നാലാം ദിവസം: വരൾച്ച

വിഭൂതി ബുധനു ശേഷമുള്ള ശനിയാഴ്ച

ഇന്ന് നാം മരുഭൂമിയിലെ വരൾച്ചയെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നു. മരുഭൂമി പ്രതീകാത്മകമായി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാഠം ഇതാണ്: പ്രാർഥനയും ഉപവാസവും നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന വൈകാരിക ആശ്വാസത്തിന്റെ “മഴ” എപ്പോഴും നൽകണമെന്നില്ല. പ്രാർഥനയും ഉപവാസവും എല്ലായ്‌പ്പോഴും സമൃദ്ധമായ ആന്തരിക ആശ്വാസവും വൈകാരിക സംതൃപ്തിയും നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ, ആ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ വേഗത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നത് കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവ എല്ലായ്‌പ്പോഴും നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ വൈകാരിക ആശ്വാസത്താൽ നിറച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ആ ആശ്വാസങ്ങൾകൊണ്ട് നമ്മെത്തന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനു മാത്രം വേണ്ടി പ്രാർഥനയും ഉപവാസവും അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു ശീലം വളർത്തുക മാത്രമായിരിക്കും നാം ചെയ്യുക. ആ നല്ല അനുഭൂതികൾ ചിലപ്പോൾ നൽകുന്ന ദൈവത്തെക്കാൾ, ആ അനുഭൂതികളെത്തന്നെ നിരന്തരം അന്വേഷിക്കാൻ നാം ശക്തമായി പ്രലോഭിതരാകുമായിരുന്നു.

പലപ്പോഴും, പ്രാർഥനയും ഉപവാസവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരാളുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ, ദൈവം ആ ആത്മാവിനെ ഈ ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളാൽ നിറയ്ക്കുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞ് നടക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ, അമ്മ കുഞ്ഞിന്റെ ഓരോ ചുവടിനെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അതിന് ഉത്സാഹം പകരുന്നു. സ്നേഹാർദ്രമായ ആ മാതൃപ്രോത്സാഹനം ലഭിക്കുമ്പോൾ, അടുത്തൊരു ചുവടുവയ്ക്കുന്നതും കുഞ്ഞിന് മറ്റൊരു ആനന്ദമായിത്തീരുന്നു. എന്നാൽ ഒടുവിൽ, കുഞ്ഞ് നടക്കാൻ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, നടക്കുന്നതിന് അമ്മ അതിനെ തുടർച്ചയായി പ്രശംസിക്കുന്നത് നിർത്തുന്നു.

അതുപോലെ, പ്രാർഥനയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും ജീവിതം ഉത്സാഹപൂർവം സ്വീകരിക്കാനുള്ള ആദ്യചുവട് നിങ്ങൾ വയ്ക്കുമ്പോൾ, ദൈവം പലപ്പോഴും നിങ്ങൾക്ക് ധാരാളം ആന്തരിക പ്രോത്സാഹനം നൽകും. എന്നാൽ ആദ്യചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം നിരന്തരമായ പ്രോത്സാഹനമില്ലാതെ നടക്കാൻ പഠിക്കുക എന്നതാണല്ലോ. അതുപോലെ, പ്രാർഥനയിലും പ്രായശ്ചിത്തത്തിലും ഏർപ്പെടാനുള്ള പ്രാരംഭചുവട് പൂർണഹൃദയത്തോടെ വയ്ക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം, ആന്തരിക വരൾച്ച അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴും തുടരാനാകുന്ന ത്യാഗജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ശീലം രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്.

നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അനുകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആദ്യം പ്രാർഥനയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും ശീലം വളർത്തിക്കൊണ്ട് അവിടുത്തെ അനുഗമിച്ച് മരുഭൂമിയിലേക്കു പോകുക. തുടർന്ന്, വൈകാരികമോ ആത്മീയമോ ആയ സംതൃപ്തിപോലുള്ള ഒരു ഫലം ഉടനടി അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും, പുതുതായി രൂപപ്പെട്ട ആ ശീലം തുടരുക. മരുഭൂമിയിൽ ഉപവസിക്കുകയും പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്യുക. വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടാൽ ഭയപ്പെടരുത്. വരൾച്ച വന്നുചേരുമ്പോൾ, അത് നന്ദിക്കുള്ള കാരണമാകട്ടെ. ദൈവം നിങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നതുപോലെയാണത്: “നീ നടക്കാൻ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു; ഇനി വരൾച്ചയുടെ സമയങ്ങളിലും എന്റെ വിശുദ്ധമായ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റുന്നതിനായി, പുതുതായി രൂപപ്പെട്ട ഈ ആത്മീയശീലത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ തുടരുക.”

നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ നിസ്സംശയമായും അനുഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന വരൾച്ചയുടെ ഒരു പ്രതീകമായി മരുഭൂമിയിലെ വരൾച്ചയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അതിലേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലുക. നിങ്ങളെ അവിടേക്ക് നയിക്കാനും അവിടെ വഴികാട്ടാനും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അനുവദിക്കുക. അങ്ങനെ, ദൈവം നിങ്ങൾക്കു നൽകിയ ദൗത്യം കൂടുതൽ നന്നായി നിറവേറ്റുന്നതിനായി, പുതുതായി രൂപപ്പെട്ട പ്രാർഥനയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും ഈ ശീലങ്ങൾ ധൈര്യത്തോടും സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടുംകൂടെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ നിങ്ങൾക്കു തുടങ്ങാനാകും.

വരൾച്ചയുടെ നാഥനായ എന്റെ കർത്താവേ, എനിക്ക് എന്താണ് ആവശ്യമെന്ന് അവിടുത്തേക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം. ആശ്വാസത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹാർദ്രമായ പ്രോത്സാഹനം എനിക്ക് എപ്പോൾ ആവശ്യമാണെന്നും, എന്റെ ആത്മീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ വരൾച്ച എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാനുള്ള എന്റെ ദൃഢനിശ്ചയം ആഴപ്പെടുത്താനും എപ്പോൾ സഹായിക്കുമെന്നും അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം. അങ്ങയോട് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അനുരൂപനായി വളരാൻ എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന്, പ്രാർഥനയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും ആത്മീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ ധൈര്യത്തിന്റെയും സ്ഥിരോത്സാഹത്തിന്റെയും കൃപകൾ എനിക്കു നൽകണമേ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഇതും കാണുക: നാലാം ധ്യാനം – കുരിശിൻ ചുവട്ടിൽ 40 ദിവസങ്ങൾ

ഉള്ളടക്കം

നോമ്പുകാലത്തിനായി കൂടുതൽ വിഭവങ്ങൾ