सर्वांपेक्षा देवावर प्रेम करणे
सामान्य काळातील तेरावा रविवार, वर्ष अ
येशू आपल्या प्रेषितांना म्हणाला, “जो माझ्यापेक्षा आपल्या आईवर किंवा वडिलांवर अधिक प्रेम करतो, तो माझ्या योग्यतेचा नाही. जो माझ्यापेक्षा आपल्या मुलावर किंवा मुलीवर अधिक प्रेम करतो, तो माझ्या योग्यतेचा नाही. आणि जो आपला क्रूस उचलून माझ्यामागे येत नाही, तो माझ्या योग्यतेचा नाही.” मत्तय 10:37-38
देवापेक्षा आपल्या कुटुंबातील व्यक्तींवर अधिक प्रेम करण्याचे आपण निवडले, तर त्याचा काय परिणाम होतो, हे येशू स्पष्ट करतो. देवापेक्षा कुटुंबातील एखाद्या व्यक्तीवर अधिक प्रेम करणारा मनुष्य देवाच्या योग्यतेचा ठरत नाही. हे ठाम विधान आपल्याला गंभीरपणे आत्मपरीक्षण करण्यास प्रवृत्त करते.
सर्वप्रथम हे लक्षात घेऊया की आपल्या आईवर किंवा वडिलांवर, मुलावर किंवा मुलीवर खरे प्रेम करण्याचा एकच मार्ग आहे: आधी आपल्या संपूर्ण अंतःकरणाने, मनाने, आत्म्याने आणि सर्व सामर्थ्याने देवावर प्रेम करणे. कुटुंबीयांवरील आणि इतरांवरील आपले प्रेम देवावरच्या या शुद्ध आणि संपूर्ण प्रेमातूनच उमलले पाहिजे.
म्हणून येशूच्या इशाऱ्यात आपल्याला दुहेरी आवाहन ऐकू येते: आपण त्याच्यावर पूर्ण मनाने प्रेम करावे आणि देवावरचे आपले प्रेम हेच इतरांवरील प्रेमाचे उगमस्थान होऊ देऊन आपल्या कुटुंबावरही मनापासून प्रेम करावे.
आपल्या प्रभूच्या या आज्ञेचे उल्लंघन आपल्याकडून कसे होऊ शकते? येशूपेक्षा इतरांवर आपण कसे अधिक प्रेम करतो? इतरांना, अगदी आपल्या कुटुंबीयांनाही, आपल्याला श्रद्धेपासून दूर नेऊ देतो, तेव्हा आपण असे पाप करतो. उदाहरणार्थ, रविवारी सकाळी तुम्ही चर्चला जाण्याची तयारी करत असताना, कुटुंबातील एखादी व्यक्ती दुसऱ्या एखाद्या कार्यक्रमासाठी मिस्सा चुकवायला तुम्हाला राजी करण्याचा प्रयत्न करते. त्या व्यक्तीला नाराज करायचे नाही म्हणून तुम्ही तिचे म्हणणे मान्य केले, तर तुम्ही देवापेक्षा तिच्यावर अधिक “प्रेम” करता. पण शेवटी ते त्या व्यक्तीवरचे खरे प्रेम नाही, कारण तुम्ही देवाच्या इच्छेविरुद्ध निर्णय घेतला आहे.
आज यावर चिंतन करा: सर्वप्रथम आपले हृदय आणि आत्मा देवाच्या प्रेमाकडे वळवून तुम्ही आपल्या कुटुंबातील व्यक्तींवर खरोखर प्रेम कसे करू शकता? देवाच्या प्रेमाचा असा पूर्ण स्वीकार हाच प्रत्येक नात्यातील प्रेमाचा पाया होऊ द्या. तरच इतरांवर केलेल्या प्रेमाला चांगली फळे येतील.
हे परिपूर्ण प्रेमाच्या प्रभू, मी माझे संपूर्ण मन, हृदय, आत्मा आणि सर्व शक्ती तुला अर्पण करतो. सर्व गोष्टींपेक्षा अधिक आणि सर्व गोष्टींत तुझ्यावर प्रेम करण्यास मला मदत कर. त्या प्रेमातून, तू माझ्या जीवनात आणलेल्या व्यक्तींवर प्रेम करण्यासही मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
येशूला स्पर्श करणे
सामान्य काळातील तेरावा रविवार, वर्ष ब
ती म्हणाली, “मी फक्त त्याच्या वस्त्रांना स्पर्श केला तरी बरी होईन.” मार्क 5:28
मोठ्या श्रद्धेने येशूकडे येणाऱ्या एका स्त्रीचे हे उदाहरण आहे. ही कथा विशेष भावते, कारण त्या स्त्रीच्या मनात काय चालले होते, हे जाणून घेण्याची देणगी आपल्याला मिळते.
या स्त्रीने अनेक वर्षे खूप दुःख सोसले होते. डॉक्टरांच्या उपचारांनी बरे व्हावे म्हणून तिने शक्य ते सर्व प्रयत्न केले. तिच्याजवळ होते नव्हते ते सगळे तिने खर्च केले. आणि मग, अशा हतबल अवस्थेत ती श्रद्धेने येशूकडे वळली.
कदाचित आयुष्यभर तिची श्रद्धा मोठी असेल; आपल्याला ते माहीत नाही. पण एवढे मात्र आपल्याला ठाऊक आहे की तिच्या दुःखाने तिला खूप नम्र केले होते आणि तिच्याकडे दुसरा कोणताही उपाय उरला नव्हता. अशा नम्र अवस्थेत कोणत्याही संताने जे केले असते तेच तिने केले. येशू हाच आपल्या संकटातून मार्ग काढू शकतो, या खात्रीवर ती ठाम राहिली. बाकी सारे उपाय निष्फळ ठरले, तरी येशू तिला निराश करणार नव्हता. आपले शरीर बरे होईल की नाही, हे कदाचित तिला माहीत नव्हते; पण काहीही झाले तरी आपण येशूकडेच वळले पाहिजे, हे तिला ठाऊक होते.
या कथेतून आपल्याला एक मोठा धडा मिळतो: आपणही तितक्याच गाढ विश्वासाने आणि तितक्याच दृढ निश्चयाने आपले संपूर्ण जीवन घेऊन येशूकडे वळले पाहिजे. जीवनातले इतर सर्व मार्ग आपण आजमावले नसले, तरी या स्त्रीने आपल्या कृतीतून दिलेली साक्ष आपण सर्वांनी मनापासून स्वीकारली पाहिजे.
दृढ खात्रीने आणि श्रद्धेने येशूकडे वळणे म्हणजे त्याची इच्छाच सर्वांत महत्त्वाची आहे हे जाणणे. म्हणजेच, इतर सर्व गोष्टींपेक्षा त्यालाच प्राधान्य देणे आणि जीवनाच्या प्रत्येक परिस्थितीत त्याचीच निवड करणे. आपण केवळ आपल्या अडचणी घेऊन त्याच्याकडे वळत नाही, तर आपल्या आनंदात आणि आपल्याला मिळालेल्या आशीर्वादांतही त्याच्याकडे वळतो. जीवनातल्या प्रत्येक गोष्टीचे उत्तर येशूच आहे, या खोल अंतरीच्या खात्रीतूनच आपली प्रत्येक कृती घडली पाहिजे.
कदाचित हे जरा जास्तच वाटेल. इतर सगळे उपाय निष्फळ ठरत आहेत असे वाटते, तेव्हाच त्याच्याकडे वळण्याची आपल्याला सवय असेल. पण तसे असू नये. रोज, लाक्षणिक अर्थाने, “त्याच्या वस्त्रांना स्पर्श” करण्याचा प्रयत्न करण्याची सवय लावून घेण्यास आपल्याला बोलावले आहे. याचा अर्थ आपले अंतःकरण, मन, इच्छाशक्ती आणि आत्मा नेहमी त्याच्याकडे वळवणे.
येशूकडे धाव घेण्याची सवय तुमच्यात किती खोलवर रुजली आहे, यावर आज चिंतन करा. आशीर्वाद लाभतात तेव्हा तुम्ही सर्वप्रथम त्याचीच स्तुती करता का? भीती वाटते किंवा संघर्षाला सामोरे जावे लागते, तेव्हा तुम्ही सर्वप्रथम त्याच्याकडेच वळता का? ही सवय आपल्या अंतःकरणात रुजवा, म्हणजे तुमच्या जीवनात देवाच्या कृपेचे चमत्कार तुम्हाला दिसतील.
हे चमत्कार करणाऱ्या माझ्या प्रभू, प्रत्येक बाबतीत सदैव तुझ्याकडे वळण्यास मला मदत कर. जीवन कठीण वाटते आणि सगळेच कोलमडत आहे असे भासते, तेव्हा तुझ्यावर विश्वास ठेवण्यास मला मदत कर. मला मिळणाऱ्या अनेक आशीर्वादांच्या वेळीही तुझ्याकडे वळण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
निर्धारात खंबीर राहणे
सामान्य काळातील तेरावा रविवार, वर्ष क
येशूला वर घेतले जाण्याची वेळ येऊन ठेपली, तेव्हा त्याने यरुशलेमला जाण्याचा दृढ निश्चय केला आणि आपल्यापुढे निरोप्यांना पाठवले. लूक 9:51-52a
आपल्या कार्याचा भाग म्हणून यरुशलेमकडे जाण्याचा येशूने “दृढ निश्चय केला.” या ओळीचे महत्त्व सहज नजरेआड होऊ शकते.
या उताऱ्यात दोन गोष्टी लक्षात घेण्यासारख्या आहेत. पहिली म्हणजे, ज्या यरुशलेमला येशू जात होता, तिथेच शेवटी तो जगाच्या पापांसाठी मरणार होता. क्रुसावरील बलिदानाद्वारे त्याचे गौरवीकरण तिथेच होणार होते. यरुशलेमला जाणे धोक्याचे आहे हे शिष्यांना माहीत होते, म्हणून येशूने तिथे जाऊ नये असे त्यांना वाटत होते. पण लवकरच सहन कराव्या लागणाऱ्या दुःखापलीकडे पाहताना, आपण अर्पण करणार असलेल्या बलिदानातून प्रकट होणारे गौरव येशूला दिसत होते.
दुसरी गोष्ट म्हणजे, यरुशलेमला जाऊन आपले जीवन अर्पण करण्याच्या निश्चयात येशू “खंबीर” राहिला. यातून त्याचे धैर्य आणि परिपूर्ण प्रेम दिसून येते. आपल्या बाबतीत काय घडेल याची त्याला भीती नव्हती, कारण त्याच्यासमोर त्याच्या कार्याचा व्यापक उद्देश होता. अनेक आत्म्यांचे तारण होईल, हे चांगले फळ त्याला दिसत होते. त्या फळापुढे आपल्या दैवी कार्यापासून मागे हटण्याचा कोणताही मोह क्षुल्लक ठरत होता.
जगाच्या तारणासाठी यरुशलेममध्ये आपले जीवन अर्पण करण्याच्या येशूच्या निर्धारातून आपण खूप काही शिकू शकतो. या बलिदानाचे फळ आपण नक्कीच ओळखले पाहिजे आणि त्याबद्दल सदैव कृतज्ञ राहिले पाहिजे. पण येशूच्या कृतीचे अनुकरण करण्याचे आमंत्रणही आपल्याला या बलिदानातून मिळते. इतरांच्या भल्यासाठी निःस्वार्थ त्यागाचे जीवन निवडण्याच्या अनेक संधी आपल्याला मिळतात. या संधी वेगवेगळ्या रूपांत येतात; पण शेवटी त्या नेहमीच प्रेम करण्याच्या आणि स्वतःला देण्याच्या संधी असतात. त्यागाची वेळ आली की दुसरी वाट धरून निघून जाण्याचा मोह आपल्याला होईल. पण प्रत्येक निःस्वार्थ त्यागातून मिळणाऱ्या चांगल्या फळावर आपण लक्ष ठेवले, तर प्रेम करण्याच्या आपल्या निश्चयात खंबीर राहण्याचे बळ आपल्याला मिळेल.
आज तुमचे ‘यरुशलेम’ नेमके काय आहे, यावर चिंतन करा. प्रेमापोटी तुम्हाला कशासाठी आपल्या जीवनाचे बलिदान देण्याचे आमंत्रण आहे? ते उमगल्यावर, इतरांच्या भल्यासाठी हे बलिदान स्वीकारण्याची तुमची किती तयारी आहे, हेही पाहा आणि आपल्या प्रभूच्या दृढ निश्चयाचे अनुकरण करण्याचा प्रयत्न करा.
हे दृढनिश्चयी प्रभू, मी माझे जीवन तुला अर्पण करतो आणि इतरांच्या भल्यासाठी माझे जीवन अर्पण करण्याचे तुझे आमंत्रण स्वीकारतो. निःस्वार्थपणे जगण्याचे मोल ओळखण्यासाठी मला आवश्यक ते धैर्य आणि दृढ निश्चय दे. तुझ्या पवित्र इच्छेविषयीच्या अढळ प्रेमाने मला भरून टाक. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
मनापासून तयार असणे
सामान्य काळातील तेराव्या आठवड्याचा सोमवार
एक शास्त्री जवळ येऊन येशूला म्हणाला, “गुरुजी, तुम्ही जिथे कुठे जाल तिथे मी तुमच्या मागे येईन.” मत्तय 8:19
या शास्त्र्याने येशूला जे सांगितले ते योग्य होते. आपल्या प्रभूविषयी आपल्या सर्वांची अशीच वृत्ती असली पाहिजे. काहीही झाले तरी त्याच्यामागे जाण्यास आपण मनापासून तयार असले पाहिजे. मात्र, येशूने या शास्त्र्याला दिलेले उत्तर विचार करायला लावते. तो म्हणाला, “कोल्ह्यांना बिळे आहेत आणि आकाशातील पक्ष्यांना घरटी आहेत; पण मनुष्यपुत्राला डोके टेकायला जागा नाही” (मत्तय 8:20).
या उत्तरातून आपण काय समजून घ्यावे? जणू येशू त्या शास्त्र्याला विचारत आहे, “काहीही झाले तरी माझ्यामागे यायला तू खरोखर तयार आहेस का? तशी तुझी इच्छा आहे का?” दुसऱ्या शब्दांत, येशू त्या शास्त्र्याला दाखवून देऊ इच्छितो की त्याच्यामागे जाण्याचा निर्णय म्हणजे एका अशा वाटेने चालण्याची बांधिलकी स्वीकारणे, जी जोखमीची आहे ती केवळ एवढ्याच अर्थाने की येशूच्या मागे जाण्यासाठी त्याच्यावर पूर्ण विश्वास ठेवावा लागतो. आपला प्रभू आपल्याला कुठे नेईल आणि आपल्याकडून काय मागेल, हे आपल्याला आधीच सांगितले जाणार नाही. उलट, जेव्हा आपण कोणतीही अट न ठेवता येशूच्या मागे जाण्याचा निर्णय घेतो, तेव्हा आपण स्वतः येशूवर विश्वास ठेवतो आणि त्याची इच्छा काहीही असली तरी ती स्वीकारतो, असे त्याला सांगतो. येशूला आपल्याकडून असाच पूर्ण विश्वास हवा आहे.
आज दोन गोष्टींवर चिंतन करा. प्रथम, त्या शास्त्र्याच्या शब्दांवर विचार करा आणि स्वतःला विचारा की आपल्या जीवनात आपण हे शब्द आत्मविश्वासाने म्हणू शकतो का. ते पुन्हा पुन्हा म्हणा आणि ते केवळ बुद्धीपुरते न राहता अंतःकरणात उतरू द्या, म्हणजे तुमच्या जीवनासाठी प्रभूची जी योजना आहे ती तुम्ही मनापासून स्वीकाराल. दुसरे म्हणजे, अशा प्रतिसादाचे तुमच्या जीवनावर काय परिणाम होतील, यावर चिंतन करा. केवळ हे शब्द उच्चारायलाच नव्हे, तर या बांधिलकीतून पुढे जे काही येईल तेही स्वीकारायला तुम्ही तयार आहात का? प्रभूवर विश्वास ठेवून आपले संपूर्ण जीवन त्याच्या हाती सोपवायला तुम्ही तयार आहात का? असा दृढ निश्चय करण्याचा प्रयत्न करा; हा निश्चय तुम्हाला मोठ्या आनंदाच्या वाटेवर नेईल.
हे माझ्या विश्वासू प्रभू, तू जिथे कुठे जाशील तिथे तुझ्यामागे जाण्यास मी स्वतःला बांधून घेतो. सर्व गोष्टींपेक्षा तुझ्या परमपवित्र इच्छेला मी प्राधान्य देतो. तुझ्या दैवी इच्छेनुसार निष्ठेने जगण्यास आणि दररोज तुला ‘हो’ म्हणण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
वादळ शांत करणे
सामान्य काळातील तेराव्या आठवड्याचा मंगळवार
त्यांनी जवळ येऊन येशूला जागे केले आणि म्हटले, “प्रभू, आम्हाला वाचवा! आम्ही बुडत आहोत!” तो त्यांना म्हणाला, “अहो अल्पश्रद्धावानांनो, तुम्ही इतके का घाबरलात?” मग त्याने उठून वाऱ्यांना व समुद्राला दटावले आणि सर्वत्र अगदी शांत झाले. मत्तय 8:25-26
कल्पना करा की तुम्ही प्रेषितांबरोबर समुद्रात आहात. तुम्ही मासेमारी करता आणि आयुष्यातले असंख्य तास तुम्ही समुद्रावर घालवले आहेत. काही दिवशी समुद्र अगदी शांत असे, तर काही दिवशी मोठमोठ्या लाटा उसळत. पण तो दिवस वेगळाच होता. प्रचंड लाटा धडाधड आदळत होत्या आणि यातून आपण सुखरूप बाहेर पडणार नाही, अशी भीती तुम्हाला वाटली. म्हणून तुम्ही होडीतील इतरांसोबत घाबरून येशूला जागे केले, या आशेने की तो तुम्हाला वाचवेल.
अशा परिस्थितीत प्रेषितांनी काय करणे सर्वांत योग्य ठरले असते? बहुधा, येशूला झोपू देणेच योग्य ठरले असते. त्या प्रचंड वादळाला त्यांनी धीराने आणि आशेने तोंड दिले असते, तर ते उत्तम झाले असते. आपल्याला पार हतबल करून टाकणारी अशी “वादळे” क्वचित येत असतील, पण ती येणार हे नक्की. ती येतील तेव्हा आपल्याला हतबल वाटेल.
प्रेषित घाबरले नसते आणि त्यांनी येशूला झोपू दिले असते, तर कदाचित त्यांना आणखी थोडा वेळ वादळाचा सामना करावा लागला असता. पण अखेरीस वादळ ओसरले असते आणि सगळे शांत झाले असते.
येशू अत्यंत दयाळू आहे. प्रेषितांनी होडीतून त्याचा धावा केला, तसा आपणही अडचणीत त्याचा धावा केला, तर त्याला त्यात काही गैर वाटत नाही. भीती वाटते तेव्हा आपण त्याच्याकडे वळून मदत मागावी, हे त्याला मान्य आहे. आपण तसे करतो तेव्हा तो आपल्या जवळ असतो, जसा रात्री घाबरून जाग आलेल्या मुलाच्या जवळ त्याचा पालक असतो. पण वादळाला धीराने आणि आशेने सामोरे जाणे अधिक चांगले. हेही ओसरून जाईल, हे लक्षात ठेवून आपण त्याच्यावर विश्वास ठेवावा आणि धीर सोडू नये. या कथेतून घेण्यासारखा सर्वांत मोलाचा धडा हाच दिसतो.
आज मनन करा: जीवनात संकटे आणि अडचणी येतात तेव्हा तुमची प्रतिक्रिया काय असते? ती लहान असोत वा मोठी, येशूला तुमच्यात जो विश्वास, शांतपणा आणि आशा पाहायला आवडेल, त्यांसह तुम्ही त्यांना सामोरे जाता का? भीतीत घालवण्याइतके आयुष्य मोठे नाही. रोज काहीही घडले तरी प्रभूवर विश्वास ठेवा. तो झोपला आहे असे वाटले, तर त्याला झोपू द्या. तो काय करत आहे हे त्याला ठाऊक आहे. तुमच्या सहनशक्तीपलीकडचे काहीही तो तुमच्यावर येऊ देणार नाही, याची खात्री बाळगा.
हे निद्रिस्त प्रभू, माझ्यावर काहीही ओढवले तरी माझा तुझ्यावर विश्वास आहे. तू सदैव माझ्याजवळ आहेस आणि मला झेपणार नाही असे ओझे तू माझ्यावर कधीही टाकणार नाहीस, हे मला माहीत आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
दुष्टापासून आमची सुटका कर
सामान्य काळातील तेराव्या आठवड्याचा बुधवार
येशू गदरेकरांच्या प्रदेशात आला तेव्हा कबरींतून बाहेर येणारे दोन भूतग्रस्त त्याला भेटले. ते इतके हिंस्र होते की त्या वाटेने कोणालाही जाता येत नव्हते. ते ओरडून म्हणाले, “देवाच्या पुत्रा, तुझा आमच्याशी काय संबंध? ठरलेल्या वेळेआधीच आम्हाला यातना देण्यासाठी तू इथे आलास काय?” मत्तय 8:28-29
पवित्र शास्त्रातील हा उतारा दोन गोष्टी स्पष्ट करतो: १) दुष्ट आत्मे क्रूर असतात; २) येशूचा त्यांच्यावर पूर्ण अधिकार आहे.
सर्वप्रथम आपण हे लक्षात घ्यायला हवे की त्या दोन भूतग्रस्त व्यक्ती “इतक्या हिंस्र होत्या की त्या वाटेने कोणालाही जाता येत नव्हते.” हे विधान फार महत्त्वाचे आहे. या दोघांना पछाडणारे दुष्ट आत्मे क्रूर होते आणि त्यांच्यामुळे नगरातील लोक फार घाबरले होते, हे स्पष्ट आहे. त्यांची भीती इतकी होती की कोणीही त्या दोघांच्या जवळपासही फिरकत नसे. हा विचार सुखावणारा नाही, पण हे वास्तव आहे आणि ते समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. खरे तर दुष्टाईचा इतका थेट सामना आपल्याला वारंवार करावा लागत नसेल, पण कधीकधी तो करावा लागतो. सैतान जिवंत आहे आणि या पृथ्वीवर आपले आसुरी राज्य उभारण्यासाठी तो सतत धडपडत आहे.
दुष्टाई उघडपणे दिसली, तिने लोकांना जुलूमाखाली ठेवले किंवा ती द्वेषाने व थंड डोक्याने केलेल्या कृत्यांतून प्रकट झाली, अशा प्रसंगांचा विचार करा. इतिहासात असे काही काळ आले आहेत, जेव्हा सैतानाचा मोठा विजय झाल्यासारखे वाटले. आजही आपल्या जगात त्याचे काम निरनिराळ्या प्रकारे दिसून येते.
यातून या कथेतला दुसरा धडा आपल्याला समजतो. दुष्ट आत्म्यांवर येशूंचा पूर्ण अधिकार आहे. विशेष म्हणजे, ते त्या आत्म्यांना हाकलून डुकरांच्या कळपात पाठवतात. मग डुकरे टेकडीच्या उतारावरून धावत खाली जातात आणि मरतात. हा किती विचित्र प्रसंग! नगरातील लोक इतके हादरून जातात की ते येशूंना नगर सोडून जाण्याची विनंती करतात. त्यांनी असे का केले असेल? याचे एक कारण असे दिसते की येशूंनी त्या दोघांमधून दुष्ट आत्म्यांना हाकलून दिल्याने मोठी खळबळ उडाली. कारण प्रकट झालेले दुष्टत्व निमूटपणे निघून जात नाही.
आजच्या काळात हा धडा लक्षात ठेवणे महत्त्वाचे आहे. कारण आज सैतानाचे अस्तित्व अधिकाधिक जाणवू लागले आहे. आणि येत्या वर्षांत आपले अस्तित्व आणखी ठळकपणे जाणवून देण्याचे त्याचे बेत नक्कीच आहेत. आपल्या समाजांची नैतिक अधोगती, अनैतिकतेला मिळणारी उघड मान्यता, जगभरातील विविध संस्कृतींत कमी होत चाललेले धर्माचे स्थान, वाढता दहशतवाद अशा अनेक गोष्टींतून हे दिसून येते. या लढाईत सैतान जिंकत असल्याचे असंख्य प्रकारे भासते.
येशू सर्वसमर्थ आहेत आणि शेवटी विजय त्यांचाच होईल. पण कठीण गोष्ट अशी की त्यांच्या विजयामुळे बहुधा मोठी खळबळ उडेल आणि अनेक जण अस्वस्थ होतील. येशूंनी दुष्ट आत्म्यांनी पछाडलेल्या त्या दोघांना मुक्त केल्यावर नगरातील लोकांनी त्यांना आपले नगर सोडून जायला सांगितले. त्याचप्रमाणे आजही अनेक ख्रिस्ती लोक कोणताही वाद टाळण्यासाठी त्या दुष्टाच्या राज्याचा वाढता प्रभाव पाहूनही त्याकडे दुर्लक्ष करायला सहज तयार होतात.
आज चिंतन करा: देवाच्या राज्याच्या बळावर सैतानाच्या राज्याला सामोरे जाताना जे काही ‘परिणाम’ भोगावे लागतील, त्यांना तोंड देण्याची तुमची तयारी आहे का? ज्या संस्कृतीची सतत अधोगती होत आहे, तिच्यात खंबीरपणे उभे राहण्यासाठी जे आवश्यक आहे ते करण्याची तुमची तयारी आहे का? सैतानाने उठवलेल्या गदारोळातही तुम्ही अढळ राहण्यास तयार आहात का? याला ‘हो’ म्हणणे सोपे नसेल, पण असे करणे म्हणजे आपल्या प्रभूचे गौरवपूर्ण अनुकरण करणे होय.
हे सर्वसमर्थ प्रभू, त्या दुष्टासमोर आणि त्याच्या अंधाराच्या राज्यासमोर मला खंबीर राहण्यास मदत कर. त्या राज्याचा आत्मविश्वासाने, प्रेमाने आणि सत्याने सामना करण्यास मला मदत कर, जेणेकरून त्याच्या जागी तुझे राज्य प्रस्थापित होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
क्षमा मागण्याचे धैर्य
सामान्य काळातील तेराव्या सप्ताहाचा गुरुवार
त्यांचा विश्वास पाहून येशू पक्षाघात झालेल्या माणसाला म्हणाला, “बाळा, धीर धर, तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे.” मत्तय 9:2b
कथेच्या शेवटी येशू पक्षाघात झालेल्या माणसाला बरे करतात आणि त्याला सांगतात, “ऊठ, आपली खाट उचल आणि घरी जा.” तो माणूस तसेच करतो आणि जमलेले लोक थक्क होतात.
इथे दोन चमत्कार घडतात. एक शारीरिक आहे आणि दुसरा आध्यात्मिक आहे. आध्यात्मिक चमत्कार असा की त्या माणसाच्या पापांची क्षमा होते. शारीरिक चमत्कार असा की त्याचा पक्षाघात बरा होतो.
या दोन्ही चमत्कारांपैकी कोणता अधिक महत्त्वाचा आहे? त्या माणसाला यांपैकी कोणता चमत्कार घडावा असे सर्वांत जास्त वाटत होते, असे तुम्हाला वाटते?
त्या माणसाच्या मनात काय होते हे आपल्याला माहीत नसल्यामुळे दुसऱ्या प्रश्नाचे उत्तर देणे कठीण आहे. पण पहिल्या प्रश्नाचे उत्तर सोपे आहे. आध्यात्मिक आरोग्यप्राप्ती, म्हणजेच त्याच्या पापांची क्षमा, हा या दोन चमत्कारांपैकी कितीतरी अधिक महत्त्वाचा चमत्कार आहे. तो सर्वांत महत्त्वाचा आहे, कारण त्याचे परिणाम त्या माणसाच्या आत्म्यासाठी शाश्वत आहेत.
आपल्यापैकी बहुतेकांना आजारातून बरे होण्यासाठी किंवा अशाच एखाद्या गोष्टीसाठी देवाकडे प्रार्थना करणे सोपे जाते. देवाकडे कृपा आणि आशीर्वाद मागणेही आपल्याला सहज जमते. पण क्षमा मागणे आपल्याला कितपत सोपे जाते? अनेकांना हे अधिक कठीण वाटू शकते, कारण त्यासाठी आधी नम्र होऊन आपण पापी आहोत आणि आपल्याला क्षमेची गरज आहे, हे मान्य करावे लागते.
आपल्याला क्षमेची गरज आहे हे मान्य करण्यासाठी धैर्य लागते. पण हे धैर्य एक मोठा सद्गुण आहे आणि त्यातून आपल्या चारित्र्याची खंबीरता दिसून येते. आपल्या जीवनात येशूची दया आणि क्षमा मिळावी म्हणून त्याच्याकडे येणे ही आपण करू शकतो अशी सर्वांत महत्त्वाची प्रार्थना आहे. तीच आपल्या इतर सर्व प्रार्थनांचा पाया आहे.
आज यावर चिंतन करा: देवाकडे क्षमा मागण्याचे धैर्य तुमच्यात किती आहे? आपले पाप नम्रपणे मान्य करण्याची तुमची कितपत तयारी आहे? अशी नम्रता दाखवणे ही तुम्ही करू शकता अशा सर्वांत महत्त्वाच्या गोष्टींपैकी एक आहे.
हे क्षमाशील प्रभू, मला धैर्य दे. विशेषतः तुझ्यासमोर नम्र होऊन माझी सर्व पापे कबूल करण्याचे धैर्य मला दे. अशी नम्र कबुली देताना दररोज तुझी क्षमा मागण्यासही मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
पाप्यावरील दया
सामान्य काळातील तेराव्या सप्ताहाचा शुक्रवार
“निरोगी लोकांना वैद्याची गरज नसते, तर आजारी लोकांना असते. जा आणि या शब्दांचा अर्थ समजून घ्या: मला दया हवी आहे, बलिदान नको. मी नीतिमानांना नव्हे, तर पाप्यांना बोलावण्यासाठी आलो आहे.” मत्तय 9:12-13
येशू “नीतिमानांसाठी” नव्हे, तर “पाप्यांसाठी” आले. हे ऐकून प्रथम आश्चर्य वाटू शकते, कारण नीतिमान असोत वा पापी, आपण सर्वांसाठी आलो आहोत, असे येशूंनी म्हणायला हवे होते असे वाटते. पण आपण हे समजून घेतले पाहिजे की खऱ्या अर्थाने कोणीही नीतिमान नाही. दुसऱ्या शब्दांत, प्रत्येक जण पापी आहे आणि प्रत्येकाला तारणाऱ्याची गरज आहे.
असे बोलून येशू परुश्यांच्या त्या वृत्तीवर बोट ठेवतात, जिच्यामुळे ते स्वतःलाच नीतिमान समजत होते. येशूंनी केवळ निष्पाप लोकांशीच संबंध ठेवावा, असे त्यांना वाटत असल्याचे दिसते. परुशी असे वागत होते, जणू ते स्वतः “नीतिमान” होते आणि येशूंनी फक्त त्यांच्याशी आणि पापी म्हणून उघडपणे ओळखले जात नसलेल्या इतर लोकांशीच संबंध ठेवायला हवा होता.
दुर्दैवाने, येशूकडे आलेल्या जकातदारांच्या आणि इतर पापी लोकांच्या पापांपेक्षा परुश्यांचे पाप कितीतरी गंभीर होते. परुशी आध्यात्मिक गर्वाच्या पापात दोषी होते. आपण नीतिमान आहोत, असे गृहीत धरून ते पाप करत होते. जेव्हा एखाद्या व्यक्तीला स्वतःचे पाप दिसत नाही, तेव्हा ती पश्चात्ताप करून देवाकडे वळत नाही; त्यामुळे देव तिला क्षमा करू शकत नाही.
या शब्दांत परुश्यांचा आणि स्वतःलाच नीतिमान समजणाऱ्या इतरांचा कठोर निषेध आहे. पण जे आपले पाप मनापासून कबूल करतात, त्या सर्वांना येशूने दिलेले आमंत्रणही यात आहे. देवाच्या परिपूर्णतेसमोर आपण नम्र होतो आणि त्याच्या गौरवाच्या प्रकाशात आपली पापे पाहतो, तेव्हा आपल्याला आपल्या पापांची लाज वाटू शकते आणि आपण निराश होण्याच्या मोहात पडू शकतो. पण आपल्या प्रभूला दैवी वैद्य म्हणून आपल्या जीवनात कार्य करू दिले, तर त्या लाजेचे रूपांतर आनंदात आणि स्वातंत्र्यात होईल. पापामुळे झालेल्या आपल्या जखमा बऱ्या करणे, हाच त्याच्या पृथ्वीवरील जीवनाचा उद्देश होता. त्याची परिपूर्ण दया आपल्याला पूर्णपणे बरे करते, हे उमगले की आपण तत्परतेने त्याच्याकडे धाव घेऊ.
आपले पाप येशूजवळ कबूल करण्याची आपली किती तयारी आणि इच्छा आहे, यावर आज चिंतन करा. तुमच्यावर असलेल्या त्याच्या परिपूर्ण प्रेमावर विश्वास ठेवण्यास आणि त्याच्या दैवी दयेसाठी आपले अंतःकरण पूर्णपणे उघडण्यास संकोच करू नका.
हे परिपूर्ण दयेच्या प्रभू, गरजेच्या वेळी मी तुझ्याकडे वळतो आणि माझे पाप व अपराध कबूल करतो. तुझ्याविरुद्ध पाप केल्याचा मला खेद आहे आणि माझ्या पापावर तूच एकमेव उपाय आहेस, हे मला ठाऊक आहे. हे प्रिय प्रभू, माझ्यावर दया कर आणि माझ्या सर्व पापांची क्षमा कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
उपवास आणि स्वातंत्र्य
सामान्य काळातील तेराव्या सप्ताहाचा शनिवार
योहानाचे शिष्य येशूकडे आले आणि म्हणाले, “आम्ही आणि परुशी पुष्कळ उपवास करतो, पण तुझे शिष्य उपवास का करत नाहीत?” येशूने त्यांना उत्तर दिले, “वर त्यांच्याबरोबर असेपर्यंत लग्नाचे पाहुणे शोक करू शकतील काय? असे दिवस येतील की वराला त्यांच्यापासून दूर नेले जाईल; तेव्हा ते उपवास करतील.” मत्तय 9:14-15
तुम्हाला मुक्त व्हायचे आहे का? तुमच्या जीवनात खरे स्वातंत्र्य काय असते, हे तुम्हाला जाणून घ्यायचे आहे का? नक्कीच. पण या स्वातंत्र्याचा नेमका अर्थ काय? आणि ते कसे मिळवायचे?
स्वातंत्र्यासाठीच आपली निर्मिती झाली आहे. जीवन पूर्णत्वाने जगण्यासाठी आणि देव आपल्याला देऊ इच्छित असलेल्या अथांग आनंदाचा व आशीर्वादांचा अनुभव घेण्यासाठी त्याने आपल्याला मुक्त केले आहे. पण खरे स्वातंत्र्य म्हणजे काय, याबद्दल आपला अनेकदा गैरसमज होतो. सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, वर आपल्याबरोबर आहे याचा आनंद अनुभवणे, हेच स्वातंत्र्य. हा प्रभूच्या लग्नाच्या मेजवानीचा आनंद आहे. त्याच्याशी असलेले आपले ऐक्य अनंतकाळ साजरे करण्यासाठीच आपली निर्मिती झाली आहे.
आजच्या शुभवर्तमानात येशू स्पष्ट सांगतो की, वर त्यांच्याबरोबर असेपर्यंत लग्नाचे पाहुणे शोक करू शकत नाहीत. मात्र, “असे दिवस येतील की वराला त्यांच्यापासून दूर नेले जाईल; तेव्हा ते उपवास करतील.”
उपवास आणि स्वातंत्र्य यांचा संबंध समजून घेणे उपयुक्त ठरेल. सुरुवातीला या दोन्हींची सांगड विचित्र वाटू शकते. पण उपवासाचा खरा अर्थ समजला, तर खऱ्या स्वातंत्र्याच्या गौरवशाली देणगीकडे नेणारा तो एक मार्ग आहे, हे दिसून येईल.
आपल्या जीवनात असे काही प्रसंग येतात, जेव्हा “वराला दूर नेले जाते.” या शब्दांचे अनेक अर्थ असू शकतात. विशेषतः, आपल्या जीवनात ख्रिस्त जवळ नाही असे आपल्याला वाटते, त्या प्रसंगांना हे शब्द लागू पडतात. असे आपल्या स्वतःच्या पापामुळे नक्कीच घडू शकते; पण आपण ख्रिस्ताच्या अधिक जवळ जात असतानाही असे घडू शकते. पहिल्या परिस्थितीत, पापाशी निगडित असलेल्या आपल्या अनेक आसक्तींपासून मुक्त होण्यास उपवास आपल्याला मदत करू शकतो. उपवासामुळे आपले इच्छाबळ वाढू शकते आणि आपल्या इच्छा शुद्ध होऊ शकतात. दुसऱ्या परिस्थितीत, आपण ख्रिस्ताच्या अगदी जवळ जात असतो आणि त्यामुळे काही वेळा तो आपल्या जीवनातील त्याची उपस्थिती आपल्यापासून लपवतो. सुरुवातीला हे विचित्र वाटू शकते. पण आपण त्याचा अधिक उत्कटतेने शोध घ्यावा म्हणून तो असे करतो. अशा वेळीही आपली श्रद्धा आणि त्याच्याशी असलेली आपली बांधिलकी अधिक दृढ करण्याचे साधन उपवास ठरू शकतो.
उपवासाची अनेक रूपे असू शकतात. पण मुळात तो देवासाठी स्वतःच्या इच्छांना आवर घालण्याची आणि स्वेच्छेने त्याग करण्याची कृती आहे. ऐहिक आणि शारीरिक इच्छांवर मात करण्यास तो आपल्याला मदत करतो, जेणेकरून आपल्या आत्म्याला ख्रिस्ताची अधिक उत्कट ओढ लागेल.
तुमच्या जीवनात तुम्हाला ख्रिस्ताची किती उत्कट ओढ आहे, यावर आज चिंतन करा. इतर इच्छा तुमच्या मनात ख्रिस्ताला मिळणारे स्थान कमी करत आहेत, असे दिसले, तर उपवास करण्याचा आणि इतर मार्गांनी स्वतःच्या इच्छांना आवर घालण्याचा विचार करा. हे छोटे त्याग देवाला अर्पण करा, म्हणजे त्यांतून मिळणारी चांगली फळे तुम्हाला दिसतील.
हे स्वतःचे बलिदान अर्पण करणाऱ्या माझ्या प्रभू, माझ्या जीवनात सर्व गोष्टींपेक्षा मला तूच हवा आहेस. तुझ्यावर प्रेम करण्यापासून माझे मन विचलित करणाऱ्या गोष्टी ओळखण्यास आणि त्यांचा त्याग अर्पण करण्यास मला मदत कर, जेणेकरून माझा आत्मा शुद्ध होईल आणि माझ्यासाठी तुला जे स्वातंत्र्य अभिप्रेत आहे, त्यात मला जगता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
मऊ बांधणीच्या पुस्तकाच्या स्वरूपात & ई-पुस्तक म्हणूनही उपलब्ध
