วันที่สี่: ความแห้งแล้ง

วันเสาร์หลังวันพุธรับเถ้า

วันนี้ เรารำพึงถึงความแห้งแล้งของถิ่นทุรกันดาร บทเรียนเชิงสัญลักษณ์ประการหนึ่งที่ถิ่นทุรกันดารสอนเราคือ การภาวนาและการอดอาหารไม่ได้ก่อให้เกิดความบรรเทาใจทางอารมณ์ดุจ “สายฝน” ที่เราอาจปรารถนาเสมอไป หากการภาวนาและการอดอาหารนำมาซึ่งความบรรเทาใจภายในและความอิ่มเอมทางอารมณ์อย่างล้นเหลือเสมอ ก็คงง่ายกว่าที่จะน้อมรับกิจปฏิบัติเหล่านี้โดยเร็ว แต่หากกิจปฏิบัติเหล่านี้ทำให้จิตใจของเราเอ่อล้นด้วยความบรรเทาใจทางอารมณ์อยู่เสมอ เราก็จะเพียงแต่สร้างนิสัยในการภาวนาและอดอาหารเพียงเพื่อ จะปรนเปรอตนเองด้วยความบรรเทาใจเหล่านั้น เราจะถูกประจญอย่างหนักให้แสวงหาความรู้สึกดี ๆ อยู่เรื่อยไป แทนที่จะแสวงหาพระเจ้าผู้ทรงบันดาลให้เกิดความรู้สึกเหล่านั้นในบางครั้ง

บ่อยครั้ง ในช่วงเริ่มแรกของชีวิตจิตที่อาศัยการภาวนาและการอดอาหาร พระเจ้าทรงทำให้จิตใจเอ่อล้นด้วยความบรรเทาใจฝ่ายจิตเหล่านี้ เมื่อเด็กเล็กกำลังหัดเดิน แม่จะคอยส่งเสียงเชียร์และให้กำลังใจลูกทุกย่างก้าว เมื่อเด็กได้รับกำลังใจอันอ่อนโยนจากแม่ การก้าวต่อไปอีกก้าวหนึ่งก็กลายเป็นความยินดีอีกครั้งหนึ่ง แต่ในที่สุด เมื่อเด็กเดินเป็นแล้ว แม่ก็จะไม่ชมเชยลูกทุกครั้งที่เดินอีกต่อไป

ในทำนองเดียวกัน พระเจ้ามักจะประทานกำลังใจภายในแก่ท่านอย่างมาก เมื่อท่านก้าวแรกด้วยการน้อมรับชีวิตแห่งการภาวนาและการอดอาหารอย่างกระตือรือร้น แต่เช่นเดียวกับที่เป้าหมายของการก้าวเดินครั้งแรก ๆ คือการเรียนรู้ที่จะเดินได้โดยไม่ต้องมีใครคอยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา จุดมุ่งหมายของการเริ่มก้าวแรกอย่างสุดหัวใจเข้าสู่การภาวนาและการใช้โทษบาป ก็คือการสร้างนิสัยในการดำเนินชีวิตอย่างเสียสละ ซึ่งยังคงดำเนินต่อไปได้แม้ในยามที่ประสบความแห้งแล้งภายใน

หากท่านต้องการเลียนแบบองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราอย่างแท้จริง ก็จงติดตามพระองค์เข้าสู่ถิ่นทุรกันดาร โดยเริ่มจากการสร้างนิสัยในการภาวนาและการอดอาหาร จากนั้นจงดำเนินตามนิสัยที่เพิ่งสร้างขึ้นนี้ต่อไป แม้ท่านจะยังไม่รับรู้ผลดีในทันที เช่น ความอิ่มเอมทางอารมณ์หรือฝ่ายจิต จงอดอาหารและภาวนาในถิ่นทุรกันดาร อย่ากลัวหากมีความแห้งแล้ง เมื่อความแห้งแล้งเกิดขึ้น จงให้สิ่งนี้เป็นเหตุแห่งการขอบพระคุณ ประหนึ่งว่าพระเจ้ากำลังตรัสกับท่านว่า “ลูกเรียนรู้ที่จะเดินแล้ว บัดนี้ จงเพียรพยายามดำเนินตามนิสัยฝ่ายจิตที่เพิ่งสร้างขึ้นนี้ เพื่อทำให้พระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของเราสำเร็จ แม้ในยามแห้งแล้ง”

วันนี้ จงรำพึงถึงความแห้งแล้งของถิ่นทุรกันดาร ในฐานะภาพสะท้อนของสิ่งที่ท่านจะประสบภายในจิตใจอย่างแน่นอน จงวิ่งเข้าไปหาความแห้งแล้งนั้น ยอมให้พระจิตเจ้าทรงผลักดันท่านไปที่นั่นและทรงนำท่าน เพื่อท่านจะเริ่มใช้นิสัยในการภาวนาและการอดอาหารที่เพิ่งสร้างขึ้นนี้ ด้วยความกล้าหาญเข้มแข็งและความพากเพียร เพื่อทำให้พันธกิจที่พระเจ้าประทานแก่ท่านสำเร็จได้ดียิ่งขึ้น

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ประทับอยู่ในความแห้งแล้ง พระองค์ทรงทราบอย่างถ่องแท้ว่าข้าพเจ้าต้องการสิ่งใด พระองค์ทรงทราบว่าเมื่อใดข้าพเจ้าต้องการกำลังใจอันอ่อนโยนจากความบรรเทาใจ และทรงทราบว่าเมื่อใดความแห้งแล้งในกิจปฏิบัติฝ่ายจิตจะช่วยเสริมกำลังข้าพเจ้า และทำให้ข้าพเจ้ามุ่งมั่นติดตามพระองค์อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น โปรดประทานพระหรรษทานแห่งความกล้าหาญเข้มแข็งและความพากเพียรในการภาวนาและการอดอาหาร เพื่อข้าพเจ้าจะเติบโตในการดำเนินชีวิตให้สอดคล้องกับพระองค์อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

ดูเพิ่มเติม: บทรำพึงที่สี่ – 40 วัน ณ เชิงกางเขน

สารบัญ

เพิ่มเติมสำหรับเทศกาลมหาพรต