ವಿಷಯಸೂಚಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ
ಐದನೆಯ ಆಜ್ಞೆ:
ನೀನು ಕೊಲೆ ಮಾಡಬಾರದು. (Ex 20:13)
“ನೀನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಕೊಲ್ಲುವವನು ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವನು” ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ತನ್ನ ಸಹೋದರನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವನು (Mt 5:21–22)
ನೀವು ಯಾವುದೇ ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಯ ರಾತ್ರಿ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ತಿರುವಿಹಾಕಿದರೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಕೊಲೆಯ ಸುದ್ದಿಯೊಂದು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಎಂಥ ದುಃಖಕರ ವಾಸ್ತವ! ಕೊಲೆ ಭೀಕರವಾದುದು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ವರದಿ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಸುದ್ದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೆಳೆಯುವ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.
ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಓದುವ ಆರಂಭದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಯಿನನು ಹೇಬೆಲನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ (Gn 4:8). ಕಾಲದ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಕೊಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ; ನಮ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಆಘಾತಕಾರಿ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಸದಾಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಐದನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ನಮಗೆ ಹೇಳುವುದು ಕೊಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವೇ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ನಿರಪರಾಧಿಯ ಜೀವವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೆಗೆಯುವುದೇ ಕೊಲೆ; ಬಹುಶಃ ಇದು ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಪರಮ ವಿನಾಶಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಜೀವದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವದ ಕೊರತೆಯ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಿವೆ.
ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಮೂಲಭೂತ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸೋಣ. ಅಲ್ಲಿಂದ, ಜೀವ ತೆಗೆಯುವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವೂ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಸಲು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡೋಣ.
ಕನಿಷ್ಠ ಮಿತಿ: ಕೊಲೆ ಮಾಡಬೇಡ
ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯಂತ ನೇರವಾದ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಕೊಲೆ. ಈ ಅಪರಾಧದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾದ ವಿವಿಧ ಅಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬಿಡುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇತರರ ಸಾವಿಗೆ ಅಥವಾ ಹಾನಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಪಾಪಗಳೂ ಗಂಭೀರ ಕೆಡುಕುಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಇವು ಸಹ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳೇ. ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುವ ಪ್ರಮುಖ ವಿಧಾನಗಳ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ನರಹತ್ಯೆ: ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿರಪರಾಧಿಯ ಜೀವವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ, ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದ ಪಾಪವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು “ಪ್ರತೀಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೊರೆಯಿಡುವ” ಪಾಪವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಇದು ಅಪಾರ ಹಾನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಘೋರ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ, ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದುದು; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಗೌರವಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೂ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕೊಲೆಯೂ ಘೋರವಾದುದು ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾದ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ.
ಗರ್ಭಪಾತ: ಮಾನವ ಜೀವವು ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದು ಶುದ್ಧ ತರ್ಕದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ವಿಜ್ಞಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಹೊಸ ಜೀವದ DNA ಅನನ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಾನವ ಜೀವವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಆ ಹೊಸ ಮಾನವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಇತರ ಯಾವುದೇ ಮಾನವನಿಗಿರುವಷ್ಟೇ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳಿವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.
ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ಮಾನವ ಜೀವಿಯು ಹೇಗೋ ತಾಯಿಯ ದೇಹದ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ಒಂದು ವಿಕೃತ ಕಲ್ಪನೆ. ಮಗು ತಾಯಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬದುಕಲಾರದು ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಹೊಸ ಜೀವವು ಹುಟ್ಟಿಬರುವಂತೆ ದೇವರು ರೂಪಿಸಿರುವ ವಿಧಾನವೇ ಇದು. ಆದರೆ ಆ ಹೊಸ ಮಗು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಲಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದರ ಪವಿತ್ರತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಆರೈಕೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳ ನಡುವಿನ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಭೋಗದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತಾವು ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ಇವು ಭೀಕರ ಕೃತ್ಯಗಳೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ; ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳ ನಡುವಿನ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಭೋಗದ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಖಂಡಿಸಲೇಬೇಕು. ಈ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಎಸಗುವವರನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವರು ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡದಂತೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅವರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದರೂ, ಹೊಸ ಮಾನವ ಜೀವವು ಹೊಸ ಮಾನವ ಜೀವವೇ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಹೊಸ ಜೀವವು ಅತ್ಯಾಚಾರ ಅಥವಾ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳ ನಡುವಿನ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧವೆಂಬ ದುರಂತ ಘಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಮಾನವ ಜೀವವೇ ಆಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಆ ಹೊಸ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಲು ತಾಯಿಗೆ ನೆರವಾಗುವಂತೆ ಆಕೆಯ ವಿಸ್ತೃತ ಕುಟುಂಬವೂ ಇಡೀ ಸಮಾಜವೂ ಅಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಲೇಬೇಕು. ಮಗುವಿನ ಜನನದ ನಂತರವೂ, ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಾನೇ ಬೆಳೆಸಬೇಕೇ, ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರು ಬೆಳೆಸಬೇಕೇ ಅಥವಾ ದತ್ತು ನೀಡಬೇಕೇ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ತಾಯಿಗೆ ನೆರವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು.
ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಪರೂಪದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಡವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಇಂತಹ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಶೂನ್ಯ ಶೇಕಡಾ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, “ದ್ವಿಫಲಿತ ತತ್ವ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಒಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ತತ್ವವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದ್ವಿಫಲಿತ ಎಂದರೆ, ತಾಯಿಯ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಲು, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಒಡೆಯಲಿರುವ ಅಂಡವಾಹಿನಿಯ ಭಾಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ; ಇದರಿಂದ ಮಗುವಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಆದರೆ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶವು ಗರ್ಭಪಾತವಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಗುವಿನ ಮರಣವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಮಗುವಿನ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುವುದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಅಂಡವಾಹಿನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಗು ಅದರ ಬದಲು ಗರ್ಭಾಶಯಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನೆರವಾಗಲು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗವಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಅದು ವೈದ್ಯಕೀಯವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಂಡವಾಹಿನಿಯ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದೊಂದೇ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಮರಣವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಉದ್ದೇಶಿಸದ, ದುಃಖಕರವಾದ ಮತ್ತು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದ ಪರಿಣಾಮವಷ್ಟೇ.
ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗುವಿಗೆ ನೆರವಾಗಲು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಕಾಳಜಿಯನ್ನೂ ವಹಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಮಗುವಿನ ಜೀವವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೇರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ತಪ್ಪೇ ಆಗಿದೆ. ಇದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗು ಇಬ್ಬರೂ ಬದುಕಲು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರಲು ನೆರವಾಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಕಾಳಜಿಯನ್ನೂ ವಹಿಸಬೇಕು.
ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಒಂದು ದುಃಖಕರ ಆಚರಣೆಯೆಂದರೆ ಆಯ್ದ ಗರ್ಭಪಾತ. ತಮ್ಮ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಆನುವಂಶಿಕ ಅಥವಾ ಇತರ ಗಂಭೀರ ದೋಷವಿದೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪೋಷಕರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ಇದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ದೈಹಿಕ “ದೋಷಗಳು” ಕಂಡುಬಂದಾಗ ವೈದ್ಯರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸಮರ್ಥಿಸಲಾಗದು. ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪೋಷಕರನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿದ್ದರೆ, ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಂಜಸವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು ಸರಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ದೋಷಗಳಿರುವ ಮಗುವಿನ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಗರ್ಭಪಾತವು ಗರ್ಭಪಾತವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಅಂಗವೈಕಲ್ಯವಿರುವ ಮಗುವಿನ ಕೊಲೆಯಾಗಿದೆ.
ಪರೋಕ್ಷ ನರಹತ್ಯೆ: ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಪಾಪವು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ನರಹತ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ತಂದೆ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ತೋರಿಸುವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವು ಆ ಮಗುವಿನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಈ ವರ್ಗದ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದುದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ನಾಗರಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾದ ಜನರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲರಾದಾಗಲೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಬಡತನ ಮತ್ತು ಹಸಿವು ಇದ್ದು, ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಾಗರಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಸ್ವಾರ್ಥದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ವಿಫಲರಾದರೆ, ಇದು ಗಂಭೀರವಾದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪವಾಗಿದೆ.
ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಾದರೂ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ “ಸಹೋದರನ ಪಾಲಕರು” ಆಗಿರಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಅಂದರೆ, ಇತರರ ಒಳಿತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಇತರರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಒಳಿತಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಾವು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ನಾವು ಪರಿಹರಿಸಲು ನೆರವಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಭಾಗಶಃ ನಾವೂ ಹೊಣೆಗಾರರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಇತರರ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಇತರರನ್ನು ಬಡತನ, ಹತಾಶೆ, ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರಬಹುದು. ಇದು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ತಾಳಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ, ಆ ತತ್ವಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನೇರವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇತರರ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಗತ್ಯಗಳಿರುವವರ ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಲು ನೀವು ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಿರಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ.
ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ: ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾದರೂ, ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತಪ್ಪು. ದೇವರೇ ಜೀವದ ಕರ್ತೃ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು ಅವರೊಬ್ಬರಿಗೇ ಇದೆ. ನಾವು ಬದುಕಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಸಾಯಬೇಕೇ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರದ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವರ ಕುಟುಂಬವು ತೀವ್ರ ನೋವು, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಅಗಲಿಕೆಯ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅನೇಕರು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ: “ನನ್ನ ಮಗು, ಸಂಗಾತಿ, ಸ್ನೇಹಿತ ಮೊದಲಾದವರು ಈಗ ನರಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಅವರು ಗುರುಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ನರಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಯೇ?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಇಷ್ಟೇ—ಆ ಯೋಚನೆಯ ಕಡೆಗೇ ಹೋಗಬೇಡಿ!
ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಕೇಳದಿರಲು ಕಾರಣ ಹೀಗಿದೆ. ಹೌದು, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಗಂಭೀರ ಪಾಪವಿಷಯ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಅದು ಗಂಭೀರವಾದ ತಪ್ಪು. ಆದರೂ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂರ್ಣ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತೀರಾ ಅಸಂಭವ, ಬಹುಶಃ ಅಸಾಧ್ಯವೂ ಆಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಯಾವುದೋ ಬಗೆಯ ಗಂಭೀರ ಮನೋವ್ಯಥೆ, ಖಿನ್ನತೆ, ಗೊಂದಲ ಅಥವಾ ಅಂಥದ್ದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಬಹುತೇಕ ಖಚಿತ. ಈ ಕೃತ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೋಷಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೋಷಭಾರವನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಗಂಭೀರ ಸನ್ನಿವೇಶವೊಂದು ಬಹುತೇಕ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತದೆ.
ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯು ಆಳವಾದ ಗಾಯಗಳನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಗಲಿಕೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು, ತಾವು ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆಯೇ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚೇನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತೇ ಅಥವಾ ಹೀಗಾಗುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಗುರುತಿಸಬೇಕಿತ್ತೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಇವೇ “ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು” ಎಂಬ ಯೋಚನೆಗಳು. ತಾವು ಇದನ್ನು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು “ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು” ಎಂಬ ಆಳವಾದ ಕೊರಗಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಬೀಳದಂತೆ ಕುಟುಂಬದವರು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು.
ನಿಜ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಅಗಲಿಕೆಯು ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೋವಿನಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಕುಟುಂಬದವರ ಬಗ್ಗೆ, ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳವರೂ ಸಹಾನುಭೂತಿಯುಳ್ಳವರೂ ಆಗಲು ನೆರವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೊರಗಿನಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ ಇನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ದೇವರೇ ಇತ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಲು ಬಿಡಿ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ದೇವರು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸರ್ವಪ್ರೇಮಿಯೂ ಸರ್ವಕರುಣಾಮಯಿಯೂ ಆದ ಈ ದೇವರು ಸರಿಯಾದುದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದಯಾಮರಣ: ವಿಶೇಷ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಒಂದು ರೂಪವೆಂದರೆ ದಯಾಮರಣ. ಅನೇಕರು ದಯಾಮರಣವನ್ನು “ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಹತ್ಯೆ” ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯ ಅಂಶವೇ ಇಲ್ಲ. ನಿಜ, ಯಾರಾದರೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ ನರಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಸಂಕಟವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಕಟವು ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಲು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಜನರು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇದು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಆಗುವಂಥದ್ದು.
ಯಾರಾದರೂ ನರಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ತೋರುವುದೇ ಆದರ್ಶ ಮಾರ್ಗ. “ಸಹಾನುಭೂತಿ” ಎಂಬ ಪದದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವೇ “ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಂಕಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು.” ಅಂದರೆ, ಜನರು ಇತರರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು, ಅವರ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಂಕಟದ ನಡುವೆಯೂ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಹೊತ್ತಿರುವ ಭಾರವಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊರಲು ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರ ಅಗತ್ಯದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು, ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕಿದೆಯೋ ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಕರುಣೆ. ಅವರ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನರಳಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಅತ್ಯಂತ ತ್ವರಿತವಾದ ಮತ್ತು ಸುಲಭವಾದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದು ಅವರನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಾನುಭೂತಿಯುತ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ನರಳಿಕೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅವರು ಘನತೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ನೆರವಾಗುವಂತೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಹಾನುಭೂತಿ. ಅವರ ನರಳಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಆ ನರಳಿಕೆಯನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಶಿಲುಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಲು ಕಲಿಯಲು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾಗಬೇಕು. ಯೇಸುವಿಗೆ ನೋವು ಮತ್ತು ನರಳಿಕೆ ತಿಳಿದಿವೆ. ಅವರು ಅವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ, ನರಳುವವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಆ ನರಳಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಬಲ್ಲರು. ನರಳುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ನರಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ನೆರವಾಗುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಆಗ ಯೇಸುವೇ ಆ ನರಳಿಕೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಿಲುಬೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಘನತೆಯಿಂದಲೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದಲೂ ಬದುಕನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಾಯಲು ಬಯಸಿದರೂ, ಅವರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತೆಗೆಯುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ತಪ್ಪು. ದೇವರೇ ಜೀವದ ಕರ್ತೃ, ಮತ್ತು ದೇವರೊಬ್ಬರೇ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಯಾವುದೋ ಸಂಕಟದಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ದಾರಿಯಂತೆ ಕಂಡರೂ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನಾವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಸಾವಿಗೆ ನೆರವಾಗುವಂತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೇಳುವ ಹಕ್ಕು ನಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಬಹಳ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಿಗಳು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮರಣವನ್ನು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವಿಪರಿಣಾಮದ ತತ್ತ್ವ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಈಗಿರುವ ಸಂಕಟವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಾದರೆ, ಅದರ ಉದ್ದೇಶವು ಕೇವಲ ನೋವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುವುದೇ ಆಗಿರುವವರೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ. ಉದ್ದೇಶಿಸದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಮರಣಹೊಂದಿದರೂ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿಯಿದೆ ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆ ಜಾರುವ ಅಪಾಯವಿರುವುದರಿಂದ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು. ಮರಣವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಂಭವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಮಿತಿಮೀರಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಪರರು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಆಗುವುದು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೋವು ನಿವಾರಕ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಸಮಂಜಸವಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೀಡುವಂತೆ ನಿಯಮಿತ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇರಬೇಕು.
ದಯಾಮರಣದ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಈ ಚಿಂತನೆಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಆದರೆ, ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ, “ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಹಂತ”ಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶಗಳ ಕುರಿತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಲಾಗುವುದು.
ಇತರ ಪರಿಗಣನೆಗಳು: ಇದಲ್ಲದೆ, ಕಟುವಾದ ಮಾತು, ಅಪವಾದ, ಅಪಹಾಸ್ಯ, ಹರಟೆಯ ಮಾತು ಮತ್ತು ಇಂಥವು ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತವೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರನ್ನು “ಕೊಲ್ಲುತ್ತವೆ.” ಇದು ಅವರ ಮೂಲಭೂತ ಮಾನವ ಘನತೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತದೆ. ಕೋಪದ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಸಹ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಆಂತರಿಕ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಬಹುದು. ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಕ್ಷಮಿಸಲು ನಾವು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ; ನಾವು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೀರುತ್ತೇವೆ.
ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಅಥವಾ ವೈದ್ಯರು ಸೂಚಿಸಿದ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ತನ್ನ ದೇಹದ ಸರಿಯಾದ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು, ಅತಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವುದು, ಅತಿಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುವುದು, ಮದ್ಯಪಾನವನ್ನು ಮಿತಿಮೀರಿ ಮಾಡುವುದು, ತನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ಬಾಹ್ಯರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದು, ಜನಾಂಗೀಯ ದ್ವೇಷ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಇಂಥವು ಇತರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳಾಗಿವೆ.
ಮಾನವ ಘನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು
ಇತರರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ: ಇತರರ ಒಳಿತನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಕರ್ತವ್ಯ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಮಾತು ಮತ್ತು ಮಾದರಿಯ ಮೂಲಕ ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ತೊರೆಯಲು ನಾವು ನೆರವಾಗಬೇಕು. ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಪಾಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದು ಪಾಪಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆ: “ಪಾಪಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಅಥವಾ ನಡವಳಿಕೆ. ಪಾಪಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ನೆರೆಯವನಿಗೆ ಪ್ರಲೋಭಕನಾಗುತ್ತಾನೆ” (#2284).
ಮತ್ತೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, ಇತರರನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರತೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲು ನೀಡಿರುವ ಕರೆಯಾಗಿ ನಾವು ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಾತು ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಳಿತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಗುರಿ.
ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ: ನಮ್ಮ ದೇಹಗಳು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಮಂದಿರಗಳಾಗಿವೆ; ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಆರೈಕೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಹಾರ ಅಥವಾ ಪಾನೀಯ, ಮದ್ಯ ಅಥವಾ ಮಾದಕವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಇತರರ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ನೆರವಾಗುವುದು ಇದರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.
ದೇವರು ರೂಪಿಸಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಗತ್ತಿನ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನವು ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಆಶೀರ್ವಾದವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ನೈತಿಕ ಮಿತಿಗಳಿವೆ. ಇದರ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರುವ “ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೀತಿಶಾಸ್ತ್ರ” ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ದೇಹಕ್ಕಾಗಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಯನ್ನೂ ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಇದು ಮಾನವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘನತೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಮುಖ್ಯವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರೂ ಸಹ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅಪರಾಧಿಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಸದಾ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಸೋಂಕು ಹರಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಂಗಚ್ಛೇದನ ಮಾಡುವಂತಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊರತು, ದೇಹದ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ವಿರೂಪಗೊಳಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಕತ್ತರಿಸಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಅನುಮತಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಮೃತರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ: ಈ ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದವರು ಇನ್ನು ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ದೇಹವು ದೇವರಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ದಿನದಂದು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅದು ಇನ್ನೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶರೀರದ ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಮಗಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಮೃತದೇಹಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವುದು ಕೊಲೆಯಾಗದ ಸಂದರ್ಭಗಳು
ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಕೊಲೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆಯೇ? ಹೌದು, ಇದೆ. ಮತ್ತು ಅದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಐದನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಕೊಲೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೊಲೆ ಎಂದರೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬ ನಿರಪರಾಧಿಯ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದು. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಸಮರ್ಥನೀಯ ಕಾರಣವಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಜೀವಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕೊಲೆಯಲ್ಲ. ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನೂ ನೋಡೋಣ.
ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ: ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುವ ಹಕ್ಕು, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಸಮಸ್ತ ನೈತಿಕ ನಿಯಮವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವ ಯೇಸುವಿನ ಎರಡನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ನಿನ್ನ ನೆರೆಯವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸು.” ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಇತರರ ಅನ್ಯಾಯದ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾರಾದರೂ ನಮಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಹಕ್ಕು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಂತ ಜೀವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ನಿಮಗೆ ಗುದ್ದುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನಿಮಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಗಾಯಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಅವರಿಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಗುಂಡಿಕ್ಕುವ ಹಕ್ಕು ನಿಮಗಿದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮಿತಿಮೀರಿದ ಕೃತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಹಕ್ಕು ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಲು ನಿಮಗೆ ಅನುಮತಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ನಿಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹೊಡೆತ ನೀಡಲೇಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ಅಪರೂಪದ, ಆದರೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಕೊಲ್ಲುವುದಾಗಿರದೆ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಇವೆರಡರ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದು ಎಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವವರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಗತ್ಯವಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀವು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಯುಕ್ತವಾದುದೂ ಆದ ಏಕೈಕ ಆಯ್ಕೆಯು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದಾದ ಕ್ರಮವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ಗಂಭೀರ ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದರ ದ್ವಿತೀಯ, ಅನುದ್ದೇಶಿತ ಸಂಭಾವ್ಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವಹರಣವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಅರಿವು ನಿಮಗಿರುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವರು ಇತರರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಜೀವಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದೂ ಮುಖ್ಯ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ತಂದೆ ಅಥವಾ ತಾಯಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯವಿದೆ. ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವ ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಂದೆ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಆ ಯುಕ್ತವಾದ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯ ಅನುದ್ದೇಶಿತ ಜೀವಹರಣವಾದರೆ (ಅಂದರೆ ಉದ್ದೇಶ ಮಗುವಿನ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿದ್ದರೆ), ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ. ಸಮಾಜದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರಂತಹವರಿಗೂ ಇದೇ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಕುರಿತು ಕೆಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಲಾಗುವುದು.
ಈ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಅಗತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಇಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿನ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವವರು ತೀರಾ ವಿರಳ. ಆದರೂ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಅಂತಹ ಅಗತ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಎದುರಾಗದಿದ್ದರೂ, ಇದನ್ನು ತಾತ್ತ್ವಿಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಸಮಾಜದ ರಕ್ಷಣೆ: ಸಮಾಜದ ರಕ್ಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡವರು ಇದ್ದಾರೆ. ದೇಶದೊಳಗೆ, ಸಮುದಾಯದ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ತತ್ವಗಳು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ; ಇತರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಜೀವಹರಣವೊಂದೇ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯಿದೆ.
ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ (ಮತ್ತು ಅವರಂತೆಯೇ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವವರಿಗೆ) ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಲು ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ ಸ್ಥಳೀಯ, ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಅವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮಾರಕ ಬಲವನ್ನು ಬಳಸುವುದೂ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಮಿತಿಮೀರಿದ ಬಲಪ್ರಯೋಗವಾಗದಂತೆ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೂಕ್ತ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸದಾ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರಿಯು ತನ್ನ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಅಧಿಕಾರದ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವವರೆಗೆ, ತನ್ನ ಆರೈಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾದ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮಾರಕ ಬಲವನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಹಕ್ಕು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಸೇನೆಯೂ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಇದೇ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಗುಂಪು ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶದ ಅನ್ಯಾಯದ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು (ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ) ಯುದ್ಧವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದಾಗ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಇದು ನ್ಯಾಯಯುತ ಯುದ್ಧವೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಸರ್ವಸೇನಾಧಿಪತಿಯು ವಿವೇಕಯುತವಾದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು (ಸರ್ವಸೇನಾಧಿಪತಿ) ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದಾಗ, ಸೇನೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತು ಆಕ್ರಮಣಕಾರರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮಾತ್ರ ಮಾರಕ ಬಲವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, “ನ್ಯಾಯಯುತ ಯುದ್ಧ ಸಿದ್ಧಾಂತ”ದ ಹಿಂದಿರುವ ನೈತಿಕತೆಯ ಮೂಲಾಂಶಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ.
ನ್ಯಾಯಯುತ ಯುದ್ಧ ಸಿದ್ಧಾಂತ: ಯುದ್ಧವೊಂದನ್ನು ನ್ಯಾಯಯುತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥವು (#2309) ನಿಗದಿಪಡಿಸಿರುವ ಷರತ್ತುಗಳು ಇವು:
—ಆಕ್ರಮಣಕಾರನು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಹಾನಿಯು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುವಂಥದ್ದು, ಗಂಭೀರವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಖಚಿತವಾದದ್ದು ಆಗಿರಬೇಕು;
—ಅದನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳು ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ ಅಥವಾ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಿರಬೇಕು;
—ಯಶಸ್ಸು ದೊರೆಯುವ ಬಲವಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರಬೇಕು;
—ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಬಳಕೆಯು ನಿವಾರಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಡುಕಿಗಿಂತಲೂ ಗಂಭೀರವಾದ ಕೆಡುಕುಗಳು ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಾರದು. ಈ ಷರತ್ತನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ ಆಧುನಿಕ ವಿನಾಶ ಸಾಧನಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ಮೂಲತಃ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವವನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಹಾನಿಯಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಯುದ್ಧವು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರಲು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅನ್ಯಾಯದ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಯುದ್ಧವು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತಾಂಶವು ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ಇದೆ. ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸರ್ವಸೇನಾಧಿಪತಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವ ಮೊದಲು ಈ ಎಲ್ಲ ಷರತ್ತುಗಳು ಈಡೇರಿರಬೇಕು.
ಈ ಷರತ್ತುಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಡದಿದ್ದರೆ ಏನು? ಆಗಲೂ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರಲು ಕಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮವಾಗಿ, ಸಶಸ್ತ್ರ ಪಡೆಗಳ ಪರಮಾಧಿಕಾರಿಯ ಆದೇಶಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅನೈತಿಕವಾಗಿರದ ಹೊರತು, ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವವರು ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ನಿರ್ಣಯಗಳ ವಿವರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. “ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯ”ವಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ದೇಶದ ನಾಯಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಶಸ್ತ್ರ ಪಡೆಗಳ ಪರಮಾಧಿಕಾರಿಯು ಯುದ್ಧವು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅದು ನ್ಯಾಯಯುತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದ ಹೊರತು, ಅದನ್ನು ನ್ಯಾಯಯುತವೆಂದೇ ಭಾವಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಯುದ್ಧವು ಅನ್ಯಾಯದ್ದೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವವರು ಸಶಸ್ತ್ರ ಪಡೆಗಳ ಪರಮಾಧಿಕಾರಿಯ ನಿರ್ದೇಶನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಾರದು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾದರೆ, ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವವರು ಮೊದಲು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಮೊರೆಹೋಗಿ, ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ನೈತಿಕತೆಯ ಕುರಿತು ಬಿಷಪರಿಂದ ಸಲಹೆ ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಮರಣದಂಡನೆ: ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅಪರೂಪ. ಮರಣದಂಡನೆ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಒಂದೇ ಒಂದು. ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಅರ್ಹವಾದ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮಾಡಿರುವ ಅಪರಾಧಿಯು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಗಂಭೀರ ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದೇ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವಾಗ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಿ. ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಅವನ ಉಳಿದ ಜೀವಿತಾವಧಿಯವರೆಗೆ ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂಬ ಸಮಂಜಸವಾದ ಖಚಿತತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಥವಾಗಿವೆ. ಹೀಗೆ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಚಿತತೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ—ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿನ ಖಚಿತತೆ ಅಸಾಧ್ಯ. ಘೋರ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಮಂಜಸವಾದ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ತತ್ವ. ಅವನು ಹೃದಯಪರಿವರ್ತನೆ ಹೊಂದಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡಲಿ ಎಂಬುದೇ ಆಶಯ.
ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದು. ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಈ ಅಪರಾಧಿಯಿಂದ ಸಮಾಜವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಮರಣದಂಡನೆಯೇ ಎಂಬುದು ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಸಮಂಜಸವಾದ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಇರಬಹುದು.
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದು ಕೊಲೆಯಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ನಿರಪರಾಧಿಯ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
“ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೈತಿಕತೆ” ಕುರಿತ ಇತರ ವಿಚಾರಗಳು
ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೈತಿಕತೆಯೂ ಒಂದು. ಯೇಸುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯವು ಇಂದಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನವು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ವಿಶೇಷ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾದ ವಿವಿಧ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಪಟ್ಟಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಮಗ್ರವಾದುದಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲೂ ಉತ್ತಮ ನೈತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ನೈತಿಕ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಪ್ರನಾಳೀಯ ನಿಷೇಚನ: ಪ್ರನಾಳೀಯ ನಿಷೇಚನ (IVF) ಎಂದರೆ ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಅಂಡಾಣುಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು, ಪುರುಷನ ವೀರ್ಯಾಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೃತಕವಾಗಿ ನಿಷೇಚಿಸುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿಷೇಚನವಾದ ಬಳಿಕ, ನಿಷೇಚಿತ ಅಂಡಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದಾದರೂ ಗರ್ಭಾಶಯದ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಾಗಲಿ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಮಹಿಳೆಯ ಗರ್ಭಾಶಯದೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಮೂಲಭೂತ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅನೈತಿಕವಾಗಿದೆ.
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಕೃತಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಧಾರಣೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೂ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಇದು ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಯಸಿದರೂ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅನೇಕ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಆಳವಾದ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಇತರ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಧಾನವು ಫಲ ನೀಡಬಹುದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವುದು ತನ್ನಿಂತಾನೇ ನೈತಿಕವಾಗಿ ಸಮ್ಮತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. IVF ಎಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ. ದೇವರು ಜೀವದ ಮೂಲಕರ್ತರು; ಜೀವವು ಉಂಟಾಗಲು ಅವರು ಒಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ, ಫಲವತ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಔಷಧಿಗಳು ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆಯಂತಹ, ಗರ್ಭಧಾರಣೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ ನೈತಿಕವಾಗಿ ಸಮ್ಮತವಾದ ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. IVF ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯನ್ನು ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಇದು ದೇವರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಯೋಜನೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಬಳಸಬಾರದೆಂದು ಸಭೆಯು ವಿವೇಚಿಸಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.
ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, IVF ಮಾನವ ಜೀವಗಳ ನಷ್ಟದ ಗಂಭೀರ ಅಪಾಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಬಹುತೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಹಲವು ಅಂಡಾಣುಗಳನ್ನು ಫಲವತ್ತುಗೊಳಿಸಿ ಗರ್ಭಾಶಯದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಾನವ ಜೀವಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಥವಾ ಬಹುತೇಕವು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬದುಕುಳಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಿರುವ ಮಾನವ ಜೀವಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಈ ವಿಧಾನವು, ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾನವ ಜೀವಕ್ಕೂ ಇರುವ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಜೀವವು ಯಾವಾಗ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ತಿರುಳನ್ನೇ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಸಭೆಯು ಬೋಧಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನವು ದೃಢಪಡಿಸುವಂತೆ, ಜೀವವು ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗುವುದರಿಂದ, ಆ ಹೊಸ ಭ್ರೂಣಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದಾದರೂ ಬದುಕುಳಿಯಬಹುದು ಎಂಬ ಆಶೆಯಿಂದ ಮಾನವ ಜೀವವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವೂ ನೈತಿಕವಾಗಿ ತೀರಾ ಅಸಮ್ಮತವೂ ಆಗಿದೆ.
ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಈ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಮಗುವು ಗರ್ಭಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಗರ್ಭಾಶಯದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ, ಮತ್ತು ಆ ಮಗು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಜನಿಸಿದರೆ, ಅದು ಗರ್ಭಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಧಾನದಿಂದಾಗಿ ಆ ಮಗುವಿನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವಾಗಲಿ ಘನತೆಯಾಗಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಜೀವವು ಜೀವವೇ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವವೂ ಪವಿತ್ರವೂ ಅಮೂಲ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಗುರಿಯು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಆ “ಗುರಿ” ಒಂದು ಮಗುವಾಗಿರುವಾಗ, ಆ ಮಗು ಪವಿತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಘನತೆಯಿಂದ ಕಾಣಬೇಕು.
ತದ್ರೂಪು ಸೃಷ್ಟಿ (ಕ್ಲೋನಿಂಗ್): ಮಾನವನ ತದ್ರೂಪನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅನೈತಿಕವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವು IVF ಕುರಿತು ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಮೊದಲ ಅಂಶಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಹೋಲುತ್ತದೆ. ತದ್ರೂಪು ಸೃಷ್ಟಿಯು ಹೊಸ ಜೀವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ದೇವರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಗೂ ಮಾನವ ಘನತೆಗೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯೆಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಮಾನವ ತದ್ರೂಪು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ತೀರಾ ಅನೈತಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಾರದು.
ಅಂಗ ಕಸಿ: ಯೇಸು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೀತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ” (Jn 15:13). ಈ ಉನ್ನತ ಕರೆಯನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಬಹುದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಜೀವ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾದ ಅಂಗದಾನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಒಂದು ಅಂಗವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನೇರವಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದುವುದಾದರೆ, ಅದು ಅಮಾಯಕ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದಾದ್ದರಿಂದ ಅನೈತಿಕವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬರು ಮರಣಹೊಂದಿದಾಗ ಅಥವಾ ಅವರ “ಮೆದುಳು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಂಡು ಮರಣ ಸಂಭವಿಸಿದೆ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅವರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಇತರರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆ.
ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವ ಮೊದಲು ಮೆದುಳಿನ ಮರಣದ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿಶ್ಚಿತತೆ ಇರುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಜೀವಾಧಾರಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಮರಣಹೊಂದುವರು ಎಂಬ ತರ್ಕಸಮ್ಮತವಾದ ಮತ್ತು ಖಚಿತವಾದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ತೀರ್ಮಾನ ಇದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಕೃತಕ ಜೀವಾಧಾರಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ ಹೃದಯವು ಇನ್ನೂ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಗಗಳನ್ನು “ಹೊರತೆಗೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.” ಮೆದುಳಿನ ಮರಣವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇನ್ನೂ ಜೀವಾಧಾರಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮರಣಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
“ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯ” ಕುರಿತ ಇತರ ನಿರ್ಧಾರಗಳು
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಅಂತ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲವು ನೈತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಆರೈಕೆ ಹಾಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಉತ್ತಮ ನೈತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ಮೂಲಭೂತ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ: ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, “ಆರೈಕೆ” ಮತ್ತು “ಚಿಕಿತ್ಸೆ” ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೀಡಲೇಬೇಕು. ಮೂಲಭೂತ ಮಾನವ ಘನತೆಯು ಇದನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಆರೈಕೆ ಎಂದರೇನು? ಆಹಾರ, ನೀರು, ಪ್ರೀತಿ, ಸಾಂತ್ವನ ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತ ಔಷಧಿಗಳಂತಹ ಮಾನವನ ಎಲ್ಲ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳು ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ದೇಹದೊಳಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಧಾನಗಳು ಅಥವಾ ಔಷಧೋಪಚಾರಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತವೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಾನಗಳು: ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸ್ವರೂಪದ ನೈತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಬಹುಮುಖ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಾನಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ; ನಮ್ಮ ಮಾನವ ಘನತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪೂರೈಸಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಜಲಪೂರೈಕೆ ಬಹುತೇಕ ಯಾವಾಗಲೂ ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತವೆ (ಈ ಕುರಿತು ಮುಂದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಲಾಗುವುದು). ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಂಬಲ, ಆರಾಮ ನೀಡುವ ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯಾಗದ ಯಾವುದೇ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಧಾನಗಳು ಅಥವಾ ಔಷಧಿಗಳೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.
ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಧಾನಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ಹೊರೆಯಾಗಿರುವುದು. ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದು. ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾಲ್ಕನೇ ಹಂತದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇದೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮರಣಹೊಂದುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ರೋಗದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಕೀಮೋಥೆರಪಿಯನ್ನು ಬಳಸುವ ಆಯ್ಕೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಹಳ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು; ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಅವರ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರುತ್ತದೆ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ 95 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಯೇಸುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ದೇಹದ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಮತ್ತು ಹೊರೆಯಾಗಿರುವ ಕೀಮೋಥೆರಪಿಯ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಹಲವಾರು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿರುವ 35 ವರ್ಷದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅವರಿಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲೇ ಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾದ ಕೀಮೋಥೆರಪಿ ಫಲಕಾರಿಯಾಗುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರಬಹುದು. ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಬಹಳ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ, ಆದರೂ ಅದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಯ್ಕೆ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿರುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರುತ್ತದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಮಾನದಂಡ. ಹೊರೆ ಎಂದರೆ ದೈಹಿಕ, ಮಾನಸಿಕ ಅಥವಾ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಈ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿದ ಬೇಡಿಕೆಯೇ? ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಮಿತಿಮೀರಿದ್ದು, ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಅತ್ಯಂತ ವಿವೇಚನಾಪೂರ್ವಕ ನಿರ್ಣಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದು.
ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಯಶಸ್ಸು. ನೀಡುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತು ವೈದ್ಯರು ಅದನ್ನು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದರೆ, ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಇದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಗಂಭೀರ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರುವ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದು.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲೇಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದರೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಯೋಜನವು ಅದರಿಂದಾಗುವ ಹೊರೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದರೆ, ಆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಸಮ್ಮತವೇ.
ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯಾಗಿದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವಾಗ, ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನನ್ನ ಜೀವನವೇ ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಮರಣವನ್ನು ಶೀಘ್ರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವಿವಿಧ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು “ಜೀವನದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳು” ಎಂದು ಕರೆಯುವ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕೈಗೊಳ್ಳಬಾರದು. ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನನ್ನ “ಜೀವನದ ಗುಣಮಟ್ಟ” ಎಷ್ಟು ಕಳಪೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ನನ್ನ ಸಂಕಟವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ನನ್ನ ಜೀವನವು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಮೇಲೆ ಹೇರಬಹುದಾದ “ಹೊರೆ”ಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯಾಗಿದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು. ಇದು ನನ್ನ ಜೀವನವು ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬಹಳ ನೋವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಗಂಭೀರ ಕಾಯಿಲೆಯಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬಹುದಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆ (ಔಷಧಿಯಂತಹದ್ದು) ಇದೆ ಮತ್ತು ಆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಹೊರೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಯಲು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಸಮ್ಮತವೇ? ಇಲ್ಲ, ಅದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಹೊರೆಯಾಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅವರ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದೇ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೆರವಾಗಲು ಭಾವನಾತ್ಮಕ, ಮಾನಸಿಕ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಹೊರೆಯಾಗುವ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಹೊರೆಯಾಗದ ಮೂಲಭೂತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಮೂಲಕ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಬಗೆಯ ದಯಾಮರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ನಿಷ್ಫಲವೆಂದು (ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಲ್ಲವೆಂದು) ನಿರ್ಣಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದು.
ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಜಲಪೂರೈಕೆ: ವಿಶೇಷ ಗಮನ ನೀಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದರೆ ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಜಲಪೂರೈಕೆ. ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಜಲಪೂರೈಕೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅಂದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಮತ್ತು ಕುಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವವರೆಗೂ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪು. ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟಪಡುವುದು ಕೃತಕ ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಜಲಪೂರೈಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಹಾರ ನೀಡುವ ನಾಳವನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವುದಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸ್ವತಃ ತಿನ್ನಲು ಅಥವಾ ಕುಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮೂಲಭೂತ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಆಹಾರ ನೀಡುವ ನಾಳಗಳು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಾಶ್ವತ ಸಸ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕುರಿತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಬೋಧನೆ ಏನೆಂದರೆ, ಎರಡು ಷರತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಈಡೇರದ ಹೊರತು, ಆಹಾರ ನೀಡುವ ನಾಳವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆರೈಕೆಯೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ಆಹಾರ ನೀಡುವ ನಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸದೆ ಇರಬಹುದಾದ ಮೊದಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಂದರೆ, ಅದು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಿರುವುದು. ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೆಂದರೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಆಹಾರದಿಂದ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವುದು. ಆಹಾರವು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹೀರಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡದ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ಜಠರದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇದ್ದರೆ ಹೀಗಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ನೀಡುವ ನಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಸಹಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಅಗತ್ಯವಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಅದು ಹಾನಿಕಾರಕವೂ ಆಗಬಹುದು.
ಆಹಾರ ನೀಡುವ ಕೊಳವೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದಾದ ಎರಡನೆಯ ಸಂದರ್ಭವೆಂದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ವಯೋವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ, ಆಹಾರ ನೀಡುವ ಕೊಳವೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯಾಗಿರುವುದು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಅತಿಯಾದ ಹೊರೆಯೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಅನುಮತಿಯಿದೆ. ಆದರೆ, ಆಹಾರ ನೀಡುವ ಕೊಳವೆಯನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಮೂಲಕ ದೊರೆಯುವ ಪೋಷಣೆಯಿಂದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.
ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, “ಜೀವನದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು” ಆಧರಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಪವಾಸದಿಂದ ನರಳಿಸಿ ಮರಣವು ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಕೃತಕವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು.
ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವೈದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಸಮಾಲೋಚಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಈ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೇ? ಈ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಎಷ್ಟು ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತದೆ? ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆ? ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ತಿಳಿದ ನಂತರ, ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೀತಿಶಾಸ್ತ್ರದ ನೈತಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆಪ್ತರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಗರಿಷ್ಠ ಮಿತಿ
ಗೌರವ: ಈ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯಲಾಗಿರುವ ಪರಮ ಗುರಿ ಮಾನವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮರಣದ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾನವ ಜೀವವನ್ನೂ ನಾವು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಜೀವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿರುವ ಸಹಜ ಘನತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು. ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟದ ಶಿಶುಗಳನ್ನು, ಸಮಾಜದ ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನು, ಬಡವರನ್ನು, ಹಸಿದವರನ್ನು, ವೃದ್ಧರನ್ನು ಮತ್ತು ರೋಗಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ದೇವರ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳೆಂದು ಗೌರವಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಸುವುದು: ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗುರಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಸುವುದಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಅರ್ಥ, ಸಶಸ್ತ್ರ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಜನರ ಮೇಲಿನ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ನಾಗರಿಕರ ಪರಸ್ಪರ ಹಿತಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನೂ ಸಮಾಜವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಕೂಡ ಇದರ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯತೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೂ ಬೆಳೆಸುವ ಸಲುವಾಗಿ, ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಮತ್ತು ದೇಶಗಳ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿಯೂ ದತ್ತಿಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪರಿಗಣನೆಗಳು
ಈಗ ಐದನೆಯ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಗುರುಪಾಪದ ಮೂರು ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ:
ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ: ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಅನೇಕ ವಿಧಾನಗಳಿವೆ. ನಿರಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಯಾವುದೇ ಕೃತ್ಯವು ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಹಿಂಸೆ, ಕೋಪ ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಗಂಭೀರ ಕೃತ್ಯಗಳು, ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿರುವುದಾಗಿರಲಿ, ಗಂಭೀರವಾಗಿವೆ.
ಪೂರ್ಣ ಅರಿವು: ಕೊಲೆ, ಗಂಭೀರ ಹಿಂಸೆ ಅಥವಾ ಗಂಭೀರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವು ಘೋರವಾದ ತಪ್ಪುಗಳೆಂದು ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದಿದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದಾದ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಮೊದಲನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ “ತಪ್ಪಾದ ಅಂತಃಕರಣ” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀವು ಆ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಬಹುದು.
ಚಿತ್ತದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ: ಗುರುಪಾಪಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ಅಂಶವನ್ನು, ಬಹುಶಃ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ದೋಷದ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಇರುವ ಅಂಶವೆಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ. ಬಹಳ ಬಾರಿ ಹಿಂಸೆಯ ಕೃತ್ಯವು ತೀವ್ರ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಭಾವೋದ್ವೇಗದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಉದ್ರೇಕಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡುವ ಕರ್ತವ್ಯ ನಮಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಹಠಾತ್ತನೆ ಆಘಾತ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಜವಾಗಿ ಯೋಚಿಸದೆಯೇ ಗಂಭೀರ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿರುವುದನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಬ್ಬರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಯು ವ್ಯಭಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆಂದು ಭಾವಿಸೋಣ. ಇದು ಆಘಾತವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ಭಾವೋದ್ವೇಗವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದ ಸಂಗಾತಿಯು ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಯೋಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಠಾತ್ ಕೋಪದಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸೋಣ. ಆ ಹಠಾತ್ ಕೋಪದ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಭಿಚಾರ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಇದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ; ಮತ್ತು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲುವುದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಆ ತೀವ್ರ ಭಾವೋದ್ವೇಗದಿಂದಾಗಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಾಪವು ಗುರುಪಾಪದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪದಿರಬಹುದು. ಬಹುತೇಕ ದೇಶಗಳ ನಾಗರಿಕ ಕಾನೂನುಗಳೂ ಪೂರ್ವಯೋಜಿತ ಕೊಲೆ ಮತ್ತು “ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಚಿತ್ತವಿಕಾರ”ದ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಅಂಶಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪದವುಗಳು, ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದೋಷವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಎಂದಿನಂತೆ, ಇದರಿಂದ ಆ ಕೃತ್ಯವು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೈತಿಕವಾಗಿ ತಟಸ್ಥವೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಇದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದೋಷವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಲಘುಪಾಪಗಳು: ಐದನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನೇಕ ಲಘುಪಾಪಗಳ ಮೂಲಕ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕಟುವಾದ, ಹೀಯಾಳಿಸುವ, ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಅಥವಾ ಚುಚ್ಚುಮಾತಿನ ಪದಗಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮನೋಬಲವನ್ನು “ಕೊಲ್ಲಬಹುದು.” ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಮಾಡುವ ನಿಂದನೆಯು ಇತರರಿಗೆ ಬಹಳ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದು ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ನಡೆದಾಗ.
ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಕೋಪ, ಪರೋಕ್ಷ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆ ಅಥವಾ ದುರುದ್ದೇಶದ ಕೃತ್ಯಗಳು ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವರ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಸಮಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಗೌರವಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಾನಿಯಾದಾಗ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಮಾತಿನ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೂ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಬಹುದು; ಆದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅದು ಕಡಿಮೆ ಗಂಭೀರತೆಯ ಲಘುಪಾಪವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಮಾತ್ಸರ್ಯವೂ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ. ಮಾತ್ಸರ್ಯವು ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ; ಅಸೂಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇತರರ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ತಾನೂ ಹೊಂದಬೇಕೆಂಬ ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಬಯಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಅವರ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುಣಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಅಥವಾ ಇಂತಹವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಅಸೂಯೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಮಾತ್ಸರ್ಯವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವ ಯಾವುದಾದರೂ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾತ್ಸರ್ಯವೆಂದರೆ ಇತರರ ಒಳಿತನ್ನು ಕಂಡು ತೀವ್ರವಾಗಿ ದುಃಖಪಡುವುದು; ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಂತೆ ಅದು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾತ್ಸರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೋಪವಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಒಳಗೇ ಉಳಿಯುವುದರಿಂದ, ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ವರ್ತನೆಯು ಹೆಚ್ಚು ಪರೋಕ್ಷವೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ನಾವು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿ ಇತರರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ವಿಫಲರಾದಾಗಲೂ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇತರರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯ ನಮಗಿದೆ. ನಾವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ವಿಫಲರಾದಾಗ, ಅದರಿಂದ ಅವರ ಮೇಲೆ ಉಂಟಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ನಾವೂ ಭಾಗಶಃ ಹೊಣೆಗಾರರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ನಾವು ತೋರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸದೆ ಇರುವ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯ.
ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ: ಅಧ್ಯಾಯ 6 – ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಪರಿಶುದ್ಧತೆ, ಮಮತೆ ಮತ್ತು ದಾಂಪತ್ಯ ಪ್ರೀತಿ
ಇ-ಪುಸ್ತಕ & ಪೇಪರ್‌ಬ್ಯಾಕ್ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಲಭ್ಯ
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
