Nagtitiwala ka ba sa Diyos?ย Ang isa sa pinakamagagandang panalanging maaari mong dasalin ay mula sa debosyon sa Banal na Awa: Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.ย Kaya, nagtitiwala ka nga ba?ย At kung oo, ano ang epekto nito sa iyong buhay?ย Paano ka nagtitiwala?ย Gaano kalalim ang iyong pagtitiwala?ย Paano mo naabot ang antas ng pagtitiwalang mayroon ka ngayon?ย Ilan lamang ito sa mahahalagang tanong na kailangang harapin kung hahayaan mong ang pagyakap mo sa birtud ng kababaang-loob ay umakay sa iyo tungo sa ikalawang pinakamahalagang birtud sa landas ng kabanalan: ang pagtitiwala.
Kung nagtitiwala ka sa Diyos sa pinakamalalim na paraan, ang iyong pananampalataya sa Kanya ay aktibo.ย Ang pagkakaroon ng aktibong pananampalataya sa Diyos ay higit pa sa paniniwala sa Kanya.ย Nakapagtataka man, maging ang mga demonyo ay naniniwala sa Diyos (tingnan ang James 2:19).ย Ang aktibong pananampalataya ay nangangahulugang naniniwala ka at lubos mong isinusuko ang iyong buhay sa Kanya.ย Ipinagkakatiwala mo ang iyong buong pagkatao sa Diyos at sa Kanyang mapagkalingang pag-aaruga at paggabay.
Mula sa Kababaang-loob Tungo sa Pagtitiwala
Kaya paano nga ba nararanasan ang pagtitiwala sa Diyos sa pang-araw-araw na buhay?ย Ipagpalagay nating pinili mong yakapin ang birtud ng kababaang-loob.ย Dahil dito, unti-unti mo nang inaalis ang takot at pagkabalisang dulot ng pag-aalala sa iniisip ng iba tungkol sa iyo, at natutuhan mo nang tingnan ang iyong sarili ayon sa pagtingin ng Diyos sa iyo, na sa katotohanang ito lamang ibinabatay ang iyong dignidad at halaga.ย Nagsisimula ka nang makalaya sa pagnanais ng mababaw na pambobola, at nagsisimula ka nang lubos na hangarin ang ikabubuti ng iba, higit pa maging sa sarili mong ikabubuti.ย Nagiging di-makasarili ka na sa iyong mga iniisip, ginagawa, at maging sa iyong mga hangarin.ย
Mabuti ito at nagsisilbing batayan sa pagtahak sa landas ng kabanalan.ย Gayunman, ang mga saloobing ito ng kababaang-loob ay pundasyon pa lamang ng susunod na yugto sa espirituwal na paglalakbay ng isang tao.ย Inihahanda ka ng kababaang-loob upang gawin ang radikal na pagpapasyang ilagak ang iyong buong pagtitiwala sa Diyos at sa Diyos lamang.ย Habang lumalago ang kababaang-loob, dapat ding lumago ang pagtitiwala sa Diyos.ย Kaya paano mo gagawin ang karagdagang hakbang na ito ng paglalagak ng iyong buong pagtitiwala sa Diyos?ย Paano ngayon babaling sa Diyos, sa isang gawa ng pagsuko, ang isang kaluluwang mapagpakumbaba na tumalikod na sa pagkamakasarili?
Upang maipagkatiwala mo ang iyong sarili sa Diyos, kailangan mo munang yakapin ang saligang katotohanang wala kang magagawang mabuti kung wala ang Diyos.ย Iyan ang katotohanan.ย Ang pag-unawa rito ay mahalaga sa birtud ng pagtitiwala.ย Ang Diyos, at ang Diyos lamang, ang bukal ng lahat ng kabutihan sa buhay.ย Kung wala Siya, maiiwan ka sa iyong mga kasalanan at sa isang buhay ng paghihirap.ย Kung minsan, mahirap paniwalaang wala kang kakayahang gumawa ng anumang mabuti kung wala ang biyaya ng Diyos.ย Gayunman, ang katotohanan ay walang kaloob, talento, o katangiang taglay mo ang sapat upang makayanan mo ang lahat nang mag-isa at magbunga ng mabuti sa iyong buhay.ย Wala kang kakayahang tahakin ang landas ng kabanalan sa sarili mong pagsisikap lamang.ย
Naniniwala ka ba rito?ย Ang paniniwala sa katotohanang ito ay nangangailangan ng pinakapayak na anyo ng pananampalataya: isang pasibong pananampalataya.ย Gayunman, hindi sapat ang maniwala sa katotohanang ito.ย Dapat ding aktibong isabuhay ang pananampalataya.
Magsimula tayo sa pag-unawa sa dalawang antas na ito ng pananampalataya upang matutuhan natin kung paano magkakaroon ng pareho.ย Bagaman maaaring mas magmukha itong aralin sa teolohiya kaysa praktikal na aralin, mahalaga ang pag-unawa sa pananampalataya upang maisabuhay ito.
Aktibo at Pasibong Pananampalataya
Ang pananampalataya ay maaaring ilarawan bilang kapwa pasibo at aktibo.ย Una, ang โpasibong pananampalatayaโ ay sapat upang humantong sa paniniwalang ang Diyos ang nag-iisang bukal ng lahat ng kabutihan sa iyong buhay.ย Ang pagkakaroon ng pasibong pananampalataya ay nangangahulugang alam mo at pinaniniwalaan ang katotohanang ito at hindi mo ito pinagdududahan.ย Mabuting matuklasan ang katotohanang ito, at isa itong mahalagang unang hakbang tungo sa higit na pagtitiwala.ย Nakalulungkot na marami ang hindi nakauunawa sa katotohanang ito.ย Kaya magsimula sa hakbang na ito at pagnilayan ang katotohanang ito sa sarili mong buhay.ย
Kapag naniwala ka na ang Diyos ang tanging pinagmumulan ng lahat ng kabutihan sa iyong buhay, dapat ka nang pumasok sa isang โaktibong pananampalatayaโ sa Diyos. Ang pagkakaroon ng โaktibongโ pananampalataya ay nangangahulugang hinahayaan mong ang iyong paniniwala, na nasa iyong pag-iisip, ay umabot din sa iyong kalooban at, sa huli, sa iyong mga pagnanais. Sa madaling salita, dapat mong hayaang baguhin ka ng iyong pinaniniwalaan. Dapat kang malayang magpasiyang hayaang ang Diyos ang mamahala sa iyong buhay at magbunga rito ng kabutihan.
Ang bunga ng paniniwala sa Diyos at pagkakatiwala ng iyong sarili sa Kanya ay ang maluwalhating pagbabago ng iyong kaluluwa. Mas malalim na pumapasok ang Diyos sa iyong kaluluwa at Siya ang namamahala, na ginagabayan ka araw-araw ayon sa Kanyang banal na kalooban. Ang pamumuhay nang may ganitong lubos na pagtitiwala ay nagbubunga ng kabutihan sa iyong buhay at naghahanda sa iyo upang kapwa tumanggap at magbahagi ng awa ng Diyos.
May ikatlong punto ring kailangang banggitin upang maunawaan kung paano ka binabago ng isang gawa ng pagtitiwala. Ang paniniwala at pagkakatiwala ng iyong sarili sa Diyos ay hindi mo magagawa sa sarili mong lakas. Ang Diyos ang dapat mamahala at bumago sa iyo. Tanging sa pamamagitan ng pagkilos ng Diyos ka tunay na makapagtitiwala sa Kanya. Dapat mong gawin ang iyong bahagi, ngunit ang Diyos ang namamahala sa iyong buhay at nagbibigay sa iyo ng kakayahang mabago tungo sa pagiging isang kaluluwang ginagabayan ng Kanyang biyaya.
Upang higit pang linawin ito, tingnan natin ang isang paghahambing. Ipagpalagay na may hawak kang isang binhi. Alam mong may kakayahan ang binhing ito na lumaking isang magandang bulaklak kung itatanim at aalagaan. Gayunman, hindi matutupad ng binhi ang kakayahan nitong iyon hanggaโt hindi ito aktuwal na naitatanim. Bukod dito, hindi sapat ang pagtatanim lamang. Dapat din itong lumago at mamulaklak bago ganap na mahayag ang kakayahan at kagandahan nito. Maaari mong itanim ang binhi, bigyan ito ng sustansiya at alagaan, ngunit hindi mo ito kayang palaguin. Ang paglago ay isang bagay na ginagawa ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang kalingang inilakip Niya sa mismong kalikasan ng binhi. Gayundin ang pananampalataya. Dapat tayong maniwala na ang Diyos lamang ang pinagmumulan ng lahat ng kabutihan sa ating buhay, ngunit kung hindi natin aktibong isusuko ang ating sarili sa Kanya, araw-araw, sa bawat sandali, na hinahayaang Siya ang mamahala sa ating buhay, ang ating pananampalataya ay tulad ng isang patay na binhing naghihintay na maitanim. Ang ganap na pagsuko ng sarili ay tulad ng paglalagay ng binhi sa lupa at pagpapahintulot sa Diyos na mamahala, upang magbunga ang binhing iyon ng pananampalataya. Kung gagawin mo ang iyong bahagi, gagawin ng Diyos ang Kanyang bahagi at dadalhin Niya sa ganap na pamumukadkad ang Kanyang biyaya sa iyong buhay. Kaya ang paghawak sa binhi ay maihahambing sa paniniwala sa Diyos, ang pagtatanim at pagdidilig ay maihahambing sa pagkakatiwala ng iyong sarili sa Diyos, ngunit ang paglago at pamumulaklak ay isang bagay na ang Diyos lamang ang makagagawa. Gayunman, laging tapat ang Diyos at babaguhin Niya ang โbinhiโ kung gagawin mo ang iyong bahagi.
Ang Paanyaya sa Ganap na Pagsuko ng Sarili
Nagsisimula ang pagtitiwala kapag nangungusap sa iyo ang Diyos, kinikilala mo ang Kanyang tinig, at nagsisimula kang tumugon. Kaya ang Diyos ang unang kumikilos sa pamamagitan ng pag-aanyaya sa iyo. Ang iyong tugon ay dapat na 100% isang malayang pagpapasiyang ginagawa mo. Gayunman, dapat din itong maging 100% isang pagpapasiyang ginagawa ng Diyos sa pamamagitan ng isang paanyaya at biyaya. Hindi makakamit ang pagtitiwala kung walang ganap na pakikipagtulungan sa pagitan mo at ng Diyos.
Halimbawa, isipin ang isang taong dumaranas ng isang taong paghihirap matapos ang isang malubhang aksidente sa sasakyan. Sa mahahabang panahong iyon ng pananatili sa ospital, matutukso siyang mawalan ng pag-asa, magalit, mag-alinlangan, at iba pa. Gayunman, kasabay nito, kung bukas siya sa biyaya ng Diyos, maririnig niya ang banayad na paanyaya ng Diyos na magtiwala sa Kanya nang mas malalim. Sa mga sandaling ito, kailangan niyang magpasiya. Ipagkakatiwala ko ba ang aking sarili sa biyaya ng Diyos at tatanggapin ang Kanyang paanyaya? Tutugon ba ako sa Kanya at sasagutin ang tawag na inilalagay Niya sa aking puso? O magmumukmok ako sa pagkaawa sa sarili at sama ng loob? Ang aktibong pananampalataya ay nagiging pagtugon sa Diyos sa mga sandaling tulad nito at binabago nito ang mga paghihirap tungo sa maluluwalhating pagpapala. Kaya naman, kapag dumaranas ka ng mga paghihirap sa iyong buhay, buksan mo ang iyong mga tainga upang pakinggan ang banayad na tinig ng Diyos, hayaan Siyang mangusap sa iyo, tawagin kang magpasakop sa Kanya, at anyayahan kang hayaang baguhin ng Kanyang biyaya ang iyong paghihirap. Ang pagpapasiya mong magpasakop sa Diyos sa gitna ng pagsubok na ito ay lubhang nagdaragdag ng bisa at merito sa iyong pasiya. Sa kalagayang ito, ang panloob na pagdurusa at paghihirap ay talagang nagpapataas sa pasiyang magtiwala sa Diyos tungo sa napakalalim na antas. Ang pagdurusang kinakaharap ng isang tao ay nagiging biyaya. Kaya mahalagang maunawaan na ang mga pagsubok sa buhay ay nagbibigay sa atin ng mga pambihirang pagkakataon para sa kabanalan. Kapag nagpasiya kang magpasakop nang mas malalim sa Diyos dahil sa pagdurusang iyong tinitiis, napakalaki ng halaga ng pasiyang iyon sapagkat inaanyayahan kang lubusang pagtagumpayan ang pagkaawa sa sarili, pagkamakasarili, at sakit.
Pagnilayan din ang taong maayos ang takbo ng buhay. Ang taong ito ay aanyayahan din ng Diyos, araw-araw, na bumaling sa Kanya at isuko ang sarili nang mas lubos. Gayunman, mahalagang tandaan na ang banayad na paanyaya ng Diyos, sa ganitong mga sandali, ay higit na mahirap mapansin at mangangailangan ng mas matamang pakikinig sa Kanyang tinig. Bakit? Sapagkat ang tanging udyok para magtiwala sa Diyos sa ganitong mga sandali ay dalisay na pananampalataya. Ang taong maayos ang takbo ng buhay ay hindi mauudyukan ng anumang panlabas na impluwensiya na pakinggan ang paanyaya. Sa halip, aanyayahan siyang isuko ang sarili dahil lamang sa mismong pagsuko ng sarili. Maaaring kasama pa sa paanyayang ito ang pagbitiw sa ilan sa โmabubuting bagayโ na nararanasan sa buhay. Gayunman, ang pagbitiw sa mga โmabubuting bagayโ na ito na higit na mababaw ay gagawin upang piliin ang lalong mabuti: isang buhay ng mas malalim na pananampalataya at pag-ibig. May malaking merito rin ang ganitong paraan ng pagsuko ng sarili sa Diyos. Naiiba ito sa pagsuko ng sarili sa Diyos dahil sa isang pagsubok na naranasan sa buhay, ngunit nagdudulot pa rin ito ng maraming biyaya, lalo na sapagkat ang pasiya ay ginagawa nang may malaking kalayaan, nang walang anumang tuwirang nag-uudyok maliban sa pag-ibig sa Diyos.
Halimbawa, isipin mong napakaganda ng inyong pagsasama bilang mag-asawa at mayroon kang isang magandang pamilya. Malaki ang kinikita mo sa iyong trabaho at patuloy kang umaasenso sa iyong karera. Tinatamasa mo ang โAmerican dreamโ at maayos ang lahat. Gayunman, sa kaibuturan ng iyong puso, nauunawaan mong may higit pa sa buhay kaysa sa ganitong uri ng tagumpay. Nauunawaan mong may higit pang nais ang Diyos para sa iyo at sa iyong buong pamilya. Nagsisimula mong marinig ang banayad na tinig ng Diyos na tumatawag sa iyo sa isang buhay ng mas lubusang pagsuko ng sarili. Dahil dito, nagpapasiya kang tumugon at sinisimulan mong isuko ang iyong sarili nang mas lubos sa kalooban ng Diyos dahil lamang sa pag-ibig sa Diyos. Matatag mong ipinapasiya na ibigay sa Diyos ang lahat, at handa at bukal sa iyong loob na bitiwan ang anumang maaaring hingin sa iyo ng Diyos. Mapanganib ang pasiyang ito sa pananaw ng mundo. Ano kaya ang maaaring hingin sa iyo ng Diyos?
Ang tunay na tanong na dapat pagnilayan ay hindi gaanong tungkol sa kung ano ang maaaring hingin sa iyo ng Diyos; sa halip, ang tanong ay kung handa at bukal sa loob mong magbigay sa Diyos bago mo pa malaman kung ano ang maaari Niyang hingin sa iyo. Ang susi ay pagtitiwala. Sapat ba ang tiwala mo sa Diyos upang hayaan Siyang manguna? At kung sa simula ay hindi mo maunawaan ang Kanyang magiliw na paanyaya, handa ka bang yakapin ang Kanyang kalooban at magsabi ng โOoโ araw-araw? Para sa taong nagpapaubaya ng lahat, lalo na kapag maganda ang takbo ng buhay, ang hinaharap ay magiging higit na pinagpala sa paraang di-hamak na mas mabuti kaysa sa anumang maiisip. Marahil ay hindi sa makamundong paraan, ngunit tiyak na sa isang di-hamak na mas mabuting paraan sapagkat magbubunga ito ng mabuti mula sa isang buhay na puspos ng masaganang biyaya.
Tingnan natin ang isang paghahambing. Ipagpalagay na kailangang operahan ang iyong anak na babae at binilhan mo siya ng regalo at ibinigay iyon sa kanya upang aliwin siya. Ang pagkakataong ito ng kanyang pamamalagi sa ospital ay nagbibigay sa iyo ng pagkakataong ipakita ang iyong pagmamahal sa pamamagitan ng pagbibigay ng regalo. Ngunit paano kung magpasya kang regaluhan ang iyong anak sa ibang araw ng taon, nang walang partikular na dahilan kundi ang malayang ipahayag ang iyong pagmamahal, at walang anumang agarang pangyayaring nag-udyok sa iyo? Aling pagbibigay ng regalo ang malamang na higit na makaantig sa kanya? At aling pagbibigay ng regalo ang mas dakilang pagpapahayag ng iyong pagmamahal? Kapwa mabuti ang mga ito, at ang dalawang pagkakataon ay nagdudulot ng di-mabilang na pagpapala sa kani-kaniyang natatanging paraan. Gayunman, ang malayang pinili at hindi inaasahang gawa ng pag-ibig ay may malaking halaga dahil lamang sa wala itong ibang nag-uudyok kundi pag-ibig. Gayundin ang pagpapaubaya sa Diyos. Kapag ang tanging nag-uudyok sa pagpapaubaya at pagtitiwala ay ang pag-ibig sa Diyos, napakahalaga ng gawaing ito.
Ang mahalagang aral sa bahaging ito ay na maging puno man ng pagdurusa ang iyong buhay, napakaganda ng takbo nito, o nasa pagitan ng dalawa, malaki ang iyong kakayahang higit na lubusang magpaubaya sa Diyos. Anuman ang iyong kalagayan, napakahalaga ng pagtugon sa paanyaya ng Diyos na ipagkatiwala ang iyong buhay sa Kanya at yakapin ang Kanyang kabanal-banalang kalooban.
Pagkilatis sa Kalooban ng Diyos
Isang mahalagang salik sa pagtitiwala sa Diyos ang pagkilala sa Kanyang kalooban. Kung hindi mo alam kung ano ang hinihingi sa iyo ng Diyos, mahirap magsabi ng โOoโ sa Kanyang banayad na paanyaya. Ngunit ano ang kalooban ng Diyos para sa iyo? Paano mo malalaman kung ano ang nais Niya sa iyo? Ano ang dapat mong tugunan ng โOoโ sa iyong buhay? Mahalagang masagot ang mga tanong na ito kung mamumuhay ka nang may aktibong pananampalataya at pagpapasakop sa Diyos.
Sinasabi ni Jesus sa Ebanghelyo ni Mateo, โMakikilala ninyo sila sa kanilang mga bungaโ (Matthew 7:16a). Gayundin ang kalooban ng Diyos sa iyong personal na buhay. Isang napakainam na paraan upang makilatis ang kalooban ng Diyos ay ang tingnan ang mabuting bungang lumilitaw kapag pinili mo ang isa o ang isa pang pasya. Isa itong napakakapaki-pakinabang na prinsipyo ng pagkilatis na dapat tandaan. Anong mabubuting bunga ang dapat nating hanapin? Inilalahad ng Sulat ni San Pablo sa mga taga-Galacia ang sumusunod na mabubuting bungang kaakibat ng pagyakap sa kalooban ng Diyos sa iyong buhay: pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, pagtitiis, kabaitan, pagkabukas-palad, katapatan, kahinahunan, at pagpipigil sa sarili (tingnan ang Galatians 5:22-23).
Kung nararanasan mo ang nabanggit na mabubuting bunga, dapat mong ituring ito na palatandaang ang iyong ginagawa ay naaayon sa kalooban ng Diyos. Kung hindi mo nakikita ang mabubuting bungang ito sa iyong buhay, o napapansin mong may ibang mga epektong salungat sa kabanalan na nagmumula sa iyong mga pagpili, dapat kang magpatuloy nang may pag-iingat at ipalagay na ang iyong mga kilos ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos.
Ngunit mag-ingat! Kung minsan, maaari mong mapagkamalang mabuting bungang espirituwal ang ibang anyo ng panandaliang kasiyahan. Bilang isang matinding halimbawa, may mga taong nakadarama ng kasiyahan sa paghihiganti. Maaaring ikatuwa nila ang anumang pagkilos na gumaganti sa isang taong nakasakit sa kanila. Maaari pa nga nilang ituring ito bilang isang usapin ng katarungan ng Diyos, anupat buong pagmamatwid sa sarili na ipinapalagay na sila ang nasa tama at nararapat lamang ang paghihiganti. Bagamaโt maaaring may baluktot na anyo ng tuwa at kasiyahang dulot ang isang bagay na tulad ng paghihiganti, kapag nakilala mo na ang tunay na mga Bunga ng Espiritu, hindi mo na mapagkakamalan ang mga ito na mga huwad na anyo at baluktot na kaluguran. Inilista ni San Pablo ang sumusunod na mga gawaing salungat dito bilang mga palatandaang hindi natin tinatanggap ang kalooban ng Diyos: kahalayan, karumihan, kalaswaan, pagsamba sa mga diyus-diyosan, pangkukulam, pagkamuhi, tunggalian, paninibugho, mga silakbo ng galit, mga gawaing makasarili, mga alitan, pagkakabaha-bahagi, mga pagpapakita ng inggit, mga inuman, mga mahalay na pagsasaya, at iba pang katulad nito (tingnan ang Galatians 5:19-21). Kung naroroon ang mga ito sa iyong buhay, makatitiyak kang hindi naaayon sa kalooban ng Diyos ang mga pagpapasiya mo.
Isa pang mahalagang prinsipyo sa pagkilatis sa kalooban ng Diyos ang muling pagtingin sa birtud ng kababaang-loob at sa paraan ng pag-impluwensiya nito sa iyong mga hangarin. Sa pinakamainam na kalagayan, kung puspos ng kababaang-loob ang iyong mga hangarin, dapat mong masunod nang mabilis at madali ang kalooban ng Diyos sa pamamagitan lamang ng pagsunod sa iyong mga hangarin. Gayunman, ang iyong mga hangarin ay mabuting batayan lamang ng pagkilatis sa kalooban ng Diyos kapag mapagpakumbaba ka. Kapag mapagpakumbaba ka, na nangangahulugang malaya ka sa pagkamakasarili at takot at tunay mong hinahangad ang kabutihan ng kapwa, mas madali mong mapagkakatiwalaang anumang hangarin ang nasa iyong puso ay naaayon din sa kalooban ng Diyos. Sa kabaligtaran, kapag nakikipagbuno ka pa rin sa kapalaluan at pagkamakasarili, karaniwan ay hindi mabuting gabay ang iyong mga hangarin.
Ang Panalangin Bilang Pinakamahalagang Pinagmumulan ng Pagkilatis
Ang pinakamahalagang bukal ng pagkilatis at pagpapasakop ay ang panalangin. Imposibleng makilatis ang kalooban ng Diyos at magpasakop sa Kanya kung walang aktibong buhay ng araw-araw na panalangin. Ang aktibong buhay-panalangin ay hindi katulad ng pagbigkas ng mga panalangin. Malinaw na mabuti ang bumigkas ng mga panalangin, ang manalangin para sa iyong mga pangangailangan at sa mga pangangailangan ng iba, ang makiisa sa mga pormal na panalangin, mga panalanging liturhiko, at iba pa. Gayunman, ang pagkakaroon ng โbuhay-panalanginโ ay nagpapahiwatig ng isang bagay na higit na malalim.
Ang buhay-panalangin ay nangangahulugang nakagawian mo na sa paglipas ng panahon ang pakikipag-usap sa Diyos, anupat ito ay nagiging patuloy na ugnayan, nagbibigay sa iyo ng lakas, at nagsisilbing saligan ng bawat pasiya mo sa buhay. Nangangahulugan itong ang araw-araw na pagninilay, tapat na pagpapaubaya, matuwid na pamumuhay, at pagyakap sa banal na pamumuhay ay lubos nang nakaimpluwensiya sa iyo, kaya namumuhay ka sa isang aktibo at tunay na ugnayan sa ating Diyos na Santatlo sa buong maghapon, araw-araw. Ang buhay-panalangin ay nangangahulugang nakilala mo na ang tinig ng Diyos at pamilyar ka na sa Kanyang mga udyok. Hindi ito matututuhan sa magdamag. Hindi ito makakamit sa pamamagitan lamang ng paghiling sa Diyos na magsalita. Sa halip, unti-unti itong dumarating bilang bunga ng patuloy na ugnayan ng pag-ibig sa Diyos.
Bilang paghahambing, isipin ang dalawang kabataang โumiibig sa isaโt isa.โ Sa simula, maaaring hindi pa nila gaanong kilala ang isaโt isa upang maunawaan ang ibaโt ibang damdamin, pananalita, o saloobin ng bawat isa. Maaaring palagi silang nahihirapang makipag-usap nang malinaw, at maaaring lumabo ang kanilang ugnayan dahil sa mga emosyon. Ihambing sila sa mag-asawang mahigit 60 taon nang kasal at namuhay nang may matinding pagmamahalan at mahusay na komunikasyon. Kadalasan, kaunti lamang ang kailangan nilang sabihin upang magkaunawaan. Sa katunayan, sa ilang bagay, maaaring mas kilala pa ng bawat asawa ang kanyang kabiyak kaysa sa pagkakakilala nito sa sarili. Ang ganitong pagkakakilala ay nangangailangan ng panahon, paninindigan, at pag-ibig. Sa paglipas ng mga taon, lalong lumalalim at lumalago ang kanilang ugnayan.
Gayon din sa Diyos at sa pagkilatis sa Kanyang kalooban. Sa simula, maaaring hindi malinaw na nauunawaan ng isang bagong Kristiyano kung ano ang sinasabi ng Diyos at kung bakit Niya ito sinasabi. Gayunman, habang lumilipas ang mga taon at patuloy na nananalangin nang malalim ang tao araw-araw, ang buhay-panalanging ito, na nakaugat sa pagmamahalan, ay magbibigay-daan sa kaluluwa upang unti-unting maunawaan nang mas madali ang Diyos at ang Kanyang mga pamamaraan. Sa panig ng Diyos, lubos na Niya tayong nauunawaan. Ngunit tayo ang nangangailangan ng buhay-panalangin upang higit na maunawaan ang Diyos at ang Kanyang kalooban. Kaya sa isang buhay ng mapagtiwalang pagpapaubaya, walang maipapalit sa araw-araw na pananalangin sa Diyos, na isinasabuhay sa bawat araw, bawat taon, at bawat dekada.
Pagbabagong-loob sa Pamamagitan ng Panalangin
Ang iyong buhay-panalangin ang nagbibigay ng pagkakataong makatagpo ang Diyos at ang Kanyang banal na kalooban nang mas tuwiran kaysa sa anumang ibang paraan. Gayunman, ang iyong buhay-panalangin ay hindi lamang para sa pagkilatis sa kalooban ng Diyos. Ang panalangin ay dapat ding maging saligan ng bawat pasiya at bawat pagkilos sa buhay. Kapag nakatagpo mo na ang Diyos at ang Kanyang kalooban sa panalangin, dapat mong hayaang baguhin ng mga pagtatagpong ito ang lahat ng iba pang bahagi ng iyong pang-araw-araw na pamumuhay. Tanging panalangin ang dapat maging bukal ng lahat ng iyong pinipili sa buhay, sapagkat ang panalangin ang magiging iyong mahalagang ugnayan sa kalooban ng Diyos. Ang pakikinig sa Kanyang tinig, pagtugon sa Kanyang kalooban, at pagpapahintulot sa Kanya na baguhin ang iyong buhay ang magiging bunga ng isang tunay na buhay-panalangin. Binabago ka ng panalangin, sapagkat sa panalangin, ang Diyos ang namamahala sa iyong buhay. Hinuhubog nito ang pagtitiwala at pagpapaubaya.
Ang suliraning nararanasan ng karamihan ay nagdarasal lamang sila nang kaunti paminsan-minsan. Nagsisimba sila tuwing Linggo. Sinisikap nilang mamuhay nang matuwid. Ngunit hindi nila nakakatagpo araw-araw ang Diyos na buhay sa panalangin. Mabuti ang pagdarasal nang kaunti paminsan-minsan, pagdalo sa Misa tuwing Linggo, at pamumuhay nang matuwid. Gayunman, hindi sapat ang mga ito. Ang bawat tao ay nangangailangan ng panahong mapag-isa araw-araw upang walang ibang gawin kundi manalangin. Madalas na mahirap itong gawing gawi. Napakadaling hayaang agawin ng mga gawain sa maghapon ang pinakamahalagang bahagi ng iyong araw. Madaling lumipas ang araw, linggo, buwan, at maging ang buong buhay nang hindi tunay na nakikipag-ugnayan sa Diyos sa paraang malalim at sumasaklaw sa buong pagkatao. Gayunman, kailangan itong gawin kung nais mong maging banal.
Bilang paghahambing, ang mag-asawang naglalaan ng oras araw-araw sa pag-uusap, pagbabahaginan, pakikinig, at pag-unawa ay unti-unting nagtatatag ng saligan ng isang ugnayang kapwa nagbibigay ng suporta. Lalo itong nagiging totoo kapag ang kanilang pagbabahaginan ay ginagawa sa diwa ng panalangin. Kapag ang pag-uusap ay marahas, bastos, at mapamuna, nagsisimulang humina ang buklod ng pag-aasawa. Ngunit kapag ang kanilang pang-araw-araw na pag-uusap ay puno ng katapatan, paggalang, pag-ibig sa kapwa, awa, at pag-unawa, lalong nagiging malapit ang kanilang mga puso. Kapag maraming taon nang magkasama ang isang mag-asawa at araw-araw silang nagbabahaginan sa ganitong lalim ng pag-uusap, ang kanilang matalik na ugnayan at pagmamahalan ay makapangyarihan at nagbibigay ng lakas. Ganito rin sa ating ugnayan sa Diyos. Kapag nakagawian natin araw-araw ang pakikipag-usap, pakikinig, at pag-unawa sa isip at puso ng Diyos, ang ating buklod sa Kanya ay nagbibigay ng lakas at bumabago sa atin nang gayon na lamang, anupat ang ating buhay-panalangin ay nagiging saligan ng ating buhay.
Hindi lamang mga pari at mga relihiyoso ang tinatawag na yakapin ang buhay-panalangin. Ang lahat ay dapat manalangin, at ang lahat ay dapat maging pamilyar sa banayad at nag-aanyayang tinig ng Diyos na umaalingawngaw sa kaibuturan ng kanilang kaluluwa sa pamamagitan ng panalangin. Hindi ito isang bagay na maaari mong ipagwalang-bahala kung nais mong maging banal. At kung nauunawaan mo ang halaga ng kabanalan, buong lakas mong nanaisin ang ganitong uri ng araw-araw na panalangin.
Kung hindi mo naririnig ang tinig ng Diyos sa iyong araw-araw na buhay-panalangin, ngayon ang magandang pagkakataon upang kumilos tungkol dito. Magsimula sa paglalaan ng panahon araw-araw kung kailan maaari kang mapag-isa at malayo sa anumang sagabal. Kahit limang minuto lamang bawat araw ang ilaan mo sa simula, mabuti na ito. Ang bawat isa ay makakahanap ng limang minuto bawat araw para sa isang bagay na kasinghalaga ng panalangin.
Sa pinakadiwa nito, ang panalangin ay isang pakikipag-usap na kailangang maging patuloy. Ang panahong inilalaan mo sa panalangin lamang bawat araw ay dapat tumagos sa lahat ng iba pang bahagi ng iyong araw. Nangangailangan muna ito ng kahandaan mong maging tapat sa Diyos upang maisaayos Niya ang iyong buhay. Alam Niya ang bawat detalye ng iyong buhay, ngunit sa pagdadala mo ng mga detalyeng ito sa Kanya sa panalangin, binubuksan mo ang iyong puso upang malaman kung ano ang nais Niyang sabihin tungkol sa mga ito, at hinahayaan mo Siyang pumasok at pamahalaan ang mga ito. Nangangailangan ito ng panahon at paninindigan. Kaya ang unang hakbang ay ang simpleng pagpapasiyang magsimulang makipag-usap sa Kanya araw-araw. Tingnan natin ang isang pangkalahatang paraan na maaari mong sundin upang magsimula ng isang buhay ng panalangin.
Sa pagsisimula mo ng panalangin, magsimula sa bagay na pinakanasa isip mo sa araw na iyon. Marahil ay may kagalakan kang nararanasan, o may isang bagay na labis mong ikinababahala, o kapwa may kagalakan at pasanin. Anuman ang nasa isip mo, doon ka magsimula. Mula roon, ibaling mo ang iyong puso sa Puso ng Diyos at ilahad lamang sa Kanya ang iyong pasanin at/o kagalakan. Huwag maghanap ng sagot o humingi nang mapilit ng anumang tugon; ibigay mo lamang sa Kanya ang anumang laman ng iyong isip at puso.
Madalas, kapag nananalangin tayo, gusto natin ng agarang mga sagot. Nawawalan tayo ng tiyaga. Ngunit karaniwan ay hindi ganito kumikilos ang Diyos. Madalas Siyang nananatiling tahimik upang lalo nating ipaubaya nang lubusan ang lahat sa Kanya. Habang araw-araw mong inihaharap sa Kanya ang iyong sarili at ang iyong paghihirap o kagalakan, huwag kang umasa ng agarang sagot. Magtiwala ka sa Kanya. Ipagkatiwala mo ang iyong sarili sa Kanya at ipaubaya na iyon sa Kanya. Maging mapagmatyag at hintaying marinig ang banayad na paanyaya ng Diyos na magpaubaya sa Kanya. Kung mangusap ang Diyos, pinagpala ka. Kung katahimikan lamang ang iyong marinig, alamin mong ito ang pinakamabuti para sa iyo sa sandaling iyon. Hayaan mong lumago ka sa pagtitiyaga at patuloy mong ilagak ang iyong buhay sa Kanyang mga kamay, habang hinihintay ang Kanyang banayad na mga udyok.
Kung gagawin mo ito araw-araw, mauunawaan mong tumutugon nga sa iyo ang Diyos sa mga paraang higit pa sa mga salita. Darating ang iyong โsagotโ sa paraang ang Diyos lamang ang makapaghahayag. Higit sa lahat, nasimulan mo nang isuko ang iyong sarili sa Diyos sa pamamagitan ng paglalatag araw-araw sa Kanya ng bagay na may pinakamalaking epekto sa iyo.
Matapos gumugol ng ilang sandali sa katahimikan, habang inilalahad sa Diyos ang iyong pang-araw-araw na pinagdaraanan at/o kagalakan, marami pang ibang anyo ng panalangin na maaari mong dasalin. Ang pag-aalay ng rosaryo, pagdarasal ng isang koronilya, pagninilay sa isang maikling sipi mula sa Ebanghelyo, o pagdarasal ng iba pang pormal o tradisyonal na mga panalangin ay pawang lubhang nakatutulong. Bumuo ng isang mabisang nakagawian. Kung hindi ka tiyak kung ano ang pinakamabuti para sa iyo, subukan ang iba’t ibang anyo ng panalangin hanggang sa madama mong naaakit ka sa isa sa mga ito. Ngunit tandaan, ang pagbigkas ng mga panalangin ay hindi katulad ng tunay na pananalangin. Kapag bumibigkas ka ng mga panalangin o nagninilay sa Ebanghelyo, tiyakin mong nagmumula ito sa iyong puso at isang tunay na pakikipag-usap sa Diyos. Hindi mo kailangang bumigkas ng maraming panalangin; kailangan mo lamang manalangin. Sa katunayan, ang isang panalanging tunay na idinadalangin ay higit na mabuti kaysa sa maraming panalanging binibigkas lamang.
Isa pang mahalagang sangkap ng panalangin ang katahimikan. Huwag kang matakot sa katahimikan. Halimbawa, kung nagdarasal ka at may isang bahagi ng panalanging iyon na umaantig sa iyo, huminto ka sandali, namnamin iyon, pagnilayan, at makinig sa Diyos sa katahimikan. Ang pakikinig sa Kanya ay hindi nangangahulugang may naririnig kang sagot. Ang โpakikinigโ nang may diwa ng panalangin ay isang paraan lamang ng pagiging mapagmatyag sa Diyos habang ipinadarama Niya ang Kanyang presensya. Ang panalangin ay hindi pag-iisip, kundi pananatili sa presensya ng Diyos. Oo, nakikinig tayo sa Diyos na nangungusap kapag niloob Niyang magpahayag ng isang kaisipan, ngunit kapag tahimik ang Diyos, nangangahulugan itong nais Niyang makipag-ugnayan sa higit na malalim na antas. May mga pagkakataong hindi sapat ang mga salita. Sa mga sandaling iyon, nais lamang ng Diyos na manatili ka sa Kanyang presensya at makilala ang Kanyang pag-ibig. Kaya sa iyong pang-araw-araw na oras ng panalangin, maging mapagmatyag sa banayad na mga paanyayang huminto at manahimik sa Kanyang presensya. Higit pa sa maaari mong malaman ang magagawa ng ganitong anyo ng panalangin para sa iyong ugnayan sa Diyos.
Kung makakagawian mo araw-araw ang ganitong paraan ng pananalangin, na nag-uukol ng kahit maikling panahon bawat araw kasama Niya, magsisimula mong maranasan na Siya na ang namamahala sa iyong buhay. Mas madali ka nang magtitiwala sa Kanya sapagkat Siya mismo ang magbibigay sa iyo ng kakayahang gawin ito. Ang iyong pagtitiwala ay magiging bunga ng pananatili sa Kanyang presensya. Sa pagbubukas ng iyong kaluluwa sa Kanya at sa pakikipag-ugnayan sa Kanya nang malalim, matutuklasan mong tunay kang nagtitiwala sa Kanya at na sa mga sandali ng iyong pananalangin ay isinusuko mo ang iyong sarili sa Kanya, sa tulong ng kakayahang ibinibigay Niya sa iyo. Lalo itong mangyayari sa mga sandali ng tahimik na pananalangin. Sa Kanyang โpakikipag-usapโ sa iyo, papasok Siya sa iyong isip at kalooban at unti-unting aangkinin ang mga ito. Magsisimula kang manampalataya nang mas matatag at magmahal sa Kanya nang mas lubos. Ito ang pagtitiwala. Ito ang pagsuko ng sarili.
Ang Pagtitiwala sa Banal na Kasulatan
Mula rito, bumaling naman tayo sa Banal na Kasulatan upang higit na maunawaan ang pagtitiwala. Dapat basahin nang dahan-dahan at may pagninilay ang mga sumusunod na talata. Balikan ang mga ito at hayaang mangusap sa iyo ang Diyos sa pamamagitan ng mga ito.
Mapapalad ang mga nagtitiwala sa Panginoon;
ย ย ย ang Panginoon ang kanilang magiging sandigan.
Tulad sila ng punong nakatanim sa tabi ng tubig
ย ย ย na nag-uugat patungo sa batis:
Hindi ito natatakot kapag dumarating ang init,
ย ย ย nananatiling luntian ang mga dahon nito;
Sa taon ng tagtuyot ay hindi ito nanghihina,
ย ย ย kundi patuloy na namumunga.ย Jeremiah 17:7-8
Magtiwala sa L nang buong puso,
ย ย ย huwag manalig sa sarili mong karunungan;
Sa lahat ng iyong lakad ay alalahanin mo siya,
ย ย ย at itutuwid niya ang iyong mga landas.ย Prov. 3:5-6
O Kataas-taasan, kapag ako ay natatakot,
ย ย ย sa iyo ako nagtitiwala.ย Psalm 56:3b-4
Sa umaga ay iparinig mo sa akin ang iyong awa,
ย ย ย sapagkat sa iyo ako nagtitiwala.
Ipakita mo sa akin ang landas na dapat kong tahakin,
ย ย ย sapagkat ipinagkakatiwala ko sa iyo ang aking buhay.ย Psalm 143:8
โAmen, sinasabi ko sa inyo, kung mayroon kayong pananampalatayang kasinlaki ng isang butil ng mustasa, masasabi ninyo sa bundok na ito, โLumipat ka mula rito patungo roon,โ at lilipat ito. Walang magiging imposible para sa inyo.โย Matthew 17:20b
โHuwag hayaang mabagabag ang inyong mga puso. Sumasampalataya kayo sa Diyos; sumampalataya rin kayo sa akin.โย John 14:1
โKaya sinasabi ko sa inyo, huwag kayong mag-alala tungkol sa inyong buhay, kung ano ang inyong kakainin [or drink], o tungkol sa inyong katawan, kung ano ang inyong isusuot. Hindi ba higit ang buhay kaysa pagkain at ang katawan kaysa pananamit?Tingnan ninyo ang mga ibon sa langit; hindi sila naghahasik o umaani, ni nagtitipon sa mga kamalig, ngunit pinakakain sila ng inyong Ama sa langit. Hindi ba higit kayong mahalaga kaysa sa kanila?โย Matthew 6:25-26
Ngunit dapat siyang humingi nang may pananampalataya, nang walang pag-aalinlangan, sapagkat ang nag-aalinlangan ay tulad ng alon sa dagat na itinutulak at ipinapadpad ng hangin.ย James 1:6
At ito ang ating pananalig sa Kanya: kung humihingi tayo ng anuman ayon sa Kanyang kalooban, dinirinig Niya tayo. 1 John 5:14
Maraming itinuturo sa atin ang mga talatang ito ng Banal na Kasulatan tungkol sa pagtitiwala sa Diyos. Una, ang mga taong nagtitiwala sa Diyos ay tunay na marurunong. Marurunong sila sapagkat natuklasan nilang ang Diyos, at ang Diyos lamang, ang bukal ng lahat ng kabutihan sa buhay.
Ipinahahayag din ng mga talatang ito na may ganap na plano ang Diyos para sa iyong buhay at na hindi ka Niya kailanman bibiguin. Hindi ka dapat matakot na sumunod sa Kanya, sapagkat ang bunga ng lubos na pagtitiwala ay higit na mabuti kaysa sa anumang maiisip mo nang mag-isa.
Panghuli, ipinahahayag ng mga talatang ito na may malaking kalayaan sa pagtitiwala sa Diyos. Kapag ang Diyos ang namamahala sa iyong buhay, naglalaho ang mabibigat na pasanin ng pagkabalisa at pag-aalala. Ang kaluluwang mapagpakumbaba at mapagtiwala ay hindi tinatangay at binabagabag ng mga kaguluhan sa buhay. Sa halip, ang kaluluwang mapagpakumbaba at mapagtiwala ay laging payapa anuman ang dumating sa kanyang buhay.
Makukuha Rin Bilang eBook o Paperback:
Amazonย –ย Google Playย –ย iTunesย –ย Barnes and Noble
