang panginoon, na iniiwasan ang anumang sanhi o paraan na maaaring makasakit dito. Kung hindi niya nakita ang mga bagay na ito sa pamamagitan ng liwanag, hindi sana niya naiwasan ang mga ito. Kung ang mga tao ay mga monghe o mga prelado, kinukuha nila mula sa puno ang matamis at kaaya-ayang bunga ng pagtupad sa kanilang Tuntunin, pagtitiis sa mga pagkukulang ng isa’t isa, pagtanggap sa mga kahihiyan at mga pagkayamot, at pagpasan sa kanilang mga balikat ng pamatok ng pagsunod. Kinukuha naman ng prelado ang pagnanais para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, na nagsisikap na mahikayat ang mga ito sa pamamagitan ng pagtuturo ng doktrina at ng huwarang pamumuhay. Kayraming iba’t ibang paraan at iba’t ibang taong nag-aani ng mga bungang ito! Napakahabang panahon ang kakailanganin upang isalaysay ang mga ito; hindi ito kayang ipahayag ng dila.

Ngunit tingnan natin, pinakamamahal kong anak (ngayon ay magsasalita tayo tungkol sa mga tiyak na bagay, at sa gayon ay magsasalita rin tayo tungkol sa pangkalahatan), kung anong tuntunin ang ipinapataw sa kaluluwa ng birtud na iyon ng pagkilatis. Para sa akin, ang tuntuning iyon ay kapwa angkop sa kaluluwa at katawan ng mga taong nagnanais mamuhay nang espirituwal, sa gawa at sa isip. Tunay ngang ginagabayan nito ang bawat tao ayon sa kaniyang katayuan at kalagayan: ngunit ngayon ay tayo muna ang mag-usap. Ang unang tuntuning ibinibigay nito sa kaluluwa ay yaong nabanggit na natinโ€”ang mag-ukol ng karangalan sa Diyos, ng mabuting kalooban sa kapwa, at, kaugnay ng sarili, ng pagkapoot sa kasalanan at sa sariling pagkamakalaman. Ginagabayan nito ang pag-ibig na ito sa kapwa; sapagkat ayaw nitong isakripisyo ang kaluluwa para sa kaniya, yamang ayaw nitong magkasala sa Diyos upang makagawa ng mabuti sa kapwa o makapagbigay-lugod sa kaniya; sa halip, umiiwas ito sa pagkakasala nang may pagkilatis, ngunit inihahanda ang katawan nito para sa bawat sakit at pagpapahirap, maging hanggang kamatayan, upang iligtas ang isang kaluluwa, at ang pinakamaraming kaluluwang makakaya nito, mula sa mga kamay ng diyablo. Handa rin nitong isuko ang lahat ng makamundong ari-arian nito upang tulungan at iligtas ang katawan ng kapwa. Ginagawa ito ng pag-ibig kapag tinatanglawan ng pagkilatis; sapagkat ang pagkilatis ang dapat gumabay sa pag-ibig ng isang tao sa kaniyang kapwa. Kabaligtaran mismo ang ginagawa ng taong walang pagkilatis, na hindi alintanang magkasala sa Diyos, o isakripisyo ang kaniyang kaluluwa, upang paglingkuran o bigyang-lugod ang kaniyang kapwaโ€”kung minsan ay sa pagsama sa kaniya sa masasamang lugar, kung minsan ay sa pagbibigay ng bulaang patotoo, o sa marami pang ibang paraan, gaya ng nangyayari araw-araw. Ito ang tuntunin ng kawalan ng pagkilatis, na nagmumula sa kapalaluan at baluktot na pag-ibig sa sarili at sa pagkabulag na dulot ng hindi pagkakilala sa sarili o sa Diyos.

At kapag natagpuan na ang wastong sukat at tuntunin hinggil sa pag-ibig sa kapwa, ginagabayan din ng pagkilatis ang bagay na nagpapanatili sa kaluluwa sa pag-ibig na iyon at nagpapalago ritoโ€”samakatuwid, ang tapat, mapagpakumbaba, at walang patid na panalangin; binibihisan nito ang kaluluwa ng balabal ng pagnanais sa birtud, upang hindi ito mapinsala ng pagiging malahininga, kapabayaan, o pag-ibig sa sarili, maging espirituwal o makalupa: kaya pinupukaw nito sa kaluluwa ang pagnanais na ito sa birtud, upang hindi maituon ang pagnanais nito sa anumang bagay na maaaring dumaya rito.

Pinamamahalaan at isinasaayos din nito ang katawan ng nilalang sa ganitong paraan: ang kaluluwang handang maghangad sa Diyos ay nagsisimula gaya ng sinabi na natin; ngunit dahil taglay nito ang sisidlan ng katawan nito, kailangang magtakda rito ng tuntunin ang naliwanagang pagkilatis, gaya ng ginawa nito sa kaluluwa, sapagkat ang katawan ay nararapat maging kasangkapan sa paglago ng birtud. Inilalayo ito ng tuntunin sa mga pagpapalayaw at karangyaan ng daigdig, at sa pakikisama sa mga taong makamundo; inaakay ito sa pakikisama sa mga lingkod ng Diyos; inilalayo ito sa mga lugar ng kahalayan, at pinananatili sa mga lugar na pumupukaw ng debosyon. Nagtatakda ito ng pagpipigil sa lahat ng bahagi ng katawan, upang maging mahinhin at mapagtimpi ang mga ito: huwag tumingin ang mata sa hindi nito dapat tingnan, kundi panatilihin sa harap nito ang lupa at ang langit; umiwas ang dila sa walang kabuluhan at walang saysay na pananalita, at disiplinahin ito upang ipahayag ang salita ng Diyos para sa kaligtasan ng kapwa, at upang ipahayag ang mga kasalanan nito sa kumpisal: umiwas ang tainga sa mga salitang kalugud-lugod, mapambola, mahalay, at sa anumang salitang mapanirang maaaring sabihin dito; at makinig ito sa salita ng Diyos at sa pangangailangan ng kapwa, na kusang nakikinig sa kaniyang pangangailangan. Gayundin, maging maagap ang kamay sa paghipo at paggawa, at ang mga paa sa paglakad: sa lahat ay nagbibigay ng tuntunin ang pagkilatis. At upang hindi maihulog sa kaguluhan ang mga kasangkapang ito ng baluktot na batas ng laman na nakikipaglaban sa espiritu, nagtatakda ito ng tuntunin sa katawan, na sinusupil ito sa pamamagitan ng pagpupuyat, pag-aayuno, at iba pang pagsasanay na pawang naglalayong rendahan ang ating katawan.

Ngunit tandaan na ang lahat ng ito ay ginagawa, hindi nang walang pagkilatis, kundi nang may maliwanag na pagkilatis. Paano ito nahahayag? Sa ganito: hindi inilalagay ng kaluluwa ang pangunahin nitong hangarin sa anumang gawa ng penitensiya. Upang hindi ito mahulog sa kamaliang gawing pangunahing hangarin ang penitensiya, sinisikap ng maliwanag na pagkilatis na damtan ang kaluluwa ng pagnanais sa kabutihang-asal. Tunay na dapat gamitin ang penitensiya bilang kasangkapan, sa angkop na panahon at lugar, ayon sa pangangailangan. Kung ang laman, dahil sa labis na lakas, ay lumalaban sa espiritu, ginagamit ng penitensiya ang pamalo ng disiplina, pag-aayuno, silisyong maraming nakausling bukol, at mahahabang pagpupuyat; at pinapasan sa laman ang sapat na mga pasanin upang lalo itong mapasuko. Ngunit kung ang katawan ay mahina at dinapuan ng karamdaman, hindi sinasang-ayunan ng tuntunin ng pagkilatis ang gayong paraan. Hindi lamang dapat itigil ang pag-aayuno, kundi dapat ding kumain ng karne; kung hindi sapat ang minsan sa isang araw, kung gayon ay apat na beses. Kung hindi makatayo ang isang tao, manatili siya sa kaniyang higaan; kung hindi siya makaluhod, maupo o humiga siya, ayon sa kaniyang pangangailangan. Ito ang hinihingi ng pagkilatis. Kaya iginigiit nitong ituring ang penitensiya bilang isang paraan at hindi bilang pangunahing hangarin.

Alam mo ba kung bakit hindi ito dapat maging pangunahin? Upang hindi maglingkod ang kaluluwa sa Diyos sa pamamagitan ng isang bagay na maaaring alisin dito at may hangganan, kundi sa pamamagitan ng banal na pagnanais, na walang hanggan dahil sa pakikiisa nito sa walang-hanggang pagnanais ng Diyos; at sa pamamagitan ng mga birtud na hindi maaalis sa atin ng diyablo, ng kapuwa nilalang, o ng kahinaan, maliban kung piliin natin. Dito natin dapat itatag ang ating saligan, at hindi sa penitensiya. Sa katunayan, sa kahinaan ay maaaring masubok ang birtud ng pagtitiis; sa mga nakayayamot na pakikipagtunggali sa mga diyablo, ang katatagan at mahabang pagtitiyaga; at sa mga kapighatiang dulot ng ating kapuwa, ang kababaang-loob, pagtitiis, at pag-ibig sa kapuwa. Gayundin sa lahat ng iba pang birtudโ€”hinahayaan ng Diyos na masubok ang mga ito sa pamamagitan ng maraming pagsalungat, ngunit hindi Niya kailanman hinahayaang maalis ang mga ito sa atin, maliban kung piliin natin. Dito natin dapat itatag ang ating saligan, at hindi sa penitensiya. Hindi maaaring magkaroon ng dalawang saligan ang kaluluwa: kailangang maibagsak ang isa o ang isa pa. Ang bagay na hindi pangunahin ay gamitin bilang isang paraan. Kung gagawin kong pangunahing tuntungan ang penitensiyang pangkatawan, itinatayo ko sa buhangin ang lungsod ng aking kaluluwa, kaya bawat mahinang simoy ay nagpapabagsak dito sa lupa, at walang gusaling maitatayo rito. Ngunit kung magtatayo ako sa mga birtud, na nakasalig sa Batong Buhรกy, kay Kristo, ang matamis na Hesus, walang gusali, gaano man kalaki, na hindi mananatiling matatag, ni hanging sumasalungat, gaano man kalakas, na makapagpapabagsak dito.

Dahil sa mga ito at sa marami pang ibang suliraning lumilitaw, hindi nilayong gamitin ang penitensiya kundi bilang isang paraan lamang. Marami na akong nakitang nagsasagawa ng penitensiya na hindi mapagtiis ni masunurin, sapagkat sinikap nilang patayin ang kanilang katawan, ngunit hindi ang kanilang sariling kalooban. Ito ang naidulot ng pamamayani ng kawalan ng pagkilatis. Alam mo ba ang bunga nito? Ang lahat ng kanilang kaaliwan at pagnanais ay nakasentro sa pagsasagawa ng kanilang penitensiya ayon sa sariling kagustuhan, at hindi ayon sa kagustuhan ng sinumang iba. Sa ganito nila pinangangalagaan ang kanilang sariling kalooban. Hangga’t naisasagawa nila ang kanilang penitensiya, mayroon silang kaaliwan at kagalakan, at sa tingin nila ay puspos sila ng Diyos, na para bang naisakatuparan na nila ang lahat; at hindi nila namamalayang nahuhulog sila sa pansariling pagtataya lamang at sa mapanghusgang saloobin. Sapagkat kung hindi lumalakad ang lahat ng tao sa gayunding landas, sa tingin nila ay nasa kalagayan ng kapahamakan ang mga ito, isang kalagayang di-ganap. Walang pagkilatis nilang ninanais na sukatin ang lahat ng katawan sa iisang panukat, sa panukat na ginagamit nila sa kanilang sarili. At kung may nagnanais na ilayo sila rito, upang supilin ang kanilang sariling kalooban o dahil sa ilan nilang pangangailangan, pinatitigas nila ang kanilang kalooban nang higit pa sa diyamante; namumuhay sila sa paraang, sa oras ng pagsubok sa pamamagitan ng tukso o pananakit, nasusumpungan nilang sila ay mas mahina pa sa dayami dahil sa pagpapalayaw sa maling kaloobang ito.

Itinuro sa kanila ng kawalan ng wastong pagkilatis na sinusupil ng penitensiya ang poot, kawalan ng pagtitiis, at iba pang makasalanang udyok na pumapasok sa puso; hindi gayon. Itinuturo sa iyo ng maluwalhating liwanag na ito na dapat mong patayin ang kasalanan sa iyong kaluluwa at bunutin ang mga ugat nito, sa pamamagitan ng pagkamuhi at pagkasuklam sa iyong sarili, ng mahigpit na pagsaway sa iyong pagkakasala, ng pagninilay kung sino ang Diyos na iyong pinagkakasalahan at kung sino ka na nagkakasala sa Kanya, ng pag-alaala sa kamatayan at ng pananabik sa birtud. Pinuputol ng penitensiya ang kasalanan, ngunit lagi mong matatagpuan sa iyong sarili ang ugat nito, na handang sumibol muli; subalit binubunot ito ng birtud. Ang lupang pinagtamnan ng mga kasalanan ay laging handang tumanggap muli sa mga ito kung muling itatanim doon ng sariling kalooban sa pamamagitan ng malayang pagpili; kung hindi, hindi na ito mangyayari kapag nabunot na ang ugat.

Maaaring mangyari na ang isang katawang may sakit ay mapilitang talikuran ang nakagawiang pamumuhay; sa gayon ay agad itong nasasadlak sa panlulupaypay at pagkalito ng isip, na nawawalan ng lahat ng kagalakan: inaakala nitong ito ay hinatulan at nalagay sa kahihiyan, at wala itong masumpungang katamisan sa panalangin, gaya ng tila tinatamasa nito noong panahon ng pagpepenitensiya. At saan napunta ang katamisang ito? Naglaho, kasama ng sariling kaloobang pinagsaligan nito! Hindi mapagbigyan ang kaloobang ito, kaya nagdurusa ang kaluluwa. At bakit ka nasadlak sa gayong pagkalito at halos kawalan ng pag-asa? At nasaan ang pag-asang taglay mo noon sa Kaharian ng Diyos? Naglaho ang lahat, dahil mismo sa penitensiyang iyon na inaasahan ng kaluluwa na maghahatid dito sa buhay na walang hanggan! Sapagkat hindi na nito kayang magpenitensiya, inaakala nitong pinagkaitan na rin ito ng buhay na walang hanggan.

Ito ang mga bunga ng kawalan ng wastong pagkilatis. Kung taglay ng kaluluwa ang liwanag ng pagkilatis, makikita nitong walang nagkakait dito ng Diyos kundi ang kawalan ng mga birtud; at nagkakaroon ito ng buhay na walang hanggan sa pamamagitan ng birtud, dahil sa Dugo ni Kristo. Kaya iwaksi natin ang lahat ng di-kaganapan, at ituon ang ating puso, gaya ng sinabi ko, sa mga tunay na birtud, na nagdudulot ng kagalakan at ligayang hindi kayang ipahayag ng dila. Walang sinumang makapagpapahirap sa kaluluwang nakasalig sa birtud, o makapag-aalis dito ng pag-asa sa langit; sapagkat pinatay na nito ang sariling kalooban sa mga bagay na espirituwal gayundin sa mga bagay na temporal, at ang mga pagmamahal nito ay hindi nakatuon sa penitensiya, o sa mga pansariling kaaliwan o pahayag, kundi sa pagtitiis sa pamamagitan ni Kristong ipinako sa krus at sa pagmamahal sa birtud. Kaya ito ay matiisin, tapat, at umaasa sa Diyos at hindi sa sarili o sa mga gawa nito: mapagpakumbaba ito at masunurin, higit na naniniwala sa iba kaysa sa sarili, sapagkat hindi ito mapagpalagay. Ibinubuka nito nang maluwang ang mga bisig ng habag, at sa gayon ay itinataboy ang pagkalito ng isip. Sa gitna ng mga anino at pakikibaka ay itinataas nito ang liwanag ng pananampalataya, buong tapang na nagsisikap, taglay ang tunay at malalim na pagpapakumbaba; at sa gitna ng kagalakan ay pumapasok ito sa kaibuturan ng sarili, upang hindi mahulog ang puso sa walang-kabuluhang pagsasaya. Ito ay matatag at matiyaga, sapagkat pinatay na nito ang sariling kalooban, na siyang nagpahina at nagpabagu-bago rito. Ang lahat ng panahon ay angkop na panahon para rito; ang lahat ng lugar ay angkop na lugar. Kung ito ay nasa panahon ng penitensiya, panahon ito ng kagalakan at kaaliwan para rito, na ginagamit ang penitensiya bilang isang paraan; at kung, dahil sa pangangailangan o pagsunod, kailangang talikuran ang penitensiya, nagagalak ito; sapagkat ang pangunahing saligan nito, na nasa pagmamahal sa birtud, ay hindi maaaring alisin at hindi inaalis dito; at sapagkat nakikita nito ang pagsalungat sa sarili nitong kalooban, na, ayon sa pagkaunawang dulot ng liwanag na tinanggap nito, ay dapat laging labanan nang may malaking pagsisikap at sigasig.

Nakasusumpong ito ng panalangin sa bawat lugar, sapagkat lagi nitong dala ang lugar na pinananahanan ng Diyos sa pamamagitan ng biyaya, at kung saan tayo nararapat manalanginโ€”iyon ay, ang tahanan ng ating kaluluwa, kung saan walang tigil na nananalangin ang banal na pagnanais. Ang pagnanais na ito ay itinataas ng liwanag ng isip upang mapagnilayan sa sarili nito at sa di-masukat na ningas ng banal na pag-ibig, na nasusumpungan nito sa Dugong ibinuhos para sa atin, na dahil sa kasaganaan ng pag-ibig ay nasusumpungan nito sa sisidlan ng kaluluwa. Ito ang pinagsisikapan at nararapat nitong pagsikapang makilala, upang makainom ito nang sagana sa Dugo, at doon ay tupukin ang sarili nitong kaloobanโ€”at hindi lamang upang makumpleto ang bilang ng maraming Ama Namin. Sa ganitong paraan ay gagawin nating walang patid at tapat ang ating panalangin; sapagkat sa apoy ng Kanyang pag-ibig ay nalalaman nating makapangyarihan Siya upang ibigay sa atin ang ating hinihingi. Siya ang Kataas-taasang Karunungan, na nakaaalam kung paano ibigay at kilatisin ang ating kailangan; Siya ay isang Amang lubhang mahabagin at mapagpala, na nagnanais magbigay sa atin nang higit pa sa ating hinahangad, at higit pa sa nalalaman nating hingin para sa ating pangangailangan. Ang kaluluwa ay mapagpakumbaba, sapagkat nakilala nito ang sarili nitong mga kakulangan at na sa sarili nito ay wala itong pag-iral. Ito ang uri ng panalanging sa pamamagitan nito ay nakakamit natin ang birtud, at napapanatili sa ating mga kaluluwa ang pananabik dito.

Ano ang pinagmumulan ng ganito kalaking kabutihan? Ang maingat na pagkilatis, na anak ng pag-ibig, gaya ng sinabi ko. At agad nitong ibinabahagi sa kapwa ang kabutihang taglay nito mismo. Kaya sinisikap nitong ibahagi sa kapwa nilalang ang saligang nasumpungan nito, at ang pag-ibig at aral na natanggap nito, at ipinakikita ang mga ito sa pamamagitan ng halimbawa ng pamumuhay at pagtuturo, na nagpapayo kapag nakikita nitong kailangan o kapag hinihingan ito ng payo. Inaaliw nito ang kaluluwa ng kapwa, at hindi siya nililito sa pamamagitan ng pagtulak sa kanya tungo sa kawalang-pag-asa kapag nahulog siya sa ilang pagkakasala; bagkus, buong giliw itong nakikibahagi sa karamdaman ng kaluluwang iyon, binibigyan siya ng anumang lunas na maibibigay nito, at pinalalago sa kanya ang pag-asa sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus.

Ang birtud ng maingat na pagkilatis ay nagdudulot nito at ng di-mabilang pang mga bunga sa kapwa. Kaya, yamang lubhang kapaki-pakinabang at kinakailangan ito, pinakamamahal kong anak at kapatid kay Kristong matamis na Hesus, tinatawagan kita at ang aking sarili na gawin ang inaamin kong hindi ko nagawa noon nang may kaganapang nararapat. Hindi nangyari sa iyo ang nangyari at nangyayari sa akin: ang maging lubhang mapagkamali, o labis na maluwag at pabaya sa aking pamumuhay sa halip na mahigpit, dahil sa aking kasalanan; ngunit ikaw, bilang isang nagnais supilin ang kanyang kabataang katawan upang hindi ito maghimagsik laban sa kaluluwa, ay pumili ng pamumuhay na labis na mahigpit na waring lampas na sa lahat ng hangganan ng maingat na pagkilatis; anupa’t sa palagay ko ay sinisikap ng kawalan ng pagkilatis na ipadama sa iyo ang ilan sa mga bunga nito, at pinalalakas nito ang iyong sariling kalooban sa bagay na ito. At ngayong tinatalikuran mo na ang nakagawian mong gawin, waring sinisikap ng diyablo na papaniwalain kang hinatulan ka na ng kapahamakan. Lubha akong nababagabag dito, at naniniwala akong isa itong malaking pagkakasala laban sa Diyos. Kaya ninanais ko at isinasamo ko sa iyo na ang ating simula at saligan ay maging ang pag-ibig sa birtud, gaya ng sinabi ko. Patayin mo ang iyong sariling kalooban, at gawin ang ipinagagawa sa iyo; higit mong bigyang-pansin kung paano nakikita ng iba ang mga bagay kaysa kung paano mo nakikita ang mga ito. Nadarama mong mahina at may sakit ang iyong katawan; kumain ka araw-araw ng pagkaing kailangan upang mapanumbalik ang likas na lakas nito. At kung guminhawa ang iyong karamdaman at panghihina, mamuhay ka nang may kaayusan at katamtaman, at hindi nang labis-labis. Huwag mong hayaang hadlangan ng mas maliit na kabutihan ng penitensiya ang higit na dakilang kabutihan; ni huwag mong gawing pangunahing pinag-uukulan ng iyong pagmamahal ang penitensiyaโ€”sapagkat masusumpungan mong nadaya ka: bagkus, hangarin mong tayo ay tapat na magmadali sa tinatahak nang landas ng birtud, at maakay natin ang iba sa landas ding ito, na dinudurog at winawasak ang ating sariling mga kalooban. Kung taglay natin ang birtud ng maingat na pagkilatis, magagawa natin ito; kung hindi, ay hindi.

Kaya sinabi kong nais kong makita sa iyo ang banal na birtud ng maingat na pagkilatis. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Patawarin mo ako kung naging labis na mapangahas ang aking pananalita; ang pagmamahal ko sa iyong kaligtasan, alang-alang sa karangalan ng Diyos, ang aking dahilan. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID NA RAIMONDO NG CAPUA NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL
AT KAY MAESTRO JUAN III NG ORDEN NG MGA KAPATID NA ERMITANYO NI SAN AGUSTIN AT SA LAHAT NG KANILANG KASAMA NOONG SILA AY NASA AVIGNON

Lalong tumitindi at lumalawak ang malasakit ni Catalina sa mga usaping pambayan. Ang liham na ito ay tanda ng isang mapagpasyang sandali sa kanyang kalooban. Gaya ng nakita natin, matagal-tagal nang nakatuon ang kanyang mga isip at gawa sa alitan ng Papa at ng mga taong nasasakupan nito sa Toscana na naghihimagsik laban sa kanya: ngayon ay dumating na ang oras na madarama niyang siya ay taimtim na itinalaga, sa pamamagitan ng isang utos ng Diyos, sa dakilang gawain ng pagkakasundo. Para bang naririnig natin siyang nagninilay, sa harapan ng kanyang Panginoon at sa tulong Nito, sa pinakamalalalim na tanong na ibinubunga ng kalagayang iyon: at habang pinakikinggan natin ang pag-uusap na iyon, na lubhang likas, magiliw at matalik, at puspos ng pagpipitagan, nadarama nating walang suliranin, gaano man kalungkot at kagulo, ang maaaring mawalan ng pag-asa roon. Mula sa pakikipagniig sa kanyang Panginoon, humayo siyang malakas at panatag sa gitna ng magulong pagkilos ng kanyang panahon. Si Kristo mismo, ayon sa kanyang salaysay, ang nagpatong ng Krus sa kanyang balikat at naglagay ng sanga ng olibo sa kanyang kamay, nagpabago ng kanyang pagdadalamhati tungo sa marangal at nag-uumapaw na pag-asa, at nag-utos sa kanyang humayo, matatag sa pananampalataya, upang dalhin ang Kanyang mensahe ng kagalakan โ€œsa magkabilang bayan.โ€ Ganito siya dapat ilarawan sa siningโ€”tagapasan ng Krus gaya ng kanyang Panginoon, at iniaabot sa daigdig ang tanda ng pagkakasundo. Sa ganitong paraan niya sinimulang tahakin ang Via Dolorosa ng tagapamayapa; mula ngayon ay susundan natin siya sa kanyang mga liham, habang tinatahak niya ang landas ng mga dalamhati na siya ring landas ng buhay.

Ang karanasang isinalaysay rito ay naganap noong unang araw ng Abril, 1376. Noong unang bahagi ng Mayo, ang mga taga-Florencia, na nakababatid sa katanyagan ng kanyang kabanalan, ay nagpasundo sa kanya upang pumunta sa kanilang lungsod at magbigay sa kanila ng payo. Sapagkat isang nakatatakot na bagay ang lumaban sa Bikaryo ni Kristo, at maraming puso ang nababagabag sa naghihimagsik na lungsod.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal kong anak kay Kristo Hesus. Ako, ang inyong abang ina, ay marubdob na naghangad na makitang nakapako sa Krus ang inyong mga puso at pagmamahal, pinagkakaisa ng bigkis na naghugpong sa Diyos sa tao at sa tao sa Diyos. Kaya minimithi ng aking kaluluwa na makitang nakahugpong ang inyong pagmamahal sa Salitang Nagkatawang-tao, si Kristo Hesus, sa paraang hindi kayo mapaghihiwalay ng mga demonyo ni ng mga nilalang. Sapagkat kung kayo ay yakap at pinag-aalab ng matamis na Hesus, hindi ako natatakot na maihiwalay kayo ng lahat ng diyablo sa impiyerno, sa kabila ng lahat ng kanilang panlilinlang, sa gayong katamis na pag-ibig at pagkakaisa. Kaya ninanais ko, sapagkat lubhang kailangan, na huwag kayong tumigil sa pagdaragdag ng panggatong sa apoy ng banal na pagnanasaโ€”ang panggatong ng pagkakilala sa inyong sarili. Sapagkat iyon ang panggatong na nagpapaliyab sa apoy ng banal na pag-ibig: pag-ibig na natatamo sa pamamagitan ng pagkakilala sa di-masukat na pag-ibig ng Diyos, at pagkatapos ay nagbubuklod sa kaluluwa sa kanyang kapwa. At habang lalong dinaragdagan ang inilalagay sa apoyโ€”ibig sabihin, habang lalong dinaragdagan ang panggatong ng pagkakilala sa sariliโ€”lalo namang tumitindi ang init ng pag-ibig kay Kristo at sa kapwa. Manatili nga kayong nakatago sa pagkakilala sa inyong sarili, at huwag mamuhay nang mababaw, baka kayo ay mabitag ng Diyablong Malatasca sa pamamagitan ng maraming panlilinlang at masasamang pag-iisip laban sa isaโ€™t isa: gagawin niya ito upang agawin sa inyo ang inyong pagkakaisa sa banal na pag-ibig. Kaya ninanais ko at iniuutos sa inyo na magpasakop kayo sa isaโ€™t isa, at pagtiisan ng bawat isa ang mga pagkukulang ng kapwa; matuto kayo sa Matamis na Unang Katotohanan, na piniling maging pinakamababa sa mga tao, at mapagpakumbabang nagpasan ng lahat ng ating pagkukulang at kasamaan. Gayon ang nais kong gawin ninyo, mga pinakamamahal na anak; magmahalan, magmahalan, magmahalan kayo. At magalak at magbunyi, sapagkat nalalapit na ang tag-init.

Noong unang araw ng Abril, lalo na nang gabing iyon, inihayag ng Diyos ang Kanyang mga lihim, at ipinakita ang Kanyang mga kamangha-manghang gawa sa paraang tila wala sa katawan ang aking kaluluwa, at tumanggap ito ng gayong kagalakan at kapuspusan na hindi sapat ang dila upang maisalaysay. Ipinaliwanag Niya at nilinaw nang bahagi-bahagi ang hiwaga ng pag-uusig na tinitiis ngayon ng Banal na Simbahan, at ng kanyang pagpapanibago at pagdakila, na magaganap sa panahong darating: sinabi Niyang ipinahihintulot ang kasalukuyang krisis upang maibalik siya sa kanyang tunay na kalagayan. Sinipi ng Matamis na Unang Katotohanan ang dalawang pangungusap na nasa Banal na Ebanghelyoโ€”โ€œKailangang dumating sa sanlibutan ang mga katitisuranโ€: at saka idinagdag: โ€œNgunit sa aba ng taong pinanggagalingan ng katitisuran.โ€ Para bang sinasabi Niya: โ€œIpinahihintulot Ko ang panahong ito ng pag-uusig upang bunutin ang mga tinik na lubusang sumasakal sa Aking Esposa; ngunit hindi Ko ipinahihintulot ang masasamang pag-iisip ng mga tao. Alam mo ba kung ano ang Aking ginagawa? Ginagawa Ko ang ginawa Ko noong Ako ay nasa sanlibutan, nang gumawa Ako ng panghagupit na yari sa mga lubid at itinaboy ang mga nagtitinda at namimili sa Templo, sapagkat hindi Ko ninais na gawing yungib ng mga magnanakaw ang Bahay ng Diyos. Kaya sinasabi Ko sa iyo na ito ang ginagawa Ko ngayon. Sapagkat gumawa Ako ng panghagupit mula sa mga tao, at sa pamamagitan ng panghagupit na iyon ay itinataboy Ko ang maruruming mangangalakal, mga sakim, mga ganid, at mga puspos ng kapalaluan, na bumibili at nagbebenta ng mga kaloob ng Espiritu Santo.โ€ Oo, itinataboy Niya sila sa pamamagitan ng panghagupit ng mga pag-uusig ng kanilang kapwaโ€”alalaong baga, sa bisa ng kapighatian at pag-uusig ay winakasan Niya ang kanilang magulo at mahalay na pamumuhay.

At habang lalong nag-aalab ang apoy sa akin, tumingin ako at nakita kong pumasok ang mga Kristiyano at ang mga di-sumasampalataya sa tagiliran ni Cristong ipinako sa krus; at dumaan ako sa gitna nila, sa pamamagitan ng aking mapagmahal at nananabik na pagnanais, at pumasok na kasama nila kay Cristo, ang Matamis na Hesus, kasama ang aking amang si Santo Domingo, at si Juan na Nag-iisa, kasama ang lahat ng aking mga anak. Pagkatapos ay inilagay Niya ang Krus sa aking balikat at ang sanga ng olibo sa aking kamay, na halos para bang hiniling ko ang mga iyon, at sinabi Niyang gayon ko dapat dalhin ang mga iyon sa dalawang pangkat ng mga tao. At sinabi Niya sa akin: โ€œSabihin mo sa kanila, naghahatid ako sa inyo ng balita ng malaking kagalakan.โ€ Nang magkagayon ay lalong napuspos ang aking kaluluwa; nalimutan nito ang sarili sa piling ng mga tunay na mananampalatayang kumakain ng Banal na Substansiya, sa pamamagitan ng puwersang nagbubuklod at pananabik ng pag-ibig. At gayon na lamang ang kaluguran ng aking kaluluwa na hindi na nito namamalayan ang dati nitong kapighatian sa pagkakitang nilalapastangan ang Diyos; hindi lamang iyon! Sinabi ko: โ€œO pinagpala at mapalad na pagkakasala!โ€ Nang magkagayon ay ngumiti ang matamis na Hesus, at sinabi: โ€œMapalad ba ang kasalanan, na wala namang anumang kabuluhan? Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ni San Gregorio nang sabihin niya, โ€˜Pinagpala at mapalad na pagkakamaliโ€™? Anong sangkap nito ang itinuturing mong mapalad at pinagpala, at gayon din ang tawag ni Gregorio?โ€ Sumagot ako ayon sa ipinasagot Niya sa akin, at sinabi: โ€œMalinaw kong nakikita, matamis kong Panginoon, at lubos kong nalalaman, na ang kasalanan ay hindi karapat-dapat sa mabuting kapalaran, at hindi ito mapalad ni pinagpala sa sarili nito; ngunit maaaring maging gayon ang bungang nagmumula sa kasalanan. Sa palagay ko, ito ang ibig sabihin ni Gregorio: na sa pamamagitan ng kasalanan ni Adan, ibinigay sa atin ng Diyos ang Salita, ang Kanyang bugtong na Anak, at ibinigay ng Salita ang Kanyang Dugo, upang sa pagbibigay ng Kanyang buhay ay maipanumbalik Niya ang buhay sa pamamagitan ng dakilang apoy ng pag-ibig. Kaya nga, mapalad ang kasalanan, hindi dahil sa kasalanan mismo, kundi dahil sa bunga at kaloob na tinatanggap natin sa pamamagitan ng kasalanang iyon.โ€ Ngayon, gayon nga. Kaya mula sa kasamaang ginagawa ng masasamang Kristiyanong umuusig sa Esposa ni Cristo ay sumisibol ang kanyang pagdakila, ang kanyang liwanag, at ang halimuyak ng kanyang mga birtud. Napakatamis nito anupa’t tila hindi maihahambing ang kasamaang ginawa sa di-matarok na kabutihan at kagandahang-loob ng Diyos, na ipinakita Niya sa Kanyang Esposa. Nang magkagayon ay nagalak ako at nagdiwang, at lubos akong nabalot ng katiyakan tungkol sa panahong darating anupa’t tila taglay ko na ito at nalalasap. At sinabi ko noon, kasama ni Simeon: โ€œNunc dimittis servum tuum, Domine, secundum verbum tuum, in pace.โ€ Napakaraming hiwaga ang naganap sa akin na hindi sapat ang dila upang isalaysay, ni ang puso upang isipin, ni ang mata upang makita.

Ngayon, anong dila ang makasasapat upang isalaysay ang mga kahanga-hangang bagay ng Diyos? Hindi ang akin, akong isang kaawa-awang nilalang. Kaya pinipili kong manahimik, at lubusang italaga ang aking sarili sa paghahangad ng karangalan ng Diyos at ng kaligtasan ng mga kaluluwa at ng pagpapanibago at pagdakila sa Santa Iglesia, at sa pamamagitan ng biyaya at kapangyarihan ng Espiritu Santo ay magtiyaga hanggang kamatayan. Taglay ang hangaring ito, tinawag ko ang ating Kristo sa lupa, at patuloy ko siyang tatawagin, nang may malaking pag-ibig at habag, gayundin kayo, ama, at ang lahat kong minamahal na anak; inihain ko ang inyong kahilingan at ipinagkaloob ito sa akin. Kaya magalak kayo, magalak at magbunyi. O matamis na Diyos na aming Pag-ibig, tuparin Mo agad ang mga hangarin ng Iyong mga lingkod! Wala na akong sasabihin paโ€”at wala pa akong nasasabi. Ako’y namamatay sa pagkaantala ng katuparan ng aking mga hangarin. Mahabag kayo sa akin. Magsumamo kayo sa banal na Kabutihan at kay Kristo sa lupa na huwag nang magkaroon pa ng pagpapaliban. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Ilubog ninyo ang inyong sarili sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus; at huwag kayong panghinaan ng loob sa anumang dahilan, kundi sa halip ay maaliw. Magalak, magalak kayo, sa inyong matatamis na pagpapagal. Mag-ibigan, mag-ibigan, mag-ibigan kayo. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY SOR BARTOLOMEA DELLA SETA, MADRE SA KUMBENTO NG SANTO STEFANO SA PISA

Hindi magkaiba ang mga tunggalian sa loob ng kumbento at sa korte; at para kay Catalina, ang una ay kasintotoo at kasinghalaga ng ikalawa. Sumusulat siya kay Sor Bartolomea sa isang malapit at palagayang himig. Ang mga katotohanang iginigiit niya ay paulit-ulit nang ipinahayag sa bawat panahon ng mga tagapatnubay sa buhay espirituwal. Ngunit tuwing nagmumula ang mga ito, gaya rito, sa kaibuturan ng sariling karanasan, nagtataglay ang mga ito ng natatanging kasariwaan at bisa; at sa katunayan, ang Pakikipag-usap na ito ng Santa ng Siena sa kanyang Panginoon ay naging isang _locus classicus_ sa panitikan ng buhay panloob.

Kapansin-pansin din kung gaano kadalas himukin ni Catalina ang mahihinang babaeng nakaklausura, na nalalayo sa lahat ng ingay at unos ng buhay sa labas, na magtaglay ng โ€œkatapangang tulad ng sa lalaki.โ€ โ€œVirile,โ€ โ€œvirilmenteโ€โ€”kabilang ang mga ito sa mga salitang bukod-tangi niyang ginagamit. At tunay ngang angkop ang mga ito sa sarili niyang diwa, na pambihirang masigla at walang takot para sa isang babaeng ang pagkasensitibo bilang babae ay mababanaag sa bawat liham na kanyang isinusulat.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo Hesus. Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: na may hangaring makita kang isang tunay na kasintahang babae, na itinalaga sa walang hanggang Kasintahang Lalaki. Nararapat sa isang kasintahang babae na ipagkaisa ang kanyang kalooban sa kalooban ng kanyang kasintahang lalaki; hindi siya makapaghahangad nang higit sa hinahangad nito, at tila wala siyang ibang maisip kundi ito lamang. Ganyan ka rin sana mag-isip, anak ko, sapagkat ikaw, na kasintahang babae ni Kristong ipinako sa krus, ay hindi dapat mag-isip o maghangad ng anumang hiwalay sa Kanyaโ€”ibig sabihin, huwag kang sumang-ayon sa anumang ibang kaisipan. Hindi ko sinasabi sa iyo na huwag hayaang dumating ang mga kaisipanโ€”sapagkat hindi ikaw ni alinmang nilalang ang makapipigil sa mga ito. Sapagkat hindi kailanman natutulog ang diyablo; at ipinahihintulot ito ng Diyos upang ang Kanyang kasintahang babae ay magtamo ng ganap na sigasig at lumago sa kabutihang-asal. Ito ang dahilan kung bakit kung minsan ay ipinahihintulot ng Diyos na manatiling tigang at madilim ang isip, at ligaligin ng maraming masasamang kaisipan, anupat tila hindi nito maisip ang Diyos, at halos hindi nito maalala ang Kanyang Pangalan.

Mag-ingat, kapag nadama mo ito sa iyong sarili, na huwag kang mahulog sa panlulupaypay o sa pagkalitong dulot ng pagkabagabag, at huwag mong talikuran ang iyong mga gawaing espirituwal ni ang pananalangin, sapagkat maaaring sabihin sa iyo ng diyablo: “Paano ka itinataas ng panalanging ito, gayong iniaalay mo ito nang walang anumang damdamin o pagnanais? Mas mabuti pang huwag ka nang manalangin.” Gayunman, huwag kang sumuko, ni magpadala sa pagkalito dahil dito, kundi buong tapang na sumagot: “Mas nanaisin ko pang magsikap para kay Kristong ipinako sa krus, habang dumaranas ng sakit, kapanglawan at mga tunggaliang panloob, kaysa hindi magsikap at makadama ng kapahingahan.” At pagnilayan mong ganito ang kalagayan ng mga ganap; kung maaari man silang makaiwas sa Impiyerno, at magkaroon ng kagalakan sa buhay na ito at ng walang-hanggang kagalakan bukod pa rito, hindi nila ito ninanais, sapagkat gayon na lamang ang kanilang kasiyahan sa pagtutulad ng kanilang sarili kay Kristong ipinako sa krus; sa halip, mas nais nilang mamuhay sa landas ng Krus at pagdurusa kaysa nang walang pagdurusa. Ngayon, ano pang higit na kagalakan ang maaaring taglayin ng nobya kaysa matulad sa kanyang nobyo, at madamitan ng katulad na kasuotan? Kaya, yamang si Kristong ipinako sa krus ay walang pinili sa Kanyang buhay kundi ang Krus at pagdurusa, at dinamitan ang Kanyang sarili ng ganitong kasuotan, itinuturing ng Kanyang nobya na pinagpala siya kapag nadaramtan siya ng gayunding kasuotan; at sapagkat nakikita niyang minahal siya ng Nobyo nang di-masukat, minamahal at tinatanggap niya Siya nang may gayong pag-ibig at pagnanais na hindi kayang ipahayag ng alinmang dila. Kaya naman, upang maabot niya ang pinakaganap na pag-ibig at taglayin ang kababaang-loob, ipinahihintulot ng Kataas-taasan at Walang-hanggang Kabutihan na dumanas siya ng maraming tunggalian at pagkatuyo ng isip, upang makilala ng nilalang ang sarili nito at makitang ito ay wala. Sapagkat kung ito ay may anuman, mapalalaya nito ang sarili mula sa pagdurusa kailanman nito naisin, ngunit dahil ito ay wala, hindi nito magawa iyon. Kaya, sa pagkakilala nito sa sarili, nagpapakumbaba ito sa kawalan nito ng pag-iral, at nakikilala ang kabutihan ng Diyos, na sa pamamagitan ng biyaya ay nagbigay rito ng pag-iral, at ng bawat biyayang nakasalig sa pag-iral.

Ngunit sasabihin mo sa akin: “Kapag labis ang aking pagdurusa, at dumaranas ako ng napakaraming tunggalian at gayong kapanglawan, wala akong makita kundi pagkalito; at tila wala akong makapitan na anumang pag-asa, dahil nakikita kong napakaaba ko.” Isinasagot ko sa iyo, anak ko, na kung maghahanap ka, matatagpuan mo ang Diyos sa iyong mabuting kalooban. Kahit na dumaranas ka ng maraming tunggalian, huwag mong isipin dahil dito na ang iyong kalooban ay nawalan na ng pagnanais sa Diyos. Sa katunayan, ito ang dahilan kung bakit nagdadalamhati at nagdurusa ang kaluluwa: sapagkat natatakot itong magkasala sa Diyos. Kung gayon, dapat itong magalak at magbunyi, at hindi mahulog sa pagkalito dahil sa mga tunggalian nito, yamang pinananatili ng Diyos na mabuti ang kalooban nito, at pinagkakalooban ito ng pagkamuhi sa kasalanang mortal.

Naaalala kong minsan ay narinig kong sinabi ito sa isang lingkod ng Diyos, at ang nagsabi nito sa kanya ay ang Matamis na Unang Katotohanan, noong siya ay dumaranas ng napakatinding pagdurusa at tukso, at bukod sa iba pang mga bagay ay nakadama ng napakalaking pagkalito, anupat sinabi ng diyablo: “Ano ang gagawin mo? Sapagkat sa buong buhay mo ay mananatili ka sa mga pagdurusang ito, at pagkatapos ay impiyerno ang sasapitin mo.” Sumagot siya nang may matatag na puso, walang anumang takot, at may banal na pagkapoot sa sarili, na sinasabi: “Hindi ko iniiwasan ang mga pagdurusa, sapagkat pinili ko ang mga ito bilang aking kaginhawahan. At kung sa huli ay impiyerno ang ibigay Niya sa akin, hindi ko pa rin tatalikuran ang paglilingkod sa aking Maylikha. Sapagkat ako ang nararapat manatili sa impiyerno, dahil nagkasala ako laban sa Matamis na Unang Katotohanan; kaya kung impiyerno ang ibigay Niya sa akin, hindi Niya ako gagawan ng anumang kawalang-katarungan, yamang ako ay Kanya.” Nang magkagayon, sa gitna ng matamis at tunay na pagpapakumbabang ito, pinawi ng ating Tagapagligtas ang mga anino at pagpapahirap ng diyablo, gaya ng paglampas ng ulap na nag-iiwan sa araw na nagniningning; at biglang dumating ang Presensiya ng Ating Tagapagligtas. Dahil dito ay bumuhos na parang ilog ang kanyang mga luha, at sinabi niya sa matamis na alab ng pag-ibig: “O matamis at mabuting Jesus, nasaan Ka noong ang aking kaluluwa ay nasa gayong kapighatian?” Sumagot ang matamis na Jesus, ang Korderong Walang Bahid: “Nasa tabi mo Ako. Sapagkat hindi Ako lumalayo, at hindi Ko kailanman iniiwan ang Aking nilikha, malibang iwan Ako ng nilikha sa pamamagitan ng kasalanang mortal.” At nanatili ang babaeng iyon sa matamis na pakikipag-usap sa Kanya, at sinabi: “Kung kasama Kita, bakit hindi Kita nadama? Paano mangyayaring nasa tabi ako ng apoy ngunit hindi ko nadarama ang init? At wala akong nadama kundi matinding lamig, kalungkutan, at kapaitan, at para sa akin ay waring punรด ako ng mga kasalanang mortal.” Sumagot Siya nang buong tamis, at sinabi: “Nais mo bang ipakita Ko sa iyo, anak Ko, kung paanong sa mga pakikibakang iyon ay hindi ka nahulog sa kasalanang mortal, at kung paanong nasa tabi mo Ako? Sabihin mo sa Akin, ano ang nagpapaging mortal sa kasalanan? Ang kalooban lamang. Sapagkat ang kasalanan at ang birtud ay nakasalalay sa pagsang-ayon ng kalooban; walang kasalanan ni birtud kung hindi kusang-loob na ginagawa. Ang gayong kalooban ay wala sa iyo; sapagkat kung naroon iyon, ikinagalak at ikinalugod mo sana ang mga udyok ng diyablo; ngunit dahil wala roon ang gayong kalooban, ikinalungkot mo ang mga iyon, at nagdusa ka sa takot na makagawa ng mali. Kaya nakikita mong ang kasalanan at ang birtud ay nakasalalay sa pagpiliโ€”kaya sinasabi Ko sa iyo na hindi ka dapat mahulog sa magulong pagkalito dahil sa mga pakikibakang ito. Sa halip, nais Kong mula sa kadilimang ito ay makamit mo ang liwanag ng pagkilala sa sarili, upang sa pamamagitan nito ay matamo mo ang birtud ng pagpapakumbaba, at magalak at magdiwang sa isang mabuting kalooban, na nalalamang sa gayong kalagayan ay nananahan Ako sa iyo nang lingid sa iyong pandama. Ang kalooban ay tanda para sa iyo na naroroon Ako; sapagkat kung masama ang iyong kalooban, hindi Ako mananahan sa iyo sa pamamagitan ng biyaya. Ngunit alam mo ba kung paano Ako nananahan sa iyo nang ganito? Sa paraang katulad noong nakabitin Ako sa kahoy ng Krus. At pinakikitunguhan Ko kayo sa paraang katulad ng pakikitungo sa Akin ng Aking Ama. Pagnilayan mo, anak Ko, na sa Krus ay kapwa Ako maligaya at nagdadalamhati; maligaya Ako dahil sa pagkakaisa ng kalikasang banal at kalikasang pantao, gayunman ay nagtiis ng sakit ang laman, sapagkat sinarili ng Amang Walang Hanggan ang Kanyang kapangyarihan, at hinayaan Akong magdusa; ngunit hindi Niya inalis ang pagkakaisang kung saan Siya ay kaisa Ko magpakailanman. Pagnilayan mong sa ganitong paraan Ako nananahan sa kaluluwa; sapagkat madalas Kong ipinagkakait ang pandamang nadarama Ako, ngunit hindi Ko ipinagkakait ang biyaya, yamang hindi kailanman nawawala ang biyaya maliban sa pamamagitan ng kasalanang mortal, gaya ng sinabi Ko. Ngunit alam mo ba kung bakit Ko ginagawa ito? Tanging upang maakay ang kaluluwa sa tunay na kaganapan. Alam mong hindi magiging ganap ang kaluluwa malibang dalhin ito ng dalawang pakpak na ito: pagpapakumbaba at pag-ibig sa Diyos at sa kapwa. Natatamo ang pagpapakumbaba sa pamamagitan ng pagkilala sa sarili, na pinapasok ng kaluluwa sa panahon ng kadiliman; at natatamo ang pag-ibig sa pagkakitang Ako, dahil sa pag-ibig, ay nagpanatiling banal at mabuti sa kalooban nito. Kaya sinasabi Ko sa iyo na ang matalinong kaluluwa, sa pagkakitang ang ganitong karanasan ay nagdudulot ng gayong pakinabang, ay napapanatag (at wala Akong ibang dahilan sa pagpapahintulot na tuksuhin kayo ng diyablo), at pahahalagahan nito ang panahong ito nang higit kaysa alinmang iba. Ngayon ay sinabi Ko na sa iyo ang paraang Aking sinusunod. At pagnilayan mong lubhang kailangan ang ganitong karanasan para sa inyong kaligtasan; sapagkat kung ang kaluluwa ay hindi paminsan-minsang gipitin ng maraming tukso, mahuhulog ito sa matinding kapabayaan, at mawawala ang pagsasagawa nito ng patuloy na pagnanais at pananalangin. Sapagkat sa oras ng pakikipaglaban ay higit itong mapagbantay, dahil sa takot sa mga kaaway nito, at nag-iipon ng panustos para sa muog ng kanyang kaluluwa, na dumudulog sa Akin na siyang Katatagan nito. Ngunit hindi ito ang layunin ng diyabloโ€”sapagkat pinahihintulutan Ko siyang tuksuhin kayo upang maakay niya kayong magtamo ng birtud, bagaman siya naman ay tumutukso sa inyo upang maakay kayo sa kawalang-pag-asa. Pagnilayan mong tutuksuhin ng diyablo ang isang taong nakatalaga sa paglilingkod sa Akin, hindi dahil naniniwala siyang maaaring talagang mahulog ang taong iyon sa kasalanang iyon, sapagkat nakikita niya agad na pipiliin pa nito ang kamatayan kaysa talagang gumawa ng mali. Ngunit ano ang ginagawa niya? Pinagsisikapan niyang ihulog ang tao sa pagkalito, na sinasabi: ‘Walang mabuting gawa ang may anumang pakinabang sa iyo, dahil sa mga kaisipan at udyok na ito na dumarating sa iyo.’ Ngayon ay nakikita mo kung gaano kalaki ang masamang hangarin ng diyablo; sapagkat, sa hindi niya mapagtagumpayan ang unang pakikipaglaban, madalas siyang nagtatagumpay sa ikalawa, sa pagkukunwaring birtud. Kaya hindi Ko nais na sundin mo kailanman ang kanyang masamang kalooban; sa halip, nais Kong ang Aking kalooban ang gawin mong kalooban mo, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Ito ang tuntuning ibinibigay Ko sa iyo, at nais Kong ituro mo sa iba kapag kailangan.”

Ito ngayon ang sinasabi ko sa iyo, pinakamamahal kong anak, na nais kong gawin mo. At maging salamin ka ng kabanalan para sa akin, na sumusunod sa mga yapak ni Kristong ipinako sa krus. Maligo ka sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus, at mamuhay ka, ayon sa aking kalooban, nang wala kang hinahanap ni ninanais kundi ang Nakapako sa Krus, tulad ng isang tunay na nobya, na binili ng Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Malinaw mong nakikita na ikaw ay isang nobya, at pinakasalan ka Niya at ang bawat nilalang, hindi sa pamamagitan ng singsing na pilak, kundi ng singsing ng Kanyang Laman. O lalim at taas ng Pag-ibig na hindi kayang ipahayag, gaano Mo kamahal ang Nobyang ito, ang sangkatauhan! O Buhay na pinagmumulan ng buhay ng lahat ng bagay, inagaw Mo ito mula sa mga kamay ng diyablo, na umangkin dito bilang kanyang pag-aari; mula sa kanyang mga kamay ay inagaw Mo ito, na biningwit ang diyablo sa kawit ng Iyong pagkatao, at pinakasalan Mo ito sa pamamagitan ng Iyong laman. Ibinigay Mo ang Iyong Dugo bilang panata, at sa huli, sa paghahain ng Iyong katawan, ay ginawa Mo ang pagbabayad. Ngayon ay uminom ka nang sagana, anak ko, at huwag kang mahulog sa kapabayaan, kundi bumangon ka nang may tunay na sigasig, at nawa’y sa pamamagitan ng Dugong ito ay mabasag ang katigasan ng iyong puso upang hindi na ito muling magsara kailanman, dahil sa anumang kamangmangan o kapabayaan, ni dahil sa pananalita ng sinumang nilalang. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GREGORIO XI

Si Catalina, na isinugo ng mga taga-Florencia bilang kanilang kinatawan sa Papa, ay nakarating na sa Aviรฑรณn at nakita na ang Santo Papa. Sa halip na mangimi sa kanyang harapan, maliwanag na nakadama siya para rito ng magkahalong pakikiramay at magiliw na pagmamahal na may bahid din ng habag. Tumimo sa kanya ang pagiging maramdamin ng taong itoโ€”ang lakas ng masasamang impluwensiyang walang tigil na kumikilos sa kanya mula sa sarili niyang sambahayan; at higit sa lahat, ang kanyang labis na pagkamahiyain at takot. Ang banayad at nakapagpapalakas-loob na himig ng liham na ito ay halos katulad ng sa isang inang hinihikayat ang isang minamahal ngunit mahinang-loob na anak na magpasya para sa sarili at panindigan ang mga pasyang iyon. Dahil sa likas na kagiliwan ni Catalina, wala siyang ni bahid ng paghamak sa pagtingin kay Gregorio; ngunit hindi natin maiwasang madama ang pagkakaiba ng mahinang babaeng ito na may magiting na kaluluwa at ng nag-aatubiling katauhan ng Papa.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan at pinagpalang ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: ang inyong aba at di-karapat-dapat na munting anak na si Catalina ay umaaliw sa inyo sa Kanyang mahalagang Dugo, sa hangaring makita kayong malaya sa anumang takot na tulad ng sa isang alipin. Sapagkat sa palagay ko, pinahihina ng taong matatakutin ang sigla ng mga banal na pasiya at mabuting hangarin; kaya nanalangin ako, at patuloy na mananalangin, sa matamis at mabuting Hesus na palayain Niya kayo sa lahat ng takot na tulad ng sa isang alipin, at tanging banal na takot ang manatili. Manahan nawa sa inyo ang alab ng pag-ibig, upang hindi ninyo pakinggan ang tinig ng mga demonyong nagkatawang-tao, ni sundin ang payo ng mga tiwaling tagapayo na nakaugat sa pag-ibig sa sarili, na, ayon sa aking pagkaunawa, ay nais kayong takutin upang hadlangan ang inyong pagbabalik, na nagsasabing, “Mamamatay kayo.” At sinasabi ko sa inyo sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus, pinakamamahal at banal na ama, na huwag matakot sa anumang dahilan. Pumarito kayo nang panatag: magtiwala kayo kay Kristo, ang matamis na Hesus: sapagkat, kung gagawin ninyo ang nararapat, ang Diyos ay mapapasainyo, at walang sinumang makalalaban sa inyo. Bumangon kayo, ama, nang buong katapangan! Sapagkat sinasabi ko sa inyo na wala kayong dapat katakutan. Nararapat kayong pumarito; kaya pumarito na kayo. Pumarito kayo nang payapa, nang walang anumang takot. At kung may sinuman sa inyong kinaroroonan na nagnanais humadlang sa inyo, sabihin ninyo sa kanila nang buong tapang, gaya ng sinabi ni Kristo nang naisin ni San Pedro, dahil sa pagmamahal, na pigilan Siya sa pagharap sa Kanyang pagpapakasakit; bumaling sa kanya si Kristo at nagsabi, “Lumayo ka sa Akin, Satanas; isa kang katitisuran sa Akin, sapagkat hinahangad mo ang mga bagay na sa tao, at hindi ang mga bagay na sa Diyos. Ayaw mo bang tuparin Ko ang kalooban ng Aking Ama?” Gayon din ang gawin ninyo, pinakamamahal na ama, na sumusunod sa Kanya bilang Kanyang bikaryo, na kayo mismo ang magnilay at magpasiya, at sabihin sa mga nagnanais humadlang sa inyo, “Kahit isang libong ulit pang ialay ang aking buhay, nais kong tuparin ang kalooban ng aking Ama.” Bagaman ialay man para rito ang buhay ng katawan, panghawakan ninyo ang buhay ng biyaya at ang mga paraan upang makamtan ito magpakailanman. Magpakatatag na kayo at huwag matakot, sapagkat wala kayong dapat katakutan. Isuot ninyo ang baluti ng kabanal-banalang Krus, na siyang kaligtasan at buhay ng mga Kristiyano. Hayaang magsalita ang sinumang nais magsalita, at manatili kayong matatag sa inyong banal na pasiya. Sinabi sa akin ng aking ama, si Fra Raimondo, sa inyong ngalan, na manalangin ako sa Diyos upang malaman kung may sagabal kayong makakaharap; at naipanalangin ko na ito, bago at pagkatapos ng Banal na Komunyon, at wala akong nakitang kamatayan ni anumang panganib. Ang mga panganib na iyon ay kathang-isip ng mga taong nagpapayo sa inyo. Sumampalataya at magtiwala kayo kay Kristo, ang matamis na Hesus. Umaasa akong hindi hahamakin ng Diyos ang napakaraming panalanging inialay nang may gayong maalab na hangarin, at may maraming luha at pawis. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Patawarin ninyo ako, patawarin ninyo ako. Sumainyo nawa si Hesukristong ipinako sa krus. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA HARI NG PRANSIYA

Ang mga liham ni Catalina sa mga dakilang taong hindi niya personal na kilala ay, gaya ng maaasahan, hindi kasinlalim at kasariwa ng marami niyang isinulat na may higit na personal na inspirasyon, ngunit nagbibigay ang mga ito ng isang kawili-wiling patotoo sa lawak ng kanyang mga pinagkakaabalahan. Ang liham na ito kay Charles V ay maliwanag na isinulat noong namamalagi siya sa Avignon, kung saan nakaugnayan niya ang Duke ng Anjou at natanggap ang pangako nitong manguna sa binabalak na Krusada. Ang Avignon ay isang sentro ng buhay intelektuwal at ng pulitika sa Europa, at tiyak na napasigla roon si Catalina na mag-isip nang higit na malawak at tungkol sa malalaking usapin kaysa dati. Para sa kanya, ang pag-iisip tungkol sa isang bagay ay laging may kasamang pagkadama ng pananagutan dito; kaya sumulat siya kay Charles V, na hinihimok itong makipagpayapaan sa kapwa niya monarka: “Sapagkat sa gayon,” mahinahong wika ng dalaga ng Siena sa dakilang Hariโ€””Sa gayon ay matutupad ninyo ang kalooban ng Diyos at ang akin.”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na panginoon at ama kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Kristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong tumutupad sa mga banal at matamis na utos ng Diyos, sapagkat naniniwala akong wala nang ibang paraan upang makabahagi tayo sa bunga ng Dugo ng Korderong Walang Bahid. Itinuro sa atin ng matamis na Jesus, ang Kordero, ang Daan: at ganito ang Kanyang sinabi: “Ego sum Via, Veritas et Vita.” Siya ang matamis na Guro na nagturo sa atin ng aral, sa pag-akyat Niya sa pulpito ng kabanal-banalang Krus. Kagalang-galang na ama, anong aral at anong daan ang ibinibigay Niya sa atin? Ito ang Kanyang daan: mga sakit, kahihiyan, paghamak, pananakit, at pagmamalupit; pagtitiis nang may tunay na pagtitiyaga, gutom at uhaw; Siya ay napuspos ng kahihiyan, ipinako at nanatili sa Krus alang-alang sa karangalan ng Ama at sa ating kaligtasan. Sa pamamagitan ng Kanyang mga sakit at kahihiyan, nagbayad-sala Siya para sa ating pagkakasala, at para sa kasiraang-puring kinasadlakan ng tao dahil sa kasalanang nagawa. Nagbayad Siya ng danyos, at sa sarili Niyang Katawan ay pinagdusahan ang parusa sa ating mga kasalanan, at ginawa Niya ito dahil lamang sa pag-ibig at hindi dahil may utang Siyang dapat bayaran.

Itong matamis na Kordero, ang ating Daan, ay humamak sa sanlibutan, kasama ang lahat ng karangyaan at karangalan nito, at kinamuhian ang bisyo at minahal ang birtud. Bilang anak at tapat na lingkod ni Kristong ipinako sa krus, sundan ninyo ang Kanyang mga yapak at ang daang itinuturo Niya sa inyo: batahin nang may tunay na pagtitiyaga ang lahat ng sakit, pagdurusa, at kapighatiang ipinahihintulot ng Diyos na ipataw sa inyo ng sanlibutan. Sapagkat ang pagtitiyaga ay hindi nadaraig, kundi dumaraig sa sanlibutan. Maging, ah! maging mapagmahal kayo sa birtud, na nakasalig sa tunay at banal na katarungan, at hamakin ninyo ang bisyo. Nakikiusap ako sa inyo, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, na gawin ninyo sa inyong katayuan ang tatlong natatanging bagay. Ang una ay hamakin ang sanlibutan at ang inyong sarili at ang lahat ng kagalakan nito, na hawakan ang inyong kaharian bilang isang bagay na ipinahiram sa inyo, at hindi ninyo pag-aari. Sapagkat alam na alam ninyo na hindi ninyo pag-aari ang buhay, ni ang kalusugan, ni ang kayamanan, ni ang karangalan, ni ang mataas na katayuan, ni ang kapangyarihang mamuno. Kung inyo ang mga ito, mapananatili ninyo ang mga ito ayon sa inyong sariling kagustuhan. Ngunit sa mismong oras na nais ng isang tao na maging malusog, siya ay may sakit; o nais niyang mabuhay, ngunit siya ay patay; o maging mayaman, ngunit siya ay dukha; o maging panginoon, ngunit siya ay ginagawang lingkod at basalyo. Nangyayari ang lahat ng ito sapagkat hindi niya pag-aari ang mga bagay na ito, at mahahawakan lamang niya ang mga ito hangga’t kalooban Niya na nagpahiram ng mga ito sa kanya. Kaya napakahangal ng taong itinuturing na kanya ang mga bagay na pag-aari ng iba. Tunay siyang magnanakaw, at karapat-dapat sa kamatayan. Kaya nakikiusap ako sa inyo na, bilang Marunong, kumilos kayo bilang isang mabuting katiwala, na itinalaga ng Diyos na maging Kanyang katiwala; taglay ang lahat ng bagay bilang mga ipinahiram lamang sa inyo.

Ang isa pang bagay ay panatilihin ninyo ang banal at tunay na katarungan; huwag ninyo itong hayaang masira dahil sa pag-ibig sa sarili o sa mga pambobola, o sa anumang pagnanais na makalugod sa mga tao. At huwag ninyong kunsintihin ang inyong mga opisyal sa paggawa ng kawalang-katarungan kapalit ng salapi, at sa pagkakait ng katarungan sa mga dukha: sa halip, maging ama kayo sa mga dukha, isang tagapamahagi ng mga ipinagkaloob sa inyo ng Diyos. At sikapin ninyong maparusahan ang mga pagkakasalang masusumpungan sa inyong kaharian at maitanghal ang birtud. Sapagkat ang paggawa ng lahat ng ito ay saklaw ng katarungan ng Diyos.

Ang ikatlong bagay ay sundin ang aral na ibinibigay sa inyo ng Gurong iyon sa Krus; ito ang bagay na pinakanananabik ang aking kaluluwang makita sa inyo: samakatuwid, ang pag-ibig at pagmamahal sa inyong kapwa, na matagal na ninyong nakakadigma. Sapagkat alam na alam ninyo na kung wala ang ugat na ito ng pag-ibig, hindi mamumunga ang puno ng inyong kaluluwa, kundi matutuyo, nananatili sa poot at hindi makasipsip ng halumigmig ng biyaya. Ah, pinakamamahal na ama, itinuturo ito sa inyo ng Matamis na Unang Katotohanan, at iniiwan Niya sa inyo bilang isang utos, na ibigin ang Diyos nang higit sa lahat, at ang kapwa gaya ng sarili. Ibinigay Niya sa inyo ang halimbawa, habang nakabayubay sa kahoy ng kabanal-banalang Krus. Nang sumigaw ang mga Judio ng “Ipako Siya sa krus!” sumigaw Siya sa maamo at banayad na tinig: “Ama, patawarin Mo ang mga nagpapako sa Akin sa krus, na hindi nalalaman ang kanilang ginagawa.” Masdan ang Kanyang di-malirip na pag-ibig! Sapagkat hindi lamang Niya sila pinatatawad, kundi ipinagtatanggol pa Niya sila sa harap ng Kanyang Ama! Anong dakilang halimbawa at aral ito, na ang Matuwid, na walang anumang lason ng kasalanan sa Kanya, ay nagtitiis mula sa mga di-matuwid ng parusa para sa ating mga kasamaan!

O, kaylaking kahihiyan ang nararapat madama ng taong sumusunod sa turo ng diyablo at ng sarili niyang mababang kalikasan, na higit na pinahahalagahan ang pagkamit at pag-iingat ng mga kayamanan ng mundong ito, na pawang walang kabuluhan at lumilipas na gaya ng hangin, kaysa sa kanyang kaluluwa at sa kanyang kapwa! Sapagkat habang nananatili siyang napopoot sa kanyang kapwa, kapiling niya ang poot, yamang inaalisan siya ng poot ng banal na pag-ibig. Tunay na siya ay hangal at bulag, sapagkat hindi niya nakikitang sa pamamagitan ng tabak ng poot sa kanyang kapwa ay pinapatay niya ang kanyang sarili.

Kaya isinasamo ko sa inyo, at ninanais kong sundin ninyo si Kristong ipinako sa krus, at ibigin ang kaligtasan ng inyong kapwa: sa gayon ay patutunayan ninyong sumusunod kayo sa Kordero, na dahil sa pananabik sa karangalan ng Kanyang Ama at sa kaligtasan ng mga kaluluwa ay pinili ang kamatayan ng katawan. Gayon din ang gawin ninyo, aking panginoon! Huwag ninyong alalahanin kung mabawasan man ang inyong makalupang ari-arian; sapagkat ang pagkawala nito ay magiging pakinabang ninyo, basta’t maipagkasundo ninyo ang inyong kaluluwa sa inyong kapatid. Nagtataka ako na ayaw ninyong ilaan dito, hindi lamang ang mga bagay na panlupa, kundi maging ang buhay mismo, kung maaari lamang: kung isasaalang-alang kung gaano kalaki ang naging pagkawasak ng mga kaluluwa at katawan, at kung gaano karaming mga relihiyoso, kababaihan at mga bata ang napinsala at naipatapon dahil sa digmaang ito. Tama na, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus! Hindi ba ninyo pinagninilayan kung gaano kalaking pinsala ang idinudulot ninyo, kung hindi ninyo gagawin ang inyong makakaya? Pinsala sa mga Kristiyano, at pinsala sa mga di-sumasampalataya. Sapagkat ang inyong alitan ay humadlang sa misteryo ng Banal na Krusada, at patuloy pa rin itong humahadlang. Kung ito lamang ang tanging pinsalang idinulot nito, sa palagay ko ay dapat na nating asahan ang paghuhukom ng Diyos. Isinasamo ko sa inyong huwag na kayong maging tagapagdulot ng gayon kalaking pinsala at tagahadlang sa gayon kalaking kabutihan gaya ng pagbawi sa Lupang Banal at sa mga kaawa-awang kaluluwang hindi nakikibahagi sa Dugo ng Anak ng Diyos. Dapat ninyong ikahiya ito, kayo at ang iba pang mga pinunong Kristiyano: sapagkat napakalaking kahihiyan nito sa paningin ng mga tao at kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos, na makipagdigma sa sariling kapatid at pabayaang hindi ginagalaw ang kaaway, at naisin ng isang tao na agawin ang mga pag-aari ng iba sa halip na bawiin ang sarili niyang mga pag-aari. Tama na ang gayong kahangalan at pagkabulag! Sinasabi ko sa inyo, sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus, na huwag na ninyong ipagpaliban ang pakikipagpayapa. Makipagpayapa kayo, at ituon ang lahat ng inyong pakikidigma sa mga di-sumasampalataya. Tumulong kayong itaguyod at itaas ang bandila ng kabanal-banalang Krus, na hihingin sa inyo ng Diyos at sa iba pa sa sandali ng kamatayanโ€”hihingan din Niya kayo ng pananagutan sa gayong kamangmangan at kapabayaang nagawa na at ginagawa sa araw-araw. Huwag na kayong matulog, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, at para sa sarili ninyong kapakinabangan, sa maikling panahong nalalabi sa atin: sapagkat maikli ang panahon, at kayo ay mamamatay, at hindi ninyo alam kung kailan.

Nawa’y lalong mag-alab sa inyo ang banal na pagnanais na sumunod sa banal na Krus na ito at makipagkasundo sa inyong kapwa! Sa ganitong paraan ay susundin ninyo ang landas at aral ng Korderong pinaslang at pinabayaan sa Krus, at tutuparin ninyo ang mga utos. Susundin ninyo ang landas sa pamamagitan ng matiyagang pagtitiis sa mga pananakit na ginawa sa inyo; ang aral, sa pamamagitan ng pakikipagkasundo sa inyong kapwa; at ang pag-ibig ng Diyos, na ipakikita ninyo sa pamamagitan ng pagsunod sa kabanal-banalang Krus sa banal at matamis na Krusada. Tungkol dito, inaakala kong ang inyong kapatid, si Messer na Duke ng Anjou, ay magpapasan ng gawain ng banal na adhikaing ito, alang-alang sa pag-ibig kay Kristo. May dahilan kayong sisihin ang inyong sarili kung mananatiling hindi natutupad ang gayon katamis at banal na misteryo dahil sa inyo. Sa ganitong paraan ay susundan ninyo ang mga yapak ni Kristong ipinako sa krus, tutuparin ninyo ang kalooban ng Diyos at ang aking kalooban, at ang Kanyang mga utos: gaya ng sinabi ko sa inyo na nais kong makita kayong tumutupad sa mga banal na utos ng Diyos. Wala na akong sasabihin pa. Patawarin ninyo ang aking kapangahasan. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

MGA LIHAM SA FLORENCE

Pinaglaruan ng mga taga-Florencia si Catalina, gaya ng ipinakikita ng kasaysayan na ginawa ng tusong bayang iyon sa higit sa isa sa mga kaibigang tinanggap nila ang paglilingkod; ang salaysay ng kanilang pakikitungo sa kanya ay lubhang nagpapaalala sa kalagayan sa _Luria_ ni Browning. Ipinadala si Catalina na diumano’y may ganap na kapangyarihan bilang tagapagpauna ng pormal na embahadang ipapadala kalaunan, at ginampanan niya ang kanyang bahagi sa mga pakikipagkasundo nang mabilis, maingat, at lubos na matagumpay. Ang tila kawalan ng sinumang nagtaka sa kalagayang ito ay nagpapakita kung paanong umiral sa huling bahagi ng Gitnang Panahon ang gayong di-karaniwang diwang demokratiko at likas na paggalang sa mga pagpapahalagang espirituwal. Waring itinuturing na lubos na likas na ang isang makapangyarihang republika ay magpadala bilang kinatawan nito sa korte ng Papa ng isang dalaga, anak ng mga karaniwang mangangalakal, na tahimik na namuhay sa bahay ng kanyang ama. Nakitungo si Gregorio kay Catalina nang may paggalang na may bahid ng pagsisisi. Sa ikatlong araw mula nang dumating siya, nagsalita siya sa harap ng buong konsistoryo, na nagsusumamo para sa kapayapaan. Itinala niya sa liham na ito ang naging bunga: ipinagkatiwala ng Papa sa kanyang mga kamay ang buong usapin. Ipinaubaya sa batang Dominikana ang mga kasunduan para sa pagkakasundo ng dalawang magkatunggaling kapangyarihan.

Nakasalalay na ngayon ang lahat sa pagdating ng mga embahador ng Florencia; ngunit hindi dumating ang mga ginoong ito, samantalang nagpatuloy ang Florencia sa patakarang mapanghimagsik. Hayag ang paglapastangan, kapwa sa Papa at kay Catalina. Nagbiro ang Avignon, nagkibit-balikat, at sa huli ay nangutya. Marahang sinabi ni Gregorio kay Catalina ang katotohananโ€”na nilinlang siya ng kanyang mga kaibigan. Mahirap makaisip ng kalagayang higit na kahiya-hiya kaysa sa kinasadlakan niya.

Ang kasunod na liham na puspos ng sigla ay isinulat sampung araw matapos siyang dumating. Gaya ng dati, nagsasalita siya nang walang pangingimi, ngunit kapansin-pansing walang anumang personal na pagsaway sa liham maliban sa mahinahong pahayag na ito: “Maaari ninyong idulot sa akin ang malaking kahihiyan at pagkutya. Sapagkat walang ibubunga kundi kahihiyan at pagkalito kung iba ang sabihin ko sa Papa at iba naman ang sabihin ninyo.” Nang sa wakas ay dumating ang mga embahador, kaunti lamang ang naidulot nilang ginhawa, sapagkat tumanggi silang makipagpulong kay Catalina. Sa ikalawang liham, na isinulat niya sa isang personal na kaibigan sa Florencia matapos silang dumating, tapat at marangal niyang isinalaysay ang kalagayan, ngunit kapansin-pansin pa rin ang kawalan ng personal na hinanakit. Sa panahong ito ng pagsubok, tila walang namayani sa kanyang isip na anumang damdaming mas mababa kaysa sa pagdadalamhati sa pagkabigo ng kanyang ipinaglalaban. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA WALONG TAGAPAMAHALA SA DIGMAAN NA PINILI NG KOMUNA NG FLORENCIA, NA SA KANILANG KAHILINGAN AY NAGTUNGO ANG SANTA KAY PAPA GREGORIO XI

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal na ama at kapatid kay Kristo Hesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kayong mga tunay na anak, mapagpakumbaba at masunurin sa inyong ama, sa paraang hindi na kayo kailanman uurong, kundi makadarama ng tunay na dalamhati at kapaitan dahil sa kasamaang ginawa ninyo sa inyong ama. Sapagkat kung ang gumagawa ng masama ay hindi umaahon mula sa kasamaang kanyang ginawa sa pamamagitan ng pagdadalamhati, hindi siya karapat-dapat tumanggap ng awa. Tinatawagan ko kayo sa tunay na pagpapakumbaba ng inyong mga puso; hindi umuurong, kundi sumusulong, ipinagpapatuloy ang mga banal na pagpapasiyang sinimulan ninyong gawin, at lalong pinagtitibay ang mga ito araw-araw, kung nais ninyong tanggapin kayo sa mga bisig ng inyong ama. Bilang mga anak na dating patay, humingi kayo ng buhay; at umaasa ako sa kabutihan ng Diyos na makakamit ninyo ito, kung handa kayong tunay na magpakumbaba at kilalanin ang inyong mga pagkakasala.

Ngunit matindi ang aking hinaing laban sa inyo, kung totoo ang sinasabi sa mga dakong ito, na nagpataw kayo ng buwis sa kaparian. Kung gayon nga, napakalaking kasamaan nito sa dalawang dahilan. Ang una ay nagkakasala kayo sa Diyos sa paggawa nito, sapagkat hindi ninyo ito magagawa nang may malinis na budhi. Ngunit sa tingin ko ay nawawala na ang inyong budhi at lahat ng mabuti; tila wala kayong pinahahalagahan kundi ang mga panandaliang bagay na nadarama ng mga pandama, na lumilipas na gaya ng hangin. Hindi ba ninyo nakikita na tayo ay mga mortal, at kailangang mamatay, at hindi natin alam kung kailan? Kaya napakalaking kahangalan ang itapon ang buhay ng biyaya at maghatid ng kamatayan sa sariling kaluluwa. Hindi ko nais na gawin pa ninyo ito, sapagkat kung gagawin ninyo, kayo ay tatalikod, at alam ninyo na hindi ang nagsisimula ang karapat-dapat sa kaluwalhatian, kundi ang nagtitiyaga hanggang sa wakas. Kaya sinasabi ko sa inyo na hindi ninyo kailanman makakamit ang isang tunay na kapayapaan maliban sa pamamagitan ng pagtitiyaga sa pagpapakumbaba, na hindi na nilalait o sinasaktan ang mga lingkod at pari ng banal na Simbahan.

Ito ang isa pang bagay na sinasabi kong nakapipinsala at masama. Sapagkat bukod sa kasamaang binanggit ko na nagmumula sa pagkakasala sa Diyos, sinasabi ko sa inyo na ang gayong pagkilos ay sumisira sa inyong kapayapaan. Sapagkat kung malalaman ito ng Santo Papa, lalo siyang magagalit sa inyo.

Iyan ang sinabi ng ilan sa mga kardinal na nagsisikap at masidhing naghahangad ng kapayapaan. Ngayon, nang marinig nila ang balitang ito, sinasabi nila: “Tila hindi totoo na nais ng mga taga-Florencia na magkaroon ng kapayapaan; sapagkat kung totoo iyon, mag-iingat sila laban sa kahit pinakamaliit na kilos na salungat sa kalooban ng Santo Papa at sa mga kaugalian ng banal na Simbahan.” Naniniwala akong ang matamis na Kristo sa lupa mismo ay maaaring magsabi ng mga ito at ng mga katulad na salita, at may napakabuti siyang dahilan upang sabihin ang mga ito kung gagawin niya iyon.

Sinasabi ko sa inyo, pinakamamahal na mga ama, at nakikiusap ako sa inyo, na huwag ninyong piliing hadlangan ang biyaya ng Espiritu Santo, na handa Niyang ipagkaloob sa inyo dahil sa Kanyang kagandahang-loob, at hindi dahil sa anumang merito ninyo. Maaari ninyong dulutan ako ng malaking kahihiyan at paghamak. Sapagkat walang ibang idudulot kundi kahihiyan at pagkalito kung iba ang sasabihin ko sa Santo Papa at iba naman ang gagawin ninyo. Nakikiusap ako sa inyo na huwag nang mangyari pa iyon. Sa halip, magsikap kayong ipakita sa salita at gawa na kapayapaan ang nais ninyo at hindi digmaan.

Nakausap ko na ang Santo Papa. Magiliw niya akong pinakinggan, dahil sa kabutihan ng Diyos at sa sarili niyang kabutihan, at ipinakita niyang taimtim niyang minamahal ang kapayapaan; tulad ng isang mabuting ama, na hindi gaanong isinasaalang-alang ang pagkakasalang ginawa sa kanya ng anak, kundi kung nagpakumbaba na ito, upang mapagkalooban ito ng ganap na awa. Hindi kayang ipahayag ng aking dila ang natatanging kagalakang nadama niya. Matapos akong makipag-usap sa kanya nang may katagalan, sa pagtatapos ng aming pag-uusap ay sinabi niyang kung ang inyong kalagayan ay gaya ng inilahad ko sa kanya, handa niya kayong tanggapin bilang mga anak at gawin ang inaakala kong pinakamabuti. Wala na akong sasabihin pa rito. Sa tingin ko ay talagang wala nang ibang sagot na dapat ibigay sa Santo Papa hanggang sa dumating ang inyong mga sugo. Nagtataka ako na wala pa sila rito. Kapag dumating na sila, kakausapin ko sila, at pagkatapos ay ang Santo Papa, at susulat ako sa inyo ayon sa magiging kalagayan ng mga bagay-bagay. Ngunit kayo, sa inyong mga buwis at kawalang-kabuluhan, ay sumisira sa lahat ng naihasik. Huwag na ninyo itong gawin, alang-alang sa pagmamahal kay Kristong ipinako sa krus at para sa inyong sariling kapakinabangan. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.

Ibinigay sa Avignon, noong ika-28 ng Hunyo, 1376. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY BUONACCORSO DI LAPO SA FLORENCIA, ISINULAT NOONG ANG SANTA AY NASA AVIGNON

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong kapatid kay Cristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: sa pagnanais na makita kang kasama ng iba pa, na iyong mga pinuno, na nagpapayapa ng inyong puso at kaluluwa sa Kanyang napakatamis na Dugo, kung saan napapawi ang lahat ng poot at digmaan, at naibababa ang lahat ng kapalaluan ng tao. Sapagkat sa Dugo ay nakikita ng tao ang Diyos na nagpakababa sa kanyang antas, tinanggap ang ating pagkatao, na sinugatan, ipinako at ibinayubay sa Krus, upang dumaloy mula sa mga sugat ng Katawan ni Cristong ipinako sa krus, at mabuhos sa atin ang Dugong ipinagkakaloob sa atin ng mga ministro ng Banal na Simbahan. Isinasamo ko sa iyo, alang-alang sa pag-ibig ni Cristong ipinako sa krus, na tanggapin mo ang kayamanan ng Dugong ibinibigay sa iyo ng Esposa ni Cristo. Makipagkasundo ka, makipagkasundo ka sa kanya sa Dugo; kilalanin mo ang iyong mga kasalanan at mga pagkakasala laban sa kanya. Sapagkat ang kumikilala sa kanyang kasalanan, nagpapakita nito sa kanyang mga gawa, at nagpapakumbaba ay laging tumatanggap ng awa. Ngunit ang nagpapakita ng pagsisisi sa salita lamang, at hindi ito isinasabuhay sa gawa, ay hindi kailanman nakasusumpong nito. Sinasabi ko ito hindi gaanong para sa iyo kundi para sa iba na maaaring mahulog sa pagkakamaling ito.

Ay, ako, ay, ako, pinakamamahal kong kapatid! Ipinagdadalamhati ko ang mga paraang nanaig sa paghingi ng kapayapaan sa Santo Padre. Sapagkat mas nakita ang mga salita kaysa sa mga gawa. Sinasabi ko ito sapagkat nang dumating ako roon sa harap mo at ng iyong mga pinuno, waring sa kanilang mga salita ay nagsisi na sila sa kanilang kamalian, at handang magpakumbaba at humingi ng awa sa Santo Padre. At nang sabihin ko sa kanila: “Tingnan ninyo, mga ginoo, kung balak ninyong ipakita ang lahat ng posibleng pagpapakumbaba sa gawa at salita, at nais ninyong ialay ko kayo na parang mga anak na patay sa inyong ama, tatanggapin ko ang anumang hirap na nais ninyong pasanin ko sa bagay na ito; kung hindi, hindi ako pupunta roon,” sumagot sila na sang-ayon sila. Sa aba, sa aba! Mga pinakamamahal kong kapatid, ito ang daan at ang pintuang dapat sana ninyong pinasukan, at wala nang iba. Kung sinunod ang daang ito sa gawa gaya ng sa salita, nakamtan sana ninyo ang pinakamaluwalhating kapayapaang nakamit ninuman kailanman. At hindi ko ito sinasabi nang walang dahilan, sapagkat alam ko kung ano ang saloobin ng Santo Padre; ngunit mula nang simulan nating lisanin ang landas na iyon, na sinusunod ang mga tusong paraan ng sanlibutan at gumagawa nang salungat sa naipahiwatig ng ating mga salita noon, nagkaroon ang Santo Padre ng dahilan, hindi para sa kapayapaan, kundi para sa higit pang kaguluhan. Sapagkat nang dumating sa mga dakong ito ang inyong mga sugo, hindi nila pinanghawakan ang tamang daang itinuro sa kanila ng mga lingkod ng Diyos. Nagpatuloy kayo sa sarili ninyong mga paraan. At hindi ako kailanman nagkaroon ng pagkakataong makipagsangguni sa kanila, gaya ng sinabi ninyong ipag-uutos ninyo nang humingi ako ng isang liham na magpapatunay ng aking kapahintulutan, upang mapag-usapan naming magkakasama ang lahat ng bagay, at sinabi ninyo: “Hindi kami naniniwalang maisasakatuparan ang bagay na ito sa pamamagitan ng ibang mga kamay maliban sa mga kamay ng mga lingkod ng Diyos.” Ang ganap na kabaligtaran ang ginawa. Ang lahat ng ito ay dahil hindi pa natin tunay na kinikilala ang ating mga pagkakamali. Napapansin kong ang mga mapagpakumbabang salitang iyon ay higit na nagmula sa takot at pagkakalkula kaysa sa tunay na udyok ng pag-ibig at kabutihang-asal; sapagkat kung tunay na kinilala ang nagawang kamalian, tumugma sana ang mga gawa sa tinig ng mga salita, at ipinagkatiwala sana ninyo ang inyong mga pangangailangan at ang nais ninyong hingin sa Santo Padre sa mga kamay ng mga tunay na lingkod ng Diyos. Pinangasiwaan sana nila ang inyong mga usapin at ang sa Santo Padre sa paraang hahantong sa mabuting pagkakaunawaan. Hindi ninyo ito ginawa; kaya nakadama ako ng matinding kapaitan, dahil sa pagkakasalang ginawa laban sa Diyos at dahil sa ating kawalan.

Ngunit hindi ninyo nakikita kung anong kasamaan at kung gaano kalalaking kapahamakan ang ibinubunga ng inyong katigasan ng ulo at mahigpit na pagkapit sa inyong pasiya! Ay, ay! Kalagin ninyo ang inyong sarili sa gapos ng kapalaluan, at itali ang inyong sarili sa mapagpakumbabang Kordero; at huwag ninyong hamakin o salungatin ang Kanyang Bikaryo. Huwag na kayong magpatuloy nang ganito! Alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus! Huwag ninyong hamakin ang Kanyang Dugo! Ang hindi pa nagawa noon, gawin na ninyo ngayon. Huwag kayong maghinanakit o manghamak kung sa inyong palagay ay humingi ang Santo Papa ng isang bagay na tila napakahirap at imposibleng gawin. Gayunman, wala siyang nanaisin kundi ang kaya ninyong gawin. Ngunit kumikilos siya bilang isang tunay na ama, na pumapalo sa kanyang anak kapag ito ay nagkakasala. Napakahigpit niya itong sinasaway upang magpakumbaba ito at kilalanin ang kanyang pagkakamali; at ang tunay na anak ay hindi nagagalit sa kanyang ama, sapagkat nakikita niyang anuman ang ginagawa nito ay dahil sa pagmamahal sa kanya; kaya habang lalo siyang itinataboy ng ama, lalo siyang bumabalik dito, na laging humihingi ng awa. Kaya sinasabi ko sa inyo, sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus, na kung ilang ulit kayong itaboy ng ating ama, si Kristo sa lupa, ay gayon din karaming ulit kayong dapat magkanlong sa kanya. Hayaan ninyo siyang gawin ang kanyang nais, sapagkat nasa katuwiran siya.

Masdan ninyo, dumarating na siya ngayon sa kanyang esposa, upang maupo sa luklukan nina San Pedro at San Pablo. Tumakbo kayo agad sa kanya, nang may tunay na kababaang-loob at pagtalikod sa inyong mga kasalanan, na sumusunod sa banal na simulaing taglay ninyo nang kayo ay magsimula. Sa paggawa nito, magkakaroon kayo ng kapayapaan, sa kaluluwa at sa katawan. At kung iba ang inyong gagawin, kailanman ay hindi dumanas ang ating mga ninuno ng kasindaming kapighatian ng daranasin natin, sapagkat ipapataw natin sa ating sarili ang poot ng Diyos, at hindi tayo magkakaroon ng bahagi sa Dugo ng Kordero.

Wala na akong sasabihin pa. Kumilos kayo nang buong kasigasigan hangga’t kaya ninyo, ngayong ang Santo Papa ay paparoon na sa Roma. Ginawa ko na, at gagawin ko pa hanggang kamatayan, ang aking makakaya para sa karangalan ng Diyos at para sa inyong kapayapaan, upang maalis ang balakid na ito, sapagkat hinahadlangan nito ang banal at matamis na Krusada. Kahit wala nang ibang kasamaang ibunga ito, karapat-dapat tayo sa isang libong impiyerno. Magpakalakas kayo kay Kristo, ang ating matamis na Hesus, sapagkat umaasa ako sa Kanyang kabutihan na kung mananatili kayo sa landas na dapat ninyong tahakin ay magkakaroon kayo ng mabuting kapayapaan. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GREGORIO XI

Nabigo ang pagtatangkang ipagkasundo si Gregorio at ang mga taga-Florencia dahil sa kasalanan mismo ng mga ito. Si Catalina, na hindi man lamang pinanghinaan ng loob ng pagkapahiya o pagkabigo, ay buong siglang muling nag-ukol ng sarili sa layuning higit pang malapit sa kanyang pusoโ€”ang pagbabalik ng Papa sa Roma. Di-nagtagal, naging malinaw sa lahat ang malaking impluwensiyang natamo niya sa maselang kalooban nito, at sa sandaling ito ay napagtanto, kumilos na ang mga impluwensiyang sumasalungat sa kanya. May iba pang marunong sumulat ng mga liham bukod sa babaeng ito ng Siena, at yamang si Gregorio ay napatunayang mapamahiin at madaling maimpluwensiyahan ng mga banal na hangal, aba, marami namang nakararanas ng ekstasis sa Europa! Ang Papa, gaya ng malinaw sa tugong ito ni Catalina, ay nakatanggap ng isang liham na walang lagda, buong tusong binuo at nagkukunwaring mula sa isang tao ng Diyos. Sinamantala nito ang kilala niyang pagmamahal sa kanyang pamilya at likas na pagkamahiyain, at binalaan siyang lalasunin siya kung mangangahas siyang bumalik sa Roma. Hindi natin alam kung may batayan ang hinala ni Catalina na ang liham ay isang huwad na nagmula sa korte ng papa; ang pangyayaring ito ay kapansin-pansin sa atin ngayon higit sa lahat dahil nagbunsod ito ng isang tugon na nagpapakita kung gaano katalim manlibak ang mga maamo sa lupa. Ang matalas na paglalantad ni Catalina sa kahinaan ng sumulat nang hindi nagpakilala ay nagpapamalas ng isang bagong anyo ng kanyang pagkatao. Kakila-kilabot ang paghamak ng isang mahinahon. โ€œAng sumulat nito ay waring hindi gaanong nakauunawa sa kanyang gawain; dapat siyang mag-aral,โ€ ang isinulat niya, at nagpatuloy sa isang pagsusuring lubhang kapani-paniwala at pangangaral na lubhang nakapagpapalakas ng loob, anupa’t maging ang urong-sulong na si Gregorio ay tiyak na muling napukaw at nagkaroon ng lakas na magpasiya. Madarama sa liham na si Catalina ay nasa bingit na ng pagkainip sa kanya at sa kalagayan, hanggang sa hangganang maipahihintulot sa isang santa. Tiyak na nadama ni Gregorio ang hapdi ng kanyang mga salita nang tuwiran niyang sabihin na itinuturing siya ng sumulat sa kanya na isang duwag o batang natatakot, at idinagdag pa niya, โ€œIsinasamo ko sa inyo alang-alang kay Kristong ipinako sa krus na huwag na kayong maging isang batang matatakutin, kundi magpakatatag na parang isang tunay na lalaki. Ibuka ninyo ang inyong bibig, at lunukin ang mapait alang-alang sa matamis.โ€ Kung may sinumang makapagpapanatili sa isang taong mahina ang loob na maging tapat sa pinakamabuti sa kanyang pagkatao, iyon ay ang babaeng ito, na pinagkalooban ng siglang nadarama pa rin sa kanyang mga salita sa paglipas ng mga siglo.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan at kagalang-galang na mahal na ama kay Kristong mahal na Jesus: ang inyong abang anak na si Catalina, na hindi karapat-dapat, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa Inyong Kabanalan sa Kanyang mahalagang Dugo, na may hangaring makita kayong lubhang matatag at matiyaga sa inyong banal na pasiya, upang walang hanging salungat ang makahadlang sa inyo, ni ang diyablo ni ang alinmang nilalang. Sapagkat waring handang dumating ang inyong mga kaaway, gaya ng sinasabi ng Ating Tagapagligtas sa Kanyang banal na Ebanghelyo, na nakadamit-tupa, animo’y mga kordero, gayong sila ay mababangis na lobo. Sinasabi ng Ating Tagapagligtas na dapat tayong mag-ingat sa mga gayon. Tila, mahal na ama, nagsisimula na silang lumapit sa inyo sa pamamagitan ng pagsulat; at bukod sa pagsulat, ipinababalita nila sa inyo ang pagdating ng may-akda, na sinasabing darating siya sa inyong pintuan nang hindi ninyo namamalayan. Warยญing mapagpakumbaba ang lalaki kapag sinasabi niya, โ€œKung bukรกs ito para sa akin, papasok ako at tayo ay mangangatwiran sa isa’t isaโ€; ngunit isinusuot lamang niya ang damit ng pagpapakumbaba upang siya ay paniwalaan. At ang kabutihang ginagamit na balabal ng kapalaluan ay tunay na mapagmapuri.

Sa abot ng aking pagkaunawa, ang taong ito ay nakitungo sa Inyong Kabanalan sa liham na ito gaya ng pakikitungo ng diyablo sa kaluluwa: madalas itong nagkukunwaring may kabutihan at habag upang makapagpasok ng lason sa kaluluwa. At ginagamit niya ang paraang ito lalo na sa mga lingkod ng Diyos, sapagkat nakikita niyang hindi niya sila malilinlang sa pamamagitan lamang ng hayagang kasalanan. Kaya sa palagay ko, ganito ang ginagawa ng demonyong ito na nagkatawang-tao, na sumulat sa inyo sa pagkukunwaring nahahabag at sa paraang waring banal. Sapagkat ang liham ay nagpapanggap na nagmula sa isang banal at matuwid na tao, ngunit ang totoo, nagmula ito sa masasamang tao, mga tagapayo ng diyablo, na humahadlang sa kabutihang panlahat ng sambayanang Kristiyano at sa pagpapanibago ng Santa Iglesiaโ€”mga umiibig sa kanilang sarili, na sariling kapakanan lamang ang hinahangad. Ngunit madali ninyong matutuklasan, Ama, kung nagmula nga ito sa matuwid na taong iyon o hindi. At sa palagay ko, alang-alang sa karangalan ng Diyos, kailangan ninyo itong siyasatin.

Sa abot ng aking pagkaunawa, hindi ko itinuturing na lingkod ng Diyos ang taong ito, at hindi rin siya ipinakikilala nang gayon ng kaniyang pananalitaโ€”ngunit sa tingin ko ay huwad ang liham. Hindi rin gaanong bihasa sa kaniyang ginagawa ang sumulat nito. Dapat muna siyang mag-aralโ€”tila mas kaunti pa ang kaniyang nalalaman kaysa sa isang munting bata.

Pansinin ninyo ngayon, Kabanal-banalang Ama: una niyang pinukaw ang pagkiling na alam niyang siyang pangunahing kahinaan ng tao, lalo na ng mga likas na lubhang magiliw at mahabagin, at lubhang maingat sa sarili nilang katawanโ€”sapagkat higit na pinahahalagahan ng gayong mga tao ang buhay kaysa sa sinumang iba. Kaya sa una pa lamang niyang salita ay iyon na ang kaniyang pinuntirya. Ngunit umaasa ako, sa kabutihan ng Diyos, na higit ninyong bibigyang-pansin ang Kaniyang karangalan at ang kaligtasan ng inyong sariling kawan kaysa sa inyong sarili, gaya ng isang mabuting pastol, na nararapat mag-alay ng kaniyang buhay para sa kaniyang mga tupa.

Kasunod nito, ang mapanlasong taong ito ay tila pumupuri, sa isang banda, sa inyong pagbabalik sa Roma, at tinatawag itong isang mabuti at banal na bagay; ngunit, sa kabilang banda, sinasabi niyang may lasong inihahanda para sa inyo roon; at tila ipinapayo niyang magpauna kayo ng mga taong mapagkakatiwalaan, na makatatagpo ng lason sa mga hapagโ€”na waring nasa mga bote, handang ipainom nang paunti-unti, araw-araw, buwan-buwan, o taon-taon. Lubos akong sumasang-ayon sa kaniya na may matatagpuang lasonโ€”sa bagay na iyan, sa mga hapag ng Avignon o ng iba pang mga lungsod gaya rin sa mga hapag ng Roma: at handang ipainom nang dahan-dahan, buwan-buwan, o taon-taon, o sa maraming dami, ayon sa nais ng bibili: matatagpuan ito saanman. Kaya sa palagay niya ay mabuting magpadala kayo ng mga tao at ipagpaliban ang inyong pagbabalik; para sa layuning ito, iminumungkahi niyang maghintay kayo hanggang sa sumapit, sa pamamagitan nito, ang hatol ng Diyos sa masasamang taong iyon na, ayon sa kaniyang sinasabi, ay waring naghahangad ng inyong kamatayan. Ngunit kung siya ay marunong, aasahan niyang sa kaniyang sarili babagsak ang hatol na iyon, sapagkat inihahasik niya ang pinakamasamang lasong naihasik sa loob ng mahabang panahon sa Banal na Simbahan, yamang nais niyang hadlangan kayo sa pagsunod sa tawag ng Diyos at sa pagtupad ng inyong tungkulin. Alam ba ninyo kung paano maihahasik ang lasong iyon? Kung hindi kayo tutuloy, kundi magpapadala ng mga tao, gaya ng ipinapayo sa inyo ng mabuting taong ito, mapupukaw ang iskandalo at paghihimagsik, kapuwa sa mga bagay na espirituwal at temporalโ€”sapagkat makatatagpo ng kasinungalingan ang mga tao sa inyo, na nakaluklok sa Luklukan ng Katotohanan. Sapagkat yamang naipasiya na ninyo ang inyong pagbabalik at naipahayag na ito, magiging napakalaki ng iskandalo, pagkalito, at pagkabagabag sa puso ng mga tao kung matuklasan nilang hindi ito natuloy. Tunay ngang nagsasabi siya ng katotohanan: nagsasalita siya bilang propeta gaya ni Caifas nang sabihin nito: โ€œKailangang mamatay ang isang tao upang hindi mapahamak ang bayan.โ€ Hindi niya alam ang kaniyang sinasabi, ngunit alam na alam iyon ng Espiritu Santo, na nagsabi ng katotohanan sa pamamagitan ng kaniyang bibigโ€”bagaman hindi sa ganitong layunin siya pinagsalita ng diyablo. Kaya malamang na ang taong ito ay isa pang Caifas. Ipinahahayag niya bilang propeta na kung magpapadala kayo ng mga tao, makatatagpo sila ng lason. Tunay ngang gayon; sapagkat kung maging gayon kalaki ang inyong mga kasalanan na manatili kayo at sila ang tumuloy, makatatagpo ang inyong mga pinagkakatiwalaan ng lasong nakabote sa mga puso at bibig ng mga tao, gaya ng nasabi na. At hindi lamang sapat para sa isang araw, kundi aabot pa ng isang buwan at isang taon bago ito matunaw. Labis akong namamangha sa mga salita ng taong ito, na pumupuri sa isang gawain bilang mabuti, banal, at maka-Diyos, at pagkatapos ay nais na talikuran ang banal na gawaing ito dahil sa takot para sa katawan! Hindi kailanman ugali ng mga lingkod ng Diyos na pumayag na talikuran ang isang espirituwal na gawain dahil sa kapinsalaang pangkatawan o temporal, kahit pa ang buhay mismo ang maubos: sapagkat kung gayon ang ginawa nila, wala sana ni isa sa kanila ang nakarating sa kaniyang mithiin. Sapagkat ang pagtitiyaga sa banal at mabuting hangarin hanggang sa maisakatuparan ito sa mabubuting gawa ang siyang pinuputungan ng korona, at siyang nagiging karapat-dapat sa kaluwalhatian at hindi sa kahihiyan.

Kaya sinabi ko sa inyo, Kagalang-galang na Ama, na hangad kong makita kayong matatag at di-natitinag sa inyong mabuting pasiya (sapagkat kasunod nito ang pagpapayapa sa inyong mga mapaghimagsik na anak at ang pagpapanibago ng Banal na Simbahan), at makita rin kayong tumupad sa hangarin ng mga lingkod ng Diyos na masaksihan kayong itaas ang bandila ng kabanal-banalang Krus laban sa mga di-sumasampalataya. Sa gayon ay maipagkakaloob ninyo ang Dugo ng Kordero sa kaawa-awang mga di-sumasampalatayang iyon: sapagkat kayo ang tagapagdala ng kopa ng Dugong iyon, at nasa inyo ang mga susi nito.

Ah, ama, isinasamo ko sa inyo, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, na gamitin ninyo kaagad ang inyong kapangyarihan para rito, sapagkat kung wala ang inyong kapangyarihan ay hindi ito maisasagawa. Gayunman, mahal na ama, hindi ko ipinapayo sa inyo na talikuran ang inyong mga tunay na anak, na sumususo sa dibdib ng Esposa ni Kristo, alang-alang sa mga anak sa labas na hindi pa nagiging lehitimo sa pamamagitan ng banal na binyag. Ngunit umaasa ako, sa kabutihan ng Diyos, na kung hahayo ang inyong mga lehitimong anak taglay ang inyong awtoridad, ang banal na kapangyarihan ng tabak ng Banal na Kasulatan, at ang lakas at kagalingan ng tao, ang mga iba pang ito ay babaling sa Inang Banal na Simbahan, at gagawin ninyo silang lehitimo. Tila ito ang magbibigay ng karangalan sa Diyos, kapakinabangan sa inyo, at karangalan at kadakilaan sa mahal na Esposa ni Kristo Hesus, sa halip na sundin ang hangal na payo ng matuwid na taong ito, na nagsasabing mas mabuti para sa inyo at sa iba pang mga lingkod ng Simbahan ng Diyos na mamuhay sa piling ng mga Sarasenong walang pananampalataya kaysa sa piling ng mga mamamayan ng Roma at Italya.

Ikinagagalak ko ang kapuri-puri niyang pananabik sa kaligtasan ng mga di-sumasampalataya, ngunit hindi ko ikinagagalak na nais niyang ilayo ang ama sa kanyang mga lehitimong anak, at ang pastol sa mga tupang natitipon sa kawan. Sa palagay ko, nais niya kayong tratuhin gaya ng ginagawa ng isang ina sa kanyang anak kapag nais na niya itong awatin sa pagsuso: nilalagyan niya ng mapait ang kanyang dibdib upang malasahan ng bata ang pait bago ang gatas, at sa takot sa mapait ay talikuran nito ang matamis; sapagkat mas madaling malinlang ang isang bata sa pamamagitan ng pait kaysa sa anupamang bagay. Gayon ang nais gawin sa inyo ng taong ito: ipinahihiwatig niya sa inyo ang pait ng lason at ng matinding pag-uusig upang linlangin ang pagiging musmos ng inyong mahina at makalamang pag-ibig, nang dahil sa takot ay talikuran ninyo ang gatas: ang gatas ng biyaya, na kasunod ng inyong malugod na pagbabalik. At isinasamo ko sa inyo, sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus, na huwag kayong maging isang batang matatakutin, kundi magpakatatag na gaya ng isang ganap na lalaki. Ibuka ninyo ang inyong bibig, at lunukin ang mapait alang-alang sa matamis. Hindi marapat sa inyong kabanalan na talikuran ang gatas dahil sa pait. Umaasa ako, sa walang hanggan at di-matatawarang kabutihan ng Diyos, na kung nanaisin ninyo ay ipagkakaloob Niya ang Kanyang kagandahang-loob kapwa sa amin at sa inyo; at kayo ay magiging isang lalaking matatag at di-natitinag, hindi matatangay ng anumang hangin o panlilinlang ng diyablo, ni ng payo ng diyablong nagkatawang-tao, kundi susunod sa kalooban ng Diyos at sa inyong mabuting hangarin, at sa payo ng mga lingkod ni Hesukristong ipinako sa krus.

Wala na akong sasabihin pa. Ang aking pasya ay hindi nagmula sa lingkod ng Diyos na pinangalanan sa inyo ang liham na ipinadala sa inyo, at hindi ito isinulat sa isang napakalayong lugar; sa halip, naniniwala akong nagmula ito sa napakalapit, at sa mga lingkod ng diyablo, na kakaunti ang takot sa Diyos. Sapagkat kung paniniwalaan ko mang nagmula ito sa taong iyon, hindi ko siya maituturing na lingkod ng Diyos maliban kung makakita ako ng iba pang patunay. Patawarin ninyo ako, ama, sa labis na kapangahasan ng aking pananalita. Mapagpakumbaba kong hinihiling na patawarin ninyo ako at ipagkaloob sa akin ang inyong bendisyon. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Idinadalangin ko sa Kanyang walang hanggang Kabutihan na ipagkaloob sa akin sa lalong madaling panahon ang biyayang makita kayong humakbang sa kabila ng pintuan, alang-alang sa Kanyang karangalan, na taglay ang kapayapaan, kapahingahan, at katahimikan ng kaluluwa at katawan. Isinasamo ko sa inyo, mahal na ama, na pahintulutan ninyo akong makaharap kayo kung kailan marapatin ng Inyong Kabanalan, sapagkat nais kong makaharap kayo bago ako umalis. Maikli na ang panahon: kaya saanman ninyo marapatin, nais ko sanang mangyari ito sa lalong madaling panahon. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA LAPA, ANG KANYANG INA, BAGO SIYA BUMALIK MULA SA AVIGNON

Nagtagumpay si Catalina sa kanyang dakilang layunin. Noong Setyembre 1376, talagang nagsimulang maglakbay patungong Roma si Gregorio. Nang matapos ang kanyang misyon, nagsimula ring maglakbay pauwi si Catalina sa araw ding umalis ang Papa, bagaman magkaiba ang kanilang dinaanan. Ngunit napahinto ang kanyang paglalakbay sa Genoa, kung saan, dahil sa pagkakasakit ng ilan sa kanyang mga kasama, kinailangan niyang manatili nang isang buwan sa bahay ni Madonna Orietta Scotta. Waring hindi na nakayanan ng pagtitiis ni Monna Lapa ang matagal niyang pagkawala; kailanman ay hindi nito maunawaan ni bahagya ang mga kilos ng kanyang anak na palaisipan sa kanya bagaman mahal na mahal niya. Bagaman abala si Catalina sa mabibigat na alalahanin at dakilang mga tagumpay, lagi pa rin niyang magiliw na inaalala ang kanyang mga tungkulin sa pamilya. Lubhang mapagmahal bilang anak at puspos ng mahinahong karunungan ang maikling liham na ito sa kanyang nag-iisa at balisang ina, na isinulat nang katatapos pa lamang pagdaanan ng santa ang mga buwang iyon na puno ng pananabik at mahahalagang pagpapasya sa korte ng Papa.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong ina kay Kristong matamis na Hesus: Inaaliw ka ng iyong dukha at di-karapat-dapat na anak na si Catalina sa mahal na Dugo ng Anak ng Diyos. Buong pananabik kong hinangad na makita kang isang tunay na ina, hindi lamang ng aking katawan kundi pati ng aking kaluluwa; sapagkat napagnilay-nilay ko na kung higit mong minamahal ang aking kaluluwa kaysa sa aking katawan, mamamatay sa iyo ang lahat ng di-maayos na paglalambing, at hindi magiging gayon kabigat para sa iyo ang pananabik na makapiling ako sa katawan; sa halip, magiging kaaliwan ito sa iyo, at nanaisin mong tiisin ang bawat pasanin para sa akin, alang-alang sa karangalan ng Diyos, basta’t naitataguyod ang karangalan ng Diyos. Sa paggawa para sa karangalan ng Diyos, hindi naman ako nawawalan ng paglago sa biyaya at lakas sa aking kaluluwa. Oo, tunay ngang kung higit mong minamahal, pinakamamahal kong ina, ang aking kaluluwa kaysa sa aking katawan, maaaliw ka at hindi mangungulila. Nais kong matuto ka sa matamis na inang iyon, si Maria, na, alang-alang sa karangalan ng Diyos at sa ating kaligtasan, ay nagbigay sa atin ng kanyang Anak, na patay sa kahoy ng kabanal-banalang Krus. At nang maiwang nag-iisa si Maria, matapos umakyat sa Langit si Kristo, nanatili siyang kasama ng mga banal na alagad; at bagaman malaking kaaliwan para kay Maria at sa mga alagad ang kanilang pagsasama, at kalungkutan ang maghiwalay, gayunman, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng kanyang Anak, para sa kabutihan ng buong daigdig, pumayag siya at pinili niyang umalis sila. At pinili niya ang pasanin ng kanilang paglisan kaysa sa kaaliwan ng kanilang pananatili, dahil lamang sa kanyang pagmamahal sa karangalan ng Diyos at sa ating kaligtasan. Ngayon, nais kong matuto ka sa kanya, pinakamamahal kong ina. Alam mong nararapat kong sundin ang kalooban ng Diyos; at alam kong nais mong sundin ko ito. Kalooban Niyang ako’y umalis; at ang pag-alis na iyon ay hindi nangyari nang walang hiwaga, ni walang bungang may malaking halaga. Kalooban Niyang ako’y pumarito, at hindi kalooban ng tao; at sinuman ang magsabi ng kabaligtaran, hindi iyon ang katotohanan. At sa gayon, nararapat akong magpatuloy, na sumusunod sa Kanyang mga yapak sa anumang paraan at sa anumang panahong kalugdan ng Kanyang di-masukat na kabutihan. Ikaw, bilang isang mabuti at mapagmahal na ina, ay dapat masiyahan, at hindi mangulila, na nagtitiis ng bawat pasanin alang-alang sa karangalan ng Diyos, at sa iyong kaligtasan at sa akin. Alalahanin mong ginawa mo ito alang-alang sa mga yamang panlupa, nang lisanin ka ng iyong mga anak na lalaki upang magtamo ng kayamanan sa lupa; ngayon naman, upang magtamo ng buhay na walang hanggan, gayon na lamang ang tingin mong hirap dito na sinasabi mong aalis ka at tatakas kung hindi ako sasagot sa iyo sa lalong madaling panahon. Nangyayari sa iyo ang lahat ng ito sapagkat higit mong minamahal ang bahaging nagmula sa iyoโ€”iyon ay, ang iyong laman, na siyang ibinihis mo sa akinโ€”kaysa sa tinanggap ko mula sa Diyos. Itaas mo, itaas mo nang kaunti ang iyong puso at isip tungo sa matamis at kabanal-banalang Krus na iyon kung saan napapawi ang lahat ng kapighatian; maging handa kang magtiis ng kaunting paghihirap na may hangganan, upang makaiwas sa walang-hanggang paghihirap na nararapat sa atin dahil sa ating mga kasalanan. Ngayon, maaliw ka, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, at huwag mong isiping pinabayaan ka ng Diyos o ng aking sarili. Maaaliw ka pa rin, at tatanggap ng ganap na kaaliwan; at hindi naging gayon kalaki ang paghihirap na hindi ito mahihigitan ng kagalakan. Darating kami sa lalong madaling panahon, sa awa ng Diyos; at hindi sana namin ipinagpaliban ngayon ang aming pagdating, kung hindi lamang kami nahadlangan ng malubhang karamdaman ni Neri. Nagkasakit din sina Maestro Giovanni at Fra Bartolommeo…. Wala na akong sasabihin pa. Ipagkatiwala mo kami sa Diyos…. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig! ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA GIOVANNA DI CORRADO MACONI

Maliwanag na hindi lamang si Monna Lapa ang ina sa Siena na nababalisa sa matagal na pagkawalay sa tahanan ni Catalina at ng kanyang mga espirituwal na anak. Si Monna Giovanna, mula sa marangal na angkan ng mga Maconi, ay nangungulila sa kalihim ni Catalina, ang kanyang minamahal na anak na si Stefano. Ito ang ikalawang liham na isinulat ni Catalina upang mapanatag ang kanyang loob. Hindi natin dapat ipagtaka kung naghinanakit siya. Ilang buwan pa lamang nakikilala ni Stefano si Catalina nang isama siya nito sa Avignon. Nagsimula ang kanilang ugnayan noong Enero 1376, nang, sa kanyang pakiusap, ay pinawi ni Catalina ang matagal nang alitan sa pagitan ng mga Maconi at ng karibal na angkan ng mga Tolomei. Mula noon ay lagi na siyang sumasama kay Catalina, at dahil sa kanyang debosyon dito ay naging tampulan siya ng pangungutya ng dati niyang mga kaibigang hindi makaunawa sa kanya. Ayon sa lahat ng salaysay, isa siyang bukod-tanging kaakit-akit at kaibig-ibig na binataโ€”masayahin, magaan ang loob, at kinalulugdan saanman siya magpunta. Sa simula pa lamang ay minahal na siya ni Catalina nang may natatanging pagmamahal, gaya ng ipinahahayag nito sa liham na ito. Ginawa siya nitong matalik na pinagkakatiwalaan, at mula noon hanggang sa nalalapit na kamatayan ni Catalina ay halos lagi siyang nasa tabi nito upang maglingkod, o kung nasa malayo man ay abala pa rin sa mga gawain nito. Maliwanag na malapit at magiliw din ang ugnayan ni Catalina sa iba pang miyembro ng pamilya Maconi; ngunit hindi kataka-takang nakadama si Monna Giovanna ng kaunting paninibugho ng isang ina, nang makita niyang ang kanyang napakahusay na anak ay hindi lamang lubusang nakatuon sa bagong pagkakaibigang ito, kundi nadala rin sa malalayong lupain. Ang liham ni Catalina ay angkop ngayon gaya noon sa lahat ng magulang na, dahil sa maling paglalapat ng kanilang pagmamahal, ay naghahangad na hadlangan ang kanilang mga anak sa isang dakilang bokasyon.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Sa iyo, pinakamamahal kong kapatid at anak kay Cristo Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa Kanyang mahal na Dugo, sa hangaring makita kang nakadamit ng kasuotang pangkasal. Sapagkat naniniwala akong kung wala ang kasuotang ito, hindi makalulugod ang kaluluwa sa kanyang Maylikha, ni makaluluklok sa Piging ng Kasalan sa buhay na walang hanggan. Kaya nais kong isuot mo ito; at upang higit mong maisuot ito nang nararapat, nais kong hubarin mo ang lahat ng pag-ibig sa sarili ayon sa kalikasan at mga pandama, na nadarama mo para sa iyong sarili, sa iyong mga anak, at sa alinmang ibang nilalang. Hindi mo dapat ibigin ang iyong sarili ni ang anupamang bagay nang hiwalay sa Diyos; sapagkat imposibleng makapaglingkod ang isang tao sa dalawang panginoon; kung pinaglilingkuran niya ang isa, hindi niya nabibigyang-kasiyahan ang isa pa. At walang sinumang makapaglilingkod kapwa sa Diyos at sa sanlibutan, sapagkat hindi sila magkaayon. Hinahangad ng sanlibutan ang karangalan, katayuan, kayamanan, mga anak na lalaki sa matataas na tungkulin, marangal na angkan, kaluguran ng mga pandama at pagpapalayaw sa sarili, na pawang nakaugat sa baluktot na kapalaluan; ngunit ang Diyos ay naghahangad at nagnanais ng ganap na kabaligtaran. Nais Niya ang kusang-loob na karukhaan, isang pusong mapagpakumbaba, pagmamaliit sa sarili at sa bawat makasanlibutang ligaya at kagandahan; na huwag hangarin ang sariling karangalan, kundi ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng kapwa. Hangarin lamang ng tao kung paano niya madaramtan ang kanyang sarili ng apoy ng pinakamaalab na pag-ibig, na napapalamutian ng matamis at tapat na kabutihang-asal, na may tunay at banal na pagtitiis; huwag siyang maghiganti sa iba dahil sa anumang pananakit na gawin sa kanya ng kanyang kapwa, kundi batahin ang lahat nang may pagtitiis, na hinahangad lamang na hatulan ang kanyang sarili, sapagkat nakikita niyang nagkasala siya laban sa Matamis na Unang Katotohanan. At anuman ang kanyang iniibig, ibigin niya ito sa Diyos, at huwag siyang umibig ng anuman nang hiwalay sa Diyos.

At kung sabihin mo sa akin, โ€œSa paanong paraan ako dapat magmahal?โ€ Ang sagot ko sa iyo ay dapat mahalin ang mga anak at ang lahat ng iba pang bagay dahil sa pag-ibig sa Kanya na lumikha sa kanila, at hindi dahil sa pag-ibig sa sarili o sa mga anak; at hindi dapat magkasala kailanman sa Diyos alang-alang sa kanila o sa anupamang iba. Ibig sabihin, huwag kang magmahal dahil sa anumang pakinabang, ni ituring na sariling pag-aari ang minamahal, kundi bilang isang bagay na ipinahiram sa iyo: sapagkat anuman ang ibinibigay sa atin sa buhay na ito ay ibinibigay upang gamitin, bilang isang hiram, at nananatili lamang sa atin hangga’t kinalulugdan ng Banal na Kabutihang nagbigay nito sa atin. Kaya dapat mong gamitin ang lahat bilang isang katiwala ni Kristong ipinako sa krus, na ginugugol ang iyong mga yamang panlupa, sa abot ng iyong makakaya, para sa mga dukha, na kumakatawan sa Diyos; at gayundin, dapat mong ilaan ang iyong mga anak, na lagi silang inaalagaan at tinuturuan sa banal na takot sa Diyos, at hinahangad na mamatay na lamang sila kaysa magkasala sa kanilang Manlilikha. O, ialay mo ang iyong sarili at sila bilang handog sa Diyos! At kung makita mong tinatawag sila ng Diyos, huwag mong labanan ang Kanyang matamis na kalooban: bagkus, kung tinatanggap nila ito sa isang kamay, iunat mo ang iyong dalawang kamay tulad ng isang tunay na mapagmahal na ina, na nagmamahal sa kanilang kaligtasan; huwag mong hangaring hubugin ang kanilang buhay ayon sa iyong sariling kagustuhanโ€”sapagkat magiging tanda ito na minamahal mo sila nang hiwalay sa Diyosโ€”kundi masiyahan ka sa anumang kalagayan sa buhay na itinatawag sa kanila ng Diyos. Sapagkat ang isang inang nagmamahal sa kanyang mga anak ayon sa kasamaan ng sanlibutan ay madalas magsabi: โ€œLubos kong ikinalulugod na maging kalugud-lugod sa Diyos ang aking mga anak; makapaglilingkod sila sa Kanya sa sanlibutan gaya rin sa alinmang ibang lugar.โ€ Ngunit madalas mangyari sa mga inang ito na walang muwang, na gustong ilubog sa sanlibutan ang kanilang mga anak, na sa bandang huli ay hindi nila kapiling ang mga anak na iyon ni sa sanlibutan ni sa Diyos. At makatarungan lamang na mawalay sa kanila ang kanilang mga anak, sa espiritu at sa katawan, sapagkat gayon na lamang ang kamangmangan at kapalaluang naghahari sa kanila anupa’t gusto nilang magtakda ng batas at tuntunin para sa Espiritu Santo, na siyang tumatawag sa kanilang mga anak. Hindi minamahal ng gayong mga tao ang kanilang mga anak sa Diyos, kundi sa makalamang pag-ibig sa sarili na hiwalay sa Diyos, sapagkat higit nilang minamahal ang mga katawan ng kanilang mga anak kaysa sa mga kaluluwa ng mga ito. Kailanman, pinakamamahal kong kapatid at anak kay Kristong matamis na Jesus, hindi maisusuot ng sinuman si Kristong ipinako sa krus kung hindi muna niya hinubad ang ganitong pag-ibig. Umaasa ako sa kabutihan ng Diyos na ang lahat ng ito ay hindi angkop sa iyo, kundi ibibigay mo ang iyong sarili at ang iyong mga anak para sa karangalan at kaluwalhatian ng Ngalan ng Diyos, tulad ng isang tunay na mabuting ina, at sa gayon ay madaramtan ka ng Kasuotang Pangkasalan. Ngunit upang lalo mong maisuot ito, nais kong iangat mo ang iyong hangarin at puso sa ibabaw ng sanlibutan at ng lahat ng gawain nito, at buksan mo ang mata ng iyong isip upang makilala ang pag-ibig ng Diyos sa iyo, na dahil sa pag-ibig ay ibinigay sa iyo ang Salita, ang Kanyang Bugtong na Anak; at ang Anak, sa nag-aalab na pag-ibig, ay nagbigay sa iyo ng buhay, at inihandog ang Kanyang Katawan upang linisin tayo ng Kanyang Dugo. Mangmang at kaawa-awa tayo na hindi kumikilala ni nagmamahal sa gayong kadakilang biyaya! Ngunit ang lahat ng ito ay dahil nakapikit ang ating mga mata; sapagkat kung bukas ang mga ito at nakatuon kay Kristong ipinako sa krus, hindi sana tayo mangmang ni walang utang na loob sa harap ng gayong kadakilang biyaya. Kaya sinasabi ko sa iyo, panatilihing bukas ang iyong mga mata, at ituon ang mga ito nang matatag sa Korderong pinaslang, upang hindi ka kailanman mahulog sa kamangmangan.

Bumangon ka, pinakamamahal kong anak, huwag na tayong magpaliban pa! Bawiin natin ang panahong nasayang natin, sa pamamagitan ng tunay at ganap na pag-ibig; upang, sa pagsusuot natin sa buhay na ito ng kasuotang aking binanggit, tayo ay magalak at magbunyi sa Piging ng Kasalan sa buhay na walang hangganโ€”ikaw, ang iyong asawa, at ang iyong mga anak na magkakasama. At maaliw ka nang buong giliw, magtiyaga, at huwag kang mabagabag dahil pinanatili ko rito si Stefano nang napakatagal: sapagkat inalagaan ko siyang mabuti, dahil sa pag-ibig at pagkalinga ay naging kaisa niya ako, kaya itinuring kong parang sarili ko ang mga bagay na ukol sa iyo. Sa palagay ko ay hindi mo ito minasama. Nais kong gawin ang lahat ng makakaya ko para sa kanya at para sa iyo, maging hanggang kamatayan. Ikaw, bilang ina, ay minsan nang nagsilang sa kanya; at nais kong isilang siya at ikaw at ang buo mong pamilya, sa mga luha at pawis, sa pamamagitan ng walang humpay na panalangin at paghahangad sa inyong kaligtasan.

Wala na akong sasabihin pa. Ipaabot mo kay Currado ang aking pagbati, at basbasan mo ang lahat ng iba pang kasambahay, lalo na ang aking munting bagong halaman, na katatanim lamang sa Halamanan ng Santa Iglesia. Ipinagkakatiwala ko ito sa iyo, at palakihin mo ito para sa akin sa kabanalan, upang makapagpalaganap ito ng halimuyak sa gitna ng iba pang mga bulaklak. Puspusin ka nawa ng Diyos ng Kanyang napakatamis na kagandahang-loob. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MESSER RISTORO CANIGIANI

Bukod sa kanyang pakikipag-ugnayan sa mga Relihiyosong nagsisikap sumunod sa mga Payong Ebangheliko, ginabayan din ni Catalina ang buhay ng ilang debotong layko. Kabilang sa mga ito si Ristoro Canigiani, isang marangal na mamamayan ng Florencia, na ang nakababatang kapatid na si Barduccio ay naging isa sa kanyang mga kalihim at nakasama niya nang siya ay mamatay. Sa unang liham kay Ristoro na inilalahad dito, makikita nating naging alagad na siya ni Catalina. Ipinamalas niya ang kanyang katapatan sa pamamagitan ng pagpapatawad sa kanyang mga kaawayโ€”isang gawang may higit na kongkretong kahihinatnan at higit na mahirap para sa karamihan ng mga tao noon kaysa ngayonโ€”ng bahagyang paglayo sa lipunanโ€”kapansin-pansing kapwa sa lipunang pansimbahan at sekularโ€”at ng pagyakap sa payak na pamumuhay at pagbebenta ng kanyang labis na mga ari-arian. Sa ikalawang liham na inilalahad dito, maliwanag na lumalim na ang kanyang karanasan. Tulad ng maraming kaluluwang maka-Diyos mula noong kanyang panahon, pinahihirapan siya ng mga pag-aalinlangan ng budhi sa pangambang hindi siya karapat-dapat tumanggap ng Banal na Komunyon. Hinaharap ni Catalina ang kanyang mga suliranin nang buong giliw at karunungan, sa mga salitang makabubuting isapuso ng lahat ng nababalisang kaluluwa. Wala siyang pagsaway para sa napakabuting taong ito, kundi papuri at pampalakas-loob lamang. Kapansin-pansing hindi sa mga liham na ito ni sa alinmang iba pa niya hinahangad na akayin si Ristoro tungo sa larangang iyon ng misteryong ekstรกtiko na siya mismo ang pinamumuhayan, at kung saan madalas niyang inaasahanโ€”kadalasa’y walang kabuluhanโ€”na susunod sa kanya ang ilan sa kanyang mga kaibigan. Ang pamantayang itinatakda niya para sa debotong laykong ito ay walang higit na angkop na buod kaysa sa pamilyar na mga salitang: โ€œIsang buhay na may pagpipigil sa sarili, maka-Diyos, at matuwid.โ€

Sa iba pang mga liham kay Ristoro, sinisikap niyang pagningasin sa kanya ang alab ng pag-ibig sa pamamagitan ng napakagagandang pagninilay, kung saan inilalarawan niya ang pagmamahal sa mga kaibigan at pamilya bilang pinababanal at niluluwalhati ng pagkakaugnay nito sa Pag-ibig na sumasaklaw sa lahat, na siyang dapat pagmulan ng lahat ng dalisay na pagmamahal ng tao. Sa kanyang saloobin hinggil sa likas na daigdig at sa mga hinihingi nito, muling ipinagugunita ni Catalina si San Bernardo, na, sa pagtukoy sa mga antas ng pag-ibig, ay nagsisimula sa isang palagay na itinuturing ang mga likas na bagay hindi bilang masama at mapanira, kundi mabuti at naghihintay ng kanilang pagbabagong-anyo. Tulad ng kaawa-awang si Francesca, ngunit may higit na dalisay na pagkaunawa, sari-saring paraan ang ginagamit ni Catalina sa paglalahad ng mga salitang โ€œamore,โ€ โ€œamare.โ€ โ€œPerocche, condizione e del’ amore d’ amare quando si sente amare, d’ amare tutte le cose che ama colui ch’ egli ama. E pero, a mano che l’ anima ha conosciuto l’ amore del suo Creatore verso di lui, l’ ama: e amandolo, ama tutte quelle cose che Dio ama.โ€ โ€œSapagkat likas sa pag-ibig ang magmahal kapag nadarama nitong ito ay minamahal, at ang ibigin ang lahat ng bagay na iniibig ng kanyang minamahal. Kaya kapag unti-unting nakilala ng kaluluwa ang pag-ibig ng kanyang Maylalang para sa kanya, iniibig niya Siya, at sa pag-ibig sa Kanya, iniibig niya ang lahat ng bagay na iniibig ng Diyos.โ€ … Habang nagbabasa tayo, muli nating nakikilala kung gaano kalayo ang dakilang Mistikang ito sa malamig na asetismong kung minsan ay iniuugnay sa kanya.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na kapatid kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahalagang Dugo, na may pagnanais na makita kang matatag at matiyaga sa kabutihan; sapagkat hindi ang nagsisimula ang pinuputungan ng korona, kundi ang nagtitiyaga lamang. Sapagkat ang Pagtitiyaga ang Reyna na pinuputungan ng korona; nakatayo siya sa pagitan ng Katatagan at tunay na Pagtitiis, ngunit siya lamang ang tumatanggap ng korona ng kaluwalhatian. Kaya ibig kong maging matatag at matiyaga ka sa kabutihan, pinakamamahal na kapatid, upang matanggap mo ang gantimpala sa bawat pagpapagal mo. Umaasa ako sa dakilang kabutihan ng Diyos na palalakasin ka Niya sa paraang walang demonyo ni kapwa nilalang ang makapagpapalingon sa iyo sa iyong suka.

Batay sa isinulat mo sa akin, tila nakagawa ka na ng isang mabuting pasimula, at labis kong ikinagagalak ito alang-alang sa iyong kaligtasan, sapagkat nakikita ko ang iyong banal na hangarin. Una, sinasabi mong pinatawad mo na ang bawat taong nagkasala sa iyo o nagnais na magkasala sa iyo. Lubhang kailangan ito kung nais mong manahan ang Diyos sa iyong kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya, at magkaroon ng kapayapaan maging ayon sa pamantayan ng daigdig. Sapagkat ang nananatili sa pagkapoot ay walang Diyos at nasa kalagayan ng pagkakahatol, at sa buhay na ito ay natitikman na niya ang impiyerno; sapagkat lagi niyang pinahihirapan ang kanyang sarili, nauuhaw sa paghihiganti, at nabubuhay sa takot. Sa pag-aakalang papatayin niya ang kanyang kaaway, pinatay na muna niya ang kanyang sarili, sapagkat pinaslang niya ang kanyang kaluluwa sa pamamagitan ng patalim ng pagkapoot. Ang mga taong tulad nito, na nagbabalak pumatay sa kanilang kaaway, ay ang sarili nila ang pinapatay. Ang tunay na nagpapatawad dahil sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus ay may kapayapaan at katahimikan, at hindi nababagabag; sapagkat napatay na sa kanyang kaluluwa ang poot na bumabagabag, at ang Diyos na Tagapagbigay-gantimpala sa bawat kabutihan ay nagkakaloob sa kanya ng Kanyang biyaya at, sa wakas, ng buhay na walang hanggan. Hindi kailanman maipapahayag ng dila ang kagalakan na tinatanggap ng kaluluwa, at ang tuwa at kapayapaan ng budhi nito. At maging ayon sa pamantayan ng daigdig, napakalaking karangalan ang ibinibigay sa taong, dahil sa pag-ibig sa kabutihang-asal at pagkamapagbigay-loob, ay hindi sakim na naghahangad maghiganti sa kanyang kaaway. Kaya hinihimok at pinalalakas ko ang iyong loob na magtiyaga sa banal na pagpapasiyang ito.

Ang hingin at makuha sa makatuwirang paraan ang nararapat sa iyo ay magagawa mo nang may malinis na budhi; magagawa ito ng sinumang nagnanais: sapagkat hindi obligadong talikuran ng isang tao ang kanyang mga ari-arian nang higit sa nais niya; ngunit ang pipiling talikuran ang mga ito ay makaaabot sa higit na malaking kaganapan. Mabuti at mainam na huwag pumunta sa bahay ng Obispo ni sa palasyo, kundi manatiling payapa sa tahanan. Sapagkat kung nagkakagulo ang ibang tao, mahina tayo, at madalas ay nasusumpungan nating nababagabag din ang sarili nating kaluluwa at gumagawa ng mga bagay na di-makatarungan at di-makatuwiran, ang isa upang ipakitang mas marami siyang nalalaman kaysa sa iba, at ang isa naman dahil sa pagnanasa sa salapi. Oo, mas mabuting lumayo sa lugar na iyon.

Ngunit may isa pa akong idaragdag: kapag ipinakita sa atin ng mga dukhang lalaki at babaeng malinaw na nasa katwiran, at walang sinumang tumutulong sa kanila, ang dahilan kung bakit wala silang salapi, magiging malaking karangalan sa Diyos kung ipagtatanggol mo ang kanilang usapin, udyok ng pag-ibig sa kapwa, tulad ni San Ivo, na noong kanyang kapanahunan ay naging abogado ng mga dukha. Isaalang-alang mo na ang gawa ng awa, at ang paglilingkod sa mga dukha sa pamamagitan ng mga kakayahang ibinigay sa iyo ng Diyos, ay lubhang kalugud-lugod sa Diyos at nagdudulot ng kaligtasan sa iyong kaluluwa. Kaya sinasabi ni San Gregorio na imposibleng ang isang taong maawain ay mapahamak sa isang masamang kamatayan, ibig sabihin, sa kamatayang walang hanggan. Kaya lubos ko itong ikinalulugod, at isinasamo kong gawin mo ito.

Sa lahat ng iyong gawain, ilagay mo ang Diyos sa harap ng iyong mga mata, at sabihin sa iyong sarili kapag nagtangkang maghimagsik ang walang-pagpipigil na pagnanasa laban sa iyong ginawang pasiya: “Isaalang-alang mo, kaluluwa ko, na nakatuon sa iyo ang mata ng Diyos, at nakikita Niya ang lihim ng iyong puso. Ikaw ay mortal, sapagkat mamamatay ka, at hindi mo alam kung kailan; at nararapat kang magsulit sa harap ng kataas-taasang Hukom tungkol sa iyong gagawinโ€”isang Hukom na nagpaparusa sa bawat pagkakasala at gumaganti sa bawat mabuting gawa.” Sa ganitong paraan, kung magpapasupil ka sa renda, hindi ka makakawala at mahihiwalay sa kalooban ng Diyos.

Dapat mong bigyan ng kapanatagan ang iyong kaluluwa sa lalong madaling panahon, at alisin sa iyong budhi ang anumang nadarama mong nagpapabigat dito. Bigyan mo ito ng kapanatagan, maging dahil sa hirap na dinanas nito sa pagtalikod sa mga ari-ariang panlupa, o dahil sa iba pang mga ligalig na idinulot dito ng ibang tao. At hingin mong lubos ang kapatawaran ng lahat, upang lagi kang manatili sa kagalakan ng pag-ibig sa iyong kapwa. Tungkol naman sa pagbebenta ng iyong mga labis na ari-arian at ng magagarbong kasuotan (na lubhang nakapipinsala, pinakamamahal kong kapatid, at isang paraan upang pasukin ng kapalaluan ang puso at busugin ito ng pagmamataas, sapagkat pinalilitaw ng mga ito na ang isang tao ay higit at mas dakila kaysa sa iba, na ipinagmamalaki ang hindi dapat ipagmalaki; kaya malaking kahihiyan sa ating mga huwad na Kristiyano na makita ang ating Ulo na pinahihirapan, samantalang tayo ay namumuhay sa gayong karangyaan: kaya sinasabi ni San Bernardo na hindi nararapat na maging maselan ang mga sangkap ng katawan sa ilalim ng isang Ulong nakoronahan ng mga tinik),โ€”sinasabi kong napakabuti ng ginagawa mong paghahanap ng lunas dito. Ngunit magdamit ka ayon sa iyong pangangailangan, nang may kahinhinan at hindi sa labis na halaga, at lubos mong ikalulugod ang Diyos. At hangga’t kaya mo, gawin mong gayundin ang iyong asawa at mga anak na lalaki; upang maging halimbawa at guro ka sa kanila, gaya ng nararapat sa isang ama, na dapat magturo sa kanyang mga anak sa pamamagitan ng mga salita at gawa ng kabutihang-asal.

May isa pa akong idaragdag: manatili ka sa kalagayan ng pag-aasawa nang may takot sa Diyos, at igalang mo ito bilang isang sakramento, hindi nang may walang-pigil na pagnanasa. Igalang mo nang nararapat ang mga araw na itinakda ng Banal na Simbahan, bilang isang taong may katwiran at hindi isang hayop na walang isip. Sa gayon, ikaw at ang iyong asawa, tulad ng mabubuting puno, ay magbubunga ng mabubuting bunga.

Napakabuti ang gagawin mo kung tatanggihan mo ang mga katungkulan; sapagkat bihirang hindi magkasala ang isang tao sa mga ito. Dapat ka nang manghinawa sa marinig pa lamang na binabanggit ang mga ito. Hayaan mo, kung gayon, na ilibing ng mga patay ang kanilang sarili, at magsikap ka, nang may malayang puso, na kalugdan ng Diyos, na minamahal Siya nang higit sa lahat sa paghahangad ng kabutihang-asal, at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili, na umiiwas sa sanlibutan at sa mga kaluguran nito. Talikuran mo ang iyong mga kasalanan at ang sarili mong mga simbuyong makalaman, na laging ginugunita ang mga biyaya ng Diyos, at lalo na ang biyaya ng Dugo, na ibinuhos para sa atin nang may gayong nag-aalab na pag-ibig.

Muli, kung nais mong mapanatili ng iyong kaluluwa ang biyaya at lumago sa kabutihang-asal, kailangan mong mangumpisal nang madalas para sa iyong kagalakan, upang mahugasan mo ang mukha ng iyong kaluluwa sa Dugo ni Kristo. Kahit minsan man lamang sa isang buwan, yamang dinudungisan nga natin ito araw-araw. Kung mas madalas, mas madalas; ngunit sa palagay ko ay hindi ito dapat gawin nang mas madalang. At magalak ka sa pakikinig sa Salita ng Diyos. At kapag sumapit ang panahong nakikipagkasundo tayo sa ating Ama, tumanggap ka ng Banal na Komunyon sa mga dakilang Kapistahan, o kahit minsan man lamang sa isang taon: na nagagalak sa Banal na Ofisyo at dumadalo sa Misa araw-araw; at kung hindi mo kaya araw-araw, dapat man lamang kang magsikap, hangga’t kaya mo, sa mga araw na itinakda ng Banal na Simbahan, na tungkulin nating tuparin.

Huwag mong hayaang mapalayo sa iyo ang panalangin. Sa halip, sa mga nararapat at itinakdang oras, hangga’t kaya mo, sikapin mong mapag-isa sandali, upang makilala ang iyong sarili, ang mga pagkakasalang ginawa laban sa Diyos, at ang kasaganaan ng Kanyang kabutihan, na buong giliw na kumilos at patuloy na kumikilos sa iyo; na binubuksan ang mata ng iyong isip sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, upang mamasdan kung gaano kawalang-hanggan ang pag-ibig ng Diyos sa atin; pag-ibig na ipinakikita Niya sa atin sa pamamagitan ng Kanyang bugtong na Anak. At isinasamo ko na, kung hindi mo pa ito dinarasal, dasalin mo araw-araw ang Ofisyo ng Mahal na Birhen, upang siya ang maging iyong kaginhawahan at tagapamagitan sa harap ng Diyos. Tungkol sa pagsasaayos ng iyong buhay, isinasamo kong gawin mo ito. Mag-ayuno ka tuwing Sabado bilang paggalang kay Maria. At huwag mong kaligtaan kailanman ang mga araw na iniutos ng Banal na Simbahan, maliban kung kinakailangan. Iwasan mong dumalo sa mga piging na walang pagpipigil, sa halip ay mamuhay nang may katamtaman, tulad ng isang taong ayaw gawing diyos ang kanyang tiyan. Ngunit kumain ka dahil sa pangangailangan, at hindi dahil sa kaawa-awang kalugurang dulot nito. Sapagkat imposibleng mapanatiling walang sala ng sinumang tao ang kanyang sarili kung hindi siya marunong magpigil sa pagkain.

Ngunit natitiyak kong ang walang hanggang kabutihan ng Diyos, hinggil dito at sa lahat ng iba pa, ay mag-uudyok sa iyo mismo na sundin ang tuntuning kakailanganin para sa iyong kaligtasan. At mananalangin ako, at hihilingin ko sa iba na manalangin, na ipagkaloob Niya sa iyo ang ganap na pagtitiyaga hanggang kamatayan, at liwanagan ka hinggil sa dapat mong gawin para sa iyong kaligtasan. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kang malaya sa kahit katiting na pagmamahal sa sarili, upang hindi mawala sa iyo ang liwanag at kaalamang nagmumula sa pagkakita sa di-masambit na pag-ibig ng Diyos para sa iyo. At sapagkat ang liwanag ang nagpapakilala nito sa atin, at ang huwad na pag-ibig naman ang nag-aalis sa atin ng liwanag, napakatindi ng pagnanais kong makitang mapawi ito sa iyo. O, kaypanganib ng pagmamahal na ito sa sarili para sa ating kaligtasan! Inaalisan nito ng biyaya ang kaluluwa, sapagkat inaalis nito sa kanya ang pag-ibig sa Diyos at sa kapwa, na siyang nagpapamuhay sa atin sa biyaya. Inaalisan tayo nito ng liwanag, gaya ng sinabi natin, sapagkat pinadidilim nito ang mata ng isip, at kapag nawala ang liwanag ay lumalakad tayo sa kadiliman, at hindi natin nalalaman ang ating kailangan.

Ano ang kailangan nating malaman? Ang dakilang kabutihan ng Diyos, at ang Kanyang di-masambit na pag-ibig sa atin; ang baluktot na batas na laging lumalaban sa Espiritu, at ang sarili nating karukhaan. Sa kaalamang ito, sinisimulang iukol ng kaluluwa sa Diyos ang nararapat sa Kanya; iyon ay, luwalhati at papuri sa Kanyang Pangalan, na minamahal Siya nang higit sa lahat, at ang kapwa gaya ng sarili, nang may maalab na pagnanais sa birtud; at iniuukol ng kaluluwa sa sarili nito ang pagkapoot at kawalang-kasiyahan, na kinapopootan sa sarili ang bisyo at ang sarili nitong pagkamakalayaw sa laman, na siyang sanhi ng bawat bisyo. Natatamo ng kaluluwa ang lahat ng birtud at biyaya sa pagkilala sa sarili, na nananatili roon sa liwanag, gaya ng sinabi na. Saan matatagpuan ng kaluluwa ang kayamanan ng pagsisisi sa kanyang mga kasalanan, at ang kasaganaan ng awa ng Diyos? Sa Bahay na ito ng Pagkilala sa Sarili.

Ngayon ay tingnan natin kung matatagpuan natin ito sa ating sarili o hindi. Pag-usapan natin ito nang kaunti. Sapagkat, gaya ng isinulat mo sa akin, nais mong makadama ng pagsisisi sa iyong mga kasalanan, at dahil hindi mo ito madama, hindi ka tumatanggap ng Banal na Komunyon. Ngayon ay titingnan natin kung nararapat bang hindi ka tumanggap nito sa dahilang ito.

Alam mong ang Diyos ay lubos na mabuti, at minahal Niya tayo bago pa tayo umiral: at Siya ang Walang Hanggang Karunungan, at di-masusukat ang bisa ng Kanyang Kapangyarihan: kaya dahil dito ay natitiyak nating taglay Niya ang kapangyarihan, kaalaman, at kaloobang ibigay sa atin ang ating kailangan. Bilang patunay, malinaw nating nakikita na binibigyan Niya tayo nang higit pa sa alam nating hingin, at maging ng mga bagay na hindi natin hiningi. Hiniling ba natin kailanman sa Kanya na likhain Niya tayo bilang mga nilalang na may katwiran, ayon sa Kanyang sariling larawan at wangis, sa halip na mga hayop na walang katwiran? Hindi. O na likhain Niya tayo sa pamamagitan ng Biyaya sa pamamagitan ng Dugo ng Salita, ang Kanyang bugtong na Anak, o na ibigay Niya sa atin ang Kanyang Sarili bilang pagkain, ganap na Diyos at ganap na Tao, laman at dugo, katawan at kaluluwa, na kaisa ng Pagka-Diyos? Bukod sa mga kaloob na ito na pinakamataas, na napakadakila at nagpapakita ng gayong nag-aalab na pag-ibig sa atin, anupat walang pusong napakatigas na hindi matutunaw ang katigasan at panlalamig nito sa kahit bahagyang pagninilay sa mga ito: walang hanggan ang mga kaloob at biyayang tinatanggap natin mula sa Kanya nang hindi hinihingi.

Kung gayon, yamang napakarami Niyang ibinibigay nang hindi natin hinihingiโ€”gaano pa kaya Niya tutuparin ang ating mga hangarin kapag nagnais tayo sa Kanya ng isang bagay na matuwid? At sino nga ba ang nag-uudyok sa atin na naisin at hingin ito? Siya lamang. Kaya, kung inuudyukan Niya tayong hingin ito, tanda iyon na nilalayon Niyang tuparin ito, at ibigay sa atin ang ating hinahanap.

Ngunit sasabihin ninyo sa akin: โ€œKinikilala kong Siya nga ang sinasabi ninyo. Ngunit bakit madalas akong humihingi, kapwa ng pagsisisi at ng iba pang mga bagay, at tila hindi ibinibigay sa akin ang mga ito?โ€ Ang sagot ko sa inyo: Maaaring dahil ito sa pagkukulang ng humihingi, na humihingi nang walang karunungan, sa salita lamang at hindi nang buong pusoโ€”at tungkol sa mga ganitong tao ay sinabi ng Ating Tagapagligtas na tinatawag nila Siyang Panginoon, Panginoon, ngunit hindi Niya sila kikilalaninโ€”hindi dahil hindi Niya sila kilala, kundi dahil sa kanilang kasalanan ay hindi sila kikilalanin ng Kanyang awa. O kaya, ang taong nananalangin ay humihingi ng isang bagay na, kung mapasakanya, ay makapipinsala sa kanyang kaligtasan. Kaya, kapag hindi niya natatanggap ang kanyang hinihingi, sa katunayan ay natatanggap niya ito, sapagkat hinihingi niya ito sa pag-aakalang makabubuti ito sa kanya; ngunit kung mapasakanya ito, makasasama ito sa kanya, at ang hindi pagkakaroon nito ang makabubuti sa kanya; kaya tinugon ng Diyos ang layuning taglay niya sa paghingi nito. Kaya sa panig ng Diyos ay laging natutugunan ang ating panalangin; ngunit ganito ang nangyayari: alam ng Diyos ang lihim at ang hayag, at batid Niya ang ating di-kasakdalan; kaya nakikita Niya na kung agad Niyang ibibigay sa atin ang biyaya ayon sa ating hinihingi, gagawin natin ang ginagawa ng isang maruming nilalang na, matapos umalis sa pinakamatamis na pulot, ay hindi nag-aatubiling dumapo sa isang mabahong bagay. Nakikita ng Diyos na madalas nating gawin ito. Sapagkat, matapos tanggapin ang Kanyang mga biyaya at mga kaloob, at makibahagi sa tamis ng Kanyang pag-ibig, hindi tayo nag-aatubiling dumapo pagkatapos sa mga hamak na bagay, at bumalik sa karumihan ng mundo. Kaya kung minsan ay hindi ibinibigay ng Diyos ang ating hinihingi sa bilis na nais natin, upang pag-alabin pa ang pagkagutom ng ating pagnanasa, sapagkat nagagalak Siya at nalulugod na makita ang pagkagutom ng Kanyang mga nilalang sa Kanya.

Kung minsan ay ipinagkakaloob Niya sa atin ang biyaya sa pamamagitan ng pagbibigay nito nang may bisa bagaman hindi natin ito nadarama. Ginagamit Niya ang paraang ito nang may paunang kaalaman, sapagkat alam Niya na kung madarama ng isang tao na taglay niya ito, maaaring humina ang udyok ng kanyang pagnanasa, o kaya ay mahulog siya sa pangahas na pagtitiwala; kaya inaalis Niya ang pagdama, ngunit hindi ang biyaya. May iba namang kapwa tumatanggap at nakadarama, ayon sa minamarapat ng matamis na kabutihan ng ating Manggagamot na ipagkaloob sa ating mga maysakit; at nagbibigay Siya sa bawat isa sa paraang hinihingi ng ating karamdaman. Kaya nakikita ninyo na sa anumang kalagayan, ang pananabik ng nilalang, na taglay niya sa paghingi sa Diyos, ay laging natutugunan. Ngayon ay nakikita natin kung ano ang nararapat nating hingin, at kung gaano karunong ang dapat nating paraan ng paghingi.

Sa palagay ko, itinuturo sa atin ng Matamis na Unang Katotohanan kung ano ang dapat nating hanapin nang sabihin Niya sa banal na Ebanghelyo, habang sinasaway ang tao dahil sa labis na sigasig nitong magkamit at magpanatili ng mga karangalan at kayamanan ng daigdig: “Huwag kayong mabalisa para sa bukas. Sapat na sa bawat araw ang sarili nitong alalahanin.” Dito ay ipinakikita Niya sa atin na dapat nating isaalang-alang nang may kahinahunan ang kaiklian ng panahon. Pagkatapos ay idinagdag Niya: “Hanapin muna ninyo ang Kaharian ng Langit; sapagkat alam na alam ng inyong Ama sa langit na kailangan ninyo ang mga bagay na ito na hindi gaanong mahalaga.” Ano ang kahariang ito, at paano ito hinahanap? Ito ang kaharian ng buhay na walang hanggan, at ang kaharian ng sarili nating kaluluwa, sapagkat ang kahariang ito ng kaluluwa, maliban kung angkinin sa pamamagitan ng katwiran, ay hindi kailanman nagiging bahagi ng kaharian ng Diyos. Sa pamamagitan ng ano ito hinahanap? Hindi lamang sa mga salitaโ€”nasabi na nating ang mga gayon ay hindi kinikilala ng Diyosโ€”kundi sa pananabik sa tunay at totoong mga birtud. Birtud ang naghahanap at nagtatamo ng kahariang ito ng langit; birtud, na nagbibigay sa tao ng kahinahunan, upang gumawa siya para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng kanyang sarili at ng kanyang kapwa, nang may kahinahunan at sapat na pag-iisip. Nang may kahinahunan ay tinitiis niya ang mga pagkukulang ng kanyang kapwa; nang may kahinahunan ay pinamamahalaan niya ang udyok ng pag-ibig sa kapwa, na iniibig ang Diyos nang higit sa lahat, at ang kanyang kapwa gaya ng kanyang sarili. Ito ang tuntunin: na lagi siyang handang ialay ang kanyang buhay sa katawan para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at ang mga yamang lumilipas upang tugunan ang mga pangangailangang pangkatawan ng kanyang kapwa. Ang ganitong tuntunin ay itinatakda ng mahinahong pag-ibig sa kapwa. Kung wala siyang kahinahunan, magiging kabaligtaran ito, gaya ng nangyayari sa marami na gumagamit ng isang hangal at hibang na uri ng pag-ibig sa kapwa, na madalas, upang tulungan ang kanilang kapwaโ€”hindi ang kaluluwa nito ang tinutukoy ko, kundi ang katawan nitoโ€”ay handang ipagkanulo ang sarili nilang kaluluwa sa pamamagitan ng pagpapakalat ng mga kasinungalingan at pagbibigay ng maling patotoo. Nawawalan ng pag-ibig sa kapwa ang mga taong ganito, sapagkat hindi ito nakasalig sa kahinahunan.

Nakita na natin na dapat nating hanapin ang kaharian ng Langit nang may kahinahunan: ngayon ay sasagutin kita tungkol sa saloobing dapat nating taglayin sa Banal na Komunyon, at kung paano nararapat na tanggapin natin ito. Hindi tayo dapat gumamit ng isang hangal na pagpapakumbaba, gaya ng ginagawa ng mga taong makamundo. Sinasabi ko, nararapat nating tanggapin ang matamis na Sakramentong iyon, sapagkat ito ang pagkain ng mga kaluluwa na kung wala ito ay hindi tayo mabubuhay sa biyaya. Kaya walang gapos na napakatibay na hindi maaaring kalagin; at dapat nga itong kalagin upang makalapit tayo sa matamis na Sakramentong ito. Dapat gawin ng tao sa kanyang panig ang lahat ng kanyang makakaya, at sapat na iyon. Paano natin ito dapat tanggapin? Sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, at sa pamamagitan ng bibig ng banal na pagnanais. Sa liwanag ng pananampalataya ay pagninilayan mo sa Ostiyang iyon ang ganap na Diyos at ganap na Tao. Pagkatapos, ang udyok na sumusunod sa pagkaunawa ng isip ay tumatanggap nang may magiliw na pag-ibig at banal na pagninilay sa sariling mga kasalanan at pagkukulang, na naghahatid dito sa pagsisisi, at isinasaalang-alang nito ang kagandahang-loob ng di-masukat na pag-ibig ng Diyos, na dahil sa gayon kadakilang pag-ibig ay ibinigay ang Kanyang sarili bilang ating pagkain. Dahil sa wari ng isang tao ay wala siya ng gayong ganap na pagsisisi at kahandaan na ninanais niya para sa kanyang sarili, hindi siya dapat tumalikod dahil dito; sapagkat sapat na ang mabuting kalooban, at ang kahandaang taglay niya sa kanyang panig.

Muli kong sinasabi na nararapat nating tanggapin ito gaya ng inilalarawan sa Lumang Tipan, nang iniutos na ang Kordero ay kainin nang inihaw at hindi pinakuluan; nang buo at hindi bahagi lamang; na may bigkis sa baywang at nakatayo, tangan ang tungkod; at ang dugo ng Kordero ay ipahid sa bato ng pintuan. Ganito nararapat nating tanggapin ang Sakramentong ito: kainin ito nang inihaw at hindi pinakuluan; sapagkat kung pinakuluan, may mamamagitan na lupa at tubigโ€”alalaong baga, mga makamundong pagmamahal at ang tubig ng pagmamahal sa sarili. Kaya dapat itong ihawin, upang walang mamagitan. Ganito natin ito tinatanggap kapag tinatanggap natin ito nang tuwiran mula sa apoy ng banal na pag-ibig. At dapat tayong mabigkisan ng pamigkis ng budhi, sapagkat lubhang kasuklam-suklam kung ang isang tao ay lalapit sa gayong kadakilang kalinisan at kadalisayan nang marumi ang isip o katawan. Dapat tayong tumayo nang tuwid, alalaong baga, ang ating puso at isip ay dapat maging lubos na tapat at nakatuon sa Diyos; tangan ang tungkod ng kabanal-banalang Krus, kung saan natin matatagpuan ang aral ni Kristong ipinako sa krus. Ito ang tungkod na ating sinasandalan, na nagsasanggalang sa atin laban sa ating mga kaaway: ang sanlibutan, ang diyablo, at ang laman. At nararapat natin itong kainin nang buo at hindi bahagi lamang: alalaong baga, sa liwanag ng pananampalataya, dapat nating pagnilayan hindi lamang ang Pagkatao sa sakramentong ito, kundi ang katawan at kaluluwa ni Kristong ipinako sa krus, na kaisa ng Kanyang pagka-Diyos, ganap na Diyos at ganap na Tao. Dapat nating kunin ang Dugo ng Korderong ito at ipahid sa ating nooโ€”alalaong baga, ipahayag ito sa bawat nilalang na may katuwiran, at huwag itong ikaila kailanman, dahil man sa pagdurusa o sa kamatayan. Sa ganitong matamis na paraan nararapat nating tanggapin ang Korderong ito, na inihanda sa apoy ng pag-ibig sa kahoy ng Krus. Sa gayon ay matatagpuan tayong minarkahan ng tatak ng Tau, at hindi tayo kailanman sasaktan ng anghel na tagapaghiganti.

Sinabi kong hindi nararapat sa atin, at hindi ko rin nais na gawin ninyo, ang ginagawa ng maraming padalus-dalos na layko, na hindi tumutupad sa iniuutos sa kanila ng Banal na Simbahan, at nagsasabing: โ€œHindi ako karapat-dapat dito.โ€ Sa gayon ay nananatili sila nang mahabang panahon sa kasalanang mortal nang walang pagkain para sa kanilang mga kaluluwa. O, hangal na pagpapakumbaba! Sino ba ang hindi nakakakita na hindi ka karapat-dapat? Kailan mo inaasahang maging karapat-dapat? Huwag mo itong hintayin; sapagkat magiging gayon ka rin lamang karapat-dapat sa wakas gaya noong simula. Sapagkat kahit sa lahat ng ating matuwid na gawa, hindi tayo kailanman magiging karapat-dapat dito. Ngunit ang Diyos ang Siyang karapat-dapat, at ginagawa Niya tayong karapat-dapat sa pamamagitan ng Kanyang pagiging karapat-dapat. Ang Kanyang pagiging karapat-dapat ay hindi kailanman nababawasan. Ano ang dapat nating gawin? Ihanda ang ating sarili sa abot ng ating makakaya, at sundin ang Kanyang matamis na utos. Sapagkat kung hindi natin gagawin ito at tatalikuran ang pakikinabang, sa pag-aakalang sa ganitong paraan ay makaiiwas tayo sa pagkakasala, mahuhulog tayo sa pagkakasala.

Kaya bilang pangwakas, nais kong huwag magkaroon sa inyo ng gayong kahangalan; sa halip, ihanda ninyo ang inyong sarili, bilang isang tapat na Kristiyano, upang tanggapin ang Banal na Komunyong ito gaya ng sinabi ko. Magagawa ninyo ito nang ganap ayon lamang sa inyong tunay na pagkakilala sa inyong sarili; hindi sa ibang paraan. Sapagkat kung mananatili kayo sa pagkakilalang iyon, makikita ninyo nang malinaw ang lahat. Huwag ninyong hayaang manghina ang inyong banal na pagnanais dahil sa pagdurusa o kawalan, o sa pananakit o kawalang-utang na loob ng mga pinaglingkuran ninyo; sa halip, buong tapang, taglay ang tunay at matagal na pagtitiyaga, magpakatatag kayo hanggang kamatayan. Ito ang isinasamo kong gawin ninyo alang-alang sa pag-ibig ni Kristong ipinako sa krus. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA MGA ANZIANI AT MGA KONSUL AT MGA GONFALONIERI NG BOLOGNA

Naglalahad si Catalina ng kahanga-hangang mga simulain sa pulitika, para man sa ikalabing-apat o sa ikadalawampung siglo. Gayunman, nagbago na ang panahon, at halos hindi natin maisip na taimtim na tatanggapin ng isang makabagong konseho ng lungsod ang ganitong liham. Isa itong mainam na halimbawa ng mga liham na nakaugalian niyang ipadala sa mga pamahalaan ng mga bayan sa Italyaโ€”tuwiran, payak, at marangal na paglalahad ng mga pangunahing birtud na dapat maging saligan ng tunay na kasaganaan ng isang Estado. May kakayahan siya sa masusing pag-unawa sa pulitika, gaya ng ipinakita niya noong panahon ng Sisma; ngunit hindi kailanman nawala ang kanyang pananalig bilang isang babae na ang mga pangkalahatang aral sa moralidad ay makapagpapakilala sa mga tao ng kanilang kasalanan at makapagtuturo sa kanila ng landas ng kabanalan. Hindi rin naman siya lubusang nagkamali. Waring tinanggap nang may paggalang ang kanyang mga liham, at hindi naman nawalan ng bisa ang mga ito. Sa pagkakataong ito, maliwanag na nagpasugo ang mga pinuno ng Bologna upang hingin ang kanyang mga panalangin. Malugod niya itong ipinangako, ngunit idinagdag niyang hindi dapat asahan ng mga taga-Bologna na gagawin ng โ€œmga lingkod ng Diyosโ€ ang lahat ng kanilang gawain para sa kanila.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal na kapatid kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong hubad na sa dating pagkatao at nakadamit ng bagoโ€”hubad, ibig sabihin, sa sanlibutan at sa makalamang pagmamahal sa sarili na siyang dating kasalanan ni Adan, at nakadamit ng bagong Kristo, ang matamis na Hesus, at ng Kanyang magiliw na pag-ibig. Kapag nasa kaluluwa ang pag-ibig na ito, hindi nito hinahanap ang sariling kapakanan, kundi bukas-palad at mapagbigay sa pag-uukol sa Diyos ng nararapat sa Kanya: ang ibigin Siya nang higit sa lahat, at kapootan ang sariling mababang kalikasan; at ang mahalin ang sarili alang-alang sa Diyos, na nag-uukol ng papuri at kaluwalhatian sa Kanyang Pangalan; ang magpakita ng kagandahang-loob sa kapwa, taglay ang pag-ibig na pangkapatid at pagmamahal na nasa wastong kaayusan. Sapagkat ang pag-ibig ay dapat magkaroon ng wastong kaayusan: ibig sabihin, hindi dapat pinsalain ng tao ang kanyang sarili sa pamamagitan ng pagkakasala upang iligtas ang isang kaluluwaโ€”higit pa rito, kahit upang iligtas ang buong sanlibutan, kung maaari man iyon; sapagkat hindi matuwid na gumawa ng kahit pinakamaliit na pagkakasala upang makamit ang isang dakilang birtud. At hindi dapat isakripisyo ang ating katawan upang iligtas ang katawan ng ating kapwa; ngunit tiyak na nararapat nating isakripisyo ang ating buhay sa katawan para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at ang mga ari-ariang panlupa para sa kapakanan at buhay ng ating kapwa. Kaya nakikita ninyo na ang pag-ibig na ito ay dapat magkaroon, at talagang mayroong, wastong kaayusan sa kaluluwa.

Ngunit kabaligtaran ang ginagawa ng mga walang pag-ibig at puspos ng pagmamahal sa sarili; at kung paanong wala sa ayos ang kanilang mga damdamin, gayundin ang lahat ng kanilang mga gawa. Kaya nakikita nating ang mga makamundong tao ay naglilingkod at nagmamahal sa kanilang kapwa nang walang birtud, at sa kasalanan; at upang paglingkuran at bigyang-lugod ang mga ito, hindi nila alintanang hindi paglingkuran at hindi bigyang-lugod ang Diyos, at pinsalain ang sarili nilang mga kaluluwa. Ito ang baluktot na pagmamahal na madalas pumatay sa kaluluwa at katawanโ€”umaagaw sa atin ng liwanag at naghahagis sa atin sa kadiliman, umaagaw sa atin ng buhay at humahatol sa atin ng kamatayan, nagkakait sa atin ng pakikisama sa mga pinagpala at umaakay sa atin sa pakikisama sa mga nasa Impiyerno. At kung hindi itutuwid ng tao ang kanyang sarili habang may panahon pa, sinisira niya ang maningning na mga perlas ng banal na katarungan, at nawawala sa kanya ang init ng tunay na pag-ibig at pagsunod.

Ngayon, saanman tayo bumaling, nakikita natin ang bawat uri ng nilalang na may katwiran na salat sa lahat ng birtud at nababalot ng masamang makalamang pagmamahal na ito sa sarili. Kung babaling tayo sa mga prelado, lubha silang nakatuon sa sarili nilang mga gawain at namumuhay nang napakaluho, anupat tila wala silang pakialam kapag nakikita nilang nasa kamay ng mga demonyo ang kanilang mga nasasakupan. Gayundin naman ang mga nasasakupan: wala silang pakialam na sumunod sa batas sibil o sa batas ng Diyos, ni wala silang pakialam na paglingkuran ang isaโ€™t isa maliban kung para sa sarili nilang pakinabang. Gayunman, hindi sapat ang ganitong uri ng pagmamahal, ni ang pagkakaisa ng mga pinag-uugnay ng likas na pagmamahal at hindi ng tunay na pag-ibig; ang gayong pagkakaibigan ay sapat lamang at nananatili habang nananatili ang kaluguran at kasiyahan, at ang pansariling pakinabang na nakukuha rito.

Kaya, kapag ang isang tao ay namumuno, nagkukulang siya sa banal na katarungan. At ito ang dahilan: natatakot siyang mawala ang kanyang mataas na katayuan, at upang hindi makapukaw ng sama ng loob, pinagtatakpan at ikinukubli niya ang mga pagkakamali ng mga tao, na para bang pinapahiran ng pamahid ang isang sugat sa panahong dapat itong pasuin. O, kahabag-habag kong kaluluwa! Sa panahong dapat niyang ilapat ang apoy ng banal na pag-ibig at tupukin ang pagkakamali sa pamamagitan ng banal na parusa at pagtutuwid na ipinapataw ng banal na katarungan, nambobola siya at nagkukunwaring walang nakikita. Ganito ang pakikitungo niya sa mga nakikita niyang maaaring makapinsala sa kanyang mataas na katayuan; ngunit sa mga dukha, na halos walang halaga sa paningin ng iba at hindi niya kinatatakutan, nagpapakita siya ng napakalaking sigasig para sa katarungan, at walang awa o habag na nagpapataw ng napakabigat na parusa para sa munting pagkakamali. Ano ang sanhi ng gayong kawalang-katarungan? Ang pagmamahal sa sarili. Ngunit ang mga kahabag-habag na tao ng sanlibutan, sapagkat salat sila sa katotohanan, ay hindi nakakakilala sa katotohanan, maging tungkol sa kanilang kaligtasan o tungkol sa tunay na pagpapanatili ng kanilang pamumuno. Sapagkat kung alam nila ang katotohanan, makikita nilang ang pamumuhay lamang nang may takot sa Diyos ang nagpapanatili sa kanilang pamahalaan at lungsod sa kapayapaan: pangangalagaan nila ang banal na katarungan, ibibigay sa bawat nasasakupan ang nararapat sa kanya, at magpapakita sila ng awa sa sinumang karapat-dapat kaawaan, hindi dahil sa bugso ng damdamin, kundi dahil sa pagsasaalang-alang sa katotohanan; at maglalapat sila ng katarungan sa sinumang nararapat lapatan nito, na nakasalig sa awa at hindi sa silakbo ng galit. Hindi rin sila hahatol batay sa sabi-sabi, kundi ayon sa banal at tunay na katarungan; at isasaalang-alang nila ang kabutihang panlahat, hindi ang anumang pansariling kabutihan, at magtatalaga sila ng mga opisyal at ng mga mamumuno sa lungsod, hindi batay sa pangkat o pagkiling, hindi dahil sa pambobola o panunuhol, kundi ayon lamang sa kabutihang-asal at katwiran; at pipili sila ng mga taong may sapat na gulang at kahusayan, hindi ng mga bata lamangโ€”mga taong may takot sa Diyos at nagmamahal sa sambayanan, hindi sa sarili nilang kapakinabangan. Sa ganitong paraan, napapanatili sa kapayapaan at pagkakaisa ang kanilang pamahalaan at lungsod. Ngunit ang mga gawang di-makatarungan, ang pamumuhay sa mga paksyong magkakampi, at ang pagtatalaga sa pamumuno at pamamahala ng mga taong hindi marunong mamahala sa kanilang sarili o sa kanilang mga pamilyaโ€”mga taong di-makatarungan at marahas, na marubdob na umiibig sa kanilang sariliโ€”ito ang mga paraang nagiging sanhi ng pagkawala kapwa ng kanilang kalagayan sa espirituwal na biyaya at ng kanilang katayuang panlupa. Sa mga taong tulad nila ay maaaring sabihin: โ€œWalang kabuluhan ang iyong pagpapagal na bantayan ang iyong lungsod kung hindi ito binabantayan ng Diyos: kung wala kang takot sa Diyos, at hindi mo Siya inilalagay sa iyong harapan sa iyong mga gawa.โ€

Kaya nakikita ninyo, mga pinakamamahal kong kapatid at mga pinuno, na winawasak ng pagmamahal sa sarili ang lungsod ng kaluluwa, at winawasak at ibinabagsak nito ang mga lungsod sa lupa. Nais kong malaman ninyo na walang ibang nakapagwatak sa daigdig sa sari-saring pangkat ng mga tao nang higit sa pagmamahal sa sarili, na siyang laging pinagmumulan ng kawalang-katarungan.

Tila, mga pinakamamahal kong kapatid, hangad ninyong paunlarin at pangalagaan ang kapakanan ng inyong lungsod; at ang hangaring ito ang nag-udyok sa inyong sumulat sa akin, na isang kahabag-habag na nilalang na puno ng mga pagkukulang. Narinig at nakita ko ang liham na iyon nang may magiliw na pagmamahal, at may pagnanais na tugunan ang inyong mga hangarin, at magsikap, sa tulong ng anumang biyayang ipagkakaloob sa akin ng Diyos, na iharap kayo at ang inyong lungsod sa Diyos sa walang tigil na panalangin. Kung magiging makatarungan kayo, at isasagawa ninyo ang inyong pamamahala gaya ng sinabi ko sa itaas, hindi sa bugso ng damdamin ni dahil sa pagmamahal sa sarili o sa inyong pansariling kabutihan, kundi alang-alang sa kabutihan ng lahat na nakasalig sa Bato na si Kristo, ang matamis na si Hesus, at kung gagawin ninyo ang lahat ng inyong gawain nang may takot sa Kanya, kung gayon, sa pamamagitan ng panalangin ay mapangangalagaan ninyo ang pamahalaan, ang kapayapaan at pagkakaisa ng inyong lungsod. Kaya nakikiusap ako sa inyo alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krusโ€”sapagkat wala nang ibang paraanโ€”na yamang tinutulungan kayo ng mga panalangin ng mga lingkod ng Diyos, huwag naman kayong magkulang sa inyong bahagi sa anumang kinakailangan. Sapagkat kung magkukulang kayo, tunay ngang maaari kayong matulungan nang kaunti ng mga panalangin, ngunit hindi sapat upang ang tulong na iyon ay hindi agad mauwi sa wala; sapagkat dapat din ninyong gampanan ang inyong bahagi sa pagpasan ng bigat na ito.

Kaya, yamang kung nadaramtan ka ng makalaman at pansariling pag-ibig ay hindi mo matutulungan ang mga lingkod ng Diyos, at ang hindi tumutulong sa kanyang sarili sa pamamagitan ng kabutihang-asal at banal na sigasig para sa katarungan ay hindi makatutulong sa lungsod ng kanyang mga kapatid, sinasabi kong kailangan mong maramtan ng Bagong Tao, si Kristong matamis na Hesus, at ng Kanyang di-masukat na pag-ibig. Ngunit hindi tayo maaaring maramtan nito malibang maghubad muna tayoโ€”at hindi ko rin mahuhubad ang dati kong kasalanan malibang makita ko kung gaano nakapipinsala sa akin ang panghawakan ito, at kung gaano kapaki-pakinabang ang bagong kasuutan ng banal na pag-ibig. Sapagkat kapag nakita ng tao ang kanyang kasalanan, kinapopootan niya ito at hinuhubad; at umiibig siya, at sa pag-ibig ay dinaramtan ang kanyang sarili ng kasuutan ng kabutihang-asal na hinabi sa pag-ibig ng Bagong Tao. Ito nga ang Daan. Kaya sinabi ko sa iyo na nais kitang makitang hinubad na ang lumang tao at nararamtan ng Bagong Tao, si Kristong ipinako sa krus; at sa ganitong paraan ay matatamo at mapananatili mo ang kalagayan ng biyaya at ang katatagan ng iyong lungsod, at hindi ka kailanman magkukulang sa paggalang na nararapat sa Banal na Simbahan, kundi magalang mong tutuparin ang iyong tungkulin at mapananatili ang iyong katayuan. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY NICOLAS NG OSIMO

Ang alab ng kalooban ang unang katangiang madarama sa pagkilala sa pagkatao ni Catalina; ngunit ang ikalawa ay ang katapatan. Ni ang isa ni ang isa pa ay hindi nanghina hanggang sa oras ng kanyang kamatayan. Sa maririkit sa kataimtiman at payapang mga salita ng liham na ito ay makikita natin, marahil nang higit pang malinaw kaysa sa maalab na mga pahayag sa mga oras ng matinding damdamin o krisis, kung gaano kalalim ang kanyang pagkaunawa sa Simbahan, kung gaano katatag ang kanyang pasiyang isakripisyo ang sarili para sa โ€œkaibig-ibig na Esposang iyon.โ€ Nakabalik na si Gregorio sa Italya, at nakararanas si Catalina ng maikling pahinga mula sa mga pananagutang pampubliko sa bahagyang pag-iisa sa Siena. Ngunit hindi pa nagkakaroon ng kapayapaan sa Florencia, ni hindi pa nasisimulan ang pagpapanibago sa Simbahan. Gayunman, ayaw niyang hayaang mamahay sa kanyang puso ang panghihina ng loob, at sa hangaring mapanatili ang iba, gaya ng dati, sa gayunding katatagan ng pananampalataya at pagtatalaga sa Diyos na pinananatili niya mismo, sumusulat siya sa kalihim ng Papa. Tila isa itong banal na lalaking may gayunding mga mithiin, ngunit maliwanag na pinanghihinaan siya ng loob dahil sa tila kabiguan ng kanyang mga pagsisikap at sa di-maiiwasang pagkaabala sa mga panlabas na bagay ng isang buhay na nakalaan sa mga gawaing pampubliko. Walang iniiwang maidadahilan si Nicolas ng Osimo para sa katamaran dahil sa matalas na pagsusuri ni Catalina. Ang kanyang liham, lalo na sa unang bahagi, ay waring isang pagpapahayag sa ibang pananalita ng magagandang taludtod ni Newman tungkol sa โ€œPagkamaramdaminโ€:

โ€œMay panahong umurong ako sa matuwid Dahil sa takot sa mali: Ayaw kong sumabak sa pakikibaka Sapagkat malakas ang kaaway:
โ€œNgunit ngayo’y isinasantabi ko ang gayong maselang pakiramdam At ang higit na matinding hiya: Ang gayong takot sa kasalanan ay katamaran, Ang gayong paghahangad sa langit ay kapalaluan.
โ€œKaya, kapag tumawag ang aking Tagapagligtas, bumabangon ako, At payapang ginagawa ang aking makakaya, Ipinauubaya sa Kanya ang lahat ng iba pa, habang tahimik ang mga matang Puno ng pag-asa at takot.
โ€œHumahakbang ako, umaakyat, sa landas na Kanyang pinangunahan; Binibilang ng mga tao ang aking mga pag-aatubili; Batid ko ang mga iyon; subalit, bagaman natatakot ako sa aking sarili, Higit kong minamahal ang Kanyang utos.โ€

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Minamahal at lubhang kagalang-galang na ama kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong isang matatag na haligi, na hindi kailanman matitinag, maliban sa Diyos; na hindi kailanman umiiwas o tumatanggi sa mga hirap at pagpapagal na iniatang sa inyo sa mistikong katawan ng Santa Iglesia, ang matamis na Esposa ni Kristoโ€”hindi dahil sa kawalang-utang na loob at kamangmangang natagpuan ninyo sa mga kumakain sa harding iyon, ni dahil sa panghihinawang maaaring dumapo sa atin kapag nakikita nating nagiging magulo ang mga gawain ng Simbahan. Sapagkat madalas mangyari na kapag ibinubuhos ng isang tao ang lahat ng kanyang pagsisikap sa isang bagay, at hindi ito nagaganap sa paraan o humahantong sa layuning nais niya, napupuno ng panghihinawa at kalungkutan ang kanyang isip, na para bang nagmumuni siya at nagsasabi: “Mas mabuti pang talikuran mo ang gawaing ito na sinimulan mo at matagal mo nang pinagsisikapan, ngunit hindi pa rin natatapos; at hanapin ang kapayapaan at katahimikan ng iyong sariling isip.” Kung gayon ay dapat buong tapang na sumagot ang kaluluwa, na nagugutom sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at tumanggi sa pansariling kaaliwan, at magsabi: “Hindi ako iiwas o tatakas sa pagpapagal, sapagkat hindi ako karapat-dapat sa kapayapaan at katahimikan ng isip. Sa halip, nais kong manatili sa kalagayang pinili ko, at buong tapang na magbigay ng karangalan sa Diyos sa pamamagitan ng aking pagpapagal, at ialay ang aking pagpapagal sa aking kapwa.” Gayunman, kung minsan, upang manghinawa tayo sa ating mga gawain, kapag kakaunti ang nadarama nating kapayapaan ng isip, magbubuyo ang diyablo sa tao, na sinasabi sa kanyang isipan: “Mas nakapipinsala ako sa bagay na ito kaysa nagkakamit ng merito. Kaya malugod ko sanang tatakasan ito, hindi dahil sa pagpapagal, kundi dahil ayaw kong makapinsala.” O minamahal na ama, huwag kayong magpadala sa inyong sarili o sa diyablo, ni maniwala sa kanya kapag inilalagay niya ang gayong mga kaisipan sa inyong puso at isip; sa halip, yakapin ninyo ang inyong pagpapagal nang may kagalakan at marubdob na pagnanais, at walang anumang takot na tulad ng sa isang alipin.

At huwag kayong matakot na makagawa ng mali rito; sapagkat ang pagkakamali ay nahahayag sa isang magulo at baluktot na kalooban. Sapagkat kapag ang kalooban ay hindi nakatatag sa Diyos, saka gumagawa ng mali ang tao. Hindi nasasayang ang panahon ng kaluluwa dahil lamang maaaring mapagkaitan ito ng mga kaaliwan, at ng pagdarasal ng kanyang Oficio at ng maraming salmo, at hindi nito maidasal ang mga iyon sa tamang oras o lugar, o taglay ang kapayapaan ng isip na ninanais nito para sa sarili. Sa halip, lubos itong abala para sa Diyos. Kaya hindi ito dapat magdalamhati sa kanyang isipโ€”lalo na kapag nagpapagal at gumagawa ito para sa Esposa ni Kristo. Sapagkat sa anumang paraan o hinggil sa anumang bagay tayo nagpapagal para sa kanya, gayon na lamang ang merito nito at ang lugod na ibinibigay nito sa Diyos, na hindi sapat ang ating pag-unawa upang makita o maguniguni iyon.

Naaalala ko, pinakamamahal kong ama, ang isang lingkod ng Diyos na pinakitaan kung gaano kalugud-lugod sa Kanya ang paglilingkod na ito; isinasalaysay ko ito upang lumakas ang inyong loob na magtiis ng mga pagpapagal para sa Santa Iglesia. Ang lingkod na ito ng Diyos, ayon sa aking pagkaunawa, ay minsang nagkaroon ng matinding pagnanais na ibuhos ang kanyang dugo at ialay ang kanyang buhay, at pawiin maging ang kanyang kamalayan alang-alang sa Santa Iglesia, ang Esposa ni Kristo. Itinuon niya ang mata ng kanyang isip upang makilala na wala siyang pag-iral sa kanyang sarili, at upang makilala ang kabutihan ng Diyos sa kanyaโ€”ibig sabihin, upang makita kung paanong dahil sa pag-ibig ay pinagkalooban siya ng Diyos ng pag-iral at ng lahat ng kaloob at biyayang kasunod nito. Kaya, nang makita at malasap niya ang gayong pag-ibig at ang gayong lalim ng awa, wala siyang makitang paraan upang tumugon sa Diyos kundi sa pamamagitan ng pag-ibig. Ngunit dahil wala siyang maitutulong sa Kanya, hindi niya maipakita ang kanyang pag-ibig; kaya pinagnilayan niya kung may matatagpuan siyang sinumang mamahalin sa pamamagitan Niya, na sa pamamagitan nito ay maipakikita niya ang pag-ibig. Nakita niya kung gayon na minamahal nang lubos ng Diyos ang Kanyang mga nilalang na may katwiran, at natagpuan niya sa lahat ang gayunding pag-ibig na ipinagkaloob sa kanya, sapagkat ang lahat ay minamahal ng Diyos. Ito ang paraang natagpuan niya upang makatulong, at dito mahahayag kung minamahal nga niya ang Diyos o hindi. Kaya masigasig siyang bumangon, puspos ng pag-ibig sa kanyang kapwa, at nagkaroon ng gayong pag-ibig para sa kanilang kaligtasan na handa niyang ialay ang kanyang buhay para rito. Kaya ang paglilingkod na hindi niya maihandog sa Diyos ay ninais niyang ihandog sa kanyang kapwa. At nang maunawaan niyang nararapat siyang tumugon sa pamamagitan ng kanyang kapwa, at sa gayon ay suklian ng pag-ibig ang Kanyang pag-ibigโ€”gaya ng pagpapakita sa atin ng Diyos ng pag-ibig at awa sa pamamagitan ng Salita, ang Kanyang Anakโ€”nakita niyang lubos na nalulugod ang Diyos sa pagnanais para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, sa pagbibigay ng karangalan sa Diyos at sa pagpapagal para sa kapwa. Kaya hinanap niya kung saang hardin at sa anong hapag matatamasa ang kapwa.

Pagkatapos ay ipinakita ito sa kanya ng Ating Tagapagligtas, na nagsasabi: “Pinakamamahal kong anak, nararapat kang kumain sa hardin ng aking Esposa, sa hapag ng kabanal-banalang Krus, na iniaalay ang iyong pagdurusa, ang iyong pagnanais na ipinako sa krus, ang iyong mga pagpupuyat at panalangin, at ang lahat ng gawaing kaya mong gawin, nang walang pagpapabaya. Alamin mong hindi ka maaaring magkaroon ng pagnanais para sa kaligtasan ng mga kaluluwa nang hindi ka rin nagkakaroon nito para sa Santa Iglesia; sapagkat siya ang pangkalahatang katawan ng lahat ng nilalang na nakikibahagi sa liwanag ng banal na pananampalataya, na hindi magkakaroon ng buhay kung hindi sila masunurin sa Aking Esposa. Kaya nararapat mong naising makita ang iyong mga kapwang Kristiyano, ang mga hindi sumasampalataya at ang bawat nilalang na may katwiran, na kumakain sa harding ito, sa ilalim ng pamatok ng banal na pagsunod, nadaramtan ng liwanag ng buhay na pananampalataya, at may mabubuti at banal na mga gawaโ€”sapagkat ang pananampalatayang walang mga gawa ay patay. Ito ang sama-samang pagkagutom at pagnanais ng buong katawang iyon. Ngunit ngayon ay sinasabi Ko at ninanais na lalo ka pang lumago sa pagkagutom at pagnanais, at maging handang ialay ang iyong buhay, kung kinakailangan, lalo na sa mistikong katawan ng Santa Iglesia, para sa pagbabago ng Aking Esposa. Sapagkat kapag siya ay nabago, susunod ang kapakinabangan ng buong daigdig. Paano? Sapagkat dahil sa kadiliman, kamangmangan, pag-ibig sa sarili, karumihan, at nag-uumapaw na kapalaluan, isinisilang ang kadiliman at kamatayan sa mga kaluluwa ng kanyang mga nasasakupan. Kaya tinatawag kita at ang aking iba pang mga lingkod upang magpagal sa pagnanais, sa mga pagpupuyat, at sa panalangin, at sa lahat ng iba pang gawain, ayon sa kakayahang ibinibigay Ko sa inyo; sapagkat sinasabi Ko sa iyo na ang pagpapagal at paglilingkod na iniaalay sa kanya ay lubhang kalugud-lugod sa Akin, kaya gagantimpalaan ang mga ito hindi lamang sa Aking mga lingkod na may tapat at banal na layunin, kundi maging sa mga lingkod ng daigdig, na madalas ay naglilingkod sa kanya dahil sa pag-ibig sa sarili, bagaman maraming ulit din ay dahil sa paggalang sa Santa Iglesia. Kaya sinasabi Ko sa iyo na walang sinumang naglilingkod sa kanya nang may paggalangโ€”gayong kabuti ang turing Ko sa paglilingkod na itoโ€”na hindi gagantimpalaan; at sinasabi Ko sa iyo na ang gayong tao ay hindi makararanas ng kamatayang walang hanggan. Gayundin naman, sa mga gumagawa ng masama laban sa Aking Esposa at naglilingkod sa kanya nang masama at walang paggalang, hindi Ko hahayaang hindi maparusahan ang kasamaang iyon, sa alinmang paraan.”

Pagkatapos, nang makita niya ang gayong kadakilaan at pagkabukas-palad sa kabutihan ng Diyos, at maunawaan kung ano ang nararapat gawin upang lalo Siyang kalugdan, lalong nag-alab ang kanyang pagnanais, anupat kung maaari lamang niyang ialay ang kanyang buhay para sa Banal na Simbahan nang sanlibong ulit sa isang araw, mula ngayon hanggang sa araw ng huling paghuhukom, sa palagay niya ay kulang pa iyon sa isang patak ng alak sa dagat. At gayon nga talaga.

Kaya hinihiling ko sa inyo, at hinihimok ko kayo, na magpagal para sa kanya gaya ng lagi ninyong ginagawa; oo, kayo ay isang haligi na inilagay ang sarili upang umalalay at tumulong sa Nobyang ito. Gayon ang nararapat sa inyo, gaya ng sinabi koโ€”upang hindi kayo kailanman matinag ng kapighatian ni ng kaaliwan. At bagaman maraming salungat na hangin ang umiihip upang hadlangan ang mga lumalakad sa daan ng katotohanan, hindi tayo dapat lumingon sa anumang kadahilanan. Kaya sinabi kong nais kong makita kayo bilang isang matatag na haligi. Bumangon nga kayo, pinakamamahal at pinakamagiliw na ama: sapagkat ito na ang ating oras upang, alang-alang sa Nobyang iyon, magbigay ng karangalan sa Diyos at magpagal para sa kanya. Nakikiusap ako sa inyo, alang-alang sa pag-ibig ni Kristong ipinako sa krus, na hilingin sa Santo Papa na masigasig niyang gamitin, nang walang kapabayaan, ang bawat lunas na masusumpungang naaayon sa kanyang budhi para sa pagbabago ng Banal na Simbahan at sa pagdadala ng kapayapaan sa gitna ng malaking digmaang ito na umaakay sa napakaraming kaluluwa tungo sa kapahamakan, sapagkat dahil sa lahat ng kapabayaan at panlalamig ay pinakamahigpit siyang sasawayin ng Diyos, at pananagutin siya sa mga kaluluwang napapahamak dahil dito. Ipagbilin ninyo ako sa kanya; at mapagpakumbaba kong hinihingi ang kanyang basbas. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MISSER LORENZO DEL PINO NG BOLOGNA, DOKTOR SA MGA DEKRETAL (ISINULAT HABANG NASA EKSTASIS)

Ang pamilyar ngunit laging marangal na teolohiyang pambungad sa liham na ito ay humahantong muna sa isang matinding paglalarawan sa taong hindi karapat-dapat at mukhang salapi, na sinusundan ng isang mahinahon at matalinong pagtalakay sa wastong paggamit ng mga makamundong kasiyahan at ari-arian. โ€œAnumang nilikha ng Diyos ay mabuti at ganap,โ€ sabi ni Catalinaโ€”โ€œmaliban sa kasalanan, na hindi Niya nilikha, at kaya hindi karapat-dapat mahalin.โ€ Gayunman, ang makabagong relihiyosong Epikureismo na papalakpak sa kaisipang ito ay hindi gaanong masisiyahan sa kasunod nito; sapagkat hindi kailanman nalilimutan ni Catalina ang paninindigang salungat sa makabagong pananaw na, bagaman lehitimo para sa Kristiyano ang magmay-ari, sa huli ay โ€œhigit na ganap ang talikuran kaysa ang magmay-ari,โ€ at na ang taong napanatili ang tunay na diwa ng di-pagkapit sa mga ari-arian ng mundong ito ay, ayon sa di-maiiwasang lohika, darating din sa malao’t madali sa paghahangad na isabuhay ang gayong di-pagkapit.

Kapansin-pansing payapa ang liham na ito, gayong isinulat habang nasa ekstasis. Anuman ang mahiwagang kalagayang iyon, maliwanag na hindi nito inalis kay Catalina ang katinuan at kahinahunan ng pag-iisip. Ang Doktor ng Batas na pinadalhan nito ay isang taong may malaking katayuan sa buhay-publiko at sa larangan ng batas noong kanyang panahon. Hindi maiwasang maghinalang may personal na pinatutungkulan ang matinding paglalarawan sa taong walang pusoโ€”na maliwanag na isang abogadoโ€”na pinaghihintay ang mga dukha bago sila payuhan: gayunman, marahil ay walang batayan ang hinalang ito, at wala nang mas matalim na ipinaabot ang liham kay Misser Lorenzo kundi isang pangkalahatang paglalahad ng mga tuksong kinahaharap ng kanyang propesyon.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na kapatid at anak kay Kristo, ang matamis na Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kang umiibig at sumusunod sa katotohanan at namumuhi sa kasinungalingan. Ngunit ang katotohanang ito ay hindi makakamtan o maiibig kung hindi ito nakikilala. Sino ang Katotohanan? Ang Diyos ang Kataas-taasan at Walang-hanggang Katotohanan. Kanino natin Siya makikilala? Kay Kristo, ang matamis na Jesus, sapagkat ipinakikita Niya sa atin sa pamamagitan ng Kanyang Dugo ang katotohanan ng Walang-hanggang Ama. Ito ang Kanyang katotohanan hinggil sa atin: nilikha Niya tayo ayon sa Kanyang larawan at wangis upang bigyan tayo ng buhay na walang hanggan, upang makabahagi tayo at magtamasa ng Kanyang Kabutihan. Ngunit dahil sa kasalanan ng tao, ang katotohanang ito ay hindi natupad sa kanya, kaya ibinigay sa atin ng Diyos ang Salita, ang Kanyang Anak, at iniatas sa Kanya ang pagsunod na ito: na ibalik Niya ang tao sa biyaya sa pamamagitan ng pagtitiis ng maraming hirap, nililinis ang kasalanan ng tao sa Kanyang sariling Persona, at inihahayag ang Kanyang katotohanan sa Kanyang Dugo. Kaya nakikilala ng tao, sa pamamagitan ng di-matarok na pag-ibig na nakikita niyang ipinakikita sa kanya sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus, na walang hinahangad o ninanais ang Diyos kundi ang ating pagpapakabanal. Para sa layuning ito tayo nilikha; at anuman ang ibinibigay o ipinahihintulot sa atin ng Diyos sa buhay na ito, ibinibigay Niya upang tayo ay maging banal sa Kanya. Ang nakakakilala sa katotohanang ito ay hindi kailanman sumasalungat dito, kundi lagi itong sinusunod at minamahal, na tumatahak sa mga yapak ni Kristong ipinako sa krus. At kung paanong ang matamis at mapagmahal na Salitang ito, bilang halimbawa at aral sa atin, ay humamak sa sanlibutan at sa lahat ng kaluguran, at piniling tiisin ang gutom at uhaw, kahihiyan at pag-alipusta, hanggang sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, para sa karangalan ng Ama at sa ating kaligtasan, gayundin ang umiibig sa katotohanang nakikilala niya sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya ay sumusunod sa landas na ito at sa mga yapak na ito. Sapagkat kung wala ang liwanag na ito, hindi makikilala ang katotohanan; ngunit kapag taglay ng tao ang liwanag, nakikilala niya ito, at sa pagkakilala niya rito ay minamahal niya ito, at nagiging mangingibig ng minamahal ng Diyos, at kinapopootan niya ang kinapopootan ng Diyos.

Ito ang pagkakaiba ng umiibig sa katotohanan at ng napopoot dito. Ang napopoot sa katotohanan ay nananatili sa kadiliman ng kasalanang mortal. Kinapopootan niya ang minamahal ng Diyos, at minamahal niya ang kinapopootan ng Diyos. Kinapopootan ng Diyos ang kasalanan, at ang di-maayos na mga kaluguran at karangyaan ng sanlibutan, ngunit minamahal ng gayong tao ang lahat ng ito, nagpapakabusog sa kaawa-awang mga walang-kabuluhang bagay ng sanlibutan, at nagpapakasama sa anumang katayuan. Kung may katungkulan siya na dapat niyang gamitin upang maglingkod sa anumang paraan sa kanyang kapwa, naglilingkod lamang siya hangga’t may makukuha siyang pakinabang para sa sarili, at hindi hihigit pa roon, at nagiging mangingibig ng sarili. Ibinigay ni Kristong Pinagpala ang Kanyang buhay para sa atin, ngunit ang gayong tao ay hindi magbibigay ng kahit isang salita upang maglingkod sa kanyang kapwa maliban kung nakikita niyang may kabayaran ito, at higit pa sa nararapat. Kung nagkataong ang kapwa ay isang dukhang walang maibabayad, pinaghihintay niya ito bago sabihin ang katotohanan, at madalas ay hindi niya ito sinasabi kailanman, bagkus ay kinukutya pa niya ito; at sa halip na maging mahabagin at isang ama ng mga dukha, nagiging malupit siya sa sarili niyang kaluluwa dahil inaapi niya ang mga dukha. Ngunit hindi nakikita ng kahabag-habag na taong ito na walang ibang ibabalik sa kanya ang Kataas-taasang Hukom kundi ang tinatanggap Nito mula sa kanya, sapagkat ang bawat kasalanan ay makatarungang pinarurusahan at ang bawat mabuting gawa ay ginagantimpalaan. Niyakap ni Kristo ang kusang-loob na karukhaan at minahal ang pagpipigil sa laman; ang kahabag-habag na taong ginawang tagasunod at mangingibig ng kasinungalingan ang kanyang sarili ay gumagawa ng lubos na kabaligtaran; hindi lamang siya hindi nasisiyahan sa kung anong mayroon siya, o nagpipigil dahil sa pag-ibig sa kabutihang-asal, kundi ninanakawan pa niya ang iba. Hindi rin siya nananatiling nasisiyahan sa kalagayan ng pag-aasawa, kung saan, kung tinutupad ito ayon sa nararapat, ay maaaring manatili ang tao nang may malinis na budhi; sa halip ay nagpapakalugmok siya sa bawat kasamaan, tulad ng isang mabangis na hayop, nang walang pagpipigil, at kung paanong gumugulong ang baboy sa karumihan, gayundin siya sa karumihan ng kahalayan.

Ngunit maaari nating sabihin: โ€œAno ang gagawin ko, na may kayamanan at nasa kalagayan ng pag-aasawa, kung ang mga bagay na ito ay nagdudulot ng kapahamakan sa aking kaluluwa?โ€ Pinakamamahal na kapatid, maaaring mailigtas ng isang tao ang kanyang kaluluwa at tanggapin sa kanyang sarili ang buhay ng biyaya, anuman ang kanyang kalagayan; ngunit hindi habang nananatili siya sa pagkakasala ng kasalanang mortal. Sapagkat ang bawat kalagayan ay kalugud-lugod sa Diyos, at ang Kanyang tinatanggap ay hindi ang kalagayan ng mga tao, kundi ang banal na pagnanais. Kaya maaari nating panatilihin ang mga bagay na ito kung ang ating kalooban ay may pagpipigil; sapagkat ang lahat ng ginawa ng Diyos ay mabuti at ganap, maliban sa kasalanan, na hindi Niya ginawa, at samakatuwid ay hindi karapat-dapat mahalin. Maaaring panatilihin ng isang tao ang kayamanan at katayuan sa mundo kung nais niya, at sa gayon ay hindi siya nagkakasala laban sa Diyos ni sa sarili niyang kaluluwa; ngunit magiging higit na ganap kung tatalikuran niya ang mga ito, sapagkat may higit na kaganapan sa pagtalikod kaysa sa pagmamay-ari. Kung ayaw niyang talikuran ang mga ito sa gawa, nararapat niyang talikuran at iwan ang mga ito sa banal na pagnanais, at huwag ituon sa mga ito ang kanyang pangunahing pagmamahal, kundi sa Diyos lamang; at panatilihin niya ang mga bagay na ito upang matugunan ang sarili niyang mga pangangailangan at ang sa kanyang pamilya, na para bang mga bagay na ipinahiram at hindi sariling pag-aari. Sa paggawa nito, hindi siya kailanman magdurusa dahil sa anumang nilikhang bagay; sapagkat ang isang bagay na hindi inaangkin nang may pagmamahal ay hindi kailanman ikinalulungkot kapag nawala. Kaya nakikita nating ang mga alipin ng mundo, na umiibig sa kasinungalingan, ay nagtitiis ng napakatinding pagdurusa sa kanilang buhay, at ng mapapait na pagpapahirap hanggang sa kahuli-hulihan. Ano ang dahilan? Ang di-wastong pagmamahal nila sa kanilang sarili at sa mga nilikhang bagay, na minamahal nila nang hiwalay sa Diyos. Sapagkat ipinahintulot ng Kabutihan ng Diyos na ang bawat di-wastong pagmamahal ay maging di-mabata sa sarili nito.

Ang taong ganito ay laging naniniwala sa kasinungalingan, sapagkat wala sa kanya ang kaalaman sa katotohanan. At inaakala niyang makakakapit siya sa mundo at mananatili sa mga kaluguran, na magagawa niyang diyos ang kanyang katawan, at diyos ang iba pang mga bagay na labis niyang minamahal, ngunit kailangan niyang iwan ang lahat ng ito. Nakikita nating alinman sa iniiwan niya ang mga ito sa kanyang pagkamatay, o ipinahihintulot ng Diyos na kunin muna ang mga ito sa kanya. Araw-araw natin itong nakikita. Sapagkat ngayo’y mayaman ang isang tao, at maya-maya’y mahirap na; ngayon ay mataas ang kanyang katayuan sa mundo, at bukas ay ibinababa siya; ngayo’y malusog siya, at maya-maya’y may sakit. Kaya ang lahat ng bagay ay nagbabago, at kinukuha sa atin kapag inaakala nating mahigpit na natin itong mahahawakan; o tayo ang inaagaw sa mga ito ng kamatayan.

Kaya nakikita mong lumilipas ang lahat ng bagay. Kung gayon, yamang lumilipas ang mga ito, dapat itong ariin nang may pagpipigil sa liwanag ng katwiran, at mahalin ayon sa nararapat na pagmamahal dito. At ang nagtataglay ng mga ito sa ganitong paraan ay hindi magtataglay ng mga ito sa tulong ng kasalanan, kundi ng biyaya; nang may bukas-palad na puso, at hindi kasakiman; nang may habag sa mga dukha, at hindi kalupitan; nang may kababaang-loob, hindi kapalaluan; nang may pasasalamat, hindi kawalang-utang-na-loob: at kikilalanin niyang ang kanyang mga pag-aari ay nagmumula sa kanyang Maylikha, at hindi sa kanyang sarili. Sa ganito ring pagmamahal na may pagpipigil ay mamahalin niya ang kanyang mga anak, mga kaibigan, mga kamag-anak, at lahat ng iba pang nilalang na may katwiran. Igagalang niya ang kalagayan ng pag-aasawa ayon sa pagkakatatag dito, at sa pagkakatatag dito bilang isang Sakramento; at igagalang niya ang mga araw na ipinag-uutos ng Banal na Simbahan. Siya ay magiging tao at mamumuhay bilang tao, at hindi bilang isang hayop; at bagaman hindi asetiko, siya ay magiging mapagpigil at marunong magpigil sa sarili. Ang gayong tao ay magiging punong mabunga, na magbubunga ng mga bunga ng kabutihang-asal, at magiging mabango, na nagpapalaganap ng halimuyak bagaman nakatanim sa lupa; at ang binhing magmumula sa kanya ay magiging mabuti at may kabutihang-asal.

Kaya nakikita mong maaari mong makapiling ang Diyos sa anumang kalagayan; sapagkat hindi ang kalagayan ang nag-aalis sa atin sa Kanya, kundi ang masamang kalooban lamang, na, kapag nakatuon sa pagmamahal sa kasinungalingan, ay wala sa wastong kaayusan at sumisira sa bawat gawa ng tao. Ngunit kung minamahal niya ang katotohanan, sinusundan niya ang mga yapak ng katotohanan; kaya kinapopootan niya ang kinapopootan ng katotohanan at minamahal ang minamahal ng katotohanan, at sa gayon ay mabuti at ganap ang bawat gawa niya. Kung hindi gayon, hindi magiging posible para sa kanya na makibahagi sa buhay ng biyaya, ni magbubunga ng buhay na bunga ang alinman sa kanyang mga gawa.

Kaya, yamang wala akong ibang nalalamang paraan, sinabi kong hangad kong makita kang umiibig at sumusunod sa katotohanan at namumuhi sa kasinungalingan; napopoot sa diyablo na ama ng mga kasinungalingan, at sa sarili mong mababang kalikasan na sumusunod sa gayong ama; at umiibig kay Kristong ipinako sa krus, na siyang Daan, Katotohanan at Buhay. Sapagkat ang lumalakad sa Kanya ay nakararating sa Liwanag, at nadaramtan ng maningning na kasuotan ng pag-ibig sa kapwa, na kinaroroonan ng lahat ng mga birtud. Ang ganitong pag-ibig sa kapwa at di-maipahayag na pagmamahal, kapag nasa kaluluwa, ay hindi nasisiyahan sa karaniwang kalagayan, kundi naghahangad pang sumulong. Kaya mula sa kahirapan sa diwa ay ninanais nitong sumulong tungo sa kahirapan sa gawa, at mula sa pagpipigil sa laman sa diwa tungo sa pagpipigil sa gawa; upang sundin ang mga Payo gayundin ang mga Utos ni Kristo; sapagkat nagsisimula na itong masuklam sa bunton ng dumi ng sanlibutan. At dahil nakikita nito ang hirap ng pananatili sa karumihan nang hindi nadudungisan, minimithi nito nang buong pananabik at nag-aalab na pag-ibig na makalaya sa sanlibutan sa isang pagkilos, hangga’t maaari. Kung hindi ito makaalis sa gawa, sinisikap nitong maging ganap sa sarili nitong kinalalagyan. Kahit paano, hindi ito nagkukulang sa pagnanais.

Kaya, pinakamamahal na kapatid, huwag na tayong matulog pa, kundi gumising na tayo mula sa pagkakahimbing. Buksan mo ang mata ng isip sa liwanag ng pananampalataya, upang makilala, mahalin, at sundin ang katotohanang iyong makikilala sa pamamagitan ng Dugo ng mapagpakumbaba at mapagmahal na Kordero. Makikilala mo ang Dugong iyon sa pagkakilala sa iyong sarili, upang mahugasan doon ang mukha ng iyong kaluluwa. At ito ay atin, at walang makaaagaw nito sa atin maliban kung loobin natin. Kaya huwag ka nang magpabaya; kundi tulad ng isang sisidlan, punuin mo ang iyong sarili ng Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

MGA LIHAM NA ISINULAT MULA SA ROCCA D’ORCIA

Ang maiikling impormal na liham na ito ay malamang na isinulat noong taglagas ng 1377, habang dumadalaw si Catalina sa piyudal na kuta ng pamilyang Salimbeni, mga dalawampu’t tatlong milya mula sa Siena, sa mga paanan ng Monte Amiata. Ang batang โ€œpopulanaโ€ ay pinahintulutang makibahagi sa mga lihim na pagsasanggunian ng matataas na maharlikang ito, mga pinuno ng oposisyon sa pamahalaan ng mga mamamayan na likas sanang kakampihan niya. Tiyak na bagong karanasan ito para sa dalagang lumaki sa bayanโ€”ang buhay sa kastilyong ito na animo’y pugad sa kaitaasan ng mga burol, kung saan nagsisiksikan sa looban ang mga mersenaryong kawal at magagaspang na magsasaka, at ang mga asal, mahihinuha natin, ay tiyak na kapwa higit na mapanlinlang at higit na malupit kaysa sa mga kaibigan niyang mula sa uring panggitna. Nababasa natin ang tungkol sa matingkad na mga tagpo, kung saan ang mga lalaki at babaeng pinahihirapan ng mga demonyo ay dinadalang namimilipit sa kanyang harapan, upang tanggapin, alagaan, at pagalingin. Naging kaaliwan niya ang piling ng ilang paring tagapagpakumpisal; ipinakikita ng una sa mga liham na ito ang kanilang pagsisikap, na may payak na kasigasigang ipinahayag sa kakaibang paraan, para sa espirituwal na kapakanan ng mga kawal na walang disiplina. Gaya ng dati, lubos na nakatuon sa panloob na buhay, si Catalina ay panatag na panatag rito sa kabundukan, kasama ng mararangal na ginang ng pamilyang Salimbeni, gaya rin sa Siena o sa korte ng papa.

Samantala, ang mabuting Monna Lapa ay nagrereklamo gaya ng dati tungkol sa pagkakawalay sa kanyang anak; at maliwanag na hindi rin mapawi ang lungkot ng mga kapatid na mantellate ni Catalina. Sumulat siya sa kanila nang buong hinahon at kapayakan, na sinisikap silang payapain sa pamamagitan ng pagpapaalala sa katulad na mga kalungkutang tiniis ng unang pangkat ng mga alagad, na siyang kinagigiliwang paghambingan ni Catalina at ng kanyang mga kaibigan ng kanilang mga sarili. Sa kanyang minamahal na Alessa ay mas malaya niyang ipinahahayag ang kanyang sarili, na ibinibigay ang mismong mga detalye tungkol sa kalusugan at kalagayan ng isip na pinananabikang malaman ng isang matalik na nagmamahal. Malulungkot na araw ang mga ito sa kanyang pribadong buhay; sapagkat napahiwalay siya kay Fra Raimondo, na tinawag sa ibang paglilingkod. Sinasalamin ng kanyang mga salita kay Alessa ang kanyang kalungkutan, at gayundin ang kanyang lubos na pagpapasakop. Kapansin-pansing iginagalang niya nang may dignidad ang mga lihim ng kanyang mga punong-abala, at wala siyang ipinahihiwatig tungkol sa mga bagay na pinagkakaabalahan niya maliban sa maingat niyang pahayag sa kanyang ina: โ€œNaniniwala akong kung alam ninyo ang mga kalagayan, kayo mismo ang magpapadala sa akin dito.โ€

Hindi lamang ito ang pagkakataong kinailangang harapin ni Catalina ang gayong mga hinaing. Saanman niya dalhin ang kaniyang matinding sigla, walang-hanggang pakikiramay, at natatanging pang-akit, nagtitipon sa paligid niya ang mga bagong kaibigan at nangungunyapit sa kaniya nang may di-mapangatuwirang debosyon na buong-pilit na naghahangad ng kaniyang presensiya, at madalas itong maging tunay na pasanin sa kaniya. Sapagkat si Catalina, bagaman mabilis tumugon sa pagmamahal ng bawat isa at laging lubos na tapat sa kanila, ay kumikilos sa isang larangan kung saan ang di-natitinag na paglilingkod sa isang higit na dakilang tungkulin ay maaaring sa anumang sandali ay mag-udyok sa kaniyang tumangging pagbigyan, kahit man lamang sa panlabas na paraan, ang personal na hinihingi sa kaniya. Napakahirap itong maunawaan ng kaniyang mga kaibigan; hindi maiiwasang maawa sa kanila. Kasabay nito, lubhang nakaaantig ang kaniyang mga pagsisikap na akayin ang mga taong ito, na mas payak mag-isip, tungo sa mapag-unawang pakikiisa sa mataas na kamalayan sa bokasyon na siyang saligan ng lahat ng kaniyang ginagawa: “Alamin mo, pinakamamahal kong ina, na ako, ang iyong abang munting anak, ay hindi inilagay sa lupa para sa anupamang bagay kundi rito; para rito ako pinili ng aking Maylikha. Alam kong ikinalulugod mong sundin ko Siya.” Ngunit hindi kailanman lubos na nasiyahan si Monna Lapaโ€”kahit hanggang sa kahuli-hulihan. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA LAPA, ANG KANIYANG INA, AT KAY MONNA CECCA SA MONASTERYO NI SANTA INES SA MONTEPULCIANO, NANG SIYA AY NASA ROCCA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong ina at anak kay Kristong matamis na Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kaniyang mahal na Dugo: na may hangaring makita kayong lubos na nababalot sa mga ningas ng banal na pag-ibig upang mabata ninyo nang may tunay na pagtitiis ang lahat ng sakit at pagdurusa, gutom at uhaw, pag-uusig at pananakit, panunuya, paglapastangan at pang-iinsulto, at lahat ng iba pa; na natututo sa Korderong nagdusa at pinatay, na tumakbo nang may gayong nag-aalab na pag-ibig tungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus. Kaya manatili kayong kasama ng pinakamatamis na Inang Maria, na, upang hanapin ng mga banal na alagad ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa, sa pagsunod sa mga yapak ng kaniyang matamis na Anak, ay pumapayag na lumayo sila sa kaniyang piling, bagaman sukdulan ang kaniyang pagmamahal sa kanila: at nananatili siyang tila nag-iisa, isang panauhin at isang manlalakbay. At ang mga alagad, na nagmamahal sa kaniya nang walang sukat, ay masayang lumilisan sa kaniyang piling, binabata ang bawat dalamhati alang-alang sa karangalan ng Diyos, at humahayo sa gitna ng mga malulupit na pinuno, tinitiis ang maraming pag-uusig. At kung tatanungin ninyo sila: “Bakit kayo lubhang masaya, gayong lumalayo kayo kay Maria?” sasagot sila: “Sapagkat nilimot na namin ang aming sarili, at umiibig kami sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa.” Kaya, pinakamamahal kong ina at anak, nais kong gayon din ang gawin ninyo. Kung hanggang ngayon ay hindi pa kayo nag-aalab sa apoy ng banal na pag-ibig, nais kong mag-alab na kayo ngayon, na laging hinahanap ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Kung hindi, mahuhulog kayo sa pinakamatinding dalamhati at kapighatian, at mahihila rin ninyo ako roon. Alamin mo, pinakamamahal kong ina, na ako, ang iyong abang munting anak, ay hindi inilagay sa lupa para sa anupamang ibang bagay; para rito ako hinirang ng aking Maylikha. Alam kong ikinalulugod mong sundin ko Siya. Nakikiusap ako sa iyo na kung tila nananatili akong malayo nang mas matagal kaysa sa nais mo, tanggapin mo ito nang maluwag sa kalooban; sapagkat wala akong ibang magagawa. Naniniwala akong kung alam mo ang mga kalagayan, ikaw mismo ang magpapadala sa akin dito. Nananatili ako upang humanap ng tulong, kung magagawa ko, para sa isang malaking iskandalo. Gayunman, hindi ito kasalanan ng Kondesa; kaya manalangin kayong lahat sa Diyos at sa maluwalhating Birheng iyon na pagkalooban kami ng mabuting kahihinatnan. At kayo, Cecca at Giustina, ay magpakalunod sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus; sapagkat ngayon ang panahon upang patunayan ang birtud sa inyong kaluluwa. Ipagkaloob nawa ng Diyos sa inyong lahat ang Kaniyang matamis at walang-hanggang pagpapala. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA CATARINA NG OSPITAL AT KAY GIOVANNA DI CAPO SA SIENA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong mga anak kay Kristong matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong masunuring mga anak, nagkakaisa sa tunay at ganap na pag-ibig. Papawiin ng pagsunod at pag-ibig na ito ang lahat ng inyong pagdurusa at kapanglawan; sapagkat inaalis ng pagsunod ang bagay na nagdudulot sa atin ng pagdurusa, ang ating sariling baluktot na kalooban, na lubusang napapawi sa tunay at banal na pagsunod. Ang kapanglawan ay napaparam at nauubos sa udyok ng pag-ibig at pagkakaisa, sapagkat ang Diyos ay tunay na pag-ibig at kataas-taasang liwanag na walang hanggan. Ang may ganitong tunay na liwanag bilang gabay ay hindi maliligaw ng landas. Kaya nga, pinakamamahal kong mga anak, yamang lubhang kailangan ito, nais kong pagsikapan ninyong talikdan ang inyong sariling kalooban at makamtan ang liwanag na ito.

Ito ang aral na natatandaan kong lagi nang ibinibigay sa inyo, bagaman kakaunti ang inyong natutuhan dito. Ang hindi pa ninyo nagagawa ay isinasamo kong gawin ninyo, pinakamamahal kong mga anak. Kung hindi ninyo ito gagawin, mananatili kayo sa walang tigil na mga pagdurusa, at madadamay din ninyo ang kaawa-awa kong sarili, na karapat-dapat sa bawat pagdurusa.

Dapat tayong gumawa para sa karangalan ng Diyos gaya ng ginawa ng mga banal na apostol. Nang matanggap na nila ang Espiritu Santo, naghiwa-hiwalay sila at lumayo sa matamis na inang si Maria. Bagaman ang pananatiling magkakasama ang kanilang pinakamalaking kaligayahan, tinalikuran nila ang sariling kaligayahan at hinangad ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. At bagaman pinaalis sila ni Maria sa kanyang piling, hindi nila dahil dito inisip na nabawasan ang pag-ibig, o na pinagkaitan sila ng pagmamahal ni Maria. Ito ang tuntuning dapat nating sundin. Alam kong malaking kaaliwan sa inyo ang aking presensya. Gayunman, bilang tunay na masunurin, hindi ninyo dapat hanapin ang sarili ninyong kaaliwan, alang-alang sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa: at huwag ninyong bigyang-puwang ang diyablo, na nagpapalabas sa inyo na para bang pinagkaitan kayo ng pag-ibig at pagkalingang iniuukol ko sa inyong mga kaluluwa at katawan. Kung hindi ganito, hindi maitatatag sa inyo ang tunay na pag-ibig. Tinitiyak ko sa inyo na wala akong ibang paraan ng pagmamahal sa inyo kundi sa Diyos. Bakit kayo nahuhulog sa gayong di-mapigil na pagdurusa dahil sa mga bagay na hindi maiiwasan? O, ano ang gagawin natin kapag nararapat nang gumawa tayo ng mga dakilang bagay kung ganito tayo nabibigo sa maliliit? Kailangan nating magkasama o magkahiwalay ayon sa magiging takbo ng mga pangyayari. Sa ngayon, kalooban at pinahihintulutan ng ating matamis na Tagapagligtas na magkahiwalay tayo para sa Kanyang karangalan.

Nasa Siena kayo, at sina Cecca at Lola ay nasa Montepulciano. Paroroon sina Frate Bartolomeo at Frate Matteo at naroon na rin sila noon. Sina Alessa at Monna Bruna ay nasa Monte Giove, labingwalong milya mula sa Montepulciano; kasama nila ang Kondesa at si Monna Lisa. Sina Frate Raimondo at Frate Tommaso at Monna Tomma at Lisa at ako ay nasa Rocca sa piling ng mga mersenaryo. At napakaraming demonyong nagkatawang-tao ang nilalamon anupa’t sinasabi ni Frate Tommaso na sumasakit ang kanyang tiyan dahil dito! Sa kabila ng lahat ng ito ay hindi pa rin sila mabusog, at gutom pa sila sa higit pa, at nakasusumpong ng gawain dito na may magandang kabayaran. Idalangin ninyo sa Kabutihan ng Diyos na bigyan sila ng malalaki, matatamis at mapapait na subo! Isipin ninyong matamis na namamalas ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Wala na kayong iba pang dapat naisin o hangarin. Wala na kayong magagawang higit na kalugud-lugod sa kataas-taasan at walang hanggang kalooban ng Diyos, at sa aking kalooban, kaysa sa pagkakaroon ng ganitong damdamin. Bumangon kayo, mga anak ko, simulan ninyong ialay sa Diyos ang inyong sariling mga kalooban! Huwag ninyong laging naising manatiling mga sanggol na sumususoโ€”sapagkat dapat ninyong ihanda ang mga ngipin ng inyong pagnanais upang kumagat ng matigas at amagin nang tinapay, kung kinakailangan.

Wala na akong sasabihin pa. Magbigkis kayo sa matatamis na tali ng pag-ibig, sapagkat sa ganitong paraan ninyo maipakikitang kayo ay mga anakโ€”at hindi sa ibang paraan. Magpakaginhawa kayo kay Kristong matamis na Jesus, at aliwin ninyo ang lahat ng iba pang mga anak. Babalik kami sa lalong madaling panahon, ayon sa ikalulugod ng Kabutihan ng Diyos. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA ALESSA NA NAKASUOT NG ABITO NI SANTO DOMINGO, NANG SIYA AY NASA ROCCA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahalagang Dugo: hangad kong makita kang sumusunod sa aral ng Korderong Walang Bahid nang may malayang puso, hubad sa lahat ng pagmamahal sa mga nilalang, at ang Maylikha lamang ang iyong kasuotan, sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya. Sapagkat kung wala ang liwanag, hindi ka makalalakad sa tuwid na landas ng Korderong Pinaslang at Walang Bahid. Kaya hangad ng aking kaluluwa na makita ka at ang iba na dalisay at matatag, at hindi tinatangay ng bawat hanging maaaring dumating. Mag-ingat na huwag lumingon sa likod, kundi magpatuloy nang matatag, na isinasaisip ang aral na ibinigay sa iyo. Tiyakin mong sa bawat araw ay muli kang papasok sa hardin ng iyong kaluluwa, taglay ang liwanag ng pananampalataya, upang bunutin ang bawat tinik na maaaring sumakal sa binhi ng aral na ibinigay sa iyo, at upang bungkalin ang lupa; ibig sabihin, araw-araw mong hubaran ang iyong puso. Kailangang hubaran ito nang paulit-ulit; sapagkat maraming ulit na akong nakakita ng mga taong tila naghubad na ng lahat, ngunit natuklasan kong nababalot pa rin ng kasalanan, batay sa kanilang mga gawa sa halip na sa mga salita. Maaaring kabaligtaran ang lumitaw sa kanilang mga salita, ngunit ipinakita ng kanilang mga gawa ang mga kinahuhumalingan ng kanilang puso. Nais ko, kung gayon, na tunay mong hubaran ang iyong puso, sa pagsunod kay Kristong ipinako sa krus. At manatili nawa ang katahimikan sa iyong mga labi. Pinagmasdan ko ito; sapagkat naniniwala akong bahagya lamang itong sinusunod ng isa pang babae. Lubha kong ikinalulungkot iyon. Kung gayon nga, gaya ng nakikita ko, kalooban ng aking Maylikha na tiisin ko ito, at malugod ko itong tatanggapin: ngunit hindi ako nalulugod sa pagkakasalang ginagawa laban sa Diyos.

Isinulat mo sa akin na tila inuudyukan ka ng Diyos sa iyong mga panalangin na ipanalangin ako. Salamat sa Banal na Kabutihan, na nagpapakita ng gayong di-masambit na pag-ibig sa aking abang kaluluwa! Sinabi mong sulatan kita kung nagdurusa ako at nararanasan ko ang aking karaniwang mga karamdaman sa panahong ito. Ang sagot ko ay kamangha-mangha ang naging pangangalaga sa akin ng Diyos, sa loob at sa labas. Lubos Niyang inalagaan ang aking katawan ngayong Adbiyento, na inililihis ang aking pansin mula sa mga kirot sa pamamagitan ng pagsusulat; totoo na, sa kabutihan ng Diyos, mas matindi ang mga ito kaysa dati. Kung pinatindi Niya ang mga ito, tiniyak naman Niyang gumaling si Lisa nang magkasakit si Frate Santiโ€”sapagkat nasa bingit siya ng kamatayan. Ngayon, halos sa isang himala, napakalaki ng kanyang ibinuti anupa’t masasabi nang magaling na siya. Ngunit maliwanag na ninais ng aking Kasintahan, ang Walang Hanggang Katotohanan, na ilagay ako sa isang napakatamis at tunay na pagsubok, sa loob at sa labas, sa mga bagay na nakikita at sa mga hindi nakikitaโ€”na di-hamak na higit na mabigat ang huli. Ngunit habang sinusubok Niya tayo, inalagaan Niya tayo nang may kagiliwang hindi kayang isalaysay ng dila. Kaya nais kong maging pagkain ko ang mga kirot, inumin ko ang mga luha, at pamahid ko ang pawis. Patabain nawa ako ng mga kirot, pagalingin nawa ako ng mga kirot, bigyan nawa ako ng liwanag ng mga kirot, bigyan nawa ako ng karunungan ng mga kirot, damitan nawa ng mga kirot ang aking kahubaran, hubaran nawa ako ng mga kirot ng lahat ng pagmamahal sa sarili, espirituwal at temporal. Ang sakit ng kawalan ng kaaliwan mula sa aking kapwa mga nilalang ay nag-udyok sa aking pagnilayan ang sarili kong kakulangan sa kabutihang-asal, na kinikilala ang aking di-kaganapan, at ang lubos na ganap na liwanag ng Matamis na Katotohanan, na nagbibigay at tumatanggap, hindi ng mga materyal na bagay, kundi ng mga banal na hangarin: Siya na hindi nagkait ng Kanyang kabutihan sa akin dahil sa kaliitan ng aking liwanag o kaalaman, kundi isinaalang-alang lamang ang Kanyang sarili, Siya na lubos na Mabuti.

Isinasamo ko sa iyo alang-alang sa pag-ibig ni Jesucristo na ipinako sa krus, pinakamamahal kong anak, huwag kang manghina sa pananalangin: sa halip, pag-ibayuhin mo pa ito–sapagkat higit ang pangangailangan ko rito kaysa sa iyong nakikita–at pasalamatan mo para sa akin ang Kabutihan ng Diyos. At idalangin mo sa Kanya na pagkalooban ako ng biyayang maialay ko ang aking buhay para sa Kanya, at alisin, kung kalugdan Niya, ang pasanin ng aking katawan. Sapagkat napakaliit ng pakinabang ng aking buhay sa sinumang iba; sa halip, nagdudulot ito ng sakit at pabigat sa bawat tao, malayo man o malapit, dahil sa aking mga kasalanan. Nawa’y alisin sa akin ng Diyos, sa Kanyang awa, ang gayong mabibigat na pagkakasala, at sa maikling panahong natitira sa aking buhay, nawa’y papag-alabin Niya ako ng pag-ibig sa kabanalan! At nawa’y maihandog ko sa Kanyang harapan, sa gitna ng pagdurusa, ang aking mga mithiing tigib ng dalamhati at paghihirap para sa kaligtasan ng buong daigdig at sa pagbabago ng Banal na Simbahan! Magalak, magalak ka sa Krus kasama ko! Sa gayon, nawa’y maging higaan ang Krus na mapagpapahingahan ng kaluluwa: isang hapag na mapagtitikman ng pagkaing makalangit, ang bunga ng pagtitiis na may kapanatagan at katiyakan.

Nagpadala ka sa akin ng mensaheng nagsasabing … Nakaaliw sa akin ang bagay na ito, kapwa dahil sa kanyang pamumuhay, sa pag-asang itinutuwid niya ang kanyang sarili at namumuhay nang may mas kaunting kapalaluan sa puso kaysa dati, at dahil din sa pagkakadala sa mga bata sa liwanag ng Banal na Binyag. Nawa’y pagkalooban sila ng Diyos ng Kanyang pinakamatamis na biyaya, at ipagkaloob sa kanila ang kamatayan kung hindi sila magiging mabuti! Basbasan mo sila, at aliwin mo siya, kay Cristo na matamis na Jesus: at sabihin mo sa kanya na mamuhay sa banal at matamis na takot sa Diyos, at kilalanin ang biyayang tinanggap niya mula sa Diyos, na hindi maliit kundi napakadakila. Kung siya’y magiging walang utang na loob, lubha itong hindi kalulugdan ng Diyos, at marahil ay hindi Niya siya hahayaang hindi maparusahan.

Ipinagkakatiwala ko sa iyo … Wala akong natatanggap na anumang balita tungkol sa kanila, at hindi ko alam kung bakit. Mangyari nawa ang kalooban ng Diyos! Inilagay ako ng ating Tagapagligtas sa Pulo, at humahampas ang mga hangin mula sa lahat ng panig. Magalak ang lahat kay Cristo na ipinako sa krus, gaano man tayo kalayo sa isa’t isa. Magkulong ka sa bahay ng pagkilala sa sarili. Wala na akong sasabihin pa. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GREGORIO XI

Walang katibayan tungkol sa petsa ng liham na ito, ngunit dahil sa tono nito, malamang na tama ang pinakahuling patnugot ng mga akda ni Catalina sa paglalagay nito pagkatapos ng pagbabalik ng Papa sa Italya. Ipinahihiwatig nito na papatapos na ang isang mahabang ugnayan, at para kay Catalina, nagtatapos ito sa pagkabigo. Kailanman sa mga nauna niyang pakikipag-ugnayan kay Gregorio ay hindi siya aabot sa ganitong punto, gaya rito, sa kanyang nakagugulat na pahiwatig na mas mabuting magbitiw ito sa pagka-Papa kung hindi nito kayang pasanin ang mga pananagutang moral na kaakibat nito. Nasa Roma ang Papa, ngunit nagbago lamang ang kanyang kinaroroonan at hindi ang kanyang isip. Ang liham ni Catalina ay isang maikli at makapangyarihang buod ng mga pagsamong paulit-ulit niyang inilahad. Sa kataimtiman at awtoridad ng mga taimtim nitong panawagan, sa linaw ng mga paratang nito, tiyak na isa ito sa pinakanakagugulat na mga liham na naisulat kailanman ng isang deboto at lubos na tapat na nasasakupan sa kanyang kinikilalang pinuno. Tunay ngang nagmumula ang gayong liham sa isang espirituwal na larangan kung saan naglalaho sa paningin ang lahat ng makalupang pagkakaiba–maging pangsimbahan, pangkaisipan, o panlipunan–at ang di-marunong bumasa at sumulat na anak na babae ng isang tagapagtina ay nakasasaway at nakapanghihikayat, na tila likas niyang karapatan, sa taong pinaniniwalaan niya nang may di-natitinag na pananampalataya na siyang itinalaga ng Diyos na ama ng lahat ng Kristiyano. Madarama na halos maubos na ang pagtitiis ni Catalina: at sa katunayan, hindi na rin maraming taon ang lilipas bago niya danasin ang pagkawasak ng puso.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan at ginigiliw na ama, ang inyong abang anak na si Catalina, na hindi karapat-dapat, kay Kristong matamis na Jesus, ay ipinagkakatiwala ang sarili sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong isang lalaking matatag, malaya sa anumang takot o makalamang pagmamahal sa inyong sarili, o sa sinumang nilalang na kamag-anak ninyo sa laman; sapagkat nababatid ko sa matamis na Presensya ng Diyos na walang higit na humahadlang sa inyong banal at mabuting hangarin, at sa karangalan ng Diyos at sa pagtatampok at pagbabago ng Banal na Simbahan, kaysa rito. Kaya naman, sa di-masukat na pagmamahal ay ninanais ng aking kaluluwa na alisin sa inyo ng Diyos, sa Kanyang walang-hanggang awa, ang lahat ng silakbo ng damdamin at pagkamalahininga ng puso, at hubugin kayong muli bilang isang bagong tao, sa pamamagitan ng muling paghubog sa inyo ng isang nag-aalab at marubdob na hangarin; sapagkat sa ganitong paraan lamang ninyo matutupad ang kalooban ng Diyos at ang hangarin ng Kanyang mga lingkod. Ah, ah, aking pinakamamahal na “Babbo,” patawarin ninyo ang aking kapangahasan sa aking mga sinabi at sinasabi sa inyo; inuudyukan ako ng Matamis na Unang Katotohanan na sabihin ito. Ito, ama, ang Kanyang kalooban, at ito ang hinihingi Niya sa inyo. Hinihingi Niya na pairalin ninyo ang katarungan laban sa napakaraming kasamaang ginagawa ng mga pinakakain at inaalagaan sa hardin ng Banal na Simbahan; ipinahahayag na ang mga hayop ay hindi dapat pakainin ng pagkaing para sa tao. Yamang ipinagkaloob Niya sa inyo ang kapangyarihan at tinanggap ninyo ito, dapat ninyong gamitin ang inyong lakas at kapangyarihan: at kung hindi ninyo ibig gamitin ito, mas mabuti pang bitiwan ninyo ang inyong tinanggap; higit itong magbibigay ng karangalan sa Diyos at kagalingan sa inyong kaluluwa.

Isa pa sa hinihingi ng Kanyang kalooban ay ito: nais Niyang makipagpayapaan kayo sa buong Toscana, na inyong kaalitan; kunin sa lahat ng inyong masasamang anak na naghimagsik laban sa inyo ang anumang maaaring makuha nang walang digmaanโ€”ngunit parusahan sila gaya ng nararapat na pagpaparusa ng isang ama sa anak na nagkasala sa kanya. Bukod dito, hinihingi sa inyo ng matamis na kabutihan ng Diyos na bigyan ninyo ng ganap na kapangyarihan ang mga humihiling sa inyong maghanda para sa Banal na Krusadaโ€”ang bagay na sa tingin ninyo ay imposible, ngunit posible sa matamis na kabutihan ng Diyos, na nagtakda nito at nagnanais na mangyari ito. Kung mahal ninyo ang inyong buhay, mag-ingat kayong huwag magpabaya rito, ni ituring na biro ang mga gawa ng Espiritu Santo, na hinihingi sa inyo sapagkat kaya ninyong isagawa ang mga ito. Kung nais ninyo ang katarungan, maaari ninyo itong ipatupad. Maaari kayong magkaroon ng kapayapaan, sa pamamagitan ng pagtalikod sa tiwaling karangyaan at mga kalayawan ng mundo, at pag-iingat lamang sa karangalan ng Diyos at sa nararapat sa Banal na Simbahan. May kapangyarihan din kayong magbigay ng kapayapaan sa mga humihingi nito sa inyo. Kaya, yamang hindi kayo dukha kundi mayamanโ€”kayong may hawak ng mga susi ng Langit, na bukรกs para sa sinumang inyong pagbuksan at sarado para sa sinumang inyong pagsarhanโ€”kung hindi ninyo ito gagawin, sasawayin kayo ng Diyos. Kung ako ang nasa inyong kalagayan, matatakot akong sumapit sa akin ang hatol ng Diyos. Kaya buong lambing akong nagsusumamo sa inyo alang-alang kay Kristong ipinako sa krus na maging masunurin sa kalooban ng Diyos, sapagkat alam kong wala kayong ibang nais at hinahangad kundi ang gawin ang Kanyang kalooban, upang hindi mapasainyo ang matalim na pagsaway na ito: “Sumpain ka, sapagkat hindi mo ginamit ang panahon at lakas na ipinagkatiwala sa iyo.” Naniniwala ako, ama, dahil sa kabutihan ng Diyos, at umaasa rin sa inyong kabanalan, na kikilos kayo sa paraang hindi ito mapasainyo.

Wala na akong sasabihin pa. Patawarin ninyo ako, patawarin ninyo ako; sapagkat ang dakilang pagmamahal ko sa inyong kaligtasan, at ang matinding dalamhati ko kapag nakikita ko ang salungat dito, ang nagtutulak sa aking magsalita nang ganito. Malugod ko sanang sinabi ito sa inyo nang harapan, upang lubos na maibsan ang bigat ng aking budhi. Kapag minabuti ng Inyong Kabanalan na pumaroon ako sa inyo, malugod akong paroroon. Kumilos kayo nang hindi ko na kailangang dumulog kay Kristong ipinako sa krus laban sa inyo; sapagkat wala akong ibang madudulugan, dahil walang nakahihigit sa inyo sa lupa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Mapagpakumbaba kong hinihiling ang inyong basbas. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY RAIMUNDO NG CAPUA NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL

Pinagtitibay ng liham na ito ang ipinahihiwatig ng iba pang tala ng kasaysayanโ€”na si Gregorio, matapos bumalik sa Italya, ay tumalikod kay Catalina. Hindi na niya tuwirang kinakausap ang kaniyang โ€œmahal na Babboโ€ nang may dating magiliw at masayang pagpapalagayang-loob; sa halip, ipinadaraan niya kay Fra Raimondo ang pormal at halos nanginginig na mga mensahe para sa โ€œKaniyang Kabanalan, ang Bikaryo ni Kristo.โ€ Maliwanag na pati si Raimondo ay nadamay sa sama ng loob ng Papa, marahil dahil sa kaniyang kaugnayan kay Catalina. Sumulat si Catalina upang palakasin ang kaniyang loob at aliwin siya; sa makabagbag-damdamin niyang payo tungkol sa pinakamainam na paghahanda ng sarili sa pagharap sa mga alitan at kawalang-katarungan, mababakas natin ang lihim na bukal ng kaniyang pambihirang pagpipigil sa sarili.

Ang saloobin ni Catalina sa nagagalit na Papa ay pinaghalong pagsisisi at katatagan. Walang mga salitang makapagpapahayag ng higit na agarang kahandaang tumanggap ng pagsaway o ng higit na marubdob na pagpapakumbaba; wala ring higit na matatag na makapagtatanggol sa di-kanais-nais na mga paninindigang naging sanhi ng sama ng loob. May sari-saring palagay tungkol sa tiyak na pangyayaring pinagmulan ng di-pagkakaunawaang tinutukoy ng liham na ito: kung magdaragdag tayo ng isa, maaari nating paghinalaang naging labis ang kapangahasan ng naunang liham, maging para kay Gregorio. Ngunit malinaw na ang pangkalahatang kalagayan. Sa inspirasyong hatid ni Catalina, nagkaroon si Gregorio ng sapat na lakas upang gawin ang napakalaking pagsisikap na pisikal at moral na kailangan sa pagbabalik sa Italya: subalit, gaya ng nakita natin, hindi sapat ang kaniyang lakas upang harapin ang dinatnan niya roon. Nanghina dahil sa karamdaman, nahadlangan ng kakulangan ng kaalaman sa wikang Italyano, at nawalan ng pag-asa dahil sa mga suliraning kaniyang naranasan, hindi kataka-takang, gaya ng gagawin ng marami pang may mahinang kalooban, bumaling siya nang may poot o malamig na sama ng loob laban sa naging kasangkapan ng kaniyang pagbabalik. May salaysay na noong naghihingalo si Gregorio ay binalaan niya ang mga nasa paligid laban kay Catalina; at totoo man ito o hindi, ipinahihiwatig nito ang impresyon ng mga kapanahon niya tungkol sa kaniyang pakikitungo kay Catalina sa mga huling araw ng kaniyang buhay. Isang malungkot na wakas ito sa isang ugnayang nagtaglay ng pambihirang kagandahan sa mga unang yugto nito. Maiisip natin kung gaano kasakit ang dinanas ni Catalina. Ang maikli niyang tagumpay ay nauwi sa kapaitan: makatitiyak tayong hindi ito gaanong dahil sa pagkawala ng tiwala sa kaniya ng Papaโ€”bagaman, bilang tao, ay lubha niya itong dinamdamโ€”kundi dahil sa ganap na pagkabigo ng mga pag-asang ibinatay niya sa pagbabalik nito.

Sa liham na ito, ang kaniyang tapat na pagpapakababa sa harap ng sama ng loob ni Gregorio ay biglang nagbabago tungo sa ibang himig. Ang tagapagparatang ay muling nagiging hukom, at nagsasalita nang may dating awtoridad: โ€œHinihingi ng Diyos na gawin ninyo itoโ€”gaya ng alam ninyong sinabi na sa inyo.โ€ Bumubulalas ang kaniyang personal na damdamin para sa taong ito sa pakiusap na: โ€œKanino ako dudulog kung pababayaan ninyo ako? Sino ang tutulong sa akin?โ€ Ngunit kasabay nito ang kaniyang dakilang katiyakan na, bagaman maaari niyang mapasama ang loob ng Bikaryo ni Kristo, ang Ulo ng Simbahan, maaari pa rin siyang tumakbo nang may pagtitiwala kay Kristo Mismo, at mamahingang panatag sa dibdib ng Kaniyang Esposa.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at pinakamagiliw na ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kayong isang tunay na mandirigma laban sa mga pakana at panliligalig ng diyablo, sa masamang hangarin at pag-uusig ng mga tao, at sa inyong sariling makalamang pagmamahal sa sarili. Isa itong kaaway na, malibang itaboy ng tao sa pamamagitan ng birtud at banal na pagkapoot, ay humahadlang sa kanya upang maging matatag sa iba pang mga laban na kinakaharap natin araw-araw. Sapagkat pinahihina tayo ng makasariling pagmamahal sa sarili, kaya kailangang itaboy natin ito sa lakas ng birtud, na matatamo natin sa di-masambit na pag-ibig na ipinamalas sa atin ng Diyos sa pamamagitan ng Dugo ng Kanyang bugtong na Anak. Ang pag-ibig na ito, na hinango sa banal na pag-ibig, ay nagbibigay sa atin ng liwanag at buhay; liwanag upang malaman ang katotohanan kapag kailangan ito para sa ating kaligtasan at upang matamo ang dakilang kaganapan, at upang magtiis nang may tunay na pagtitiyaga, katatagan, at katapatan hanggang kamatayanโ€”sapagkat sa gayong katatagan, na natatamo mula sa liwanag na nagpapakilala sa atin ng katotohanan, nakakamit natin ang buhay ng biyaya ng Diyos. Kaya uminom kayo nang sagana sa Dugo ng Korderong Walang Bahid, at maging tapat na lingkod ng inyong Maylikha, hindi isang taksil. At huwag kayong matakot ni umurong dahil sa anumang labanan o kadilimang maaaring sumapit sa inyo, kundi magtiyaga sa pananampalataya hanggang kamatayan; sapagkat alam na alam ninyo na ang pagtitiyaga ang magbibigay sa inyo ng bunga ng inyong mga pagpapagal.

Nabalitaan ko mula sa isang lingkod ng Diyos, na patuloy na idinudulog kayo sa panalangin sa Kanyang harapan, na dumanas kayo ng napakatitinding pakikipaglaban, at nilukuban ng kadiliman ang inyong isipan dahil sa mga panlilinlang at pakana ng diyablo, na nagnanais na makita ninyong tama ang mali at mali ang tama; ginagawa niya ito upang mabigo kayo sa inyong paglalakbay at hindi makarating sa patutunguhan. Ngunit magpakatatag kayo, sapagkat naglaan na ang Diyos at maglalaan pa, at hindi magkukulang ang Kanyang pagkalinga. Tiyakin ninyong sa lahat ng bagay ay dumulog kayo kay Maria, yakap ang banal na Krus, at huwag hayaang malugmok sa pagkalito ang inyong isipan, kundi maglayag sa maalong dagat sakay ng barko ng banal na awa. Nauunawaan ko: kung dumanas kayo ng pag-uusig o pagkayamot mula sa mga relihiyoso o mga sekular, maging sa loob ng mistikong katawan ng Banal na Simbahan, o kung sumapit sa inyo ang pagkagalit ng Bikaryo ni Kristo, dahil man sa inyong sarili, o kung mayroon kayong kinailangang tiisin dahil sa akin sa pakikitungo sa lahat ng taong itoโ€”hindi kayo dapat lumaban, kundi magtiis nang may pagtitiyaga, umalis kaagad, at pumasok sa inyong selda, upang doon ay makilala ang inyong sarili sa banal na pagninilay. Isaalang-alang ninyo na minamarapat kayo ng Diyos na magtiis dahil sa pag-ibig sa katotohanan, at usigin alang-alang sa Kanyang Pangalan, habang itinuturing ninyo ang inyong sarili, sa tunay na kababaang-loob, na karapat-dapat sa parusa at hindi karapat-dapat magtamo ng mga bunga. At gawin ninyo nang may kahinahunan at wastong pagpapasya ang lahat ng dapat ninyong gawin, na laging nasa harap ng inyong mga mata ang Diyos; gawin at sabihin ang dapat ninyong sabihin at gawin sa Harapan ng Diyos at sa inyong sariling pagninilay, sa tulong ng banal na panalangin. Doon ay matatagpuan ninyo ang Guro, ang Espiritu Santo, na sagana sa habag, na magbubuhos sa inyo ng liwanag ng karunungan upang makilala at mapili ninyo ang makapagbibigay-karangalan sa Kanya. Ito ang aral na ibinigay sa atin ng Matamis na Unang Katotohanan, na tumutugon sa ating pangangailangan nang may walang-hanggang pag-ibig.

Kung sakaling mapaharap kayo, pinakamamahal na ama, sa Kanyang Kabanalan, ang Bikaryo ni Kristo, ang ating napakamagiliw at banal na ama, buong pagpapakumbabang ipagbilin ninyo ako sa kanya. Kinikilala kong may sala ako sa harap ng Kanyang Kabanalan dahil sa labis na kamangmangan at kapabayaang nagawa ko laban sa Diyos, at sa pagsuway sa aking Maylikha, na tumawag sa akin upang sumigaw nang may marubdob na pagnanais, at dumaing sa Kanyang harapan sa panalangin, at mapalapit sa Kanyang Bikaryo sa salita at sa mismong pagharap ko sa kanya. Sa lahat ng posibleng paraan ay nakagawa ako ng mga pagkakasalang di-masukat, na dahil dito, oo, dahil sa marami kong kasamaan, naniniwala akong dumanas siya ng maraming pag-uusig, siya at ang Banal na Simbahan. Kaya kung may hinaing siya laban sa akin, tama siya, at makatarungan ang pagpaparusa niya sa akin dahil sa aking mga pagkukulang. Ngunit sabihin ninyo sa kanya na sa abot ng aking makakaya ay sisikapin kong ituwid ang aking mga pagkakamali, at maging higit na ganap sa pagsunod sa kanya. Kaya nagtitiwala ako, dahil sa kabutihan ng Diyos, na ibabaling Niya ang Kanyang mahabaging mga mata sa Esposa ni Kristo at sa Kanyang Bikaryo, at sa akin, upang palayain ako sa aking mga pagkukulang at kamangmangan; at sa Kanyang Esposa naman, upang pagkalooban siya ng kaginhawahan ng kapayapaan at pagpapanibago, kalakip ang labis na pagtitiis (sapagkat hindi kailanman mabubunot nang walang paghihirap ang maraming matinik na pagkakasalang sumasakal sa hardin ng Banal na Simbahan), at na bibigyan siya ng Diyos ng biyaya sa mga bagay na nangangailangan ng kanyang katatagan bilang isang tunay na lalaki, at upang hindi siya lumingon, anuman ang hirap o pag-uusig na maaaring sapitin niya mula sa kanyang masasamang anak; nang may katatagan at pagtitiyaga, huwag niyang iwasan ang kapaguran, kundi sumuong siyang tulad ng isang kordero sa gitna ng mga lobo, na may nag-aalab na pagnanais para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, na inilalayo sa kanyang sarili ang pag-aalala sa mga bagay na temporal, at pinangangalagaan lamang ang mga bagay na espirituwal. Kung gagawin niya ito, gaya ng hinihingi sa kanya ng kabutihan ng Diyos, mangingibabaw ang kordero sa mga lobo, at magiging mga kordero ang mga lobo; at sa gayon ay makikita natin ang kaluwalhatian at kapurihan ng pangalan ng Diyos, ang kabutihan at kapayapaan ng Banal na Simbahan. Walang ibang paraan upang makamit ang mga ito; hindi sa pamamagitan ng digmaan, kundi sa pamamagitan ng kapayapaan at kagandahang-loob, at ng gayong banal na kaparusahang espirituwal na nararapat ipataw ng isang ama sa anak na gumagawa ng masama.

Ay, ay, ay, kabanal-banalang ama! Sa unang araw pa lamang ng inyong pagdating sa inyong sariling luklukan, ginawa na sana ninyo iyon. Umaasa ako sa kabutihan ng Diyos at sa inyong kabanalan na gagawin ninyo ang hindi pa nagagawa. Sa ganitong paraan ay kapwa mababawi ang mga bagay na temporal at espirituwal. Hinihingi ng Diyos na gawin ninyo ito–gaya ng alam ninyong sinabi sa inyo–na asikasuhin ninyo ang pagbabago ng Banal na Simbahan, na pinarurusahan ang mga kasalanan nito at nagtatalaga ng mabubuting pastol; at na makipagkasundo kayo sa inyong masasamang anak sa isang banal na kapayapaan, sa pinakamabuti at pinakakalugud-lugod sa Diyos na paraang maaaring gawin; upang pagkatapos ay maasikaso ninyo ang pagtataas sa pamamagitan ng inyong mga bisig ng bandila ng kabanal-banalang Krus laban sa mga di-sumasampalataya. Naniniwala ako na ang ating kapabayaan at ang hindi natin paggawa ng maaaring gawin–hindi nang malupit ni nang palaaway, kundi sa kapayapaan at kagandahang-loob–(na laging pinarurusahan ang taong nagkasala, hindi ayon sa bigat ng nararapat sa kanya, sapagkat hindi niya matitiis ang nararapat sa kanya, kundi ayon sa kayang tiisin ng maysakit sa kanyang kalagayan)–ang marahil ay dahilan kung bakit sumapit ang gayong kapahamakan at kawalan at kawalang-pitagan sa Banal na Simbahan at sa kanyang mga ministro. At nangangamba ako na malibang matagpuan ang lunas sa pamamagitan ng paggawa ng mga naiwang hindi nagagawa, maging gayon na lamang kabigat ang nararapat na parusa sa ating mga kasalanan anupa’t makakita tayo ng lalong malalaking kasawian; yaong sinasabi kong magdudulot sa atin ng higit na dalamhati kaysa sa pagkawala ng mga ari-ariang temporal. Sa lahat ng kasamaang ito at mga kalungkutan, akong aba ang dahilan, dahil sa aking kakaunting kabutihang-asal at labis na pagsuway.

Kabanal-banalang Ama, tingnan ninyo sa liwanag ng katwiran at katotohanan ang inyong hinanakit sa akin, hindi bilang parusa, kundi bilang hinanakit. Kanino ako dudulog kung pababayaan ninyo ako? Sino ang tutulong sa akin? Kanino ako tatakas kung itataboy ninyo ako? Tinutugis ako ng mga umuusig sa akin, at sa inyo ako tumatakas, gayundin sa iba pang mga anak at lingkod ng Diyos. Kung pababayaan ninyo ako at magtatanim kayo ng hinanakit at poot laban sa akin, magtatago ako sa mga sugat ni Cristong ipinako sa krus, na kayo ang Kanyang Bikaryo: at alam kong tatanggapin Niya ako, sapagkat hindi Niya ninanais ang kamatayan ng isang makasalanan. At kapag tinanggap Niya ako, hindi ninyo ako itataboy; sa halip, mananatili tayo sa ating sariling lugar upang magiting na makipaglaban gamit ang mga sandata ng kabutihang-asal para sa kaibig-ibig na Esposa ni Cristo. Sa kanya ko nais wakasan ang aking buhay, sa gitna ng mga luha, pawis, at buntong-hininga, na iniaalay ang aking dugo at ang utak ng aking mga buto. At kahit itaboy ako ng buong daigdig, hindi ko iyon alintana, habang namamahinga akong may mga panaghoy at matinding pagtitiis sa dibdib ng kaibig-ibig na Esposang iyon. Patawarin ninyo, Kabanal-banalang Ama, ang lahat ng aking kamangmangan, at ang pagkakasalang nagawa ko sa Diyos at sa Inyong Kabanalan. Ang Katotohanan ang nagbibigay-katwiran sa akin at nagpapalaya sa akin; ang Walang-hanggang Katotohanan. Buong pagpapakumbaba kong hinihiling ang inyong basbas.

Sa inyo, pinakamamahal na ama (Raymundo), sinasabi ko: kapag maaari na sa inyo, panatilihin ang isang magiting na puso sa harap ng Kanyang Kabanalan, nang walang anumang dalamhati o takot na gaya ng sa isang alipin; manatili muna sandali sa inyong selda, sa harap ni Maria at ng kabanal-banalang Krus, sa banal at mapagpakumbabang panalangin, sa tunay na pagkilala sa inyong sarili, na may buhay na pananampalataya at kaloobang magtiis; at saka humayo (sa Papa) nang may pagtitiwala. At gawin ninyo ang lahat ng inyong makakaya para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, hanggang sa kamatayan. Ipahayag ninyo sa kanya ang isinusulat ko sa inyo sa liham na ito ayon sa paggabay sa inyo ng Espiritu Santo. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Kaibig-ibig na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY URBANO VI

Noong Marso, 1378, namatay si Gregorio, at hinalinhan siya ng Arsobispo ng Bari, na pinili ang pangalang Urbano VI. Ang maramdamin, may pinong kabihasnan, at urong-sulong na Pranses ay hinalinhan ng isang taga-Napoles na magaspang ang pangangatawanโ€”isang lalaking may mabuting asal sa sariling buhay, ngunit, gaya ng ipinakikita sa atin ng kasaysayan, lubhang malupit at marahas ang ugali. โ€œTila,โ€ isinulat kay Catalina ng Priyor ng Isla ng Gorgona nang may nakababahalang katapatan, โ€œisang kakila-kilabot na tao ang ating bagong Cristo sa lupa.โ€

Nasa Florencia noon si Catalinaโ€”isinugo roon ni Gregorio, na, gaano man kalayo ang loob sa kanya sa personal, ay tila patuloy na nagpahalaga sa kanyang mga paglilingkod hanggang sa wakas. Ang sumusunod ang unang liham niya kay Urbano na nasa atin. Maliwanag na kakaunti pa lamang ang nalalaman niya tungkol sa bagong Papa mula sa sarili niyang karanasan. Sumusulat siya rito sa halos kaparehong paraan ng nakagawian niyang pakikipag-usap sa sinundan nito; ngunit ang kamalayang mayroon siyang bagong tagapakinig ang nagbibigay sa kanya, matapos ang medyo matabang na simula ng liham, ng panibagong sigasig sa muling paglalagom ng mga kasalanan at kapighatian ng Simbahan. Marahil, mayroon ding bahagyang higit na pagdidiin kaysa karaniwan sa panawagang palambutin ng awa ang katarungan, sa kaso ng mga naghihimagsik na lungsod ng Toscana. Halos wala nang higit na mahusay na paglalagom sa makatuwirang patakaran para sa gayong kalagayan kaysa sa kanyang maikling pananalita: โ€œTanggapin mula sa isang maysakit kung ano ang kaya niyang ibigay sa inyo.โ€

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan at minamahal na ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kayong nakasalig sa tunay at ganap na pag-ibig, upang, tulad ng isang mabuting pastol, maialay ninyo ang inyong buhay para sa inyong mga tupa. At tunay nga, kabanal-banalang ama, tanging ang nakasalig sa pag-ibig ang handang mamatay alang-alang sa pag-ibig sa Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa: sapagkat malaya siya sa pag-ibig sa sarili. Sapagkat ang nananatili sa pag-ibig sa sarili ay hindi handang ialay ang kanyang buhay; at kahit hindi pa ang kanyang buhay ang pag-usapan, wari ay hindi siya handang magtiis ng kahit katiting na sakit: sapagkat lagi siyang nangangamba para sa kanyang sarili, na baka mawala sa kanya ang buhay ng katawan at ang mga pansarili niyang kaaliwan. Kaya anuman ang kanyang gawin ay ginagawa niya nang di-ganap at may katiwalian, sapagkat tiwali ang pangunahing udyok na gumagabay sa kanyang pagkilos. Anuman ang kanyang kalagayan, pastol man o nasasakupan, kakaunti ang ipinakikita niyang kabutihang-asal. Ngunit hindi gayon ang pastol na matatag na nakasalig sa tunay na pag-ibig; ang bawat gawa niya ay mabuti at ganap, sapagkat ang kanyang udyok ay lubos na kaisa ng kaganapan ng banal na pag-ibig. Ang gayong tao ay hindi natatakot sa diyablo ni sa kanyang kapwa, kundi sa kanyang Maylikha lamang; hindi niya iniintindi ang mga paninirang-puri ng sanlibutan, ni ang mga kahihiyan, ni ang mga paghamak, ni ang mga panunuya, ni ang mga pamimintas ng kanyang mga nasasakupan, na sumasama ang loob at bumabaling sa pamimintas kapag sinasaway sila ng kanilang prelado. Ngunit tulad ng isang lalaking matapang, na nababalot ng katatagan ng pag-ibig, hindi niya iyon iniintindi.

Kaya naman hindi niya sinusupil ang liyab ng banal na pagnanais, ni itinatapon ang perlas ng katarungan, na maningning at kaisa ng awa, na suot niya sa kanyang dibdib. Kung ang katarungan ay walang awa, mananatili ito sa mga anino ng kalupitan at mauuwi sa kawalang-katarungan. At ang awa na walang katarungan sa nasasakupan ay magiging tulad ng pamahid sa sugat na dapat lapatan ng pagpaso: kung lalagyan ng pamahid nang hindi muna pinapaso, lalo itong mabubulok sa halip na gumaling. Ngunit kapag pinagsama ang dalawa, nagbibigay ang mga ito ng buhay sa preladong gumagamit sa mga ito, at ng kagalingan sa nasasakupan, kung hindi siya kaanib ng diyablo na lubusang tumatangging magbago. Gayunman, kung ang nasasakupan ay hindi magbago kahit isang libong ulit na siyang itinuwid, hindi dapat sumuko ang prelado sa pagtutuwid sa kanya, at hindi mababawasan ang kanyang kabutihang-asal dahil hindi nakikinabang dito ang masamang taong iyon. Ganito kumikilos ang dalisay at malinis na pag-ibig ng kaluluwang nangangalaga sa sarili hindi alang-alang sa sarili nito, kundi alang-alang sa Diyos, at naghahanap sa Diyos para sa kaluwalhatian at papuri ng Kanyang pangalan, sapagkat nakikita nitong karapat-dapat Siyang mahalin dahil sa Kanyang walang-hanggang kabutihanโ€”ni hinahanap nito ang kapwa alang-alang sa sarili nito, kundi alang-alang sa Diyos, sa pagnanais na maibigay sa kapwa ang paglilingkod na hindi nito maibibigay sa Diyos. Sapagkat kinikilala nito na Siya ang ating Diyos, na hindi nangangailangan sa atin. Kaya buong sigasig nitong pinagsisikapang makatulong sa kapwa, lalo na sa mga nasasakupang ipinagkatiwala rito. At hindi ito umuurong sa pagsisikap para sa kaligtasan ng kanilang mga kaluluwa at katawan dahil sa anumang kawalang-utang-na-loob na masumpungan sa kanila, ni dahil sa mga banta o pambobola ng tao; bagkus, tunay na nakadamit ng kasuotang pangkasalan, sinusunod nito ang aral ng Walang-bahid at Mapagpakumbabang Kordero, ang maamo at mabuting Pastol na iyon na, gaya ng isang umiibig, ay tumakbo alang-alang sa ating kaligtasan tungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa kabanal-banalang Krus. Ang di-maipahayag na pag-ibig na namuo sa kaluluwa para kay Kristong ipinako sa krus ang gumagawa ng lahat ng ito. Kabanal-banalang Ama, inilagay kayo ng Diyos bilang pastol sa lahat ng Kanyang mga tupa na kabilang sa buong pananampalatayang Kristiyano; inilagay Niya kayo bilang tagapangasiwa ng Dugo ni Kristong ipinako sa krus, na kayo ang Kanyang Bikaryo; at inilagay Niya kayo sa panahong higit na laganap ang kasamaan sa inyong mga nasasakupan kaysa sa nakalipas na mahabang panahon, kapwa sa katawan ng Banal na Simbahan at sa buong katawan ng pananampalatayang Kristiyano. Kaya lubhang kailangan na maging matatag kayo sa ganap na pag-ibig, suot ang perlas ng katarungan, gaya ng sinabi ko; upang hindi ninyo alintanahin ang sanlibutan, ni ang mga kaawa-awang taong namihasa sa kasamaan, ni ang anumang pananakit nila; bagkus ay buong tapang ninyo silang ituwid, tulad ng isang tunay na kabalyero at makatarungang pastol, na bumubunot ng mga bisyo at nagtatanim ng mga birtud, handang ialay ang inyong buhay kung kinakailangan. Pinakamamahal na Ama, hindi na makayanan ng sanlibutan ang higit pa; napakalaganap ng mga bisyo, lalo na sa mga inilagay sa hardin ng Banal na Simbahan upang maging mababangong bulaklak, na nagpapalaganap ng halimuyak ng kabanalan; at nakikita natin na nag-uumapaw sila sa kaaba-aba at kasuklam-suklam na mga bisyo, anupa’t pinapabaho nila ang buong sanlibutan! Aba ako! Nasaan ang kadalisayan ng puso at ganap na pag-ibig na dapat mag-udyok sa mga walang pagpipigil sa sarili na magpigil dahil sa pakikisalamuha sa kanila? Kabaligtaran mismo ang nangyayari: madalas, ang mga mapagpigil at dalisay ay naaakay ng kanilang mga karumihan na subukan ang kawalang-pagpipigil. Aba ako! Nasaan ang bukas-palad na pag-ibig, ang pangangalaga sa mga kaluluwa, at ang pamamahagi sa mga dukha at para sa ikabubuti ng Simbahan, at ang pagtugon sa kanilang mga pangangailangan? Alam na alam ninyo na kabaligtaran mismo ang ginagawa ng mga tao. Aba akong kahabag-habag! Buong dalamhati kong sinasabi itoโ€”binubuhay ng inyong mga anak ang kanilang sarili sa yamang tinatanggap nila sa pangangasiwa ng Dugo ni Kristo, at hindi sila nahihiyang maging tulad ng mga tagapagpalit ng salapi, na pinaglalaruan ang inyong kabanal-banalang mga kamay na pinahiran ng langis, kayong Bikaryo ni Kristo: bukod pa sa iba pang kaaba-abang gawaing ginagawa nila. Aba ako! Nasaan ang malalim na kapakumbabaang iyon na magpapahiya sa kapalaluan ng kanilang pagkamakamundo, na siyang nagtutulak sa kanila, sa kanilang matinding kasakiman, na gumawa ng simoniya, na bumibili ng mga benepisyo sa Simbahan sa pamamagitan ng mga regalo, pambobola, o salapi, at magpakalabis sa mahalay at walang-kabuluhang mga palamuti, hindi tulad ng mga kleriko, kundi mas masahol pa sa mga sekular! Aba ako, mahal kong Babbo, bigyan ninyo kami ng lunas! At paginhawahin ninyo ang mga nagdadalamhating pagnanais ng mga lingkod ng Diyos, na namamatay ngunit hindi mamatay. Buong pananabik nilang hinihintay na kayo, bilang tunay na pastol, ay kumilos upang ituwid ang mga bagay na ito, hindi lamang sa salita kundi sa gawa, habang nagniningning sa inyong dibdib ang perlas ng katarungan, na kalakip ng awa; tunay na itinutuwid, nang walang anumang aliping takot, ang mga sumususo sa dibdib ng matamis na Nobya ni Kristo, ang mga tagapangasiwa ng Dugo.

Ngunit sa katotohanan, kabanal-banalang Ama, hindi ko makita kung paano ito maisasagawang mabuti kung hindi ninyo muling aayusin ang hardin ng inyong Esposa at pupunuin ito ng mabubuti at mabubirtud na halaman; kung hindi ninyo pagsisikapang pumili ng isang pangkat ng mga lalaking lubhang banal, na kinakikitaan ninyo ng birtud at hindi natatakot sa kamatayan. Huwag ninyong hangarin ang karangyaan, kundi hayaan silang maging mga pastol na namamahala sa kanilang mga kawan nang may sigasig. At pumili rin kayo ng isang pangkat ng mabubuting kardinal na magiging matitibay ninyong haligi, na tutulong sa inyong pasanin ang bigat ng maraming dalahin, sa tulong ng Diyos. O, kaypalad ng aking kaluluwa sa araw na makita kong naibalik sa Esposa ni Cristo ang nararapat sa kanya, at ang mga inaruga sa kanyang dibdib ay hindi naghahangad ng kanilang sariling kabutihan, kundi ng kaluwalhatian at kapurihan ng Ngalan ng Diyos, at kumakain ng pagkain ng mga kaluluwa sa hapag ng banal na Krus. Wala akong alinlangan na sa gayon ay magbabagong-buhay ang inyong mga nasasakupang laykoโ€”sapagkat hindi nila ito maiiwasan, mahihikayat sila ng banal at dalisay na pamumuhay ng kaparian. Kaya hindi natin ito dapat tulugan, kundi dapat ninyong gawin nang buong tapang at walang pagpapabaya ang lahat ng inyong makakaya, maging hanggang kamatayan, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Ngalan ng Diyos.

Susunod, isinasamo ko sa inyo, at hinihimok ko kayo alang-alang sa pag-ibig kay Cristong ipinako sa krus, tungkol sa mga tupang lumisan sa kawanโ€”dahil sa aking mga kasalanan, sa palagay koโ€”na alang-alang sa pag-ibig sa Dugong iyon na kayo ay ginawang tagapangasiwa, huwag ninyong ipagpalibang tanggapin sila nang may habag, at daigin ninyo ang katigasan ng kanilang puso sa pamamagitan ng inyong kabaitan at kabanalan; ipagkaloob ninyo sa kanila ang kabutihang maibalik sila sa kawan, at kung hindi nila ito hinihiling nang may tunay at ganap na kababaang-loob, punan nawa ng inyong Kabanalan ang kanilang pagkukulang. Tanggapin ninyo mula sa isang maysakit ang kaya niyang ibigay sa inyo. O, aba ko, aba ko, mahabag kayo sa napakaraming kaluluwang napapahamak! Huwag ninyong tingnan ang iskandalong nangyari sa lungsod na ito, kung saan tiyak na naging abala ang mga demonyo ng impiyerno upang hadlangan ang kapayapaan at katahimikan ng mga kaluluwa at katawan: subalit tiniyak ng Kabutihan ng Diyos na walang malaking pinsalang ibinunga ang malaking kasamaang iyon, kundi ang inyong mga anak ay huminahon, at ngayon ay humihingi sa inyo ng langis ng awa. Ipagpalagay nang sa tingin ninyo, kabanal-banalang Ama, hindi nila ito hinihiling sa paraang mapagkasundo ni taglay ang taos-pusong pagkamuhi sa kasalanang kanilang ginawa na nararapat sana, ayon sa nais ng inyong Kabanalanโ€”gayunman, aba ko, huwag kayong sumuko! Sapagkat magiging mas mabubuti silang anak kaysa sa iba. Aba ko, aking Tatay, ayaw ko nang manatili rito! Gawin na ninyo sa akin kung ano ang inyong nais. Ipagkaloob ninyo sa akin ang biyaya at kagandahang-loob na ito, sa akin na isang abang nilalang na kumakatok sa inyong pintuan. Huwag ninyong ipagkait sa akin ang maliliit at madaling bagay na hinihiling ko sa inyo para sa inyong mga anak; upang, matapos makipagkasundo, ay maitaas ninyo ang bandila ng kabanal-banalang Krus. Sapagkat malinaw ninyong nakikita na dumating ang mga di-mananampalataya upang tawagin kayo. Umaasa ako, sa matamis na kabutihan ng Diyos, na pupuspusin Niya kayo ng Kanyang nag-aalab na pag-ibig, upang maunawaan ninyo ang pagkapahamak ng mga kaluluwa, at kung gaano kalaki ang inyong tungkuling mahalin sila: at sa gayon ay lalo kayong mag-aalab sa sigasig na palayain sila mula sa mga kamay ng diyablo, at sisikapin ninyong pagalingin ang mistikong katawan ng Banal na Simbahan, at ang katawan ng pangkalahatang relihiyong Kristiyano; at lalo na ang makipagkasundo sa inyong mga anak, na hinihikayat sila sa pamamagitan ng kabaitan, at ginagamit lamang ang pamalo ng katarungan ayon sa kaya nilang tiisin, at hindi hihigit pa roon. Natitiyak kong hindi ito maisasagawa kung wala sa atin ang birtud ng pag-ibig; kaya sinabi kong nais ko kayong makitang matatag sa tunay at ganap na pag-ibig. Hindi sa hindi ako naniniwalang kayo ay nasa pag-ibig, kundi dahil maaari pa tayong lumago sa kaganapan ng pag-ibig, yamang lagi tayong mga manlalakbay at dayuhan sa buhay na ito, sinabi kong hinahangad ko ang kaganapang ito sa inyo, na patuloy ninyo itong pagningasin sa pamamagitan ng alab ng banal na pagnanasa, at ibuhos ito sa inyong mga nasasakupan, tulad ng isang mabuting pastol. Isinasamo kong gawin ninyo ito. At ako ay mananatili, at magpapagal hanggang kamatayan, sa panalangin at sa anumang paraang makakaya ko, para sa karangalan ng Diyos at para sa inyong kapayapaan at sa kapayapaan ng inyong mga anak.

Wala na akong iba pang sasabihin sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Patawarin ninyo ang aking kapangahasan, kabanal-banalang ama; ngunit ang pag-ibig at dalamhati ang aking dahilan sa harap ng Inyong Kabanalan. Mapagpakumbaba kong hinihiling ang inyong basbas. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA KANYANG MGA ESPIRITUWAL NA ANAK SA SIENA

Madaling naibaling ni Catalina ang kanyang pansin mula sa mga usaping pambayan tungo sa mga pangangailangan at suliranin ng munting pangkat ng mga alagad sa makitid na saklaw ng buhay sa Siena. Sa kanyang paningin, walang malaki o maliit; ang isang pakikibaka ay kasinghalaga ng isa, sapagkat kapwa mga paaralan ng paghubog ng pagkatao na itinakda ng Diyos. Gaya ng nakita na natin, marunong siya sa mga aral ng Kristiyanong pagkakaibigan. Ang mga liham na ito, bukod sa iba pa, ay nagpapatotoo kung gaano niya kalalim na naunawaan ang mga pagkahilig na maaaring lumitaw sa isang maliit na pangkat ng mabubuting tao, na mahigpit na pinag-uugnay ng pananampalataya at pamumuhay. Hindi lamang sa mga pamayanang relihiyoso, kundi saanman may ganitong pangkat, lumilitaw ang magkakatulad na kalagayan. Nagiging pangunahing usapin ang buhay ng damdamin; napakadalas na wala itong pagpipigil at nauuwi sa mga labis na hindi malusog; sa kabilang dako, tiyak na umiiral ang tuksong karaniwan sa makikitid na pamayanan: ang mapamunang pagsisiyasat sa isa’t isa at ang labis na pagkasensitibo. Buong buhay na nilabanan ni Catalina ang mga panganib na ito, sa lakas kapwa ng isang malawak na pag-iisip at ng isang maamong puso. Magandang inilalahad ng una sa mga liham na ito ang huwaran ng isang tunay na pinabanal na pagmamahal. Inuulit naman ng ikalawa ang kanyang pamilyar na babala laban sa mapamunang pag-uugali, at ang kanyang paboritong panawagan para sa bukas-palad na pagpaparayang nagbibigay ng pinakamabuting posibleng pagpapakahulugan sa asal ng kapwa. Mahihinuha na para sa kanyang diwang lubhang mabilis at matayog, ang pagpaparaya ay isa sa pinakamahihirap na birtud. Gayunman, o sa halip ay dahil dito, walang sinumang nakapaglahad nang higit na mariin ng ginhawang dulot ng dakilang pahintulot at utos na, “Huwag humatol.” ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID NA WILLIAM AT KAY MESSER MATTEO NG MISERICORDIA
AT KAY KAPATID NA SANTI AT SA IBA PA NIYANG MGA ANAK

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga minamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may hangaring makita kayong nabibigkis ng mga tali ng pag-ibig sa kapwa, sapagkat naniniwala akong kung wala ang buklod na ito ay hindi natin mabibigyang-lugod ang Diyos. Ito ang matamis na tanda na pagkakakilanlan ng mga lingkod at anak ni Kristo. Ngunit isaisip ninyo, mga anak ko, na ang buklod na ito ay dapat maging dalisay, at hindi mabahiran ng pag-ibig sa sarili. Kung iniibig mo ang iyong Maylikha, ibigin at paglingkuran mo Siya sapagkat Siya ang pinakamataas at walang-hanggang kabutihan, na karapat-dapat ibigin, at hindi para sa sarili mong pakinabang, sapagkat iyon ay magiging pag-ibig na naghahangad ng kabayaran, tulad ng isang kuripot na umiibig sa salapi dahil sa kanyang kasakiman. Gayundin, maging dalisay nawa ang inyong pag-ibig sa inyong kapwa. Mag-ibigan kayo, mag-ibigan kayo sa isa’t isa; kapwa kayo ng isa’t isa. Ngunit mag-ingat kayo, sapagkat kung ang inyong pag-ibig ay nakasalig sa sarili ninyong pakinabang o sa pansariling pagmamahal na maaaring taglay ninyo sa isa’t isa, hindi ito mananatili kundi maglalaho, at masusumpungan ng inyong kaluluwa na ito ay hungkag. Ang pag-ibig na nakasalig sa Diyos ay dapat maging gayon na umiibig ito alang-alang sa birtud, at dahil ang kaibigan ay isang nilalang na ginawa ayon sa larawan ng Diyos. Sapagkat bagaman maaaring mabawasan ang galak ko sa aking minamahal, o ang pakinabang na natatamo ko mula sa kanya, kung nananatili ang isang tao sa Diyos ay hindi naglalaho ang pag-ibig, sapagkat umiibig siya alang-alang sa birtud at sa karangalan ng Diyos, at hindi alang-alang sa sarili niyang pagkatao. Sinasabi kong kung nananatili ang isang tao sa Diyos, kahit mawala pa ang birtud sa taong umiibig, hindi pa rin tumatalikod ang pag-ibig. Tunay ngang nawawala ang pag-ibig sa birtud na wala na roon; ngunit hindi ito nawawala sa tao bilang isang nilalang ng Diyos, isang sangkap Niya, na nakabuklod sa mistikong katawan ng Santa Iglesia. Sa halip, lumalago sa kalooban ng isang tao ang pag-ibig na puspos ng dakila at tunay na habag, at sa kanyang matinding hangarin ay ipinanganganak niya ang kanyang kaibigan, sa pamamagitan ng mga luha at buntong-hininga at walang-patid na mga panalangin sa matamis na Presensiya ng Diyos. Ito nga ang pagmamahal na iniwan ni Kristo sa Kanyang mga alagad, na hindi kailanman nababawasan o nanghihina, at hindi nawawalan ng pagtitiis sa anumang pinsalang tinatanggap nito; wala rito ang diwa ng pamimintas ni pagkayamot, sapagkat iniibig nito ang kaibigan, hindi para sa sarili, kundi para sa Diyos. Hindi nito hinahatulan ni ninanais hatulan ang kalooban ng mga tao, kundi ang kalooban ng Maylikha nito, na walang ibang hinahangad at ninanais kundi ang ating pagpapakabanal. At nagagalak ito sa anumang ipinahihintulot ng Diyos, anuman ang uri nito, yamang wala itong ibang hinahangad kundi ang karangalan ng Maylikha nito at ang kaligtasan ng kapwa nito. Tunay nating masasabi na ang gayong mga tao ay nabibigkis sa buklod ng pag-ibig sa kapwa sa pamamagitan ng taling mahigpit na humawak sa Diyos-na-Tao at nagpako sa Kanya sa kahoy ng kabanal-banalan at matamis na Krus.

Ngunit isaisip ninyo, mga anak ko, na hindi ninyo kailanman mararating ang ganap na pagkakaisang ito kung hindi ninyo gagawing inyong layon si Kristong ipinako sa krus, at susundan ang Kanyang mga yapak. Sapagkat sa Kanya ninyo matatagpuan ang pag-ibig na ito, Siya na umibig sa inyo nang bukal sa biyaya at hindi dahil sa tungkulin. At sapagkat umiibig Siya nang bukal sa biyaya, hindi kailanman nanghina ang Kanyang pag-ibig, maging dahil sa ating kawalan ng utang na loob, kamangmangan, kapalaluan o kahambugan, kundi lagi Siyang nagpakatatag, hanggang sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, na pinalalaya tayo mula sa kamatayan at binibigyan tayo ng buhay. Gayon din ang gawin ninyo, mga anak ko, matuto kayoโ€”matuto kayo mula sa Kanya. Mag-ibigan kayo, mag-ibigan kayo sa isa’t isa, nang may dalisay at banal na pag-ibig, kay Kristo, ang matamis na Hesus. Wala na akong sasabihin pa, sapagkat umaasa akong makikita ko kayong muli sa lalong madaling panahon, kung kailan kalulugdan ng banal na kabutihan. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY SANO DI MACO AT SA LAHAT NG IBA PA NIYANG MGA ANAK SA SIENA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga minamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: na may hangaring makita kayong matatag at matiyaga hanggang sa wakas ng inyong buhay. Sapagkat naniniwala akong kung walang pagtitiyaga ay walang sinumang makapagbibigay-lugod sa Diyos, o makatatanggap ng korona ng gantimpala. Ang nagtitiyaga ay laging matatag, at ang katatagan ang nagbibigay sa kanya ng kakayahang magtiyaga.

Lubos nating kailangan ang kaloob ng katatagan, sapagkat kinukubkob tayo ng maraming kaaway. Ang daigdig, na may mga kaluguran at panlilinlang nito; ang diyablo, na may maraming nakaliligalig na tukso, na dumadapo sa mga labi ng mga tao upang sila ay magsalita ng mga panlalait at pamumuna, at madalas na nagiging sanhi ng pagkawala ng ating mga ari-arian sa daigdigโ€”at ginagawa niya ito upang ilayo lamang tayo sa taimtim na pagkakawanggawa sa ating kapwa; ang laman, na kumikilos sa ating sariling mga pandama, na naghahangad makipagdigma sa espiritu. Oo, tunay ngang kinukubkob tayo ng lahat ng kaaway nating ito; gayunman, hindi tayo kailangang makadama ng takot na gaya ng sa isang alipin, sapagkat nagagapi sila sa pamamagitan ng Dugo ng Korderong Walang Bahid. Dapat nating buong tapang na sagutin at labanan ang daigdig, hamakin ang mga kaluguran at karangalan nito, at kilalaning wala itong anumang namamalaging katatagan sa sarili nito. Ipinakikita nito sa atin ang mahabang buhay, na may namumukadkad na kabataan at malaking kayamanan; at nakikita nating pawang walang kabuluhan ang mga ito, sapagkat mula sa buhay ay patungo tayo sa kamatayan, mula sa kabataan ay sa katandaan, mula sa kayamanan ay sa karalitaan; at sa gayon ay lagi tayong tumatakbo patungo sa hantungan ng kamatayan. Kaya kailangan nating buksan ang mata ng isip upang makita kung gaano kahabag-habag ang nagtitiwala sa daigdig. Sa ganitong paraan ay matututuhan ng tao na hamakin at kapootan ang dati niyang minamahal. Masasagot natin nang buong tapang ang mga panlilinlang ng diyablo kapag nakita natin ang kanyang kahinaan; sapagkat wala siyang magagapi na hindi pumapayag na magapi. Kaya masasagot siya ng tao nang may buhay na pananampalataya at pag-asa, at may banal na pagkamuhi sa sarili. Sapagkat sa gayong pagkamuhi ay magiging mapagtiis siya sa bawat nakaliligalig na tukso at kapighatian ng daigdig, at papasanin niya ang mga ito nang may tunay na pagtitiis, saanman nagmumula ang mga ito, kung kapopootan niya ang sarili niyang pagkamakalaman at iibigin niyang manatili sa Krus kasama ni Kristong ipinako sa krus.

Mula sa buhay na pananampalataya ay magtatamo ang tao ng kaloobang naaayon sa kalooban ng Diyos, at papawiin niya sa puso at isip ang likas na udyok ng tao na humatol. Ang kalooban lamang ng Diyos ang hahatol, na walang ibang hinahangad at ninanais kundi ang ating pagpapakabanal. Sa ganitong paraan, hindi siya natitisod sa kanyang kapwa at hindi niya ito pinupuna. Hindi rin niya hinahatulan ang taong nagsasalita laban sa kanya: ang sarili lamang niya ang kanyang hinahatulan, sapagkat nakikita niyang ang kalooban ng Diyos ang nagpapahintulot sa gayong mga tao na ligaligin siya para sa kanyang ikabubuti. Ah, kay pinagpala ng kaluluwang nagbibihis ng gayong kahinahong paghatol! Hindi niya hinahatulan ang mga lingkod ng daigdig na ito na pumipinsala sa kanya; ni hinahatulan niya ang mga lingkod ng Diyos, na naghahangad na pilitin silang sumunod sa sarili niyang landas, gaya ng ginagawa ng maraming mapangahas at mapagmataas na tao, na sa pagkukunwaring nagmamalasakit sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa ay natitisod sa mga lingkod ng Diyos, at nagkukubli sa pagkukunwaring ito upang mamuna, na nagsasabi: โ€œHindi ko ikinalulugod ang gayong mga salita.โ€ At sa gayon ay nababagabag ang tao sa kanyang sarili, at binabagabag din niya ang iba sa pamamagitan ng kanyang dila, na nagsasabing nagsasalita siya dahil sa lakas ng pag-ibigโ€”at gayon nga ang kanyang akala. Ngunit kung bubuksan niya ang kanyang mga mata, matatagpuan niya ang ahas ng kapangahasan sa likod ng isang mapanlinlang na anyo, na nag-aastang hukom, humahatol ayon sa sarili nitong paraan, at hindi ayon sa mga hiwaga at sa banal at sari-saring paraan ng pagkilos ng Diyos sa Kanyang mga nilikha. Mahiya nawa ang kapalaluan ng tao, at pumayag na makitang sa Bahay ng Walang Hanggang Ama ay maraming tahanan. Huwag nitong hangaring magpataw ng tuntunin sa Espiritu Santo: sapagkat Siya mismo ang Tuntunin, ang Tagapagbigay ng Tuntunin; ni huwag nitong sukatin Siya na hindi masusukat. Ang tunay na lingkod ng Diyos, na nararamtan ng Kanyang kataas-taasan at walang hanggang kalooban, ay hindi gagawa nang ganito; sa halip, igagalang niya ang mga paraan, gawa, at nakagawian ng mga lingkod ng Diyos, sapagkat kinikilala niyang ang mga ito ay itinakda hindi ng tao, kundi ng Diyos. Sapagkat, dahil mismo sa hindi natin ikinalulugod ang mga bagay at hindi umaayon ang mga ito sa ating mga nakagawian, dapat tayong maging handang maniwalang ikinalulugod ang mga ito ng Diyos. Hindi tayo dapat humatol sa anumang bagay, ni magagawa natin ito, maliban sa hayag at lantad na kasalanan. At maging ito ay hindi pinangangahasang hatulan ng kaluluwang umiibig sa Diyos at limot ang sarili, maliban sa pagkamuhi sa kasalanan at sa pagkakasalang ginawa laban sa Diyos; at may malaking habag sa kaluluwa ng nagkakasala, na buong pananabik na handang ialay ang sarili sa anumang pagpapahirap alang-alang sa kaligtasan ng kaluluwang iyon.

Ngayon ay tinatawag ko kayo sa kaganapang ito, mga pinakamamahal kong anak; pagsikapan ninyong makamit ito nang may tunay at banal na sigasig. At pagnilayan ninyo na bawat antas ng kaganapang inyong marating ay magpapaunlad sa inyo sa banal at tunay na paghatol na ito, na walang pagkatisod o pasakit. Sa kabaligtaran, inihuhulog kayo ng maling paghatol sa lahat ng uri ng pasakit, sa pamimintas at mapanirang kawalan ng katapatan sa mga lingkod ng Diyos. Ang lahat ng ito ay nagmumula sa pansariling silakbo ng damdamin at malalim na kapalaluang nagtutulak sa atin na hatulan ang kalooban ng ating kapwa. Kaya ang gayong tao ay laging lumilingon sa likuran, hindi nananatili sa mapagpalang pag-ibig sa kanyang kapwa, at hindi kailanman nagkakaroon ng matatag at matiyagang pag-ibig. Sa katunayan, ang kanyang pag-ibig ay katulad ng di-ganap na pag-ibig ng mga alagad ni Kristo bago ang Pagpapakasakit; sapagkat minahal nila Siya at labis na nagalak sa Kanyang piling; ngunit dahil ang kanilang pag-ibig ay hindi nakasalig sa katotohanan, kundi may kasamang paghahangad ng kasiyahan at pagpapalayaw sa sarili, ito ay nanghina nang mawala Siya sa kanilang piling; at hindi nila alam kung paano magtiis ng pasakit kasama ni Kristo, kaya tumakas sila sa takot. Mag-ingat kayo, mag-ingat, upang hindi ito mangyari sa inyo. Labis kayong nagagalak sa piling ng isang kaibigan, at kapag wala siya ay gumagawa kayo ng apoy mula sa dayami; sapagkat kapag nawala siya sa inyong piling, pinapatay iyon ng bawat munting hangin at ulan, at walang natitira kundi ang maitim na usok ng isang madilim na budhi. Nangyayari ang lahat ng ito dahil ginawa nating mga hukom ang ating sarili sa kalooban ng ating kapwa, at sa mga gawi at paraan ng mga lingkod ng Diyos, nang hindi ayon sa Kanyang matamis na kalooban. Huwag na kayong maging ganito, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus! Sa halip, maging tapat na mga anak, matatag at matiyaga kay Kristong matamis na Hesus. Sa gayon ay madadaig ninyo ang tukso ng diyablo, at ang mga salitang binibigkas niya sa pamamagitan ng mga labi ng mga tao.

Ang ating huling kaawayโ€”samakatuwid, ang ating kaawa-awang laman kasama ang mga pagnanasa ng mga pandama nitoโ€”ay nadadaig sa pamamagitan ng laman ni Kristo, na hinagupit at ipinako sa kahoy ng kabanal-banalang Krus, sa pamamagitan ng pagsupil sa ating laman sa pag-aayuno, pagpupuyat at patuloy na pananalangin, taglay ang nag-aalab, matamis at mapagmahal na pagnanais. Sa gayon ay matamis nating malulupig at madadaig ang ating mga kaaway sa kapangyarihan ng Dugo ni Kristo. Sa gayon ay matutupad ninyo ang Kanyang kalooban at ang aking hangarin, na nalulumbay kapag namamasdan ang inyong di-kaganapan. Umaasa ako sa Kanyang walang-hanggang kabutihan na aaliwin Niya ang aking hangarin sa pamamagitan ninyo. Kaya isinasamo kong huwag kayong maging pabaya, kundi masigasig; huwag kayong magpapabago-bago sa ihip ng hangin na gaya ng isang dahon, kundi maging matibay, matatag, at hindi pabagu-bago; magmahalan kayo nang may tunay na pag-ibig na pangkapatid, na pinagtitiisan ang mga pagkukulang ng isa’t isa. Sa ganito ko malalaman kung mahal ninyo ang Diyos at ako, na walang ibang hangarin kundi makita kayong tunay na nagkakaisa. Ilubog ninyo ang inyong sarili sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus at magkubli kayo sa Kanyang pinakamatatamis na Sugat. Wala na akong sasabihin pa.

Ipinagkakatiwala ko sa inyo ang kumbento ng Santa Maria degli Angeli. At huwag kayong mag-alala dahil wala ako roon, sapagkat higit ang ginagawa ng mabubuting anak kapag wala ang ina kaysa kapag naroon siya, dahil nais nilang ipakita ang pagmamahal nila sa kanya, at lalo pang makamit ang kanyang paglingap.

Nakikiusap ako sa iyo, Sano, na basahin ang liham na ito sa lahat ng mga anak. At manalangin kayong lahat sa Diyos para sa amin, upang ipagkaloob Niya sa amin na matapos ang nasimulan para sa Kanyang karangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa; sapagkat wala kaming ibang nais o gawain, sa kabila ng sinumang magnanais humadlang dito. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Puspusin nawa kayo ng Diyos ng Kanyang pinakamatamis na paglingap. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY FRA RAIMUNDO DE CAPUA NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL

Sa kabila ng buong pananabik ni Catalina na magdusa alang-alang sa kanyang pananampalataya, minsan lamang, sa abot ng ating nalalaman, siyang nalantad sa pisikal na karahasan. Iyon ang pangyayaring tinutukoy niya rito. Nasa Florencia pa rin siya, at sa ilalim ng bagong Papa, gaya noong sa nauna, tapat pa rin siya sa kanyang pagsisikap na maisakatuparan ang kapayapaang marubdob niyang ninanais. Sa isang kaguluhan sa magulong lungsod, nanganib ang kanyang buhay, at nagtago siya kasama ang kanyang “famiglia” sa isang hardin sa labas ng mga pader ng lungsod. Sinundan siya roon ng kanyang mga kaaway, ngunit nang papalapit na sila, bigla silang umurong, nasindak, gaya ng isinasalaysay niya mismo rito, sa kanyang mga salita at tindig. Naiwasan ang panganib, at naranasan ni Catalina ang isa sa mga kabiguan ng kanyang buhay. [Footnote: As she herself expresses it, “The Eternal Bridegroom played a great joke on me.”] May halos pambatang kapayakan sa kanyang salaysay tungkol sa nangyari sa kanyang kalooban sa karanasang iyon. Wala nang mas taos-puso kaysa sa kanyang dalamhati na hindi ipinagkaloob sa kanya ang korona ng pagkamartirโ€”at iilan lamang ang mas marikit kaysa sa kanyang matalik na pagbabahagi ng dalisay na mga kagalakang pinukaw sa kanyang espiritu ng pag-asa lamang sa pagkamartir, bagaman panandalian at hindi natupad ang pag-asang iyon. Hindi rin niya mararanasan kahit ang gayong lubhang pansariling karanasan nang hindi iginigiit na makibahagi rito ang kanyang mga minamahal, at nang hindi nagpapasalamat sa dakilang awang tinanggap ng kanyang “mga mahal na anak na lalaki at babae.”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na ama kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Kristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong tapat na lingkod at kasintahang lalaki ng katotohanan, at ng matamis na Maria, upang hindi tayo kailanman lumingon sa anumang dahilan sa mundo, ni dahil sa anumang kapighatiang maaaring ipadala sa inyo ng Diyos: kundi, taglay ang matibay na pag-asa at ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, matawid natin ang maunos na dagat na ito nang may ganap na katapatan; at magalak tayo sa pagtitiis, na hindi hinahangad ang sarili nating kaluwalhatian, kundi ang kaluwalhatian ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa, gaya ng ginawa ng maluluwalhating martir, na alang-alang sa katotohanan ay naghanda sa kamatayan at sa lahat ng pagpapahirap, upang sa kanilang dugo, na ibinuhos dahil sa pag-ibig sa Dugo, ay maitayo nila ang mga pader ng Banal na Simbahan. Ah, matamis na Dugo, na bumubuhay sa mga patay! Ikaw ang nagbibigay-buhay, Ikaw ang pumapawi sa mga aninong nagpapadilim sa isip ng mga nilalang na may katwiran, at nagbibigay sa amin ng liwanag! Matamis na Dugo, pinag-iisa Mo ang mga nagpupunyagi, dinaramtan Mo ang mga hubad, pinakakain Mo ang mga nagugutom at pinaiinom ang mga nauuhaw sa Iyo, at sa gatas ng Iyong katamisan ay kinakandili Mo ang maliliit na nagpakababa sa pamamagitan ng tunay na kababaang-loob, at naging walang-sala sa pamamagitan ng tunay na kadalisayan. O banal na Dugo, sino ang tatanggap sa Iyo nang hindi nararapat? Ang mga umiibig sa kanilang sarili, sapagkat hindi nila nadarama ang Iyong halimuyak.

Kaya, pinakamamahal at pinakamagiliw na ama, hubarin natin ang ating sarili at magbihis ng katotohanan, upang tayo ay maging tapat na mga mangingibig. Sinasabi ko sa inyo na ngayon ay nais kong magsimulang muli, upang hindi ako hadlangan ng aking mga kasalanan sa gayong kabutihan na ang ialay ang sariling buhay para kay Kristong ipinako sa krus. Sapagkat nakikita kong noong nakaraan, dahil sa aking mga pagkukulang, ito ay ipinagkait sa akin. Marubdob kong ninais, nang may panibagong sidhing higit kaysa karaniwan, na magtiis nang walang pagkakasala alang-alang sa karangalan ng Diyos, sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at sa pagpapanibago at ikabubuti ng Santa Iglesia, anupat natutunaw ang aking puso sa pag-ibig at pagnanais na ialay ang aking buhay. Ang pagnanais na ito ay kapuwa pinagpala at masakit; pinagpala dahil sa nadarama kong pakikipagkaisa sa katotohanan, at masakit dahil sa bigat na nadarama ko bunga ng pagkakasalang ginawa laban sa Diyos, at ng napakaraming demonyong lumulukob sa buong lungsod, na nagpapadilim sa mata ng isip ng mga tao. Halos wari ko ay hinahayaan sila ng Diyos na gawin ang kanilang maibigan, bilang pagpapairal ng katarungan at banal na pagdidisiplina. Kaya wala akong magawa kundi malugmok sa pag-iyak, nangangamba sa malaking kasamaang tila nalalapit nang mangyari, at dahil nahahadlangan nito ang kapayapaan. Ngunit sa gitna ng malaking kasamaang ito, ang Diyos, na hindi humahamak sa pagnanais ng Kanyang mga lingkod, at ang magiliw na Inang Maria, na ang pangalan ay tinawag nang may mga pagnanais na tigib ng sakit, dalamhati, at pag-ibig, ay nagkaloob na sa lahat ng kaguluhan at matinding pag-aalsang naganap, halos masasabi nating walang taong namatay, maliban sa mga pinatawan ng kamatayan ng katarungan. Kaya natupad ang pagnanais kong ipamalas ng Diyos ang Kanyang pagkalinga at wasakin ang kapangyarihan ng mga demonyo upang hindi sila makapaminsala nang gayon kalaki gaya ng handa nilang gawin; ngunit hindi natupad ang pagnanais kong ialay ang aking buhay para sa Katotohanan at sa minamahal na Esposa ni Kristo. Ngunit lubos akong biniro ng Walang Hanggang Esposo, gaya ng higit na isasalaysay sa inyo nang harapan ni Christopher. Kaya may dahilan akong umiyak, sapagkat napakarami ng aking mga kasamaan anupat hindi ako naging karapat-dapat na ang aking dugo ay makapagbigay-buhay, o makapagbigay-liwanag sa mga isip na pinadilim, o makapagkasundo sa mga anak at sa ama, o makapagpatibay ng isang bato sa mistikong katawan ng Santa Iglesia. Sa halip, tila nakagapos ang mga kamay ng taong nais akong patayin. Ang mga salita kong, “Ako ang hinahanap ninyo. Ako ang kunin ninyo, at pabayaan ang pamilyang ito,” ay naging isang tabak na tuwirang tumagos sa kanyang puso. O aking Babbo, makadama kayo sa inyong kalooban ng kahanga-hangang kagalakan, sapagkat kailanman ay hindi ko pa naranasan sa aking sarili ang gayong mga hiwaga, na may gayon kalaking galak! Naroon ang tamis ng katotohanan, ang tuwa ng isang malinis at dalisay na budhi; naroon ang halimuyak ng magiliw na pagkalinga ng Diyos; naroon ang lasa ng mga panahon ng mga bagong martir, na, gaya ng alam ninyo, ay ipinahayag na ng Walang Hanggang Katotohanan. Hindi sapat ang dila upang masabi kung gaano kalaki ang kabutihang nadarama ng aking kaluluwa. Wari ko ay napakalaki ng pagkakautang ko sa aking Maylalang na kahit ibigay ko ang aking katawan upang sunugin, hindi ko matutumbasan ang dakilang awa na tinanggap ko at ng aking minamahal na mga anak na lalaki at babae.

Sinasabi ko sa inyo ang lahat ng ito upang hindi kayo magkimkim ng kapaitan; kundi makadama ng di-masambit na ligaya, na may pinakabanayad na tuwa; at upang kayo at ako ay magsimulang magdalamhati dahil sa aking di-kaganapan, sapagkat ang gayon kalaking kabutihan ay nahadlangan ng aking kasalanan. Kay pinagpala sana ng aking kaluluwa kung naialay ko ang aking dugo para sa minamahal na Esposa, at dahil sa pag-ibig sa Dugo at sa kaligtasan ng mga kaluluwa! Ngayon ay magalak tayo at maging tapat na mga mangingibig.

Hindi na ako magsasalita pa tungkol dito; hahayaan kong si Christopher ang magsalaysay nito at ng iba pang mga bagay. Ito lamang ang nais kong sabihin: pakiusapan mo si Kristo sa lupa na huwag ipagpaliban ang pakikipagpayapaan dahil sa nangyari, kundi lalo pa itong madaliin, upang maisagawa na ang iba pang dakilang gawaing kailangan niyang gawin para sa karangalan ng Diyos at sa pagbabago ng Santa Iglesia. Sapagkat hindi nito binago ang kalagayan ng mga bagayโ€”sa katunayan, sa ngayon ay sapat nang napayapa ang lungsod. Pakiusapan mo siyang kumilos kaagad; at hinihiling ko ito sa kanya alang-alang sa awa, sapagkat sa ganitong paraan ay magwawakas ang di-mabilang na pagkakasala laban sa Diyos na nagaganap dahil sa kalagayang ito. Sabihin mo sa kanyang maawa at mahabag sa mga kaluluwang ito na nasa matinding kadiliman: at sabihin mong palayain niya ako agad mula sa bilangguan; sapagkat hangga’t hindi nakakamit ang kapayapaan ay tila hindi ako makalalabas; at nanaisin kong pumunta kung nasaan ka, upang matikman ang dugo ng mga martir, at dalawin ang Kanyang Kabanalan, at makasama kang muli, na isinasalaysay ang mga kahanga-hangang hiwagang ginawa ng Diyos sa panahong ito; nang may kagalakan ng isip, kasayahan ng puso, at ibayong pag-asa, sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY URBANO VI

Sa panahong ito, maliwanag na higit pa sa bahagyang pagkakilala ang taglay ni Catalina sa ugali ng lalaking kanyang sinusulatan. Kung mayroon mang maipupuna kay Gregorio, iyon ay ang labis niyang pagpapadala sa mga impluwensiya mula sa iba’t ibang panig: samantala, ang mapagpasya sa sariling kagustuhan at matigas na ulong si Urbano ay nayayamot sa anumang pakikialam. Gumagawa siya ng napakalalaking pagkakamali sa pakikitungo at pamamalakad; ngunit kaawa-awa ang sinumang mangahas na ituro ang mga iyon!

Ang mga liham ni Catalina sa bagong Papang ito, bagaman hindi kasinlapit at kasinlambing ng mga liham niya sa nauna, ay nagpapakita ng gayunding kamangha-manghang pagsasama ng katapatan sa pagsasalita at pagpipitagan. Tapat sa kanyang di-nagbabagong mga prinsipyo sa pag-unawa sa pagkatao, iginigiit niyang bigyang-kahulugan ang mga kilos nito sa pinakamabuting paraang maaari, at iniuugnay ang marahas nitong pagkainip at pagiging magagalitin sa isang marangal na layuning hindi lubusang pansarili. Maiisip na nagalit si Urbano sa kaawa-awang si Fra Bartolomeo dahil naging labis na malaya ang pananalita ng prayle, sa halip na kulang sa kalayaan, gaya ng ipinahihiwatig ni Catalina. Gayunman, sa kabila ng kanyang kagandahang-loob, kaya niyang sumaway nang matalas, gaya ng ipinakikita ng liham na ito. Sa isa pang pagkakataon, makikita nating nagpadala siya kay Urbano ng isang talinghagang nahahawakan, sa anyo ng mapapait na dalandan, na pinatamis ang loob at binalutan ng ginto ang labas, walang alinlangang ng sarili niyang mga kamay, kalakip ang isang kaaya-ayang liham na nagpapaliwanag ng aral nito. At muli siyang sumulat: “Alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, hinay-hinayin ninyo ang mga biglaang silakbong iyon na idinudulot sa inyo ng inyong likas na ugali. Sa pamamagitan ng banal na kabutihan, isantabi ninyo ang likas na ugali. Kung paanong binigyan kayo ng Diyos ng isang dakilang puso sa likas na paraan, gayundin ay isinasamo at ninanais kong gawin ninyo itong dakila sa paraang higit sa likas: taglay ang maalab na pagnanais para sa kabutihan at sa pagbabago ng Santa Iglesia, patatagin ninyo sa tunay na kababaang-loob ang matapang na pusong inyong nakamit. Sa ganitong paraan, mapapasainyo kapwa ang mga likas na kaloob at ang mga kaloob na higit sa likasโ€”sapagkat ang isa kung wala ang isa ay kakaunti ang pakinabang, at sa halip ay pupukaw sa atin ng poot at kapalaluan: at pagdating sa pagtutuwid sa mga malalapit sa atin, babagal ito at magiging duwag.”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Kabanal-banalan at matamis na ama kay Kristo na matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: na may pagnanais na makita kayong isang tunay at maharlikang pinuno ng inyong kawan, na dapat ninyong pakainin ng Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Kailangang tiyakin ng Inyong Kabanalan nang buong pagsisikap kung kanino ninyo ipinagkakaloob ang Dugong iyon, at sa anong paraan ito ibinibigay; ibig kong sabihin, kabanal-banalang ama, na kapag magtatalaga ng mga pastol sa halamanan ng Santa Iglesia, sila ay dapat maging mga taong naghahanap sa Diyos, at hindi sa mga benepisyo ng katungkulan sa Simbahan: at ang paraan ng paghingi ng katungkulan ay dapat hayagang naaayon sa katotohanan at hindi sa kasinungalingan.

Kabanal-banalang Ama, magtiyaga po kayo kapag kinakausap kayo tungkol sa mga bagay na ito. Sapagkat sinasabi lamang ang mga ito sa inyo alang-alang sa karangalan ng Diyos at sa inyong kaligtasan, gaya ng nararapat magsalita ang isang anak na magiliw na nagmamahal sa kanyang ama at hindi makatiis na may gawin ang sinuman na magdudulot ng kapahamakan o kahihiyan sa kanyang ama; bagkus ay lagi siyang nagbabantay nang buong sikap at kasigasigan, sapagkat malinaw niyang nakikita na ang kanyang ama, na kailangang mamahala sa isang malaking sambahayan, ay walang higit na nakikita kaysa sa kayang makita ng isang tao. Kaya kung hindi masigasig ang kanyang mga lehitimong anak sa pangangalaga sa kanyang karangalan at kapakanan, malimit siyang malilinlang. Gayon nga ang kalagayan, Kabanal-banalang Ama. Kayo ang ama at panginoon ng buong katawan ng relihiyong Kristiyano; kaming lahat ay nasa ilalim ng mga pakpak ng Inyong Kabanalan: kung tungkol sa kapangyarihan, magagawa ninyo ang lahat, ngunit kung tungkol sa nakikita, wala kayong higit na magagawa kaysa sa isang tao; kaya kailangang magbantay at mangalaga ang inyong mga anak, nang may dalisay na puso at walang anumang takot-alipin, sa anumang makabubuti sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan at karangalan ninyo at ng mga kawang nasa ilalim ng inyong tungkod-pastol. At alam kong lubhang ninanais ng Inyong Kabanalan na magkaroon ng mga taong tutulong sa inyo; ngunit kailangan ninyong magtiyaga sa pakikinig sa kanila.

Tiyak kong may dalawang bagay na nagbibigay sa inyo ng sakit at pumupukaw ng inyong galit, at hindi ako nagtataka kahit kaunti. Ang isa ay kapag naririnig ninyong may mga kasalanang ginagawa, nasasaktan kayo dahil nilalapastangan ang Diyos, sapagkat hindi ninyo kinalulugdan ang kasamaan at mga pagkukulang, at nadarama ninyong tila tinatarakan ang inyong puso. Sa ganitong kalagayan, hindi tayo dapat magtiis na lamang, o pigilin ang pagdadalamhati sa mga paglapastangang ginagawa sa Diyos. Hindi; sapagkat sa gayon ay para bang nakikiayon tayo sa mga bisyong iyon mismo. Ang isa pang maaaring makasakit sa inyo ay kapag ang anak na lumalapit upang sabihin sa inyo ang nadarama niyang humahantong sa paglapastangan sa Diyos, kapahamakan ng mga kaluluwa, at kawalan ng karangalan para sa Inyong Kabanalan, ay nagpapakita ng gayong kamangmangan na dahil sa kanyang budhi ay itinuturing niyang tungkulin, sa harap ng Inyong Kabanalan, na huwag sabihin sa inyo nang malinaw ang buong katotohanan ayon sa tunay nitong kalagayan; sapagkat walang anumang dapat ilihim o ikubli sa inyo.

Isinasamo ko sa inyo, Banal na Ama, na kapag nagkasala sa bagay na ito ang inyong mangmang na anak, huwag sanang may kasamang pagkabalisa sa inyong panig ang inyong sakit: ituwid ninyo siya sa kanyang kamangmangan. Sinasabi ko ito sapagkat, ayon sa sinabi sa akin ni Maestro Giovanni tungkol kay Fray Bartolomeo, niyamot niya kayo at pinagalit dahil sa kanyang mga pagkukulang at labis na mapag-alinlangang budhi; na lubha naming ikinalungkot, sapagkat inakala niyang nagkasala siya laban sa Inyong Kabanalan. Isinasamo ko sa inyo, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, na sa akin ninyo iparusa ang bawat sakit na maaaring naidulot niya sa inyo; handa ako sa anumang pagdidisiplina at pagtutuwid na kalugdan ng Inyong Kabanalan. Naniniwala akong ang aking mga kasalanan ang dahilan kung bakit siya nagpakita ng gayong kamangmangan, kaya ako ang dapat magbata ng kaparusahan; at lubha niyang ninanais na lumapit sa inyo nang may pagsisisi saanman kalugdan ng Inyong Kabanalan. Pagtiisan ninyo ang kanyang mga pagkukulang at ang akin. Maligo kayo sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus; magpakaginhawa kayo sa matamis na ningas ng Kanyang pag-ibig. Patawarin ninyo ang aking kamangmangan.

Mapagpakumbaba kong hinihiling ang inyong basbas. Nagpapasalamat ako sa Kabutihan ng Diyos at sa Inyong Kabanalan para sa biyayang ipinagkaloob ninyo sa akin noong kapistahan ni San Juan. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY DON GIOVANNI NG MGA SELDA NG VALLOMBROSA

Nalagpasan na ni Catalina ang kanyang pagkakataong maging martir. Nagbabanta ang sisma, at alam niya ito: “Tila may narinig akong umuusbong na alitan doon sa pagitan ni Kristo sa lupa at ng kanyang mga alagad: na nagdudulot sa akin ng di-mabatang dalamhati…. Sapagkat ang lahat ng iba pa, gaya ng digmaan, kahihiyan, at iba pang mga kapighatian, ay tila mas maliit pa kaysa sa isang dayami o isang anino kung ihahambing dito. Isipin ninyo! Sapagkat nanginginig ako sa pag-iisip pa lamang nito … Sinasabi ko sa inyo, tila lilisanin ng aking puso at buhay ang kanilang katawan dahil sa dalamhati.” Gayon ang isinulat niya, pagkagising mula sa ekstasis, kay Kardinal Pietro di Lunaโ€”na siya mismong nakatakdang maging antipapang Benedicto XIII sa kalaunan.

Ang malungkot na liham na ito ay para sa isang ermitanyong nagkasala nang matindi noong kanyang kabataan, at marubdob na nagsisi sa loob ng maraming taon ng napakahigpit na disiplina. Ibinubuhos ni Catalina ang kanyang puso sa kanya. Natupad sa harap ng kanyang mga mata ang mga salitang ginamit ng Furia ni Shelley upang idiin sa nagdurusang si Prometeo ang tila trahedya ng pag-iral:

“Ginagawang mga templo ng pagkukunwari at kaugalian ang kanilang mga isipan Para sa maraming pagsambang lipas na ngayon: * * * * Ang mabubuti ay walang kapangyarihan kundi ang lumuha nang walang bunga, Ang makapangyarihan ay walang kabutihanโ€”higit na malubhang kakulangan para sa kanila: Ang marurunong ay walang pag-ibig; at ang mga umiibig ay walang karunungan; At sa gayon, ang lahat ng pinakamabubuting bagay ay nagugulo at nauuwi sa kasamaan.”

Inilalahad niya ang kalagayan nang may hindi natitinag na linaw ng pag-unawa, at walang kabuluhang bumabaling sa bawat panig na maaaring pagmulan ng tulong. Sa buong kaparian; sa mga orden ng mga mongheng kimi; sa mga banal na laykong tapat na deboto, ngunit hindi naaantig ng anumang alab ng mapagsakripisyong pagnanais na sa palagay niya ay maaaring maghatid ng kaligtasan. Hindi kailanman ang mga kasalanan ng sanlibutan ang pinakamatinding nagpapahirap kay Catalina: palagi, gaya rito, ang mga kasalanan ng Simbahan. Hindi siya humihinto hanggang sa marating niya ang kakila-kilabot na sukdulan: “Nakikita kong nakahandusay ang relihiyong Kristiyano na parang isang patay na tao, at hindi ko siya ipinagluluksa ni iniiyakan.” Ang mismong liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya ang nagpalabo sa paningin ng mga tao. At muli nating naririnig ang pamilyar na pahayag, “Naniniwala akong ang aking mga kasamaan ang sanhi nito.”

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na ama kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahalagang Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong nagugutom para sa mga kaluluwa, sa hapag ng kabanal-banalang Krus, kasama ng mapagpakumbaba at kalinis-linisang Kordero. Hindi ko nakikita, ama, na makakain ang matamis na pagkaing ito sa alinmang ibang lugar. Bakit hindi? Sapagkat hindi natin ito tunay na makakain nang hindi nagtitiis nang labis; dapat itong kainin gamit ang mga ngipin ng tunay na pagtitiis at ang mga labi ng banal na pagnanais, sa Krus ng maraming kapighatian, saanmang panig magmula ang mga itoโ€”mga daing, o mga iskandalo sa sanlibutan; at dapat nating tiisin ang lahat ng bagay hanggang kamatayan. Ngayon na ang panahon, pinakamamahal na ama, upang ipakita kung tayo ba ay umiibig kay Kristong ipinako sa krus at nagagalak sa pagkaing ito o hindi. Panahon na upang magbigay ng karangalan sa Diyos at iukol ang ating mga pagpapagal sa ating kapwa: mga pagpapagal, ang ibig kong sabihin, ng katawan, na may matinding pagtitiis, at mga pagpapagal ng isip, na may dalamhati at kapaitan na naghahandog sa harap ng Diyos ng mga luha at pawis, mapagpakumbaba at walang patid na panalangin, at pagnanais na puno ng pagdurusa. Sapagkat hindi ko nakikita na sa anumang ibang paraan ay mapapawi ang poot ng Diyos sa atin, maaakit ang Kanyang awa, at sa pamamagitan ng Kanyang awa ay mababawi ang maraming tupang napapahamak sa mga kamay ng mga demonyo, maliban sa paraang sinabi ko, sa pamamagitan ng matinding dalamhati at habag ng puso, at ng pinakamatinding debosyon sa panalangin.

Kaya inaanyayahan ko kayo, pinakamamahal na ama, sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus, na magsimula kayong muli kasama ko na limutin ang ating sarili, at hangarin lamang ang karangalan ng Diyos sa kaligtasan ng mga kaluluwa, nang walang anumang takot na gaya ng sa isang alipin: huwag nating bagalan kailanman ang ating mga hakbang dahil sa ating mga pagdurusa, o upang bigyang-lugod ang ating kapwa nilalang, o dahil maaaring kailanganin nating danasin ang kamatayan, o sa anumang iba pang dahilan; sa halip, tumakbo tayo, na wariโ€™y lasing sa pag-ibig at dalamhati dahil sa pag-uusig na ginagawa sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Sapagkat saanman tayo bumaling ay nakikita nating itoโ€™y pinag-uusig. Kung babaling ako sa ating sarili, tayong mga bulok na sangkap, pinag-uusig natin ito sa pamamagitan ng ating maraming pagkukulang, at ng gayong baho ng mga kasalanang mortal at pag-ibig sa sariling may lason na lumalason sa buong daigdig. At kung babaling ako sa mga ministro ng Dugo ng maamo at mapagpakumbabang Kordero, hindi man lamang kayang isalaysay ng aking dila ang kanilang mga pagkukulang at kasalanan. Kung babaling ako sa mga ministrong nasa ilalim ng pamatok ng pagsunod, nakikita kong napakalayo pa nila sa kaganapanโ€”sapagkat hindi pa patay sa kanila ang isinumpang ugat ng pag-ibig sa sariliโ€”na wala ni isa man sa kanila ang umabot sa pagnanais na ialay ang kanyang buhay para kay Kristong ipinako sa krus; sa halip, pinagyaman nila ang takot sa kamatayan at pasakit kaysa ang banal na takot sa Diyos at paggalang sa Dugo. At kung babaling ako sa mga laykong nakapaglayo na ng kanilang mga pagnanasa sa sanlibutan, hindi pa nila sapat na naisabuhay ang kabutihan upang lisanin ang lugar na kinaroroonan nila, o danasin ang kamatayan sa halip na gawin ang hindi dapat gawin. Gayon ang kanilang inasal dahil sa kakulangan sa kaganapan, o kayaโ€™y ginagawa nila iyon dahil sa maingat na pagpapasiya. Kung kailangan ko silang turuan ng maingat na pagpapasiya, ipapayo ko sa kanila na kung nais nilang marating ang kaganapan, dapat nilang piliin sa halip ang kamatayan, at kung nadarama nilang mahina sila, dapat nilang layuan ang lugar at sanhi ng kasalanan, nang kasinlayo ng makakaya natin. Ang payong ito rin, kung magkaroon kayo ng pagkakataon, ang sa palagay koโ€™y dapat ninyong ibigay at ng bawat lingkod ng Diyos. Sapagkat alam ninyo na hindi tayo kailanman pinahihintulutang gumawa ng kahit maliit na kasalanan sa anumang paraan, tiyak na hindi dahil sa takot sa pagdurusa o kamatayan, yamang hindi nga ito pinahihintulutan kahit upang maisakatuparan ang isang dakilang kabutihan. Kaya nga, saanman tayo bumaling, wala tayong nasusumpungan kundi mga pagkukulang. Sapagkat hindi ako nag-aalinlangan na kung may isa mang taong nagkaroon ng sapat na kaganapan upang ialay ang kanyang buhay, sa panahon ng mga pangyayaring naganap at nagaganap araw-araw, ang Dugo ay nanawagan sana ng awa, at gumapos sa mga kamay ng katarungan ng Diyos, at dumurog sa mga pusong iyon na tulad ng kay Paraon, na kasintigas ng batong diyamante; at wala akong nakikitang paraan upang madurog ang mga iyon maliban sa pamamagitan ng dugo.

Ay ako, ay ako, kahabag-habag kong kaluluwa! Nakikita ko ang relihiyong Kristiyano na nakahandusay na parang isang taong patay, at hindi ko man lamang siya iniiyakan o ipinagdadalamhati. Nakikita kong sinasalakay ng kadiliman ang liwanag, sapagkat sa mismong liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, na tinanggap sa Dugo ni Kristo, nakikita kong lumalabo ang paningin ng mga tao at natutuyo ang balintataw ng kanilang mga mata; kaya nakikita natin silang nahuhulog na parang mga bulag sa hukay, sa bunganga ng lobo ng Impiyerno, hubad sa kabutihan at patay sa lamig; sapagkat hinubaran sila ng pag-ibig sa Diyos at sa kanilang kapwa, at nakalag sa bigkis ng pag-ibig, at nawalan ng lahat ng paggalang sa Diyos at sa Dugo. Ay ako! Naniniwala akong ang aking mga kasamaan ang naging sanhi nito.

Kaya nakikiusap ako sa inyo, pinakamamahal na ama, na idalangin ninyo ako sa Diyos, upang alisin Niya sa akin ang gayong kalalaking kasamaan, at upang hindi ako maging sanhi ng gayong kalaking kapahamakan: o kaya ay bigyan Niya ako ng kamatayan. At nakikiusap ako sa inyo na iangat ninyo ang mga anak nating ito, na waring mga patay, sa hapag ng kabanal-banalang Krus, at doon ay kainin ninyo ang pagkaing ito, na naliligo sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Sinasabi ko sa inyo na kung kayo at ang iba pang mga lingkod ng Diyos, at tayong lahat, ay hindi mahihikayat ang ating sarili sa pamamagitan ng maraming panalangin, at ang iba rin, na talikuran ang gayong kalalaking kasamaan, darating ang paghatol ng Diyos, at huhugutin ng katarungan ng Diyos ang pamalo nito. Sa katunayan, kung bubuksan natin ang ating mga mata, isa sa pinakamabibigat na paghatol na maaari nating maranasan sa buhay na ito ay sumapit naโ€”iyon ay, pinagkaitan tayo ng liwanag, at hindi natin nakikita ang kapahamakan at kasamaan ng kaluluwa at katawan. Ang hindi nakakakita ay hindi makapagtutuwid ng sarili, sapagkat hindi niya kinapopootan ang masama o minamahal ang tunay na mabuti. Kaya, sa hindi niya pagtutuwid sa sarili, lalo siyang nasasadlak sa masama. Sa tingin ko ay ganito ang ginagawa natin, at nasa mas masahol tayong kalagayan ngayon kaysa noong unang araw. Kung gayon, kung tayo ay tunay na mga lingkod ng Diyos, mahalagang huwag tayong tumigil sa ating labis na pagtitiis at tunay na pagtitiyaga, at sa pag-aalay ng ating mga pagpapagal sa ating kapwa, at ng karangalan sa Diyos, kalakip ang maraming panalangin at nagdadalamhating paghahangad; maging pagkain natin ang mga buntong-hininga at inumin natin ang mga luha, sa hapag ng Krus; sapagkat wala akong makitang ibang daan. Kaya sinabi ko sa inyo na hinahangad kong makita kayong nagugutom para sa mga kaluluwa sa hapag ng kabanal-banalang Krus.

Nakikiusap ako na maipagkatiwala sa inyong pangangalaga ang inyong at aking pinakamamahal na mga anakโ€”ang mga naroon, at ang mga narito. Pangalagaan ninyo sila at tulungang lumago tungo sa dakilang kaganapan, sa abot ng inyong makakaya. At magsikap tayong tumakbo, na patay sa lahat ng sariling kalooban, espirituwal man o temporal; ibig sabihin, hindi hinahanap ang ating sariling mga kaaliwang espirituwal, kundi ang pagkain lamang ng mga kaluluwa, nagagalak sa Krus kasama ni Kristong ipinako sa krus at iniaalay ang ating buhay, kung kinakailangan, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Kanyang Pangalan. Ako naman ay namamatay ngunit hindi mamatay, sa pagkarinig at pagkakita sa mga paglapastangan sa aking Panginoon at Maylikha; kaya humihingi ako sa inyo ng isang limos: na idalangin ninyo ako sa Diyos, kayo at ang iba pa. Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

MGA LIHAM NA NAGBABALITA NG KAPAYAPAAN

Sa gitna ng mga kakila-kilabot na pangyayaring nagpadilim sa Europa noong mga huling taon ng kanyang buhay, ipinagkaloob kay Catalina ang isang sandali ng dalisay na kagalakan. Winakasan ng matatag na pagpapasiya ni Urbano ang pabagu-bagong pakikipagnegosasyon ng Sede ng Santo Papa sa mga taga-Florencia, at sa wakas ay ipinahayag ang kapayapaan.

Ibinabalita ng una sa mga liham na ito ang unang hakbang tungo sa isang kasiya-siyang wakasโ€”ang pagsunod sa Interdikto, na ipinataw ni Gregorio sa lungsod, at mapanghimagsik na nilabag ng mga rebelde. Sa ikalawa, kararating lamang ng balita na naitatag na ang kapayapaan. Ang unang udyok ni Catalina ay anyayahan ang mga kaibigang naiwan sa kanilang bayan na magalak kasama niya sa balitang dakila na sa sarili nito, at lalong dakila sapagkat maaari nitong buksan ang daan tungo sa katuparan ng mas malalawak na pag-asa. Kapansin-pansin na sa mismong sandaling makamit ang layuning matagal na niyang pinagsisikapan, ang kanyang tapat at mapaghangad na diwa ay nagbabalik sa kanyang mga dating pangarap, at tinatawag ang kanyang mga kasama na muling manalangin para sa isang Krusada.

Ang pagdating ng sanga ng olibo ng kapayapaan, na pinadalhan ni Catalina ng isang bahagi ang kanyang mga kaibigan, ang nararapat na wakas ng mahabang dulang nagsimula nang ilagay ni Kristo ang Krus sa kanyang balikat at ang sanga ng olibo sa kanyang kamay, at suguin siyang dalhin ang Kanyang utos ng pagkakasundo โ€œsa isa at sa kabilang panig.โ€ ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MONNA ALESSA NOONG NASA FLORENCIA ANG SANTA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na si Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita ka at ang iba pa bilang mga esposa at tapat na lingkod ni Kristong ipinako sa krus, upang patuloy ninyong panibaguhin ang inyong pagtangis alang-alang sa karangalan ng Diyos, sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at sa pagbabago ng Banal na Simbahan. Ngayon na ang panahon upang manahan kayo sa pagkilala sa sarili, na may walang-patid na pagbabantay at pananalangin upang sumikat nawa agad ang araw; sapagkat nagsisimula nang magbukang-liwayway. Dumating na ang bukang-liwayway sapagkat napawi na ngayon ang dilim ng mabibigat na kasalanang mortal na nagawa sa hayagang pagdarasal at pakikinig sa Ofisyo, sa kabila ng sinumang nagnanais humadlang: at sinusunod na ang interdikto. Salamat, salamat sa ating matamis na Tagapagligtas, na hindi humahamak sa mapagpakumbabang panalangin, ni sa mga luha at nag-aalab na pagnanais ng Kanyang mga lingkod! Yamang hindi Niya hinahamak ang mga ito, bagkus ay tinatanggap, nananawagan ako sa inyong manalangin at magpapanalangin sa Kabutihang Banal na madali Niya tayong pagkalooban ng kapayapaan; upang maluwalhati ang Diyos at magwakas ang gayon kalaking kasamaan, at upang tayo ay magkaisa sa pagsasalaysay ng mga kahanga-hangang gawa ng Diyos.

Bumangon kayo! At huwag nang matulog! Gumising kayong lahat mula sa pagkakatulog ng kapabayaan! Magpadaos ng mga natatanging panalangin sa mga monasteryo na iyon, at sabihin sa ating Priyora na ipaalay sa lahat ng kanyang mga anak na iyon ang mga natatanging panalangin para sa kapayapaan, upang kaawaan tayo ng Diyos, at upang hindi ako bumalik nang hindi ito nakakamtan. At ipanalangin din ako, ang kanyang abang anak, na pagkalooban ako ng Diyos ng biyayang laging ibigin at ipahayag ang katotohanan, at na alang-alang sa katotohanang iyon ay mamatay ako. Wala na akong sasabihin pa. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY SANO DI MACO AT SA IBA PANG MGA ANAK KAY KRISTO NOONG SIYA AY NASA FLORENCIA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong mga anak kay Kristo, ang matamis na si Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong mga tunay na anak, na tunay na naglilingkod sa ating matamis na Tagapagligtas, upang higit na masigasig kayong magpasalamat at magpuri sa Kanyang pangalan.

O pinakamamahal kong mga anak, dininig ng Diyos ang sigaw ng Kanyang mga lingkod, na kaytagal nang sumisigaw sa Kanyang harapan, at ang panaghoy na kaytagal na nilang itinatangis dahil sa mga anak na patay na. Ngayon ay muli silang nabuhayโ€”mula sa kamatayan ay sumapit sila sa buhay, at mula sa pagkabulag ay sa liwanag. Pinakamamahal kong mga anak, nakalalakad ang mga pilay, at nakaririnig ang mga bingi, nakakikita ang matang bulag at nakapagsasalita ang mga pipi, na sumisigaw nang malakas: “Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan!” nang may malaking kagalakanโ€”sa pagkakitang sila ay nagbabalik bilang mga anak sa pagtalima at paglingap ng kanilang ama, at nagkakasundo na ang kanilang mga kalooban. Tulad ng mga taong nagsisimula nang makakita, sinasabi nila: “Salamat sa Iyo, Panginoon, na ipinagkasundo Mo kami sa aming banal na ama.” Ngayon ang Kordero ng Diyos, ang matamis na Kristo sa lupa, ay tinatawag na banal, samantalang dati ay tinatawag siyang erehe at Patarino. Ngayon ay tinatanggap nila siya bilang ama, samantalang dati ay tinatanggihan nila siya. Hindi ako nagtataka, sapagkat lumipas na ang ulap, at dumating na ang maaliwalas na panahon. Magalak, magalak kayo, pinakamamahal kong mga anak, na may napakatamis na pagtangis ng pasasalamat, sa harapan ng Kataas-taasang Amang Walang Hanggan, na hindi itinuturing ang inyong mga sarili na nasisiyahan na rito, kundi nananalangin sa Kanya na maitaas nawa sa lalong madaling panahon ang bandila ng kabanal-banalang Krus. Magalak, magbunyi kayo kay Kristo, ang matamis na si Jesus; mabiyak nawa ang ating mga puso sa pagkakita sa kasaganaan ng walang-hanggang kabutihan ng Diyos. Ngayon ay naitatag na ang kapayapaan, sa kabila niyaong nagnanais humadlang dito. Nagapi ang diyablo ng impiyerno.

Noong Sabado ng gabi, dumating ang isang sanga ng olibo sa unang oras ng gabi; at ngayon sa oras ng Bisperas ay dumating ang isa pa. At noong Sabado ng gabi ay dinakip ang kaibigan nating iyon kasama ang isa niyang kasama, kaya nang sabay na ganap na nagwakas ang erehiya at dumating ang kapayapaan; ngayon ay nasa bilangguan siya. Ipanalangin ninyo siya sa Diyos, na pagkalooban Niya siya ng tunay na liwanag at kaalaman. Magpakalubog kayo at maligo sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Mag-ibigan, mag-ibigan kayo sa isa’t isa. Pinadadalhan ko kayo ng ilang sanga ng olibo ng kapayapaan. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA TATLONG KARDINAL NA ITALYANO

Marubdob na hinangad ni Catalina na makita sa Luklukan ni Pedro ang isang tagapagrepormang may lakas ng loob na operahan ang nagnanaknak na mga sugat ng Simbahan. Natupad ang kanyang hangarin; agad na sinimulan ni Urbano ang isang mahigpit na patakaran ng reporma sa Simbahan. Ngunit ang kanyang mapaghari-harian at magaspang na asal ay hindi nakayanan ng Kolehiyo ng mga Kardinal, at sumiklab ang sisma na ikinasindak ng daigdig.

Ganito ang kalagayan:–Pagkamatay ni Gregorio, ang mga kardinal, na ang malaking nakararami ay mga Pranses, ay nagtipon sa isang konklaยญbe sa Roma, isang lungsod na para sa kanila ay barbaro. Nasindak sila sa mga sigaw ng taong-bayang humihiling ng isang Romano, o kahit man lamang isang Italyano, bilang Papa. Gumamit sila ng isang pakana at ipinahayag na ang kanilang napili ay ang matandang kardinal na Romano ng San Pietro, na buong pagkabagabag namang itinanggi ang maling balita. Samantala, nang magkasundo sa isang kompromiso at makatagpo ng isang di-inaasahang kandidato, buong kataimtiman at ayon sa lahat ng nararapat na tuntunin na inihalal ng Banal na Kolehiyo ang Arsobispo ng Bari, at sa pamamagitan ng nakaugaliang mga pormalidad ay ipinabatid sa daigdig ng mga Kristiyano ang pagkakahalal. Di-nagtagal, gaya ng nabanggit na, naghimagsik sila laban sa taong kanilang pinili at, nang ipahayag nilang walang bisa ang halalan sapagkat isinagawa ito dahil sa takot, nagtalaga sila ng isang antipapa–si Roberto ng Geneva, isang taong kaakit-akit ang pagkatao ngunit masama ang pamumuhay, na kilala sa kasaysayan bilang Clemente VII. Mahusay na inilantad ni Catalina ang kawalanghiyaan ng mga dahilang iniharap ng mga kardinal para sa kanilang ginawa. Ngunit nahati ang Europa sa katapatan nito, at ang digmaan ng mga salita ay di-nagtagal na sinundan ng digmaan ng mga espada.

Tinugunan ni Catalina ang hamon ng pagkakataon. Ang nalalabi sa kanyang buhay na tigib ng unos ay ginugol sa desperadong pagtatanggol sa panig ni Urbano–isang taong tama niyang pinaniwalaang lehitimong kahalili ni Pedro, ngunit tungkol sa di-kaaya-ayang ugali nito ay wala siyang anumang ilusyon, gaya ng nakita na natin. Ang maraming liham na isinulat niya upang hikayatin ang mahahalagang tao na kilalanin ang bisa ng pag-aangkin ni Urbano sa pagka-Papa ay mga makasaysayang dokumentong napakahalaga. Sa lahat ng ito ay madarama ang lubos na pagkamangha ng isang babaeng ang likas na daigdig ay ang mistikong pagkaunawa sa isang Simbahang hindi nagkakamali, habang humaharap siya sa mga realidad ng makinarya ng pamamahala ng Simbahan. Ngunit nalampasan ng kanyang katapatan ang pagsubok, at bagaman hindi kailanman lumihis sa pinakamatataas na simulain, pinatunayan ni Catalina na kaya niyang harapin ang aktuwal na kalagayan nang may talinong pampamahalaan. Ang liham na ito ay nakatuon sa tatlong Italyanong kasapi ng Banal na Kolehiyo na, matapos munang pumanig sa kanilang kababayan, ay nahikayat ng mga Pranses na pagtaksilan siya: binubuo ito ng mabibisa at nakakukumbinsing pangangatwiran, na hinabi kasama ng mga pagsaway na puspos ng galit at mahuhusay na pakiusap.

Hindi ito ang unang pagkakataong isang dakilang makabayang Italyano ang nagpahayag ng pagtutol sa mga pinuno ng Simbahan sa Italya. Hindi maiiwasang ihambing ang liham ni Catalina sa marangal na liham sa mga kardinal na Italyano na isinulat ni Dante kaugnay ng nalalapit na halalan ng Papa pagkamatay ni Clemente V. Tulad ni Catalina, nakiusap si Dante sa mga kardinal alang-alang sa Roma at Italya: ang kanyang pakiusap ay wakasan nila ang Pagkabihag sa Babilonia sa Avignon at bumalik sa Luklukan ni Pedro. Ang liham na iyon ay isinulat sa unang yugto ng kahiya-hiyang pagtalikod sa Banal na Lungsod; ang liham namang ito ni Catalina ay tumatalakay sa kinahinatnan ng malaking kasamaang iyon. โ€œGayunman, maghihilom ang sugat,โ€ isinulat ni Dante; โ€œ(bagaman hindi maiiwasang ang pilat at tatak ng kahihiyan ay mapaso ng apoy sa Luklukang Apostoliko at puminsala sa kagandahan niya na pinaglaanan ng langit at lupa)–kung kayong mga may kagagawan ng paglabag na ito ay buong pagkakaisang lalabang magiting para sa Esposa ni Cristo, para sa Trono ng Esposa na siyang Roma, para sa ating Italya, at upang masabi ko nang higit na ganap, para sa buong pamayanan ng mga naglalakbay sa daigdig na ito….โ€ Mahigit animnapung taon na ang lumipas mula nang isulat iyon ni Dante; mga taon iyon ng kasalanan at kahihiyan. Ang mga salita ni Catalina, habang hinaharap niya ang isang kalagayang higit pang madilim kaysa sa hinarap nito, ay nagpapahiwatig ng tapang na hindi gayon katiyak. Ngunit ang kanyang pagkamakabayan at ang kanyang pananampalatayang Kristiyano ay kauri ng kay Dante.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal na kapatid at ama kay Kristong katamis-tamisang Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong bumalik sa tunay at pinakaganap na liwanag, na iniiwan ang malalalim na anino ng pagkabulag na inyong kinasadlakan. Sa gayon ay magiging mga ama ko kayo; kung hindi, ay hindi. Oo, tunay nga, tinatawag ko kayong mga ama hangga’t iiwan ninyo ang kamatayan at magbabalik sa buhay (sapagkat sa inyong kasalukuyang kalagayan, hiwalay kayo sa buhay ng biyaya, mga sangkap na pinutol mula sa inyong ulo na siyang pinagmumulan ng inyong buhay), kapag nanindigan kayong nagkakaisa sa pananampalataya at sa ganap na pagsunod na iyon kay Papa Urbano VI, na siyang pinananatili ng mga may liwanag, at sa liwanag ay nakikilala ang katotohanan, at sa pagkakilala rito ay iniibig ito. Sapagkat ang bagay na hindi nakikita ay hindi makikilala, at ang hindi nakakikilala ay hindi umiibig, at ang hindi umiibig at hindi natatakot sa kanyang Maylikha ay umiibig sa kanyang sarili sa makalamang pag-ibig, at anuman ang kanyang iniibigโ€”mga kaluguran o karangalan at matataas na katayuan sa mundoโ€”ay iniibig niya ayon sa laman. Yamang ang tao ay nilikha sa pamamagitan ng pag-ibig, hindi siya mabubuhay nang walang pag-ibig; alinman sa iniibig niya ang Diyos, o iniibig niya ang kanyang sarili at ang mundo sa pag-ibig na pumapatay, na itinititig ang mata ng kanyang isip, na pinadilim ng pag-ibig sa sarili, sa mga bagay na lumilipas na gaya ng hangin. Sa ganitong kalagayan ay wala siyang makilalang katotohanan o kabutihan; wala siyang nakikilala kundi kasinungalingan, sapagkat wala siyang liwanag. Sapagkat tunay na kung taglay niya ang liwanag, makikilala niyang mula sa ganitong pag-ibig ay walang maibubunga kundi pagdurusa at kamatayang walang hanggan. Ipinatitikim nito sa kanya ang impiyerno sa buhay na ito; sapagkat ang umiibig nang labis sa kanyang sarili at sa mga bagay ng mundong ito ay nagiging hindi matiis maging sa kanyang sarili.

O pagkabulag ng tao! Hindi mo ba nakikita, kaawa-awang tao, na inaakala mong ang iniibig mo ay mga bagay na matibay at di-natitinag, mga bagay na masaya, mabuti at maganda? Ngunit ang mga ito ay pabagu-bago, kabuuan ng karalitaan, karima-rimarim, at walang anumang kabutihan; hindi dahil sa kung ano ang mga ito bilang mga nilikhang bagay sa kanilang sarili, yamang ang lahat ay nilikha ng Diyos, na ganap na mabuti, kundi dahil sa kalikasan ng taong nagtataglay sa mga ito nang walang pagpipigil. Kaypabagu-bago ng mga kayamanan at karangalan ng mundo sa taong nagtataglay ng mga ito nang wala ang Diyos, nang walang takot sa Kanya! Sapagkat ngayon ay mayaman siya at dakila, at ngayon din ay dukha na siya. Kaykarima-rimarim ng ating buhay sa katawan, na habang nabubuhay ay naglalabas tayo ng baho mula sa bawat bahagi ng ating katawan! Isang supot lamang ng dumi, pagkain ng mga uod, pagkain ng kamatayan! Lumilipas ang ating buhay at ang kagandahan ng kabataan, gaya ng kagandahan ng bulaklak kapag pinitas mula sa halaman. Walang sinumang makapagliligtas sa kagandahang ito, walang sinumang makapag-iingat dito upang hindi ito makuha, kapag niloob ng kataas-taasang Hukom na pitasin ang bulaklak na ito ng buhay sa pamamagitan ng kamatayan; at walang nakaaalam kung kailan.

O kahabag-habag na tao, hindi ka hinahayaang makilala ang katotohanang ito ng kadiliman ng pag-ibig sa sarili. Sapagkat kung nakilala mo ito, pipiliin mo ang anumang pagdurusa kaysa mamuhay nang ganito; iuukol mo ang iyong sarili sa pagmamahal at paghahangad sa Kanya na Siyang Umiiral; magagalak ka sa Kanyang katotohanan nang may katatagan, at hindi ka magpapapadpad na parang dahong tinatangay ng hangin; paglilingkuran mo ang iyong Maylikha, at iibigin mo ang lahat ng bagay sa Kanya, at wala kang iibigin nang hiwalay sa Kanya. O, gaano katindi ang magiging pagsaway sa pagkabulag na ito sa huling sandali ng bawat nilalang na may katwiran, at lalo na sa mga hinango ng Diyos mula sa karumihan ng sanlibutan at itinalaga sa pinakadakilang karangalang maaaring makamtan, nang gawin Niya silang mga ministro ng Dugo ng mapagpakumbaba at walang bahid na Kordero! Ay, sa aba ko, sa aba ko! Ano na ang inyong kinahantungan dahil hindi ninyo tinumbasan ng kabanalan ang inyong matataas na katungkulan? Inilagay kayo upang sumuso sa dibdib ng Banal na Simbahan; kayo ay mga bulaklak na itinanim upang magpalaganap ng halimuyak ng kabanalan sa halamang iyon; inilagay kayo bilang mga palo upang patatagin ang sasakyang-dagat na ito at ang Bikaryo ni Kristo sa lupa; inilagay kayo bilang mga ilaw sa isang patungan, upang tanglawan ang mga tapat na Kristiyano at palaganapin ang pananampalataya. Alam na alam ninyo kung nagawa ninyo ang layunin kung bakit kayo nilikha. Tunay na hindi; sapagkat hinadlangan kayo ng pag-ibig sa sarili na malaman na sa katotohanan lamang, upang patatagin ang mga tao at magbigay ng maningning na halimbawa ng mabuti at banal na pamumuhay, kayo inilagay sa halamang ito. Kung nalaman ninyo ito, inibig sana ninyo ito at dinamitan ang inyong sarili ng matamis na katotohanang iyon. Nasaan ang pasasalamat na nararapat ninyong taglayin para sa Nobya na nagpasuso sa inyo sa kanyang dibdib? Wala akong nakikita sa atin kundi gayong kawalang-utang na loob na tumutuyo sa bukal ng habag. Ano ang nagpapakita sa akin na kayo ay walang utang na loob, magaspang, at mukhang salapi? Ang pag-uusig na ipinapataw ninyo, kasama ng iba, sa matamis na Nobyang iyon, sa panahong dapat sana kayong maging mga kalasag upang salagin ang mga dagok ng erehiya. Sa kabila nito, malinaw ninyong nalalaman ang katotohanan, na si Papa Urbano VI ay tunay na Papa, ang Kataas-taasang Pontipise, na pinili sa isang maayos na halalan, na hindi naimpluwensiyahan ng takot, kundi tunay na higit sa pamamagitan ng banal na inspirasyon kaysa ng inyong pagsisikap bilang mga tao. At gayon ninyo ipinahayag sa amin, na siyang katotohanan. Ngayon ay tumalikod kayo, tulad ng mga hamak at duwag na kabalyero; natakot kayo sa sarili ninyong anino. Humiwalay kayo sa katotohanang nagpapalakas sa atin, at lumapit sa kasinungalingang nagpapahina sa kaluluwa at katawan, na nagkakait sa inyo ng mga biyayang temporal at espirituwal. Ano ang nag-udyok sa inyong gawin ito? Ang lason ng pag-ibig sa sarili, na lumason sa sanlibutan. Iyon ang gumawa sa inyo na mga haliging mas magaan pa kaysa dayami. Mga bulaklak kayong hindi naglalabas ng halimuyak, kundi ng bahong umaalingasaw sa buong sanlibutan! Hindi kayo mga ilaw na inilagay sa patungan upang mapalaganap ninyo ang pananampalataya; sa halip, matapos ninyong itago ang inyong ilaw sa ilalim ng takalan ng kapalaluan, at maging hindi mga tagapagpalaganap kundi mga tagapagparumi ng pananampalataya, nagkakalat kayo ng kadiliman sa inyong sarili at sa iba. Dapat sana kayong naging mga anghel sa lupa, na inilagay upang palayain kami mula sa mga diyablo ng impiyerno, at tumupad sa tungkulin ng mga anghel sa pamamagitan ng pagbabalik ng mga tupa sa pagsunod sa Banal na Simbahan, ngunit ginampanan ninyo ang tungkulin ng mga diyablo. Nais ninyong mahawa kami ng kasamaang nasa inyong sarili, na inilalayo kami sa pagsunod kay Kristo sa lupa, at inaakay kami sa pagsunod sa antikristo, isang kampon ng diyablo, gaya rin ninyo, hangga’t nananatili kayo sa erehiyang ito.

Hindi ito ang uri ng pagkabulag na nagmumula sa kamangmangan. Hindi ito nangyari sa inyo dahil iba ang ibinalita sa inyo ng mga tao kaysa sa tunay na nangyari. Hindi, sapagkat alam ninyo kung ano ang katotohanan: kayo ang nagpahayag nito sa amin, at hindi kami sa inyo. O, kay hibang ninyo! Sapagkat sinabi ninyo sa amin ang katotohanan, ngunit kayo mismo ay nagnanais lumasap ng kasinungalingan! Ngayon ay nais ninyong baluktutin ang katotohanang ito at ipakita sa amin ang kabaligtaran, na sinasabing pinili ninyo si Papa Urbano dahil sa takot, na hindi naman totoo; ngunit sinumang magsabi nitoโ€”nangungusap ako sa inyo nang walang paggalang, sapagkat inalisan ninyo ang inyong mga sarili ng karapatang igalangโ€”ay sukdulan ang pagsisinungaling. Sapagkat malinaw sa sinumang nagnanais makakita kung sino ang iniharap ninyo bilang inyong napili dahil sa takotโ€”iyon ay si Messer di Santo Pietro. Maaari ninyong sabihin sa akin, “Bakit hindi ka naniniwala sa amin? Mas alam namin kaysa sa iyo ang katotohanan tungkol sa kung sino ang pinili namin.” At ang sagot ko ay kayo mismo ang nagpakita sa akin na tinalikuran ninyo ang katotohanan sa maraming paraan, kaya hindi ako dapat maniwala sa inyong sinasabi na si Papa Urbano VI ay hindi ang tunay na Papa. Kung babalikan ko ang mga simula ng inyong buhay, wala akong makitang napakabuti at napakabanal na pamumuhay sa inyo upang umurong kayo sa pagsisinungaling alang-alang sa budhi. Ano ang nagpapakita sa akin na masama ang pamamalakad ninyo sa inyong buhay? Ang lason ng erehiya. Kung susuriin ko ang halalang pinagtibay ng sarili ninyong mga labi, alam naming pinili ninyo siya alinsunod sa batas kanoniko at hindi dahil sa takot. Nasabi na namin na ang iniharap ninyo sa mga tao dahil sa takot ay si Messer di Santo Pietro. Ano ang nagpapatunay sa akin na wasto ang halalang ginanap ninyo sa pagpili kay Messer Bartolommeo, Arsobispo ng Bari, na ngayon ay tunay na naging Papa Urbano VI? Sa karangyaan ng pagdiriwang ng kanyang koronasyon, malinaw sa amin ang katotohanang ito. Na ang pagdiriwang ay isinagawa nang may tapat na hangarin ay ipinakikita ng paggalang na iniukol ninyo sa kanya at ng mga pabor na hiningi ninyo sa kanya, na ginamit ninyo sa sari-saring paraan. Hindi ninyo maitatatwa ang katotohanang ito maliban sa tahasang pagsisinungaling.

Ah, mga hangal, karapat-dapat sa isang libong kamatayan! Dahil bulag kayo, hindi ninyo nakikita ang sarili ninyong kamalian, at nahulog kayo sa gayong kalituhan na ginagawa ninyong mga sinungaling at mananamba sa diyus-diyosan ang inyong mga sarili. Sapagkat kahit pa totoo iyon (na hindi naman; hindi, muli kong iginigiit na si Papa Urbano VI ang tunay na Papa), ngunit kung totoo nga ang sinasabi ninyo, hindi ba nagsinungaling kayo sa amin nang sabihin ninyong siya ang kataas-taasang Pontipise, gaya nga ng tunay niyang katayuan? At hindi ba naging huwad ang ipinakita ninyong paggalang sa kanya, nang sambahin ninyo siya bilang Kristo sa lupa? At hindi ba kayo gumawa ng simoniya, sa paghahangad ng mga pabor at paggamit sa mga iyon nang labag sa batas? Oo, tunay nga. Ngayon, sila, at kayo na kasama nila, ay nagluklok ng isang antipapa, kung ang pagbabatayan ay ang inyong ginawa at panlabas na anyo nito, sapagkat pumayag kayong manatili roon nang piliin ng mga demonyong nagkatawang-tao ang demonyo!

Maaaring sabihin ninyo sa akin: “Hindi, hindi namin siya pinili.” Hindi ko alam kung paano ko iyan mapaniniwalaan. Sapagkat hindi ako naniniwalang makatatagal kayo roon kung hindi ninyo siya pinili, kahit pa buhay ninyo ang maging kapalit; kahit ang katotohanang sinupil ninyo ang katotohanan at hindi ito naibulalasโ€”sapagkat hindi ninyo iyon mapipigilanโ€”ay nagtutulak sa akin na isipin ito. Bagaman marahil ay hindi kasingsama ng sa iba ang inyong layunin, nagkasala pa rin kayo kasama ng lahat ng iba. Ano ang masasabi ko? Masasabi kong ang hindi panig sa katotohanan ay laban sa katotohanan; ang hindi pumanig noon kay Kristo sa lupa, si Papa Urbano VI, ay laban sa kanya. Kaya sinasabi ko sa inyo na nagkasala kayo, kasama ng antipapa: at masasabi kong siya ay pinili bilang isang sangkap ng diyablo; sapagkat kung siya ay naging sangkap ni Kristo, pinili sana niya ang kamatayan kaysa pumayag sa gayon kalaking kasamaan, sapagkat alam na alam niya ang katotohanan at hindi niya maidadahilan ang kamangmangan. Ngayon ay nagawa ninyo ang lahat ng pagkakasalang ito kaugnay ng diyablong ito: ang kilalanin siya bilang Papa, na tiyak namang hindi siya, at ang mag-ukol ng paggalang sa hindi ninyo dapat igalang. Tinalikuran ninyo ang liwanag at pumasok sa kadiliman; tinalikuran ninyo ang katotohanan at nakisanib sa isang kasinungalingan. Saanmang panig ako tumingin, wala akong makita kundi mga kasinungalingan. Karapat-dapat kayo sa pagpapahirap, na, sinasabi ko sa inyo nang buong katotohanan at upang maalis ang pasaning ito sa aking budhi, ay sasapit sa inyo maliban kung manumbalik kayo sa pagsunod nang may tunay na kababaang-loob.

O kapighatian sa ibabaw ng kapighatian, at pagkabulag sa ibabaw ng pagkabulag, na humahadlang upang makita ang sariling kamalian at ang kapahamakan ng kaluluwa at katawan! Sapagkat kung nakita ninyo iyon, hindi ninyo basta-basta tatalikuran ang katotohanan dahil sa takot na tulad ng sa isang alipin, na pawang pinaghaharian ng silakbo ng damdamin, gaya ng mga taong palalo at mapagmatigas, na sanay sa magiliw at magaan na pakikitungo ng mga tao! Hindi lamang ang mismong pagtutuwid ang hindi ninyo matiis; maging ang isang masakit na salita ng pagsaway ay nagtulak sa inyong itaas ang inyong mga ulo sa paghihimagsik. Ito ang dahilan kung bakit kayo nagbago. At malinaw nitong inihahayag sa amin ang katotohanan; sapagkat bago nagsimulang sumugat sa inyo si Kristo sa lupa, kinilala at iginalang ninyo siya bilang tunay na Bikaryo ni Kristo. Ngunit ang huling bungang ito na inyong ibinubunga, na nagdudulot ng kamatayan, ay nagpapakita kung anong uri kayo ng mga puno; at na ang inyong puno ay nakatanim sa lupa ng kapalaluan, na nagmumula sa pagmamahal sa sarili na nag-aalis sa inyo ng liwanag ng katwiran.

O, alang-alang sa pag-ibig sa Diyos, huwag na kayong magpatuloy nang ganito! Humanap kayo ng kanlungan sa pagpapakumbaba sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos, sa pagsunod sa Kanyang Bikaryo, habang may panahon pa kayo; sapagkat kapag lumipas na ang panahon, wala nang tulong para sa atin. Kilalanin ninyo ang inyong mga pagkakasala upang kayo ay magpakumbaba, at kilalanin ang walang-hanggang kabutihan ng Diyos, na hindi nag-utos sa lupa na lamunin kayo, ni sa mababangis na hayop na lapain kayo; sa halip, binigyan Niya kayo ng panahon upang maituwid ninyo ang inyong kaluluwa. Ngunit kung hindi ninyo ito kikilalanin, ang ipinagkaloob Niya sa inyo bilang biyaya ay magiging mabigat na hatol laban sa inyo. Ngunit kung babalik kayo sa kawan at sususo sa katotohanan sa dibdib ng Nobya ni Kristo, tatanggapin kayo nang may awa ni Kristo sa langit at ni Kristo sa lupa, sa kabila ng kasamaang inyong ginawa. Nakikiusap akong huwag na kayong magpaliban, ni sipain ang pantusok ng budhi na alam kong walang tigil na tumutusok sa inyo. At huwag ninyong hayaang manaig sa inyo ang pagkalito ng isip dahil sa kasamaang inyong ginawa, anupa’t isuko ninyo ang inyong kaligtasan sa panghihina at kawalan ng pag-asa, na para bang wala na kayong masusumpungang tulong. Hindi ganyan ang dapat ninyong gawin; sa halip, taglay ang buhay na pananampalataya, panatilihin ang matatag na pag-asa sa inyong Maylalang, at mapagpakumbabang bumalik sa inyong pamatok; sapagkat ang huling kasalanan ng pagmamatigas at kawalan ng pag-asa ang magiging pinakamasama at pinakakasuklam-suklam sa Diyos at sa sanlibutan. Bumangon nga kayo tungo sa liwanag! Sapagkat kung walang liwanag ay lalakad kayo sa kadiliman, gaya ng ginawa ninyo hanggang ngayon.

Habang pinagninilayan ito ng aking kaluluwaโ€”na hindi natin makikilala ni maiibig ang katotohanan kung walang liwanagโ€”sinabi ko noon at sinasabi ko ngayon na marubdob kong ninanais na makita kayong nakaahon mula sa kadiliman at kaisa ng liwanag. Ang pagnanais na ito ay sumasaklaw sa lahat ng nilalang na may katwiran, ngunit higit sa lahat sa inyong tatlo, na siyang naging sanhi ng aking pinakamalaking dalamhati, at ang inyong pagkakasala ay higit kong ipinagtataka kaysa sa lahat ng iba pang nakibahagi rito. Sapagkat kahit talikuran ng lahat ang kanilang ama, dapat sana ay naging mga anak kayong nagpalakas sa ama sa pamamagitan ng pagpapakita ng katotohanan. Kahit wala siyang ginawa sa inyo kundi sawayin kayo, hindi ninyo dapat pinangahasang manguna at itatwa sa anumang paraan ang kaniyang kabanalan. Kung magsasalita lamang ayon sa likas na kalagayanโ€”sapagkat ayon sa kabutihang-asal ay nararapat tayong lahat na maging pantay-pantayโ€”kung magsasalita ayon sa pananaw ng tao, yamang ang Kristo sa lupa ay isang Italyano, at kayo ay mga Italyano rin, wala akong makitang dahilan maliban sa pagmamahal sa sarili kung bakit hindi kayo mapakilos ng pagmamahal sa inyong bayan gaya ng pagkilos nito sa mga taga-kabila ng Alpes. Iwaksi na ninyo ngayon ang pagmamahal na iyan sa sarili, at huwag nang maghintay pa ng panahon, sapagkat hindi kayo hinihintay ng panahonโ€”yurakan ninyo ang gayong pagkamakasarili, na may pagkamuhi sa bisyo at pag-ibig sa birtud.

Manumbalik kayo, manumbalik kayo, at huwag nang hintayin ang pamalo ng katarungan, sapagkat hindi tayo makatatakas sa mga kamay ng Diyos! Nasa Kaniyang mga kamay tayo, maging sa pamamagitan ng katarungan o ng awa; higit na mabuti para sa atin na kilalanin ang ating mga pagkakasala at manatili sa mga kamay ng awa, kaysa manatili sa pagkakasala at sa mga kamay ng katarungan. Sapagkat ang ating mga pagkakasala ay hindi lumilipas nang walang kaparusahan, lalo na yaong mga ginawa laban sa Banal na Simbahan. Ngunit nais kong akuin ang pananagutang iharap kayo sa Diyos sa pamamagitan ng mga luha at walang tigil na panalangin, at makibahagi sa inyong penitensiya, kung pipiliin ninyong manumbalik sa inyong ama, na tulad ng isang tunay na ama ay naghihintay sa inyo na nakabukas ang mga pakpak ng awa. Ay, ay, huwag ninyo itong iwasan o takasan, kundi tanggapin ninyo ito nang may kababaang-loob, at huwag kayong maniwala sa masasamang tagapayo na naghatid sa inyo sa kamatayan! Ay, minamahal kong mga kapatid! Magiging minamahal kong mga kapatid at mga ama kayo, hangga’t lumalapit kayo sa katotohanan. Huwag na ninyong labanan pa ang mga luha at pawis na ibinubuhos para sa inyo ng mga lingkod ng Diyos, kundi maghugas kayo sa mga ito mula ulo hanggang paa. Sapagkat kung hahamakin ninyo ang mga ito, pati ang marubdob, matamis at nagdadalamhating mga pagnanais na iniaalay nila para sa inyo, tatanggap kayo ng higit na matinding pagsaway. Matakot kayo sa Diyos at sa Kaniyang tunay na paghatol. Umaasa ako, dahil sa Kaniyang walang hanggang kabutihan, na tutuparin Niya sa inyo ang pagnanais ng Kaniyang mga lingkod.

Huwag ninyong masamain kung tinatagos ko kayo ng mga salitang ipinasulat sa akin ng pagmamahal ko sa inyong kaligtasan: higit kong nanaising tagusin kayo ng aking sariling tinig, kung ipahihintulot ng Diyos. Mangyari nawa ang Kaniyang kalooban. Gayunman, higit na mga gawa kaysa mga salita ang nararapat sa inyo. Magtatapos na ako at wala nang sasabihin pa; sapagkat kung susundin ko ang aking kalooban, hindi pa ako titigil, lubhang puspos ng dalamhati at kalungkutan ang aking kaluluwa sa pagkakita ng gayong pagkabulag sa mga itinalaga upang maging liwanag: hindi sila mga korderong kumakain ng pagkaing siyang karangalan ng Diyos at kaligtasan ng mga kaluluwa, at ang pagbabago ng Banal na Simbahan; sa halip, tulad ng mga magnanakaw ay ninanakaw nila ang karangalang dapat nilang ibigay sa Diyos, at ibinibigay ito sa kanilang sarili, at tulad ng mga lobo ay nilalamon nila ang mga tupa, kaya’t napakatindi ng aking kapighatian. Isinasamo ko sa inyo, alang-alang sa pag-ibig sa mahal na Dugong iyon na ibinuhos nang may gayong nag-aalab na pagmamahal para sa inyo, na paginhawahin ninyo ang aking kaluluwa, na naghahangad ng inyong kaligtasan. Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos: maligo kayo sa Dugo ng Korderong Walang Bahid, kung saan mawawala ang lahat ng inyong takot na gaya ng sa isang alipin, at yamang naliwanagan na, mananatili kayo sa banal na pagkatakot. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY GIOVANNA, REYNA NG NAPOLES

Si Giovanna ng Napoles ay isa sa mga pinakamasama ang pamumuhay, gayundin sa mga pinakapunรด ng makulay na pakikipagsapalaran, sa mga tao ng kaniyang panahon. Sa kaniyang pang-akit, gayundin sa kaniyang kasamaan, maituturing siyang paunang larawan ng mga kababaihan ng Renasimyento. Ang kaniyang maraming krimen ay hindi kailanman nakahadlang kay Catalina Benincasa na magmalasakit sa kaniya nang may natatanging lambing, at marami tayong liham na isinulat ng anak ng tagapagtina ng Siena sa dakilang reyna ng Napoles. Kapansin-pansin na ang ilan sa mga naunang liham na ito ay tila nagkaroon din ng bisa; sapagkat hindi lamang tumugon si Giovanna sa mga ito, kundi nangako rin siyang makikibahagi sa isang Krusada.

Ngayong sumiklab na ang Dakilang Sisma, napakahalaga ng pagpanig ni Giovanna kay Urbano, na sa larangan ng politika ay nasasakupan niya; at sinulatan siya ni Catalina tungkol dito, hindi lamang minsan, kundi maraming ulit. Sa sari-saring liham ni Catalina sa panahong ito, may natatanging kabuluhan ang mga liham na ito dahil sa matinding personal na damdaming bumabalot sa mga ito. Hindi lamang alang-alang sa katotohanan nakikiusap at nangangatwiran si Catalina, kundi alang-alang din sa kaligtasan ni Giovanna; iisipin ng sinuman na maging ang matigas na puso ng matandang Reyna ay tiyak na naantig ng matindi at magiliw na pagmamalasakit sa sumusunod na liham, kahit hindi siya nakumbinsi ng pangangatwirang hindi mapabubulaanan nito. Sa katunayan, matapos pumanig kay Clemente nang ilang panahon, pansamantalang nagbago ng paninindigan si Giovanna at itinaguyod ang panig ni Urbano. Gayunman, di-nagtagal ay bumalik siya sa dati niyang paninindigan. Malamang na para sa kaniya, gaya ng para sa maraming pinuno ng Europa, ang pasiya tungkol sa usaping ito ay ibinatay sa mga pagsasaalang-alang na bahagya lamang o wala talagang kinalaman sa payak na tanong tungkol sa pagiging lehitimo ng pagkakahalal ng isang papa.

Pinakamamahal na ina kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kaniyang mahalagang Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong nakaugat sa katotohanang dapat nating malaman at ibigin para sa ating kaligtasan. Ang sinumang nakaugat sa pagkakilala sa Katotohanan, kay Kristo na matamis na Hesus, ay magtatamo at magtatamasa ng kapayapaan at katahimikan ng kaluluwa, sa alab ng pag-ibig na umaakay sa kaluluwa tungo sa pagkakilalang ito.

Dapat nating malaman ang katotohanang ito sa dalawang pangunahing paraanโ€”bagaman nararapat nating malaman ito sa lahat ng bagayโ€”samakatuwid, dapat ibigin ng lahat ng umiiral ang sarili nito sa Diyos at sa pamamagitan ng Diyos, na Siyang Katotohanan mismo, at walang anuman kung wala Siya; kung hindi, lalayo ito sa katotohanan at lalakad sa kabulaanan, na sumusunod sa diyablo, na siyang ama nito. Sinasabi ko na dapat nating kilalanin ang katotohanan lalo na sa dalawang paraan. Ang una ay ito: dapat nating kilalanin ang katotohanan tungkol sa Diyos. Iniibig Niya tayo nang di-masambit, at inibig na Niya tayo bago pa tayo umiral; higit pa rito, dahil sa pag-ibig ay nilikha Niya tayoโ€”ito ang katotohanan noon at ngayonโ€”upang magkaroon tayo ng buhay na walang hanggan at matamasa ang Kaniyang pinakamataas at walang hanggang kabutihan. Ano ang nagpapakita sa atin na tunay ngang ganito? Ang Dugo, na ibinuhos para sa atin nang may gayong alab ng pag-ibig. Sa matamis na Dugo ng Salita, ang Anak ng Diyos, malalaman natin ang katotohanan ng Kaniyang aral, na nagbibigay ng buhay at liwanag, na nagpapawi sa bawat anino ng makalamang pag-ibig at pagpapalayaw sa sarili, bagkus ay kumikilala at sumusunod nang may dalisay na puso sa aral ni Kristong ipinako sa krus, na nakaugat sa katotohanan. Ang ikalawa at huling paraan ay ito: dapat nating kilalanin ang katotohanan tungkol sa ating kapwa, maging siya man ay dakila o hamak, nasasakupan o panginoon. Ibig sabihin, kapag nakikita nating may ginagawang isang bagay ang mga tao na maaari nating anyayahang salihan ng ating kapwa, dapat nating unawain kung nakaugat ba ito sa katotohanan o hindi, at kung ano ang pinagbabatayan ng taong nauudyukang gawin ang bagay na ito. Ang hindi gumagawa nito ay kumikilos na parang isang baliw at bulag, na sumusunod sa isang bulag na tagaakay, na nakaugat sa kabulaanan, at nagpapakitang wala siyang katotohanan sa kaniyang sarili, kaya hindi niya hinahanap ang katotohanan. Kung minsan, gayon na lamang ang kahibangan at kabangisan ng mga tao na nakikita nilang dahil sa gayong gawain ay nawawala sa kanila ang buhay ng kaluluwa at katawan at ang kanilang mga ari-ariang temporal; ngunit wala silang pakialam, sapagkat nabubulagan sila, at hindi nila alam ang dapat nilang malaman; lumalakad sila sa kadiliman, na may likas na ugaling pambabae na walang anumang katatagan o paninindigan.

Pinakamamahal kong ina,โ€”tinatawag kitang ina hangga’t minamahal mo ang katotohanan at sumusunod ka sa Santa Iglesia, ngunit hindi kung wala ang mga ito; ni hindi ako nangungusap sa iyo nang may pagpipitagan, sapagkat nakikita ko ang malaking pagbabago sa iyong pagkatao. Ikaw na dating isang ginang ay ginawa mong lingkod ang iyong sarili, at alipin ng yaong hindi umiiral, sapagkat nagpasakop ka sa kasinungalingan at sa diyablo, na siyang ama nito; tinalikuran mo ang mga payo ng Espiritu Santo at tinanggap ang mga payo ng mga demonyong nagkatawang-tao. Ikaw na dating isang sanga ng tunay na puno ng ubas ay humiwalay rito sa pamamagitan ng patalim ng pagmamahal sa sarili. Ikaw na dating isang lehitimong anak, na magiliw na minamahal ng iyong ama, ang Bikaryo ni Cristo sa lupa, si Papa Urbano VI, na siyang tunay na Papa, ang Kataas-taasang Pontipise, ay humiwalay sa kandungan ng iyong ina, ang Santa Iglesia, kung saan ka inaruga sa napakahabang panahon. Ay, sa aba ko! Ay, sa aba ko! Maaari kang tangisan na gaya ng isang babaeng patay, na nahiwalay sa buhay ng biyaya; patay sa kaluluwa at patay sa katawan, kung hindi ka makaaalpas sa gayong kamalian. Tila hindi mo nakilala ang katotohanan ng Diyos sa paraang sinabi ko; sapagkat kung nakilala mo ito, pinili mo sana ang kamatayan kaysa magkasala nang mabigat laban sa Diyos. Ni hindi mo nakilala ang katotohanan tungkol sa iyong kapwa; sa halip, sa matinding kamangmangan, udyok ng sarili mong silakbo ng damdamin, sinunod mo ang pinakakaaba-aba at pinakanakaaalipustang payong narinig ko kailanmanโ€”at kumilos ka ayon dito. Ano pang higit na kahihiyan ang matatamo kaysa ang isang dating Kristiyano, na kinikilalang Katoliko at babaeng may mabuting asal, ay kumilos na gaya ng isang Kristiyanong nagtatatwa sa kanyang pananampalataya, at lumayo sa mabubuti at banal na kaugalian at sa nararapat na pagpipitagang dati niyang sinusunod? Ay, sa aba ko! Buksan mo ang mata ng iyong isipan, at huwag ka nang matulog sa gayong kalaking kahabag-habag na kalagayan. Huwag mong hintayin ang sandali ng kamatayanโ€”pagkaraan nito ay wala nang maitutulong sa iyo ang pagdadahilan, ni ang pagsasabing: “Akala ko ay gumagawa ako ng mabuti.” Sapagkat alam mong masama ang ginagawa mo, ngunit tulad ng isang babaeng may sakit at alipin ng silakbo ng damdamin, hinahayaan mong patnubayan ka ng iyong mga silakbo ng damdamin.

Tiyak na tiyak ako na ang payong iyon ay nagmula sa ibang tao at hindi sa iyo. Hangarin mo, hangarin mong malaman ang katotohanan: kung sino ang mga taong iyon, at kung bakit ipinakikita nila sa iyo ang kabulaanan bilang katotohanan, na sinasabing si Papa Urbano VI ay hindi tunay na Papa, at pinaniniwala kang ang antipapa, na walang iba kundi isang antikristo, isang kampon ng diyablo, ay si Kristo sa lupa. Sa anong katotohanan nila masasabi iyon sa iyo? Wala ni anuman; bagkus, sinasabi nila iyon nang buong kabulaanan, na lubog na lubog sa kasinungalingan. Ano ang masasabi ng mga taong iyon na tampalasan?โ€”hindi mga tao, kundi mga demonyong nagkatawang-taoโ€”sapagkat saanman sila bumaling, dapat nilang makita na wala silang nagawa kundi kasamaan. Kahit pa totooโ€”na hindi namanโ€”na si Papa Urbano VI ay hindi ang Papa, magiging karapat-dapat sila sa isang libong kamatayan dahil dito lamang, bilang mga sinungaling na nabunyag sa kanilang kabulaanan; sapagkat kung pinili nila siya dahil sa takot noong una, at hindi nang tapat sa pamamagitan ng isang halalang ayon sa tuntunin, at ipinakilala siya sa atin bilang tunay na Papa, tingnan mo! Iniharap sana nila sa atin ang kasinungalingan bilang katotohanan, at pinasunod at pinagpitagan nila tayo, at gayundin ang kanilang mga sarili, sa isang hindi naman natin dapat sundin at pagpitaganan. Sapagkat pinagpitaganan nga nila siya, at humingi sa kanya ng mga pabor, at nakinabang sa mga iyon, na para bang nagmula ang mga iyon sa Kataas-taasang Pontipise, na siyang tunay na pinagmulan ng mga iyon. Sinasabi ko na kung totoong hindi siya ang Papaโ€”(na hindi naman gayon, dahil sa dakilang kabutihan ng Diyos, na nahabag sa atin)โ€”dahil dito lamang, walang parusang magiging labis na mabigat para sa kanila; ngunit karapat-dapat sila sa isang milyong kamatayan dahil sa pagkukunwaring inihalal nila ang Papa dahil sa takot, gayong hindi naman ganoon ang nangyari. Ngunit hindi sila makapagsabi ng katotohanan, palibhasa’y mga taong nakasalig sa kabulaanan, sapagkat hindi nila iyon maikukubli nang gayon na lamang upang hindi makita at madama ang kadiliman at baho nito. Ang kanilang idinahilan ay tunay na nangyari: naghalal nga sila ng isang Papa dahil sa takot matapos nilang maihalal ang tunay na Papa, si Messer Bartolomeo, Arsobispo ng Bari, na ngayon ay si Papa Urbano VI: ang inihalal nilang iyon ay si Messer di Santo Pietro. Ngunit siya, bilang isang mabuti at makatarungang tao, ay nagpahayag na hindi siya ang Papa, kundi si Messer Bartolomeo, Arsobispo ng Bari, na ngayon ay tinatawag na Papa Urbano VI, at pinagpipitaganan ng mga tapat na Kristiyano bilang Kataas-taasang Pontipise at lubhang makatarungang tao, sa kabila ng masasamang taoโ€”hindi mga Kristiyano, sapagkat hindi nila taglay ang pangalan ni Kristo sa kanilang mga labi ni sa kanilang pusoโ€”kundi mga walang pananampalataya na tumalikod sa pananampalataya at pagsunod sa Banal na Simbahan at sa Bikaryo ni Kristo sa lupa, mga sangang pinutol mula sa Tunay na Puno ng Ubas, mga tagapaghasik ng sisma at ng pinakamalubhang erehiya.

Buksan mo, buksan mo ang mata ng iyong isip, at huwag ka nang matulog sa gayong pagkabulag. Hindi ka dapat maging lubhang mangmang ni lubhang hiwalay sa tunay na liwanag upang hindi mo makilala ang masamang pamumuhay, na walang takot sa Diyos, ng mga umakay sa iyo tungo sa gayong kalubhang erehiya: sapagkat ipinakikita sa iyo ng mga bungang kanilang taglay kung anong uri sila ng mga puno. Ipinakikita sa iyo ng kanilang pamumuhay na hindi sila nagsasabi ng katotohanan; gayundin ang mga tagapayong nakapaligid sa kanila, sa labas at sa loob, na maaaring mga taong may kaalaman, ngunit hindi mga taong may kabanalan, ni mga taong kapuri-puri ang pamumuhay, kundi sa halip ay dapat sisihin dahil sa maraming pagkakamali. Nasaan ang makatarungang taong pinili nila bilang antipapa, kung talagang hindi ang ating Kataas-taasang Pontipise, si Papa Urbano VI, ang tunay na Bikaryo ni Kristo? Anong uri ng tao ang pinili nila? Isang taong banal ang pamumuhay? Hindi, kundi isang tampalasang tao, isang demonyoโ€”at kaya ginagawa niya ang mga gawa ng mga demonyo. Nagsisikap ang diyablo na ilayo tayo sa katotohanan, at gayunding-gayon ang ginagawa niya. Bakit hindi sila pumili ng isang makatarungang tao? Sapagkat alam na alam nilang pipiliin ng isang makatarungang tao ang kamatayan kaysa tanggapin ang pagka-Papa, dahil wala siyang makikitang kahit anumang bahid ng katotohanan sa kanila. Kaya kinuha ng mga demonyo ang demonyo, at ng mga sinungaling ang kasinungalingan. Ipinakikita ng lahat ng ito na si Papa Urbano VI ay tunay na Papa, at na sila ay walang katotohanan, mga mangingibig ng kasinungalingan.

Kung sasabihin mo sa akin, โ€œHindi malinaw sa aking isip ang lahat ng bagay na ito,โ€ bakit hindi ka man lamang manatiling walang pinapanigan? Gayong napakalinaw nito, higit pa sa maipahahayag ng mga salita. At kung ayaw mong tulungan ang Papa sa pamamagitan ng iyong mga ari-ariang temporal hangga’t hindi ka nagkakaroon ng higit na kaliwanaganโ€”(tulong na tungkulin mong ibigay, sapagkat nararapat tulungan ng mga anak ang kanilang ama kapag siya ay nangangailangan)โ€”kahit paano ay sundin mo siya sa mga bagay na espirituwal, at sa iba pang mga bagay ay manatili kang walang pinapanigan. Ngunit kumikilos ka na parang babaeng padala sa silakbo ng damdamin; at ang poot, ang hinanakit, at ang takot na mawala sa iyo ang taong ikaw mismo ang naglayo sa iyong sarili, na nahawa ka mula sa isang isinumpang tagapagkalat ng mga kuwento, ay nagkait sa atin ng liwanag at kaalaman; sapagkat hindi mo nalalaman ang katotohanan, at matigas ang ulo mong nagpapatuloy sa kasamaang ito; at sa katigasan ng ulo mong ito ay hindi mo nakikita ang paghuhukom na sasapit sa iyo.

Ay, sa aba ko! Sinasabi ko ang mga salitang ito nang may taimtim na dalamhati, sapagkat buong giliw kong minamahal ang iyong kaligtasan. Kung hindi mo babaguhin ang iyong mga gawi at itutuwid ang iyong buhay, sa pamamagitan ng pagtalikod sa malaking kamaliang ito at sa lahat ng iba pang bagay, ang Kataas-taasang Hukom, na hindi nagpapabaya na ang mga kasalanan ay hindi maparusahan maliban kung dinadalisay ng kaluluwa ang mga ito sa pamamagitan ng pagsisisi ng puso, pangungumpisal at pagbabayad-puri, ay magpapataw sa iyo ng gayong kaparusahan na ikaw ay magiging isang kapansin-pansing halimbawa na magpapanginig sa sinumang mangangahas kailanman na magtaas ng ulo laban sa Santa Iglesia. Huwag mong hintayin ang pamalong ito; sapagkat magiging mahirap para sa iyo ang sumipa laban sa katarungang banal. Mamamatay ka, at hindi mo alam kung kailan. Ni kayamanan, ni katungkulan, gaano man kataas, ni makamundong karangalan, ni mga baron, ni ang mga taong nasasakupan mo sa mga bagay na ukol sa katawan, ay hindi makapagtatanggol sa iyo sa harap ng Kataas-taasang Hukom, ni makahahadlang sa katarungang banal. Ngunit kung minsan ay kumikilos ang Diyos sa pamamagitan ng mga taong tampalasan, upang maipatupad nila ang katarungan sa Kanyang kaaway. Inanyayahan mo at patuloy mong inaanyayahan ang bayan at ang lahat ng iyong nasasakupan na maging laban sa iyo sa halip na sumama sa iyo; sapagkat kakaunting katapatan ang natagpuan nila sa iyong pagkataoโ€”hindi ang katangian ng isang lalaking may matapang na puso, kundi ng isang babaeng walang anumang katatagan o paninindigan, isang babaeng pabago-bago na parang dahon sa hangin.

Malinaw nilang naaalala na nang si Papa Urbano VI, ang tunay na Papa, ay mahalal sa pamamagitan ng isang dakila at tunay na halalan, at makoronahan nang buong karingalan, nagdaos ka ng isang dakila at maringal na pagdiriwang, gaya ng nararapat gawin ng anak sa pagkakatalaga ng kanyang ama sa mataas na katungkulan, at ng ina sa gayong pagkakatalaga ng kanyang anak. Sapagkat siya ay kapwa anak at ama sa iyo; ama, dahil sa mataas na katungkulang kanyang natamo, at anak sapagkat siya ay iyong nasasakupanโ€”ibig sabihin, nasasakupan ng iyong kaharian. Kaya mabuti ang ginawa mo. Bukod dito, iniutos mo sa lahat na sundin ang Kanyang Kabanalan bilang Kataas-taasang Pontipise. Ngayon ay nakikita kong nagbago ka ng panig, tulad ng isang babaeng walang paninindigan, at nais mong gawin nila ang kabaligtaran. O, kahabag-habag na silakbo ng damdamin! Ang kasamaang taglay mo sa iyong sarili ay nais mong ipasa sa kanila. Paano mong inaakalang mamahalin ka nila at magiging tapat sila sa iyo, gayong nakikita nilang ikaw ang may pananagutan sa paghihiwalay sa kanila sa buhay at pag-akay sa kanila tungo sa kamatayan, at sa paghahagis sa kanila mula sa katotohanan tungo sa kasinungalingan? Inihihiwalay mo sila kay Kristo sa langit at kay Kristo sa lupa, at hinahangad mong igapos sila sa diyablo at sa antikristoโ€”na mangingibig at propeta ng mga kasinungalingan, siya at ikaw at ang iba pang sumusunod sa kanya.

Huwag nang magpatuloy nang ganito, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus! Sa lahat ng paraan ay ipinapataw mo sa iyong sarili ang paghatol ng Diyos. Ikinahahapis ko ito. Kung hindi mo hahadlangan ang kapahamakang dumarating sa iyo, hindi ka makatatakas sa mga kamay ng Diyos. Sa katarungan man o sa awa, nasa Kanyang mga kamay ka. Ituwid mo ang iyong buhay, upang makaligtas ka sa mga kamay ng katarungan at manatili sa mga kamay ng awa. At huwag ka nang maghintay, sapagkat darating ang oras na nanaisin mo ngunit hindi mo na magagawa. O tupa, bumalik ka sa iyong kawan; magpaakay ka sa Pastol: kung hindi, lalamunin ka ng lobo ng impiyerno! Muli mong kuning mga tagapagbantay ang mga lingkod ng Diyos, na tunay na nagmamahal sa iyo nang higit pa sa pagmamahal mo sa iyong sarili, at ang mabubuti, maygulang at maingat na mga tagapayo. Sapagkat ang payo ng mga demonyong nagkatawang-tao, kasama ng labis na takot na itinanim nila sa iyo sa pamamagitan ng pangambang mawala ang iyong makamundong kapangyarihanโ€”(na lumilipas na tulad ng hangin at walang pananatili, sapagkat alinman sa iniiwan tayo nito, o iniiwan natin ito sa kamatayan)โ€”ang nagdala sa iyo sa iyong kinalalagyan. Tatangis ka pa, kung hindi mo babaguhin ang iyong mga gawi, at sasabihin: “Sa aba ko, sa aba ko! Ako mismo ang nagnakaw sa aking sarili, dahil sa takot na itinanim sa akin ng masasamang tagapayo!” Ngunit may panahon pa, pinakamamahal na ina, upang maiwasan ang paghatol ng Diyos. Muli kang tumalima sa Banal na Simbahan: kilalanin mo ang kasamaang iyong ginawa: magpakumbaba ka sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos; at ang Diyos, na tumitingin sa kababaang-loob ng Kanyang lingkod na babae, ay maaawa sa atin: papawiin Niya ang Kanyang poot sa iyong mga kasalanan; sa pamamagitan ng Dugo ni Kristo, ikaw ay ihuhugpong at ibibigkis sa Kanya sa tanikala ng pag-ibig na iyon kung saan makikilala at mamahalin mo ang katotohanan. Palalayain ka ng katotohanan mula sa kasinungalingan: papawiin nito ang lahat ng dilim, at bibigyan ka ng liwanag at kaalaman sa awa ng Diyos. Sa katotohanang ito ay mapalalaya ka; sa ibang paraan, hindi kailanman.

At sapagkat ang katotohanan ang nagpapalaya sa atin, ako, na naghahangad ng iyong kaligtasan, ay nagsabing nais kitang makitang matatag sa katotohanan, upang hindi ito malapastangan ng kasinungalingan. Isinasamo ko sa iyo, tuparin mo sa iyong sarili ang kalooban ng Diyos at ang hangarin ng aking kaluluwa, sapagkat sa buong lalim at buong lakas ng aking kaluluwa ay hinahangad ko ang iyong kaligtasan. Kaya naman, dahil sa pag-uudyok ng Banal na Kabutihan na nagmamahal sa iyo nang hindi kayang ipahayag ng mga salita, kumilos akong sumulat sa iyo nang may matinding dalamhati. Minsan na rin akong sumulat sa iyo tungkol sa bagay na ito. Pagtiisan mo ako kung labis kitang nabibigatan sa mga salita, at kung nagsasalita ako sa iyo nang buong tapang, nang walang paggalang. Ang pag-ibig ko sa iyo ang nagtutulak sa akin na magsalita nang buong tapang: ang kasalanang iyong nagawa ang nagtutulak sa akin na lumihis sa nararapat na paggalang, at magsalita nang walang paggalang. Higit ko sanang nanaising sabihin sa iyo ang katotohanan nang harapan kaysa sa sulat, alang-alang sa iyong kaligtasan, at higit sa lahat para sa karangalan ng Diyos; at higit ko pang nanaising harapin sa gawa kaysa sa salita ang siyang may kasalanan sa lahat ng ito, bagaman nasa iyo mismo ang sisi at ang dahilan, sapagkat walang sinuman, demonyo man o nilalang, ang makapipilit sa iyo sa kaliit-liitang kasalanan maliban kung iyong loloobin. Kaya sinabi ko sa iyo na ikaw ang sanhi nito. Maligo ka sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Doon napapawi ang mga ulap ng pag-ibig sa sarili at takot na gaya ng sa alipin, at ang lason ng pagkapoot at paghamak sa sarili. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY SOR DANIELLA NG ORVIETO

Muling nasadlak sa kagipitan si Sor Daniella; waring inuudyukan siya ng Espiritu na gumawa ng isang bagay na hindi sinasang-ayunan ng kanyang mga superyor sa buhay-relihiyoso. Marahil ay ninais niyang tularan si Catalina, lisanin ang kanyang klausura, at makibahagi sa pampublikong buhay ng kanyang panahon. Si Catalina mismo ay dumanas ng gayong kagipitan sa malaking bahagi ng kanyang kabataan. Tulad ni San Francisco na nauna sa kanya, alam na alam niya ang pagdurusa sa gayong panloob na tunggalian, kapag ang Tinig ng Diyos ay tumatawag tungo sa isang landas, at ang mga tinig ng mga tao, na pinatitibay ng likas na udyok ng pagpapakumbaba at pagsunod na lubhang pinahahalagahan noong Gitnang Panahon, ay naggigiit ng ibang landas. Sumulat siya sa kanyang kaibigan nang may maunawaing pakikiramay. Si Daniella, gaya ng nakita na natin, ay isang babaeng nakauunawa sa kanya at nauunawaan din niya. At tiyak na nakaginhawa kay Catalina, sa yugtong ito ng kanyang buhay, na kahit minsan ay makapagpasigla ng sigasig sa halip na sumaway ng kasalanan o magsikap na mag-udyok ng pag-aatubili. Palaging nasa panig ng pagsunod ang ating santa kapag, gaya ng hindi bihirang mangyari, may isang mahinang kapatid na lalaki o babae na nababagabag sa ilalim ng pamatok ng mga panata, kaya natitiyak nating lubos niyang kilala ang babaeng kanyang sinusulatan nang sabihin niya: โ€œMatakot ka sa Diyos at paglingkuran Siya, nang hindi isinasaalang-alang ang iyong sarili; at pagkatapos ay huwag mong alalahanin ang sinasabi ng mga tao maliban upang mahabag sa kanila.โ€

Makikita natin sa dulo ng liham na malapit nang magtungo si Catalina sa Roma. Sa katunayan, ipinatawag siya roon ni Urbano, na maliwanag na nakababatid sa mga pakinabang ng pagkakaroon ng suporta ng isang bantog sa kabanalan. Sa Roma niya gugugulin ang nalalabing bahagi ng kanyang buhay.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na anak kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Kristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita ka sa tunay at lubos na ganap na liwanag, upang ganap mong makilala ang katotohanan. O, kaylaki ng pangangailangan natin sa liwanag na ito, pinakamamahal na anak! Sapagkat kung wala ito ay hindi tayo makalalakad sa Daan ni Kristong ipinako sa krus, isang maningning na Daan na naghahatid sa atin sa buhay; kung wala ito ay lalakad tayo sa gitna ng mga anino at mananatili sa matinding unos at kapaitan. Ngunit, kung wasto ang aking pag-unawa, nararapat nating taglayin ang dalawang antas ng liwanag na ito. May pangkalahatang liwanag na dapat taglayin ng bawat nilalang na may katwiran, upang makilala kung sino ang dapat niyang mahalin at sundinโ€”na mabatid sa liwanag ng kanyang isip, sa pamamagitan ng balintataw ng kabanal-banalang pananampalataya, na tungkulin niyang mahalin at paglingkuran ang kanyang Maylikha, na tuwirang iniibig Siya nang buong puso at isip, at sinusunod ang mga utos ng kautusan na ibigin ang Diyos nang higit sa lahat, at ang ating kapwa gaya ng ating sarili. Ito ang mga simulaing umiiral para sa atin at sa lahat ng iba pang tao. Ito ay isang pangkalahatang liwanag na dapat nating sunding lahat; at kung wala ito ay mamamatay tayo, at tatahak, nang salat sa buhay ng biyaya, sa madilim na daan ng diyablo. Ngunit may isa pang liwanag, na hindi hiwalay rito, kundi kaisa nitoโ€”sa katunayan, sa pamamagitan ng unang ito ay nararating ang ikalawa. May mga taong, sa pagtupad sa mga utos ng Diyos, ay lumalago tungo sa isa pang lubos na ganap na liwanag; umaahon sila mula sa di-kaganapan taglay ang dakila at banal na pagnanais, at umaabot sa kaganapan, na tinutupad kapwa ang mga utos at mga payong ebangheliko sa isip at sa gawa. Dapat gamitin ang liwanag na ito nang may masidhing pananabik sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, na sa pamamagitan nito ay tumitingin sa liwanag ng matamis at mapagmahal na Salita, kung saan nalalasap ng kaluluwa ang di-maipahayag na pag-ibig ng Diyos sa Kanyang mga nilalang, na ipinakita sa atin sa pamamagitan ng Salitang iyon, na nagmamadaling sumalubong, gaya ng isang umiibig, sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus, para sa karangalan ng Ama at para sa ating kaligtasan.

Kapag nakilala ng kaluluwa ang katotohanang ito sa ganap na liwanag, umaangat ito nang higit sa sarili, higit sa mga likas nitong hilig; taglay ang marubdob, matamis at mapagmahal na mga pagnanasa, tumatakbo ito sa pagsunod sa mga yapak ni Kristong ipinako sa krus, nagtitiis ng mga pasakit, kahihiyan, panunuya at panlalait, kasama ng matinding pag-uusig mula sa sanlibutan, at madalas maging mula sa mga lingkod ng Diyos sa pagkukunwaring nagtataguyod ng kabanalan. Buong pananabik nitong hinahangad ang karangalan ng Diyos at ang kaligtasan ng mga kaluluwa; at gayon na lamang ang galak nito sa maluwalhating pagkaing ito na hinahamak nito ang sarili at ang lahat ng iba pang bagay: ito lamang ang hinahanap nito, at tinatalikuran nito ang sarili. Sa ganap na liwanag na ito namuhay ang maluluwalhating birhen at ang iba pang mga santo, na nagalak lamang sa pagtanggap ng pagkaing ito kasama ng kanilang Kasintahang Lalaki, sa hapag ng Krus. Ngayon, sa atin, pinakamamahal na anak at matamis kong kapatid kay Kristong matamis na si Hesus, nagpakita Siya ng gayong biyaya at awa anupa’t ibinilang Niya tayo sa mga sumulong mula sa pangkalahatang liwanag tungo sa natatanging liwanagโ€”ibig sabihin, pinapili Niya tayo ng ganap na kalagayan ng pamumuhay ayon sa mga Payong Ebangheliko: kaya dapat nating sundan nang ganap ang matamis at tuwid na landas na iyon, sa tunay na liwanag, nang hindi lumilingon sa anumang dahilan; hindi lumalakad ayon sa sarili nating paraan kundi ayon sa paraan ng Diyos, nagtitiis ng mga pagdurusa nang hindi nagkakasala maging hanggang kamatayan, inililigtas ang kaluluwa mula sa mga kamay ng mga diyablo. Sapagkat ito ang Daan at ang Tuntunin na ibinigay sa iyo ng Walang-hanggang Katotohanan; at isinulat Niya ito sa Kanyang katawan, hindi sa tinta, kundi sa Kanyang Dugo, sa mga titik na napakalalaki anupa’t walang sinumang lubhang kapos sa pag-unawa upang maipagdahilan ang hindi pagbasa nito. Malinaw mong nakikita ang mga unang titik ng Aklat na iyon, kung gaano kalalaki ang mga ito; at ipinapakita ng lahat ang katotohanan ng Amang Walang Hanggan, ang di-maipahayag na pag-ibig na pinagmulan ng paglikha sa atinโ€”ito ang katotohananโ€”upang makibahagi lamang tayo sa Kanyang pinakamataas at walang-hanggang kabutihan. Ang ating Gurong ito ay itinaas sa pulpito ng Krus, upang mapag-aralan natin ito nang higit na mabuti, at hindi natin linlangin ang ating sarili sa pagsasabing: “Itinuturo Niya ito sa akin sa lupa, at hindi sa kaitaasan.” Hindi gayon: sapagkat umakyat Siya sa Krus, at doon, nakataas habang nagdurusa, hinahangad Niyang itampok ang karangalan ng Ama at ibalik ang kagandahan ng mga kaluluwa. Kaya basahin natin sa Aklat na ito ng Buhay ang taos-pusong pag-ibig na nakasalig sa katotohanan. Talikuran mo nang lubos ang iyong sarili; at habang lalo mong tinatalikuran ang iyong sarili ay lalo mo itong matatagpuan; at hindi hahamakin ng Diyos ang iyong pagnanasa. Sa halip, papatnubayan ka Niya, at ipapakita sa iyo kung ano ang dapat mong gawin; at liliwanagan Niya ang sinumang maaaring nakasasakop sa iyo, kung kikilos ka ayon sa Kanyang payo. Sapagkat ang kaluluwang nananalangin ay dapat magkaroon ng banal na paninibugho, at lagi nawa itong magalak sa paggawa ng anumang ginagawa nito sa tulong ng panalangin at payo.

Sumulat ka sa akin, at ayon sa pagkaunawa ko sa iyong liham, tila nababagabag ang iyong puso. At hindi ito munting damdamin; sa halip, ito ay matindi, higit na matindi kaysa alinmang iba, kapag sa isang panig ay nadarama mong tinatawag ka ng Diyos sa mga bagong paraan, samantalang sumasalungat naman ang Kanyang mga lingkod at sinasabing hindi ito mabuti. Lubos akong nahahabag sa iyo; sapagkat wala akong alam na pasaning maitutulad dito, dahil sa masidhing pag-iingat ng kaluluwa sa sarili nito; sapagkat hindi nito kayang labanan ang Diyos, at nais din nitong tuparin ang kalooban ng Kanyang mga lingkod, na higit na nagtitiwala sa kanilang liwanag at kaalaman kaysa sa sarili nito; gayunman, tila hindi nito magawa iyon. Ngayon ay sasagot ako sa iyo nang payak, ayon sa aking hamak at dukhang pang-unawa. Huwag kang magmatigas sa iyong pasya, kundi tumugon ka ayon sa pagtawag na nadarama mo, na hindi nagmula sa sarili mong pagkilos. Kaya, kung may nakikita kang mga kaluluwang nanganganib, at kaya mo silang tulungan, huwag mong ipikit ang iyong mga mata, kundi magpunyagi ka nang may ganap na sigasig upang tulungan sila, maging hanggang kamatayan. At huwag mong alalahanin ang iyong mga dating pasyang manahimik o anupamanโ€”baka sabihin sa iyo sa huli: “Sumpain ka, sapagkat nanahimik ka.” Ang bawat simulain at saligan natin ay nasa pag-ibig lamang sa Diyos at sa ating kapwa; ang lahat ng iba pa nating gawain ay mga kasangkapan at mga gusaling nakatayo sa saligang ito. Kaya hindi mo dapat talikuran ang pangunahing saligan ng pagpaparangal sa Diyos at pagmamahal sa ating kapwa dahil sa kasiyahang dulot ng kasangkapan o ng gusali. Kung gayon, anak ko, gumawa ka sa larangang nakikita mong tinatawag ka ng Diyos na paglingkuran; at huwag kang mabagabag o mabalisa dahil sa sinabi ko sa iyo, kundi magtiis ka nang buong tapang. Matakot ka sa Diyos at maglingkod sa Kanya, nang walang pagsasaalang-alang sa iyong sarili; at huwag mong alalahanin ang maaaring sabihin ng mga tao, kundi kahabagan mo lamang sila.

Tungkol sa hangarin mong lisanin ang iyong tahanan at pumunta sa Roma, ipaubaya mo ito sa kalooban ng iyong Esposo, at kung ito ay para sa Kanyang karangalan at sa iyong kaligtasan, ipagkakaloob Niya sa iyo ang mga kailangan at ang daan sa panahong hindi mo ito iniisip, sa paraang hindi mo kailanman maiisip. Hayaan mo Siya, at kalimutan mo ang iyong sarili; at mag-ingat kang huwag mawala ang iyong sarili saanman kundi sa Krus, at doon mo matatagpuan ang iyong sarili nang lubos na ganap. Ngunit hindi mo ito magagawa kung wala ang ganap na liwanag; kaya sinabi ko sa iyo na nais kitang makita sa tunay at lubos na ganap na liwanag, na higit pa sa karaniwang liwanag na pinag-usapan natin.

Huwag na tayong matulog pa! Gumising tayo mula sa pagkakahimbing sa kapabayaan, dumaraing sa mapagpakumbaba at walang patid na panalangin para sa mistikong Katawan ng Banal na Simbahan, at para sa Bikaryo ni Kristo! Huwag kang tumigil sa pananalangin para sa kanya, upang pagkalooban siya ni Kristo ng liwanag at katatagan upang labanan ang mga dagok ng mga demonyong nagkatawang-tao, mga maibigin sa kanilang sarili, na naghahangad dungisan ang ating pananampalataya. Panahon ito ng pagluha.

Tungkol sa pagpunta ko sa iyong kinaroroonan, manalangin ka sa kataas-taasan at walang hanggang Kabutihan ng Diyos na gawin ang anumang makapagpaparangal sa Kanya at makapagliligtas sa kaluluwa, at manalangin ka nang bukod-tangi, sapagkat malapit na akong pumunta sa Roma upang tuparin ang kalooban ni Kristong ipinako sa krus at ng Kanyang Bikaryo. Hindi ko alam kung aling daan ang tatahakin ko. Idalangin mo kay Kristo, ang matamis na Hesus, na papuntahin kami sa daang higit na makapagpaparangal sa Kanya, na may kapayapaan at katahimikan sa aming mga kaluluwa. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY STEFANO MACONI

โ€œKay Stefano di Corrado Maconi, ang kaniyang mangmang at lubhang walang utang na loob na anakโ€: โ€œKay Stefano Maconi, ang kaniyang lubhang walang utang na loob at di-karapat-dapat na anak, noong siya ay nasa Romaโ€: gayon ang mga patungkol sa mga liham na ito. Walang alinlangang ang mga ito ang nakalagay sa unahan ng mga siping ginawa ng sariling kamay ni Stefano. Nakita natin, kaugnay ng mga liham ni Catalina sa kaniyang ina, kung gaano kadalas nakasama niya ang batang alagad na ito mula nang una silang magkita. Matagal na bago nito, siya na ang pinakamamahal sa โ€œFamiglia,โ€ at pangalawa kay Catalina bilang pinakamahalagang kasapi nito. Gayunman, sa kung anong dahilan, hindi siya sumama kay Catalina sa Roma, at pinananabikan siya ng puso ni Catalina sa mga huling buwang lipos ng kapaguran. Sa simula pa lamang, nakita na niya sa tapat at masayahing ugali nito ang mga binhi ng mataas na antas ng espirituwal na kaganapan, at sinikap niyang akayin ito sa buhay-monghe. โ€œPutulin mo ang mga gapos na pumipigil sa iyo, at huwag basta luwagan lamang ang mga ito,โ€ isinulat niya sa isa sa mga unang liham kay Stefano na taglay natin: โ€œHuwag mo nang labanan ang Espiritu Santo na tumatawag sa iyoโ€”sapagkat mahihirapan kang sumipa laban sa Kaniya. Huwag mong hayaang pigilin ka ng sarili mong maligamgam na puso, o ng isang tila pambabaeng pagpapalayaw sa sarili, kundi magpakalalaki ka, at buong tapang na pumasok sa larangan ng digmaan.โ€ Gayunman, sa kabila ng kaniyang personal na debosyon kay Catalina, matagal na hindi nakadama si Stefano ng bokasyon sa buhay sa monasteryo. Gaya ng makikita natin sa mga liham na ito, patuloy siyang hinimok ni Catalina nang may lalong matinding pagpupumilit; ngunit ang pag-aalinlangan niya ay nagwakas lamang sa pagkamatay nito. Sa dakong huli, matapos siyang apurahang ipatawag, nagmadali siya patungong Roma at umabot pa upang makita itong buhay at marinig ang mga huling salita nito. Naisakatuparan ng kahilingan nito sa bingit ng kamatayan ang hindi naisakatuparan ng mga pakiusap nito noong nabubuhay pa; ang maningning na batang maharlika ay naging mongheng Carthusian. Nang maglaon, ginawa siyang Heneral ng Orden. Ang debosyon sa alaala ni Catalina ang naging inspirasyon ng kaniyang buhay matapos siyang iwan nito.

Ang lahat ng liham sa pangkat na ito ay isinulat matapos makarating si Catalina sa Roma. Malaki ang kaibahan ng mga ito sa mas pormal at mas masalimuot na mga dokumentong ipinadadala niya noon sa matataas na pinuno hinggil sa kalagayan ng Simbahan. Ang payapang espirituwal na sigasig ng mga ito ay nagpapatotoo sa โ€œkapayapaan sa kaibuturanโ€ na nananatili sa puso ng โ€œwalang katapusang pagkabalisaโ€ ng kaniyang aktibong buhay. Bukod dito, sa kanilang mga matalik na mensahe sa mga kaibigan at alagad na naiwan sa sariling bayan, kaaya-ayang naipakikita ng mga ito ang matatawag na pantahanang bahagi ng kaniyang pagkatao.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kaniyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kang tunay na tagapangalaga ng lungsod ng iyong kaluluwa. O pinakamamahal kong anak, maraming pintuan ang lungsod na ito! Tatlo ang mga itoโ€”Alaala, Pag-unawa, at Kalooban, at pinahihintulutan ng ating Manlilikha na salakayin ang lahat ng ito, at kung minsan ay sapilitang buksan, maliban sa isaโ€”ang Kalooban. Kaya nangyayari kung minsan na pawang mga anino lamang ang nakikita ng pag-unawa; abala ang alaala sa mga bagay na walang kabuluhan at lumilipas, sa marami at sari-saring pag-iisip at maruruming kaisipan; at gayundin, ang lahat ng pandama ng katawan ay walang kaayusan at mapanira. Kaya lubos na malinaw na wala sa mga pintuang ito ang malaya nating napamamahalaan, maliban lamang sa Pintuan ng Kalooban. Saklaw ito ng ating kalayaan, at ang Bantay nito ay ang Malayang Pagpapasya. At napakatibay ng pintuang ito na hindi ito mabubuksan ng demonyo ni ng alinmang nilalang kung hindi pahihintulutan ng bantay. At habang hindi bukas ang pintuang itoโ€”ibig sabihin, habang hindi ito sumasang-ayon sa nararanasan ng Alaala at Pag-unawa at ng iba pang mga pintuanโ€”napapanatili ng ating lungsod ang mga pribilehiyo ng kalayaan nito magpakailanman. Kilalanin natin, kung gayon, anak ko, kilalanin natin ang gayong napakainam na biyaya at ang gayong di-masukat na kasaganaan ng pag-ibig na tinanggap natin mula sa Banal na Kabutihan, na nagkaloob sa atin ng malayang pamamahala sa gayong karangal na lungsod.

Sikapin nating magbantay nang mabuti at masigasig, na sa tabi ng ating tanod na Malayang Kalooban ay naroon ang asong Konsiyensiya; kapag may lumapit sa pintuan, dapat nitong gisingin sa pamamagitan ng pagtahol ang Katwiran, upang makilala nito kung kaibigan o kaaway ang dumarating. Sa gayon, mapapapasok ng tanod ang mga kaibigan, na inaatasan ang mabubuti at banal na inspirasyon na gampanan ang kanilang gawain, at maitataboy nito ang mga kaaway, na ikinakandado ang Pintuan ng Kalooban upang hindi ito pumayag na papasukin ang masasamang kaisipang dumarating sa pintuan araw-araw. At kapag hiningi sa iyo ng Panginoon ang iyong lungsod, maibibigay mo ito nang buo at napapalamutian ng tunay at mariringal na birtud, salamat sa Kanyang biyaya. Wala na akong sasabihin pa rito.

Gaya ng isinulat ko noong unang araw ng buwan sa lahat ng mga anak, nakarating kami rito noong unang Linggo ng Adbiyento nang may lubos na kapayapaan. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahalagang Dugo: taglay ang hangaring makita kang nakaahon na sa pagiging isip-bata at naging isang lalaking matatag at magiting; nakaahon na mula sa pagtatamasa ng gatas ng mga kaaliwan, sa isip man o sa aktuwal na buhay, at handa nang kumain ng matigas at maamag na tinapay ng maraming kapighatian sa isip at katawan, ng mga pakikipaglaban sa mga demonyo at mga pananakit mula sa iyong kapwa, at ng anumang iba pang uri na maaaring loobin ng Diyos na ipagkaloob sa iyo. Nais kong makita kang nagagalak sa mga ito, at nagmamadaling salubungin ang mga ito nang may nag-aalab na pagnanais at matamis na pasasalamat sa kabutihan ng Diyos, kapag loobin Niyang ipakita sa iyo ang gayong kadakilang mga kaloobโ€”na mangyayari sa sandaling makita Niyang handa ka nang tumanggap ng mga ito. Gumising ka, anak ko, gumising ka mula sa panlalamig ng iyong puso; ibabad mo ito sa Dugo, upang mag-alab ito sa pugon ng banal na pag-ibig, nang sa gayon ay kasuklaman nito ang lahat ng gawang isip-bata, at magningas sa hangaring maging ganap na matatag at magiting, upang pumasok sa larangan ng digmaan at gumawa ng mga dakilang gawain para kay Kristong ipinako sa krus, na buong tapang na nakikipaglaban. Sapagkat sinasabi ni Pablo na walang puputungan ng korona maliban sa mga nakipaglaban nang buong tapang. Kaya ang nakakakita sa sariling nananatiling malayo sa Larangan ay may dahilan upang tumangis. Wala na akong sasabihin pa rito.

Natanggap ko ang iyong liham, at nagalak akong mabasa ito. Tungkol sa usapin ng Panukala, ang tugon ko ay lubos kong ikinalulugod ang iyong saloobin; at dapat tayong magalak sa matatamis na larong ginagawa ng ating matamis na Diyos sa Kanyang mga nilikha, upang hikayatin silang tunguhin ang layunin na para rito ay nilikha tayong lahat: kaya kapag hindi nakatutulong ang matamis na gamot at pamahid ng mga kaaliwan, nagpapadala Siya sa atin ng mga kapighatian, na pinapaso ang sugat upang hindi ito magnana. Malugod kong pagsisikapang asikasuhin ang iyong usapin, alang-alang sa pag-ibig sa Diyos at sa iyong kaligtasan, sa sandaling matapos ang mga kapistahan at mga banal na araw na ito.

Sisikapin kong makuha ang mga Indulhensiyang hinihingi mo sa akin kasabay ng una kong hihilingin. Hindi ko alam kung kailanโ€”sapagkat napagod ko na ang mga kawani ng korte. Kailangang magpigil nang kaunti.

Sumusulat ako ng isang liham kay Matteo: ibigay mo ito sa kanya. At aliwin mo siya, at dalawin paminsan-minsan, upang pasiglahin siya para sa gawaing nasimulan na. Nabalitaan ko ang karamdamang ipinadala ng Diyos … at, sa pagsasaalang-alang sa kanyang pangangailangan, nakikiusap ako at mariing hinihimok kita sa abot ng aking makakaya na ikaw at ang iyong mga kapatid ay gumawa ng paraan upang tulungan siya ng Samahan ng Birheng Maria, sa abot ng tulong na maaari mong makuha. Lubhang kahabag-habag si Catarina, na nag-iisa at maralita, na walang anumang matatakbuhan; kaya maging masigasig kayo sa pagpapakita ng ganitong pagkakawanggawa. Isinusulat ko rin ito kay Pietro. Ipakita ninyo sa akin na hindi kayo nagpabaya.

Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Inaaliw ka kay Kristo ng buong sambahayang ito, at ipinagkakatiwala sa iyo ang pabayang manunulat na walang utang na loob. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kang pumuputol sa iyong mga gapos, at hindi basta nagsisikap na kalagin ang mga ito, sapagkat kailangan ng panahon upang kalagin ang mga ito, at hindi ka nakatitiyak na magkakaroon ka pa nito, gayong napakabilis nitong lumilipas sa iyo. Kaya higit na mabuting putulin ang mga ito nang lubusan, taglay ang tunay at banal na sigasig. O, kaypalad ng aking kaluluwa kapag nakita kong inihiwalay mo na ang iyong sarili sa sanlibutan sa gawa at isip, at sa sarili mong mga udyok ng laman, at iniugnay mo na ang iyong sarili sa buhay na walang hanggan: isang pakikipag-isang may gayong kagalakan, katamisan, at kaamuan na pinapawi nito ang lahat ng kapaitan at pinapagaan ang bawat mabigat na pasanin! Sino, kung gayon, ang makapipigil sa atin sa pagbunot ng tabak ng pagkapoot at pag-ibig, at sa pagputol sa sarili mula sa sarili sa pamamagitan ng kamay ng malayang kalooban? Sa sandaling makaputol ang tabak na ito, gayon na lamang ang kapangyarihan nito na ito ay nagbubuklod. Ngunit sasabihin mo sa akin, pinakamamahal kong anak: “Saan matatagpuan at hinuhubog ang tabak na ito?” Isinasagot ko sa iyo: Matatagpuan mo ito sa silid ng pagkilala sa sarili, kung saan sumisibol sa iyo ang pagkapoot sa sarili mong kasalanan at kahinaan, at ang pag-ibig sa iyong Maylikha at sa iyong kapwa, kasama ng tunay at tapat na mga birtud. Saan ito hinuhubog? Sa apoy ng banal na pag-ibig, sa palihan ng Katawan ng matamis at mapagmahal na Salita, ang Anak ng Diyos. Kaya tunay ngang mangmang, at karapat-dapat sa matinding pagsaway, ang taong may mga sandatang magagamit upang ipagtanggol ang kanyang sarili, ngunit itinatapon ang mga ito.

Ayaw kong mapabilang ka sa mga taong mangmang na ito, kundi nais kong magmadali ka nang buong lakas ng iyong pagkatao, at tumugon kay Maria, na tumatawag sa iyo nang may pinakadakilang pag-ibig. Ang dugo ng maluluwalhating martir na ito, na ang mga katawan ay nakalibing dito sa Roma, na nag-alay ng dugo at buhay nang may napakaalab na pag-ibig alang-alang sa pag-ibig sa Buhay, ay nag-aalab sa pananabik, tinatawag ka at ang iba pa upang pumarito kayo at magdusa, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Ngalan ng Diyos at ng Santa Iglesia, at upang subukin ang inyong mga birtud. Sapagkat sa Banal na Lupang ito, kung saan inihayag ng Diyos ang Kanyang karangalan, na tinawag Niyang Kanyang halamanan, ay tinawag Niya ang Kanyang mga lingkod, na sinasabi: “Ngayon na ang panahon upang pumarito sila, upang subukin ang ginto ng birtud.” Huwag na tayong magbingi-bingihan ngayon. Kung nabara ng lamig ang ating mga tainga, linisin natin ang ating sarili sa Dugo, na mainit sapagkat nahaluan ito ng apoy, at mapapawi ang lahat ng pagkabingi. Magkubli ka sa mga Sugat ni Kristong ipinako sa krus; tumakas ka mula sa sanlibutan, lisanin mo ang bahay ng iyong ama; tumakas ka patungo sa kanlungan ng Tagiliran ni Kristong ipinako sa krus, upang makarating ka sa Lupang Pangako. Ito rin ang sinasabi ko kay Pietro. Lumagay kayo sa hapag ng Krus, at doon, na napalakas ng Dugo, tanggapin ninyo ang pagkain ng mga kaluluwa, habang nagtitiis ng mga sakit at kahihiyan, mga paghamak, panlilibak, gutom, uhaw, at kahubaran: ipinagmamapuri, kasama ng matamis na Pablong iyon, ang Hinirang na Sisidlan, ang kahihiyan ni Kristong ipinako sa krus. Kung puputulin mo ang iyong mga gapos upang lumaya, gaya ng sinabi ko, ang pagtitiis ang magiging kaluwalhatian mo; kung hindi, hindi ito magiging gayon, kundi magiging pasakit ito sa iyo, at maging ang iyong anino ay katatakutan mo.

Sa pagninilay nito, ang aking kaluluwa ay nagugutom sa iyong kaligtasan. Nais kong makita kang pumuputol sa iyong mga gapos upang lumaya, at hindi nagsisikap lamang na kalagin ang mga ito, upang makatakbo ka nang lalong mabilis. Damitan mo ang iyong sarili ng Dugo ni Kristong ipinako sa krus. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos.

Natanggap ko ang iyong mga liham, at nagdulot ang mga ito sa akin ng malaking kaaliwan, dahil sa paggaling ni Battista, sapagkat umaasa akong magiging mabuting halaman pa siya, at dahil sa pagkahabag na nadama ko kay Monna Giovanna. Ngunit lalo akong nagalak na binigyan ka ng Diyos ng paraan upang makawala sa sanlibutan, at gayundin dahil sa mabuting saloobing isinulat mo sa akin na taglay ng mga Pinuno at ng iba pa nating mga mamamayan sa ating matamis na “Babbo,” si Papa Urbano VI. Nawa’y panatilihin ito ng Diyos sa Kanyang walang hanggang awa, at patuloy na palaguin ang kanilang paggalang at pagsunod sa kanya. Habang naroroon ka at ang iba pa, magsigasig kayong maghasik ng katotohanan at pabulaanan ang kasinungalingan sa abot ng inyong makakaya.

Ipagtagubilin mo ako nang buong pagmamahal kina Monna Giovanna at Currado. Aliwin mo rin si Battista at ang iba pang kasambahay. Aliwin mo ang lahat ng mga anak kong iyon, at sabihin mo rin sa kanila lalo na na patawarin ako kung hindi ako sumusulat sa kanila, sapagkat tila may kahirapan itong gawin. Aliwin mo si Messer Matteo: sabihin mong ipaalam muna niya sa amin kung ano ang nais niya, sapagkat nakalimutan ko na iyon, at napakaagang umalis ni Fra Raimondo kaya hindi namin iyon nakuha mula sa kanya. Pagkatapos ay masigasig kong gagawin ang lahat ng makakaya ko. At sabihin mo kay Frate Tommaso na hindi ako sumusulat sa kanya sapagkat hindi ko alam kung naroroon siya, ngunit kung naroroon siya, aliwin mo siya, at sabihin mong ibigay niya sa akin ang kanyang basbas. Ang ating Lisa at ang buong sambahayan ay nagpapatagubilin sa iyo. Hindi sumusulat sa iyo si Neri sapagkat siya ay nasa bingit ng kamatayan; ngunit ngayon ay magaling na siya.

Ipagkaloob nawa sa iyo ng Diyos ang Kanyang matamis at walang-hanggang pagpapala. Sabihin mo kay Pietro na pumarito kung maaari, para sa isang mahalagang bagay. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig!

Ibigay mo ang lahat ng liham na ito, o ipabigay mo ang mga ito. At ipanalangin mo kami sa Diyos. Tungkol naman sa ilang liham na ito na magkakahiwalay na nakabigkis, ibigay mo ang mga ito nang gayon din kay Monna Catarina di Giovanni, at hayaang siya ang mamahagi ng mga ito.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na anak kay Kristong matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kang bumangon mula sa pagkamalahininga ng iyong puso, upang hindi ka mailuwa mula sa bibig ng Diyos, na naririnig ang pagsaway na ito, “Sumpain kayo, kayong mga malahininga! Mabuti pa sana kung naging kasinglamig man lamang kayo ng yelo!” Ang pagkamalahiningang ito ay nagmumula sa kawalan ng utang na loob, na bunga ng mapusyaw na liwanag na hindi nagpapahintulot na makita natin ang nagdurusa at ganap na pag-ibig ni Kristong ipinako sa krus, at ang di-mabilang na mga biyayang tinanggap mula sa Kanya. Sapagkat sa katotohanan, kung makikita natin ang mga iyon, mag-aalab ang ating puso sa apoy ng pag-ibig, at magugutom tayo sa panahon, na ginagamit iyon nang may matinding sigasig para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Sa sigasig na ito kita tinatawag, pinakamamahal na anak, upang ngayon ay magsimula tayong gumawa nang panibago.

Ipinadadala ko sa iyo ang isang liham na isinusulat ko sa mga Pinuno, at isa naman sa Kapisanan ng Birheng Maria. Basahin at unawain mo ang mga ito, at saka ibigay; at pagkatapos … At kausapin mo sila nang lubusan tungkol sa bagay na nakasaad sa mga liham, na isinasamo sa bawat isa sa kanila, sa ngalan ni Kristong ipinako sa krus at sa akin, na masigasig silang makipag-ugnayan, sa abot ng kanilang makakaya, sa mga Pinuno at sa sinumang may kinalaman dito, upang magawa ang nararapat hinggil sa Banal na Simbahan at sa Bikaryo ni Kristo, si Urbano VI. Sa ganang akin, lubhang mabigat sa aking loob ang hangaring loobin nilang magtiwala sa bagay na ito, para sa karangalan ng Diyos at sa espirituwal at temporal na kapakinabangan ng lungsod. Maging marubdob ka at hindi malahininga sa gawaing ito, at sa pag-uudyok sa iyong mga kapatid at sa mga nakatatanda sa Kapisanan na gawin ang lahat ng kanilang makakaya sa usaping isinusulat ko. Kung kayo ang nararapat ninyong maging, pag-aalabin ninyo ang buong Italya, at hindi lamang ang dakong iyan.

Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Aliwin mo … ang lahat ng ito, ang iyong mga kapatid na lalaki, at ang iyong kapatid na babae, ay umaaliw sa iyo kay Kristo, at lahat ay naghihintay sa iyo. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

SA ILANG BANAL NA ERMITANYONG INANYAYAHAN NG PAPA NA PUMUNTA SA ROMA

Mula pa sa kanyang kabataan, kinimkim na ni Catalina ang hangaring mula sa payak na puso na ang mga gawain ng bayan ni Kristo ay ilagak sa mga kamay ng Kanyang pinakatapat na mga tagasunod. Ngayon, sa huling yugtong ito ng kanyang buhay, sa gitna ng katiwalian at mga pakana sa korte ng papa, lalo pang bumabaling nang may pananabik ang kanyang mga kaisipan sa natatagong yaman ng espirituwal na alab at malalim na pagkaunawang nananatili sa mga puso ng mga di-kilalang “lingkod ng Diyos” na namumuhay sa mga monasteryo o sa mga selda ng mga ermitanyo.

Ang anyayahan ang mga banal na lalaking ito sa Romaโ€”ang tipunin sila sa paligid ni Urbano, at sa gayon ay ipakita, sa pamamagitan ng matagumpay na patotoo ng mga may pinakamalapit na pakikipag-isa sa Diyos, kung saang panig naroon ang katotohanan ng Diyosโ€”ay walang alinlangang kaisipang pampolitika ng isang santang lubhang malayo sa mga makamundong pananaw. Gayunman, sinang-ayunan ito ng Papa. Kaya, sa kahilingan niya, bagaman malamang na si Catalina mismo ang nagmungkahi nito, sumulat siya sa ilan sa mga ermitanyong matagal na niyang nakakausap tungkol sa mga bagay na espirituwal, at tinawag silang magtungo sa Banal na Lungsod. Ang kanyang mga liham ay isang makabagbag-damdaming panawagan sa mga tagapagtanggol ni Kristo na iwaksi ang pagkamahiyain at katamaran, at magmadaling tumungo sa larangan kung saan naghihintay sa kanila ang mga paghihirap at kaguluhan, at marahil maging ang kamatayan bilang martir.

Sa ikatlo sa mga sumusunod na liham, inilalarawan ni Catalina sa nakaaantig na paraan ang dalawang nalilitong ermitanyoโ€”mga Dominikanong โ€œaso ng Panginoonโ€ mula sa payapang kapatagan ng Umbriaโ€”na tumalima sa panawagan. โ€œMatatanda na, at hindi mabuti ang kalusugan, na napakatagal nang namumuhay sa kanilang kapayapaan,โ€ tiniis nila ang mahirap na paglalakbay, at ngayo’y buong tapang na pinipigil ang kanilang pangungulila sa tahanan at binabawi ang kanilang di-sinasadyang mga hinaing. Ngunit hindi lahat ng tinawag na ermitanyo ay gayon kadaling sumunod. Halos hindi maaasahang maranasan sa mga lansangan ng kalakhang lungsod ang mga ekstasis na may pangitain: mahal sa kanila ang pag-iisa sa kagubatan at sa selda. Tahasang tumangging kumilos si Padre William Flete, na patuloy na hinahangaan ni Catalina sa kabila ng mga pagkukulang nito; gayundin ang kanyang kasama, si Fray Antonio. Ang Abad ng San Antimo, isa pang taong lagi niyang iginagalang nang lubos, bagaman dumating, ay lumilitaw sa kanyang mga liham na kumilos na parang isang duwag.

Hindi natin maipagtataka kung ang mapapayapang Relihiyoso na namuhay nang mahabang panahon sa walang patid na katahimikan ay tumutol na pumasok sa di-kanais-nais na unos ng pulitika sa Roma. Hindi rin lingid sa kasalukuyan ang ganitong saloobin ng mga ermitanyong may malawak na pinag-aralan. Ngunit ang kanilang pagtanggi ay isang dagok kay Catalina. Malamang na hindi niya mahihinuha ang likas na konklusyong ang buhay sa pag-iisa ay hindi naghahanda sa mga tao upang ipaglaban ang katuwiran sa aktuwal na buhay, ngunit lubha siyang nabagabag. Mula pa sa kanyang kabataan, gaya ng paulit-ulit nating nakita, mulat na siya sa mga panganib ng pagkamakasarili at katamaran na bukod-tanging kaakibat ng buhay-kontemplatibo; kasabay nito, matibay ang kanyang paniniwalang, kung magliliyab lamang nang sapat ang apoy ng panalanging namamagitan para sa kapwa, ang buhay na ito ay maaaring maging lubos na mapagsakripisyo. Ngayon, ang pinakamamahal niyang mga ermitanyo ay hindi nakatagal sa pagsubok sa oras ng kagipitan, at ang kanilang di-namamalayang pagkamakasarili ay nagdulot sa kanya ng pagkabigong hindi masambit. Sa mga liham na ito ay naipahayag ang kanyang dalamhati, ang kanyang pagkamangha, at ang kanyang halos matinding paghamak sa isang pamumuhay sa relihiyon na tumangging talikuran ang mga panloob na kaaliwan nito kahit sa harap ng kagyat na panawagan ng isang krisis sa Simbahan. Walang alinlangang ang โ€œdakilang pagtanggiโ€ na ito ng mga lalaking pinagtiwalaan niya ay nakaragdag sa pagdilim ng kanyang mga huling buwan. Kahit sa mga puso ng kanyang malalapit na kaibigan, kahit sa piling ng mga hinirang ng Diyos, ay hindi makasusumpong si Catalina rito sa lupa ng isang lungsod na mananatili magpakailanman. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY FRAY WILLIAM NG INGLATERA AT FRAY ANTONIO NG NIZZA SA LECCETO

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal na anak kay Kristong matamis na Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang hangaring makita kayong lubos na lumimot sa inyong sarili upang wala kayong hanaping kapayapaan ni katahimikan saanman kundi kay Kristong ipinako sa krus, na nagugutom sa hapag ng Krus, alang-alang sa karangalan ng Diyos, sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at sa pagpapanibago ng Banal na Simbahan, na nakikita natin ngayon na lubhang nangangailangan anupa’t upang matulungan siya, kailangang lumabas ang isang tao mula sa kanyang kagubatan at talikuran ang kanyang sarili. Kung nakikita ng isang tao na maaari siyang mamunga sa Simbahan, hindi ito panahon upang manatiling walang ginagawa o upang sabihing, “Mawawala ang aking kapayapaan.” Sapagkat ngayong ipinagkaloob sa atin ng Diyos ang biyayang magkaroon ang Banal na Simbahan ng isang mabuti at makatarungang pastol, na nalulugod sa mga lingkod ng Diyos, at nagnanais na makapiling sila, at umaasang madadalisay niya ang Simbahan at mabubunot ang mga bisyo at maitatatag ang mga birtud, nang walang anumang takot sa tao, yamang kumikilos siya bilang isang makatarungan at matapang na lalaki, tayong iba ay nararapat tumulong sa kanya. Malalaman ko kung tunay ngang sumibol sa atin ang pagmamahal sa pagpapanibago ng Banal na Simbahan; sapagkat kung gayon nga, susundin ninyo ang kalooban ng Diyos at ng Kanyang Bikaryo, lalabas kayo mula sa inyong kagubatan, at magmamadaling pumasok sa larangan ng digmaan. Ngunit kung hindi ninyo ito gagawin, sasalungat kayo sa kalooban ng Diyos. Kaya isinasamo ko sa inyo, alang-alang sa pag-ibig ni Kristong ipinako sa krus, na agad ninyong tugunin nang walang pagkaantala ang kahilingan sa inyo ng Santo Papa. At huwag kayong mag-atubili dahil sa kawalan ng kagubatan, sapagkat may mga gubat at kagubatan dito. Bumangon kayo, mga pinakamamahal na anak, at huwag nang matulog, sapagkat panahon na upang magbantay! Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Jesus, Jesus na Pag-ibig! Sa Roma, noong ikalabinlimang araw ng Disyembre, 1378. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID NA ANDREA NG LUCCA, KAY KAPATID NA BALDO AT KAY KAPATID NA LANDO, MGA LINGKOD NG DIYOS SA SPOLETO, NANG SILA AY IPATAWAG NG SANTO PAPA

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Mga pinakamamahal na ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita kayong masigasig at handang gawin ang kalooban ng Diyos, bilang pagtalima sa Kanyang Bikaryo, si Papa Urbano VI, upang sa pamamagitan ninyo at ng iba pang mga lingkod ng Diyos ay maihatid ang tulong sa Kanyang matamis na Esposa. Sapagkat nakikita natin siyang nasa gayong kapait na kalagayan, sinasalakay sa lahat ng panig ng mga hanging salungat sa kanya; at nakikita ninyong lalo siyang sinasalakay ng masasamang tao, mga umiibig sa kanilang sarili, sa pamamagitan ng mapanganib at masamang hangin ng erehiya at sisma, na maaaring magparumi sa ating pananampalataya. Kailanman ba ay nangailangan siya nang higit kaysa ngayon, na yaong mga dapat tumulong sa kanya ay sila pang sumalakay sa kanya, at ang kadiliman ay ipinalalaganap ng mga may tungkuling magbigay-liwanag? Dapat nila tayong pakainin ng pagkain ng mga kaluluwa, na iginagawad ang Dugo ni Kristong ipinako sa krus na nagbibigay ng buhay ng biyaya; subalit inaagaw nila ito sa mga bibig ng mga tao, na iginagawad ang kamatayang walang hanggan, tulad ng mga lobong hindi nagpapakain sa kawan, kundi lumalamon dito. At ano ang gagawin ng mga asoโ€”ang mga lingkod ng Diyos, na inilagay sa daigdig bilang mga bantay, upang tumahol sila kapag nakita nilang dumarating ang lobo, nang magising ang punong pastol? Ano ang gagamitin nila sa pagtahol? Ang mapagpakumbaba at walang tigil na panalangin, at ang buhay na tinig. Sa ganitong paraan ay sisindakin nila ang mga demonyo, nakikita man o hindi nakikita, at magigising ang puso at isip ng ating punong Pastol, si Papa Urbano VI; at kapag nagising na siya, hindi tayo nag-aalinlangang matutulungan ang mistikong katawan ng Banal na Simbahan at ang pangkalahatang katawan ng relihiyong Kristiyano, at mababawi ang kawan at maililigtas mula sa mga kamay ng mga diyablo. Hindi kayo dapat umurong sa anumang dahilan: hindi dahil sa pagdurusang inaasahan ninyo, ni dahil sa mga kahihiyan o pag-uusig, ni sa pangungutyang maaaring ibato sa inyo; hindi dahil sa gutom, uhaw, o kamatayan nang sanlibong ulit kung posible man iyon; hindi dahil sa pagnanais ng katahimikan, ni ng inyong mga kaaliwan, na sinasabi: “Nais ko ang kapayapaan ng aking kaluluwa, at maaari akong dumaing sa panalangin sa harap ng mukha ng Diyos (nang hindi pumupunta sa Roma)”; hindi, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus. Sapagkat hindi ngayon ang oras upang hanapin ang sarili alang-alang sa sarili, ni upang takasan ang mga pasakit nang sa gayon ay makamtan ang mga kaaliwan; sa halip, ito ang oras upang iwaksi ang sarili, yamang ang Walang Hanggang Kabutihan at Awa ng Diyos ay tumugon sa pangangailangan ng Banal na Simbahan, at nagkaloob sa kanya ng isang makatarungan at mabuting pastol, na nagnanais na mapalibutan siya ng mga asong ito, na patuloy na tatahol para sa karangalan ng Diyos; nangangamba silang baka siya ay makatulog, at hindi sila nagtitiwala sa kanyang pagbabantay maliban kung lagi silang handang tumahol upang gisingin siya. Kabilang kayo sa mga pinili niya. Kaya nakikiusap ako at mahigpit na hinihimok kayo kay Kristo, ang matamis na Hesus, na pumarito kayo agad, upang tuparin ang kalooban ng Diyos, na ganito ang ninanais, at ang banal na kalooban ng Bikaryo ni Kristo, na tumatawag sa inyo at sa iba pa.

Hindi ninyo kailangang mangamba sa mga luho o sa matitinding kaaliwan; sapagkat paririto kayo upang magtiis, at hindi upang magpakasaya, maliban sa kagalakan ng Krus. Ilabas ninyo ang inyong ulo, at humayo kayo sa Larangan, upang tunay na makipaglaban para sa katotohanan; panatilihin sa paningin ng inyong isip ang pag-uusig na ginagawa sa Dugo ni Kristo, at ang kapahamakan ng mga kaluluwa; upang lalo tayong mapukaw sa pakikipaglaban, nang sa gayon ay hindi tayo umurong sa anumang dahilan. Halina, halina! at huwag magpaliban, na naghihintay sa takdang oras, sapagkat hindi tayo hinihintay ng oras. Natitiyak kong ipaaalam sa inyo ng Walang-hanggang Kabutihan ng Diyos ang katotohanan. Gayunman, alam kong marami, maging sa mga lingkod ng Diyos, ang lalapit sa inyo at sasalungat sa banal at mabuting gawaing ito, na nag-aakalang mabuti ang kanilang sinasabi kapag sinabi nilang: “Pupunta kayo, at walang mangyayari.” At ako, na parang isang babaeng mapangahas, ay nagsasabing may mangyayari; kung hindi man matutupad ngayon ang ating pangunahing hangarin, kahit paano ay mahahawan ang daan. At kahit wala talagang mangyari, naipakita natin sa harap ng Diyos at ng ating kapwa na ginawa natin ang ating makakaya; napukaw ang ating budhi at naalisan ng pasanin. Kaya mabuti ito anuman ang mangyari. Habang mas marami ang sumasalungat sa inyo, lalo itong malinaw na tanda para sa inyo na ito ay isang mabuti at banal na gawain; sapagkat gaya ng nakita na natin, at patuloy nating nakikita, ang mga dakila, banal, at mabubuting gawain ay nakatatagpo ng higit na pagsalungat kaysa sa maliliit, dahil mas malaki ang kanilang ibinubunga; at kaya hinahadlangan sila ng diyablo sa lahat ng paraang kaya niya, lalo na sa pamamagitan ng mga lingkod ng Diyos, sa mga lingid na panlilinlang, sa balatkayo ng kabanalan. Sinabi ko ito sa inyo upang huwag ninyong talikuran ang pagparito sa anumang dahilan, kundi humarap kayo nang may agarang pagsunod sa paanan ng Kanyang Kabanalan.

Ilubog ninyo ang inyong sarili sa Dugo ni Kristo, at nawa’y mamatay ang ating sariling kalooban sa lahat ng bagay. Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Ipagtagubilin ninyo ako sa lahat ng lingkod ng Diyos na malapit sa inyo, upang hilingin nila sa Banal na Kabutihan na pagkalooban ako ng biyayang ialay ang aking buhay para sa Kanyang Katotohanan. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID NA ANTONIO NG NIZZA NG MGA KAPATID NA ERMITANYO NI SAN AGUSTIN SA KUMBENTO NG LECCETO MALAPIT SA SIENA

Sa ngalan ni Hesukristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal kong anak kay Kristo, ang matamis na Jesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesu-Kristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahalagang Dugo: taglay ang pagnanais na makita kang nakatatag sa Buhรกy na Bato, si Kristo, ang matamis na Jesus, upang ang gusaling itatayo mo rito ay hindi kailanman maibuwal ng anumang hanging salungat na maaaring humampas sa iyo, kundi manatiling lubos na matibay, matatag, at di-natitinag, hanggang sa iyong kamatayan sa Daan ng Katotohanan. O, kaylaking pangangailangan natin sa tunay at maringal na saligang itoโ€”na hindi nakikilala ng aking kamangmangan! Sapagkat kung tunay ko itong nakikilala, hindi ako magtatayo sa aking sarili, na mas masahol pa kaysa buhangin, kundi sa Buhรกy na Batong iyon na aking binanggit. Sa pagsunod kay Kristo sa daan ng kahihiyan, paglapastangan, at pang-iinsulto, pagkakaitan ko ang aking sarili ng bawat kaaliwan, saanman ito nagmumula, sa loob man o sa labas, upang maging katulad Niya. Hindi ko hahanapin ang aking sarili alang-alang sa sarili kong kapakanan, kundi ang tanging pagtutuunan ko ay ang karangalan ng Diyos, ang kaligtasan ng mga kaluluwa, at ang pagpapanibago ng Banal na Simbahan, na nakikita kong lubhang nangangailangan! Kahabag-habag ako, na kabaligtaran mismo ang ginagawa! Ngunit bagaman mali ang ginagawa ko, pinakamamahal kong anak, ayaw kong gayon din ang gawin mo at ng iba; sa halip, nais kong makita kayong nakatatag sa Batong ito. Dumating na ngayon ang oras na sumusubok kung sino ang lingkod ng Diyos, at kung hahanapin ba ng mga tao ang kanilang sarili alang-alang sa sarili nilang kapakanan, at ang Diyos dahil sa pansariling kaaliwang natatagpuan nila sa Kanya, at ang kanilang kapwa alang-alang sa sarili nilang kapakanan hangga’t may nakikita silang mga kaaliwan sa mga itoโ€”oo ba o hindiโ€”at kung dapat ba nating paniwalaang sa isang lugar lamang matatagpuan ang Diyos at hindi sa iba. Hindi ko nakikitang ganito ngaโ€”sa halip, natatagpuan kong para sa tunay na lingkod ng Diyos, ang bawat lugar ay ang nararapat na lugar at ang bawat oras ay ang nararapat na oras. Kaya kapag dumating ang panahong dapat niyang talikuran ang sarili niyang mga kaaliwan at yakapin ang mga pagpapagal para sa karangalan ng Diyos, ginagawa niya ito; at kapag dumating ang panahong kailangan niyang lisanin ang kagubatan alang-alang sa karangalan ng Diyos, ginagawa niya ito, at nagtutungo siya sa mga pampublikong lugar, tulad ng ginawa ng pinagpalang si San Antonio, na bagaman lubos na nagmamahal sa pag-iisa, ay maraming ulit itong nilisan upang aliwin ang mga Kristiyano. At gayundin ang maaari kong isalaysay tungkol sa marami pang ibang santo. Ito na sa tuwina ang kaugalian ng mga tunay na lingkod ng Diyos: ang lumabas sa panahon ng pangangailangan at kahirapan, ngunit hindi sa panahon ng kasaganaanโ€”hindi, iyon ang kanilang tinatakasan. Hindi kailangang tumakas sa ngayon dahil sa takot na baka tangayin ang ating mga puso ng hangin ng kapalaluan at walang-kabuluhang pagmamapuri dahil sa labis nating kasaganaan; sapagkat wala ngayong maaaring ipagmapuri ang sinuman maliban sa mga pagpapagal. Ngunit tila naglalaho ang ating liwanag, yamang nasisilaw tayo ng ating mga kaaliwan at ng pag-asang inilalagak natin sa mga natatanging paghahayagโ€”mga bagay na humahadlang sa atin upang makilala nang wasto ang katotohanan, bagaman kumikilos tayo nang may tapat na hangarin. Ngunit ang Diyos, na siyang kataas-taasan at walang-hanggang Kabutihan, ay nagbibigay sa atin ng ganap at tunay na liwanag. Hindi ko na palalawigin pa ang usaping ito.

Ayon sa liham na ipinadala sa akin ni Fray William, lumilitaw na hindi siya ni kayo ay paririto. Hindi ko balak sagutin ang liham na ito; ngunit labis kong ikinalulungkot ang kaniyang kawalang-malay, sapagkat kakaunting karangalan sa Diyos o ikatitibay ng kaniyang kapuwa ang ibinubunga nito. Sapagkat kung ayaw niyang pumarito dahil sa pagpapakumbaba at sa takot na mawala ang kaniyang kapayapaan, dapat sana niyang isabuhay ang birtud ng pagpapakumbaba sa pamamagitan ng paghingi ng pahintulot sa Bikaryo ni Kristo nang may kababaang-loob at kaamuan, na nakikiusap sa Kaniyang Kabanalan na buong-kabaitang pahintulutan siyang manatili sa kaniyang kagubatan alang-alang sa higit niyang kapayapaan, ngunit gayunman, bilang isang tunay na masunurin, ipinauubaya ang bagay na ito sa kalooban nito. Sa gayon ay higit siyang magiging kalugud-lugod sa Diyos at matitiyak niya ang sarili niyang kabutihan. Ngunit waring kabaligtaran ang ginawa niya, sa pagsasabing ang taong nakatali sa pagtalima sa Diyos ay hindi dapat sumunod sa kaniyang kapuwa nilalang. Tungkol sa ibang tao, hindi ko ito gaanong ipag-aalala; ngunit ang isama niya ang Bikaryo ni Kristo ay labis kong ikinalulungkot, sapagkat nakikita kong labis siyang sumasalungat sa katotohanan. Sapagkat ang pagtalima sa Diyos ay hindi kailanman humahadlang sa ating pagtalima sa Santo Papa: sa halip, habang lalong ganap ang isa, lalo ring ganap ang isa pa. At dapat tayong laging pasakop sa kaniyang mga utos at maging masunurin hanggang kamatayan. Gaano man tila kawalang-ingat ang pagsunod sa kaniya, at gaano man nito ipagkait sa atin ang kapayapaan ng isip at kaaliwan, dapat tayong sumunod; at itinuturing kong isang malaking di-kaganapan at panlilinlang ng diyablo ang paggawa ng kabaligtaran. Lumilitaw sa kaniyang isinulat na dalawang lingkod ng Diyos ang tumanggap ng isang dakilang pahayag, na nagsasabing ang Kristo sa lupa, at ang sinumang nagpayo sa kaniya na ipatawag ang mga lingkod na ito ng Diyos, ay sumunod sa payo ng tao at hindi ng Diyos, at na ang pag-uudyok ng diyablo sa halip na ang inspirasyon ng Diyos ang nagtulak sa kanilang naising hilahin ang kanilang mga lingkod mula sa kanilang kapayapaan at mga kaaliwan: idinagdag pa na kung kayo at ang iba ay paririto, mawawala ang inyong buhay-espirituwal, at sa gayon ay wala kayong maitutulong sa panalangin, at hindi ninyo masasamahan sa espiritu ang Santo Papa. Tunay nga, napakababaw naman ng pagpapahalaga sa buhay-espirituwal kung nawawala ito sa paglipat ng lugar. Tila nagtatangi ang Diyos ng mga lugar, at matatagpuan lamang sa isang kagubatan, at hindi sa ibang dako sa oras ng pangangailangan! Ano ngayon ang sasabihin natinโ€”tayo na, sa isang banda, ay nagnanais na mabago ang Simbahan ng Diyos, mabunot ang mga tinik, at maitanim doon ang mababangong bulaklak na siyang mga lingkod ng Diyos; at, sa kabilang banda, ay sinasabihan na ang pagpapatawag sa kanila at paghila sa kanila mula sa kanilang kapayapaan ng isip at katahimikan upang pumarito at tumulong sa munting Barkong iyon ay isang pakana ng diyablo? Kahit man lamang ay magsalita ang isang tao para sa kaniyang sarili, at huwag magsalita para sa ibang mga lingkod ng Diyosโ€”sapagkat hindi natin dapat ibilang ang ating sarili sa mga lingkod ng sanlibutan. Hindi ganito ang ginawa ni Fray Andrea ng Lucca, ni ni Fray Paolina, ang mga dakilang lingkod na iyon ng Diyos, mga matatanda at malayo sa mabuting kalusugan, na matagal nang namumuhay sa kanilang kapayapaan: kundi kaagad, sa kabila ng lahat ng kanilang kapaguran at mga kapansanan, ay naglakbay sila, pumarito, at tumupad sa kanilang pagtalima: at bagaman pinipilit sila ng pagnanais na bumalik sa kanilang mga selda, hindi naman nila ibig iwaksi ang pamatok, kundi sinasabi: “Ang sinabi ko ay binabawi ko!”โ€”na hindi isinasaalang-alang ang sarili nilang kagustuhan at mga pansariling kaaliwan. Pumaparito ang isang tao upang magtiis: hindi para sa mga parangal, kundi para sa dangal ng maraming pagpapagal, kalakip ang mga luha, mga pagpupuyat at walang humpay na panalangin; ganito ang dapat gawin ng isang tao. Ngayon ay huwag na nating pabigatin ang ating sarili ng marami pang salita. Nawa’y ipagkaloob sa atin ng Diyos, sa Kaniyang awa, ang malinaw na paningin, at gabayan tayo sa landas ng katotohanan, at bigyan tayo ng tunay at ganap na liwanag, upang hindi tayo kailanman lumakad sa gitna ng mga anino. Nakikiusap ako sa inyo, sa inyo at sa Batsilyer, at sa iba pang mga lingkod ng Diyos, na idalangin sa Mapagpakumbabang Kordero na palakarin Niya ako sa Kaniyang Landas. Manatili kayo sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY REYNA GIOVANNA NG NAPOLES (ISINULAT HABANG NASA ESTADO NG PAGKAWALAY SA MGA PANDAMA)

Si Giovanna, na matigas ang loob, ay hindi tumugon sa mga pagsusumamo ni Catalina. Dahil sa pansamantala niyang pagpanig kay Urbano, lalo lamang naging masakit ang muli niyang pagbalik sa panig ni Clemente. โ€œNakikita mong naglalaban-laban na parang mga hayop ang iyong mga nasasakupan dahil sa kalunus-lunos na pagkakahating ito,โ€ ang sulat ni Catalina sa isa pang liham. โ€œAy, ako! Paanong hindi nadudurog ang iyong puso, at natitiis mong ikaw ang sanhi ng kanilang pagkakahati, na ang isa ay kumakapit sa puting rosas at ang isa sa pula, ang isa sa katotohanan at ang isa sa kasinungalingan? Kaawa-awa kong kaluluwa! Hindi mo ba nakikitang silang lahat ay nilikha sa napakadalisay na rosas na iyon, ang walang hanggang kalooban ng Diyos, at muling nilikha sa pamamagitan ng biyaya sa nag-aalab na rosas na iyon, na namumula sa Dugo ni Cristo, kung saan tayo hinugasan mula sa kasalanan sa Binyag? Isipin mong hindi ikaw ni sinumang iba ang naghugas sa kanila nang gayon o nagbigay sa kanila ng maluwalhating rosas na iyon, kundi ang ating Ina lamang, ang Santa Iglesia, sa pamamagitan ng Kataas-taasang Pontipise na may hawak ng mga susi, si Papa Urbano VI. Paanong natitiis ng iyong kaluluwa na bawiin sa kanila ang hindi mo naman kayang ibigay? Kung hindi ka nito naaantig, hindi ka ba man lamang naaantig ng kahihiyang kinasadlakan mo sa paningin ng sanlibutan? Higit na matindi ito ngayon matapos ang iyong pagbabago kaysa noon; sapagkat kamakailan ay ipinahayag mo ang katotohanan at inamin ang iyong pagkakamali, at ipinakita mong handa kang magtiwala na parang anak sa awa ng iyong ama; at mula noon ay gumawa ka ng mas masahol pa kaysa dati, maging dahil hindi dalisay ang iyong puso at nagkunwari kang may taglay na wala naman doon, o dahil niloob ng katarungan na muli akong magpenitensiya para sa aking mga dating kasalanan, sapagkat hindi ako karapat-dapat na makita kang payapa at panatag, sumususo sa dibdib ng Santa Iglesia. Gayon na lamang ang sakit nito sa akin, anupa’t wala na akong mapapasang mas mabigat na krus sa buhay na ito, kapag iniisip ko ang liham na natanggap ko mula sa iyo, kung saan kinilala mong si Papa Urbano ang tunay na kataas-taasang ama at pari, at sinabi mong handa kang sumunod sa kanya, ngunit ngayon ay kabaligtaran ang nakikita ko.โ€

Sa liham na ito, ibinubuhos ni Catalina sa babaeng nabubuhay pa ang isang malungkot na panaghoy para sa patay nitong kaluluwa. Hindi na siya nangangatwiran; sa sandaling iyon, ang usaping pampolitika ay natatabunan ng dalamhati habang pinagninilayan niya ang pagpapatigas sa kasalanan at ang nalalapit na kapahamakan ng babaeng mula pa sa kanyang kabataan ay pinag-ukulan na niya ng natatanging pagmamahal, at minsan ay inasam niyang maging isang tunay na Tagapagtanggol ng Pananampalataya. Mapapansing isinulat niya ito habang nasa isang kalagayang wala sa karaniwang kamalayan. Anuman ang likas na katangian ng mahiwagang kalagayang iyon, makatitiyak tayong ang mga kaisipang ipinahayag niya noon ay nagmula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, lampas sa kanyang kamalayan, at sa gayon ay makikita natin ang isa pang patunay ng tindi ng kanyang damdamin hinggil kay Giovanna.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na ina kay Cristo, ang matamis na Jesus: Ako, si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Jesucristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo, na may pagnanais na makita kang nahahabag sa sarili mong kaluluwa at katawan. Sapagkat kung hindi tayo mahabagin sa sarili nating mga kaluluwa, kakaunti lamang ang maitutulong sa atin ng awa at habag ng iba. Lubhang malupit ang kaluluwa sa sarili kapag kusa nitong inilalagay sa mga kamay ng kanyang kaaway ang patalim na maaaring ipamatay sa kanya. Sapagkat walang sandata ang ating mga kaaway na magagamit nila upang saktan tayo. Gustung-gusto man nila, hindi nila magawa, sapagkat ang kalooban lamang ang makapipinsala sa atin; at kung tungkol sa kalooban, hindi ito magagalaw ng demonyo ni ng sinumang nilalang, ni mapipilit na gumawa ng kahit pinakamaliit na pagkakasalang hindi nito pinipili. Kaya ang baluktot na kaloobang sumasang-ayon sa kasamaan ng ating mga kaaway ay isang patalim na pumapatay sa kaluluwang, sa sarili nitong malayang pagpili, ay naglalagay nito sa kamay ng mga kaaway na iyon. Alin ang tatawagin nating mas malupitโ€”ang mga kaaway o ang mismong taong tumatanggap ng saksak? Tayo ang mas malupit, sapagkat sinasang-ayunan natin ang sarili nating kamatayan.

Mayroon tayong tatlong pangunahing kaaway. Una, ang diyablo, na mahina kung hindi ko siya pinalalakas sa pamamagitan ng pagsang-ayon sa kanyang kasamaan. Nawawala ang kanyang lakas sa kapangyarihan ng Dugo ng mapagpakumbaba at walang-batik na Kordero. Ang sanlibutan, kasama ang lahat ng karangalan at kaluguran nito, na kaaway natin, ay mahina rin, maliban kung pinalalakas natin ito upang saktan tayo sa pamamagitan ng pag-angkin sa mga bagay na ito nang may walang-pagpipigil na pag-ibig. Sa kaamuan, kababaang-loob, karalitaan, kahihiyan at kadustaan ni Kristong ipinako sa krus, nalilipol ang malupit na panginoong ito, ang sanlibutan. Ang ating ikatlong kaaway, ang sarili nating kahinaan, ay ginawang mahina; ngunit pinalalakas ito ng katwiran sa pamamagitan ng pakikipag-isa ng Diyos sa ating pagkatao, nang bihisan Niya ang Salita ng ating pagkatao, at sa pamamagitan ng kamatayan ng magiliw at mapagmahal na Salitang iyon, si Kristong ipinako sa krus. Kaya malakas tayo, at mahina ang ating mga kaaway.

Totoong-totoo, kung gayon, na higit tayong malupit sa ating sarili kaysa sa ating mga kaaway. Sapagkat kung wala ang ating tulong, hindi nila tayo mapapatay ni masasaktan, yamang hindi sila ibinigay sa atin ng Diyos upang tayo ay madaig, kundi upang madaig natin sila. Sa gayon nasusubok ang ating katatagan at pagtitiyaga. Ngunit hindi ko nakikitang maiiwasan natin ang gayong kalupitan at magiging maawain tayo kung wala ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, na nagbubukas sa mata ng isip upang makita kung gaano kasalungat sa kalooban ng Diyos at kapinsala sa kaluluwa at katawan ang kalupitan, at kung gaano kalugod-lugod sa Diyos at kapaki-pakinabang sa ating kaligtasan ang awa.

Pinakamamahal na inaโ€”ina ang tawag ko sa inyo sapagkat nakikita ko kayong isang tapat na anak ng Santa Iglesiaโ€”sa palagay ko ay wala kayong awa sa inyong sarili. Ay, kay lungkot! Ay, kay lungkot! Dahil mahal ko kayo, nagdadalamhati ako sa masamang kalagayan ng inyong kaluluwa at katawan. Buong-puso kong iaalay ang aking buhay upang mahadlangan ang kalupitang ito. Maraming ulit na akong sumulat sa inyo dahil sa habag, na ipinakikita sa inyong ang inihaharap sa inyo bilang katotohanan ay isang kasinungalingan; at ang pamalo ng katarungan ng Diyos, na nakahanda para sa inyo kung hindi ninyo tatakasan ang gayong kalaking kamalian. Makatao ang magkasala, ngunit maka-diyablo ang magpatuloy sa kasalanan. Ay, kay lungkot! Walang nagsasabi sa inyo ng katotohanan, ni hindi ninyo hinahanap sa mga lingkod ng Diyos ang mga maaaring magsabi nito sa inyo, upang hindi kayo manatili sa kalagayan ng kapahamakan. O, kaypalad sana ng aking kaluluwa kung makapupunta ako sa inyong lupain at maiaalay ang aking buhay upang maibalik sa inyo ang kabutihan ng langit at ang kabutihan ng lupa; upang maalis sa inyo ang patalim ng kalupitan, na ginamit ninyo upang patayin ang inyong sarili, at makatulong na maibigay sa inyo ang patalim ng awa, na pumapatay sa bisyo; upang madamtan kayo ng banal na takot sa Diyos at pag-ibig sa katotohanan, at maitali kayo sa Kanyang matamis na kalooban!

Ay, kay lungkot, huwag ninyong hintayin ang panahong hindi ninyo tiyak na makakamtan! Huwag ninyong piliing mapaluha nang parang ilog ang aking mga mata dahil sa inyong kaawa-awang kaluluwa at katawanโ€”isang kaluluwang itinuturing kong sarili ko! Kung pagmamasdan ko ang kaluluwang iyon, nakikita kong patay ito, sapagkat hiwalay sa katawan nito; ang inuusig nito ay hindi si Papa Urbano VI, kundi ang ating katotohanan at pananampalataya. Inasahan ko, aking ina at anak, gaya ng dati ninyong isinusulat sa akin, na sa pamamagitan ninyo ay maipalalaganap ang mga ito sa mga hindi sumasampalataya sa tulong ng biyaya ng Diyos, at maipahahayag at maitataguyod sa ating kalipunan, at maipagtatanggol laban sa mga nahawahan noon o nahahawahan ngayon, kapag nakakita tayo ng bahid na lumilitaw. Ngayon ay nakikita kong ganap na kabaligtaran ang lumilitaw sa inyo, dahil sa masamang payong ibinigay sa inyo dahil sa aking mga kasalanan. Tinanggap ninyo ito na parang wala kayong awa sa sarili ninyong kaligtasan; at nakikita kong walang sinumang taong makapagbabalik ng nawala sa inyo, kundi kayo mismo ang kailangang magbigay-sulit nito sa harap ng kataas-taasang Hukom. Hindi kayo nagkasala dahil sa kamangmangan, na hindi alam ang tama, sapagkat ipinakita sa inyo ang katotohanan; ngunit hindi ninyo alam kung paano tatalikod sa inyong sinimulan, sapagkat sinisira ng patalim ng baluktot at makasariling kalooban ang kaalaman at pagpapasiya, anupat itinuturing ninyong kahihiyan ang siyang pinakamalaki ninyong karangalan. Sapagkat ang pagpapatuloy sa pagkakamali at sa gayong kasamaan ang pinakamalaking kadustaan, at inilalantad nito ang isang tao bilang tanda ng kahihiyan sa paningin ng kanyang kapwa; ngunit ang makalaya sa mga ito ang pinakamalaking karangalan; at sa pamamagitan ng karangalan at halimuyak ng kabanalan, natatakasan ang kahihiyan at napapawi ang baho ng bisyo.

At kung isasaalang-alang ko ang iyong kalagayan hinggil sa mga panlupa at lumilipas na kayamanang naglalaho na parang hanginโ€”ikaw mismo ang nag-alis sa iyong sarili ng karapatan sa mga ito. Ang natitira na lamang ay ang tanggapin mo ang pangwakas na hatol na aktuwal na mag-aalis sa iyo ng mga ito at hayagang magpapahayag na ikaw ay isang erehe. Nadudurog ang aking puso at hindi ito lubusang madurog, dahil sa pangambang baka padilimin nang gayon ng diyablo ang mata ng iyong pag-iisip na danasin mo ang pagkawalang iyon, at ang gayong kahihiyan at pagkalito na ituturing kong higit na mabigat kaysa sa kawalang iyong daranasin. At hindi mo ito maikukubli sa pagsasabing, โ€œGagawin ito sa akin nang di-makatarungan, at ang ipinapataw nang di-makatarungan ay hindi nagdudulot ng kahihiyan.โ€ Hindi maaaring sabihin iyan; sapagkat gagawin iyon nang makatarungan, kapwa dahil sa kasalanang iyong nagawa, at dahil maaari niya itong gawin bilang kataas-taasan at tunay na pontipise, na tunay na hinirang ng Katotohanan. Sapagkat kung hindi siya gayon, hindi ka sana nagkasala. Kaya magiging makatarungan iyon. Ngunit nagpigil siyang gawin ito dahil sa pag-ibig, tulad ng isang mabait na amang naghihintay na magbago ang kanyang anak. Gayunman, nangangamba akong baka gawin niya ito, dahil sa hinihingi ng katarungan at sa iyong matagal na pagpapatuloy sa kasamaan. At hindi ko ito sinasabi bilang isang hindi nakaaalam ng kanyang sinasabi.

At kung sasabihin mo sa akin, โ€œWala akong pakialam dito, sapagkat malakas at makapangyarihan ako, at may iba pang mga panginoong tutulong sa akin, at alam kong mahina siyaโ€โ€”isasagot ko sa iyo na walang kabuluhang nagpapakahirap ang nagbabantay sa lungsod nang may lakas at matinding sigasig, kung hindi ito binabantayan ng Diyos. At masasabi mo bang sumasaiyo ang Diyos? Hindi natin iyon masasabi, sapagkat ginawa mo Siyang kalaban mo nang sumalungat ka sa katotohanan; inilagay mo ang iyong sarili laban sa Kanya, at ang katotohanan ang nagpapalaya sa kumakapit dito, at walang sinumang makapagpapabulaan dito. Kaya may dahilan kang matakot at huwag magtiwala sa iyong lakas at kapangyarihan, kahit pa higit ang mga ito kaysa sa taglay mo ngayon. At siya naman ay may dahilan upang makatagpo ng kaaliwan sa kanyang kahinaan kay Kristo, ang matamis na Hesus, na kanyang kinakatawan, na nagtitiwala sa Kanyang lakas at tulong; padadalhan Niya siya ng tulong mula sa isang panig na hindi natin maisip. At alam mong kung ang Diyos ay kakampi mo, walang sinumang makalalaban sa iyo.

Kung gayon, matakot tayo sa Diyos at manginig sa ilalim ng pamalo ng Kanyang katarungan. Ituwid natin ang ating sarili, at huwag nang lumayo pa. Maawa ka sa iyong sarili, at tatawagin mo sa iyo ang awa ng Diyos. Mahabag ka sa maraming kaluluwang napapahamak dahil sa iyo; sila ang pananagutan mo sa harap ng Diyos sa huling sandali ng kamatayan. May lunas pa para sa atin, at may panahon pa upang makabalik tayo; at tatanggapin ka Niya nang may dakilang kagandahang-loob. Natitiyak kong kung magiging maawain ka at hindi malupit sa iyong kaluluwa at gayundin sa iyong katawan, gagawin mo ito, at mahahabag ka sa iyong mga nasasakupan; kung hindi, hindi mo ito gagawin. Kaya sinabi kong nais kitang makitang maawain at hindi malupit sa iyong kaluluwa. At sa gayon, isinasamo ko sa iyo, alang-alang sa pag-ibig ni Kristong ipinako sa krus, na kahit man lamang panghawakan mo, at naisin mong kilalaning pinanghahawakan mo, ang katotohanang ipinahayag sa iyo at sa iba pang mga panginoon ng daigdig. At kung sasabihin mo, โ€œPinag-aalinlanganan ko pa ito,โ€ manatili kang walang pinapanigan hanggang sa maging malinaw ito sa iyo, at huwag mong gawin ang hindi mo dapat gawin. Hangarin mo ang kaliwanagan at payo mula sa mga nakikita mong may takot sa Diyos, at hindi mula sa mga kampon ng diyablo, na magbibigay sa iyo ng masamang payo tungkol sa hindi naman nila pinanghahawakan para sa kanilang sarili. Matakot ka, matakot ka sa Diyos, at ilagay mo Siya sa harap ng iyong mga mata, at isipin mong nakikita ka ng Diyos, at nakatuon sa iyo ang Kanyang mata, at hinihingi ng Kanyang katarungan na parusahan ang bawat kasalanan at gantimpalaan ang bawat kabutihan. Maawa ka, ah, maawa ka sa iyong sarili! Wala na akong ibang sasabihin sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY KAPATID NA RAIMONDO NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL NOONG SIYA AY NASA GENOA

Sa mga paraang higit na masakit kaysa sa alinmang nabanggit na, si Catalina ay masasaktan sa tahanan ng kaniyang mga kaibigan. Ipinakita na sa atin ng mga liham na nauna kung gaano kalambing at kalapit, sa aspetong pantao gayundin sa espirituwal, ang ugnayan niya sa ama ng kaniyang kaluluwa, na โ€œipinagkaloob sa kaniya ng matamis na inang iyon, si Maria.โ€ Habang binabasa ang salaysay ng kaniyang buhay, nadarama rin natin ang pagmamahal niya sa mabuting Padre Raimondo. Ang kaniyang pagkatao ay tila higit na nababagay sa trecento kaysa sa mas maigting na panahong sumunod dito. Siya ang pinakasimple at pinakamapagpakumbaba sa mga taoโ€”bagaman hindi naman salat sa praktikal na talino; kabilang din siya sa mga hindi gaanong magiting. Si Catalina, tulad ng karamihan sa mga taong may matayog na diwa, ay likas na humihingi ng kagitingan sa mga mahal niya. Hinahangad ng iba para sa kanilang mga minamahal ang ginhawa, mga kasiyahan, at ang katuparan ng mga ambisyon at pagnanasa; hinahangad naman ni Catalina para sa kanila ang dalamhati, mga paghihirap, at ang pagkakataong ialay ang kanilang buhay sa isang dakilang sakripisyo para sa mga kasalanan ng Simbahan at ng daigdig. Halos kasintindi ng paghahangad niya para sa kaniyang sarili ang paghahangad niya para sa kanila ng pinakadakilang biyaya ng pagkamartir. Subalit si Fra Raimondo ay walang anumang pagkahilig sa pagkamartir. Sa takbo ng mga pangyayari sa malulupit na panahong iyon, dumating ang pagkakataon niya para rito, at agad niya itong tinanggihan. Isinugo siya ni Urbano sa Hari ng Pransiya, marahil sa udyok ni Catalina, at mataimtim na nagpaalam si Raimondo sa kaniyang espirituwal na anak at ina, na walang alinlangang naghihinalang hindi na niya muling makikita ang mukha nito. Nagtungo siya sa daungan ng Genoa, na nagbabalak maglayag mula roon patungong Pransiya. Ngunit sinikap ng mga galera ng antipapa na hadlangan ang pagdaan; at si Raimondo, na tinanggap ang balakid na iyon (madaling isipin na nang walang gaanong pag-aatubili), ay nagpahintulot sa sariling talikuran ang paglalakbay.

Sumulat sa kaniya si Catalina ng dalawang liham tungkol dito. Maikli ang una, at may bahagyang mapagbirong himig: โ€œO aking pasaway na padreโ€ (_cativello padre mio_), sabi niya, โ€œKaypalad sana ng inyong kaluluwa at ng sa akin kung natatakan ninyo ng inyong dugo ang isang bato sa Banal na Simbahan! Talagang nais kong makita kayong nakalampas na sa inyong pagkamusmosโ€”makitang nalagas na ang inyong mga ngiping pambata at kumakain na kayo ng tinapay, na kung mas inaamag ay mas mabuti!โ€ Maliwanag na sinagot ni Raimondo ang liham na ito, na malamang ay may himig ng pagpapaumanhin, sa pangambang baka mabawasan ang pagmamahal ni Catalina sa kaniya dahil sa kaniyang pagkabigo, ngunit sa kabila ng lahat ay ipinagpapalagay pa rinโ€”gayon katindi ang ating pag-asang masumpungan sa ating mga kaibigan ang sarili nating saloobinโ€”na magagalak ito sa kaniyang pagkaligtas. Sa tugong ito, ibinubuhos ni Catalina ang buo niyang puso. Tunay ngang kakaunti ang mga paghahayag ng pagmamahal na nabigo ngunit nanatiling tapat, na higit na makabagbag-damdamin kaysa rito, ang nakarating sa atin sa agos ng mga panahon. Sa panahong ito, malayo na ang nararating ni Catalina sa sarili niyang Via Dolorosa. Isa sa mga estasyon ng kaniyang dalamhati ang paghihiwalay nila ng kaniyang kaibigan: โ€œAt iniwan ninyo ako rito, at lumisan kayong kasama ang Diyos.โ€ Narito ang isa pang estasyon, na minarkahan ng mas malalim na sakit: โ€œHigit sana ang nagawa ng tapat na pagsunod sa paningin ng Diyos at ng mga tao kaysa sa lahat ng karunungang pantao sa pagpapasiya; ang aking mga kasalanan ang humadlang upang makita ko ito sa inyo.โ€ Sa isang pagdurusang may kagalakan, ipinaubaya niya si Raimondo sa paglilingkod sa Diyos; sa isang pagdurusang tigib ng mapait na kahihiyan, nakita niyang hindi ito naging tapat sa kaniyang pagkatawag. Wala siyang binibigkas na walang-saysay na mga paninisi. Sa sarili niyang paraan, nagsisimula siya sa taimtim na pag-akusa sa sarili, at saka inaaliw ang kahinaan ng lalaking dapat sana ay naging gabay niya, sa pamamagitan ng magiliw at maselang pangangatwiran na tumitiyak na hindi nagbago ang kaniyang pagmamahal. Kasabay nito, hindi siya umuurong sa tahasan at matalim na paglalahad ng kasalanan nito at ng sarili niyang pagkabigo, nang hindi pinangangatwiranan ang nagawa nito. Bagaman maalalahanin, maingat sa damdamin, at lubhang magalang pa nga, ibinubunyag ng liham sa bawat taludtod ang pag-iisang idinulot sa kaniya ng ginawa ni Raimondo. Walang paghihimagsik sa kaniyang diwa: โ€œGayunman ay nananatili akong payapa, sapagkat natitiyak kong walang nangyayari nang walang hiwaga,โ€ ang kaniyang buntong-hininga. Ngunit nagdadalamhati tayo, taglay ang isang bago at manghang pagkaunawa sa kalungkutan ng kaniyang dakilang kaluluwa, nang mapagtanto nating si Raimondo ang hindi maiiwasang pagkakatiwalaan niya ng pinakamatatalik na saloobin sa paghihirap na pinapasok na niya noon.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal na ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa inyo sa Kanyang mahal na Dugo: taglay ang pagnanais na makita sa inyo ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya. Ito ang liwanag na nagtuturo sa atin ng daan ng katotohanan, at kung wala ito, walang pagkilos, pagnanais, o gawain natin ang magbubunga o makararating sa layuning pinagsimulan natin nito; sa halip, ang lahat ay mananatiling di-ganapโ€”magiging mabagal tayo sa pag-ibig sa Diyos at sa ating kapwa. Ito ang dahilan: waring ang pag-ibig ay kasinlaki ng pananampalataya, at ang pananampalataya ay kasinlaki ng pag-ibig. Ang umiibig ay laging tapat sa kanyang minamahal, at tapat na naglilingkod sa kanya hanggang kamatayan. Dahil dito, natatanto kong sa katotohanan ay hindi ko iniibig ang Diyos, ni ang mga nilalang dahil sa Diyos: sapagkat kung tunay ko Siyang iniibig, magiging tapat ako sa paraang ihahandog ko ang aking sarili sa kamatayan nang sanlibong ulit sa isang araw, kung kinakailangan at maaari, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Kanyang Pangalan, at hindi ako kukulangin sa pananampalataya, yamang dahil sa pag-ibig sa Diyos, sa kabutihang-asal, at sa Banal na Simbahan, ihahanda kong magtiis ang aking sarili. Sa gayon ay maniniwala akong ang Diyos ang aking katulong at tagapagtanggol, gaya ng ginawa Niya para sa maluluwalhating martir na iyon na masayang nagtungo sa lugar ng kanilang pagkamartir. Kung ako ay tapat, hindi ako matatakot, kundi matitiyak kong ang Diyos na kumampi sa kanila ay siya ring kumakampi sa akin; at ang Kanyang kapangyarihang tustusan ang aking mga pangangailangan ay hindi nabawasan sa kakayahan, kaalaman, o kalooban. Ngunit dahil hindi ako umiibig, hindi ko tunay na ipinagkakatiwala ang aking sarili sa Kanya; sa halip, ipinakikita sa akin ng takot na nagmumula sa aking mga pandama na ang aking pag-ibig ay maligamgam, at ang liwanag ng pananampalataya ay pinadidilim ng kawalan ng katapatan sa aking Maylalang at ng pagtitiwala sa aking sarili. Inaamin ko at hindi itinatanggi na ang ugat na ito ng kasamaan ay hindi pa nabubunot sa aking kaluluwa, at dahil dito ay nahahadlangan ang mga gawaing nais gawin ng Diyos o inilalagay Niya sa aking landas, kaya hindi naaabot ng mga ito ang malinaw at mabungang layuning siyang dahilan ng pagpapasimula ng Diyos sa mga ito. Ay, ako, ay, ako, Panginoon ko! Sa aba kong kahabag-habag! At lagi ko bang matatagpuan ang aking sarili na ganito, sa bawat panahon, sa bawat lugar, at sa bawat kalagayan? Lagi ko bang hahadlangan ng aking kawalan ng katapatan ang daan ng Inyong kalinga? Oo, tunay nga, kung sa Inyong awa ay hindi Ninyo ako kakalasin at muling lilikhain. Kung gayon, Panginoon, kalasin Ninyo ako, at basagin ang katigasan ng aking puso, upang hindi ako maging kasangkapang sumisira sa Inyong mga gawa!

At isinasamo ko sa inyo, pinakamamahal na ama, na taimtim na manalangin upang kayo at ako ay kapwa lubusang malubog sa Dugo ng mapagpakumbabang Kordero, na magpapalakas sa atin at gagawa sa ating tapat. Madarama natin ang apoy ng banal na pag-ibig: makikipagtulungan tayo sa Kanyang biyaya, at hindi magiging mga tagapagpawalang-saysay o tagasira nito. Sa gayon ay maipakikita nating tapat tayo sa Diyos, at nagtitiwala sa Kanyang tulong, hindi sa ating kaalaman ni sa kaalaman ng mga tao.

Sa pananampalataya ring ito ay iibigin natin ang nilalang; sapagkat kung paanong ang pag-ibig sa kapwa ay nagmumula sa pag-ibig sa Diyos, gayon din ang pananampalataya, sa pangkalahatan at sa partikular; kung paanong may pangkalahatang pananampalatayang tumutugma sa pag-ibig na dapat nating madama sa pangkalahatan para sa bawat nilalang, mayroon ding natatanging pananampalataya para sa mga umiibig sa isa’t isa nang higit na matalik: gaya ng pag-ibig na ito na, higit pa sa pangkalahatang pag-ibig, ay nagbuklod sa ating dalawa sa isang malapit at natatanging pag-ibig, isang pag-ibig na ipinahahayag ng pananampalataya. Gayon na lamang kalaking pag-ibig ang ipinahahayag nito na hindi nito mapaniwalaan ni maisip na ang isa sa atin ay may ibang hinahangad maliban sa kabutihan ng isa; at taimtim itong naniniwala, sapagkat buong pagpupunyagi nitong hinahangad ang kabutihang ito sa harap ng Diyos at ng mga tao, na laging hinahanap sa isa ang kaluwalhatian ng pangalan ng Diyos at ang kapakinabangan ng kanyang kaluluwa; nagsusumamo nang di-matinag para sa Tulong ng Diyos, upang habang dinaragdagan nito ang mga pasanin ay dagdagan din nito ang katatagan at mahabang pagtitiyaga. Taglay ng umiibig ang ganitong pananampalataya, at hindi niya ito kailanman binabawasan sa anumang dahilan, maging dahil sa pananalita ng tao, sa panlilinlang ng diyablo, o sa paglipat ng lugar. Kung ang sinuman ay gumawa nang salungat dito, tanda itong hindi ganap ang kanyang pag-ibig sa Diyos at sa kanyang kapwa.

Sa wari ko, ayon sa pagkaunawa ko sa iyong liham, maraming sari-saring pakikipagtunggali at nakababalisang pag-iisip ang dumating sa iyo, dahil sa panlilinlang ng diyablo at sa sarili mong makalamang pagnanasa, anupa’t inaakala mong ipinapasan sa iyo ang isang pasaning higit sa kaya mong dalhin. Sa palagay mo ay hindi ka sapat na malakas upang sukatin kita ayon sa aking panukat, at dahil dito ay pinagdudahan mong baka nabawasan ang aking pagmamahal at pag-ibig sa iyo. Ngunit hindi tama ang iyong pagkakita, at ikaw mismo ang nagpakitang lalo akong umibig, at ikaw naman ay nabawasan ng pag-ibig; sapagkat kung paano ko iniibig ang aking sarili, gayon din kita iniibig, sa buhay na pananampalatayang ang lahat ng kulang sa iyo ay pupunan ng Diyos sa Kanyang kabutihan. Ngunit hindi pa ito nagaganap, sapagkat nakahanap ka ng mga paraan upang ibagsak sa lupa ang iyong pasanin. Marami kang mumunting dahilang inihaharap sa amin upang pagtakpan ang iyong kahinaang walang pananalig, ngunit hindi sa paraang hindi ko ito lubos na makita ngayon; at mabuti na para sa akin kung walang ibang makapansin nito kundi ako lamang. Oo, oo, ipinakikita ko sa iyo ang pag-ibig ko sa iyo na lalo pang lumalaki, hindi kumukupas. Ngunit ano ang sasabihin ko? Paanong dahil sa iyong kamangmangan ay nabigyan mo ng puwang kahit ang pinakamaliit sa mga kaisipang iyon? Mapaniwalaan mo kayang may iba pa akong ninanais kundi ang buhay ng iyong kaluluwa? Nasaan ang pananampalatayang lagi mong taglay noon at dapat mong taglayin, at ang katiyakang nasa iyo noon, na bago maganap ang isang bagay ay nakikita na ito at naipasiya sa harap ng Diyosโ€”hindi lamang ito, na napakadakilang gawain, kundi ang bawat pinakamaliit na bagay? Kung naging tapat ka, hindi ka sana nag-atubili nang gayon, ni nahulog sa takot sa Diyos at sa akin; sa halip, bilang isang tapat na anak na handang sumunod, humayo ka sana at ginawa ang iyong makakaya. At kung hindi ka makalakad nang tuwid, gumapang ka sana; kung hindi ka makahahayo bilang isang prayle, humayo ka sana bilang isang peregrino; kung wala tayong salapi, namalimos ka sana. Ang matapat na pagsunod na ito ay higit sanang nakagawa sa paningin ng Diyos at sa mga puso ng mga tao kaysa sa lahat ng maingat na pagkukuwentang pantao. Ang aking mga kasalanan ang humadlang upang makita ko ito sa iyo.

Gayunman, lubos akong nakatitiyak na bagaman naroon ang makasariling pagnanasa, nagkaroon ka at mayroon ka pa ring banal at mabuting hangaring higit na tuparin ang kalooban ng Diyos at ni Kristo sa lupa, si Papa Urbano VI. Ngunit hindi ibig sabihin nito na nais kong manatili ka; hindi, kundi na agad kang maglakbay, sa anumang paraan at sa alinmang landas na bukas sa iyo. Araw at gabi ay hinihimok ako ng Diyos hinggil din sa marami pang ibang bagay; ngunit dahil sa kapabayaan ng taong dapat gumawa ng mga iyon, at higit sa lahat dahil sa aking mga kasalanang humahadlang sa bawat kabutihan, ang lahat ng iyon ay nauuwi sa wala. At kaya, aba ko! nakikita nating nalulunod tayo, at dumarami ang mga pagkakasala laban sa Diyos, kasama ng maraming pagdurusa; at nabubuhay ako sa paghihirap ng pagkaantala. Nawa’y sa Kanyang awa ay kunin na ako ng Diyos mula sa buhay na ito ng mga anino!

Nakikita natin sa kaharian ng Napoles na ang huling kapahamakang ito ay mas malala kaysa sa una; at napakaraming kasamaan ang maaaring mangyari roonโ€”nawa’y lunasan ng Diyos ang mga iyon! Ngunit sa Kanyang habag ay ipinakita Niya ang kapahamakan, at ang mga lunas na dapat ilapat. Subalit, gaya ng sinabi ko, ang dami ng aking mga pagkakamali ang humahadlang sa lahat ng kabutihan. Marami akong sasabihin sa iyo tungkol sa mga bagay na ito, kung hindi ko matatanggap ang pinakadakilang biyaya, ang paglaya mula sa daigdig bago kita muling makita.

Oo, gaya ng sinasabi ko, buong-buo kong ninanais na humayo ka sana. Gayunman, pinananatili kong payapa ang aking sarili, sapagkat natitiyak kong walang nangyayari nang walang hiwaga; at gayundin sapagkat naibsan ko ang pasanin ng aking budhi, sa paggawa ng aking makakaya upang maipadala ang isang sugo sa Hari ng Pransiya. Nawa’y isakatuparan ito ng kagandahang-loob ng Espiritu Santo! Sapagkat sa sarili lamang nating kakayahan ay hindi tayo mahuhusay na manggagawa.

Tungkol naman sa pagpunta agad sa Hari ng Unggarya, malinaw na ikalulugod iyon ng Santo Papa, at binalak niyang humayo ka kasama ng iba pang mga kasamahan. Ngayon, hindi ko alam kung bakit, nagbago ang kanyang isip, at nais niyang manatili ka kung nasaan ka at gawin ang anumang kabutihang kaya mong gawin. Nakikiusap ako sa iyo na maging masigasig ka rito.

Talikuran ninyo ang inyong sarili, at ang bawat pansariling kasiyahan at kaaliwan; at hayaang tabunan ng mga tipak ng lupang may damo ang mga patay, at sa pamamagitan ng mga tali ng mapagpakumbabang pagnanais at banal na panalangin ay igapos ang mga kamay ng katarungan ng Diyos, ang diyablo, at ang pita ng laman. Inihahandog tayong patay sa hardin ng Banal na Simbahan, at kay Kristo sa lupa, ang panginoon ng harding iyon. Kung gayon, gawin natin ang mga gawain ng mga patay. Ang taong patay ay hindi nakakakita, ni nakaririnig, ni nakararamdam. Magpakatatag kayo upang paslangin ang inyong sarili sa pamamagitan ng patalim ng pagkapoot at pag-ibig, upang hindi ninyo marinig ang panlilibak, ang mga pag-insulto, ang mga panunumbat ng sanlibutan, na ipupukol sa inyo ng mga umuusig sa Banal na Simbahan. Huwag hayaang makita ng inyong mga mata ang mga bagay bilang imposibleng gawin, ni ang pagdurusang maaaring sumunod; sa halip, hayaang makita nila sa liwanag ng pananampalataya na sa pamamagitan ni Kristong ipinako sa krus ay magagawa ninyo ang lahat ng bagay, at na hindi magpapataw ang Diyos ng pasaning higit sa kayang dalhin. Aba, dapat tayong magalak sa mabibigat na pasanin, sapagkat sa gayong pagkakataon ay ipinagkakaloob sa atin ng Diyos ang kaloob ng katatagan. Sa pag-ibig sa pagtitiis, nawawala ang pagiging maramdamin ng laman; at sa gayon, patay, patay, makapagtatamo tayo ng ikabubuhay sa harding ito. Kapag nakita ko ito, ituturing kong pinagpala ang aking kaluluwa. Sinasabi ko sa inyo, pinakamamahal na ama, na sa ayaw man natin o sa gusto, tinatawag tayo ng kasalukuyang panahon na mamatay. Kung gayon, huwag na kayong manatiling buhay! Wakasan ang mga pasakit sa pagdurusa, at palaguin ang kagalakan ng banal na pagnanais sa gitna ng pagdurusa; upang ang ating buhay ay lumipas lamang sa pagnanais na nakapako sa krus, at upang kusang-loob nating ibigay ang ating mga katawan upang lapain ng mga hayop; ibig sabihin, alang-alang sa pag-ibig sa birtud, kusang-loob nating ihagis ang ating sarili sa mga dila at kamay ng mga taong asal-hayop, tulad ng ginawa ng mga naunang nagpagal, na patay, sa matamis na harding ito, at diniligan ito ng kanilang dugo, ngunit una muna ng kanilang mga luha at pawis. At akoโ€”(kaydalamhati ng aking buhay!)โ€”dahil hindi ko ito nadiligan nang sapat, ay hindi pinahintulutang ibigay rito ang aking dugo. Nais kong hindi na ito maging gayon, kundi mapanibago ang ating buhay at lalong mag-alab ang apoy ng pagnanais!

Hinihiling ninyo sa akin na manalangin sa Banal na Kabutihan upang ipagkaloob sa inyo ang apoy ni Vicente, ni Lorenzo, at ng minamahal na Pablo, at yaong sa kaibig-ibig na Juanโ€”na sinasabi ninyong sa gayon ay gagawa kayo ng mga dakilang bagay. At sa gayon ay magagalak ako. Tunay na sinasabi ko ang katotohanan, na kung wala ang apoy na ito ay wala kayong magagawang anuman, maliit man o malaki, ni hindi ako magagalak sa inyo.

Kaya, sa pagninilay na gayon nga ito, at nakita ko nang napatunayan ito, may isang udyok na lumago sa akin, na may matinding sigasig sa matamis na paningin ng Diyos. Kung naririto kayo sa aking tabi, tunay na ipakikita ko sa inyo na gayon nga ito, at hindi lamang mga salita ang ibibigay ko sa inyo. Nagagalak ako, at nais kong magalak din kayo; sapagkat, yamang lumalago ang pagnanais na ito, tutuparin Niya ito sa inyo at sa akin, dahil tinatanggap Niya ang mga banal at tunay na pagnanais; basta’t buksan ninyo ang mata ng inyong isip sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, upang malaman ninyo ang katotohanan ng kalooban ng Diyos. Sa pagkakilala rito ay iibigin ninyo ito, at sa pag-ibig dito ay magiging tapat kayo, at ang inyong puso ay hindi malililiman ng anumang panlilinlang ng diyablo. Sa pagiging tapat, magagawa ninyo ang bawat dakilang bagay sa Diyos: ang inilalagay Niya sa inyong mga kamay ay matutupad nang ganap; ibig sabihin, hindi ito mahahadlangan sa inyong panig na makarating sa kaganapan. Sa liwanag na ito ay magiging maingat kayo, mahinahon, at marangal sa pananalita at pakikipag-usap at sa lahat ng inyong mga gawain at pagkilos; ngunit kung wala ito ay lubhang kabaligtaran ang inyong gagawin sa inyong mga gawi at nakasanayan, at lahat ng iba pa ay magiging salungat sa inyo.

Kaya, sa pagkaalam na ganito nga ang kalagayan, hinangad kong makita sa iyo ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya; at gayon nga ang nais kong taglayin mo. At sapagkat nais ko ito, at minamahal kita nang walang sukat alang-alang sa iyong kaligtasan, at marubdob kong hinahangad na makita ka sa kalagayan ng mga ganap, kaya nakikiusap ako sa iyo sa maraming pananalitaโ€”ngunit higit kong nanaising gawin ito sa gawa; at sinasaway kita upang patuloy kang magbalik sa iyong sarili. Ginawa ko na ang aking makakaya, at patuloy kong gagawin ito, upang pasanin mo ang pasanin ng mga ganap para sa karangalan ng Diyos, at hilingin sa Kanyang kabutihan na ipaabot ka sa pinakahuling antas ng kaganapan; samakatuwid, ang ibuhos ang iyong dugo para sa Santa Iglesia, naisin man ito o hindi ng iyong lingkod na katawan. Magpakalubog ka sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus, at pagtiisan mo nang buong tiyaga ang aking mga pagkukulang at pananalita. At tuwing ipinakikita sa iyo ang iyong mga pagkukulang, magalak ka at magpasalamat sa Kabutihan ng Diyos, na nagtalaga ng isang taong magsisikap para sa iyo at magbabantay sa iyo sa Kanyang harapan.

Tungkol sa isinulat mo sa akin, na masigasig na hinahangad ng antikristo at ng kanyang mga kampon na mapasakanila ka, huwag kang matakot; sapagkat makapangyarihan ang Diyos na alisin ang kanilang liwanag at lakas, upang hindi nila maisakatuparan ang kanilang mga hangarin. Bukod dito, dapat mong isipin na hindi ka karapat-dapat sa gayong kalaking kabutihan, kaya hindi ka dapat matakot. Magtiwala ka; sapagkat ang matamis na si Maria at ang Katotohanan ay laging papanig sa iyo.

Ako, isang hamak na alipin, na inilagay sa Larangan, kung saan ibinuhos ang dugo dahil sa pag-ibig sa Dugoโ€”(at iniwan mo ako rito, at umalis kang kasama ang Diyos)โ€”ay hindi kailanman titigil sa paggawa para sa iyo. Nakikiusap ako sa iyo na kumilos ka sa paraang hindi mo ako bibigyan ng dahilan upang magdalamhati, ni ipahiya ako sa paningin ng Diyos. Kung paanong nagpakalalaki ka sa pangangakong handa kang gumawa at magtiis para sa karangalan ng Diyos, huwag ka namang maging babae kapag dumating na tayo sa pagsasara ng kandado; sapagkat magsusumbong ako laban sa iyo kay Kristong ipinako sa krus at kay Maria. Mag-ingat ka upang hindi mangyari sa iyo sa bandang huli ang nangyari sa abad ng St. Antimo, na dahil sa takot at sa pagdadahilang ayaw niyang subukin ang Diyos, ay umalis sa Siena at nagtungo sa Roma, sa pag-aakalang nakatakas na siya sa kanyang bilangguan at ligtas na; ngunit ibinilanggo siya, kalakip ang parusang alam mo. Ganyan pinagagaling ang mga pusong duwag. Kaya magpakalalaki ka, magpakalalaki ka nang lubos: upang ipagkaloob sa iyo ang kamatayan.

Nakikiusap akong patawarin mo ako sa anumang nasabi ko na hindi nagbigay ng karangalan sa Diyos at ng nararapat na paggalang sa iyo: nawa’y pag-ibig ang maging dahilan upang mapatawad iyon. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Hinihingi ko ang iyong basbas. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig! ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY URBANO VI

Ito ang huling liham kay Urbano na nasa atin. Kung ito rin nga, gaya ng malamang, ang huling isinulat sa kanya ni Catalina, tiyak na isinulat ito noong Lunes pagkatapos ng Sexagesima, 1380, sa mga kalagayang inilalarawan niya para sa atin sa susunod na liham na ilalahad. Nang panahong iyon ay nagsimula na ang mistikong paghihirap na nauna sa kanyang _transitus_.

Ang liham ay nagpapahiwatig ng mga detalyeng pangkasaysayan na hindi natin alam at hindi naman natin pinagkakaabalahan. Gayunman, pambihira ang interes na taglay nito. Hindi kailanman naging higit na hayag ang napakapinong lambing na madalas humalo sa lubhang natatanging paraan sa tinig ni Catalina na may taglay na awtoridad. Wala nang mas malinaw ni mas banayad na pagsaway sa padalus-dalos at pabagu-bagong kilos ni Urbano, at sa mga bugso ng galit niyang walang katwiran na noon ay nagpapalayo na maging sa kaniyang mga kaibigan. Sumasakit ang puso sa pag-iisip kung anong uri ng tao ang lalaking ito na, dahil sa kaniyang pananampalataya, ay kinailangang pag-ukulan ng babaeng ito na sensitibo at marangal ang kalooban, hindi lamang ng katapatan kundi pati ng pagtatanggol. Ni minsan sa aktibong buhay ni Catalina ay hindi siya nabigyan ng pagkakataong ipaglaban ang isang malinaw na layunin, o kahit man lamang ang isang layuning hindi mahahati ang kaniyang pakikiramay; ang kalunos-lunos na kalagayang ito ay nahahayag sa maamo at matiyagang katatagan ng kaniyang tinig. Ngunit may mas malalim pang kabuluhan ang liham, kung ito nga ang huling isinulat niya sa kaniya. Kung batid natin ang mga kalagayan nang isulat ito, hindi maiiwasang mamangha tayo sa linaw ng kaniyang isip at mga salita, sa matatag at tiyak na karunungang taglay niya sa pagtalakay sa takbo ng mga pangyayari sa daigdig sa labas. Tiyak na mahalaga para sa sikologo na ang isang babaeng nasa gitna ng matinding karanasang tulad ng inilalahad ng mga susunod na liham ay nakasusulat sa ganitong paraan. Sa katunayan, pinabubulaanan ng buong buhay ni Catalina ang laganap na palagay na ang mga mistiko ay hindi maaasahang magkaroon ng matinong pagpapasiya o palagiang karunungan sa pagkilos sa magugulong usapin ng mundong ito.

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at pinakamatamis na ama kay Kristo, ang matamis na Hesus: Ako, si Catalina, ang inyong abang anak na hindi karapat-dapat, ay sumusulat sa inyo na may matinding hangaring makita sa inyo ang kahinahunan sa pagpapasiya at ang matamis na liwanag ng katotohanan, upang makita ko kayong sumusunod sa maluwalhating San Gregorio, at namamahala sa Banal na Simbahan nang may gayong kahinahunan na hindi na kailangang bawiin pa ang anumang iutos o gawin ng Inyong Kabanalan, maging ang pinakamaliit na salita; upang ang inyong katatagang nakasalig sa katotohanan ay mahayag sa paningin ng Diyos at ng mga tao, gaya ng nararapat sa tunay at banal na Kataas-taasang Saserdote. Isinasamo ko sa di-masukat na pag-ibig ng Diyos na damitan Niya ang inyong kaluluwa nito; sapagkat sa aking palagay, talagang lubhang kailangan natin ang liwanag at kahinahunan sa pagpapasiya, lalo na ng Inyong Kabanalan at ng sinumang maaaring malagay sa inyong katungkulan; higit sa lahat sa kasalukuyang panahon. Dahil alam kong hangad ninyong matagpuan ang mga ito sa inyong sarili, ipinapaalala ko ang mga ito sa inyo, na ipinakikita sa inyo ang hangarin ng inyong sariling kaluluwa.

Nabalitaan ko, Santo Papa, ang tugong ibinigay ng marahas na Prepekto; tunay ngang tigib ito ng matinding poot at kawalang-galang sa mga sugong Romano. Dahil sa tugong iyon, waring magdaraos sila ng isang Pangkalahatang Konseho, at pagkatapos ay lalapit sa inyo ang mga pinuno ng mga distrito at ilang iba pang mabubuting lalaki. Isinasamo ko sa inyo, Kabanal-banalang Ama, na kung paanong sinimulan na ninyo, patuloy ninyo silang katagpuin nang madalas, at buong karunungang bigkisin sila ng mga tali ng pag-ibig. Kaya isinasamo ko na ngayon pa man, anuman ang sasabihin nila sa inyo kapag naidaos na ang Konseho, tanggapin ninyo sila nang buong kahinahunan hangga’t maaari, at ipakita sa kanila kung ano ang sa palagay ng Inyong Kabanalan ay dapat gawin. Patawarin ninyo akoโ€”sapagkat pag-ibig ang nag-uudyok sa akin na sabihin ang marahil ay hindi na kailangang sabihin, yamang alam kong nauunawaan ninyo ang likas na ugali ng inyong mga anak na Romano, na higit na naaakit at napapanatiling malapit sa pamamagitan ng kahinahunan kaysa sa anumang dahas o kabagsikan ng mga salita; at kinikilala rin ninyo ang malaking pangangailangan ninyo at ng Banal na Simbahan na panatilihin ang bayang ito sa pagsunod at paggalang sa Inyong Kabanalan; sapagkat narito ang ulo at pinagmulan ng ating pananampalataya. At mapagpakumbaba kong isinasamo sa inyo na lagi ninyong sikaping maging maingat sa pangangako lamang ng mga bagay na nararapat na kaya ninyong ganap na tuparin, upang hindi ito mauwi sa kawalan, kahihiyan, at kaguluhan. Patawarin ninyo ako, pinakamamahal at banal na ama, sa pagsasabi ko sa inyo ng mga salitang ito. Nagtitiwala ako na dahil sa inyong kababaang-loob at kagandahang-loob ay malugod ninyong tatanggapin ang pagsasabi ng mga ito, at hindi ninyo kasusuklaman o hahamakin ang mga ito dahil nagmula ang mga ito sa bibig ng isang lubhang hamak na babae; sapagkat hindi tinitingnan ng taong mapagpakumbaba kung sino ang nagsasalita sa kanya, kundi pinagtutuunan niya ng pansin ang karangalan ng Diyos, ang katotohanan, at ang sarili niyang kaligtasan.

Magpakatatag kayo, at huwag matakot dahil sa anumang masamang tugon na ibinigay o maaaring ibigay ng naghihimagsik na ito laban sa Inyong Kabanalan, sapagkat pangangalagaan ito ng Diyos at ang lahat ng iba pa, bilang Tagapamahala at Katulong ng barko ng Banal na Simbahan, at ng Inyong Kabanalan. Magpakatapang kayo alang-alang sa akin, sa banal na pagkatakot sa Diyos; maging lubos na huwaran sa inyong mga salita, sa inyong mga gawi, at sa lahat ng inyong mga gawa. Hayaang magningning nang malinaw ang lahat sa paningin ng Diyos at ng mga tao; tulad ng isang ilaw na inilagay sa patungan ng ilawan ng Banal na Simbahan, na siyang pinagmamasdan at dapat pagmasdan ng buong sambayanang Kristiyano.

Isinasamo ko rin na bigyan ninyo kami ng tulong hinggil sa sinabi sa inyo ni Leo; sapagkat lalong lumalaki ang iskandalong ito sa bawat araw, hindi lamang dahil sa ginawa sa sugo ng Siena, kundi dahil din sa iba pang mga bagay na nakikita araw-araw, na sapat upang mag-udyok ng poot sa mahihinang puso ng mga tao. Hindi ninyo kailangan ang taong ito ngayon, kundi ang isang taong magiging kasangkapan ng kapayapaan, at hindi ng digmaan. Bagaman maaaring kumikilos siya nang may mabuting sigasig para sa katarungan, marami ang gumagawa nito nang may gayong kawalang-kaayusan at bugso ng poot na lumalayo sila sa lahat ng katwiran at wastong pagpipigil. Kaya taimtim kong isinasamo sa Inyong Kabanalan na makibagay sa kahinaan ng mga tao, at maglaan ng isang manggagamot na higit na marunong sa kanya kung paano lunasan ang karamdaman. At huwag kayong maghintay nang napakatagal na kamatayan na ang kasunod: sapagkat sinasabi ko sa inyo na kung walang ibang tulong na masusumpungan, lalala ang karamdaman.

Alalahanin ninyo kung gayon ang kapahamakang sumapit sa buong Italya, dahil hindi napigilan ang masasamang pinuno, na namahala sa paraang sila ang naging dahilan ng pagkasamsam sa Simbahan ng Diyos. Alam kong batid ninyo ito: ngayon ay tingnan ng Inyong Kabanalan kung ano ang dapat gawin. Magpakatatag kayo, magpakatatag nang may magiliw na pagtitiwala; sapagkat hindi hinahamak ng Diyos ang inyong hangarin, ni ang panalangin ng Kanyang mga lingkod. Wala na akong sasabihin pa sa inyo. Manatili kayo sa banal at matamis na Biyaya ng Diyos. Mapagpakumbaba kong hinihingi ang inyong basbas. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

MGA LIHAM NA NAGLALARAWAN SA KARANASAN BAGO ANG KAMATAYAN

Ang โ€œmga pakikipaglaban at pangamba, sa loob at sa labas,โ€ ay matagal nang bahagi ng buhay ni Catalina. Ngayon ay nalalapit na ang wakas. Mula pa sa kanyang pagkadalagita ay naharap na siya sa isang malaking pagsasalungatan. Marahil ang pinakamabigat na pagsubok sa pananampalatayang Kristiyano sa lahat ng panahon ay ang kalagayang namamalas sa nakikitang Simbahan ni Cristo. Ang nananatiling talinghagang ito ng pagkakaiba ng nararapat at ng aktuwal ay marahil hindi kailanman naging higit na masakit sa kaluluwang deboto kaysa noong panahon ni Catalina, at marahil ay hindi pagmamalabis na sabihing walang sinumang nagdusa dahil dito nang higit kaysa sa kanya. Ang buo niyang buhay ay isang Gawa ng Pananampalataya: pananampalatayang lalong naging magiting sapagkat pinanatili sa kabila ng paulit-ulit na mga pagsalakay ng espirituwal na pag-aalinlangan at kawalang-pag-asa. Sa ilang yugto ng kanyang buhay, nakikita natin siyang lubhang nabibigatan sa tila pagkabigo ng layunin ng Diyos, itinataas ang buo niyang pagkatao sa Presensiya ng Diyos upang doon tumanggap ng katiyakanโ€”katiyakang lubos pa ring nakasasapat sa kanyang matalas na pag-iisip bagaman inihatid sa pamamagitan ng mistikong ekstasis.

Maaaring sipiin dito ang isa sa gayong mga karanasan. Lumilitaw na naganap ito noong panahon ng kanyang pinakamalaking pagkadismaya kay Gregorio; mahihiwatigan natin ang kahalagahan at lalim nito sa katotohanang kalaunan ay isinulat niya ito nang mas detalyado at ginawang batayan ng unang aklat ng kanyang โ€œDiyalogo.โ€ โ€œMapanatag kayo, pinakamamahal na ama,โ€ isinulat niya kay Raimondo: โ€œTungkol sa matamis na Esposa ni Cristo: sapagkat habang lalo siyang napupuno ng mga kapighatian at kapaitan, lalo namang ipinangangako ng Banal na Katotohanan na pupunuin siya ng katamisan…. Nang lubos kong maunawaan ang inyong mga liham, nakiusap ako sa isang lingkod ng Diyos na mag-alay ng mga luha at pawis sa harap ng Diyos, para sa Esposa at dahil sa kahinaan ng โ€˜Babboโ€™.

โ€œDahil dito, kaagad na sumibol sa kanya, sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, ang pagnanais at kagalakang di-masukat. Hinintay niya ang umaga upang makadalo sa Misa, sapagkat iyon ay Araw ni Maria; at nang dumating ang oras ng Misa, lumugar siya nang may tunay na pagkilala sa sarili, nagpapakababa sa harap ng Diyos dahil sa kanyang di-kasakdalan. At habang itinataas ang sarili nang higit sa sarili niyang hangganan sa marubdob na pagnanais, at nakatitig sa Walang-hanggang Katotohanan sa pamamagitan ng mata ng kanyang isip, inilahad niya roon ang apat na kahilingan, pinananatili ang kanyang sarili at ang kanyang ama sa Presensiya ng Esposa ng Katotohanan.

โ€œUna, ang pagpapanibago ng Banal na Simbahan. Pagkatapos, ang Diyos, na hinayaang Siya ay mapilit ng mga luha at matali ng mga bigkis ng kanyang pagnanais, ay nagsabi: โ€˜Pinakamatamis Kong anak, nakikita mo kung paanong dinungisan niya ang kanyang mukha ng karumihan at pag-ibig sa sarili, at namaga dahil sa kapalaluan at kasakiman ng mga sumususo sa kanyang dibdib. Ngunit kunin mo ang iyong mga luha at pawis, na sinasalok sa bukal ng Aking banal na pag-ibig, at linisin ang kanyang mukha. Sapagkat ipinangangako Ko sa iyo na ang kanyang kagandahan ay hindi maibabalik sa kanya sa pamamagitan ng tabak, ni ng kalupitan o digmaan, kundi sa pamamagitan ng kapayapaan, at ng mapagpakumbaba at walang-tigil na mga panalangin, mga luha at pawis, na ibinubuhos mula sa mga nagdadalamhating pagnanais ng Aking mga lingkod. Kaya matutupad ang iyong pagnanais sa mahabang pagtitiyaga, at ang Aking pagkalinga ay hinding-hindi magkukulang sa inyo.โ€™

“Bagaman nakapaloob dito ang kaligtasan ng buong daigdig, gayunman ay naging higit na tiyak ang panalangin, na nagsusumamo para sa buong daigdig. Pagkatapos ay ipinakita ng Diyos kung gaano kadakila ang pag-ibig na taglay Niya nang likhain Niya ang tao, at sinabi Niya: ‘Ngayon ay nakikita mong sinasaktan Ako ng bawat isa. Tingnan mo, anak, kung gaano karami at sari-sari ang mga kasalanang ipinananakit nila sa Akin, at lalo na ang kanilang hamak at kasuklam-suklam na pag-ibig sa sarili, na pinagmumulan ng bawat kasamaan, na siyang ipinanglason nila sa buong daigdig. Kaya kayo, mga lingkod Ko, ay maggayak sa Aking Harapan ng maraming panalangin, at sa gayon ay mapapahupa ninyo ang poot ng katarungan ng Diyos. At alamin ninyong walang sinumang makatatakas sa Aking mga Kamay. Buksan mo ang mata ng iyong isip at masdan ang Aking Kamay.’ At nang itaas niya ang kanyang mga mata, nakita niyang hawak Niya sa Kanyang kamay ang buong sanlibutan. Pagkatapos ay sinabi Niya: ‘Nais Kong malaman mo na walang sinumang maaagaw mula sa Akin; sapagkat ang lahat ay nasa ilalim ng katarungan o ng awa; kaya ang lahat ay Akin. At dahil nagmula sila sa Akin, iniibig Ko sila nang di-masambit, at magpapakita Ako sa kanila ng awa sa pamamagitan ng Aking mga lingkod.’ Pagkatapos, habang lalong nag-aalab ang pagnanais, nanatili ang babaeng iyon na tila pinagpala at nagdadalamhati, at nagpasalamat sa Kabutihan ng Diyos: sapagkat naunawaan niyang ipinakita sa kanya ng Diyos ang mga pagkukulang ng Kanyang mga nilalang upang mahikayat siyang bumangon nang may higit na sigasig at mas matinding pagnanais. At gayon na lamang ang paglakas ng banal na apoy ng pag-ibig, anupa’t hinamak niya ang pawis na tubig na ibinubuhos niya, dahil sa matindi niyang pagnanais na makitang pawis na dugo ang dumaloy mula sa kanyang katawan: at sinabi niya sa sarili, ‘Kaluluwa ko, sinayang mo ang iyong buong buhay. Dahil dito ay sumapit sa daigdig at sa Banal na Simbahan ang gayon kalalaking kawalan at kasamaan, sa kabuuan at sa bawat bahagi. Kaya ngayon ay nais kong magbayad-sala ka sa pamamagitan ng pawis na dugo.’ Pagkatapos, ang kaluluwang iyon, na inuudyukan ng banal na pagnanais, ay pumailanlang nang lalong mataas, at binuksan ang mata ng kanyang isip, at tumitig sa Pag-ibig ng Diyos: kung saan nakita at nadama niya kung gaano kalaki ang ating tungkuling hangarin ang kaluwalhatian at kapurihan ng Pangalan ng Diyos sa kaligtasan ng mga kaluluwa.”

Sa kahanga-hangang siping ito, makikita natin ang matayog at patuloy na lumalalim na kamalayan ni Catalina sa kanyang pananagutan. Ang kanyang mga luha at pawis ang maglilinis sa mukha ng Simbahan, at sa pamamagitan ng nagdadalamhating pagnanais ng mga lingkod ng Diyos ay magaganap ang pagtubos. Kailanman, gaya ng alam natin, hindi siya kabilang sa mga Kristiyanong naniniwalang ang lahat ay nakatakda na, na ang pag-asa sa mabuting kahihinatnan ay umaakay sa kanila sa kawalang-kilos. Mula nang lisanin niya, nang may pag-aatubili, ang kanyang munting selda, iniukol niya ang kanyang lakas nang may walang-sawang katatagan at tapang sa buhay ng kanyang panahon, gaano man kasalungat sa likas niyang disposisyon ang mga suliranin nito. Gayunman, lubos ang paniniwala ni Catalina na ang kaligtasan ng lipunan ay maisasakatuparan hindi lamang sa pamamagitan ng paggawa, kundi pati ng panalangin; o sa halip, sapagkat mali ang pagsasalungat na ito, na ang mga puwersang muling lumilikha sa lipunan ay pinakikilos sa di-nakikitang larangan. Ang walang-patid na pamamagitan sa panalangin, at ang pagtataas ng “banal na pagnanais” na siyang pangunahing diwa ng kanyang turo tungo sa isang maalab na pag-aalay ng sariliโ€”ito ang mga pamamaraang inaasahan niyang magdudulot ng pagbabago at pagdadalisay. Noong mas bata pa siya, sinasabing nanalangin siyang gawin siyang panakip sa bunganga ng Impiyerno upang pigilan ang pagpasok ng iba pang mga kaluluwa; sa kakatwang larawang ito mula sa Gitnang Panahon ay mababakas ang nangingibabaw na udyok ng kanyang buhay.

Habang humahaba ang buhay ni Catalina, lalong dumidilim ang hinaharap ng relihiyon. Nakita niyang isa-isang natutupad ang kanyang mga layunin sa praktikal na politika, ngunit tila kinukutya lamang siya ng mga ito dahil sa kabiguang espirituwal. Binigong tuparin ng mga taong pinakamamahal niya ang kanyang huwaran. Nasaksihan niya ang kasamaan sa matataas na katungkulan sa Simbahan, at ang paggamit ng karahasan at katiwalian sa pagtatanggol sa katotohanan. Habang pinagmamasdan niya ang mga bagay na ito, naging di-mapaglabanan ang kanyang pagkadamang may panloob na pagbabayad-salang kailangang isakatuparan. Tinawag siya nito tungo sa kamatayan, at kasabay niyon ay nag-alay sa kanya ng isang natatanging kaaliwan.

Dapat nang hayaang mangusap ang mga liham na ito para sa kanilang sarili. Isinulat ang mga ito di-kalaunan bago siya namatay, para kay Fra Raimondo, na, bagaman nakalulungkot na binigo siya nito, ay nanatiling kanyang pinakapinagkakatiwalaang kaibigan. Mayroon tayong mga makabagbag-damdaming salaysay mula sa ibang sanggunian tungkol sa mabagal na _transitus_ ni Catalina–sa mahahabang linggong literal siyang naghihingalo, at sa sarili niyang pagpapasiya, dahil sa isang pusong wasak. Pinagtitibay ng mga ito ang marami sa mga detalyeng ibinigay rito. Ngunit higit na mahalaga ang salaysay na ito na isinulat mismo ng babaeng nakaranas nito–masusi sa bawat munting detalye, bagaman malinaw na isinulat sa gitna ng matinding pagkabagabag–tungkol sa karanasan sa mga lihim na kaibuturan ng kanyang kaluluwa. Ang una sa mga liham na ito ay isinulat sa ilalim ng napakatinding damdamin anupa’t halos imposibleng maging magkakaugnay ang mga pahayag. Nalilito ang isip sa paghahanap ng mga salita ng tao na kahit bahagya man lamang ay makapaglarawan sa katotohanan. Ang kailangang ilarawan ni Catalina ay ang kasukdulan ng kanyang buhay sa lupa: ang huling tagumpay ng pananampalataya laban sa kawalang-pag-asa, ang huling paghahandog ng kanyang sarili bilang isang biktimang iniaalay na sakripisyo, bilang pagsunod, ayon sa kanyang paniniwala, sa tahasang Tinig ng Diyos. Higit na mahinahon ang ikalawang liham. Tinanggap na ang sakripisyo. Siya ay naghihingalo, hindi nga sa karahasan ng mga tao, gaya ng mga martir na ang sinapit ay kanyang inasam, kundi sa pagdurusa ng sarili niyang puso, na nadudurog dahil sa mga kasalanan ng Banal na Simbahan. “Ako sa ganitong paraan,” isinulat niya nang may kagalakan, “gaya ng mga banal na martir sa pamamagitan ng dugo.” At ang kanyang pagdurusa ay payapa at masaya; ang kanyang huling mga iniisip ay para sa iba; ang kanyang kaluluwa ay puspos ng tagumpay ng kapayapaan. Sa panlabas, pawang kaguluhan ang nakapaligid sa kanya; ngunit ang sarili niyang buhay–ang tanging larangang maaari nating mapag-isa–ay nabuo bilang isang kabuuang may pagkakatugma. Ang basahin ang pagpapahayag ng buhay na iyon sa kanyang mga liham ay ang subaybayan ang isa sa mga trahedyang nagiging kaligtasan ng daigdig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MAESTRO RAIMONDO NG CAPUA

… Hindi ako makahinga sa dalamhati dahil sa pagnanasang nakapako sa krus na bagong nabuo sa harapan ng Diyos. Sapagkat ang liwanag ng isip ay nasalamin sa Walang-hanggang Trinidad; at sa kalalimang iyon ay nakita ang dangal ng nilalang na may katwiran, at ang kahirapang kinahuhulugan ng tao dahil sa kasalanang mortal, at ang pangangailangan sa Banal na Simbahan, na inihayag ng Diyos sa kaibuturan ng Kanyang lingkod; at kung paanong walang sinumang makapagtatamasa ng kagandahan ng Diyos sa kalaliman ng Trinidad kundi sa pamamagitan ng matamis na Esposang iyon; sapagkat nararapat sa lahat na dumaan sa pintuan ni Kristong ipinako sa krus, at ang pintuang ito ay hindi matatagpuan saanman kundi sa Banal na Simbahan. Nakita niya na ang Esposang ito ay naghahatid ng buhay sa mga tao, sapagkat taglay nito sa kanyang sarili ang gayong buhay na walang sinumang makapapatay sa kanya; at na nagbibigay siya ng katatagan at liwanag, at na walang sinumang makapagpapahina sa kanya, sa kanyang tunay na pagkatao, o makapaghahagis sa kanya sa kadiliman. At nakita niya na ang kanyang bunga ay hindi kailanman nawawala, kundi patuloy na dumarami magpakailanman.

Pagkatapos ay sinabi ng Walang-hanggang Diyos: “Ang lahat ng dangal na ito, na hindi kayang masaklaw ng iyong talino, ay ibinibigay Ko sa inyong mga tao. Magnilay ka, samakatuwid, nang may dalamhati at kapaitan, at makikita mong lumalapit ang mga tao sa Esposang ito dahil lamang sa kanyang panlabas na kasuotan–iyon ay, dahil sa mga ari-ariang makalupa. Ngunit nakikita mong lubos siyang pinabayaan ng mga naghahanap sa kanyang tunay na diwa–iyon ay, ang bunga ng Dugo. Ang hindi nagbabayad ng halaga ng pagkakawanggawa nang may tunay na kababaang-loob at liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya ay makikibahagi rito, hindi tungo sa buhay, kundi tungo sa kamatayan; gagawa siyang tulad ng magnanakaw, na kumukuha ng hindi kanya. Sapagkat ang bunga ng Dugo ay para sa mga nagbabayad ng halaga ng pag-ibig, sapagkat siya ay itinatag sa pag-ibig, at siya mismo ang Tunay na Pag-ibig. At kalooban Ko,” sabi ng Walang-hanggang Diyos, “na ang bawat isa ay magbigay sa kanya dahil sa pag-ibig, ayon sa ipinagkakaloob Ko sa Aking mga lingkod upang maglingkod sa iba’t ibang paraan, alinsunod sa kanilang tinanggap. Ngunit ikinalulumbay Ko na wala Akong matagpuang naglilingkod doon. Sa katunayan, waring pinabayaan na siya ng lahat. Ngunit Ako ay muling magiging Tagapamagitan.”

At habang tumitindi ang kirot at apoy ng kanyang pagnanais, sumigaw siya sa harapan ng Diyos, na sinasabi: “Ano ang magagawa ko, O Apoy na di-maarok?” At sa Kanyang kagandahang-loob ay tumugon Siya: “Ihandog mong muli ang iyong buhay. Maaari mong ipagkait sa iyong sarili ang anumang pamamahinga. Sa gawaing ito kita itinalagaโ€”ikaw at ang lahat ng sumusunod o susunod sa iyo. Kaya’t mag-ingat kayong huwag kailanman magpabaya, kundi patuloy na pag-alabin ang inyong mga pagnanais; sapagkat Ako, na inuudyukan ng pag-ibig, ay masusing nangangalagang tulungan kayo sa pamamagitan ng Aking biyaya sa katawan at kaluluwa. At upang hindi maabala ang inyong mga isip ng anupamang bagay, gumawa Ako ng paraan: pinukaw Ko ang babaeng itinalaga Kong mamahala sa inyo, at inakay Ko siya, at inilagay sa gawaing ito sa pamamagitan ng mga hiwaga at sa mga bagong paraan; upang paglingkuran niya ang Aking Simbahan sa pamamagitan ng mga yamang panlupa, at kayo naman sa pamamagitan ng walang tigil, mapagpakumbaba at tapat na panalangin, at ng anumang mga gawaing kakailanganin, na itatakda ng Aking Kabutihan sa iyo at sa kanila, sa bawat isa ayon sa kanyang katayuan. Kaya’t italaga mo nang lubusan ang iyong buhay at puso at isip sa Nobyang iyon, alang-alang sa Akin, nang walang pagsasaalang-alang sa iyong sarili. Pagnilayan mo Ako, at masdan ang Nobyo ng Nobyang ito, na siyang kataas-taasang Pontipise, at tingnan ang kanyang banal at mabuting layuninโ€”isang layuning walang pasubali. At kung paanong nag-iisa ang Nobya, gayundin ang nobyo. Pinahihintulutan Ko siyang linisin ang Banal na Simbahan sa pamamagitan ng mga paraang ginagamit niya nang labis-labis, at sa pamamagitan ng takot na itinatanim niya sa kanyang mga nasasakupan. Ngunit may ibang darating, na lalapit sa kanya nang may pag-ibig, at maghahatid sa kanya sa kaganapan. Mangyayari sa Nobyang ito ang nangyayari sa kaluluwa; sapagkat sa simula ay pinaghaharian siya ng takot, ngunit kapag nahubaran na siya ng mga kasalanan, pinupuspos siya ng pag-ibig at dinaramtan ng kabutihang-asal. Gagawin nito ang lahat ng ito, sa pamamagitan ng matamis na pag-alalay, matamis at banayad, ng mga magpapakain sa kanila sa kanyang dibdib sa katotohanan. Ngunit ito ang gawin mo: Sabihin mo sa Aking Bikaryo na payapain niya ang kanyang sarili sa abot ng kanyang makakaya, at magkaloob ng kapayapaan sa sinumang tatanggap nito. At sabihin mo sa mga haligi ng Banal na Simbahan na kung nais nilang lunasan ang malalaking kapahamakan, ito ang gawin nila: magkaisa sila, at bumuo ng isang balabal upang takpan ang mga pamamaraan ng kanilang ama na maaaring magmukhang mali. At mamuhay sila nang maayos, malapit sa mga may takot at pag-ibig sa Akin, at manatiling nagkakabuklod, na isinasantabi ang kanilang mababang kalikasan. Kung gagawin nila ito, Ako na siyang Liwanag ay magbibigay sa kanila ng liwanag na kailangan ng Banal na Simbahan. At kung makita nilang may isang bagay na dapat gawin sa kanilang hanay, idulog nila ito sa Aking Bikaryo nang may tunay na pagkakaisa, nang mabilis, buong tapang, at matapos ang masusing pagninilay. Sa gayon ay mapipilitan siyang huwag salungatin ang kanilang mabubuting hangarin; sapagkat tunay na banal at mabuti ang kanyang layunin.”

Hindi sapat ang dila upang isalaysay ang gayong mga misteryo, ni ang nakita ng pag-unawa at nabuo sa pagmamahal. At lumipas ang maghapong puspos ng mga kababalaghan, at sumapit ang gabi. At ako, na nakadaramang ang puso ay labis na hinihila ng kapangyarihan ng pag-ibig kaya hindi ko mapigilang pumunta sa dakong dalanginan, at nakadaramang muling sumasaakin ang kalagayang naranasan ko noong oras ng aking kamatayan, ay nagpatirapa nang may matinding pagsisisi sapagkat naglingkod ako sa Esposa ni Kristo nang may malaking kamangmangan at kapabayaan, at naging dahilan upang gayon din ang gawin ng iba. At nang ako ay tumindig, habang nananatili sa mata ng aking isip ang bakas ng aking nasabi, inilagay ako ng Diyos sa Kanyang harapanโ€”hindi sa hindi ako palaging nasa harapan Niya, sapagkat napapaloob sa Kanya ang lahat ng bagayโ€”kundi sa isang bagong paraan, na para bang ang alaala, pag-unawa, at kalooban ay wala nang anumang kaugnayan sa aking katawan. At ang Katotohanang ito ay nasalamin sa akin sa gayong liwanag na sa kailalimang iyon ay muling nabuhay ang mga misteryo ng Banal na Simbahan, at ang lahat ng biyayang tinanggap ko sa aking buhay, noon at ngayon, at ang araw na ang aking kaluluwa ay ikinasal sa Kanya. Ang lahat ng ito ay naglaho sa akin dahil sa paglakas ng apoy sa aking kalooban; at itinuon ko ang aking pansin sa dapat gawin lamang, na ialay ang aking sarili bilang hain sa Diyos para sa Banal na Simbahan at upang maalis ang kamangmangan at kapabayaan sa mga ipinagkatiwala sa akin ng Diyos. Pagkatapos ay nagsigawan ang mga demonyo ng kapahamakan laban sa akin, na nagsisikap hadlangan at pahinain sa pamamagitan ng kanilang mga pananakot ang aking malaya at nag-aalab na pagnanais. Kaya hinampas nila ang balat ng katawan; ngunit lalo pang nag-alab ang pagnanais, na sumisigaw, “O Diyos na Walang Hanggan, tanggapin Mo ang hain ng aking buhay sa mistikong katawang ito ng Banal na Simbahan! Wala akong maibibigay maliban sa ibinigay Mo sa akin. Kunin Mo, kung gayon, ang aking puso, at nawa’y maihilig dito ng Iyong Esposa ang kanyang mukha!” Pagkatapos, ibinaling ng Diyos na Walang Hanggan ang mga mata ng Kanyang awa, kinuha ang aking puso, at inialay ito sa Banal na Simbahan. At hinila Niya ito patungo sa Kanya nang gayon kalakas na kung hindi Niya ito kaagad binigkis ng Kanyang lakasโ€”sapagkat hindi Niya ninais na mabasag ang sisidlan ng aking katawanโ€”ay nalagot sana ang aking buhay. Pagkatapos ay lalo pang nag-ingay ang mga demonyo sa pagsigaw, na para bang nakadama sila ng di-mabatang sakit; pinilit nilang mag-iwan ng takot sa akin, nagbabantang magwawala sila nang gayon na hindi maisasagawa ang ganitong gawain. Ngunit dahil hindi kayang labanan ng Impiyerno ang bisa ng pagpapakumbaba na may liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya, lalong naging buo ang pagtutuon ng espiritu, at kumilos ito gamit ang mga kasangkapang apoy, habang naririnig sa harapan ng Kamahalang Diyos ang mga salitang lubhang kaakit-akit at mga pangakong magdudulot ng kagalakan. At sapagkat tunay ngang gayon ang nangyari sa napakadakilang misteryong ito, mula ngayon ay hindi na sapat ang dila upang magsalita pa tungkol dito.

Ngayon ay sinasabi ko: Salamat, salamat sa Kataas-taasang Diyos na Walang Hanggan, na naglagay sa atin sa larangan ng digmaan bilang mga kabalyero, upang ipaglaban ang Kanyang Esposa taglay ang kalasag ng kabanal-banalang pananampalataya. Nananatiling malaya para sa atin ang larangan dahil sa bisa at kapangyarihang iyon na dumaig sa demonyong umalipin sa sangkatauhan; na nadaig, hindi sa lakas ng pagkatao, kundi ng pagka-Diyos. Kaya ang demonyo ay hindi nadaraig ni madaraig man ng pagdurusa ng ating mga katawan, kundi ng lakas ng apoy ng banal, lubhang nag-aalab, at di-masukat na pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

KAY MAESTRO RAIMUNDO DE CAPUA NG ORDEN NG MGA MANGANGARAL

Sa Ngalan ni Jesucristong ipinako sa krus at ng matamis na Maria:

Pinakamamahal at katamis-tamisang ama kay Kristong katamis-tamis na Hesus: Akong si Catalina, lingkod at alipin ng mga lingkod ni Hesukristo, ay sumusulat sa iyo sa Kanyang mahal na Dugo; taglay ang hangaring makita kang isang haliging bagong tatag sa halamanan ng Banal na Simbahan, bilang tapat na esposo ng katotohanan, gaya ng nararapat sa iyo; at sa gayon ay ituturing kong pinagpala ang aking kaluluwa. Kaya ayaw kong umurong ka dahil sa anumang paghihirap o pag-uusig, kundi nais kong ipagmapuri mo ang paghihirap. Sapagkat sa pagtitiis, at hindi sa ibang paraan, natin ipinakikita ang ating pag-ibig at katatagan, at niluluwalhati ang Pangalan ng Diyos. Ngayon na ang panahon, pinakamamahal na ama, upang lubusang limutin ang sarili, at huwag itong bigyan ng kahit katiting na pagsasaalang-alang: gaya ng ginawa ng mga maluwalhating manggagawa na handang mag-alay ng kanilang buhay nang may gayong pag-ibig at pagnanais, at dumilig sa halamanang ito ng dugo, ng mapagpakumbaba at walang patid na panalangin, at ng pagtitiis hanggang kamatayan. Mag-ingat ka upang hindi kita makitang duwag; huwag mong hayaang takutin ka ng sarili mong anino; sa halip, maging matapang kang mandirigma, at huwag kailanman talikuran ang pamatok ng pagsunod na iniatang sa iyo ng Kataas-taasang Pontipise. Bukod dito, gawin mo sa Orden ang nakikita mong makapagbibigay ng karangalan sa Diyos; sapagkat ito ang hinihingi sa atin ng dakilang kabutihan ng Diyos, at wala Siyang ibang layunin sa paghirang sa atin.

Masdan mo ang matinding pangangailangang nakikita natin sa Banal na Simbahan; sapagkat nakikita natin siyang lubusang naiwang nag-iisa! Ganito ang ipinakita ng Katotohanan, gaya ng isinusulat ko sa iyo sa isa pang liham. At kung paanong naiwang nag-iisa ang Esposa, gayon din ang kanyang esposo. O katamis-tamisang ama, hindi ko ililihim sa iyo ang mga dakilang hiwaga ng Diyos, kundi isasalaysay ko ang mga ito sa pinakamaikling paraang magagawa ko, hangga’t kayang ipahayag ng mahinang dila sa pagsasalaysay. At bukod dito, sasabihin ko sa iyo kung ano ang nais kong gawin mo. Ngunit tanggapin mo ang sinasabi ko sa iyo nang hindi nagdaramdam, sapagkat hindi ko alam kung ano ang gagawin sa akin ng Banal na Kabutihan, kung loloobin Niyang manatili ako rito, o tatawagin Niya ako sa Kanyang piling.

Ama, ama at pinakamamahal kong anak, kagila-gilalas na mga hiwaga ang ginawa ng Diyos mula sa Araw ng Pagtutuli hanggang ngayon; mga hiwagang hindi kayang isalaysay ng anumang dila. Ngunit lampasan na natin ang buong panahong iyon, at dumako sa Linggo ng Sexagesima, nang maganap, gaya ng maikli kong isinusulat sa iyo, ang mga hiwagang maririnig mo: hindi ko kailanman nadamang nagtiis ako ng anumang tulad ng mga iyon. Sapagkat napakatindi ng kirot sa aking puso, anupa’t napunit ang suot kong tunika, sa bahaging kaya kong dakmain; at paikot-ikot ako sa kapilya na parang isang taong pinupulikat. Tiyak na kinuha ng humawak sa akin ang aking buhay. Pagdating ng Lunes, nang gabing iyon, napilitan akong sumulat kay Kristo sa lupa at sa tatlong kardinal. Kaya nagpatulong ako at nagtungo sa silid-aralan. At nang matapos akong sumulat kay Kristo sa lupa, hindi na ako makapagsulat pa, sapagkat lubhang tumindi ang mga kirot sa aking katawan. At pagkaraan ng kaunting paghihintay, nagsimula ang pananakot ng mga demonyo, sa paraang lubusan akong natigilan; nagngangalit sila laban sa akin na para bang ako, isang hamak na uod, ang naging kasangkapan upang maagaw mula sa kanilang mga kamay ang matagal na nilang hawak sa Santa Iglesia. Napakatindi ng sindak, kasama ng sakit ng katawan, kaya nais kong tumakas mula sa silid-aralan at pumunta sa kapilyaโ€”na para bang ang silid-aralan ang sanhi ng aking mga kirot. Kaya bumangon ako, at dahil hindi ako makalakad, sumandal ako sa aking anak na si Barduccio. Ngunit bigla akong ibinagsak; at habang nakahiga roon, para sa akin ay nahiwalay ang aking kaluluwa sa aking katawan; hindi gaya noong tunay itong nahiwalay, sapagkat noon ay nalasap ng aking kaluluwa ang kabutihang tinatamasa ng mga walang kamatayan, na tinatanggap na kasama nila ang Kataas-taasang Kabutihang iyon; ngunit ngayon ay tila naiiba ang pangyayari, sapagkat hindi ko nadamang nasa katawan ako, kundi nakita ko ang aking katawan na para bang sa ibang tao iyon. At ang aking kaluluwa, nang makita ang pighati ng kasama ko, ay nagnanais malaman kung mayroon akong anumang kapangyarihan sa katawan, upang sabihin sa kanya: โ€œAnak, huwag kang matakotโ€; at nakita kong hindi ko maigalaw ang dila ni ang alinmang bahagi ng katawan, gaya ng isang katawang lubos na patay. Kaya hinayaan ko ang katawan sa gayong kalagayan; at natuon ang isip sa di-matarok na kalaliman ng Trinidad. Puspos ang alaala ng paggunita sa pangangailangan ng Santa Iglesia at ng buong sambayanang Kristiyano; at dumaing ako sa harap ng Kanyang Mukha, at buong pagtitiwalang humingi ng tulong ng Diyos, na iniaalay sa Kanya ang aking mga hangarin, at nagsusumamo sa Kanya sa bisa ng Dugo ng Kordero at ng mga sakit na tiniis. At gayon na lamang kasidhi ang pagsusumamo na para sa akin ay tiyak na hindi Niya tatanggihan ang kahilingang iyon. Pagkatapos ay humiling ako para sa inyong lahat, na idinadalangin sa Kanya na tuparin Niya sa inyo ang Kanyang kalooban at ang aking mga hangarin. Pagkatapos ay hiniling kong iligtas Niya ako sa walang-hanggang kapahamakan. At habang nananatili akong gayon sa napakahabang panahon, anupa’t tinatangisan na ako ng Sambahayan na parang patay na, sa sandaling iyon ay naglaho ang lahat ng pananakot ng mga demonyo. Pagkatapos ay nahayag sa harap ng aking kaluluwa ang Presensya ng Mapagpakumbabang Kordero, na nagsasabi: โ€œHuwag kang matakot: sapagkat tutuparin Ko ang iyong mga hangarin, at ang mga hangarin ng iba Ko pang mga lingkod. Nais Kong makita mong Ako ay isang mabuting panginoon, na gumaganap bilang magpapalayok, na sumisira at muling humuhubog ng mga sisidlan ayon sa Kanyang kalooban. Ang mga sisidlan Kong ito ay alam Kong sirain at muling hubugin; kaya kinukuha Ko ang sisidlan ng iyong katawan, at muli Ko itong hinuhubog sa hardin ng Santa Iglesia, sa paraang naiiba sa dati.โ€ At habang niyayakap ako ng Katotohanang ito, sa pamamagitan ng lubhang kaibig-ibig na mga kilos at salita, na hindi ko na isasalaysay, nagsimulang huminga nang kaunti ang katawan, at magpakitang bumalik na ang kaluluwa sa sisidlan nito. Noon ay napuspos ako ng pagkamangha. At gayon na lamang ang kirot na naiwan sa aking puso na naroon pa rin iyon hanggang ngayon. Noon ay inalis sa akin ang lahat ng kasiyahan, lahat ng ginhawa at lahat ng pagkain. Nang dalhin ako pagkatapos sa isang lugar sa itaas, tila napuno ng mga demonyo ang silid: at nagsimula silang maglunsad ng isa pang labanan, ang pinakakakila-kilabot na naranasan ko kailanman, na sinisikap akong papaniwalain at ipakita sa akin na hindi ako ang babaeng nasa katawan, kundi isang maruming espiritu. Ako naman, matapos manawagan sa tulong ng Diyos nang may matamis na pagmamahal, na hindi tumatanggi sa anumang pagpapagal, ay nagsabi pa rin: โ€œDiyos, dinggin Mo ang aking paghingi ng saklolo! Panginoon, magmadali Ka sa pagtulong sa akin! Ipinahintulot Mong mag-isa ako sa labanang ito, nang wala ang kaaliwan ng ama ng aking kaluluwa, na ipinagkait sa akin dahil sa aking kawalang-utang-na-loob.โ€

Dalawang gabi at dalawang araw ang lumipas sa gitna ng mga unos na ito. Totoong hindi nagpahinga ang isip at pagnanasa, kundi nanatiling nakatuon sa kanilang pakay; ngunit ang katawan ay tila halos nanghina nang lubos. Pagkatapos, sa Araw ng Paglilinis kay Maria, ninais kong dumalo sa Misa. Noon ay muling naganap ang lahat ng mga misteryo; at ipinakita ng Diyos ang matinding pangangailangang umiiral, gaya ng nahayag kalaunan; sapagkat ang buong Roma ay nasa bingit ng paghihimagsik, may kahiya-hiyang paninirang-puri at labis na kawalang-pitagan. Subalit nagbuhos ang Diyos ng langis sa kanilang mga puso, at sa palagay ko ay magkakaroon ng mabuting wakas ang bagay na ito. Pagkatapos ay iniatas sa akin ng Diyos ang pagsunod na ito: na sa buong banal na panahon ng Kuwaresma ay ialay ko bilang hain ang mga pagnanasa ng buong Pamilya, at magpamisa sa Kanyang harapan para sa iisang layuning ito lamangโ€”samakatuwid, para sa Banal na Simbahanโ€”at na ako mismo ay dumalo sa Misa tuwing madaling-arawโ€”isang bagay na alam ninyong imposible para sa akin; ngunit sa pagsunod sa Kanya ay naging posible ang lahat. At ang pagnanasang ito ay naging lubhang bahagi na ng aking laman, anupat wala nang ibang pinananatili ang alaala, wala nang ibang nakikita ang pang-unawa, at wala nang ibang ninanasa ang kalooban. Hindi naman dahil dito ay lubusang tumatalikod ang kaluluwa sa mga bagay dito sa lupaโ€”ngunit, sa pakikipag-usap sa mga Tunay na Mamamayan, hindi nito kaya ni nais na magalak sa kanilang kagalakan, kundi sa kanilang pagkagutom, na nadarama pa rin nila, at nadama nila noong sila ay mga peregrino at manlalakbay sa buhay na ito.

Sa ganitong paraan, at sa marami pang ibang hindi ko maisalaysay, ang aking buhay ay nauubos at ibinubuhos para sa matamis na Esposang ito: ako sa landas na ito, at ang maluwalhating mga martir sa pamamagitan ng dugo. Isinasamo ko sa Banal na Kabutihan na ipakita na Niya sa akin sa lalong madaling panahon ang pagtubos sa Kanyang bayan. Pagsapit ng oras ng Tercia, tumatayo ako mula sa Misa, at makikita ninyo ang isang babaeng patay na nagtutungo sa San Pedro; at pumapasok akong muli upang magpagal sa barko ng Banal na Simbahan. Doon ay nananatili akong ganito hanggang malapit na ang oras ng Vesperas: at hindi ako aalis sa lugar na ito, araw man o gabi, hanggang sa makita kong ang bayang ito ay kahit paano’y matatag nang namumuhay sa kapayapaan sa kanilang ama. Ang katawan kong ito ay nananatiling walang anumang pagkain, ni kahit isang patak ng tubig: sa gitna ng gayong matatamis na pagpapahirap sa katawan na hindi ko pa kailanman tiniis; anupat ang aking buhay ay nakabitin sa isang hibla. Ngayon ay hindi ko alam kung ano ang gagawin sa akin ng Banal na Kabutihan: kung ang aking damdamin ang pag-uusapan, hindi ko sinasabing nababatid ko ang Kanyang kalooban hinggil dito; ngunit kung ang mga nadarama ng aking katawan ang pag-uusapan, tila sa akin ay sa pagkakataong ito ay pagtitibayin ko ang mga iyon sa pamamagitan ng isang bagong pagkamartir sa katamisan ng aking kaluluwaโ€”samakatuwid, para sa Banal na Simbahan; pagkatapos, marahil, ay muli Niya akong ibabangon na kasama Niya. Sa gayon ay wawakasan Niya ang aking mga paghihirap at ang aking mga pagnanasang ipinako sa krus. O maaari Niyang gamitin ang Kanyang karaniwang mga paraan upang palakasin ang aking katawan. Idinalangin ko na at idinadalangin pa rin sa Kanyang awa na matupad ang Kanyang kalooban sa akin, at na huwag Niya kayong iwan, ni ang iba, na mga ulila. Ngunit nawa’y lagi Niya kayong patnubayan sa landas ng aral ng Katotohanan, sa pamamagitan ng tunay at lubos na ganap na liwanag. Tiyak kong gagawin Niya ito.

Ngayon ay nakikiusap ako at nagsusumamo sa iyo, ama at anak na ipinagkaloob ng matamis na Inang iyon, si Maria: unawain mong kung ibinabaling ng Diyos sa akin ang Kanyang maawaing paningin, nais Niyang panibaguhin ang iyong buhay; at bilang patay na sa lahat ng udyok ng laman, lubusan mong ipagkatiwala ang iyong sarili sa barkong iyon ng Banal na Simbahan. At lagi kang maging maingat sa iyong pakikipag-usap. Kaunti lamang ang panahong maaari mong ilagi sa iyong silid; ngunit nais kong lagi kang magkaroon ng silid ng puso, at lagi mo itong dalhin saanman. Sapagkat gaya ng alam mo, habang nakakulong tayo roon, walang magagawang masama sa atin ang mga kaaway. Sa gayon, ang bawat kilos mo ay gagabayan at isasaayos ng Diyos. Hinihiling ko rin sa iyo na pahinugin mo ang iyong puso sa banal at tunay na karunungang magpasiya; at na maging halimbawa ang iyong buhay sa mga taong makamundo sa pamamagitan ng hindi mo kailanman pag-ayon sa mga kaugalian ng mundo. Mapanibago at muling pasiglahin nawa sa iyo ang pagkabukas-palad sa mga dukha at ang kusang-loob na karukhaan na lagi mong isinasabuhay, kalakip ang tunay at ganap na pagpapakumbaba. Huwag kang magpabaya sa mga ito, anuman ang karangalan o kataasang ipagkaloob sa iyo ng Diyos, kundi lalo kang bumaba sa Lambak na iyon ng Pagpapakumbaba, na nagagalak sa hapag ng Krus. Doon mo tanggapin ang pagkain ng mga kaluluwa: yakapin ang Ina, ang mapagpakumbaba, tapat, at walang-patid na panalangin, at ang banal na pagbabantay: magdiwang ka ng Misa araw-araw, maliban kung may natatanging dahilan. Iwasan ang walang-kabuluhan at mababaw na usapan, at maging may-gulang at magpakitang may-gulang sa iyong pananalita at sa lahat ng paraan. Iwaksi mo ang lahat ng pagpapalayaw sa sarili at lahat ng aliping takot; sapagkat hindi kailangan ng matamis na Simbahan ang gayong mga tao, kundi ang mga taong mahigpit sa kanilang sarili at mahabagin sa kanya. Ito ang mga bagay na isinasamo kong pagsikapan mong sundin. Hinihiling ko rin na ikaw, si Kapatid na Bartolomeo, si Kapatid na Tommaso, at ang Maestro ay magtipon sa inyong mga kamay ng aklat at ng alinmang sulatin ko na inyong matagpuan, at gawin sa mga ito ang nakikita ninyong higit na magbibigay ng karangalan sa Diyos: ikaw at si Misser Tommaso rinโ€”mga bagay na pinagkunan ko ng kaunting kaaliwan. Hinihiling ko rin na, hangga’t makakaya mo, maging pastol at tagapamuno ka ng Pamilyang ito, bilang isang ama, na pinananatili sila sa kagalakan ng pag-ibig sa kapwa at sa ganap na pagkakaisa; upang hindi sila magkawatak-watak na tulad ng mga tupang walang pastol. At iniisip kong higit pa ang magagawa ko para sa kanila at para sa iyo pagkamatay ko kaysa habang ako ay nabubuhay. Idadalangin ko sa Walang-hanggang Katotohanan na ibuhos Niya sa inyong lahat ang buong kasaganaan ng biyaya at mga kaloob na maaaring ipinagkaloob Niya sa aking kaluluwa, upang kayo ay maging mga ilaw na nakalagay sa isang patungan. Hinihiling ko sa iyo na idalangin sa Walang-hanggang Kasintahang Lalaki na ipagkaloob Niyang buong-tapang kong matupad ang pagtalima sa Kanya, at patawarin Niya ang napakarami kong kasamaan. At hinihiling ko na patawarin mo ako sa bawat pagsuway, kawalang-galang, at kawalang-utang-na-loob na ipinakita ko sa iyo o nagawa laban sa iyo, at sa lahat ng sakit at kapaitang maaaring naidulot ko sa iyo: at sa kakulangan ng aking sigasig para sa ating kaligtasan. At hinihingi ko ang iyong basbas.

Marubdob mo akong ipanalangin, at ipapanalangin din sa iba, alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus. Patawarin mo ako sa pagsulat ko sa iyo ng mga salitang puno ng kapaitan. Gayunman, hindi ko isinusulat ang mga ito upang magdulot sa iyo ng kapaitan, kundi dahil wala akong katiyakan, at hindi ko alam kung ano ang gagawin sa akin ng Kabutihan ng Diyos. Nais kong matupad ang aking tungkulin. At huwag kang manghinayang dahil magkahiwalay tayo sa katawan; bagaman ikaw sana ang magiging pinakamalaking kaaliwan ko, higit ang aking kaaliwan at kagalakan sa pagkakita sa bungang idinudulot mo sa Banal na Simbahan. At ngayon ay hinihiling ko sa iyo na gumawa nang may higit pang sigasig, sapagkat hindi pa kailanman naging ganito kalaki ang kanyang pangangailangan: at huwag kang umalis dahil sa anumang pag-uusig nang walang pahintulot ng ating panginoong Papa. Mapanatag ka kay Kristong matamis na Hesus, nang walang anumang kapaitan. Wala na akong sasabihin pa sa iyo. Manatili ka sa banal at matamis na biyaya ng Diyos. Matamis na Hesus, Hesus na Pag-ibig. ย ย ย ย  ย ITAAS

Ibahagi ang Pahinang Ito: