நான்காம் நாள்: வறட்சி

திருநீற்றுப் புதனுக்குப் பின்வரும் சனிக்கிழமை

இன்று, பாலைவனத்தின் வறட்சியைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கிறோம். நாம் விரும்பக்கூடிய உணர்வுபூர்வமான ஆறுதல் என்னும் “மழையை” செபமும் நோன்பும் எப்போதும் பொழிவதில்லை என்பது பாலைவனம் அடையாளமாக உணர்த்தும் பாடங்களில் ஒன்று. செபமும் நோன்பும் எப்போதும் மிகுந்த அக ஆறுதலையும் உணர்வுபூர்வமான நிறைவையும் அளித்தால், அவற்றை விரைவில் ஏற்றுக்கொள்வது எளிதாக இருக்கும். ஆனால் அவை எப்போதும் நம் ஆன்மாக்களை உணர்வுபூர்வமான ஆறுதலால் நிரப்பினால், செபத்தையும் நோன்பையும் பழக்கமாகக் கடைப்பிடிப்பது ஒரே நோக்கத்திற்காகத்தான் இருக்கும்: அந்த ஆறுதல்களில் திளைத்து நம்மை நாமே திருப்திப்படுத்திக் கொள்வதற்காகவே. சில வேளைகளில் அந்த இனிய உணர்வுகளைத் தரும் கடவுளை நாடுவதற்குப் பதிலாக, அந்த உணர்வுகளையே தொடர்ந்து நாடுவதற்கான பெரும் சோதனைக்கு நாம் உள்ளாவோம்.

பெரும்பாலும், ஒருவர் செபமும் நோன்பும் அடங்கிய ஆன்மிக வாழ்வைத் தொடங்கும் வேளையில், கடவுள் அவரது ஆன்மாவை இந்த ஆன்மிக ஆறுதல்களால் நிரப்புகிறார். ஒரு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, தாய் அதன் ஒவ்வோர் அடியையும் பாராட்டி ஊக்குவிக்கிறார். தாயின் அந்தக் கனிவான ஊக்கத்தைப் பெறும் குழந்தைக்கு, அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்பதும் இன்னொரு மகிழ்ச்சியாகிறது. ஆனால், குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொண்ட பிறகு, அது நடப்பதற்காகத் தொடர்ந்து பாராட்டுவதைத் தாய் நிறுத்திவிடுகிறார்.

அதுபோலவே, செபமும் நோன்பும் நிறைந்த வாழ்வை ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் முதல் அடியை நீங்கள் எடுத்து வைக்கும்போது, கடவுள் பெரும்பாலும் உங்களுக்கு மிகுந்த அக ஊக்கத்தை அளிப்பார். ஆனால், முதல் அடிகளை எடுத்து வைப்பதன் நோக்கம், இடைவிடாத ஊக்கமின்றி நடக்கக் கற்றுக்கொள்வதே. அதுபோலவே, செபத்திலும் தவத்திலும் முழு மனத்துடன் ஈடுபடும் முதல் அடியை எடுத்து வைப்பதன் நோக்கம், அக வறட்சியை அனுபவிக்கும்போதும் வாழக்கூடிய தியாக வாழ்வைப் பழக்கமாக்கிக் கொள்வதே.

நம் ஆண்டவரைப் பின்பற்றி வாழ நீங்கள் உண்மையாகவே விரும்பினால், முதலில் செபத்தையும் நோன்பையும் பழக்கமாக்கிக் கொண்டு, அவரைப் பின்தொடர்ந்து பாலைவனத்திற்குள் செல்லுங்கள். பிறகு, உணர்வுபூர்வமான அல்லது ஆன்மிக நிறைவு போன்ற பலன் எதுவும் உடனடியாகத் தென்படாதபோதும், புதிதாக உருவான அந்தப் பழக்கத்தைத் தொடருங்கள். பாலைவனத்தில் நோன்பிருந்து செபியுங்கள். வறட்சி இருந்தால் அஞ்சாதீர்கள். வறட்சி ஏற்படும்போது, அது நன்றியுணர்வுக்கு ஒரு காரணமாக அமையட்டும். கடவுள் உங்களிடம் இவ்வாறு கூறுவதுபோல் இருக்கிறது: “நீ நடக்கக் கற்றுக்கொண்டாய்; இப்போது வறட்சியான காலங்களிலும்கூட என் திருவுளத்தை நிறைவேற்ற, புதிதாக உருவான இந்த ஆன்மிகப் பழக்கத்தில் விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திரு.”

உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் நீங்கள் நிச்சயமாக அனுபவிக்கப்போவதைச் சுட்டிக்காட்டும் ஓர் உருவகமாகப் பாலைவனத்தின் வறட்சியை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதை நோக்கி விரைந்து செல்லுங்கள். தூய ஆவியார் உங்களை அங்கு உந்திச் சென்று வழிநடத்த அனுமதியுங்கள். அப்போது, புதிதாக உருவான செபம் மற்றும் நோன்புப் பழக்கங்களை மனத்திடனுடனும் விடாமுயற்சியுடனும் பயன்படுத்தி, கடவுள் உங்களிடம் ஒப்படைத்த பணியை இன்னும் சிறப்பாக நிறைவேற்றத் தொடங்குவீர்கள்.

வறட்சியிலும் என்னுடன் இருக்கும் என் ஆண்டவரே, எனக்கு என்ன தேவை என்பதை நீர் நன்கு அறிவீர். ஆறுதல் தரும் கனிவான ஊக்கம் எனக்கு எப்போது தேவை என்பதையும், என் ஆன்மிகப் பயிற்சிகளில் ஏற்படும் வறட்சி எப்போது என்னை வலுப்படுத்தி, உம்மைப் பின்பற்றும் என் உறுதியை ஆழப்படுத்த உதவும் என்பதையும் நீர் அறிவீர். செபம், நோன்பு ஆகிய ஆன்மிகப் பயிற்சிகளில் மனத்திடனுடனும் விடாமுயற்சியுடனும் நிலைத்திருக்கும் அருளை எனக்குத் தந்தருளும்; இதனால் நான் இன்னும் ஆழமாக உம்மைப் போன்று வாழ்வதில் வளர்வேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

இதையும் காண்க: நான்காம் சிந்தனை – சிலுவையடியில் 40 நாட்கள்

பொருளடக்கம்

தவக்காலத்திற்காக மேலும்