ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
അഞ്ചാം കൽപ്പന:
നീ കൊല്ലരുത്. (പുറ 20:13)
“നീ കൊല്ലരുത്; കൊല്ലുന്നവൻ ന്യായവിധിക്ക് വിധേയനാകും” എന്നു നിങ്ങളുടെ പൂർവികരോട് അരുളിച്ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതായി നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: തന്റെ സഹോദരനോടു കോപിക്കുന്നവൻ ന്യായവിധിക്ക് വിധേയനാകും (മത്താ 5:21–22)
നിങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ടെലിവിഷൻ ശൃംഖലയിലെ രാത്രിവാർത്തകൾ കാണുകയോ പ്രാദേശിക പത്രത്തിലൂടെ കണ്ണോടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ഏറ്റവും ഒടുവിൽ നടന്ന ഒരു കൊലപാതകത്തിന്റെ വാർത്ത കാണാൻ സാധ്യത ഏറെയാണ്. എത്ര ദുഃഖകരമായ യാഥാർഥ്യം! കൊലപാതകം ഭീകരവും മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നുമാണ്. ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം, റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്ന വാർത്തകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന തലക്കെട്ടുകളിലൊന്നും അതാകുന്നത്.
ബൈബിളിൽപ്പോലും നാം ആദ്യം വായിക്കുന്ന കഥകളിലൊന്ന് കായേൻ ആബേലിനെ കൊല്ലുന്നതാണ് (ഉൽപ 4:8). കാലത്തിന്റെ ആരംഭംമുതൽ കൊലപാതകം നിലവിലുണ്ട്; നമ്മുടെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്നതും ഭീകരവുമായ പ്രവൃത്തികളിലൊന്നായി അത് എന്നും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ അഞ്ചാം കൽപ്പന നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നത് കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രമാണോ? തീർച്ചയായും അല്ല. നിരപരാധിയുടെ ജീവൻ മനഃപൂർവം എടുക്കുന്നതായ കൊലപാതകമാണ് ഒരുപക്ഷേ ഈ കൽപ്പന ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും ഗൗരവമേറിയ രീതി. എന്നാൽ ഈ പരമമായ നാശപ്രവൃത്തിക്കു താഴെ, വിദ്വേഷത്തിന്റെയും കോപത്തിന്റെയും മനുഷ്യജീവന്റെ പവിത്രതയോടുള്ള ബഹുമാനക്കുറവിന്റെയും മറ്റ് അനേകം രൂപങ്ങളുമുണ്ട്.
ഈ കൽപ്പന ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ രീതികളിൽനിന്ന് നമുക്ക് ആരംഭിക്കാം. തുടർന്ന്, കൊല്ലുന്നത് യഥാർഥത്തിൽ ന്യായാനുസൃതവും ഒരു കടമതന്നെയും ആയിരിക്കാവുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ നാം പരിശോധിക്കും. സമാധാനം തേടാനും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും മഹത്ത്വത്തെ ബഹുമാനിക്കാനും ഈ കൽപ്പന നമ്മെ വിളിക്കുന്ന വഴികൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് നാം ഉപസംഹരിക്കും.
അടിസ്ഥാന നിബന്ധന: കൊലപാതകം ചെയ്യരുത്
ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള ലംഘനം മനഃപൂർവമായ കൊലപാതകമാണ്. ഈ കുറ്റത്തിന്റെ പരിധിയിൽ പരിശോധിക്കേണ്ട പല ഘടകങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളുമുണ്ട്. കൂടാതെ, ചെയ്യേണ്ടതു ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിലൂടെയും അവഗണനയിലൂടെയും മറ്റുള്ളവരുടെ മരണത്തിനോ അവർക്കു ദോഷം സംഭവിക്കുന്നതിനോ ഇടയാക്കുന്ന പാപങ്ങളും ഗുരുതരമായ തിന്മകളുമുണ്ട്. ഇവയും ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളാണ്. ഈ പ്രമാണം പ്രത്യക്ഷമായും പരോക്ഷമായും ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാന രീതികളുടെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണമാണ് താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.
മനഃപൂർവമായ നരഹത്യ: ഒരാൾ നിരപരാധിയായ മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ നേരിട്ടും സ്വമനസ്സാലും മനഃപൂർവവും എടുക്കുന്നത് അതീവ ഗുരുതരമായ പാപമാണ്. “പ്രതികാരത്തിനായി സ്വർഗത്തിലേക്കു നിലവിളിക്കുന്ന” പാപമായാണ് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിന് യാതൊരു ന്യായീകരണവുമില്ല; ഇത് അതിഭയങ്കരമായ ദോഷം വരുത്തിവയ്ക്കുന്നു. ഈ ഗുരുതരമായ പാപങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായത് കുടുംബാംഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതായിരിക്കും; കാരണം, ആദരിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സ്വാഭാവിക ബന്ധത്തെക്കൂടി അത് ലംഘിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഏതു തരത്തിലുള്ള കൊലപാതകവും ഗുരുതരവും തികച്ചും തെറ്റുമാണ്.
ഗർഭച്ഛിദ്രം: മനുഷ്യജീവൻ ഗർഭധാരണത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു. നാം അംഗീകരിക്കേണ്ട ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യമാണിത്. യുക്തിയുടെ തലത്തിൽ മാത്രമായി നോക്കിയാലും ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കിയാലും ഇത് അർഥവത്താണ്. ഗർഭധാരണത്തിന്റെ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ ആ പുതിയ ജീവന്റെ ഡിഎൻഎ തനതായതാണ്. ഇത് മനുഷ്യജീവനാണ്. അതിനാൽ, ഗർഭധാരണത്തിന്റെ നിമിഷം മുതൽ ആ പുതിയ മനുഷ്യജീവന് മറ്റേതൊരു മനുഷ്യനുമുള്ള അതേ മഹത്ത്വവും അവകാശങ്ങളുമുണ്ടെന്ന വസ്തുത നാം അംഗീകരിക്കണം.
ഗർഭപാത്രത്തിൽ പുതുതായി രൂപംകൊണ്ട മനുഷ്യജീവി ഏതോ വിധത്തിൽ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണെന്നത് ആധുനിക ലോകത്തിലെ സാധാരണമായ ഒരു വികലധാരണയാണ്. തീർച്ചയായും, അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽനിന്നു വേർപെട്ടു ജീവിക്കാൻ ആ കുഞ്ഞിനു കഴിയില്ല. പുതിയ ജീവൻ ജന്മമെടുക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നാണ് ദൈവം ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആ പുതിയ കുഞ്ഞിന് സ്വയം ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അതിന്റെ പവിത്രത ഒട്ടും കുറയുന്നില്ല; അതിന് അർഹമായ ആദരവും സംരക്ഷണവും കുറയുന്നുമില്ല. എല്ലാ ജീവനും ഒരേ അളവിൽ സംരക്ഷണവും പരിചരണവും ലഭിക്കണം.
ബലാത്സംഗത്തിന്റെയും അടുത്ത രക്തബന്ധമുള്ളവർ തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധത്തിന്റെയും ഫലമായുണ്ടാകുന്ന ഗർഭധാരണങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമാണ് തങ്ങൾ ഗർഭച്ഛിദ്രത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതെന്ന് ചിലർ, പ്രത്യേകിച്ച് രാഷ്ട്രീയക്കാർ, പറയുന്നത് നാം ചിലപ്പോൾ കേൾക്കാറുണ്ട്. ഇവ ഭയാനകമായ പ്രവൃത്തികളാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല; ബലാത്സംഗവും അടുത്ത രക്തബന്ധമുള്ളവർ തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധവും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലായിടത്തും അപലപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവരെ അതിന് ഉത്തരവാദികളാക്കണം; അവർ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ സമൂഹത്തെ അവരിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കുകയും വേണം.
ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞാലും, പുതിയ മനുഷ്യജീവൻ പുതിയ മനുഷ്യജീവൻതന്നെയാണെന്ന വസ്തുതയ്ക്കു മാറ്റമില്ല. ബലാത്സംഗമോ അടുത്ത രക്തബന്ധത്തിലുള്ളവർ തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധമോ എന്ന ദുരന്തത്തിലൂടെയാണ് ആ പുതിയ ജീവൻ ഉണ്ടായതെങ്കിലും, അത് അപ്പോഴും മനുഷ്യജീവൻതന്നെയാണ്. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, ആ പുതിയ ജീവനെ പ്രസവിക്കാൻ അമ്മയെ സഹായിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ എല്ലാ വൈകാരികവും ആത്മീയവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്തുണ നൽകാൻ വിശാലമായ കുടുംബവൃത്തവും സമൂഹം മുഴുവനും നിർബന്ധമായും പരിശ്രമിക്കണം. ജനനത്തിനുശേഷം, ആ കുഞ്ഞിനെ അമ്മതന്നെയാണോ, അമ്മയുടെ കുടുംബമാണോ, അതോ ദത്തെടുക്കലിലൂടെയാണോ വളർത്തേണ്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കാൻ അമ്മയെ സഹായിക്കുന്നതിന് സാധ്യമായതെല്ലാം ചെയ്യുകയും വേണം.
അമ്മയുടെ ആരോഗ്യവും പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അപൂർവം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അണ്ഡവാഹിനിക്കുഴലിൽ ഗർഭം വളരാറുണ്ട്. ഇന്നത്തെ വൈദ്യശാസ്ത്രമനുസരിച്ച്, ഇത്തരം ഗർഭധാരണങ്ങൾ വിജയകരമായി പൂർത്തിയാകാനുള്ള സാധ്യത പൂജ്യം ശതമാനമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മാത്രം, “ദ്വിഫലതത്ത്വം” എന്ന പരമ്പരാഗത തത്ത്വം പ്രയോഗിക്കുന്നു. ദ്വിഫലം എന്നതിന്റെ അർഥം ഇതാണ്: അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നതിനായി, ഉടൻ പൊട്ടിപ്പോകാനിരിക്കുന്ന അണ്ഡവാഹിനിക്കുഴലിന്റെ ഭാഗം നീക്കം ചെയ്യാൻ ഡോക്ടർക്ക് അനുവാദമുണ്ട്; ഇത് കുഞ്ഞിന്റെ ഉടനടിയുള്ള മരണത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമെങ്കിലും. എന്നാൽ, ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഉദ്ദേശ്യം ഗർഭച്ഛിദ്രമല്ല; അതിനാൽ കുഞ്ഞിന്റെ മരണം ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, കുഞ്ഞിന്റെ മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും മറ്റൊരു മാർഗവുമില്ലാത്തതിനാൽ ഇത് അനുവദനീയമാണ്. കൂടാതെ, അണ്ഡവാഹിനിക്കുഴലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ അതിനു പകരം ഗർഭപാത്രത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിന് ഡോക്ടർക്ക് എന്തെങ്കിലും മാർഗമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ചെയ്യേണ്ടതാണ്. വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായി അത് സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ, അണ്ഡവാഹിനിക്കുഴലിന്റെ ആ ഭാഗം നീക്കം ചെയ്യുക മാത്രമാണ് ഏക മാർഗം. വീണ്ടും പറയട്ടെ, ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കുഞ്ഞിന്റെ മരണം നേരിട്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല; അത് ഉദ്ദേശിക്കാത്തതും ദുഃഖകരവും ഒഴിവാക്കാനാവാത്തതുമായ ഒരു പരിണതഫലം മാത്രമാണ്.
ഗർഭധാരണത്തെത്തുടർന്ന് മറ്റ് അനേകം ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ അമ്മയെയും കുഞ്ഞിനെയും സഹായിക്കാൻ സാധ്യമായ എല്ലാ പരിചരണവും നൽകണം. എന്നാൽ അമ്മയുടെ ആരോഗ്യം സംരക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിനായി കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ മനഃപൂർവവും നേരിട്ടും എടുക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും തെറ്റാണ്. ഇത് വളരെ പ്രയാസകരമായ സാഹചര്യമാണ്; അതിനാൽ, വീണ്ടും പറയട്ടെ, അമ്മയും കുഞ്ഞും ജീവിച്ചിരിക്കാനും ആരോഗ്യത്തോടെ കഴിയാനും സഹായിക്കുന്നതിനായി സാധ്യമായ എല്ലാ പരിചരണവും നൽകണം.
സമീപവർഷങ്ങളിലെ ദുഃഖകരമായ ഒരു രീതിയാണ് ചില പ്രത്യേകതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുത്ത് നടത്തുന്ന ഗർഭച്ഛിദ്രം. ഗർഭസ്ഥശിശു ആരോഗ്യവാനാണോ, അതോ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ജനിതകത്തകരാറോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഗുരുതരമായ വൈകല്യമോ ഉണ്ടോ എന്ന് മാതാപിതാക്കൾ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. വ്യക്തമായ ശാരീരിക “വൈകല്യങ്ങൾ” ഉള്ള കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഡോക്ടർമാർ പലപ്പോഴും ഗർഭച്ഛിദ്രം ശുപാർശ ചെയ്യാറുണ്ട്. ഇത് ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടാൻ മാതാപിതാക്കളെ ഒരുക്കുകയെന്നതാണ് ഉദ്ദേശ്യമെങ്കിൽ, ഇത്തരത്തിലുള്ള യുക്തിസഹമായ പരിശോധനകൾ നടത്തുന്നത് സ്വീകാര്യമായേക്കാം. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വൈകല്യങ്ങളുള്ള കുഞ്ഞിനെ മനഃപൂർവം ഗർഭച്ഛിദ്രം ചെയ്യുന്നത് അപ്പോഴും ഗർഭച്ഛിദ്രംതന്നെയാണ്; അതിനാൽ അത് വൈകല്യമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൊലപ്പെടുത്തലാണ്.
പരോക്ഷമായ നരഹത്യ: സ്വന്തം കടമ നിർവഹിക്കുന്നതിലെ അശ്രദ്ധയുടെ ഫലമായി മറ്റൊരാളുടെ മരണത്തിന് കാരണമാകുന്ന പാപം മനഃപൂർവമായ നരഹത്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, മാതാവോ പിതാവോ കുഞ്ഞിനോടു കാണിക്കുന്ന അവഗണന ആ കുഞ്ഞിന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ വിഭാഗത്തിലെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ പാപമായി അതിനെ കണക്കാക്കണം.
ഭരണാധികാരമുള്ളവർ തങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും അവഗണന സംഭവിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സമൂഹത്തിൽ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും നിലനിൽക്കുകയും അതിന് പരിഹാരം കാണാൻ സഹായിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഭരണാധികാരികൾക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും സ്വാർഥതാത്പര്യങ്ങളാൽ അവർ അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഗുരുതരമായ അവഗണനയും പാപവുമാണ്.
കുറഞ്ഞ അളവിലാണെങ്കിലും, ഒരു പരിധിവരെ നമ്മുടെ “സഹോദരന്റെ കാവൽക്കാരൻ” ആയിരിക്കാൻ നാമെല്ലാവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയിൽ താത്പര്യമുള്ളവരായിരിക്കാനാണ് നാമെല്ലാവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്നാണ് ഇതിനർഥം. മറ്റുള്ളവരുടെ പൊതുനന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കടമ നാം അവഗണിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പരിഹരിക്കാൻ നമുക്കു സഹായിക്കാമായിരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് നാമും ഭാഗികമായി ഉത്തരവാദികളാണ്. ഇത് മറ്റുള്ളവരുടെ മരണത്തിന് കാരണമാകുന്ന അവഗണന മാത്രമല്ല; മറ്റുള്ളവരെ ദാരിദ്ര്യത്തിലും നിരാശയിലും ഏകാന്തതയിലും വേദനയിലും തുടരാൻ ഇടയാക്കുന്ന അവഗണനയും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടാം. ഇതിന് പല രൂപങ്ങളുണ്ടാകാം. അതിനാൽ, ഇവിടെ നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന് അനുയോജ്യമായി പൊതുതത്ത്വങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കാം; നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിലും ആ തത്ത്വങ്ങൾ കൂടുതൽ നേരിട്ട് പ്രയോഗിക്കപ്പെടട്ടെ. മറ്റുള്ളവരുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യങ്ങളുള്ളവരുടെ, പരിചരണത്തിനും ക്ഷേമത്തിനും സഹായിക്കാനായി എന്തെല്ലാം ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്ക് കടമയുണ്ടാകാം എന്ന് ചിന്തിക്കുക.
ആത്മഹത്യ: സ്വന്തം ജീവൻ മനഃപൂർവം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതാണ് ആത്മഹത്യ. നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ട വിഷയമാണിത്; അതേസമയം, അതിന്റെ സൂക്ഷ്മവശങ്ങളെല്ലാം പരിഗണിച്ച് അതീവ കരുതലോടെ വേണം ഇതിനെ സമീപിക്കാൻ. ഒന്നാമതായി, ആത്മഹത്യ എപ്പോഴും തെറ്റാണ്. ദൈവമാണ് ജീവന്റെ ദാതാവ്; നമ്മുടെ ജീവൻ എടുക്കാൻ അവിടുത്തേക്കു മാത്രമേ അവകാശമുള്ളൂ. നാം ജീവിക്കണോ മരിക്കണോ എന്നു തീരുമാനിക്കാൻ നമുക്ക് പൂർണമായ അവകാശമില്ല.
ഇതു പറയുമ്പോൾത്തന്നെ, സ്വന്തം ജീവൻ അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരാളുടെ തീരുമാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു പല ചോദ്യങ്ങളും തിരിച്ചറിയാൻ നാം ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഒരാൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും കുടുംബം അഗാധമായ വേദനയിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും നഷ്ടബോധത്തിലും ആകുന്നു. പലരും ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചേക്കാം: “എന്റെ മകനോ മകളോ, ജീവിതപങ്കാളിയോ, സുഹൃത്തോ മറ്റോ ഇപ്പോൾ നരകത്തിലാണോ? അവർ മാരകപാപം ചെയ്തുവോ? അതുകൊണ്ട് അവർ നരകത്തിലാണോ?” ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലും ഒരിക്കലും നല്ലതല്ല. ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉചിതമായ ഉത്തരം ഇത്രമാത്രമാണ്—അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ പോകരുത്!
ആ ചോദ്യംപോലും ഒഴിവാക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം ഇതാണ്. അതെ, സ്വന്തം ജീവനെടുക്കുന്നത് ഗുരുതരമായ പാപവിഷയമാണെന്നത് സത്യമാണ്. അത് അതീവ ഗൗരവമുള്ള തെറ്റാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഒരാൾ പൂർണ്ണമായ അറിവോടും ഇച്ഛാശക്തിയുടെ സമ്പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടുംകൂടി ആത്മഹത്യ ചെയ്യുക എന്നത് തീർത്തും അസംഭവ്യവും ഒരുപക്ഷേ അസാധ്യവുമായിരിക്കുമെന്ന് അതോടൊപ്പം പറയുന്നത് തികച്ചും സത്യസന്ധമായിരിക്കും. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഗുരുതരമായ മനോവേദനയോ വിഷാദമോ ആശയക്കുഴപ്പമോ അതുപോലുള്ള മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്നത് ഏതാണ്ട് ഉറപ്പാണ്. ഈ പ്രവൃത്തിയിലുള്ള ആ വ്യക്തിയുടെ കുറ്റബാധ്യതയെ സാരമായി കുറയ്ക്കുകയും, പൂർണ്ണമായ കുറ്റബാധ്യതയിൽനിന്ന് ഏറെ അകലെയാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏതെങ്കിലും സാഹചര്യം മിക്കവാറും എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും.
ആത്മഹത്യ ആഴമായ മുറിവുകളും അനേകം ചോദ്യങ്ങളും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നു. തങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും തെറ്റു ചെയ്തോ, കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിയേണ്ടതായിരുന്നോ എന്നെല്ലാം അവശേഷിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവർ ചിന്തിക്കാൻ ഏറെ സാധ്യതയുണ്ട്. “അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ,” “അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു,” “അങ്ങനെ ചെയ്യാമായിരുന്നു” തുടങ്ങിയ ചിന്തകളാണിവ. തങ്ങൾ ഇതോ അതോ “ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു” എന്ന ആഴമായ ഖേദത്തിൽ ഒരിക്കലും വീണുപോകാതിരിക്കാൻ കുടുംബാംഗങ്ങൾ വളരെയേറെ ശ്രദ്ധിക്കണം.
തീർച്ചയായും, കാലക്രമേണ ഒരു പ്രിയപ്പെട്ടയാളുടെ വേർപാട് മറ്റുള്ളവരോട്, പ്രത്യേകിച്ച് വേദനിക്കുന്ന മറ്റു കുടുംബാംഗങ്ങളോട്, കൂടുതൽ കരുതലും അനുകമ്പയും ഉള്ളവരാകാൻ നിങ്ങളെ സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഖേദങ്ങളിലും ഇനി മാറ്റാനാകാത്ത കാര്യങ്ങളിലും മുഴുകിയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടയാൾ മടങ്ങിവരുകയില്ല. അതെല്ലാം ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാൻ തുടർന്നും പരിശ്രമിക്കുക; ദൈവം അതു കൈകാര്യം ചെയ്യട്ടെ. ആത്മഹത്യ ചെയ്ത വ്യക്തിയെ മറ്റാരെക്കാളും അധികമായി ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നു; സ്നേഹവും കരുണയും നിറഞ്ഞ ഈ ദൈവം ശരിയായതു ചെയ്യും.
ദയാവധം: പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്ന ഒരുതരം ആത്മഹത്യയാണ് ദയാവധം. പലരും ദയാവധത്തെ “കരുണയോടെയുള്ള വധം” ആയി കാണുന്നു. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ, അതിൽ കരുണാപൂർണമായി ഒന്നുമില്ല. തീർച്ചയായും, ഒരാൾ കഠിനമായി കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ആ വ്യക്തിയുടെ വേദന ലഘൂകരിക്കാൻ നമുക്ക് ആഗ്രഹം തോന്നും. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, സഹനം അത്രമേൽ കഠിനമായതിനാൽ അത് അവസാനിപ്പിക്കാൻ ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവൻ എടുക്കാമെന്ന് ആളുകൾ നിഗമനത്തിലെത്തും. എന്നാൽ ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അനുകമ്പയെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണയാണ്.
ഒരാൾ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ആവശ്യമായ അളവിൽ അനുകമ്പയോടെ കൂടെനിൽക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉചിതം. “അനുകമ്പ” എന്ന വാക്കിന്റെ യഥാർഥ അർഥം “കൂടെ സഹിക്കുക” എന്നാണ്. മനുഷ്യർ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആഴത്തിൽ കടന്നുചെല്ലുകയും അവരുടെ സഹനങ്ങളിൽ അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നാണ് അതിനർഥം. സഹിക്കുന്നവരെ അവരുടെ സഹനത്തിന്റെ നടുവിൽ സ്നേഹിക്കുകയും അവർ വഹിക്കുന്ന ഭാരമേറിയ ചുമട് താങ്ങാൻ അവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നാണ് അതിനർഥം.
സ്നേഹം അത്യന്തം ആവശ്യമുള്ളവരെ, അവർക്ക് ആവശ്യമായ വിധത്തിൽ സ്നേഹിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ കരുണ. അവരുടെ ജീവനെടുക്കുന്നത് വേദനയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഏറ്റവും വേഗമേറിയതും എളുപ്പമുള്ളതുമായ വഴിയായിരിക്കാം; എന്നാൽ അവരോടു പെരുമാറാനുള്ള ഏറ്റവും അനുകമ്പാപൂർണ്ണമായ മാർഗം അതല്ല. ഏറ്റവും കഠിനമായ വേദനയുടെ നടുവിലും അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കുന്നതിന് നമുക്കു കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അനുകമ്പയുടെ അർത്ഥം. സ്വന്തം വേദനയിൽപ്പോലും അർത്ഥം കണ്ടെത്താനും ആ വേദനയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനോടു ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ പഠിക്കാനും നാം അവരെ സഹായിക്കണം. വേദനയും സഹനവും എന്തെന്ന് യേശുവിന് അറിയാം. അവിടുന്ന് അവ അനുഭവിച്ചു; അവയുമായി താദാത്മ്യപ്പെടുകയും അവയെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു വ്യക്തി തന്റെ സഹനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനു സമർപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുകയാണ് യഥാർത്ഥ അനുകമ്പയുടെ ലക്ഷ്യം. അങ്ങനെ യേശുതന്നെ ആ സഹനങ്ങളെ തന്റെ കുരിശിലേക്ക് ഏറ്റെടുക്കുകയും അന്തസ്സോടും കരുത്തോടുംകൂടിയ ജീവിതം തുടരാൻ ആ വ്യക്തിക്ക് ആവശ്യമായ സമാധാനം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതിനാൽ, ഒരാൾ മരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽപ്പോലും, ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവൻ നേരിട്ട് എടുക്കുന്നത് എപ്പോഴും തെറ്റാണ്. ദൈവമാണ് ജീവന്റെ ദാതാവ്; ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അത് എടുക്കാനാകൂ. ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള സഹനത്തിൽനിന്നുള്ള മോചനമാർഗമായി തോന്നിയാലും, സ്വന്തം ജീവൻ എടുക്കാനോ സ്വന്തം മരണത്തിന് സഹായിക്കണമെന്ന് മറ്റൊരാളോട് ആവശ്യപ്പെടാനോ നമുക്ക് ഒരിക്കലും അവകാശമില്ല.
അവസാനമായി, ഒരാൾ ജീവിതാന്ത്യത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ വേദനസംഹാരികൾ നൽകുന്നത് ആ വ്യക്തിക്ക് ഏറെ പ്രയോജനകരമായേക്കാം എന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കണം. ചിലപ്പോൾ വേദനസംഹാരികൾ ആ വ്യക്തിയുടെ മരണം വേഗത്തിലാക്കിയേക്കാം. ഇവിടെയും ദ്വിഫല തത്ത്വം ബാധകമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇപ്പോഴുള്ള സഹനം ലഘൂകരിക്കാനാണ് വേദനസംഹാരി നൽകുന്നതെങ്കിൽ, ഉദ്ദേശ്യം വേദന ലഘൂകരിക്കുക എന്നതു മാത്രമായിരിക്കുന്നിടത്തോളം അത് അനുവദനീയമാണ്. ഉദ്ദേശിക്കാത്ത ഫലമായി ആ വ്യക്തിയുടെ മരണം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ സംഭവിച്ചാലും, ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് അനുവദനീയമാണ്; ഒരുപക്ഷേ നല്ലതുമാണ്. എന്നാൽ ഇത് ക്രമേണ തെറ്റിലേക്കു വഴുതിപ്പോകാൻ ഇടയാക്കാം; അതിനാൽ അതീവ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. നൽകുന്ന വേദനസംഹാരിയുടെ അളവ് അമിതമല്ലെന്ന് ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ ഉറപ്പുവരുത്തണം—അതുവഴി മരണം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ സംഭവിക്കണം എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ അത് അമിതമായി നൽകരുത്. ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് ഒട്ടും അപൂർവമല്ല; അതിനാൽ വേദനസംഹാരികൾ ന്യായമായ അളവിൽ മാത്രം നൽകുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ പതിവായ പരിശോധനകളും നിയന്ത്രണസംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ദയാവധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിചിന്തനത്തിന് ഇത്രയും മതിയാകും. എന്നാൽ, “ജീവിതാന്ത്യ”വുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു ചോദ്യങ്ങളെയും പരിഗണനകളെയും കുറിച്ച് ഈ അധ്യായത്തിൽ പിന്നീട് കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നതാണ്.
മറ്റു പരിഗണനകൾ: കൂടാതെ, പരുഷമായ സംസാരം, അപവാദം, പരിഹാസം, പരദൂഷണം തുടങ്ങിയവ ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളാണ്; കാരണം അവ മറ്റൊരാളുടെ സ്വഭാവമഹിമയെയും സൽപ്പേരിനെയും “കൊല്ലുന്നു.” ഇത് ആ വ്യക്തിയുടെ അടിസ്ഥാന മാനുഷിക അന്തസ്സിനെ ലംഘിക്കുന്നു. കോപചിന്തകൾപോലും ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ ആന്തരികമായ ലംഘനമായേക്കാം. സ്നേഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനുമാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; സ്നേഹവും ക്ഷമയും നൽകാൻ നാം വിസമ്മതിക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രമാണം ലംഘിക്കുന്നു.
നിയമവിരുദ്ധമായ ലഹരിമരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗം, ഡോക്ടർ നിർദേശിക്കുന്ന മരുന്നുകളുടെ ദുരുപയോഗം, സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ശരിയായ പരിചരണത്തിലുള്ള അവഗണന, അമിതമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കൽ, അമിതമായി ഉറങ്ങൽ, അമിത മദ്യപാനം, സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചോ രൂപത്തെക്കുറിച്ചോ അമിതമായ ഉത്കണ്ഠ പുലർത്തൽ, വംശീയവിദ്വേഷം, മൃഗങ്ങളോടുള്ള ക്രൂരത തുടങ്ങിയവയും ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളാണ്.
മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ് മാനിക്കപ്പെടണം
മറ്റുള്ളവരുടെ രക്ഷയോടുള്ള ആദരവ്: മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മ വളർത്താൻ സഹായിക്കേണ്ട കടമ നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുണ്ട്. നമ്മുടെ വാക്കുകളിലൂടെയും മാതൃകയിലൂടെയും നന്മ ചെയ്യാനും തിന്മ ഒഴിവാക്കാനും നാം അവരെ സഹായിക്കണം. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുമ്പോൾ അത് ഉതപ്പാണ്. മതബോധനഗ്രന്ഥം ഉതപ്പിനെ ഇങ്ങനെ നിർവചിക്കുന്നു: “മറ്റൊരാളെ തിന്മ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന മനോഭാവമോ പെരുമാറ്റമോ ആണ് ഉതപ്പ്. ഉതപ്പു നൽകുന്ന വ്യക്തി തന്റെ അയൽക്കാരനെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നവനായിത്തീരുന്നു” (#2284).
മറുവശത്ത്, മറ്റുള്ളവരെ വളർത്താനും വിശുദ്ധിയുടെ പാതയിൽ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുമുള്ള ഒരു ആഹ്വാനമായി നാം ഈ കല്പനയെ കാണണം. നമ്മുടെ വാക്കുകളിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും നന്മയ്ക്കു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.
ആരോഗ്യത്തോടും ശരീരത്തോടുമുള്ള ആദരവ്: നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയങ്ങളാണ്; ആ ബോധ്യത്തോടെ അവയെ പരിപാലിക്കണം. അതിനാൽ, ഭക്ഷണപാനീയങ്ങൾ, മദ്യം, മയക്കുമരുന്നുകൾ എന്നിവയുടെ അമിതമായ ഉപയോഗത്തിലൂടെ നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളെ ദ്രോഹിക്കുന്നത് ഈ കല്പനയുടെ ലംഘനമാണ്. സ്വന്തം ആരോഗ്യം നന്നായി പരിപാലിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ നല്ല ആരോഗ്യം വളർത്താൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.
ദൈവം രൂപകല്പന ചെയ്ത് സൃഷ്ടിച്ച ലോകത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ ശാസ്ത്രം ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്. എന്നാൽ ശാസ്ത്രത്തിന് ധാർമ്മികമായ പരിധികളുണ്ട്. ഇതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഈ അധ്യായത്തിൽ പിന്നീടുള്ള “വൈദ്യശാസ്ത്ര ധാർമ്മികത” എന്ന ഭാഗത്ത് വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.
വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ശരീരത്തിനോ മനസ്സിനോ നേരിട്ട് ഹാനി വരുത്തുന്നതാണ് പീഡനം എന്നതിനാൽ അതും ഈ വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടാം. ഇത് മനുഷ്യവ്യക്തിയുടെ അന്തസ്സിന് വിരുദ്ധമാണ്; പ്രധാനപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ നേടുന്നതിന് ഇത് ഫലപ്രദമാകുമെന്ന് വിലയിരുത്തിയാലും ഇതിനെ അംഗീകരിക്കരുത്. കുറ്റവാളികളായവരുടെപോലും വ്യക്തിപരമായ അന്തസ്സ് എപ്പോഴും മാനിക്കപ്പെടണം.
അവസാനമായി, അണുബാധ പടരുന്നത് തടയാൻ ഒരു അവയവം മുറിച്ചുനീക്കുന്നതുപോലുള്ള ചികിത്സാപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കല്ലാതെ, ശരീരഭാഗങ്ങൾ നേരിട്ട് അംഗഭംഗപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരിക്കലും അനുവദനീയമല്ല.
മരിച്ചവരോടുള്ള ആദരവ്: ഈ ലോകത്തുനിന്നു കടന്നുപോകുന്നവർ പിന്നീട് തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതാണ് എന്നതിനാലും അവസാനദിവസം ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടും എന്നതിനാലും ശരീരം അപ്പോഴും പവിത്രമാണ്. അതിനാൽ, ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുന്ന വിധത്തിൽ, നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ യഥോചിതം സംസ്കരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം.
കൊല്ലുന്നത് കൊലപാതകമാകാത്ത സാഹചര്യങ്ങൾ
ജീവനെടുക്കുന്നതും കൊലപാതകവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടോ? ഉണ്ട്. അതൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസമാണ്. അഞ്ചാം കല്പന ജീവനെടുക്കുന്നതിനെ വിലക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, കൊലപാതകത്തെയാണ് വിലക്കുന്നത്.
ന്യായമായ കാരണമില്ലാതെ ഒരു നിരപരാധിയുടെ ജീവനെടുക്കുന്നതാണ് കൊലപാതകം. തീർച്ചയായും, ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവനെടുക്കുന്നതിന് ന്യായീകരിക്കാവുന്ന കാരണമുണ്ടെന്ന് ആ നിർവചനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അത് ജീവനെടുക്കലായിരിക്കും, എന്നാൽ കൊലപാതകമായിരിക്കില്ല. ഈ വ്യത്യാസവും ചില ഉദാഹരണങ്ങളും നമുക്കു പരിശോധിക്കാം.
ന്യായമായ സ്വയംപ്രതിരോധം: സ്വയംപ്രതിരോധം നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുള്ള ഒരു അവകാശമാണ്; ഒരു കടമപോലുമാണ്. ധാർമ്മികനിയമം മുഴുവൻ സംഗ്രഹിക്കുന്ന യേശുവിന്റെ രണ്ടാമത്തെ കല്പന ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “നിന്നെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക.” സ്വയം സ്നേഹിക്കുക എന്നതിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ അന്യായമായ ആക്രമണത്തിനെതിരെ നാം സ്വയം പ്രതിരോധിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം എന്നത് തീർച്ചയായും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ആരെങ്കിലും നമുക്കു ഗുരുതരമായ ഉപദ്രവം വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണെങ്കിൽ, സ്വയംപ്രതിരോധത്തിനുള്ള അവകാശം നിരുപാധികമാണ്.
എന്നിരുന്നാലും, സ്വയംപ്രതിരോധത്തിനും സ്വയംസംരക്ഷണത്തിനുമുള്ള അവകാശത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സൂക്ഷ്മവ്യത്യാസം നാം വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരാൾ നിങ്ങളോടു കോപിച്ച് നിങ്ങളെ ഇടിക്കുന്നുവെന്നും എന്നാൽ നിങ്ങളെ ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽപ്പിക്കാൻ അയാൾക്ക് യാതൊരു ഉദ്ദേശ്യവുമില്ലെന്നും കരുതുക. അപ്പോൾത്തന്നെ അയാളെ വെടിവയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമുണ്ടോ? ഇല്ല; അത് സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായതിലും അധികം ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും. സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായതു മാത്രം ചെയ്യാനാണ് സ്വയംപ്രതിരോധത്തിനുള്ള അവകാശം നിങ്ങളെ അനുവദിക്കുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷയ്ക്കും പ്രതിരോധത്തിനും വേണ്ടി ആക്രമിക്കുന്നയാൾക്ക് മാരകമായ പ്രഹരമേൽപ്പിക്കേണ്ടിവരുന്ന, അപൂർവമെങ്കിലും സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്ന അനേകം സാഹചര്യങ്ങളുണ്ട്. അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ, നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം കൊല്ലുക എന്നതല്ല, സ്വയം പ്രതിരോധിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം എന്നത് പ്രധാനമാണ്. ഇവ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. സ്വയം പ്രതിരോധിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നതിനർത്ഥം, നിങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നയാളെ തടയാൻ ആവശ്യമായതു മാത്രമേ നിങ്ങൾ ചെയ്യുകയുള്ളൂ എന്നാണ്. നല്ലതും യുക്തിസഹവുമായ ഏക മാർഗം ആ വ്യക്തിയുടെ മരണത്തിനു കാരണമായേക്കാവുന്ന ഒന്നാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളെ കൊല്ലാനോ ഗുരുതരമായി ഉപദ്രവിക്കാനോ ഉള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് അയാൾ നിങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ വരുന്നതെങ്കിൽ, ആ മാർഗം സ്വീകരിക്കുന്നത് അനുവദനീയമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം സ്വയംപ്രതിരോധമാണ്; എന്നാൽ, നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കാത്ത ഒരു ദ്വിതീയ ഫലമായി ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിവുണ്ട്.
മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളും ജീവനും സംരക്ഷിക്കാൻ ചിലർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട കടമ പിതാവിനും മാതാവിനുമുണ്ട്. അന്യായമായി ആക്രമിക്കുന്ന ഒരാൾ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, പിതാവോ മാതാവോ ഇടപെടണം. ആ യുക്തിസഹമായ ഇടപെടലിന്റെ ഫലമായി, ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും ആക്രമിക്കുന്നയാൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ (അതായത്, കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം), അത് അനുവദനീയമാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും സൈനികർക്കും ഇതുതന്നെ ബാധകമാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് താഴെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കും.
തീർച്ചയായും, ഈ ഉദാഹരണങ്ങളിൽ നാം സംസാരിക്കുന്നത് സ്വയംപ്രതിരോധം അതീവ ഗൗരവമായി ആവശ്യമായിവരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഇത്രത്തോളം സ്വയംപ്രതിരോധം ആവശ്യമായിവരുന്ന സാഹചര്യം വളരെ കുറച്ചുപേർക്കേ അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളൂ. എന്നിരുന്നാലും, പ്രായോഗികമായി അത്തരമൊരു ആവശ്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുന്നില്ലെങ്കിലും, തത്ത്വത്തിൽ ഇത് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്.
സമൂഹത്തിന്റെ സംരക്ഷണം: സമൂഹത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുണ്ട്. രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ, സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിനും സുരക്ഷയ്ക്കും മുൻനിരയിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ്. ദേശീയതലത്തിൽ, നമ്മുടെ പ്രതിരോധം സൈന്യത്തെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾക്കും മുകളിൽ പറഞ്ഞ തത്ത്വങ്ങൾ ബാധകമാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ഉചിതമായ ഏക മാർഗം ജീവനെടുക്കലാണെങ്കിൽ അത് അനുവദനീയമാണ്.
പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും സമാന ചുമതലകൾ വഹിക്കുന്നവർക്കും അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വം നൽകുന്നത് സമൂഹത്തിലെ ന്യായമായ അധികാരസ്ഥാനമാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ നിർദിഷ്ട പ്രവർത്തനരീതികളും നടപടിക്രമങ്ങളും പാലിക്കാനുള്ള ചുമതല പ്രാദേശിക, സംസ്ഥാന, അല്ലെങ്കിൽ ഫെഡറൽ ഭരണകൂടം അവരെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ, അന്യായമായി ആക്രമണം നടത്തുന്ന ഒരാളെ തടയാൻ മാരകമായ ബലപ്രയോഗം നടത്തേണ്ടതും ഈ നടപടിക്രമങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടാം. അമിതമായ ബലപ്രയോഗം നടക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ ഉചിതമായ നിയന്ത്രണങ്ങളും മേൽനോട്ടസംവിധാനങ്ങളും എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കണം. എന്നാൽ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ തന്റെ നിയമാനുസൃത അധികാരപരിധിക്കുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നിടത്തോളം, സംരക്ഷണച്ചുമതല തങ്ങളെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പൗരന്മാരെ കാക്കാൻ മാരകമായ ബലപ്രയോഗം നടത്തുന്നത് ചിലപ്പോൾ അവരുടെ അവകാശം മാത്രമല്ല, കടമകൂടിയാണ്.
സൈന്യവും സ്വയരക്ഷയുടെ ഇതേ തത്ത്വങ്ങൾ പാലിക്കണം. ഒരു സംഘത്തിന്റെയോ മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെയോ അന്യായമായ ആക്രമണം തടയുന്നതിനായി നിയമാനുസൃത അധികാരി (ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രസിഡന്റ്) യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ യുദ്ധത്തിനു പോകുന്നത് നീതിയുക്തമാണ്. ഇവിടെ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, ഇത് നീതിയുക്തമായ യുദ്ധമാണോ അല്ലയോ എന്ന് സർവസൈന്യാധിപൻ വിവേകപൂർവം തീരുമാനിക്കണം. രണ്ടാമതായി, നിയമാനുസൃത അധികാരി (സർവസൈന്യാധിപൻ) അനുമതി നൽകിയിരിക്കുമ്പോൾ, അത്യാവശ്യമുള്ള സന്ദർഭങ്ങളിൽ മാത്രവും ആക്രമണം നടത്തുന്നവരെ തടയാൻ മാത്രവും സൈനികർ മാരകമായ ബലപ്രയോഗം നടത്തണം. ഇതു വ്യക്തമാക്കിയശേഷം, “നീതിയുക്ത യുദ്ധ സിദ്ധാന്ത”ത്തിന്റെ പിന്നിലുള്ള ധാർമ്മികതയുടെ അടിസ്ഥാനകാര്യങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു.
നീതിയുക്ത യുദ്ധ സിദ്ധാന്തം: ഒരു യുദ്ധം നീതിയുക്തമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നതിനായി മതബോധനഗ്രന്ഥം (#2309) നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകൾ താഴെപ്പറയുന്നവയാണ്:
—ആക്രമണം നടത്തുന്നവർ ഒരു രാഷ്ട്രത്തിനോ രാഷ്ട്രസമൂഹത്തിനോ വരുത്തുന്ന നാശം നീണ്ടുനിൽക്കുന്നതും ഗുരുതരവും ഉറപ്പുള്ളതുമായിരിക്കണം;
—അതിന് അറുതിവരുത്താനുള്ള മറ്റെല്ലാ മാർഗങ്ങളും അപ്രായോഗികമോ ഫലപ്രദമല്ലാത്തതോ ആണെന്ന് തെളിഞ്ഞിരിക്കണം;
—വിജയത്തിന് ഗണ്യമായ സാധ്യതകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം;
—ഇല്ലാതാക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന തിന്മയെക്കാൾ ഗുരുതരമായ തിന്മകളും അരാജകത്വവും ആയുധപ്രയോഗം സൃഷ്ടിക്കരുത്. ഈ വ്യവസ്ഥ വിലയിരുത്തുന്നതിൽ ആധുനിക നശീകരണോപാധികളുടെ ശക്തിക്ക് അതീവ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
അടിസ്ഥാനപരമായി, അന്യായമായി ആക്രമണം നടത്തുന്നവരിൽനിന്നുള്ള ഗുരുതരവും തുടർച്ചയായതുമായ ദോഷത്തിൽനിന്ന് രാഷ്ട്രത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ അത്യാവശ്യമായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ യുദ്ധത്തിനു പോകാൻ അനുവാദമുള്ളൂ. അതോടൊപ്പം, സമാധാനം കൈവരിക്കാനുള്ള മറ്റെല്ലാ മാർഗങ്ങളും പരീക്ഷിച്ചിരിക്കണം; അന്യായമായ ആക്രമണം അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള ന്യായമായ മാർഗമായി യുദ്ധം കാണപ്പെടണം; അന്തിമഫലം നിലവിലെ സാഹചര്യത്തെക്കാൾ മെച്ചമായിരിക്കുമെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുകയും വേണം. ഏതൊരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും സർവസൈന്യാധിപൻ യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഈ വ്യവസ്ഥകളെല്ലാം പാലിക്കപ്പെട്ടിരിക്കണം.
ഈ വ്യവസ്ഥകൾ നിറവേറ്റപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലോ? അപ്പോഴും സൈനികർ യുദ്ധത്തിനു പോകാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണോ? ഇത് വ്യക്തമായ തീർപ്പില്ലാത്ത ഒരു മേഖലയിലേക്കാണ് കടക്കുന്നത്. എങ്കിലും, പൊതുവായ ചട്ടമെന്ന നിലയിൽ, സർവസൈന്യാധിപന്റെ നിർദേശങ്ങൾ വ്യക്തമായും അധാർമ്മികമല്ലാത്തിടത്തോളം സൈന്യത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നവർക്ക് മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തില്ലാതെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കാവുന്നതാണ്. യുദ്ധസംബന്ധമായ തീരുമാനങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല എന്നതാണ് ഇതിനു കാരണം. “അതീവ രഹസ്യ”മായതും രാജ്യത്തിന്റെ നേതാക്കൾക്കു മാത്രം ലഭ്യമായതുമായ അനേകം ഘടകങ്ങളുണ്ട്. അതിനാൽ, യുദ്ധം ന്യായമാണെന്ന് സർവസൈന്യാധിപൻ പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, അത് അങ്ങനെയല്ലെന്ന് വ്യക്തമായി അറിയാത്തിടത്തോളം അത് ന്യായമാണെന്ന് കരുതണം. യുദ്ധം അന്യായമാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, സൈന്യത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നവർ സർവസൈന്യാധിപന്റെ നിർദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കരുത്. എന്നാൽ, ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യം ഉണ്ടായാൽ, സൈന്യത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നവർ ആദ്യം സഭയെ സമീപിക്കുകയും ആ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ച് മെത്രാന്മാരിൽനിന്ന് ഉപദേശം തേടുകയും വേണം.
വധശിക്ഷ: ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഭരണകൂടം ആളുകളെ വധശിക്ഷയ്ക്കു വിധേയരാക്കുന്നത് നിയമാനുസൃതമാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ ഇക്കാലത്ത് ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ അപൂർവമാണ്. വധശിക്ഷ സ്വീകാര്യമായിട്ടുള്ളത് ഒരേയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ മാത്രമാണ്. വധശിക്ഷ അർഹിക്കുന്ന കുറ്റം ചെയ്ത കുറ്റവാളി സമൂഹത്തിന് ഗുരുതരമായ ഭീഷണിയാണെന്നും സമൂഹത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഏക മാർഗം ഈ വ്യക്തിയെ വധിക്കുകയാണെന്നും ഭരണകൂടം വിലയിരുത്തിയിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അത് സ്വീകാര്യമാകുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കാര്യം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. അപകടകാരിയായ ഒരു കുറ്റവാളിയെ ജീവിതാവസാനംവരെ തടവിൽ പാർപ്പിക്കാനാകുമെന്നും അങ്ങനെ അയാളെ വധിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാതെ സമൂഹത്തെ സുരക്ഷിതമായി നിലനിർത്താനാകുമെന്നും ന്യായമായ ഉറപ്പു കൈവരിക്കാൻ നമ്മുടെ ഇക്കാലത്ത് മിക്ക രാജ്യങ്ങൾക്കും പൂർണമായ കഴിവുണ്ടെന്നതാണ് വസ്തുത.
ആ വ്യക്തി ഒരിക്കലും തടവിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ലെന്ന കാര്യത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന് സമ്പൂർണമായ ഉറപ്പ് ആവശ്യമില്ല എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം—അത്രത്തോളമുള്ള ഉറപ്പ് അസാധ്യമായിരിക്കും. ഹീനമായ കുറ്റം ചെയ്ത വ്യക്തിയുടെ അന്തസ്സ് അംഗീകരിക്കുന്നതോടൊപ്പം സമൂഹത്തിന് ന്യായമായ സംരക്ഷണം നൽകുക എന്ന തത്ത്വമാണ് ഇവിടെ ബാധകമാകുന്നത്. അയാളുടെ മാനസാന്തരവും അനുതാപവുമാണ് പ്രത്യാശിക്കുന്നത്.
ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഒരു കുറ്റവാളിയെ സ്ഥിരമായി തടവിൽ പാർപ്പിക്കുക അത്ര സാധ്യമല്ലാത്ത ചില സംസ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകാമെന്ന് കരുതാവുന്നതാണ്. അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ കുറ്റവാളിയിൽനിന്ന് സമൂഹത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഏക മാർഗം വധശിക്ഷയാണെന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സത്യസന്ധവും ന്യായയുക്തവുമായ വിലയിരുത്തലാണെങ്കിൽ, അത് അനുവദനീയമായേക്കാം.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇത് കൊലപാതകമല്ല; കാരണം അപഹരിക്കപ്പെടുന്നത് നിരപരാധിയുടെ ജീവനല്ല, കൂടാതെ നിയമാനുസൃത അധികാരിയാണ് ഇതു ചെയ്യുന്നത്.
“വൈദ്യശാസ്ത്ര ധാർമ്മികത” സംബന്ധിച്ച മറ്റു പരിഗണനകൾ
ആധുനികകാലത്തെ ധാർമ്മിക തീരുമാനങ്ങളുടെ ഒരു പ്രധാന മേഖല വൈദ്യശാസ്ത്ര ധാർമ്മികതയാണ്. യേശുവിന്റെ കാലത്തെ വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇന്നുള്ളതുപോലെയായിരുന്നില്ല എന്നതു വ്യക്തമാണ്. അതിനാൽ, പരിഗണിക്കേണ്ട പുതിയ ഒട്ടേറെ ചോദ്യങ്ങൾ ആധുനിക ശാസ്ത്രം ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്ന വിവിധ വിഷയങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ പട്ടിക ഒരു തരത്തിലും സമഗ്രമല്ല. അതുകൊണ്ട്, ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന എല്ലാ പ്രത്യേക ചോദ്യങ്ങളിലും ധാർമ്മികമായി നല്ല തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിയുന്നതിന് പൊതുവായ ധാർമ്മിക തത്ത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
ശരീരത്തിനു പുറത്തുള്ള ബീജസങ്കലനം: ഒരു സ്ത്രീയിൽനിന്ന് അണ്ഡങ്ങൾ പുറത്തെടുത്ത് ഒരു പുരുഷന്റെ ബീജവുമായി കൃത്രിമമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയയാണ് ശരീരത്തിനു പുറത്തുള്ള ബീജസങ്കലനം (IVF). പരീക്ഷണശാലയിൽ ബീജസങ്കലനം നടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, ബീജസങ്കലനം നടന്ന അണ്ഡങ്ങൾ സ്ത്രീയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേക്കു നിക്ഷേപിക്കുന്നു. അവയിൽ ഒന്നെങ്കിലും ഗർഭാശയഭിത്തിയിൽ പതിഞ്ഞ് ഗർഭധാരണം നടക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് ഇതു ചെയ്യുന്നത്. അടിസ്ഥാനപരമായ രണ്ടു കാരണങ്ങളാൽ ഈ പ്രക്രിയ അധാർമ്മികമാണ്.
ഒന്നാമതായി, ഈ കൃത്രിമ സാഹചര്യത്തിൽ ഗർഭധാരണം സാധ്യമാണെങ്കിലും, മക്കൾ ജനിക്കുന്നതിനായി ദൈവം സ്ഥാപിച്ച പ്രകൃതിനിയമങ്ങൾക്ക് അത് വിരുദ്ധമാണ്. മക്കളുണ്ടാകണമെന്ന് ആഴമായി ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും അതിനു കഴിയാത്ത അനേകം ദമ്പതികളുണ്ട്. ഇത് അഗാധമായ ദുഃഖത്തിനു കാരണമാവുകയും മറ്റു മാർഗങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ ദമ്പതികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഇക്കാര്യത്തിൽ, ഒരു ശാസ്ത്രീയ നടപടിക്രമം ഫലപ്രദമായേക്കാം എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അതിന്റെ ഉപയോഗം ധാർമ്മികമായി അനുവദനീയമാകുന്നില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. സൃഷ്ടികർമം നമ്മുടെതന്നെ കൈകളിലേക്ക് ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനു സമാനമാണ് IVF. ജീവന്റെ സ്രഷ്ടാവ് ദൈവമാണ്; ജീവൻ ഉണ്ടാകാൻ അവിടുന്ന് സ്വാഭാവികമായ ഒരു മാർഗവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഈ സ്വാഭാവിക മാർഗത്തിലൂടെ ഗർഭധാരണം നടക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഗർഭധാരണത്തെ സഹായിക്കാൻ ധാർമ്മികമായി അനുവദനീയമായ മാർഗങ്ങളുണ്ട്; പ്രത്യുത്പാദനശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്ന മരുന്നുകളും സ്വാഭാവിക കുടുംബാസൂത്രണവും ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മക്കൾ ജനിക്കുന്നതിനുള്ള സ്വാഭാവിക സംവിധാനത്തെ IVF ഗർഭധാരണത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തുന്നു. ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരുടെ ലൈംഗികബന്ധത്തിൽനിന്ന് അത് ഗർഭധാരണത്തെ വേർപെടുത്തുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, ദൈവത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പദ്ധതിക്ക് വിരുദ്ധമായ ഒരു രീതിയാണിതെന്നും ഇത് ഉപയോഗിക്കരുതെന്നും സഭ വിവേചിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
രണ്ടാമതായി, മനുഷ്യജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള ഗുരുതരമായ അപകടസാധ്യത IVF-നോടൊപ്പമുണ്ട്. മിക്കപ്പോഴും, നിരവധി അണ്ഡങ്ങൾ ബീജസങ്കലനത്തിനു വിധേയമാക്കി ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നത്, പുതുതായി ആരംഭിച്ച ഈ മനുഷ്യജീവനുകളിൽ ചിലതോ ഭൂരിഭാഗമോ നിലനിൽക്കുകയില്ല എന്ന അറിവോടെയാണ്. അതിനാൽ, അതിജീവനസാധ്യത കുറഞ്ഞ മനുഷ്യജീവനുകൾക്ക് ജന്മം നൽകുന്ന ഈ രീതി, ഗർഭധാരണത്തിന്റെ നിമിഷംമുതലുള്ള ഓരോ മനുഷ്യജീവന്റെയും പവിത്രതയെ അവഗണിക്കുന്നു. ജീവൻ എപ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ കാതലിലേക്കാണ് ഇത് കടന്നുചെല്ലുന്നത്. സഭ പഠിപ്പിക്കുകയും ശാസ്ത്രം സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഗർഭധാരണത്തിൽത്തന്നെ ജീവൻ ആരംഭിക്കുന്നതിനാൽ, പുതുതായി രൂപംകൊണ്ട ആ ഭ്രൂണങ്ങളിൽ ഒന്നെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, അത്യന്തം അപകടകരമായ സാഹചര്യത്തിൽ മനുഷ്യജീവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് നിരുത്തരവാദപരവും ധാർമ്മികമായി തീർത്തും അനുവദനീയമല്ലാത്തതുമാണ്.
ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിരിക്കെത്തന്നെ, ഈ രീതിയിലൂടെ ഒരു കുഞ്ഞ് ഗർഭംധരിക്കപ്പെടുകയും ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുകയും, ആ കുഞ്ഞ് പൂർണവളർച്ചയെത്തി ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, ഗർഭധാരണം നടന്ന രീതിയുടെ പേരിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ പവിത്രതയ്ക്കോ അന്തസ്സിനോ ഒട്ടും കുറവില്ലെന്ന് അറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ജീവൻ എന്നും ജീവൻതന്നെയാണ്; എല്ലാ ജീവനും പവിത്രവും അമൂല്യവുമാണ്. ലക്ഷ്യം മാർഗത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ആ “ലക്ഷ്യം” ഒരു കുഞ്ഞാകുമ്പോൾ, അവൻ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ പവിത്രമാണ്; ഏറ്റവും വലിയ അന്തസ്സോടെ ആ കുഞ്ഞിനെ പരിഗണിക്കണം.
ക്ലോണിങ്: ഒരു മനുഷ്യനെ ക്ലോൺ ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമം എല്ലായ്പ്പോഴും അധാർമ്മികമാണ്. ഇതിന്റെ കാരണം, IVF-നെക്കുറിച്ച് മുകളിൽ പറഞ്ഞ ഒന്നാമത്തെ കാര്യത്തോട് വളരെ സാമ്യമുള്ളതാണ്. പുതിയ ജീവൻ ഉണ്ടാകുന്നതിനായുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക സംവിധാനത്തെ ക്ലോണിങ് തകിടംമറിക്കുന്നു. അതിനാൽ അത് പ്രകൃതിക്കും മനുഷ്യാന്തസ്സിനും വിരുദ്ധമാണ്. വീണ്ടും പറയട്ടെ, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് ശാസ്ത്രത്തിനുണ്ടായേക്കാം എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണെന്ന് അർഥമില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ, മനുഷ്യക്ലോണിങ് പരീക്ഷണങ്ങൾ അതീവ അധാർമ്മികമാണ്; അവ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കരുത്.
അവയവം മാറ്റിവയ്ക്കൽ: യേശു പറഞ്ഞു: “സുഹൃത്തുക്കൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം മറ്റാർക്കുമില്ല” (യോഹ 15:13). ഈ ഉന്നതമായ വിളി പല വിധങ്ങളിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കാം. മറ്റൊരാളുടെ ജീവനും ആരോഗ്യത്തിനുമായി ധാർമ്മികമായി അനുവദനീയമായ അവയവദാനത്തിന് സമ്മതം നൽകുന്നത് അതിലൊരു മാർഗമാണ്.
തീർച്ചയായും, ഒരു അവയവം ദാനം ചെയ്യുന്നത് ഒരാളുടെ മരണത്തിന് നേരിട്ട് കാരണമാകുമെങ്കിൽ, അത് നിരപരാധിയായ ഒരാളുടെ ജീവൻ എടുക്കുന്നതായതിനാൽ അധാർമ്മികമാണ്. എന്നാൽ, ഒരാൾ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, അല്ലെങ്കിൽ “മസ്തിഷ്കമരണം സംഭവിച്ചു” എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടാൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ആ വ്യക്തിയുടെ അവയവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് അനുവദനീയമാണ്.
ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിരിക്കെത്തന്നെ, അവയവങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മസ്തിഷ്കമരണം സംഭവിച്ചുവെന്ന് വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായി ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ജീവൻരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരാളെ വേർപെടുത്തിയാൽ ആ വ്യക്തി ഉടൻ മരിക്കുമെന്ന യുക്തിസഹവും സുനിശ്ചിതവുമായ നിഗമനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായ തീരുമാനമായിരിക്കും ഇത്. അതാണ് നിർണായകമായ കാര്യം. ഈ വിഷയത്തിൽ ചില അവ്യക്തതകൾ ഉണ്ടാകാം. കൃത്രിമ ജീവൻരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും മിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മിക്ക അവയവങ്ങളും “ശേഖരിക്കേണ്ടത്” എന്നതിനാൽ അതീവ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. മസ്തിഷ്കമരണം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ മാത്രമേ, ആ വ്യക്തി ഇപ്പോഴും ജീവൻരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ സഹായത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ, ധാർമ്മികമായി അനുവദനീയമായ വിധത്തിൽ മുന്നോട്ടുപോകാൻ കഴിയൂ. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ശരീരം മാത്രമാണ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും വ്യക്തി യഥാർഥത്തിൽ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞുവെന്നുമാണ് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്.
“ജീവിതാന്ത്യം” സംബന്ധിച്ച മറ്റു തീരുമാനങ്ങൾ
നമ്മുടെയെല്ലാം ജീവിതത്തിന് അന്ത്യം വരും. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ ജീവിതാന്ത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില ധാർമ്മിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടിവരുന്നതും മിക്കവരുടെയും അനുഭവമായിരിക്കും. ജീവിതാന്ത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഏതുതരം പരിചരണവും ചികിത്സയും നൽകണം അല്ലെങ്കിൽ ഒഴിവാക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചും ധാർമ്മികമായി ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ, അടിസ്ഥാന പദങ്ങളുടെ അർഥം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്.
പരിചരണവും ചികിത്സയും: ആദ്യമായി, “പരിചരണം”, “ചികിത്സ” എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. പരിചരണം എല്ലായ്പ്പോഴും നൽകണം. മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന അന്തസ്സ് ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യമാണിത്. എന്താണ് പരിചരണം? ഭക്ഷണം, വെള്ളം, സ്നേഹം, ആശ്വാസം, അടിസ്ഥാന മരുന്നുകൾ തുടങ്ങിയ മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളും പരിചരണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ശരീരത്തിൽ കൂടുതൽ ഇടപെടൽ നടത്തുന്ന എല്ലാത്തരം വൈദ്യനടപടിക്രമങ്ങളും ഔഷധപ്രയോഗങ്ങളും ചികിത്സയിൽ ഉൾപ്പെടും.
സാധാരണ മാർഗങ്ങളും അസാധാരണ മാർഗങ്ങളും: വൈദ്യചികിത്സയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ധാർമ്മിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വ്യത്യാസമാണ് സാധാരണ മാർഗങ്ങളും അസാധാരണ മാർഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ളത്. സാധാരണ പരിചരണം എല്ലായ്പ്പോഴും നൽകേണ്ടതാണ്; നമ്മുടെ മാനവമഹത്ത്വത്തിന്റെ പേരിൽ നിറവേറ്റപ്പെടേണ്ട എല്ലാ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, പോഷണവും ജലാംശം നൽകലും മിക്കവാറും എല്ലായ്പ്പോഴും ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു (ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പിന്നീട് പറയാം). അടിസ്ഥാന ശുചിത്വം, വൈകാരികവും ആത്മീയവുമായ പിന്തുണ, ആശ്വാസം നൽകുന്ന പരിചരണം, അമിതഭാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാത്ത ചികിത്സാനടപടികൾ അല്ലെങ്കിൽ ഔഷധങ്ങൾ എന്നിവയും സാധാരണ പരിചരണത്തിൽ ഉൾപ്പെടും.
വ്യക്തിക്ക് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ഭാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന മിക്ക ചികിത്സാനടപടികളും അസാധാരണ പരിചരണത്തിലും ചികിത്സയിലും ഉൾപ്പെടും. ചികിത്സതന്നെയാണ് ഭാരമായിത്തീരുന്നത് എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രധാന കാര്യം. പല സാഹചര്യങ്ങളിലും അസാധാരണ പരിചരണം നൽകുന്നത് ധാർമ്മികമായി ആവശ്യമായിരിക്കും; എന്നാൽ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അസാധാരണ പരിചരണം നിരസിക്കാവുന്നതാണ്. ഏതാനും ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇത് വിശദീകരിക്കാൻ സഹായിക്കും.
ഒരാൾക്ക് നാലാം ഘട്ടത്തിലുള്ള അർബുദമാണെന്നും മരണം ഉറപ്പാണെന്നും കരുതുക. രോഗത്തിന്റെ പുരോഗതി മന്ദഗതിയിലാക്കാൻ ഉയർന്ന അളവിലുള്ള കീമോതെറാപ്പി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ അത് ആ വ്യക്തിയെ വളരെ അവശനാക്കാനാണ് ഏറെ സാധ്യത; അതിനാൽ അത് അയാളുടെമേൽ കനത്ത ഭാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കും. ഈ വ്യക്തിക്ക് 95 വയസ്സുണ്ടെന്നും ഈശോയെ കണ്ടുമുട്ടാൻ മാനസികമായും ആത്മീയമായും ഒരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണെന്നും കരുതുക. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക ഗതിക്ക് വഴിയൊരുക്കാനായി, ശരീരത്തിൽ കടന്നുകയറുന്നതും ഭാരമേൽപ്പിക്കുന്നതുമായ കീമോതെറാപ്പി എന്ന അസാധാരണ ചികിത്സ ആ വ്യക്തി നിരസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്.
മറുവശത്ത്, ചെറിയ കുട്ടികൾ പലരുമുള്ള 35 വയസ്സുള്ള ഒരാളെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അർബുദം പ്രാരംഭഘട്ടത്തിൽത്തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നു; നിർദേശിക്കപ്പെടുന്ന കീമോതെറാപ്പി ഫലപ്രദമാകാൻ സാമാന്യം നല്ല സാധ്യതയുമുണ്ട്. ചികിത്സകൾ വളരെ ഭാരമേൽപ്പിക്കുന്നവയായിരിക്കുമെന്നും ഗുരുതരമായ അസ്വസ്ഥതകൾക്ക് കാരണമാകുമെന്നും, എങ്കിലും അതാണ് ഏറ്റവും നല്ല മാർഗമെന്നും ഡോക്ടർമാർ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അസാധാരണ പരിചരണം തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതാണ്.
നിർണായകമായ പ്രധാന കാര്യം, യഥാർഥത്തിൽ നൽകുന്ന ചികിത്സതന്നെ ആ വ്യക്തിക്ക് അമിതഭാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുകയാണ്. ഭാരം എന്നതുകൊണ്ട് ശാരീരികമോ മാനസികമോ സാമ്പത്തികമോ ആയ ഭാരം ഉദ്ദേശിക്കാം. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഈ ചികിത്സ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നതുതന്നെ അതിരുകടന്നതാണോ? ചികിത്സ അതിരുകടന്നതാണെന്നും അമിതഭാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതാണെന്നുമാണ് വിവേകപൂർവമായ ഏറ്റവും നല്ല വിലയിരുത്തലെങ്കിൽ, അത് നിരസിക്കാവുന്നതാണ്.
പരിഗണിക്കേണ്ട മറ്റൊരു ഘടകം ചികിത്സയുടെ വിജയസാധ്യതയാണ്. നൽകുന്ന ചികിത്സയ്ക്ക് വിജയസാധ്യത തീരെ കുറവാണെങ്കിലോ ഒട്ടുമില്ലെങ്കിലോ, അത് ഫലശൂന്യമാണെന്ന് ഡോക്ടർ വിലയിരുത്തുന്നുവെങ്കിലോ, അന്തിമ തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ ഇക്കാര്യം ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. കനത്ത ഭാരം ഉളവാക്കുന്ന ഫലശൂന്യമായ ചികിത്സ നിരസിക്കാം.
മറുവശത്ത്, അസാധാരണ മാർഗങ്ങൾ നിർബന്ധമായും നിരസിക്കണമെന്നില്ല. ഒരാൾക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിയുകയും ചികിത്സ സ്വീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടാകുകയും അതിന്റെ പ്രയോജനം അത് ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഭാരത്തെക്കാൾ വലുതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, ആ ചികിത്സ തേടുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.
എന്തെങ്കിലും അമിതഭാരമാണോ അല്ലയോ എന്ന് നിർണയിക്കുമ്പോൾ, ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതംതന്നെ അമിതഭാരമാണെന്ന തെറ്റായ വിലയിരുത്തൽ നടത്തുകയും അതിനാൽ മരണം വേഗത്തിലാക്കാൻ വിവിധ ചികിത്സകൾ നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് തെറ്റാണ്; കാരണം, “ജീവിതനിലവാരത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ” എന്നു നാം വിളിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ഒരിക്കലും എടുക്കരുത്. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ “ജീവിതനിലവാരം” വളരെ മോശമായതിനാൽ, എന്റെ സഹനമോ എന്റെ ജീവിതം പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെമേൽ ഏൽപ്പിച്ചേക്കാവുന്ന “ഭാരമോ” കുറയ്ക്കാൻ സാധാരണ ചികിത്സകൾപോലും ഞാൻ നിരസിക്കുമെന്ന് പറയുന്നത് ഉചിതമല്ല.
നിർദേശിക്കപ്പെട്ട ചികിത്സ അമിതഭാരം ഏൽപ്പിക്കുന്നതാണോ അല്ലയോ എന്നതാണ് വേർതിരിച്ചറിയേണ്ടത്. ഇത് എന്റെ ജീവിതം അമിതഭാരമാണ് എന്നു പറയുന്നതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, വളരെയധികം വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗം ഒരാൾക്കുണ്ടെന്ന് കരുതുക. നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വൈദ്യചികിത്സയുണ്ട് (ഒരു ഔഷധം പോലുള്ളത്); ആ ചികിത്സ വളരെ ചെറിയ ഭാരമേ ഏൽപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ, അല്ലെങ്കിൽ യാതൊരു ഭാരവും ഏൽപ്പിക്കുന്നില്ല. ആ വ്യക്തി മരിക്കാനും തന്റെ സഹനത്തിൽനിന്ന് മോചനം നേടാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ ചികിത്സ നിരസിക്കുന്നത് അനുവദനീയമാണോ? അല്ല, അത് ഉചിതമായിരിക്കില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഭാരമേൽപ്പിക്കാത്ത ചികിത്സ നൽകുകയും അതോടൊപ്പം ആ വ്യക്തിയെ സഹനത്തിൽ സഹായിക്കാൻ സാധ്യമായതെല്ലാം ചെയ്യുകയുമാണ് ലക്ഷ്യം. സഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ സഹായിക്കാൻ വൈകാരികവും മാനസികവും ആത്മീയവും ശാരീരികവുമായ പരിചരണം നൽകണം. എന്നാൽ വളരെ ചെറിയ ഭാരമേ ഏൽപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ, അല്ലെങ്കിൽ യാതൊരു ഭാരവും ഏൽപ്പിക്കുന്നില്ല എന്ന തരത്തിലുള്ള അടിസ്ഥാന ചികിത്സ നിരസിക്കുന്നത് അവഗണനയിലൂടെയുള്ള ദയാവധിയുടെ ഒരു രൂപമാണ്. ഇത്തരത്തിലുള്ള സാധാരണ ചികിത്സകൾ നിഷ്ഫലമാണെന്ന് (ഫലപ്രദമല്ലെന്ന്) വിലയിരുത്തപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ അവ നിരസിക്കാവൂ.
പോഷണവും ജലാംശം നൽകലും: പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ ആവശ്യമായ ഒരു മേഖലയാണ് പോഷണവും ജലാംശം നൽകലും. പോഷണത്തിനും ജലാംശം നൽകുന്നതിനുമുള്ള സാധാരണ മാർഗങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ലഭ്യമാക്കണം. അതായത്, ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഭക്ഷിക്കാനും കുടിക്കാനും കഴിയുന്നിടത്തോളം ഭക്ഷണവും വെള്ളവും നൽകണം. ഒരാളെ പട്ടിണിക്കിടുന്നത് തെറ്റായിരിക്കും. ഭക്ഷണവും പോഷണവും സംബന്ധിച്ച് ആളുകൾ തീരുമാനമെടുക്കാൻ ഏറ്റവും സാധാരണയായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കൃത്രിമമായി പോഷണവും ജലാംശവും നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. മിക്കപ്പോഴും ഇത് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിനുള്ള ഒരു കുഴൽ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നതായിരിക്കും.
സ്വയം ഭക്ഷിക്കാനോ കുടിക്കാനോ കഴിയാത്തപ്പോൾ, ഒരു വ്യക്തിക്ക് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന പരിചരണം തുടർന്നും ലഭിക്കാനുള്ള മാർഗമാണ് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിനുള്ള കുഴലുകൾ. സ്ഥിരമായ സസ്യസമാനാവസ്ഥയിലുള്ള ഒരാളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് പ്രത്യേകിച്ചും പ്രസക്തമാണ്. രണ്ടു വ്യവസ്ഥകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് നിറവേറുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിനുള്ള കുഴൽ സാധാരണ പരിചരണമായി കണക്കാക്കണമെന്നതാണ് ഇതുസംബന്ധിച്ച സഭയുടെ വ്യക്തമായ പ്രബോധനം.
ഭക്ഷണനാളി ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കാവുന്ന ആദ്യത്തെ സാഹചര്യം അത് നിഷ്ഫലമാകുന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, വ്യക്തിക്ക് ഭക്ഷണത്തിൽനിന്ന് പോഷണം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയെയാണ് ഇവിടെ നിഷ്ഫലത എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഭക്ഷണം ശരീരത്തിലേക്ക് ആഗിരണം ചെയ്യപ്പെടാൻ അനുവദിക്കാത്തവിധം ഗുരുതരമായ ആമാശയാർബുദം ബാധിച്ചാൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാം. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഭക്ഷണനാളി ഉപയോഗിക്കുന്നത് പ്രയോജനം ചെയ്യില്ല; അതിനാൽ അത് ആവശ്യവുമല്ല. വാസ്തവത്തിൽ, അത് ദോഷകരമാകാൻപോലും ഇടയുണ്ട്.
ഒരു വ്യക്തി അത്യന്തം ദുർബലനോ പ്രായാധിക്യമുള്ളയാളോ ആയതിനാൽ ഭക്ഷണം നൽകുന്ന കുഴൽ ഘടിപ്പിക്കുന്ന വൈദ്യനടപടിപോലും അമിതമായ ഭാരമാകുമ്പോഴാണ് അത് നിരസിക്കാവുന്ന രണ്ടാമത്തെ സാഹചര്യം. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ആ നടപടിക്രമം താങ്ങാനാവുന്നതിലധികമാണെന്നു നിർണയിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ അത് നിരസിക്കുന്നത് അനുവദനീയമാണ്. എന്നാൽ, ഭക്ഷണം നൽകുന്ന കുഴൽ ഇതിനകം ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പോഷണം ആ വ്യക്തിക്ക് ശാരീരികമായി പ്രയോജനപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഭക്ഷണം നൽകണം.
മുകളിൽ വിവരിച്ചതുപോലെ, “ജീവിതനിലവാരത്തെ” അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും ഒഴിവാക്കണം. ഒരാളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് മരണത്തിലേക്കു നയിക്കാനുള്ള മാർഗമായി, കൃത്രിമമായിട്ടാണ് നൽകുന്നതെങ്കിൽപ്പോലും, ഭക്ഷണവും ജലാംശവും നിഷേധിക്കരുത്.
മുകളിൽ പറഞ്ഞ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളിലും, വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായ വസ്തുതകൾ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി ഒരു ഡോക്ടറുമായി വിശദമായി കൂടിയാലോചിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇത് നിഷ്ഫലമായ ചികിത്സയാണോ? ചികിത്സ എത്രമാത്രം ഭാരമേറിയതാണ്? വിജയസാധ്യത എത്രയാണ്? ഈ വസ്തുതകൾ അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, മുകളിൽ വിവരിച്ച വൈദ്യശാസ്ത്ര ധാർമ്മികതയുടെ തത്ത്വങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഉചിതമായ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കുന്നത് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഏറ്റവും നല്ല വിവേചനത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.
ഉന്നത പരിധി
ആദരവ്: ഈ കല്പനയിലൂടെ നാം വിളിക്കപ്പെടുന്ന പരമമായ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യവ്യക്തിയോടുള്ള ആദരവാണ്. ഗർഭധാരണത്തിന്റെ നിമിഷംമുതൽ സ്വാഭാവികമരണത്തിന്റെ നിമിഷംവരെ എല്ലാ മനുഷ്യജീവനെയും നാം ആദരിക്കണം. ജീവനെ ആദരിക്കുക എന്നാൽ ഓരോരുത്തരിലുമുള്ള അന്തർലീനമായ മഹത്ത്വം തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. ഗർഭസ്ഥശിശുക്കൾ, പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ടവർ, ദരിദ്രർ, വിശക്കുന്നവർ, വയോധികർ, രോഗികൾ എന്നിവരെ നാം പരിചരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെയും അയൽക്കാരെയും എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായകളായി നാം ആദരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സമാധാനം തേടുക: ഒരു സമൂഹത്തിനോ രാഷ്ട്രത്തിനോ എത്തിച്ചേരാവുന്ന ഏറ്റവും ഉയർന്ന ലക്ഷ്യം സമാധാനം തേടുക എന്നതാണ്. സർവോപരി, സായുധസംഘർഷങ്ങളിൽനിന്നും ജനങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിൽനിന്നുമുള്ള മോചനമാണ് ഇതുകൊണ്ട് അർഥമാക്കുന്നത്. എന്നാൽ, എല്ലാ പൗരന്മാരുടെയും പരസ്പര ക്ഷേമത്തിനുള്ള അവസരങ്ങൾ വളർത്തുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷവും സമൂഹവും സൃഷ്ടിക്കുക എന്നും ഇതിനർഥമുണ്ട്. സംഘർഷങ്ങൾക്ക് വിരാമമിടുക മാത്രമല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും ഒരു സംസ്കാരം വളർത്തിയെടുക്കുകകൂടി ചെയ്യുന്നതിനായി, രാജ്യവ്യാപകമായും രാജ്യാതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തുപോലും ജീവകാരുണ്യസംഘടനകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും പിന്തുണയ്ക്കുകയും വേണം.
പ്രായോഗികമായി പരിഗണിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ
അഞ്ചാം കല്പനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മാരകപാപത്തിന്റെ മൂന്നു വ്യവസ്ഥകൾ എങ്ങനെ ബാധകമാകുന്നുവെന്ന് ഇനി നമുക്കു നോക്കാം:
ഗൗരവമേറിയ കാര്യം: മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, ഈ കല്പന ഗൗരവമായ രീതിയിൽ ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന അനേകം വഴികളുണ്ട്. നിരപരാധിയെ നേരിട്ടും മനഃപൂർവമായും കൊല്ലുന്ന ഏതൊരു പ്രവൃത്തിയും ഗൗരവമേറിയതാണ്. കൂടാതെ, അക്രമം, കോപം, അവഗണന എന്നിവയുടെ ഗുരുതരമായ പ്രകടനങ്ങൾ ഗൗരവമേറിയ പ്രവൃത്തികളോ കർത്തവ്യവിലോപങ്ങളോ ആണ്.
പൂർണ്ണമായ അറിവ്: കൊലപാതകം, ഗുരുതരമായ അക്രമം, ഗുരുതരമായ അവഗണന എന്നിവ വലിയ തെറ്റുകളാണെന്ന് മിക്കവാറും എല്ലാവർക്കും അറിയാം. മറ്റൊരാൾക്ക് ഹാനി വരുത്തരുതെന്ന് നമുക്ക് സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ അറിയാം. ഒരാൾക്ക് പൂർണ്ണമായ അറിവ് ഇല്ലാതിരിക്കാവുന്നത് എങ്ങനെയെന്നതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണം ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ “തെറ്റായ മനഃസാക്ഷി” എന്ന തലക്കെട്ടിനുകീഴിൽ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ഉദാഹരണം ഇവിടെ ആവർത്തിക്കുന്നതിനുപകരം, ഓർമ്മ പുതുക്കാനായി നിങ്ങൾക്ക് ആ ഭാഗം വീണ്ടും വായിക്കാവുന്നതാണ്.
ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പൂർണ്ണസമ്മതം: മാരകപാപത്തിന്റെ ഈ ഘടകം, ഒരുപക്ഷേ, കുറ്റബാധ്യത കുറയ്ക്കാൻ കൂടുതൽ സാധ്യതയുള്ള ഒരു ഘടകമെന്ന നിലയിലാണ് ഏറ്റവും എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക. അക്രമം നടക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഉഗ്രകോപത്തിന്റെയും തീവ്രമായ വികാരങ്ങളുടെയും നിമിഷത്തിലാണ്. നമ്മുടെ വികാരങ്ങളെയും തീവ്രാഭിലാഷങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കേണ്ട കടമ നമുക്കുള്ളതിനാൽ ഇത് ഒരു ന്യായീകരണമല്ല. എന്നിരുന്നാലും, പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ, ഒരാൾ കാര്യമായി ചിന്തിക്കാതെ ഗുരുതരമായ ഹാനി വരുത്തുന്ന രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചേക്കാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ തന്റെ ജീവിതപങ്കാളി വ്യഭിചാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കാണുന്നുവെന്നു കരുതുക. ഇത് ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുകയും തീവ്രമായ വികാരങ്ങൾ ഉണർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞെട്ടിപ്പോയ ആ ജീവിതപങ്കാളി യാതൊരു മുൻകൂട്ടിയുള്ള ആലോചനയുമില്ലാതെ പെട്ടെന്നുള്ള കോപത്തിൽ പ്രതികരിക്കുന്നുവെന്നു കരുതുക. പെട്ടെന്നുള്ള ആ കോപപ്രകടനത്തിൽ വ്യഭിചാരം ചെയ്ത വ്യക്തി കൊല്ലപ്പെടുന്നു.
വളരെ ദുഃഖകരമായ ഒരു സാഹചര്യമാണ് ഇതെന്നത് വ്യക്തമാണ്; ഈ സാഹചര്യത്തിലും കൊലപാതകം ന്യായീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ആ തീവ്രമായ വികാരംമൂലം ആ വ്യക്തിയുടെ പാപം മാരകപാപത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് എത്താതിരുന്നേക്കാം. മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലെയും സിവിൽ നിയമങ്ങൾപോലും മുൻകൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്ത കൊലപാതകവും “താൽക്കാലികമായ മനോനിലതെറ്റലും” തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അംഗീകരിക്കുന്നു.
കൂടാതെ, ഗൗരവമുള്ള ഏതൊരു ഘടകത്തിനും, പ്രത്യേകിച്ച് വികാരപരമായവയ്ക്ക്, ഈ കൽപ്പന ഗുരുതരമായി ലംഘിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ കുറ്റത്തിന്റെ ഗൗരവം കുറയ്ക്കാൻ കഴിയും. എല്ലായ്പ്പോഴുമെന്നപോലെ, അതുകൊണ്ട് ആ പ്രവൃത്തി നല്ലതോ ധാർമികമായി നിഷ്പക്ഷമോ ആകുന്നില്ല; അത് വ്യക്തിപരമായ കുറ്റത്തിന്റെ ഗൗരവം കുറയ്ക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ.
ലഘുപാപങ്ങൾ: അഞ്ചാം കല്പന ലഘുപാപങ്ങളായിത്തീരുന്ന അനേകം രീതികളിൽ ലംഘിക്കപ്പെടാം. ഉദാഹരണത്തിന്, പരുഷമോ അപമാനകരമോ മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കാണിക്കുന്നതോ പരിഹാസപൂർണ്ണമോ ആയ വാക്കുകൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ മനോവീര്യത്തെ “കൊല്ലാൻ” കഴിയും. വാക്കുകളിലൂടെയുള്ള അധിക്ഷേപം മറ്റുള്ളവർക്ക് ഏറെ ഹാനി വരുത്തുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് അത് കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ സംഭവിക്കുമ്പോൾ.
എല്ലാത്തരം കോപവും പരോക്ഷമായ ആക്രമണസ്വഭാവവും ദുഷ്ടമനസ്സോടെയുള്ള പ്രവൃത്തികളും ഈ കൽപ്പന ലംഘിക്കുന്നു. ശരീരവും മനസ്സും ആത്മാവുമടങ്ങുന്ന വ്യക്തിയെ മുഴുവനായി സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും നാം പരിശ്രമിക്കണം. ഒരാൾക്ക് മാനസികമായോ ആത്മീയമായോ ശാരീരികമായോ ദോഷം വരുത്തുമ്പോൾ ഈ കൽപ്പന ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. തീർച്ചയായും, വാക്കുകളിലൂടെയും വൈകാരികമായും ആത്മീയമായുമുള്ള പീഡനവും ഗൗരവമുള്ള പാപവിഷയത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് ഉയരാം. എന്നാൽ പലപ്പോഴും അത് ഗൗരവം കുറഞ്ഞ ലഘുപാപമായി നിലനിൽക്കുന്നു.
ഈർഷ്യയും ഈ കല്പനയുടെ ലംഘനമാണ്. ഈർഷ്യയും അസൂയയും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്: മറ്റുള്ളവർക്കുള്ളത് തനിക്കും വേണമെന്ന അതിമോഹവും അനാരോഗ്യകരമായ ആഗ്രഹവുമാണ് അസൂയയിൽ കൂടുതൽ പ്രകടമാകുന്നത്. അവരുടെ സ്വത്തുക്കളോടോ വ്യക്തിപരമായ ഗുണങ്ങളോടോ സാമൂഹികപദവിയോടോ മറ്റോ ഉള്ള അസൂയയായിരിക്കാം അത്. ഈർഷ്യ പലപ്പോഴും ഒരുതരം അസൂയയിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; എന്നാൽ അതിനോടൊപ്പം മറ്റെയാൾക്ക് ഹാനികരമായ ഏതെങ്കിലും പ്രവൃത്തിയും ചേരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയെച്ചൊല്ലിയുള്ള അഗാധമായ ദുഃഖമാണ് ഈർഷ്യ; അതിന്റെ ഫലമായി അവർക്ക് ഹാനി വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലേക്ക് അത് ഒരാളെ നയിക്കുന്നു. ഈർഷ്യയിൽ എപ്പോഴും കോപം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് പലപ്പോഴും ഉള്ളിലൊതുങ്ങുന്നതായതിനാൽ, ആക്രമണസ്വഭാവം കൂടുതൽ പരോക്ഷവും സൂക്ഷ്മവുമായിത്തീരുന്നു.
അവസാനമായി, നാം അശ്രദ്ധമായി പെരുമാറുകയും മറ്റുള്ളവരെ ഉചിതമായി വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ വീഴ്ച വരുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും ഈ കല്പന ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുകയും പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട കടമ നമുക്കുണ്ട്. അതിൽ നാം വീഴ്ച വരുത്തുമ്പോൾ, അതുമൂലം അവർക്കുണ്ടാകുന്ന ദോഷഫലങ്ങൾക്ക് നാമും ഭാഗികമായി ഉത്തരവാദികളാണ്. അതിനാൽ, മറ്റൊരാളെ അവഗണിക്കുന്നതിലൂടെയും അവർക്ക് നാം നൽകേണ്ട സ്നേഹം നൽകാതിരിക്കുന്നതിലൂടെയും അവർക്ക് ഹാനി വരുത്താൻ കഴിയും.
അടുത്ത അധ്യായം: അധ്യായം 6 – ചാരിത്ര്യം, പരിശുദ്ധി, വാത്സല്യം, ദാമ്പത്യസ്നേഹം
ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
ഇ-പുസ്തകമായും & പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പായും ലഭ്യമാണ്
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
